Mathieu reageerde op mijn artikel. Hij constateerde dat de iPhone een goede oplossing heeft. De iPhone laat namelijk bij wachtwoordvelden steeds alleen het laatst ingevoerde karakter een 250-300tal miliseconden zien. Daardoor zie je als gebruiker wel wat je typt, maar is het alsnog verborgen. Ik was het met hem eens, maar vroeg me hardop af of deze truc op het web technisch wel realiseerbaar is.

Gruber trok dezelfde conclusie als Mathieu en dat inspireerde Chris Coyier tot het ontwikkelen van een webversie van de iPhone password input. Terwijl ik nog nadacht over of het uberhaupt mogelijk is om wachtwoordvelden zichtbaar te maken, had Coyier zijn versie al gereleased. Het is dus mogelijk om op jouw website een wachtwoord veld te hebben dat een stuk gebruikersvriendelijker is dan de huidige.

• Bekijk de demo’s: iPhone password
• Lees het blogbericht (en hoe te installeren): Better password inputs, iPhone style

Het enige dat je ervoor nodig hebt is jQuery. Bij example 2 moet genoteerd worden dat het niet helemaal volgens de nette standaarden gaat. Wachtwoordvelden worden namelijk gedupliceerd, tekstveld gemaakt en zichtbaar/onzichtbaar gemaakt.

Ik heb er nog niet mee gespeeld, maar ben onder de indruk van de demo. Wat mij betreft is het de ideale oplossing voor het probleem dat Jakob Nielsen aankaart (Lees: Stop Password Masking).

De redenen die hij geeft om zijn stelling kracht bij te zetten:

• Het systeem moet zijn status meteen visualiseren (feedback geven)
• Er is haast nooit iemand die met je meekijkt als je een wachtwoord invoert
• Een echte dief kan ook wel naar het toetsenbord kijken als je jouw wachtwoord invoert
• Gebruikers maken minder snel fouten als ze daadwerkelijk zien wat ze typen
• Als gebruikers hun wachtwoord niet kunnen zien, kiezen ze sneller makkelijkere wachtwoorden.

Hoewel Nielsen zijn redenen niet onderbouwt met aan onderzoek ontleende cijfers – gek, voor een onderzoeker – kan ik me indenken dat er een kern van waarheid in zit. Sterker nog. Ik denk dat hij met ieder punt gelijk heeft.

Toch ben ik terughoudend. Want volgens mij kan het zichtbaar maken van het wachtwoord ook het volgende gedrag ten gevolge hebben:

• De gebruiker gaat twijfelen over de beveiliging van de website
• De gebruiker wil zijn wachtwoord niet laten zien omdat er wel iemand meekijkt
• De gebruiker is in verwarring omdat alle andere websites zijn wachtwoord wel maskeert en vraagt zich af of hij wel een wachtwoord moet invoeren

Als je dan toch kiest om het wachtwoordveld niet meer te maskeren, dan denk ik dat het goed zou zijn om in ieder geval de optie te hebben om het wel aan te zetten. Mocht er iemand meekijken of de gebruiker dat zeker willen. Zie het prototype: Inloggen met maskeer optie (ja, de Maskeer link in het prototype heeft geen hover handje, excuses daarvoor).

Het blijft een hoge drempel om de wachtwoorden niet meer te maskeren. Ik twijfel of ik me er in de nabije toekomst aan wil wagen. Wat jullie?

In het artikel Introducing Less legt Sellier uit wat LESS doet. Het gebruikt de standaard syntax van CSS, maar heeft vier nieuwe features: Variables, Mixins, Nested Inheritance en Operations. Simpele voorbeelden van deze features zijn te bekijken op de Less CSS website. Het komt erop neer dat met deze nieuwe meta-taal het CSS bestand minder gedupliceerde code bevat en overzichtelijker oogt. Met name de Nested feature is interessant. Een voorbeeld hiervan:

/* CSS */

#header {
color: red;
}

#header a {
font-weight: bold;
text-decoration: none;
}

/* LESS */

#header {

color: red;

a {

font-weight: bold;

text-decoration: none;

}

}

LESS CSS spreekt me enorm aan, maar toch twijfel ik eraan of ik het in de toekomst ga gebruiken. In de eerste plaats is het alleen voor Ruby on Rails beschikbaar. Een systeem waar ik op dit moment weinig of nauwelijks mee gewerkt heb. Daarnaast is het alweer een nieuwe standaard. Wat mij betreft een betere, maar toch.. alweer een nieuwe. Is het het waard om weer een andere standaard te ‘leren’? En hoe zit het met de ondersteuning… het is tenslotte een project van twee personen. Kortom. Ik kijk de kat nog even uit de boom, maar volg de ontwikkelingen met interesse.

