meetyourtech - Poradniki, Praca Zdalna, IT, Technologia

Poradniki na co dzień: PDF do Worda

2020-05-10T11:32:00.003+02:00

W końcu przyszedł czas na wersję tekstową poradnika. Ponieważ w komentarzach narzekacie na długość filmu (film dostosowałem do potrzeb wszystkich oglądających, w tym tych, którzy nie korzystają na co dzień z Dysku Google), umieszczam skróconą wersję poradnika.

Często w pracy lub w życiu codziennym potrzebujemy stworzyć ze skanu wersję edytowalną dokumentu, a jednocześnie nie mamy czasu i chęci nabywania drogich programów OCR, które kosztują często krocie.

Na szczęście wiele lat temu Google zaadaptowało na swoje potrzeby otwartoźródłowy projekt programistyczny do rozpoznawania tekstu z obrazów - Tesseract, który znacząco rozwinął. Mało osób wie, że Tesseract jest wbudowany w Dokumenty Google i za pomocą prostej sztuczki możemy tę funkcję wykorzystać do rozpoznawania tekstu - rezultaty są często bardzo dobre (przy skanach - zdjęcia wychodzą znacznie słabiej).

Aby skorzystać z tej funkcji:

1. Wchodzimy na dysk google (drive.google.com).

2. Przeciągamy i upuszczamy plik PDF do Dysku Google.

3. Czekamy aż plik pojawi się w Dysku Google.

4. Klikamy prawym przyciskiem myszki na nasz plik PDF w Dysku Google i wybieramy Otwórz w -> Dokumenty Google.

5. Czekamy na rozpoznanie tekstu (im większy plik, tym dłuższy czas oczekiwania).

6. Zobaczymy rozpoznany tekst -> klikamy w Dokumentach Google na Zapisz kopię -> DOCX.

7. Przeglądarka pobierze nam rozpoznany plik DOCX, który możemy dalej edytować w Wordzie.

Types of group and shared calendars in Office365 - Outlook, Teams, SharePoint

2020-04-20T20:14:00.001+02:00

Despite the title, you do not need the Office365 license to use some of the calendars described. However, the article also touches on the issues of configuring a shared calendar, for which an Office365 license is necessary.

The common calendar and its correct configuration, so that each team member can view and - above all - edit the calendar presents too many difficulties. The situation is not facilitated by the fact that this element of Office365 did not work out well.

One of the tasks I faced in my professional life was, among others implementation of Office365 at law firm, and therefore setting up a shared calendar for a group of lawyers so that each team member can look into the calendar, receive notifications and, above all, edit it. What is the problem you will ask? Well, it's hard to figure out which type of calendar we should use for this task. We have at least a few of them, and a specific calendar type is suitable for this type of task.

A few words about internet calendars

The calendar has a built-in Outlook and probably 99% of other email programs, however it is an individual calendar. What can we do with this calendar? In addition to printing and hanging on the wall, there is not much - we can export the calendar and share it with other team members in a special universal format for recording events from calendars. .ICS files are completely pointless.

Another solution is to use the webDAV server, but it is not very convenient, because we need a special server for a relatively simple operation, which is to set a simple event calendar for team members.

How to do it in Office365

In Office365, I counted from four (yes - four) types of calendars, which I will describe below:

1. Personal Outlook calendar in cloud

The calendar built into Outlook, described above - is synchronized only within our account.

2. Shared and group calendar

Calendar, which requires Office365. The problem is that Outlook is only available in the Business Premium package (!). It is not possible to create a shared calendar in Business Essentials because it does not have the Outlook service and Microsoft Exchange server, which is described below.

The shared calendar works more or less as we expect - each team member (whom we authorize in the administrative panel) receives in their Outlook (in the desktop / mobile / browser version) a kind of "attachment" in the Calendars section.

This calendar works only on Outlook. This means that a person who does not have an email in the Office365 service will not be able to use this calendar, due to the "special" server in which Outlook accounts are equipped - Microsoft Exchange.

Using this calendar is quite difficult, because when editing events in Outlook, we must remember to select only the group calendar. Editing with a few calendars at a time usually only updates our personal calendar. And since both calendars overlap in the program, it is much more difficult.

Another downside of this calendar is the problem with the color of bookmarks and labels - they are not saved globally. This means that unless we implement a carefully uniform system of markings on all computers, after a while the calendar will start to look like a garbage bin, because bookmarks and labels are loaded from a local install of a Outlook.

To sum up - this is practically only a sensible solution for a shared calendar in Office365.

3. Calendar tab in Microsoft Teams

After opening Microsoft Teams (to which I will come back in the entries) a bar appears, from which the "Calendar" attracts attention.

It turns out that this is another, completely separate type of calendar. Having an account in Office365 and Teams installed, we have a separate personal calendar in Outlook, as well as a separate Calendar in Microsoft Teams.

I find this solution very confusing and non-intuitive. It's hard to guess what ideas guided the developers of Teams, you can only guess that this calendar is only used to write dates on Teams, which has some advantages and some sense, however, further multiplication of calendars and events recorded in it is simply a waste of time, and despite appearances can help to miss an event or situation in which the proliferation of events in different calendars will make us resistant to notifications and we will simply forget about an important event.

Another disadvantage of such a calendar is, however, that the calendar in Teams cannot be in any way either bought or exported (even to ICS!) or shared. All that's left is to manually copy the events. I searched the entire Office365 administration, dozens of pages and forums. If someone decided to keep a calendar in Microsoft Teams, then I have bad news for him, because if the servers are down or the developers decide to remove this function - the calendar would probably be lost entirely (!). In addition, we have access to this calendar only in the Teams application - it cannot be used, for example, by Outlook or another e-mail client.

You should be careful when using this calendar.

4. Shared calendar in SharePoint

SharePoint is in short a file / information sharing point in Office365. Using SharePoint, we can create a website for the team, place notes, files, information there. We can also separate part of our Microsoft cloud into containers and send them to people outside our organization, in accordance with the GDPR / GDPR and preventing violation of our organization's security rules.

In SharePoint, apart from the above, we can also create (another) calendar. Its usability is unfortunately limited, because at the moment, despite many efforts, I haven't managed to use it in a meaningful way for management by team members.

I hope that the above entry will allow you to make a decision regarding the choice of technology to support our calendar - I tried to provide a dose of the most practical knowledge on this topic.

Rodzaje kalendarzy współdzielonych w Office365 - Outlook, Teams, SharePoint

2020-04-20T19:49:00.000+02:00

Pomimo tytułu, do korzystania z części opisanych kalendarzy nie jest konieczna wbrew pozorom licencja Office365. Artykuł jednak zahacza również o kwestie konfiguracji współdzielonego kalendarza, do czego już licencja Office365 jest niezbędna.

Wspólny kalendarz i jego prawidłowa konfiguracja, tak aby każdy członek zespołu mógł przeglądać i - przede wszystkim - edytować kalendarz nastręcza zbyt wiele trudności. Sytuacji nie ułatwia fakt, że ewidentnie ten element Office365 nie wyszedł najlepiej.

Jednym z zadań z jakim zmierzyłem się w życiu zawodowym było m.in. wdrożenie Office365 w Kancelarii Prawnej, a w związku z tym skonfigurowanie współdzielonego kalendarza dla grupy prawników, tak aby każdy z członków zespołu mógł do kalendarza zajrzeć, otrzymywać powiadomienia oraz go przede wszystkim edytować. W czym problem spytacie? Otóż, w tym, że ciężko się połapać, który rodzaj kalendarza mamy zastosować do tego zadania. Mamy ich co najmniej kilka, a do tego typu zadania nadaje się konkretny typ kalendarza.

Kilka słów o technologii kalendarzy

Kalendarz mamy wbudowany w program Outlook i pewnie 99% innych programów pocztowych, jednakże jest to kalendarz indywidualny. Co z takim kalendarzem możemy zrobić? Poza wydrukowaniem i powieszeniem na ścianie w sumie niewiele - możemy wyeksportować kalendarz i udostępnić go innym członkom zespołu w specjalnym uniwersalnym formacie zapisu zdarzeń z kalendarzy .ICS - inna osoba może zaimportować cały nasz kalendarz lub jego wyciąg, jednakże odpada w tym przypadku edytowanie, dodatkowo przerzucanie się plikami .ICS całkowicie mija się z celem.

Innym rozwiązaniem jest zastosowanie serwera webDAV, jednakże jest to rozwiązanie mało wygodne, gdyż potrzebny jest nam specjalny serwer do relatywnie prostej czynności, jaką jest ustawienie prostego kalendarza zdarzeń dla członków zespołu.

Jak to rozwiązano w Office365?

W Office365 naliczyłem chyba z 4 (tak, słownie - cztery) rodzaje kalendarzy, które poniżej opiszę:

1. Kalendarz w chmurze Outlook osobisty

Kalendarz wbudowany w program Outlook, opisany powyżej - jest synchronizowany jedynie w obrębie naszego konta.

2. Kalendarz współdzielony - grupowy

Kalendarz, do którego wymagane jest posiadanie pakietu Office365. Problem w tym, że Outlook jest dostępny dopiero w pakiecie Business Premium (!). Nie jest możliwe stworzenie kalendarza współdzielonego w pakiecie Business Essentials, gdyż nie posiada on usługi Outlook i serwera Microsoft Exchange, o którym niżej.

Kalendarz współdzielony działa mniej więcej tak, jak się tego spodziewamy - każdy z członków zespołu (których w panelu administracyjnym upoważnimy) otrzymują w swoich Outlookach (w wersji desktopowej / mobilnej / przeglądarkowej) swojego rodzaju "doczepkę" w sekcji Kalendarze.

Kalendarz ten działa jedynie na Outlooku. Oznacza to, że osoba nie posiadająca maila w usłudze Office365 nie będzie mogła z tego kalendarza korzystać, a to z uwagi "specjalnego" serwera, w jaki są wyposażone konta Outlook - Microsoft Exchange.

Użytkowanie tego kalendarza nastręcza sporo trudności, gdyż edytując zdarzenia w Outlooku musimy pamiętać o zaznaczeniu tylko kalendarza grupowego. Edycja przy użyciu paru kalendarzy na raz kończy się zwykle aktualizacją jedynie naszego osobistego kalendarza. A że oba kalendarze nachodzą na siebie w programie, to jest to znacznie utrudnione.

Jeszcze jednym minusem tego kalendarza jest problem z kolorem zakładek i etykiet - nie są one zapisywane globalnie. Oznacza to, że o ile nie zaimplementujemy pieczołowicie jednolitego systemu oznaczeń na wszystkich komputerach, to po chwili kalendarz zacznie przypominać śmietnik, gdyż zakładki i etykiety ładowane są z lokalnej instalacji np. danego Outlooka.

Podsumowując - jest to praktycznie jedynie sensowne rozwiązanie na kalendarz współdzielony w Office365.

3. Zakładka "Kalendarz" w Microsoft Teams

Po otwarciu Microsoft Teams (do którego jeszcze wrócę we wpisach) ukazuje się nam belka, z której uwagę przykuwa "Kalendarz".

Okazuje się, że jest to kolejny, całkowicie odrębny rodzaj kalendarza. Mając konto w Office365 i zainstalowanego Teamsa mamy zatem oddzielny kalendarz osobisty w Outlooku, a także oddzielny Kalendarz w Microsoft Teams.

