Melduję Gotowość.

Nie do wiary, brudne sprawy! KONKURS!

noreply@blogger.com (Melduję gotowość) — Wed, 07 Mar 2018 10:53:00 +0000

Czasami warto się pobrudzić- umorusać mały nosek czekoladą lub zrobić babkę z błota! Łatwo pozbyć się plam i brudu, ale wspomnienia zostają na zawsze...
Lubicie się brudzić? Ja uwielbiam i to od zawsze. Chętnie zabiorę Was w podróż do mojego dzieciństwa i podzielę się z Wami brudami! A dokładniej brudnymi zabawami, które do dzisiaj wywołują uśmiech na mojej twarzy. To zaczynamy!

Kopciuszku, gdzie Twój pantofelek?

Zdarzyło się Wam kiedyś zgubić buta w... gnoju? Mi owszem! To było na wakacjach u dziadków i stało się tak szybko, że sama nie do końca ogarniam co i jak. Pamiętam, że było bardzo ciepło a ja bawiłam się za stajnią w białych pantofelkach, które zaledwie trzy miesiące wcześniej dumnie poniosły mnie przed ołtarz, abym mogła przystąpić do Pierwszej Komunii Świętej. Skakałam w pobliżu gnojówki i wyskakałam! Wpadłam po same kostki w tą nieprzyjemnie pachnącą substancję. Wiecie jak ciężko jest utrzymać równowagę w takich warunkach? Mi się nie udało... Dla swojego i Waszego dobra nie powiem co działo się potem. Użyjcie swojej wyobraźni, zwłaszcza, że zaraz bardzo się Wam przyda.

To nie jedyna przygoda z butem w roli głównej. Zdarzyło mi się też kiedyś zgubić trampka w błocie. Razem z siostrą i kuzynką uwielbiałyśmy bawić się w badaczy przyrody. Tego dnia zabawa polegała na zorganizowaniu wyprawy naukowej po wyschniętym korycie rzeczki. Chciałyśmy odkryć dlaczego rzeka wyschła. Ruszyłyśmy przed siebie i było super, dopóki w tych bardziej zacienionych miejscach nie zaczęło robić się coraz bardziej miękko... Zdecydowałyśmy, że ten kawałek przejdziemy obok, ale ta opcja szybko zaczęła mnie nudzić. Postanowiłam więc, że wracam do koryta, a że było wysoko to po prostu wskoczyłam! Jak dobrze, że siostra i kuzynka były ze mną. Po pierwsze- ktoś musiał mnie wyciągnąć, a po drugie- one miały dłuższe ręce i za pomocą kija udało im się wyłowić mojego bucika.

Benzynowy zawrót głowy!

Śmigus-dyngus, kojarzycie? W oryginale zabawa polega na oblewaniu się wodą, ale to przecież takie nudne! Jednego roku zostałam oblana wyjątkową wodą- wodą z kanistra, w którym wcześniej znajdywała się benzyna. Koledzy pomyśleli, że skoro jest już prawie pusty to z pewnością też czysty. W odwecie oblałyśmy ich napojami gazowanymi po czym jak na grzeczne dziewczynki przystało, na trzęsących się nogach wróciłyśmy do domów. Nogi trzęsły nam się nie tylko ze strachu przed reakcją rodziców, ale także od tego niesamowitego zapachu, który ciągnął się za nami. Pamiętam, że nie było za ciepło i miałam na sobie moją ulubioną, niebieską kurteczkę, której nie udało się uratować. To było bolesne rozstanie.

Wykopki!

Brudne dłonie, kolana i cała reszta! To było coś! Jedno z milszych wspomnień z dzieciństwa to właśnie wykopki. Całą rodziną zbieraliśmy się żeby zebrać ziemniaki. Ja oczywiście robiłam to na kolanach, które potem były nie do domycia. Teraz, gdy mam swoją własną działkę nadal urządzamy małe wykopki, po których jestem cała czarna.

A w kuchni... czysto!