Lees meer over het hoe-en-wat van Less CSS op Usability Post: Introducing LESS

Op het moment dat je een artikel de titel geeft: Gratis bovenaan bij Google, dan ben je goed bezig met schrijven voor het web. Het is kort, krachtig en bevat drie woorden die bij elkaar een zin vormen waarop mensen veel zoeken.
Echter, je schept ook verwachtingen. De bezoekers die Googlen naar de term Gratis bovenaan bij Google, willen ook terecht komen op een website die hun gratis omhoog in Google helpt. En dat gebeurt niet. In plaats daarvan kom je terecht op een artikel dat over Google Maps gaat. Je geeft de bezoeker dus kortweg niet wat je hem belooft. Het heeft niets te maken met een goede of slechte landingspagina, maar alleen met een misplaatste belofte.

In een nieuw artikel probeert Karel zijn pagina te optimaliseren. Teksten toevoegen. Weghalen. Ik kan je nu al vertellen: het gaat allemaal niet of nauwelijks werken. Er zijn twee oplossingen: 1) Je haalt de misleidende titel weg en neemt genoegen met minder bezoekers, of 2) Je schrijft daadwerkelijk een artikel over gratis bovenaan in Google komen.

Korte krachtige steekwoorden gebruiken om meer bezoekers naar jouw website te trekken. Er is niets mis met het schrijven voor het web, of schrijven voor Google, mits je je aan onder andere deze twee regels houdt:

• Eerst schrijf je voor mensen, daarna pas voor Google.
• De pagina / website moet de geschepte verwachtingen nakomen, anders stijgt je meetbare weigeringspercentage omhoog – en krijg je al die marketingmannen over je heen

Ik kan wel genieten van deze vorm van gerechtigheid. De bezoeker is keihard en loopt gewoon weg als jij hem niet geef wat je hem belooft.

Ik plaats twee citaten uit het bericht van Spanjar waaruit blijkt dat ik onterecht bang was

Momenteel hyvet iedereen op Hyves HQ al in het nieuwe ontwerp. De Goldmembers krijgen half juni toegang en op D-Day begin juli moet alles tiptop werken voor iedereen.

Het is goed om te lezen dat er nu al wordt gewerkt met het nieuwe ontwerp. Hieruit blijkt dat men bezig is met het live usability testen van de website, namelijk door hun eigen medewerkers op de Hyves HQ. Ik neem aan dat de medewerkers hun feedback uitgebreid hebben kunnen leveren! Vast niet de enige usability test die wordt gedaan, maar het is in ieder geval een positief punt!

We maken ons natuurlijk geen illusies. De eerste reactie op een nieuw design is bijna altijd negatief omdat je er niet aan gewend bent. Wel hopen we dat je je er zo al een klein beetje op kan voorbereiden en dat je uiteindelijk net zo enthousiast zal zijn wij!

Uit de redesigns in het verleden door andere grotere netwerksites bleek dat de community bijna altijd kritisch reageert. Gebruikers claimen vaak het recht op hun zegje tijdens bij een redesign. Lees bijvoorbeeld: Facebook’s redesign: Time to listen to users?. Het is verdomd lastig om het iedereen naar de zin te maken, zeker als de leden vinden dat het democratisch moet gebeuren. Dat Hyves zich dit blijkbaar realiseert blijkt uit de voorzichtigheid waarmee Spanjar het nieuwe ontwerp aankondigt.

En dan de screenshots van het nieuwe design die werden gepost:

Uit de screenshots blijkt dat Hyves niet compleet omgegooid gaat worden. Ze voeren veranderingen door om de site cleaner en moderner te maken, maar houden vast aan de basisvormgeving. En dat is goed nieuws, want het is altijd maar afwachten hoe de community erop reageert als je alles omgooit. Ik ben het trouwens niet eens met de beslissing om voor een ajax lightbox te gaan in het fotoalbum (lees: Zes redenen om de Ajax lightbox niet te gebruiken). Maar… ik ben natuurlijk ook maar 1 van de vele bezoekers die niet allemaal te pleasen zijn.