Rozwiązanie te uznaję za bardzo mylące i nieintuicyjne. Ciężko się domyślić, jakie idee przyświecały developerom Teamsa, można się jedynie domyślać, że kalendarz ten służy jedynie do zapisywania terminów na Teamsie, co ma pewne zalety i jakiś sens, jednakże dalsze mnożenie kalendarzy i zdarzeń w nim zapisanych jest zwyczajnie stratą czasu, a wbrew pozorom może przyczynić się do przegapienia zdarzenia lub sytuacji, w której proliferacja zdarzeń w różnych kalendarzach sprawi, że się uodpornimy na powiadomienia i o ważnym dla nas zdarzeniu po prostu zapomnimy.

Kolejną wadą takiego kalendarza jest jednak to, że kalendarza w Teamsie nie można w żaden sposób ani zbackupować, ani wyeksportować (nawet do ICS!), ani udostępnić. Jedyne co nam pozostaje, to ręczne przekopiowywanie zdarzeń. Przeszukałem całą administrację Office365, kilkadziesiąt stron i for. Jeżeli ktoś postanowił prowadzić kalendarz w Microsoft Teams, to mam dla niego złą wiadomość, bo jak padną serwery albo twórcy postanowią usunąć tę funkcję - może być po kalendarzu. W dodatku dostęp do tego kalendarza mamy tylko w aplikacji Teams - nie można z niego skorzystać np. przez Outlooka albo inny klient poczty.

Warto się mieć na baczności przy używaniu tego kalendarza.

4. Kalendarz współdzielony w SharePoint

SharePoint to w skrócie punkt dzielenia się plikami / informacjami w Office365. Za pomocą SharePointa możemy stworzyć witrynę dla zespołu, tam zamieścić notatki, pliki, informacje. Możemy również wydzielić część naszej chmury Microsoftu w kontenery i przesłać je osobom spoza naszej organizacji, będąc w zgodzie z GDPR/RODO i uniemożliwiając naruszenie zasad bezpieczeństwa naszej organizacji.

W SharePoincie poza powyższym, również możemy utworzyć (kolejny już) kalendarz. Użyteczność jego jest niestety ograniczona, gdyż na chwilę obecną, mimo wielu starań, nie udało mi się w sensowny sposób wykorzystać go do zarządzania przez członków zespołu.

Mam nadzieję, że powyższy wpis pozwoli podjąć decyzję odnośnie wyboru technologii do obsługiwania naszego kalendarza - starałem się przekazać dawkę jak najbardziej praktycznej wiedzy na ten temat.

Microsoft Teams - smartfony poradnik

2020-04-16T10:26:00.001+02:00

W poprzedniej części poradnika wyjaśniłem jak uzyskać Microsoft Teams na 6 miesięcy za darmo, w tej części poradnika pochylimy się nad urządzeniami, z których można korzystać z usługi Microsoft Teams.

Microsoft tworząc usługę Teams postarał się, aby była ona dostępna na jak największą część urządzeń. Wszystkie pokazane niżej opcje wymagają od nas założenia tylko jednego konta, które wskazałem powyżej. Wszelkie inne instalacje Teams są oparte na ww. koncie przez nas założonym.

1. Wersja na przeglądarkę.

Microsoft Teams możemy uruchomić bezpośrednio w przeglądarce, co umożliwia na jej uruchomienie na praktycznie każdym komputerze, w tym Chromebooku.

Znajdziemy ją pod adresem: Tutaj.

2. Wersja na Windowsa.

Możemy ją zainstalować właściwie na dwa sposoby. Pobrać instalację z Microsoft Store (Windows 8 i wyżej) albo ze strony Microsoft Teams: Tutaj

3. Wersja na Androida.

Wersja na smartfony z Androidem jest w rzeczywistości "opakowaną" przeglądarką, w której uruchamia się Microsoft Teams w wersji na przeglądarkę, niemniej jednak taka aplikacja jest dostępna w Sklepie Google Play: Tutaj.

4. Wersja na iOS (iPhone)

Wersja na iPhony jest dostępna w App Storze: Tutaj.

5. Wersja na macOS (MacBook i inne)

Wersja na komputery z systemem macOS znajduje się: Tutaj - wystarczy podać swój adres e-mail, żeby otrzymać linka z instalacją na system macOS.

Działanie wszystkich aplikacji jest praktycznie identyczne, gdyż wywodzą się z tego samego kodu źródłowego :-).

Microsoft Teams za darmo na 6 miesięcy - Poradnik instalacji

2020-04-16T09:39:00.000+02:00

W poprzedniej części poradnika dowiedzieliśmy się dlaczego warto korzystać z Signala, natomiast w obecnym wyjaśnię Wam pokrótce jakie korzyści płyną z instalacji Microsoft Teams.

Microsoft Teams jest programem umożliwiającym współpracę grupową w obrębie firmy lub zespołu w firmie. Najprościej jest podzielić funkcje programu w zasadzie na dwie kategorie:

1. Funkcje dla osób bez subskrypcji Office365 (niedługo zwanej Microsoft365) - opisywanej w niniejszym poradniku,
2. Funkcje dla osób z subskrypcją Office365 - opisywana w przyszłym poradniku.

Ad. 1 Darmowy Teams dla osób bez subskrypcji Office365 na 6 miesięcy.

Zacznijmy od pierwszej kategorii. Instalacja Microsoft Teams w czasie epidemii (aż do stycznia 2021 roku!) jest całkowicie darmowa dla użytkowników indywidualnych, musimy jednakże posiadać konto Microsoft (darmowe).

Jest tylko jeden haczyk, a mianowicie będziemy musieli zarejestrować się w części przez amerykańską stronę Microsoftu. Niestety my Polacy mamy jak zwykle trochę gorzej, ale bez problemu - pomogę Wam. Część poradnika będzie zatem na polskiej stronie, a część na amerykańskiej.

1. Zakładamy je tutaj i klikamy "Utwórz konto Microsoft": link

Podajemy niezbędne dane, wybieramy login, hasło itd. (formularz jest bardzo prosty).

2. Instalujemy aplikację Microsoft Teams: tutaj. UWAGA: Instalacja NIE jest wymagana. Jest opcjonalna. Aplikacja Microsoft Teams jest dostępna również w wersji na przeglądarkę.

3. Uruchamiamy aplikację Teams i logujemy się do niej nowo utworzonym loginem i hasłem.

4. Zobaczymy następujący ekran. Klikamy Zarejestruj się w aplikacji Teams.

5. Wchodzimy na amerykańską stronę Teams: https://products.office.com/en-us/microsoft-teams/free - jeżeli nas przekieruje na polską stronę, to musimy otworzyć w/w link w oknie incognito (prawy klik myszy -> Otwórz link w oknie incognito)

6. Po chwili zobaczymy taką oto stronę:

Po chwili wyskoczy nam taki oto monit pytający, czy chcemy przejść na wersję PL, czy też pozostać na wersji US - oczywiście pozostajemy na wersji US, bo nie będziemy mieli darmowego Teams :-D.

7. Zjeżdżamy nieco w dół aplikacji i zobaczymy takie oto opcje:

Klikamy oczywiście "Sign up for free".

8. Po raz kolejny wprowadzamy nasz login i klikamy Dalej.

9. Wybieramy interesującą nas opcję. Ze względu na poradnik będzie to pewnie "Do pracy".

10. Nasze imię i nazwisko powinno zostać już uzupełnione, natomiast wymagana jest jeszcze nazwa firmy. Wpisujemy tutaj albo nazwę naszej działalności lub firmę w której pracujemy. W ostateczności najprościej wpisać tu po prostu swoje imię i nazwisko, gdyż nie jest to w żaden sposób wiążące, co tutaj wpiszemy.

Po wpisaniu nazwy firmy (chociażby dowolnej) odblokuje się nam opcja "Skonfiguruj usługę Teams".

11. Pojawi się nam okno z paskiem ładowania. Poczekajmy na koniec operacji.

12. Gratulacje! Pojawi się nam okno informujące, że instalacja przebiegła prawidłowo. Możemy używać aplikacji Microsoft Teams całkowicie za darmo przez 6 miesięcy i nie musieliśmy podawać danych karty kredytowej/debetowej.

13. Aplikacja poprosi nas o otwarcie aplikacji Microsoft Teams w wersji Windows, jednakże ponownie wyskoczy nam monit do Zarejestrowania aplikacji. Po prostu kliknijmy "Wyloguj", zalogujmy się ponownie - aplikacja zacznie działać.

14. Klikamy Kontynuuj, aby zakończyć instalację.

Signal - Bezpieczny komunikator jako podstawa pracy zdalnej.

2020-04-15T22:27:00.001+02:00

Okres pandemii to przede wszystkim wzrost popularności pracy zdalnej, a w związku z tym narzędzi z nim związanych. Niestety nie wszyscy podzielają entuzjazm pracowników i jest to również okres żniw dla wszelkiej maści cyberprzestępców. Wiele poradników w Internecie zaleca m.in. korzystanie z Messengera czy WhatsAppa. Poniżej wskazuję, dlaczego warto sięgnąć po bezpieczniejszą alternatywę.

Nie wszyscy z nas wymieniają się w komunikatorach internetowych wiadomościami neutralnymi - często bez zastanowienia się szastamy hasłami lub nawet wrażliwymi danymi wykorzystując do tego Messengera, WhatsAppa, czy też innych, zwyczajnych aplikacji. Musimy mieć świadomość, że dane, którymi się wymieniamy, zostają na serwerach Facebooka, czy innych firm. Nieprawdą jest, że firmy te nie mają do nich dostępu, gdyż jest wiele źródeł internetowych na to, że dane te, co prawda nie są odczytywane przez szeregowych pracowników firmy, jednakże mają do nich dostęp algorytmy, na których działaniu opierają się wskazane serwisy.

Jeżeli boimy się wycieku naszych danych i chcemy zapewnić sobie dodatkowy krok zabezpieczenia (całkowicie za darmo) skorzystajmy z alternatywy - komunikatora Signal. Komunikator ten jest polecany przez wielu specjalistów od cyberbezpieczeństwa (m.in. Niebezpiecznik) i stanowi przeciwwagę dla standardowych komunikatorów.

Od innych aplikacji wyróżnia go fakt, że każda wiadomość przesłana za pośrednictwem Signal, a także rozmowy głosowe i wideorozmowy są szyfrowane w trybie "end-to-end", to znaczy, że wiadomość jest deszyfrowana dopiero na urządzeniu, na które miała trafić. Teoretycznie, nawet gdyby cyberprzestępca przechwycił naszą wiadomość, to otrzyma jedynie losowy ciąg znaków. Odszyfrowanie takiej wiadomości jest praktycznie niemożliwe.

Minusem takiego rozwiązania jest fakt, że zarówno my, jak i nasz rozmówca musimy mieć zainstalowanego Signala. W razie, gdy tylko my mamy zainstalowanego Signala, nasze rozmowy z drugą osobą są nadal "niezabezpieczone".

Aplikację możemy zainstalować z tego adresu:

https://play.google.com/store/apps/details?id=org.thoughtcrime.securesms - Android oraz https://apps.apple.com/us/app/signal-private-messenger/id874139669 - iOS,

https://signal.org/download/ - Windows.

Aplikacja ta stanowi również znakomitą alternatywę dla standardowych aplikacji SMS, więc warto ją mieć chociażby do zwykłych wiadomości. Działa szybko i ma wygodny interfejs. Rozpoznawanie, który numer telefonu korzysta z Signala jest automatyczne i nie potrzeba żadnych dodatkowych ustawień.

Warto uczynić Signal swoim podstawowym narzędziem do wymiany plików, wiadomości i danych.

Dodatkową przydatną funkcją aplikacji jest:

- możliwość tworzenia grupowego czatu,

- ustawianie wygasania wiadomości (np. na 1 dzień po czym wiadomości wygasają i nie można ich następnie już odtworzyć - ulegają permamentnemu skasowaniu).