Nie raz zdarzyło mi się zjeść truskawkę prosto z krzaczka czy jabłko bezpośrednio z drzewa. Nie uważam żeby to była zbrodnia i kompletne zaniedbanie ze strony moich rodziców, ale są pewne granice, które zostały we mnie wpojone już w dzieciństwie. Jedną z nich jest mycie rąk przed jedzeniem czy korzystanie z czystych naczyń. W kuchni również można fajnie i brudno się bawić, ale trzeba zachować pewien umiar i zdrowy rozsądek. Zwłaszcza, gdy mamy do czynienia z tymi najmłodszymi organizmami, którym brak odpowiedniej higieny może zaszkodzić najbardziej.

Świetnym sprzętem, który może pomóc rodzicom w zachowaniu czystości jest elektryczny sterylizator parowy. Sterylizator za pomocą pary wodnej dokładnie dezynfekuje akcesoria związane z karmieniem maluszka docierając w każdy zakamarek. Producent zapewnia, że jest skuteczny i szybki, bardzo pojemny (pomieści nawet 6 butelek), oszczędny (do sterylizacji potrzebuje zaledwie 100 ml wody) a co najważniejsze bezpieczny, bo do sterylizacji nie potrzebne są żadne środki chemiczne!

Konkurs!

Dzięki Blogosferze Canpol Babies mogę przekazać Wam cudowną wiadomość! Ktoś z Was będzie mógł osobiście przekonać się jak działa ten sterylizator, bo właśnie rozpoczynamy konkurs!

Nagroda: Elektryczny sterylizator parowy + dwie butelki.

Sponsor: Canpol babies. Udany początek macierzyństwa
Organizator: Melduję Gotowość
Czas trwania: 07.03.2018-18.03.2018

Zadanie konkursowe: Przedstaw nam najbrudniejszą zabawę, swoją, dziecka, wspólną... A może wymyślicie coś jeszcze innego? Forma dowolna. Możecie pisać wierszem, uraczyć nas pięknymi zdjęciami, nagrać filmik czy zaśpiewać o tym w piosence. Interpretację tego dość obszernego tematu zostawiam Wam. Powodzenia!

Zgłoszenia możecie dodawać:
-pod tym postem- podpiszcie się imieniem i nazwiskiem.
-pod postem konkursowym na FB- tutaj.
-wysyłając mi wiadomość na adres meldujegotowosc@gmail.com. Pamiętajcie żeby podpisać się imieniem i nazwiskiem. Zgłoszenia wysłane na e-maila w miarę możliwości będą publikowane na fanpage strony, pod postem konkursowym.

Zachęcam do polubienia profili organizatora i sponsora na FB oraz pozostania z nami na dłużej. Nie jest to warunek wzięcia udziału w konkursie i nie będziemy się tym sugerować przy wyborze zwycięzcy, ale każdy kciuk w górze sprawia nam dużo przyjemności i motywuje do dalszego rozwoju oraz organizacji kolejnych konkursów.

WYNIKI!

Czy istnieje piękniejsza rzecz od dziecięcego, szczerego śmiechu? Chyba nie... Właśnie dlatego konkurs wygrywa pani Patrycja Iwanicka. Widać i słychać, że synek czerpał z tej brudnej zabawy w błocie prawdziwą satysfakcję, a o to w tym chodzi!

REGULAMIN

1. Organizatorem konkursu jestem ja, autor strony Melduję Gotowość

2. Sponsorem nagrody jest Canpol babies.

3. Jedna osoba może dodać tylko jedno zgłoszenie.

4. Udział w konkursie jest bezpłatny i dobrowolny.

5. Aby wziąć udział w konkursie należy wykonać poprawnie zadanie konkursowe.

6. Konkurs trwa od 07.03.2018 r. do 18.03.2018 r. do godziny 23:59

7. Wyniki zostaną ogłoszone w ciągu 3 dni od daty zakończenia konkursu.

8. Po ogłoszeniu wyników zwycięzca ma obowiązek podania organizatorowi swoich danych teleadresowych poprzez wiadomość e-mail (meldujegotowosc@gmail.com) lub poprzez wiadomość prywatną na fanpage strony Melduję Gotowość w ciągu 3 dni od daty publikacji wyników na stronie organizatora. W przeciwnym razie jury wyłoni kolejnego zwycięzcę.