Ik ben erg benieuwd naar het uiteindelijke nieuwe ontwerp, maar nog nieuwsgieriger naar de reactie van de community. Wat denken jullie dat Hyves het beste kan doen om de community voor zich te winnen? En gaat dat lukken?

Het zijn niet alleen maar de sterren meer die een imago moeten hebben en beschermen. Ook consumenten zijn er gek op geworden om zichzelf opnieuw uit te vinden en in een gemerkt jasje te gieten. Zelfbenoemde personal branding specialisten schieten dan ook als paddenstoelen uit de lucht. Het zijn een soort medicijnmannen. Mannen die enthousiast zijn en gemotiveerde speakers, vaak uit de reclame of marketingwereld. Een wereld waarin resultaten moeilijk meetbaar en soms zelfs onbetrouwbaar zijn.  Ze vertellen ons over hoe wij ons handen moeten schudden, hoe we moeten praten, welke Twitter avatar het beste werkt en zelfs hoe we moeten staan als we op de trein staan te wachten. En wij. Wij vinden het prachtig. Het merk Ik is geboren.

Personal branding is voor consumenten erg aantrekkelijk geworden, omdat het men een houvast geeft. Je mag – of moet volgens sommige guru’s – jezelf verbergen achter een aantal regels en plaatjes. Zonder je negatieve eigenschappen te laten zien wordt het leven een stuk prettiger. Kuch. Ja.
Sommige mensen, zoals Derek Armstrong (schrijver van het boek The Brand Called You), gaan daar ver in. Zijn leven berust op een formule die hem in staat stelt de resultaten te boeken die hij wil. Op Twitter wordt me vaak aangeraden om mezelf te branden. Op verschillende weblogs lees ik dat mijn avatar moet lachen. Ik ben het er mee oneens. Ik hoef niet te lachen op een foto om sympathiek gevonden te worden, laat staan make-up opdoen.

Het feit dat consumenten nu zelf een merk willen worden zegt iets over de totaal overdreven merkcultuur waarin we op dit moment leven. De gevolgen van personal branding kunnen minder prettig zijn. Mensen zijn wezens met onwaarschijnlijk veel kanten. Het personal branding principe leunt op het feit dat slechts een kant getoond moet worden. Dat leidt onherroepelijk tot verwarring en op den duur een scheve relatie met elkaar.

Ik wil niet propageren dat we er niets aan mogen doen om een imago aan te nemen. Dat doen we toch al, of we nu willen of niet. Het uitzoeken van een paar schoenen is het bijwerken van jouw imago. Ook als je geen merk schoenen neemt, dan zegt dat iets over jou. Maar het fenomeen waar ik wel ten strijde tegen wil trekken is het fenomeen van de regels, de top 10 lijstjes. Je moet dit. Je moet dat. Allemaal om aardig gevonden te worden.

Om zo aardig mogelijk gevonden te worden en jezelf een zo compleet mogelijk merk te maken, hier mijn ongevraagde advies:

1. Neem vooral die avatar waarop je boos kijkt
2. Laat ook je zwakke kanten zien
3. Maak dezelfde racistische en vrouwonvriendelijke grappen op Twitter als je thuis ook doet
4. Probleer vooral niet te ontleden What makes you interesting (wat dat maakt je behoorlijk oninteressant)
5. Doe geen zwarte lakschoenen aan als ze niet in jouw maat verkrijgbaar zijn

Ik zou niet willen leven in een oppervlakkige cultuur van individuen die aan elkaar hangen door middel van logo’s en een imago. We zijn mensen met gevoel, mensen met leuke en minder leuke kanten. Alsjeblieft, lieve Twitteraar. Laat mij ook eens je minder leuke kant zien… en grijns niet zo stom op die avatar

PS Gisteren veranderde ik mijn Twitter avatar in een lachende Michel. Dat is puur toeval. Ik had vorige week vakantie. Ik lachte toen.