Użyj smartfona jako kamerki internetowej.

2020-04-14T10:39:00.004+02:00

W dobie pandemii wirusa SARS-CoV2 zaszły niespodziewane zmiany na rynku pracy. Praca zdalna, która była do tej pory kojarzona jedynie z branżą IT zaczęła być dominującym sposobem wykonywania stosunku pracy, cywilnoprawnego lub samozatrudnienia.

Konieczność przejścia na pracę zdalną zaskoczyła wielu z pracowników, którzy do tej pory nigdy nie pracowali zdalnie. Konieczne stało się poczynienie wydatków na przygotowanie miejsca do pracy zdalnej. Wyniki sprzedaży kamerek internetowych znacznie podskoczyły (mimo tego, że większość z nas posiada laptopy, część osób posiada komputery stacjonarne, a czasem kamerki internetowe w laptopach ulegają znacznym awariom lub ich jakość jest niesatysfakcjonująca).

Wynikiem tego jest znaczny wzrost cen popularnych modeli kamer internetowych, nawet o 3-krotnie (!). Trend ten jest oczywiście czasowy, jednakże zanim obostrzenia wprowadzone przez rząd RP zostaną ograniczone, musimy w jakiś sposób wykonywać swoją pracę.

Zamiast kupna nowej kamerki internetowej i poniesienia w związku z tym niemałych kosztów, należy się zastanowić, czy nie prościej będzie wydobyć z szafy starego smartfona, tabletu lub innego urządzenia z Androidem i skorzystanie z niego jako kamerki internetowej.

Przygotujmy się zatem do pracy:

Czego potrzebujemy?

-> stary smartfon,

-> kabel USB lub połączenie WiFi (dla stabilnego połączenia warto użyć kabla WiFi,

-> aplikacja ze Sklepu Google Play "ivcam Webcam": ivcam Webcam,
-> aplikacja na komputer "ivcam": ivcam Desktop,

1. Instalujemy ivcam Webcam na smartfonie

Włączamy naszego starego smartfona, łączymy go z Internetem i wchodzimy do Sklepu Google Play. Wyszukujemy aplikację ivcam Webcam i ją instalujemy oraz uruchamiamy. Pojawi się nam informacja, że aplikacja poszukuje naszego komputera.

Link: ivcam Webcam

2. Instalujemy ivcam Desktop na komputerze

Włączamy nasz komputer, łączymy go z tą samą siecią WiFi co nasz telefon i przechodzimy na stronę: ivcam Desktop. Pobieramy, instalujemy i uruchamiamy aplikację.

3. Używamy smartfona jako kamerki.

Jeżeli oba urządzenia są w tej samej sieci WiFi, powinniśmy móc już używać naszego smartfona jako kamerki.

Opcjonalnie możliwe jest połączenie smartfona kablem USB. Szczegóły znajdują się na filmie podlinkowanym do artykułu.

Nowy cykl artykułów o pracy zdalnej

2020-04-12T10:48:00.001+02:00

Witajcie!

Po długiej przerwie od prowadzenia bloga, meetyourtech powraca z cyklem całkiem nowych i przydatnych artykułów o pracy zdalnej.

W najbliższych dniach pojawią się nowe artykuły będące odpowiedzią na aktualne potrzeby użytkowników, przybliżę Wam najważniejsze narzędzia do pracy zdalnej i poradniki, jak tych narzędzi efektywnie używać. W codziennej pracy posiadłem dość dużą wiedzę na te tematy i chętnie się nią z Wami podzielę.

Przygotowywane artykuły dotyczą przede wszystkim:

- organizacja stanowiska pracy zdalnej dla małych i średnich/dużych przedsiebiorców,

- praca zdalna za darmo przy użyciu ogólnodostępnych narzędzi,

- zabezpieczanie stanowiska przy pracy zdalnej,

- w jaki sposób przekształcić starego smartfona w kamerkę internetową

oraz wiele innych!

Wesołych świąt Wielkiej Nocy życzy Mateusz Burzyński :-).

Aplikacja #covid19 #koronawirus

2020-03-20T10:11:00.002+01:00

Witajcie! Przedstawiam nową, darmową aplikację, która może być przydatna w czasie epidemii #coronavirus #covid19.

Postarałem się zebrać w jednym miejscu wszystkie najważniejsze numery infolinii (z racji chaosu i natłoku informacji jaki panuje w Internecie), narzędzia do utrzymywania prawidłowej higieny rąk oraz prosty dziennik, w którym można zapisywać odczyty temperatury (wystarczy wpisać odczyt, data i ocena odczytu pojawią się automatycznie).

Aplikacja zawiera również na bieżąco rozbudowywaną bazę numerów do Wojewódzkich Stacji Sanitarno-Epidemiologicznych, w planach są również numery do Powiatowych stacji.

Aplikacja dostępna jest pod adresem: https://prawo.dev/covid19.

Zachęcam gorąco do korzystania. Nigdy nie wiemy, kiedy może się nam przydać.

Poniżej przedstawiam zrzuty ekranowe z aplikacji:

LiquidSky - komputer w chmurze

2017-01-19T15:02:00.004+01:00

Usługa LiquidSky zbliża się do nas wielkimi krokami - "ciekłe niebo" planuje wprowadzić usługę...całego komputera w chmurze.

Mimo, że usługa reklamuje się jako służąca graczom i do gier, jeżeli LiquidSky udostępni swoim użytkownikom cały system operacyjny, będzie miało to zastosowanie nie tylko do gier.

Usługa opiera się na tym, iż Usługodawca posiada rozsiane na całym świecie wielkie centra danych. Znajdują się tam wielkie farmy superkomputerów, które jednym słowem udostępniają użytkownikom usługę korzystania z mocy obliczeniowej. Rejestrując się na stronie internetowej oraz pobierając specjalną aplikację - czy to na Windowsa, czy to na Androida, uzyskujemy dostęp do naszego personalnego "komputera" w chmurze. Usługa oferuje nam albo darmowy dostęp, z reklamami - według zapewnień producenta 6 minut oglądania reklam pozwala nam na godzinę darmowego korzystania z usługi - aż do maksymalnego limitu 3 godzin i z ograniczeniem powierzchni dysku naszego wirtualnego komputera do 100GB. Oferta za 4.99 $ (ok. 20-25 złotych) wyłącza nam konieczność oglądania tychże reklam i oferuje nam powierzchnię również do 100GB. Miesięczny dostęp z twardym dyskiem (wirtualnym twardym dyskiem) do 500GB będzie nas kosztować 9.99 $ (około 45-50 złotych). Jest jeszcze plan "Unlimited" - również płatny miesięcznie, z miejscem do 1TB.

Od innych usług "w chmurze" różni tę usługę przede wszystkim fakt, iż dostajemy cały komputer do dyspozycji. Możemy na niego przesyłać i instalować na nim różne aplikacje - w tym gry i inne programy (informacja ta nie jest jeszcze potwierdzona). Możemy zatem zainstalować prawdopodobnie na tym komputerze również programy do obróbki filmów, które słyną ze swojego wilczego zapotrzebowania na moc obliczeniową. Tak samo jest z grami. Do nas zaś trafia jedynie obraz i dźwięk z tego komputera w chmurze - wszystkie obliczenia dokonują się poza naszym komputerem. Oznacza to, że wystarczy nam praktycznie każde urządzenie z ekranem - i szybkie oraz stabilne łącze internetowe, aby korzystać ze swojego komputera.

Wadą tego rozwiązania, praktycznie największą, jest to, że spełnia się tutaj scenariusz różnych filmów Sci-Fi i po raz kolejny przeze mnie przywoływanego serialu "Black Mirror" - nie tylko nasze dane nie są bezpieczne, ale również to co robimy w internecie. Zapewnienia Usługodawcy i wszelkie jego zabiegi w celu szyfrowania połączeń to mrzonka - Usługodawca jest panem i władcą naszego wirtualnego komputera i może w każdej chwili "zajrzeć", co sobie na nim aktualnie robimy. Być może nie użyje ich do niczego złego... ale kto to wie?

Plusem jest zdecydowanie możliwość skorzystania z tego komputera w celach np. edycji video. Załóżmy, że pracujemy nad projektem reklamy - a jesteśmy jeszcze małym studiem reklamowym i nie mamy jeszcze odpowiedniego wyposażenia (ale talent i zapał już tak). Zamiast zakręcać sobie sznur na szyję, odpalamy edytor video na naszym wirtualnym komputerze i program do edycji video - mocny procesor szybko wyrenderuje nam taki projekt a jego rezultat po prostu sobie zgramy na dysk. Nie trzeba już trzymać włączonego komputera przez tydzień :-).

Wrażenia z użytkowania napiszę, gdy zostanę zaakceptowany do "bety". Pewnie nie zostanę. To wtedy wypróbuję jak będzie już to dostępne.

Demoscena i jej użyteczność w codziennym programowaniu

2017-01-13T12:07:00.000+01:00

W poprzednim wpisie zapoznałem czytelników z ogólnym pojęciem "demosceny". W tym wpisie zaś nakreślę, jaki ona ma wymiar i czy jest użyteczna w codziennym programowaniu.

Demonstracje, demonstracjami i sztuka sztuką, ale "demoscena" wbrew pozorom miała i ma ogromne znaczenie dla tego, w jaki sposób wyglądają w dzisiejszych czasach gry video i aplikacje. Otóż osoby związane z demosceną mają już lat -dziesiąt i więcej. Jak wspomniałem w poprzednim wpisie, demoscena sięga końcówki lat 70, a nawet i wcześniej - pierwsze prymitywne dema były już w latach 50 (!), jednakże z uwagi na poważniejszą komputeryzację, na prawdziwe początki przyjmuje się lata 70.

Z uwagi na to, że programiści pracujący przy tworach demosceny są mistrzami w optymalizacji - ma to wymierne efekty w dzisiejszych grach video czy też aplikacjach mobilnych. Otóż większość twórców demosceny, to dzisiejsi programiści w topowych korporacjach tworzących gry video czy też aplikacje. Jednym z wiodących designerów gry "Angry Birds" dla przykładu, jest zapalonym twórcą dzieł w demoscenie - Jaakko Iisalo.

Takich przykładów jest znacznie więcej, mnóstwo ludzi z demosceny zostało "wyłowionych" przez headhunterów korporacji IT i tam otrzymali porządną pracę. Nie muszę chyba mówić, jak to wpłynęło na rynek gier video. Optymalizacja jest ogromna - to dzięki oszczędności w zasobach, możliwe jest stworzenie cudów na nasze urządzenia. I choć moc obliczeniowa urządzeń w 2017 roku jest ogromna, to nadal preferuje się oszczędność w zasobach.

Zatem demoscena ma walor nie tylko artystyczny, ale także poznawczy i utylitarny - doświadczenia związane z demosceną są zwyczajnie użyteczne. Stąd się biorą różne sztuczki, które stosuję developerzy w grach, aby śmigała ona znacznie sprawniej, stąd różne formy generowanie proceduralnego zawartości w grze - a o co chodzi z tym "proceduralnym" generowaniem - o tym niżej.

Rodzaje tworów demosceny to dema nieograniczone (full size) oraz ograniczone (np. 64K oraz 4K). W demach full size nie mamy ograniczenia jako takiego, więc twórca ma dowolność w używaniu zasobów, natomiast w ograniczonych mamy różne kategorie - np. 64K (ograniczenie do 64kilobajtów) itd. aż do 4K (4kilobajty).