9. Wysyłka nagród przez sponsora możliwa tylko na terenie RP.

10. Zwycięzca konkursu wyraża zgodę na przetwarzanie przez organizatora oraz sponsora swoich danych osobowych na potrzeby konkursu i w związku z wykonaniem postanowień niniejszego Regulaminu. Zwycięzca ma prawo do wglądu swoich danych oraz ich poprawy.

11. Udział w konkursie oznacza akceptację niniejszego regulaminu przez Uczestnika.

12.Biorąc udział w konkursie wyrażasz zgodę na publikację zgłoszenia na stronie www.meldujegotowosc.pl oraz na fanpage strony.

13. Reklamacje należy składać na adres meldujegotowosc@gmail.com
14. „Uczestnik konkursu wyraża zgodę na przetwarzanie przez Organizatora oraz firmę Canpol I Sp. z o.o. SKA ich danych osobowych na potrzeby organizacji konkursu i wysyłki nagród. Dane uzyskane w związku z organizacją konkursu będą wykorzystywane zgodnie z Ustawą z dnia 29 sierpnia 1997 roku o ochronie danych osobowych (Dz.U.2002.101.926 ze zm.).

Połowa już za nami!

noreply@blogger.com (Melduję gotowość) — Sat, 20 Jan 2018 15:53:00 +0000

Najpierw martwiłam się, że chudnę. Później, że waga stoi w miejscu. Chyba najwyższy czas zacząć martwić się tym, że już niedługo nie będę mieściła się w żadne spodnie!

Zastanawialiście się kiedyś dlaczego ciąża to ciąża? Skąd ta nazwa? Ja już wiem i jak słyszę, że ciąża to nie choroba to mam ochotę rozmówcę rozszarpać na strzępy. Niby wiem, że przemoc niczego nie rozwiązuje, ale w tym przypadku jestem w stanie sprawdzić to własnoręcznie.

Pierwszy trymestr ciąży.

Dla mnie początek ciąży był bardzo ciężki. Zaczęła się od tygodniowego pobytu w szpitalu (PZU mnie nienawidzi). Każdy kto musiał w tym miejscu spędzić przynajmniej dwa dni, wie jak "przyjemne" to doświadczenie. Później wcale nie było lepiej, bo choć czułam się jeszcze na siłach to miałam całkowity zakaz robienia czegokolwiek, a każdy, nawet najkrótszy spacer kończył się wyrzutami sumienia i obawami, czy nie zaszkodziłam naszemu maleństwu. Gdy myślałam, że będzie coraz lepiej było coraz gorzej. Pojawiły się silne mdłości, zaraz po nich przyszły wymioty. Na zmianę spałam i wymiotowałam. Gdy myślałam, że gorzej czuć się już nie da i zastanawiałam się czy to dzisiaj będę musiała żegnać się ze światem okazywało się, że ciążowe objawy dopiero się rozkręcają... Nie jadłam, chudłam, nie miałam apetytu ani zachcianek. Było źle.

Początek drugiego trymestru ciąży.

Na szczęście na horyzoncie pojawił się drugi trymestr, do którego byłam bardzo pozytywnie nastawiona. W końcu miały mi przejść wymioty! No właśnie, miały... Teraz, w 21 tygodniu ciąży nadal wymiotuję, ale na szczęście zdecydowanie rzadziej niż wcześniej. Od niedawna ciąża zaczyna sprawiać mi coraz więcej przyjemności. Mam czas, siłę i ochotę, aby coś tu dla Was napisać, przeczytać co u Was, zacząć kompletować wyprawkę czy poczytać na jakim etapie rozwoju jest mój Wojtek. Ostatnio dowiedziałam się, że nas słyszy i zaczyna przyzwyczajać się do smaków. Dowiedziałam się również, że powinnam zacząć już czuć ruchy i bardzo spanikowałam. Na szczęście po kilku dniach synek się nade mną zlitował i w 21 tygodniu ciąży w końcu zaczęłam czuć ruchy dziecka. Niby za późno, ale jakie ma to znaczenie teraz, gdy już wiem, że u synka wszystko w porządku?