Bronvermelding van de cijfertjes: Merkenziekte, Lucas Conley, 2008

Het complete artikel:

Photoshop + Webdesign in Photoshop Advanced, 18

Photoshop is een toepassing die door veel verschillende mensen gebruikt wordt. Mensen gebruiken het programma voor standaard fotobewerkingen, maar het wordt ook gebruikt om de mooiste digitale kunstwerken te maken. Door de verbeterde gebruiksvriendelijkheid neemt het belang van Photoshop ook toe bij webdesign. Webdesigners noemen Photoshop een belangrijk programma en hebben daar allerlei redenen voor. Een daarvan is de mogelijkheid om nietdestructieve opdrachten uit te voeren, dankzij laagstijlen en slimme filters, die veel gemak bieden voor designer die flexibiliteit nodig hebben. Een andere reden zijn de hulplijnen, waarmee je de tussenruimten en posities van elementen in je ontwerpen perfect kunt verdelen. Daarnaast zijn er ook steeds meer Photoshoppers die zich met webdesign gaan bezighouden om zich creatief te (blijven) ontwikkelen. In deze feature zoeken wij uit hoe ook jij dat kunt bereiken.

Steven de Loenen en Michel Kuik

Steven De Loenen is een Belgische ontwerper die zich onder de naam Stoav vooral bezighoudt met multimediadesign voor onder andere dvd-siteprojecten voor 20th Century Fox films of series als Watchmen, Prisonbreak, 24 en X-men. Zijn werk omvat printwerk, logo’s, huisstijlen, webdesign en 2D en 3D-animatie. Zijn reden om met Photoshop te werken, ligt eigenlijk voor de hand: “Ik ben op school begonnen te werken met Photoshop en ik ben nooit een beter programma tegengekomen.”
“In de eerste fase, tijdens het ontwerpen van de interface, werk ik meestal tegelijk in Photoshop en illustrator (voor de vectorgebaseerde dingen). Het is makkelijk dat je de lagen vectorgebaseerde kunt houden als je het werk importeert in Photoshop. Ik heb de CS4 Production Premium en alle software die ik gebruik werkt perfect samen.” Wat De Loenen verder ontzettend handig vindt aan Photoshop zijn de laagmaskers. “Het gebeurt vaak dat een foto in een ontwerp achteraf vervangen of aangepast moet worden en door het gebruik van maskers behoud je steeds de volledige originele foto. Meestal werk ik toch vrij basisch in Photoshop. De veelzijdigheid van het programma maakt het voor iedereen mogelijk om op zijn eigen manier te werken.”

Michel Kuik is zelfstandig webdesigner en developer die onder andere opdrachten heeft gedaan voor TMF en de NCRV. “Ik houd me bezig met interactie-ontwerp (usability), visueel ontwerp en de front-endontwikkeling van websites”, legt hij uit. “Een website bestaat, net als een foto, uit pixels. Werken met vectoren is dus voor webdesign niet belangrijk. Het is om die reden dat alle webdesigners, net als beeldbewerkers, ook Photoshop gebruiken. Daarnaast heeft het programma ook een aantal tools voor webdesigners in huis, zoals het exporteren van afbeeldingen naar bruikbare internetafbeeldingen.Maar waarom ik nou Photoshop gebruik en niet een ander grafisch programma? Volgens mij heeft het te maken met het feit dat je bijna ieder beeld dat je in je hoofd hebt.

Webdesign workflow

Maar hoe begin je en welke workflow werkt eigenlijk het beste? “Als er een schematisch interactie-ontwerp gemaakt is, begin ik met Photoshoppen”, legt Kuik uit. “In feite bouw ik de hele website visueel in Photoshop, vaak met de browser erbij, zodat de klant een goed beeld krijgt van wat er daadwerkelijk zichtbaar wordt. Het is een plat ontwerp, een plaatje dat als basis voor de website dient. Daarna begin ik met het uitknippen van alle elementen, zoals bijvoorbeeld het navigatiemenu, de zoekknop, de randjes om de foto’s, et cetera. Vervolgens moeten deze elementen weer via code (HTML/ CSS) bij elkaar worden gebracht en daarvoor gebruik ik Dreamweaver.”

De Loenen, die veel met animatie werkt, begint eveneens in Photoshop. “Voor de meeste sites maak ik eerst alle secties in Photoshop om de look and feel te bepalen. Vaak komen er dan in elke sectie video overlays. Daarvoor importeer ik de gelaagde psd in After Effects en combineer dat statische gedeelte vaak met video. De achtergrondelementen sla ik vanuit Photoshop op als jpg en contentelementen worden opgeslagen als png met transparantie. De meeste van mijn Flashsites bestaan dus uit een grote psdcompositie, gecombineerd met videoelementen. Enkel de bewegende elementen in de achtergrond zijn video en dat houdt alles wat lichter.”