Twory demosceny to nie tylko samonarzucanie sobie granic lecz wręcz przeciwnie - przełamywanie ich! W przypadku starych sprzętów - np. Commodore 64, celem tworów demosceny było często wyniesienie sprzętu znacznie daleko, niż ich fabryczne limity, ustanowione przez producenta maszyny. Twórcy demosceny prześcigali się w być może mało ambitnych tworach - np. największa liczba szybko zapalających i gasnących pikseli na ekranie itd. Z tym doświadczeń mamy gry i aplikacje wyciskające tzw. ostatnie soki ze sprzętu - właśnie z doświadczeń z obyciem ze sprzętem, z tworów demosceny. Demoscena nie polega zatem jedynie na ograniczeniach lecz właśnie przede wszystkim na łamaniu ograniczeń.

Zatem twórcy albo "samonarzucają" sobie ograniczenia - i próbują z nich wycisnąć ostatnie soki - albo ograniczenia nadane przez twórców starszego sprzętu po prostu łamią. Przykładem jest m.in. odpalenie filmiku na Pegazusie (!) - czyli NESie. Uwierzcie mi - odpalenie ruszającego się filmiku - nawet w czerni i bieli - na tak słabym sprzęcie, w żaden sposób nie przystosowanym do odtwarzania filmów, a jedynie zbitek pikseli w małej ilości kolorów, jest osiągnięciem naprawdę godnym podziwu.

Kryzys mediów społecznościowych. Nadchodzi zmiana warty czy spełnienie scenariuszy Black Mirror?

2017-01-12T14:46:00.000+01:00

O tym, że poziom największego centrum społecznościowego - Facebooka - spada na łeb na szyję, wszyscy wiemy, Twitter natomiast w tym momencie dogorywa i wielu przewiduje, iż bieżący rok może być dla giganta decydujący.

Decentralizacja mediów społecznościowych nie przynosi zbyt dobrych rezultatów. Tak naprawdę każdy kolejny serwis społecznościowy, który chce zagrozić Facebookowi pada jak mucha. Efektem powstawania nowych mediów społecznościowych rodzi konieczność zakładania nowego kanału, aby być wszechobecnym w mediach. Tymczasem często sprowadza się to jedynie do kolejnego przycisku na naszym profilu, portfolio, czy też stronie internetowej.

Jack Dorsey - prezes zarządu Twittera

Obecność w mediach społecznościowych bywa zwyczajnie upierdliwa. Jeżeli chcemy gdzieś zaistnieć (tak jak wpis na blogu, którym czytacie) na poważnie, musimy być dosłownie wszechobecni - Facebook, Instagram, Snapchat i Twitter to podstawy - bez nich ani rusz. Dla bardziej zaawansowanych przyda się również przycisk praktycznie martwego już serwisu Google+.

Czy jest sens prowadzenia tylu profili dla naszej działalności gospodarczej? Niezbyt. Wpis na blogu konwertujemy następnie na format fejsbukowy - krótko i treściwie. Potem tą papkę wrzucamy do Twittera - składa się ona z krótkiej wiadomości liczącej do 140 znaków, więc zmieści się nam link i mała dopiska. Czasem coś jeszcze można wrzucić na Instagram, a później może jakiś Snapchat. Ewentualnie jeszcze dorzutka na Google+.

Problem w tym, że jest to dosyć czasochłonne - i w sumie bezsensowne. Ponieważ bloga prowadzę sam, a na jego prowadzenie przeznaczam jedynie swój wolny czas, ciężko jest wrzucać posty wszędzie gdzie popadnie. Gdy skorzystałem ze skryptu IFTTT (If this then that), mogłem publikować posty na blogu, które następnie automatycznie trafiały na Facebooka. Z racji braku wsparcia artykułów ekspresowych, trzeba było zmienić podejście i publikuję obecnie artykuły manualnie - tj. piszę je na blogu, a następnie ręcznie konwertuję je na potrzeby artykułów ekspresowych. Zamiast skupić się na najważniejszym - tworzeniu jakościowego contentu - po drodze jest dosyć dużo przeszkód technologicznych. Konwersja do Instant Articles w trybie AUTO jest możliwa, ale po drodze stracimy obrazy, filmiki, a niekiedy nawet i treść.

Mamy 2017 rok. Od paru lat widać, że Twitter nie sprawdza się - nie przynosi takich dochodów, jakby sobie życzyli jego twórcy. Jeszcze w 2013 roku, w trakcie zamachów w Bostonie, Twitter wręcz brylował. To stwierdzenie nie na miejscu, gdyż mowa o tragedii, lecz to właśnie z Twittera ludzie dowiadywali się o losach swoich bliskich, a inni informacji. Był to na ten czas poukładany portal społecznościowy, ze schludnym interfejsem. Zaczęło się jednak coś psuć. Obecnie Twitter to jeden wielki śmietnik. Niestety jest to jedno z największych zagrożeń portali społecznościowych.

Twitter ma za sobą również wiele skandali, np. związanych z odejściem z Twittera córki Robina Williamsa - Zeldy, po serii ataków na niej. Słynna jest też afera gamergate, która charakteryzowała się zalewaniem portalu złośliwymi komentarzami. Liczba użytkowników Twittera wciąż i wciąż zmniejsza się, a jej jedyną siłą napędową jest jedynie rozbudowane narzędzie relacji na żywo. I co z tego? Snapchat żyje z relacji na żywo bądź krótkich filmików, znikających po 24 godzinach. Facebook również ma możliwość transmisji na żywo.

Obecnie media społecznościowe i moda na wszechobecny hating, bycie haterem sprawiają, że ciężko jest wyrazić swoje zdanie. Pod każdym bardziej poważnym wpisem, tylko niewielki odsetek komentarzy jest warta uwagi. Dominują komentarze prześmiewcze i negatywne. A komentarzy też nie zablokujemy, narażając się na dyktaturę - i użytkownicy w tym błędnym kole będą nas określać fuhrerem, wklejając zdjęcia białego kota z czarnym umaszczeniem pod pyskiem.

Z dobrym jakościowo contentem miesza się śmietnik, dziwactwa, czy też zwyczajny analfabetyzm. Rewolucja mediów społecznościowych zaczyna zjadać swój własny ogon. Poprzez media społecznościowe przewalają się wszelkiego rodzaju "mody", zwane po angielsku "fad". I tak chwili pisania tego wpisu mamy modę na zbieranie lajków i komentarzy, aby jakaś znana osoba coś wykonała. Zwykle są to spreparowane w Photoshopie obrazki znanych osób i konwersacji z Messengera. Jednym słowem - woła to o pomstę do nieba.

Może wpis i nie jest na czasie, może media społecznościowe od zawsze były tyglem kulturowym albo zwyczajnie śmietnikiem, ale nie jest dobrze. Powoli sprawdzają się tutaj przestrogi zawarte w odcinkach wizjonerskiego serialu brytyjskiego "Black Mirror".

Czym jest "demoscena"?

2017-01-11T11:10:00.001+01:00

Na wczorajszej gali Paszportów Polityki 2016 wprowadzono po raz pierwszy od bardzo długiego czasu nową kategorię wręczanych nagród - Kultura cyfrowa. Padło tam również sformułowanie "demoscena". Czym jest ta owa "demoscena"? W tym wpisie postaram się przybliżyć te pojęcie, które na gali zostało zdefiniowane, lecz niekoniecznie przystępnym językiem. Zapraszam!

Samo słowo "demoscena", to po prostu zlepek dwóch słów - demo oraz scena. Po angielsku brzmi po prostu demoscene, pisane łącznie. Etymologię słowa "demo" każdy zna, oznacza po prostu demonstrację, próbkę, czy też pokazówkę czegoś. Scenie w znaczeniu kultury cyfrowej nie przypisuje się takiego znaczenia jak w teatrze - z oczywistego względu. Sceną jest w tym przypadku forum, grupa odbiorców, strona internetowa - scena ma tutaj znaczenie zdematerializowane i oznacza po prostu miejsce, które można oglądać w internecie.

Najpopularniejszym przejawem demosceny, z którym zetknęliśmy się praktycznie wszyscy to tak zwane "cracktros". Przyznajmy - praktycznie każdy z nas miał na dysku twardym komputera nielegalne wersje gier. Żeby je zainstalować musieliśmy je "scrackować" - co sprowadzało się zwykle do skopiowania specjalnie spreparowanego pliku .EXE do katalogu z grą, która następnie śmigała nam, najczęściej bez płyty w napędzie. Czasem potrzebne było wygenerowanie kodu seryjnego - klucza - tzw. "keygeny". Po odpaleniu któregokolwiek z tych programów, ukazywała nam się zwykle kosmiczna animacja z ciekawą, 8-bitową muzyką, feerią barw.

Demoscena nie powinna być kojarzona jedynie z piractwem, lecz od piractwa wszystko się zaczęło. Jednym słowem - demoscena to małe (mikroskopijne wręcz w rozmiarze - czasami kilkaset bajtów) aplikacje, które prezentują umiejętności programistyczne ich twórców. Jak widzieliśmy na Paszportach Polityki, demoscena po wielu latach od jej powstania zaczyna być uważana, jako jedna z artystycznych form wyrazu, obok filmu, teatru, czy muzyki.

Demoscena zaczęła swój żywot w późnych latach 70., wraz z wynalezieniem mikrokomputerów i miniaturyzacją komputerów domowych. Wtedy to z oczywistych względów urządzenia te zaczęły znacznie tanieć - oczywiście mowa głównie o Stanach Zjednoczonych, chociaż na naszym rodzimym poletku PRL komputera również przecież "były" i miały się całkiem dobrze.

Twory demosceny idealnie wypełniają definicję tworów efemerycznych, krótkich, pozbawionych głębszych rozmyślań - jest to po prostu demonstracja audio-wizualna, mająca głównie na celu zaprezentowanie umiejętności programistycznych ich twórców.

Siła tworów demosceny tkwi w niesamowitej wręcz oszczędności zasobów sprzętu, na którym się uruchamiają. Twory demosceny zaczynały w momencie, gdy komputery raczkowały, miały śladową moc obliczeniową. Utwory demosceny stanowią często jedynie dodatki do programów, cracków, keygenów.

Jednym z przejawów demosceny są tzw. ASCII art, czyli obrazy stworzone w notatniku za pomocą zwykłych znaków. Dla przykładu wyżej umieściłem słynną "Mona Lisę" stworzoną w całości ze słów "Mona Lisa" (sic!) o różnych odcieniach szarości.

Dla przykładu, leciwy już twór demosceny - "Chaos Theory", który umieściłem wyżej - teoria chaosu, wspaniała animacja, okraszona bardzo ciekawą muzyką... zajmuje jedynie 64 kilobajty. To jest właśnie moc demosceny - prześciganie się w kreatywny sposób na to, kto stworzy najbardziej treściwe "demo", używając jak najmniej pamięci.

To teraz dla porównania - wiecie ile miała gra "Super Mario Bros.", wydana na kartridżu? 16 kilobajtów. Takie demo, z wysokiej jakości muzyką i szaleńczą animacją ma jedynie 64 kilobajty. Jedynie 4 razy więcej. Kurtyna powoli opada...

Związane jest to również z "samonarzucaniem" sobie ograniczeń przez artystów demosceny, które rodzą wspaniałe rezultaty. Artyści działający na demoscenie robią to od lat - używają starych sprzętów, tworzą muzykę za pomocą połączonych ze sobą NESów (rodzimych Pegazusów). Rezultaty są po prostu nieziemskie - polecam obadać temat.