Bardzo dużo informacji na temat ciąży i rodzicielstwa znalazłam na stronie Canpol. Oprócz wielu cennych informacji jest tam również zakładka dla blogerów, do której chciałabym Was zaprosić. Dzięki Blogosferze co miesiąc blogerzy mogą testować przeróżne produkty dla dzieci lub organizować konkursy dla innych. Ja nie mogę się oprzeć! Mam nadzieję, że wkrótce zobaczycie na moim blogu relację z testów lub będziecie mieli okazję wziąć udział w jakimś konkursie!

Tyle razy słyszałam, że macierzyństwo przynosi wiele niespodzianek i że potrafi dać popalić. Nigdy jednak nie słyszałam nic złego na temat ciąży. Stworzyłam więc własną teorię na ten temat: Rodzicami jesteśmy całe życie, dlatego łatwo nam dostrzegać zarówno plusy jak i minusy rodzicielstwa. Ciąża trwa tylko dziewięć miesięcy i nawet gdy jest ciężka to szybko zapominamy o trudnościach, gdy możemy przytulić nasze maleństwo, zobaczyć jego uśmiech, poczuć ten słodki zapach...

Czy WOŚP zniknie z ulic?

noreply@blogger.com (Melduję gotowość) — Fri, 12 Jan 2018 12:59:00 +0000

Styczeń zasługuje na miano miesiąca kpin, pomówień i niesprawiedliwości. Tak wielu z nas z początkiem roku obiecuje sobie bycie lepszym człowiekiem tylko po to, aby już po kilku dniach wmieszać politykę w chęć niesienia pomocy. Zniszczyć człowieka chcącego pomóc- tyle potrafimy.

Zawsze byłam odporna na hejty i prowokacje, ale ostatnio coraz częściej przeglądając Internet po prostu ryczę. Zrobiłam się bardzo wrażliwa i nie potrafię znieść tej nagonki na Wielką Orkiestrę Świątecznej Pomocy i Pana Jurka Owsiaka! Kiedyś postanowiłam sobie, że ten temat na moim blogu się nie pojawi. Uważałam, że nie mogę powiedzieć nic mądrego na temat fundacji, która funkcjonuje dłużej niż ja żyję. Wiem, że każdy z Was doskonale wie na czym polega jej "polityka" i przez te wszystkie lata zdążył sobie wyrobić opinię, której ten wpis niema szans zmienić. Szczerze? Ja nawet nie chcę jej zmieniać. Chcę tylko zwrócić Waszą uwagę na pewną nieprawidłowość.

Dobry czy zły?

Jedną z rzeczy, które niesamowicie mnie irytują jest przypinanie rzeczom i ludziom etykietek "dobry" lub "zły". Przecież nic nie jest tylko białe albo tylko czarne! Na tej samej rzeczy możemy przykleić milion różnych karteczek; dobra, zła, brzydka, użyteczna, niepotrzebna... A to co znajdzie się na tych karteczkach zależy przede wszystkim od osób, które poprosimy o ocenę i o perspektywę, z której będą ów przedmiot oglądać...

Wydaje mi się, że niema człowieka, który nie popełniłby w swoim życiu żadnego błędu, nie zraniłby drugiej osoby- świadomie lub nie. Dlaczego więc oczekujemy tego od Pana Jurka? Być może zrobił coś, co uważacie za złe, ale czy to powód by negować WOŚP, który ze złem niema nic wspólnego? Moim zdaniem akurat ta inicjatywa jest bardzo dobra i przede wszystkim przynosi namacalne korzyści dla nas wszystkich.