Trends in webdesign

Trends in webdesign evolueren en veranderen net als iedere andere creatieve discipline. In het verleden waren gebruikers getuige van de modetrend voor cleane en minimalistische designs, terwijl de groei in het gebruik van texturen en realistische scenario’s evenals dynamische Flash-navigatie nu weer ‘in the picture’ is gekomen. Art director Chevonne Woodard (www.chewoodesign.com) deelt haar eigen observaties over mode: “Magenta, geel, groen en oranje zijn de kleuren van nu, allemaal kleuren waarvan ze op school zeiden dat je die moest vermijden! Maar Apple heeft met de iPod-campagne juist hiervoor een gat in de markt gevonden.”

“Ik denk dat vooral video een grotere rol begint te spelen en nog belangrijker gaat worden”, meent De Loenen. “Het is mogelijk om videobestand van goeie kwaliteit te integreren in Flash terwijl de swf redelijk licht blijft. Verder denk ik dat animatie sneller een sfeer kan overbrengen dan statische sites.”

Ook Kuik signaleert een aantal grote ontwikkelingen: “Toen de gemiddelde internetter nog maar een klein beeldscherm en lage resolutie had, was het voor de webdesigner taak om heel veel informatie in een klein kader te stoppen. Men dacht dat internetters nooit zouden scrollen en de vouw – het stuk van de site dat je zonder te scrollen ziet – was heilig. Je kreeg toen websites met veel kaders en kleine lettertypen. Die trend heeft zette zich door en zelfs nu zie je dat webdesigners moeite hebben om daar vanaf te stappen. Het is ook een soort van kunst geworden om teveel informatie aan te bieden op een mooie manier. Tegenwoordig zie je dat er veel meer waarde wordt gehecht aan de gebruikerservaring van een website. Gebruikersvriendelijk ontwerp, dus usability, is opeens een vak apart en designers kiezen vaker voor meer rust in hun ontwerp. Die trend valt samen met de ontwikkeling van web 1.0 naar web 2.0: het sociale internet.”

“De scheidingslijn tussen geniaal en rampzalig is dun. Het gaat erom dat alles functioneel is en dat je je houdt aan de visuele regels en weet hoe de hersenen omgaan met visuele informatie”, waarschuwt Liliana Sanches (princess-ofshadows. deviantart.com), een Photoshopkunstenares uit Portugal met een hang naar donkerdere en surrealistische afbeeldingen.
“Het belangrijkste om in gedachten te houden is dat het maken van een webontwerp niet hetzelfde is als het maken van een illustratie. Ze zeggen wel dat regels gemaakt zijn om te breken, maar in design zijn er bepaalde regels waaraan je je echt moet houden. Anders verdwalen de gebruikers in eindeloze visuele informatie terwijl ze het menu proberen te vinden, of worden ze ontzettend in de war gebracht door alle rondzwevende visuele elementen.”
Ook Kuik kan zich daarin vinden: “Goed photoshoppen is niet hetzelfde als goed webdesignen, want dat is een combinatie van grafisch ontwerp en interactieontwerp. Ik zie Photoshop als een gereedschap om een doel te bereiken. Het formuleren van het doel is belangrijker dan de weg ernaartoe, dus als je in Paint een website kunt maken en daarmee hetzelfde doel bereikt als met Photoshop, prima! Het wordt pas echt leuk als je kennis van interactiemodellen, grafisch ontwerp en Photoshop weet te combineren!”

Multitasken

De mogelijkheid om te multitasken in de creatieve sector is een aantrekkelijk idee voor klanten, omdat je zo niet alleen goedkoper bent voor je klanten, maar door te leren hoe je een website codeert met opmaaktalen als HTML en CSS kunnen designers beter begrijpen wat wel en niet werkt in het eindproduct. En dat scheelt weer veel tijd en kopzorgen. Je hoeft je daar in principe niet teveel in te verdiepen, tenzij het je ambitie is om een volleerd webdeveloper te worden. De meeste grote bedrijven zoeken liever mensen bij elkaar die elk een expert zijn in hun eigen vakgebied.
De Loenen beaamt dat: “Persoonlijk laat ik het coderen en programmeren liever aan specialisten over. Als ontwerper zie ik graag waar ik mee bezig ben, dus uren met code bezig zijn is niet aan mij besteed.” “In de kern is het voor het proces belangrijk dat een webdesigner weet hoe de code werkt”, vindt Kuik. “Met die kennis kun je rekening houden tijdens het ontwerpen en makkelijker communiceren met de programmeur. Kleine vormgevingkeuzes kunnen van grote invloed zijn op de code en het is fijn als je daarmee rekening kunt houden.” Toch ziet Kuik ook een keerzijde: “Aan de andere kant is het een beperking dat je die regels kent en daarmee rekening gaat houden, want het remt het creatieve proces. Als je zelf iets moet coderen, ga je rekening houden met hoe dat makkelijk kan, in plaats van hoe dat misschien wel het best kan. Ik probeer per project in te schatten hoever ik mijn eigen creatieve geest mag laten gaan ten opzichte van de code.”