Pomyślicie zapewne, że demoscena, to coś całkowicie niepotrzebnego, jakieś losowe kształty, muzyka jak po dobrych narkotykach trzepiących nieźle w głowę. Demoscena to jednak coś o wiele więcej. Pomijając fakt, iż jest to forma artystycznej ekspresji - nie w wyrazach twarzy bohaterów, lecz w bajtach i bitach właśnie.

W jaki sposób autorzy demosceny osiągają tak kosmicznie niskie rozmiary swoich dzieł? O tym w następnym wpisie :-).

Smartlodówka LG na targach CES 2017

2017-01-05T14:24:00.003+01:00

Smart, wszędzie ten smart. Pomyślicie - pewnie smartlodówki jeszcze nie było. Otóż nie prawda, już od paru lat również lodówki są jak najbardziej "smart", tyle że na targach LG mówiąc krótko, postanowiło pojechać po bandzie i dowalić do ognia, aż zgasło.

Co powiecie na to, że lodówka ma swój system operacyjny? Mowa nie o Androidzie, lecz o webOS. Czym jest ten system? To kolejny, oparty na jądrze Linuxa system operacyjny, opracowany przez LG, które uparcie ładuje je do firmowanych swoim logo produktów. Różne wersje webOS znajdziemy przede wszystkim w telewizorach tego południowokoreańskiego producenta, smartfonach (coraz rzadziej, z uwagi na dominację Androida) oraz jak widzimy w lodówkach.

Jak już przestaniecie się śmiać z tego dziwactwa, takie urządzenie to pod pewnymi względami postęp. Trochę mało to przydatne i nieco śmieszne, lecz postęp jest. Gdzie jest ten postęp? Chociażby w wyświetlaczu zastosowanym w lodówce. To 29-calowy wyświetlacz, o nieco nietypowym stosunku kształtów, jak na wyświetlacz, mający ciekawą funkcję - otóż w dowolnej chwili może stać się... przezroczysty i pokazać nam co jest w środku. Funkcja ta została przez producenta nazwa InstaView.

Jakby się dłużej nad funkcjami lodówki zastanowić, to nie są one wcale takie idiotyczne, jak się wydaje. Lodówka ma oczywiście wbudowane Wi-Fi, wobec czego pośmigamy sobie po internecie, posłuchamy muzyki - tylko nasuwa się pierwsze pytanie, gdzie te urządzenie ma głośniki, chyba że mowa o Bluetooth - a przede wszystkim pobierze i wyświetli przepisy - to akurat bardzo przydatne, a także ma funkcję pozwalającą na wprowadzanie daty ważności umieszczanych w lodówce produktów. Lodówka sama nas powiadomi o upływającym terminie przydatności produktu.

Tutaj jednak moje kolejne malkontenctwo. Jeżeli będziemy wprowadzać do lodówki datę ważności każdego naszego produktu, to zajmie nam to wieki, a nie widzę, żeby producent zastosował tutaj jakiś czytnik daty ważności produktu (takie coś zresztą nie istnieje, gdyż data ważności na produktach nie jest w formie kodu kreskowego). Jak wracamy z wielkimi siatami zakupów do domu, to w pierwszej kolejności wrzucamy wszystko do lodówki, a później leżymy do góry brzuchem. Z tą lodówką mielibyśmy stać i wklepywać datę ważności każdego produktu? Jeszcze na dodatek załóżmy, że kupiliśmy sobie głupi sok. Wypijemy sok - musimy wbić w lodówkę informację, że sok został wypity. Inaczej lodówka za pół roku nas radośnie powiadomi, że sok się przeterminował. Inna sprawa, że komuś się to może przydać dla produktów, które są długo ważne, a kupowane "na zapas".

Jeszcze ciekawszymi funkcjami są: regulacja temperatury lodówki i zamrażalnika, dokładnie w stopniach celsjusza (dla perfekcjonistów) i ... integracja z systemem Amazon Alexa. Oznacza to, że będziemy mogli - jeżeli mieszkamy w Ameryce, bowiem Alexa w szkole, tj. w fabryce robotów polskiego nie miała - zamawiać jedzenie krzycząc do naszej lodówki. Te, k...a, przywieź mi kebaba - krzykniemy - i wtedy Alexa nam złoży zamówienie. A jak źle usłyszy, to zamiast kebaba przywiezie nam na przykład bawoła, bo np. mieliśmy usta pełne jedzenia krzycząc w tle do biednej lodówki.

Lodówkę ocenię tak: do przechowywania jedzenia wystarczy nam zwyczajna lodówka. Pokrętło "mocy" z predefiniowaną temperaturą wystarczy do 99% zastosowań - kto kiedykolwiek zmieniał moc lodówki poza pierwszym włączeniem, ten niech podniesie rękę do góry. Ekrany mamy wszędzie, systemy operacyjne również. A przepis możemy sobie zobaczyć na smartfonie / tablecie. Tak samo z odtwarzaniem muzyki. O "trackerze świeżości produktów" nie będę nawet wspominał. To już idiotyzm i takie coś może załatwić dowolny terminarz na smartfona.

Jednym słowem - po co to komu ;-)?

Dziś rozpoczynają się targi CES 2017! Krótka historia targów oraz rozkład jazdy na 2017!

2017-01-05T13:54:00.005+01:00

Rokrocznie, w pierwszych dniach stycznia w Las Vegas Convention Center w ... Las Vegas oczywiście, odbywają się targi poświęcone w całości tematowi elektroniki konsumenckiej. W tegorocznej edycji "szał" się nie zapowiada i pierwsze prezentowane produkty prezentują się dosyć zwyczajnie.

Targi CES zadebiutowały 24 czerwca 1967 roku, więc za rok będziemy mieli okrągłą 50. rocznicę targów z elektroniką. Targi te mają na celu pokazanie prężące muskuły nowinki technologiczne wiodących producentów urządzeń elektronicznych, przeznaczonych dla zwykłego, szarego konsumenta.

Oczywiście ze zwykłym konsumentem nieco przesadziłem. Na targach CES brylują również "ciekawostki", urządzenia, które nigdy przez zwyczajnego konsumenta nie zostaną nabyte - ze względu na jego dziwactwo albo wywindowaną cenę. Tutaj debiutowały technologie, które obecnie spoczywają z różnych powodów na cmentarzysku.

Tematem targów CES 2017 będą przede wszystkim laptopy dla graczy, a południowokoreańskie LG grozi nam, że każde nowe urządzenie będzie wyposażone w Wi-Fi... nawet lodówka, która jest tak ciekawym pomysłem, że opiszę je w następnym wpisie.

Jeżeli chodzi o urządzenia mobilne, to te również są oczywiście obecne na targach, jednakże mobilniaki mają swoje własne targi - MWC - Mobile World Congress odbywające się co roku w Barcelonie - w tym roku będzie to 27 luty do 3 marca.

Spodzie wajcie się zatem kolejnych wpisów o CES - z zaprezentowanych produktów postaram się wyłowić produkty ciekawe lub godne uwagi, pomijając przy tym "pierdyliardowy" model laptopa z tym samym, nudnym 15 calowym błyszczącym ekranem. Blech.

AirPods - bezprzewodowe słuchawki douszne od Apple.

2016-12-28T16:09:00.002+01:00

Bezprzewodowe słuchawki Bluetooth w typie nausznym są wszystkim dobrze znane i znajdziemy je w praktycznie każdym sklepie z elektroniką, natomiast słuchawki douszne to już inna para kaloszy - tych do tej pory nikt nie wprowadził na rynek, poza Apple.

Apple tak jak zapowiedziało, tak i zrobiło - AirPods trafiły na rynek i jak każdy produkt Apple, wywołały spore kontrowersje. Przede wszystkim z uwagi na ich mikroskopijny rozmiar - są to - mówiąc obrazowo - "pchełki" bez kabelków, z wbudowaną w każdą ze słuchawek baterią oraz nadajniko-odbiornikiem Bluetooth. Słuchawki działają ok. 5 godzin poza dołączonym etui ładującym - jest to wynik bardzo dobry, zważając na to, że słuchaweczki są wręcz mikroskopijne - a więc i taka jest bateria w środku. Producent zaleca ich ciągłe doładowywanie.

Firma z logiem nadgryzionego jabłka obiecuje również, że sprzęcior łączy się z urządzeniem z "i" przed nazwą błyskawicznie. A cena? Bagatela... 799 złotych w sklepie Apple ;-). A czego się w sumie spodziewać? http://www.apple.com/pl/shop/product/MMEF2ZM/A/airpods

Autonomiczne samochody. Jak to obecnie działa i problemy prawne.

2016-12-15T10:47:00.000+01:00

W poprzednim wpisie była mowa o pomyśle Ubera. Teraz czas na ocenę, w jaki sposób to wszystko wygląda.

Z racji tego, że nie mieszkam w San Francisco (jeszcze :-P) nie jestem w stanie ocenić i zdać relacji w jaki sposób działa autonomiczny Uber, dlatego będę się wzorował na opinii tych, którzy już z Ubera skorzystali.

Reakcje są jak najbardziej pozytywne - i nic dziwnego. Tym bardziej, że Uber łatwego terenu sobie nie obrał. Wszyscy wiemy, jak wygląda San Francisco - bardzo strome pagórki, tysiące małych uliczek i ulic jednokierunkowych, jednak autonomiczny Uber zdał test śpiewająco - za paroma wyjątkami. Autonomiczne samochody mają na chwilę obecną dosyć ślimacze tempo i zatrzymują się przed wszystkim. W San Francisco prawdziwą plagą są ludzie, a raczej osobodebile z wlepionymi gałami w smartfona. Dlatego też samochód co chwila stawał, bo oczywiście osobodebil musi koniecznie wleźć na ulicę waląc sobie przy okazji "snapki". Samochód miał też nie lada wyzwanie z rowerzystami, ale również sobie poradził.

Jeżeli chodzi o wypadki, to się one z autonomicznymi samochodami zdarzają, jak najbardziej. Jeżeli taki przypadek przedostanie się do mediów, to oczywiście wszelkie tabloidy i przeciwnicy nowych technologii biją na alarm, że autonomiczne samochody są niebezpieczne. Zanim jednak zaczniemy bić peany na rzecz naszych ludzkich kierowców, to zasięgając statystyk, odkryjemy, że większość takich (nielicznych zresztą) wypadków, czy stłuczek, było spowodowane ludzkim błędem - zwykle drugiego, "ludzkiego" kierowcy, który zderzył się z biednym, niewinnym autonomicznym samochodem.

Swoją drogą ciekawe jakby zareagowali nasi rodzimi "janusze" na takie auta na drodze. Bankowo waliliby po rogach, bo przecież co to za przybytek :-). Albo zajeżdżali by specjalnie drogę. Może do czasu wprowadzenia takich aut, wszyscy "janusze dróg" się już pozabijają albo wymrą :-).

Czasem autonomicznemu Uberowi zdarzyło się jechać pod prąd w jednokierunkowej uliczce, jednakże ogólne wrażenia są jak najbardziej ok.

Jeżeli zaś chodzi o problemy prawne - nie chcąc zanudzać, pokrótce należy opisać, że prawo w Polsce nie zna pojęcia samochodu autonomicznego, a jako że prawo ruchu drogowego jest skonstruowane w ten sposób, że nic, czego nie przewidział ustawodawca w prawie ruchu drogowego nie może się poruszać po drogach publicznych, na chwilę obecną są to samochody kierowane przez osoby. Również kodeks cywilny przewiduje na chwilę obecną jedynie odpowiedzialność osoby kierującej samochód za szkody przez niego wyrządzone. Jako, że autonomicznych samochodów w Polsce na razie nie ma... to i nie potrzebne jest nam na chwilę obecną odpowiednie prawo - ale ustawodawca powoli może się za nie zabierać.