Mamy wybór! (Jeszcze)

Żyjemy w czasach, w których mamy nieskończone możliwości niesienia pomocy. Istnieją przeróżne fundacje, organizacje i zbiórki. Każdy z nas może zdecydować, którą zechce wesprzeć. Jeżeli wydaje mi się, że któraś z tych fundacji lub zbiórek funkcjonuje źle to po prostu wybieram inną. Mam wybór! Nikogo nie oczerniam nie mając żadnych dowodów. Czemu więc znalazła się tak liczna grupa osób, które bez problemu oczerniają Owsiaka? Dlaczego nie potrafią przejść obok jego działań obojętnie?

Gdy widzę to co dzieje się na polskiej scenie politycznej to coraz częściej obawiam się, że niedługo nie będziemy mieli tego wyboru. Obawiam się, że rząd po kolei eliminuje wszystkie "niewygodne" fundacje, nad którymi nie może mieć władzy. Boję się, że za kilka lat zostanie już tylko jedna fundacja, całkowicie zależna od władzy...

Czy WOŚP zniknie z ulic?

WOŚP jest fajne, bo wychodzi do ludzi. Daje im wiele możliwości niesienia pomocy. Można wrzucić parę groszy do puszki, wylicytować coś na aukcji, wpłacić pieniądze na konto, zostać wolontariuszem, wysłać smsa... Wśród tak wielu możliwości każdy znajdzie coś dla siebie. Co jednak, gdy WOŚP będzie zmuszony zejść z ulic? Co jeśli rząd zakaże zbierania pieniędzy do puszek? Jak zareagują na to ludzie dla których ten sposób pomagania był najwygodniejszy? Myślę, że wielu z nich zrezygnuje i przestanie wspierać fundację Owsiaka, ale ona i tak przetrwa!

Bardzo cieszy mnie to, że tak wielu vlogerów i blogerów zaczyna interesować się akcją. Rękodzielnicy licznie przekazują swoje dzieła na licytacje. Internet nie pozwoli żeby WOŚP zginął! Pokażmy, że Orkiestra zagra bez względu na kłody rzucane pod nogi! Pokażmy, że chcemy mieć prawo wyboru i nie zabierajmy tego prawa innym.

Jak mogę pomóc?

Wszystkie niezbędne informacje na temat fundacji WOŚP znajdziecie TUTAJ, na oficjalnej stronie. Jestem pewna, że wśród tak wielu opcji znajdziecie idealny sposób by pomóc. Możemy na przykład:

-wylicytować coś na aukcjach na Allegro lub wystawić na ten cel jakiś przedmiot od siebie,

-wysłać SMS o treści SERCE na numer 75 565

-oglądać #playdlawośp, start już 13 stycznia o godzinie 20:30,

-przekazać na rzecz Fundacji 1% swojego podatku,

-wrzucić pieniążki do puszek, które na całe szczęście jeszcze w tym roku zobaczymy na ulicach naszych miast,

-sprawdzić co dzieje się tego dnia w Waszych miastach. W moim mieście są licytacje, przedstawienia, można kupić sobie kawałek placka... Jestem pewna, że i w Waszych miastach funkcjonuje to na podobnych zasadach.

Wszystkie możliwości pomocy znajdziecie TUTAJ, a ja przyznam się, że o wielu z nich nie miałam pojęcia! Pokażmy wszystkim, że WOŚP zagra bez Telewizji Polskiej, Poczty Polskiej, Banku Pekao...

Ta małolata ma już swoje lata!

noreply@blogger.com (Melduję gotowość) — Tue, 19 Dec 2017 14:52:00 +0000

Dla jednych jest przekleństwem, fatum przysparzającym samych problemów, a inni zrobiliby wiele, aby go mieć. Dla mnie młody wygląd, bo to o nim mowa, to po prostu codzienność z bonusami.

Matka natura obdarzyła moją mamę młodym wyglądem, a mama uwielbia się dzielić więc w genach przekazała go mnie! Muszę przyznać, że były momenty, w których było mi z tym darem bardzo źle. Wszystkiemu winni byli ludzie i...

"Nie pomyliłaś szkół? Gimnazjum jest obok!"