De juiste balans

Maar hoe vind je de juiste balans tussen grafisch aantrekkelijke ontwerpen en gebruiksvriendelijkheid?
“Dat is elk project anders”, vertelt De Loenen. “Voor een site als Vlassak Verhulst BV (een villabouw bedrijf) of Bataille-ibens (binnenhuisarchitectuur) is het belangrijk om de content te laten spreken en een rustige maar sfeervolle interface te creëren met een duidelijke navigatie. Bezoekers willen de content snel kunnen bekijken en de klant wil vooral zijn persoonlijkheid weerspiegeld zien in de vormgeving van de site. Voor dvd-sites of theatrical sites als Watchmen kan ik dan weer heel ver gaan, omdat het hier voornamelijk om een unieke ervaring gaat in de sfeer van de film. Die sfeer kun je verwerken in de interface, navigatie en transities naar de verschillende secties door het gebruik van bijvoorbeeld video. Zo krijg je een soort instant sfeerervaring zonder dat je per se de content hoeft te bekijken. Bezoekers willen hier vooral snel verrast worden. Elk project en elke klant is uniek en vraagt om een eigen sfeer en visuele taal. Ik vind het dan ook belangrijk om je eerst af te vragen wat je wilt maken, om vervolgens de juiste combinatie van software te gebruiken. Zo creëer je voor elk project een soort eigen wereld, waardoor het voor jezelf en de bezoeker interessant blijft.”

Kuik is het hier mee eens: “Het belang van gebruiksvriendelijkheid hangt volgens mij af van het type project. Voor alle websites geldt dat gebruikerservaring belangrijk is, het gaat dus een combinatie van schoonheid en gebruiksvriendelijkheid. Voor reclamegerichte websites is de schoonheid vaak belangrijker, dus in de eerste plaats moet er gedefinieerd worden wat het uiteindelijke doel van de website is. Als dat is gedaan kan er worden gezocht naar een combinatie tussen schoonheid en gebruiksvriendelijkheid.” Hij houdt zichzelf dan ook altijd de volgende gedachte voor: “Zelfs de meest gebruikersvriendelijke interfaces mogen mooi zijn. Dat bewijst Apple met zijn iPhone bijvoorbeeld. Het succes van de iPhone zit hem volgens mij in die combinatie. Aan de andere kant moeten ook de meest sprankelende ontwerpen goed te gebruiken zijn…”

De creative suite

Maar voor webdesigners is niet alleen Photoshop een handig programma. Sinds Adobe enkele jaren geleden Macromedia overnam, is de stal met creatieve toepassingen flink uitgebreid, wat je terugziet in de Creative Suite. “De Creative Suite maakt het vooral makkelijk om tegelijkertijd in meerdere programma’s te werken”, legt De Loenen uit. “Photoshop, Illustrator, After Effects en Flash heb ik meestal tegelijkertijd open staan en alles is op elkaar afgestemd. Een Photoshopontwerp importeer ik met behoud van alle lagen in After Effects en dat combineer ik met animatie. Als je bijvoorbeeld achteraf een correctie in het oorspronkelijke psd-ontwerp wilt maken, hoef je daarna enkel het After Effects-bestand te openen en opnieuw te renderen. Je kunt dus makkelijk over de hele lijn dingen aanpassen tijdens het hele proces. Media Encoder maakt het mogelijk om de video optimaal te comprimeren voor Flash.”

Ook Kuik maakt gebruik van meerdere programma’s uit de Suite. “Als webontwikkelaar spelen Adobe Flash en Dreamweaver een grote rol. Met Flash heb ik een haat-liefde verhouding. Je kunt er supermooie dingen mee maken, maar het blijft een apart programma dat in de browser wordt geladen. Dat irriteert me. Omdat Adobe zo consistent is in zijn manier van gebruik, is het niet moeilijk om met andere programma’s te leren werken. Dat wil niet zeggen dat ik een Illustrator of Indesign-expert ben, maar ik kan ermee overweg en dat is handig.”