W Stanach Zjednoczonych sytuacja jest bardziej skomplikowana - dużo stanów jazdy autonomicznej samochodem zabrania w ogóle, a inne natomiast dopuszczają ją po uzyskaniu odpowiedniej "licencji" na wprowadzenie takich aut. Zatem producenci nie mają lekko. Volvo jednak oznajmiło, że wszelkie wypadki, w imię rozwoju "bierze na siebie" :-).

Autonomiczny Uber. Czyli o tym, jak idzie wdrażanie bezobsługowych samochodów w San Francisco.

2016-12-15T10:31:00.001+01:00

Myśleliście, że znakomicie skonstruowana i wygodna aplikacja Uber to przyszłość? To jeszcze nic nie wiecie - od wczoraj mieszkańcy San Francisco mogą korzystać z usług... bezobsługowego Ubera!

Z każdym rokiem coraz pewniej wkraczamy w przyszłość znaną z filmów science fiction. Autonomiczne samochody to fakt - już istnieją, aczkolwiek zanim je zobaczymy w naszym zacnym kraju, minie jeszcze co najmniej kilkanaście lat. Zresztą tyle czasu zapewne upłynie, zanim zobaczymy te samochody na szerszą skalę w samym San Francisco.

Wyścig o kawałek tortu zwanym autonomicznymi samochodami zaczął się już parę lat temu, a wojna toczy się na wielu frontach. Mamy Google ze swoimi autonomicznymi samochodami, które kursują w ramach testów w "rodzinnych okolicach" siedziby Google, mamy również oczywiście producentów samochodów, jak Volvo, czy inne i mamy również... Ubera. Każda z tych firm ma inne podejście do tematu.

Przede wszystkim tradycyjni producenci samochodów opracowują technologię kawałek-po-kawałku. Widzieliśmy już od dawna samoparkujące samochody, wyposażone w odpowiednie kamery, mające czujniki cofania - i tak dalej, ale to tylko namiastka, ledwie zalążek w pełni autonomicznej jazdy. Producenci samochodów w nowych modelach aut wprowadzają po trochu nowe technologie, skupiając się raczej na modelu jazdy przy asyście kierowcy, który w momencie wyczucia zagrożenia albo błędu autonomicznego samochodu, chwyci za kółko i sam zmieni kierunek na właściwy.

Natomiast Google i Uber idą w stronę usług przejazdów, np. w mieście właśnie. Samochody autonomiczne wyposażone są oczywiście w porządnej jakości antenę, konkretny GPS, coś w rodzaju sonaru (obrotową głowicę, która "skanuje" teren) oraz oczywiście kamery 360 stopni w wysokiej jakości, tak aby procesor we wnętrzu samochodu był w stanie prawidłowo rozpoznać kształty innych pojazdów i trzymać się drogi.

Od dnia dzisiejszego Uber pozwala swoim klientom zamówienie futurystycznego samochodu Volvo XC90 typu SUV. Nie jest to jednak całkowicie autonomiczny samochód - w każdej ze 100. zamówionych przez Uber samochodów jest 2 kierowców (pilotów? :-)), którzy w razie zagrożenia chwycą za kółko, przełączając tryb autonomicznego jeżdżenia na tradycyjny, ludzki.

Nie są to pierwsze samochody autonomiczne, które Uber puścił na ulicę. W Pittsburgu jeżdżą natomiast odpowiednio zmodyfikowane samochody producenta Ford - Ford Focus. Volvo jednak odpowiednio dopieściła technologię i jest to prawdziwy przełom. Kamer w tych samochodach jest już "tylko" 7, wcześniej było aż 22, natomiast sensory przeniesiono z boków samochodów na zderzaki. Nadal nie wygląda to jak całkiem normalny samochód, lecz chyba nie o to chodzi.

Wspomniałem o "sonarze" na górze samochodu, który zwie się LIDARem - jest to podobny w działaniu do Sonaru, 360 stopniowy laser, który skanuje teren w poszukiwaniu celu... erm... obiektów do wyminięcia ;-).

W skrócie, LIDAR działa mniej więcej na zasadzie echolokacji, tylko że z wykorzystaniem światła laserowego - natrafia na obiekty i zwraca informacje dla procesora i oprogramowania autonomicznego auta, które następnie analizuje informacje. Z uwagi na ogromną prędkość światła, samochód ma czas na natychmiastową reakcję - zahamowanie, wyminięcie obiektu. Nawet jeżeli weźmiemy pod uwagę opóźnienie przy dostarczaniu danych i analizowaniu ich przez procesor autonomicznego auta, to przy ludzkich "kilku sekundach" reakcji na wybiegającego jelenia, jak na załączonym zdjęciu, tak procesor przy jego milisekundach reakcji może uratować samochód, a nawet ludzkie życie.

LIDAR jest o wiele lepszą opcją, niż tradycyjna kamera, która służy jedynie pomocniczo. Laser oświetla obiekty i idealnie je odwzorowuje w przestrzeni.

Na zdjęciu powyżej ukazano sposób, w jaki LIDAR skanuje obiekt (wiązki lasera), a następnie je rozpoznaje - i to w ruchu (obwódki).

LIDAR mierzy czas, w jakim dostaje dane do analizy i na jego podstawie określa koordynaty położenia obiektu (przeszkody) - punkty X,Y,Z - oczywiście w trójwymiarze :-). I na tej podstawie "wie" w jakiej odległości są dane obiekty - np. jeżeli dostanie dane w ciągu określonej liczby milisekund, to wie, że dany obiekt jest bardzo blisko (mało ms) lub bardzo daleko (dużo ms, znaczące opóźnienie) i oczywiście według tych danych odpowiednio reaguje.

Co najważniejsze, LIDAR nie ma żadnych problemów z jazdą w nocy, gdyż laser również wtedy bez problemu rozpoznaje obiekty - i to byłoby również niemożliwe zwykłą kamerą. Próbowaliście kiedyś zrobić ładne zdjęcie nocą? Nawet lustrzanki za kilkanaście tysięcy wysiadają pod osłoną nocy :-).

Oczywiście wraz z wprowadzeniem tegoż samochodu, Volvo i Uber dostało masę pytań podekscytowanych ludzi, czy to oznacza, iż autonomiczne samochodu są "tuż-tuż". I tutaj producent wozów i korporacja odpowiedziały zgodnie, że absolutnie nie. Jesteśmy bardzo oddaleni od powszechnego użytku.

A o tym w kolejnym wpisie :-).

Poradniki na co dzień: Jak ze zdjęć książki zrobić ebooka? IrfanView + JPEG to PDF or XPS

2016-12-13T12:36:00.001+01:00

Witam w kolejnej części poradnika. Dziś nauczymy się w jaki sposób sporządzić ze zrobionych "na szybko" w bibliotece zdjęć z książki potrzebnej nam do pracy magisterskiej, estetyczne i łatwe do późniejszego druku lub też lektury na tablecie pliki PDF.

Ponieważ aparat ma w dzisiejszych czasach praktycznie każdy, bo ten jest w każdym smartfonie, a nikomu nie chce się wydawać pieniędzy na ksero, często sporządzamy kopie potrzebnych przez nas pozycji książkowych za pomocą aparatu, na szybko, w pośpiechu. Wynikiem tego jest zestaw od kilkudziesięciu do kilkuset plików, w których ciężko się połapać.

Tymczasem ciężko jest czytać cokolwiek z plików JPEG, są zwyczajnie niewygodne w użyciu. Przydałby się nam ładnie uporządkowany plik PDF. Ten poradnik zatem, nieco dłuższy niż zwykle, poprowadzi was krok po kroku do przygotowania użytecznego pliku PDF, przy okazji dokonując prostej korekcji wykonanych przez nas zdjęć, by te przypominały bardziej skany niż zdjęcia. Zaczynamy!

1. Zgrywamy nasze zdjęcia na Dysk kablem USB z telefonu, bądź w jakikolwiek inny wybrany przez nas sposób do osobnego folderu.

2. Pobieramy następujący program: http://www.programosy.pl/program,jpeg-to-pdf.html i rozpakowujemy go w dowolnym miejscu. Program nie wymaga instalacji, jest po prostu spakowany w archiwum. Uruchamiamy zatem plik ImageToPDForXPS.exe z archiwum.

3. A teraz wyjaśnię funkcje programu:

Po lewej stronie widzimy sekcję Image Files. Możemy teraz albo zaznaczyć i przeciągnąć nasze pliki do okienka z programem albo skorzystać z opcji "Add files" i je tam przeciągnąć z okienka, które się nam otworzy. Musimy pamiętać, aby pliki były ułożone w kolejności, w jakiej chcemy mieć wynikowy plik PDF, zatem jeżeli mamy zdjęcia jakiejś książki, to musimy zadbać, aby lista plików odpowiadała poszczególnym stronom - str. 1, 2, 3 i tak dalej.

4. Jak już dodamy pliki, możemy za pomocą "Move Sel Up" i "Move Sel Down" zaznaczać poszczególne pliki-strony i je sobie przestawiać, tak abyśmy mieli książkę w kolejności.

5. Program ma już praktycznie wszystko poustawiane. Możemy jeszcze wybrać format - PDF lub XPS. Oczywiście nas interesuje PDF, więc nie ma to znaczenia. Wystarczy, żebyśmy jeszcze wskazali archiwum wynikowe - Output File(s) Settings - Output Path. Wskażmy zatem folder, w którym chcemy zapisać plik, wciskając przycisk "..." obok tej opcji - możemy wskazać dowolny folder.

6. Mamy jeszcze opcję "Multiple PDF Files" (każde zdjęcie to osobny plik PDF) więc ta opcja nas nie interesuje. Zaznaczmy zatem "Single PDF File named:" i wpiszmy nazwę pliku, np. Ebook.PDF (z końcówką pdf - to ważne).

7. No i wciskamy Save Output na samym końcu. Program błyskawicznie nam zrobi z naszych zdjęć, ładnego, uporządkowanego PDFa, którego łatwiej przenosić, a co najważniejsze - łatwiej wydrukować :-).

Uratować amerykańskie seriale. O tym jak serwisy streamingowe uratowały rynek amerykańskich seriali. Część 1.

2016-12-06T15:00:00.001+01:00

Walking Dead. Stranger Things. American Horror Story. Westworld. Jaki serial byśmy tu nie wpisali, wiele milionów ludzi na całym świecie je ogląda. A wpis będzie o tym, w jaki sposób serwisy streamingowe uratowały rzesze seriali, które inaczej poszłyby pod nóż, lub nie ukazały się w ogóle.

Telewizja kablowa w Ameryce ma zgoła inne znaczenie niż w Polsce. O ile w Polsce "kablówki" cieszą się coraz mniejszą popularnością, to w USA "kablówka", to jak dostęp do wody pitnej, czy jedzenia - być musi.Odsyłając do poprzedniego wpisu, o internecie w USA, należy napomknąć tylko, że kablówka w USA to również monopol - i wysokie ceny.

Z pewnością myślicie, że tylko kablówka / telewizja satelitarna w Polsce jest tak "nudna" i nie uświadczymy na niej nowości. Nic bardziej mylnego. Jako, że seriale w USA trafiają do nas zwykle jako pojedyncze odcinki, które możemy sobie streamować, mamy wrażenie, że wszystko jest tam super i na pewno co godzinę leci jakiś super serial. A to nie prawda. Ramówka w USA w 90% składa się - podobnie jak u nas - z "odgrzewanych" kotletów, powtórek i klasyków. Jak u nas leci "Kevin", z którego jest co roku niezła beka, tak w USA mamy "Die Hard", czyli "Szklaną pułapkę" albo "Scarface" tudzież coś jeszcze innego.