Wielu z Was uważa, że młody wygląd to zaleta, ale czy uważalibyście tak samo, gdybyście przez cały okres dojrzewania musieli słuchać, że wyglądacie jak dziecko? Drobna budowa ciała, niski wzrost i przede wszystkim ta buźka- jak u małej słodkiej dziewczynki. Wieczne uwagi i przytyki ze strony rówieśników, przypadkowych dorosłych, a nawet nauczyciela prowadzącego lekcję potrafią nieźle obniżyć samoocenę! Zresztą zobaczcie sami, z jakie teksty były moją codziennością:

-"Wyglądasz jak dziecko", "Weź się chociaż pomaluj, może to coś pomoże", "Wyglądasz słodko" (wypowiadanie ironicznie). To ulubione teksty rówieśników. Teraz już wiem, że osoby które je wypowiadały chciały podbudować się moim kosztem. Wtedy nie wiedziałam. Bolało.

-"Nie pomyliłaś szkół? Gimnazjum jest obok!" Takim tekstem powitała mnie grupka starszych chłopaków przy wejściu do nowej szkoły, na samym początku roku szkolnego. Uroczo, co nie?

-"Co Ty tutaj robisz? (z pogardą)

-Słucham?

-No co robisz w liceum? Wyglądasz na jakieś 11-12 lat" Naprawdę nie mam pojęcia co mam sądzić o tym dialogu. Warto wspomnieć, że to rozmowa z nauczycielem, podczas lekcji, rozpoczęta w trakcie omawiania tematu. Po prostu zauważył mnie i stwierdził, że pociśnięcie nastolatki będzie świetnym pomysłem!

-"Przyjdź z rodzicami". Nieważne gdzie byłam i co chciałam załatwić. To zawsze irytowało. Pół biedy, gdy pani z okienka dała sobie przetłumaczyć, że jestem pełnoletnia. "Najlepsze" były te, które nie wierzyły nawet po okazaniu dowodu!

Tych tekstów było dużo więcej. Nie skłamałabym mówiąc, że młody wygląd utrudniał mi życie każdego dnia.

Natura też potrafi dopiec...

Ludzie potrafią być wredni, ale akurat na to nie możemy nic poradzić. Pozostaje nam podnieść głowę i nie słuchać. Jednak natura też potrafi być wredna... Bo jak tu zgrywać osobę dorosłą, gdy na twarzy pełno wyprysków i niedoskonałości? Moja nierówna walka z pryszczami trwała dwadzieścia trzy lata i chyba w końcu mogę stwierdzić, że wygrałam tą wojnę, a przynajmniej bitwę! Świetnym sojusznikiem okazały się być kosmetyki z serii NovaClear, w których skład wchodzą między innymi:

-Bibułki matujące do twarzy, bez których nie wyobrażam już sobie żadnego wyjścia z domu. Bibułki zmieszczą się nawet w malutkiej torebce. Wyglądają niepozornie, ale działają cuda. Absorbują sebum i matują skórę, dzięki czemu pięknie wygląda i przede wszystkim nie błyszczy się! Już same bibułki dały świetny efekt, bo niedoskonałości zaczęło pokazywać się coraz mniej.

-Płyn do cery trądzikowej Acne Cleanser, który okazał się być bardzo wygodny w użytkowaniu. Płynu używałam do codziennej pielęgnacji mojej tłustej cery. Doskonale poradził sobie z niedoskonałościami, które już miałam i sprawił, że kolejne pojawiały się coraz rzadziej. Moja skóra stała się miękka w dotyku i bardziej elastyczna. Najbardziej spodobało mi się jednak to, że po przyłożeniu dłoni nie ślizgała się ona po twarzy z taką łatwością jak zazwyczaj.

-Punktowy preparat na zmiany trądzikowe Spot Treatment. Zadaniem tego produktu jest osuszanie zmian trądzikowych przez co powinny znikać szybciej. Starcza na długo, nie szczypie i nie pozostawia żadnych śladów. Trzeba jednak bardzo uważać przy dozowaniu, ponieważ nawet przy najmniejszym nacisku z tubki wylatuje bardzo duża ilość preparatu. Na mnie ten punktowy kosmetyk nie zrobił żadnego wrażenia, ponieważ nie zauważyłam żadnych efektów. Niedoskonałości goiły się tym samym tempem co zazwyczaj.