Stijgende kosten

Ondanks de huidige economische onzekerheid, beweren webdesigners dat de markt nog steeds lucratief is voor zowel Photoshopveteranen als nieuwe gezichten. Zolang je talent hebt, origineel bent en initiatief toont, worden je diensten gevraagd. Maar gezien de kosten die steeds hoger worden voor alles van softwarelicenties, de beste computers en alles van randapparatuur tot elektriciteit, papier en inkt beginnen digitale kunstenaars de financiële pijn te voelen. “Je kunt prima geld verdienen in deze industrie, maar uiteindelijk moet je een flink deel van je verdiensten meteen weer investeren in je apparatuur, dus als kunst is iets wat je geweldig vindt, ga er dan vooral mee door. Als je ambitieuze dromen hebt om miljonair te worden, moet je misschien een andere baan kiezen. Hiermee wordt je namelijk waarschijnlijk nooit stinkend rijk. De term ‘starving artist’ is immers niet zomaar ontstaan”, zegt Peter McClean, die al vele jaren webdesignervaring heeft voor grote merken als Ford en Paramount Pictures. “De komende jaren voorzie ik dat het vak overspoeld wordt door aanbieders van ´spec work´ (werken die gemaakt worden voor klant in de hoop, maar dus zonder garantie, dat de kunstenaar daar ook voor betaald zal worden) en dat begint de industrie absoluut pijn te doen.” McClean vindt dan ook dat de prijzen berekend moeten worden volgens de huidige en eerlijke marktwaarden en dat ze mede bepaald zouden moeten worden door factoren als de complexiteit van het product, de tijd die eraan gespendeerd wordt en verwachte revisies, evenals het gewenste gebruik van het eindproduct en dat het ook van belang is of de klant een individu, een startend bedrijf of een gevestigde naam is.

“Begin nooit aan een project zonder een wettelijk bindend contract te laten ondertekenen waarin is vastgelegd dat je betaald krijgt voor je werk en begin ook nooit zonder een voorschot”, adviseert McClean. Volgens hem kun je het beste vijftig procent van het totaalbedrag voor je diensten vooruit laten betalen. “Ik publiceer het eindresultaat naar een submap op mijn eigen website, zodat klanten het kunnen bekijken en zien dat het werkt voor ze me de rest van het bedrag betalen. Ik sta erop dat klanten me eerst betalen voordat ik de bestanden naar ze opstuur. Ik heb gemerkt dat dat een hoop kopzorgen scheelt.”

Bronvermelding

Tot zover het artikel in Advanced Photoshop, uitgave 18. Zoals gezegd, vanaf 13 juni 9 juni in de winkel te koop en te bestellen op Advanced Photoshop website.

Eerlijk gezegd kwam ik er al een tijdje geleden achter – bij het bestellen van mijn eigen OV-chipkaart – dat voor hetzelfde kaartje verschillende prijzen worden gevraagd. Best stout, want ieder kaartje doet precies hetzelfde.
De OV-chipkaart is via drie bedrijven te bestellen: Connexxion, GVB en OV-Chipkaart zelf. Via hun individuele websites kom je op het onderstaande bestelformulier terecht, maar met verchillende parameters.

Surf maar eens naar:

• https://www.ov-chipkaart.nl/webwinkel/aanvragen/aanvragen_pkaart/kaartaanvragen/?ovbedrijf=1
• https://www.ov-chipkaart.nl/webwinkel/aanvragen/aanvragen_pkaart/kaartaanvragen/?ovbedrijf=2
• https://www.ov-chipkaart.nl/webwinkel/aanvragen/aanvragen_pkaart/kaartaanvragen/?ovbedrijf=3

Juist. Als de parameter ovbedrijf 2 is, dan kost de kaart maar 1,50, terwijl die bij alle andere 7,50 kost. Op de website ov-chipkaart.nl wordt geen vermelding gemaakt van de actie, maar wordt je standaard naar het 7,50 tarief verwezen.

Ik wil geen zeikerd zijn, maar zou me toch wel een beetje genomen voelen als ik net per ongeluk op ?ovbedrijf=3 terecht kwam en daardoor 6 euro meer betaalde, wat jij?