Wraz z popularyzacją serwisów typu VoD w Stanach, pojawił się ruch cut the cord, który oznacza po prostu przetnij kabel - czyli zrezygnuj z kablówki. Taka postawa jest szczególnie widoczna wśród tzw. millenialsów, czyli ludzi urodzonych pomiędzy 1980 a 2000 rokiem.

Coraz bardziej jednak telewizja w Stanach podupada, gdyż Amerykanie, jak się okazało, bardzo lubią oglądać, to co sobie sami wybiorą, a nie to co akurat leci w telewizji. Stąd właśnie w Stanach są piekielnie wręcz popularne urządzenia typu DVR / PVR (Digital Video Recorder / Personal Video Recorder), czyli po naszemu zwyczajnie dekoder wraz z nagrywarką. O ile w Polsce to fajna rzecz do posiadania, lecz dopiero w Stanach widać, jak wielka zajawka jest na te urządzenia. Takie urządzenie jest tam praktycznie w każdym domu, a dyski twarde są wręcz zapchane różnymi nagranymi programami, przeciętny amerykanin rozpoczyna swój tydzień od poustawiania programów do nagrywania i leci do pracy - urządzenie mu wszystko nagrywa, a następnie sobie to wszystko konsumuje.

Z uwagi na to, iż Netflix czy Hulu, może też HBO GO, Amazon Video wyparły praktycznie te urządzenia DVR, gdyż teraz już nawet nie trzeba nic nagrywać, można od razu oglądać, to i telewizja nieco podupadła. A z nią poszło w piach mnóstwo pieniędzy na m.in. wskazane wyżej seriale.

Prawdziwa rewolucja nastąpiła, gdy serwisy streamingowe "wyszły z szafy" i zaczęły produkować pełnoprawne seriale - Orange Is The New Black jest idealnym przykładem - oryginalna seria dostępna w Netflixie, tudzież House of Cards.

/kontynuacja w części 2 wpisu/

Uratować amerykańskie seriale. O tym jak serwisy streamingowe uratowały rynek amerykańskich seriali. Część 2.

2016-12-06T15:00:00.000+01:00

Kontynuacja poprzedniego wpisu.

Różnica pomiędzy produkcjami serwisów VoD a telewizyjnych jest zasadnicza. Na VoD mamy w momencie premiery dostępny cały sezon serialu - tak jest w każdej produkcji Netflixa czy Amazon Video. Natychmiast możemy obejrzeć wszystkie odcinki danego sezonu, czy to w popularny sposób - binge watching - czyli "wszystko na raz" albo możemy sobie dowolnie dawkować emocje.

I w tym tkwi właśnie zasadnicza różnica. Scenarzyści seriali tworzonych przez te serwisy nie mogą sobie pozwolić na fuszerkę. Serial ma wciągać, a każdy odcinek ma być po prostu ciekawy. Nie można sobie pozwolić na odcinki nudne, gdyż nasz widz ma pilota w ręku i w każdej chwili może odcinek sobie przewinąć, klnąc wniebogłosy. Ale przecież - powiecie - telewizję też można sobie przewijać. No dobra, ale przewiniemy - do końca odcinka. Następny odcinek dopiero za tydzień. A w VoD - od razu. O ile telewizja może sobie pozwolić na odcinki-zapychacze, które służą jedynie na podtrzymywaniu oglądalności i oszczędności budżetowych, tak VoD już nie bardzo.

Teraz warto sobie przeanalizować taki serial The Walking Dead i jak by wyglądał, gdyby np. realizował go Netflix? Obecnie serial ten niestety przeżywa od kilku sezonów rosnącą stagnację i frustrację fanów. Format 16 odcinków i dzielenia sezonu na "dwa" po osiem, nie służy za dobrze temu serialowi, o czym świadczą ostatnie odcinki. Akcja jest pchana do przodu, jednakże pomiędzy ostatnim odcinkiem half-season a end-season właściwie nic się nie dzieje. Scenarzyści opanowali mistrzostwo w scenach, które przedłużają odcinek, a jednocześnie kompletnie nic nie wnoszą do fabuły, np. scena spożywania przez bohatera posiłku - stawiamy aktora na już wybudowanym planie i dajemy mu do żarcia, jakąś puchę fasoli. 10 minut odcinka mamy z głowy. Napiszemy mu jeszcze z 5. dennych zdań. Ale o Walking Dead i jego ułomnościach, może poświęcę inny wpis.

W takim Netflixie sprawa wyglądałaby inaczej. Nikt nie chciałby oglądać jedzącej postaci, akcja musi być wartka i nie ma czasu na takie dyrdymały. Albo serial będzie dobry albo w ogóle się nie sprzeda. Widać to na przykład w serialu Narcos - nie ma tam czasu na gapienie się w ścianę przez 10 minut i wewnętrzne monologi bohatera. I to się chwali.

Przez różne zapychacze wydaje się, iż oberwała również ekipa od Gry o Tron. Akcja ostatniego sezonu przyspieszyła, aż na złamanie karku, chociaż osobiście mi się ogromnie podobała, to widać, iż na realizację serialu zaczyna nieco brakować pieniędzy. O ile ostatni sezon można by przyrównać do tempa realizacji seriali VoD, tak jeszcze poprzednie sezony były dosyć wolne. Niekończąca się podróż Brana z Hodorem do trójokiej wrony, czy też inne wątki, które zdawały się ciągnąć w nieskończoność. Bo jak już mamy seta (czyli plan filmowy), to ciągnijmy z niego aż do ostatniej minuty, a co tam!

Dla przykładu również warto zaznaczyć, że serwisy VoD nie tylko wprowadzają zdrową konkurencję w nieco zatęchły format telewizyjny, ale również wskrzeszają dawne seriale. Przykładem jest The Gilmore Girls na kontynuację którego fani czekali bardzo dużo lat. Netflix postanowił odkupić prawa do realizacji tego serialu, wydając 4-odcinkową kontynuację w formie długich, półtoragodzinnych epizodów. Jednocześnie uszczęśliwiając fanów ponad miarę, gdyż żadna ze stacji telewizyjnych, ogromnie swego czasu popularnego serialu, kontynuować nie chciała.

Inna sprawa to długość odcinków właśnie. VoD niestety (albo stety) przejęła trochę "choroby" z zatęchłego formatu telewizyjnego, a mianowicie - "chorobę" pieczołowicie trwających idealnie taką samą ilość minut i sekund odcinków serialu. Nie zawsze się ten format sprawdza - z pewnością pozwala dla widza obliczenie z dokładnością, ile czasu musi przeznaczyć dla danego serialu. Na scenarzystach niestety wymusza bolesne ograniczenia w rozkładzie scen danego odcinka serialu.

Jak widzicie wyżej, posłużę się przykładem serialu Sons of Anarchy czyli Synowie Anarchii po naszemu. Twórca serialu, Kurt Sutter podpisał ze stacją FX bardzo ciekawy kontrakt - otóż odcinki Synów Anarchii mają różną długość - od 45 do aż niekiedy 80-90 minut np. w przypadku finałowych odcinków poszczególnych sezonów. Efekt był taki, że serial mógł "oddychać", a poszczególne wątki mogły zostać w prawidłowy sposób rozwinięte - bez zbędnych cięć i urywków.

VoD, które przecież jest całkowicie wolne od formatu telewizyjnego, również mogłoby poeksperymentować z różną długością odcinków. Nie każdą historię da się odpowiednio opowiedzieć w formacie 45minut, no chyba że mamy do czynienia z Dr House'm, w którym jakieś 90% odcinków ma określony układ scen, zakończonych klamrą kompozycyjną - czyli diagnozą lekarza.

Pierwszy wpis Serialomanii - o The Walking Dead! (UWAGA SPOILERY!)

2016-12-06T14:59:00.001+01:00

Quo vadis, Walking Dead, chciałoby się spytać? W pierwszym wpisie Serialomanii weźmiemy na ruszt wszystkie grzeszki tego serialu. (UWAGA! Spoilery!)

Chciałoby by się spytać: Who the fuck is this? What the fuck is that?

The Walking Dead jest znany praktycznie każdemu na tej planecie, choć nie wszyscy ten serial lubią i go oglądają. Ja należę do fanów tego serialu i swego czasu bardzo się nim jarałem. Jaram się nadal, chociaż coraz mniej. W tym wpisie postaram się wymienić główne grzeszki tego serialu.

#1: Całe odcinki poświęcone postaciom pobocznym. Postacie poboczne.

Może ze świetlnym mieczem Morgan byłby mniej wkur..zający :-).

Zaczynamy zdecydowanie z grubej rury. Po pierwsze - do poprzedniego sezonu, czy ktokolwiek pamiętał taką postać jak Morgan? Ot, kolejny murzyn w ekipie. W poprzednim sezonie postać wróciła i mimo, że na początku faktycznie "coś świtało, że był", to potem wkroczył ze swoją ... dosyć oryginalną filozofią życia, kijem oraz Tai-Chi. Ale to co zrobili scenarzyści, było już poniżej pasa. Poświęcenie całego odcinka Morganowi? Jak wymachuje kijem, plecie jakieś własne teorie filozoficzne i buduje więzienie? Wolnego. Odcinek był tak okropnie nudny, że przy jego oglądaniu skręcałem się co i rusz. Masakra. Morgan dostał również odcinek drugi, już w tym sezonie - z królem Ezekielem - nie był to może eksluzywny odcinek dla niego, ale było go aż za dużo na ekranie - i jeszcze na dodatek próbuje zarazić swoją filozofią inną, moim zdaniem bardzo dobrą postać - Carol - oby mu się nie udało.

Ta po prawej już kipnęła. Ta po lewej mogłaby też już kipnąć.

Po Morganie, przyszła kolej na następne postacie. Włączam sobie więc odcinek 6 sezonu 7 (ten z zeszłego tygodnia) i widzę tą typiarę po lewej stronie i zadaję sobie jedno, ale zajeb..iście ważne pytanie. Kto to jest? Czy ta typiara już nie umarła? Ze dwa razy? Później na ekran wkracza Heath. Wcina bardzo pospiesznie (czytaj - 10 minut) jakieś spleśniałe banany z puszki, czy co oni tam w tym serialu jedzą i rzuca parę filozoficznych kwestii. Później Tara podróżuje, trafia na jakąś mini-wyspę Lesbos-Amazonii-czegoś tam, gdzie są same kobiety. W całym odcinku innych postaci brak. Czy nie można było połączyć odcinków 6 i 7 w jedno? Doprawdy?

Ten grzeszek ma aż dwa człony. Składa się z odcinków poświęconych w całości postaciom pobocznym, oraz postaci pobocznych. Same postacie poboczne mają wielkiego minusa... z tego powodu, że są. Niestety The Walking Dead ma zbyt rozbudowane uniwersum, lecz jednocześnie ramy fabularne serialu nie pozwalają pomieścić tego całego spektrum postaci pobocznych. Inna sprawa, że są one potwornie płaskie i nudne - tak naprawdę można by było spokojnie ograniczyć ten cały wachlarz postaci, pousuwać trochę aktorów z serialu i dać okazję zabłysnąć tym, którzy na to naprawdę zasługują.

Wiem, że Tara i Heath być może mają dużo fanów, ale doprawdy, serial mógłby się bez nich spokojnie obyć. Albo przynajmniej poświęcić im 10 minut odcinka, a nie cały odcinek.