-Tonik do cery trądzikowej Acne Toner jest bardzo wydajny, a jego używanie nie sprawia żadnych problemów. Przy regularnym stosowaniu świetnie oczyścił skórę na mojej twarzy jednak lekko ją wysuszył.

Dzięki kosmetykom NovaClear w końcu poczułam się jak kobieta, a nie jak dziewczynka, której wszyscy wypominają młody wygląd. Teraz chociaż natura, a właściwie wyżej wymienione kosmetyki, stoją po mojej stronie!

Indeks szczęścia- droga do pozytywnego myślenia.

noreply@blogger.com (Melduję gotowość) — Mon, 06 Nov 2017 12:11:00 +0000

Indeks szczęścia to wzruszająca, ciepła i momentami zabawna historia Juniper Lemon, która po śmierci siostry musi na nowo zdefiniować swoje życie i uporządkować codzienność, która wciąż przypomina o Camilli...

Jedną z cech charakterystycznych książek Wydawnictwa IUVI są kolorowe i pogodne okładki stosowane nawet wtedy, gdy zawarta w nich treść daleko się ma do ogólnie pojętej definicji szczęścia. To uświadamia czytelnikowi, że nic nie jest tylko złe albo tylko dobre i że po każdej burzy może wyjść słońce. Wystarczy tylko, że odrobinę rozproszymy czarne chmury!

Historia głównej bohaterki przedstawiona w powieści "Indeks szczęścia Juniper Lemon" to właśnie jedna z tych lektur, które często czyta się przez łzy. Wydawać by się mogło, że sięgając po nią skazujemy się jedynie na gorycz, ale to nieprawda. Im głębiej się w nią wgryziemy, tym lepiej poczujemy słodycz, która pod koniec książki coraz bardziej się nasila i rekompensuje czytelnikowi całą gorycz. Cudownie patrzy się na osobę, która podnosi się z dna i zaczyna dostrzegać pozytywne aspekty życia. Właśnie to zapewniła nam autorka książki, Julie Israel.

"Czasem trudno coś przełknąć bez cukru, ale czy to nie bardziej prawdziwy sposób?"

Świat Juniper staje na głowie w dniu wypadku, w którym ginie jej starsza siostra Cam. Sześćdziesiąt pięć dni wystarczyło na wygojenie się ciała, ale dusza dziewczyny wciąż krwawi. Myśli wciąż krążą przy siostrze, a kłótnia, która poprzedziła wypadek i bolesne słowa, których nie da się cofnąć tylko potęgują rozpacz i poczucie winy. Nagle Juniper zostaje praktycznie sama. Przyjaciółka odwraca się od niej, bo nie wie jak zachować się w tej sytuacji i co powiedzieć, aby dodatkowo nie skrzywdzić dziewczyny. Mama pogrąża się w rozpaczy jeszcze bardziej niż ona. Zamyka się w pokoju i zapomina, że ma jeszcze jedną córkę, która teraz potrzebuje jej najbardziej.

"Najgorsze było to, że kiedy tuż potem mama płakała w swoim pokoju na końcu korytarza, ja płakałam w moim. I ona albo tego nie zauważyła- nie zauważyła, że jej potrzebuję- albo jej to nie obchodziło."

Wszystko zaczyna się zmieniać, gdy nastolatka gubi jedną z fiszek, na której zamieściła coś, co chciałaby ukryć przed światem. Zaczyna grzebać w śmieciach i poznawać tajemnice innych uczniów szkoły. To daje początek pięknym, choć budowanych na kłamstwach przyjaźniach. Juniper za wszelką cenę chce zachować swoją tajemnicę przed innymi i jednocześnie marzy o poznaniu tajemnicy, którą skrywała jej siostra... Czy uda jej się dowiedzieć z kim spotykała się Camilla? Co z przyjaźniami? Czy przetrwają gdy prawda wyjdzie na jaw? I przede wszystkim- czy Juniper i jej rodzina mogą być jeszcze szczęśliwi?