Het begin van Digg

In november 2004 begonnen vier jongens als experiment aan deze sociale nieuwssite. Ook bij Digg lag een sterk gedachtegoed ten grondslag: de community is sterk genoeg om te bepalen wat nieuws is en wat niet. Zonder veel moderatie moet het mogelijk zijn om het laatste nieuws door de community boven te laten drijven. De kracht van de community had Wikipedia eerder al bewezen. Winst maken was ook niet hun eerste doel. Hoewel de website natuurlijk op den duur winstgevendd moest worden bleven de makers betrokken en zo ook hun gedachtegoed in stand.  Dat merk je bij nieuwe beslissingen. Advertenties werden nauwlettend ingepast in het nieuwe ontwerp. Het moest de content en de community absoluut niet aantasten.

De Nederlandse Digg en haar nieuwe huisregels

De Nederlandse sociale nieuwssite Nujij heeft dit hart logischerwijs niet. Zij hebben immers het concept niet bedacht, maar slechts gelokaliseerd in het Nederlands. Nujij is een exponent van de populaire web1.0 website Nu.nl, wat weer onderdeel is van een groter bedrijf, Ilse Media groep BV. Nu.nl is website waar redacteuren nog artikelen schrijven, geen reacties worden toegestaan en het publiek geen invloed heeft. Daar is niets mis mee. Ze doen het goed, hebben recent nieuws en trekken vele bezoekers. Maar dat de redactie en het management weinig ervaring met communities heeft, blijkt uit de recente nieuwe huisregels:

Plaats geen reclame, daar is Nujij niet voor bedoeld. Wilt u adverteren op Nujij, mail dan de redactie op info@nujij.nl Plaatst u toch reclame dan brengen wij u het reguliere sales-tarief in rekening. Wervende berichten die verwijzen naar partijprogramma’s, petities, goede doelen, goksites etc. worden verwijderd. Ook hiervoor kunnen wij u het reguliere sales-tarief in rekening brengen.

Nujij doet precies wat de vier jongens die Digg ooit startten zo graag wilden voorkomen: het heft in eigen handen nemen, regels maken, modereren en boetes uitdelen. Op het moment dat er gemodereerd wordt betekent dit namelijk dat het hart van het concept Digg niet werkt: de community is niet sterk genoeg.
Het is logisch dat NuJij reclame naar derden wil verwijderen. Ze hebben hun eigen reclameinkomsten uit Admeta en Doubleclick. Het zou niet rechtvaardig zijn als derden daar gratis van meeprofiteren. Maar. De kern van NuJij zou moeten zijn dat de massa bepaalt wat reclame is en dit automatisch wegstemt. Het relevante nieuws wordt belangrijker. Als NuJij werkelijk het probleem van gratis reclame wil oplossen, dan moet het niet strengere regels maken, maar wel kijken naar manieren om hun systeem beter te laten functioneren. Bijvoorbeeld:

• Moeten nieuwsberichten met slechts 1 stem al groot op de voorpagina komen (krijgt een nieuwsbericht niet teveel waarde zonder dat de community zijn waarde geschat heeft – en spammers dus gratis kliks)

Nu ondermijnt de mening van de community

Nujij had de huisregels niet moeten verscherpen, maar zijn community moeten activeren. Activeren om haar werk goed te blijven doen. Ik denk bijvoorbeeld dat het bovengenoemde punt al een groot deel van de problemen had opgelost, zonder dat daarbij het hart van het concept had hoeven aangepast. Door de regels aan te scherpen keren ze hun community op langere termijn tegen zich. Want, wat is nou precies een wervend bericht? Mag ik deze blogpost nog wel op daar posten? En, zou ik dat ook mogen als ik Google Ads op mijn website had? Het is onduidelijk, onnodig en het ondermijnt de mening van de massa bezoekers – de community.

Het is het verschil in insteek dat een web2.0 dienst doet falen of succesvol maakt. Het hoeft niet slecht te zijn om een concept te kopieren en lokaliseren, maar dan moeten er wel mensen met hart voor het concept aan werken. Daar begin ik bij Nujij wel sterk aan te twijfelen. Het is makkelijk. Het is een inkoppertje, maar het is toch even niet nujij.nl, maar nuwij.nl. Jammer, want het is dezelfde onderneming die afgelopen maanden mijn hart sneller deed kloppen met zijn ultrasimpele Nu TV Gids.