Zastrzegam, że nie czytam komiksów, a do serialu wracam co tydzień, przy okazji nowego odcinka. Dla mnie ciężko połapać się w 150. postaciach pobocznych, jakie oferuje serial. Tym bardziej, że zamiast dać dla tych postaci w jakikolwiek sposób zabłysnąć, to te postacie wykorzystuje jedynie w celu dociągnięcia do kolejnego odcinka. "Do pierwszego... i jakoś to będzie" - twórcy zachowują się, jakby byli trenerami personalnymi fanów, głodząc ich od prawdziwej akcji i prawdziwego serialu.

#2: Tanie, jak barszcz sosnowskiego cliffhangery.

Pamiętacie jeszcze poprzedni sezon? Być może już nie, bo można zatonąć w Morganach, Tarach, grubych (ta co dostała strzałą w oko i przez którą zmarnowaliśmy mnóstwo czasu w sezonie na jej pseudofilozoficzne rozkminy) i tonie innych bezużytecznych postaci. Zadziwiająco, taki Eugene, mimo że użyteczny za bardzo nie jest, to z tych wszystkich postaci jest najbardziej zapamiętywalny. Kręci się wokół głównej ekipy, nie szlaja się po lasach, ani nie wpierdziela zgniłych bananów przez 10 minut. Znamy go i zdążyliśmy się przywiązać. Ale to na marginesie.

W każdym razie pamiętamy jak ostatni sezon rozkręcił słowo cliffhanger. W tym najtańszym tego słowa znaczeniu. Najpierw wysłał biednego Glenna pod śmietnik w końcówce pół-sezonu - gwoli ciekawostki aktor go grający, Steve Yeun ma klaustrofobię, więc naprawdę współczuję mu scenarzystów-debili, którzy wpadli na taki genialny cliffhanger. Niby scena pełna patosu, niby samobójstwo jednego z ekipy (popieram! jednego pobocznego randoma mniej), ale w sumie wszystko sprowadza się do śmietnika. Super.

Kolejny cliffhanger - tym razem na koniec sezonu (mamy już dwa - wystarczy przecież jeden!) to oczywiście niesławny Who meets Lucille z przedstawieniem Negana granego przez znakomicie wcielającego się w tę rolę Jeffrey Deana Morgana. Na marginesie, to według mnie jedyna postać obecnie ratująca serial. Może The Walking Dead chce zostać parodią swojego tytułu? Taki dalej lecący w TV, ale wpółżywy serial? Łapiecie? (pora na suchara).

Na razie dwa grzeszki. Jak się serial nie poprawi, to wymienię więcej. A jest na bardzo dobrej drodze do kolejnego wpisu, więc...

A co powiecie na świecę... o zapachu nowo odpakowanego MacBooka?

2016-12-06T10:38:00.002+01:00

Jako, że dziś mamy Mikołajki, warto zacząć rozglądać się za prezentami dla bliskich. Ponieważ nikt nie lubi tandety, to może zacznijmy z grubej rury. Poznajcie świeczkę o najdziwniejszym zapachu świata...

W sklepach świeczek mamy od groma. Pomarańczowe, turkusowe, pewnie gdzieś znajdziemy też zapach menela albo rzygów. Ale nie o tym chciałem napisać.

Jeżeli w środku czujemy się hipsterem i lubimy kontestować z otaczającą nas rzeczywistością, poprzez kupowanie sobie drogich gadżetów, to zapewne spodoba nam się taki gadżet, dostępny do zamówienia tutaj: https://www.twelvesouth.com/store/product/new-mac-candle (na chwilę obecną wszystkie egzemplarze wyprzedane... takie rzeczy tylko w USA).

Otóż mowa o świecy o zapachu... nowo odpakowanego laptopa MacBook. Pomijając cud techniki w zakresie zapachów, jaki się tu dochował, należy zwrócić uwagę na cenę. Otóż jedna taka świeczka (jak widzimy - sojowa - coś dla wegetarian i wegan, no i hipsterów) kosztuje... 24 dolary. Tak. Prawie 100 złotych. Za jedną świeczkę.

Czy macie jeszcze jakieś pytania? Ja wysiadam.

Modernizacja bloga! Wpis o tym czym jest odpowiedź Google na Facebook Instant Articles.

2016-12-02T10:22:00.002+01:00

Przez najbliższe kilka godzin / dni blog może wyglądać nieco... dziwnie. To za sprawą prac nad implementacją nowego standardu. Będzie szybciej, lepiej i wygodniej, a blog będzie bardziej przejrzysty.

Pisałem o Facebook Instant Articles, niestety z braku czasu ciężko mi przekonwertować każdy artykuł z bloga do tego formatu (być może jeszcze do nich wrócę), natomiast od dziś zmieni się całkowicie wygląd bloga, tak aby odpowiadał standardowi AMP.

Czym jest AMP?

AMP - skrót od Accelerated Mobile Pages, to odpowiedź Google na Instant Articles (Artykuły ekspresowe) Facebooka. Jego metoda działania jest bardzo podobna - prostota artykułów, zoptymalizowana w ten sposób, aby w jak najszybszy sposób zapewnić użytkownikom dostęp do treści. Zauważyliście być może, przeglądając Google w komórce, iż obok artykułów pojawiły się znaczki "błyskawicy" - to właśnie strony opracowane w technologii AMP.

Po co to na blogu?

Nie oszukujmy się - Meetyourtech w tej postaci jest potwornie wolny. Po dokładnej analizie obecnego layout'u, jest on wręcz ślamazarny - zaimplementowanie nowego standardu przyspieszy ładowanie artykułów na blogu i pozwoli dotrzeć do większej liczby ludzi.

W jaki sposób działa AMP?

W skrócie - standardowo ładowane strony internetowe, jeżeli mają chociażby jeden Javascript, tudzież inny skrypt, razem z tym skryptem ładuje biblioteki - w tym biblioteki towarzyszące, które są wykorzystywane do np. tylko jednej funkcji, lecz załadowane w całości tkwią w pamięci, spowalniając cały proces ładowania strony. AMP ucina wszystkie niepotrzebne biblioteki, sprawiając, że strona wymaga mniej pamięci do załadowania - ładuje jedynie to, co jest niezbędne, maksymalnie przyspieszając ładowanie strony. To zdecydowanie przejaw technologii przyszłości, wobec czego niezbędne jest w jej inwestowanie.

Ile to potrwa?

Może to potrwać parę godzin, może to potrwać parę dni. Przez pewien czas czytelnicy mogą nie ujrzeć loga Meetyourtech, ale wszystko w swoim czasie.

VR (Google Cardboard i inne) a zdrowie - za i przeciw

2016-12-01T13:16:00.001+01:00

Niestety zabawa - zabawą, a trzeba napisać o najważniejszym, czyli o zdrowiu naszych oczu i reakcji naszego błędnika na VR.

W obecnej rozdzielczości ekranu smartfonów, technologia VR jest być może fajna, ale na krótką metę. Niestety efekt VR wygląda znośnie (a więc jeszcze nie w porządku) w rozdzielczości telefonu 1920x1080 (Full HD) i w górę. Od biedy, dla spróbowania, może to być 1280x720 (720p, potocznie zwane HD Ready), lecz nie niżej. Wypróbowałem gogle na smartfonie Galaxy S4 z matrycą Pentile, która w taki wielkim przybliżeniu wygląda, jakbyśmy nagle zyskali oczy muchy - obraz składa się z pikseli przedzielonych czarnymi punkcikami.

Inna sprawa - częstotliwość odświeżania - po raz kolejny smartfony tutaj nas zawiodą, gdyż mają ekran o maksymalnej częstotliwości odświeżania 60Hz. Być może przeglądając telefon na kilka metrów od oczu jest to okej, ale na pewno nie, jeżeli mamy zastąpić sobie cały widziany świat. Nasze oczy mają "nieskończoną" częstotliwość odświeżania, a jeżeli nagle sobie zaaplikujemy małą rozdzielczość + małe odświeżanie, nasz błędnik dostaje pier.olca (przepraszam za wyrażenie), świat nam zaczyna wirować. Niestety boleśnie się o tym przekonałem, gdyż testując gogle w sumarycznym czasie ok. 2 godzin, na drugi dzień już gogli zdecydowałem się nie wkładać - zawroty głowy trwały cały następny dzień.

Sytuacja ta nie występuje, jeżeli zdecydujemy się stosować do zasady "10 minut VR - 30 minut odpoczynku", wtedy żadne negatywne objawy się nam nie ujawnią. Poza tym, niektóre osoby mogą nie mieć żadnych negatywnych symptomów.

Jeżeli chodzi o długotrwałe problemy zdrowotne - z racji tego, że technologia jest bardzo młoda, ciężko jest określić. Generalnie rzecz biorąc lekarze mają jedynie wątpliwości do działania szkodliwego promieniowania niebieskiego, pochodzącego z ekranu smartfonów - samo korzystanie z VR nie powinno nieść żadnych negatywnych długotrwałych konsekwencji dla zdrowia. Czego nie można powiedzieć o tych krótkotrwałych - z pewnością będą to przemęczone oczy, chwilowe zaburzenia równowagi, problemy z błędnikiem itd. Wszystko zależy od rodzaju użytych gogli - najtańsze Cardboardy musimy cały czas trzymać rękoma przed sobą, więc są niewygodne, zaś inne gogle mogą z kolei być aż za ścisłe, powodując czerwone odciski na oczach.

Z wielką ostrożnością trzeba podchodzić do użytkowania gogli VR przez dzieci aż do osiągnięcia przez nie ok. 17-18 lat. Dlaczego? Prosta sprawa - małe dzieci nie mają rozwiniętej orientacji przestrzennej, wobec czego np. nie potrafią złapać czasami piłki lecącej na boisku i/lub upuszczając przedmioty albo się o nie potykają - w skrócie - dzieci "nie widzą jeszcze w pełnym 3D", wobec czego z gogli VR mogą korzystać, jak najbardziej, lecz w bardzo małych częstotliwościach - po parę-paręnaście minut na dzień. Lepiej żeby wyobraźnia przestrzenna rozwijała się u nich w oparciu o prawdziwy świat :-). Dorośli takiego ograniczenia nie mają - jeżeli nie mają dostatecznie rozwiniętej wyobraźni przestrzennej (a nie wszyscy ją mają), to trudno - i tak już nic to im nie zmieni.

Z korzystaniem z VR przez osoby noszące okulary i mające wadę wzroku, sytuacja jest dosyć ciekawa. Na osoby mające plusy, VR może zaszkodzić, lecz dla osób mających minusy... właśnie odwrotnie. Ponoć pierwsze testy wykazywały, że stosowanie VR poprawia jakość widzenia takich osób, lecz nadal jest za mało danych na ten temat. Wiemy z kilkudziesięcioletnich badań, iż krótkowzroczność można by było odwrócić, przy idealnych warunkach, tj. wpatrywanie się w bardzo daleko położone obiekty oraz spożywanie specjalnych preparatów. Nie widzę przeciwskazań, by za kilka/naście lat pojawiły się specjalne urządzenia z ogromnymi rozdzielczościami wyświetlania, zmuszające oczy krótkowidzów, do patrzenia się w dal właśnie.

W takim razie, jaka jest optymalna rozdzielczość na VR? Na pewno jest to melodią przyszłości, ale według mnie jest to co najmniej 4K i wyżej oraz odświeżanie minimum 120Hz (preferowane 240Hz). Uciągnięcie gry w VR w rozdzielczości Full HD jest obecnie strasznie mocożerne, lecz wraz z rozwojem techniki, by było to możliwe.