Polecam tą książkę przede wszystkim każdemu, kto wątpi w swoje życie i myśli, że już nigdy nie będzie dobrze. "Indeks szczęścia Juniper Lemon" to największy motywator jakiego znam, książka, która jest lepszym nauczycielem pozytywnego myślenia niż niejeden psycholog czy coach.

Małe promyczki słońca ukryte w codzienności.

noreply@blogger.com (Melduję gotowość) — Fri, 06 Oct 2017 12:48:00 +0000

Potrafi rozświetlić każdy dzień, a dzięki swojej determinacji jest w stanie przebić się przez najciemniejsze chmury. To Słońce jest jedyną gwiazdą, z której powinniśmy chcieć brać przykład.

To ono wstaje codziennie już od miliardów lat. Wciąż wykonuje swoje obowiązki, bo wie, jak wielką przyjemność sprawia nam swoją obecnością. Czasami musi zmagać się z chmurami i deszczem, ale nigdy się nie poddaje i walczy, aby obdarować nas choć kilkoma promyczkami swojej miłości. Moglibyśmy mu się za to jakoś odwdzięczyć, pokazać Słońcu, że jest wspaniałym nauczycielem i zacząć odnajdywać małe promyczki słońca ukryte w codzienności.

Zastanów się, co dobrego zdarzyło Ci się w ciągu ostatnich kilku dni. Może awans w pracy albo chociaż kilka miłych słów uznania? Pyszny obiad zjedzony w miłym towarzystwie albo kilka chwil tylko dla siebie? Uśmiech całkiem obcej osoby skierowany w Twoją stronę lub miły gest kierowcy autobusu, który widząc, że biegniesz postanowił chwilę poczekać? Jestem pewna, że jeżeli zechcesz to z pewnością zauważysz jakieś miłe drobnostki, które mogą stać się podstawą do rozpromienienia. Moim promyczkiem, który nigdy nie gaśnie jest mój mąż, wieczny optymista. To on najmocniej rozświetla moje życie codziennie wysyłając w moją stronę tysiące mniejszych i większych promyczków miłości.

Chciałabym, aby Słońce i jego życiowa filozofia były z nami każdego dnia. Uwielbiam otaczać się przedmiotami, które mnie motywują i przypominają o moich postanowieniach. Jedno z nich dotyczy właśnie odnajdywania radości w codzienności. Chcę codziennie budzić się do życia z taką siłą do działania jak Słońce. Świetnym sposobem na zachowanie tego postanowienia w pamięci okazał się obraz "Powitanie słońca", Który zawisł nad łóżkiem, naprzeciwko szafy z lustrem. Dzięki temu każdego dnia tuż po otwarciu oczu widzę Słońce-silne i gotowe do działania.

Spójrzcie tylko na ten pejzaż górski, na którym Słońce budzi się do życia... To dzięki niemu łatwiej jest mi zapamiętać, że te promyczki uderzają w nas ciepłem z każdej strony, każdego dnia naszego życia. Z tą wiedzą łatwiej jest je dostrzegać i cieszyć się z nich. Dokładnie taki sam obraz jak mój- trwały, wyrazisty i pełen koloru znajdziecie tutaj. Dużym plusem sklepu Bimago jest możliwość dobrania obrazu do konkretnego koloru ścian. Dla mnie było to dużym ułatwieniem, a w obrazie "Powitanie słońca" zakochałam się od pierwszego wejrzenia i jestem niesamowicie zadowolona, że na żywo prezentuje się jeszcze lepiej niż na zdjęciach.

Słońce nigdy nie straci na znaczeniu, zawsze będzie tak samo ważne, piękne i dostojne. Cieszę się, że teraz mogę cieszyć się jego widokiem pomimo chmur za oknem. A co miłego ostatnio spotkało Ciebie?

Świat wciąż definiuje się na nowo.

noreply@blogger.com (Melduję gotowość) — Thu, 24 Aug 2017 10:58:00 +0000

Dostałam ostatnio maila, po którym zwątpiłam w świat. Zaczęłam się zastanawiać dokąd to wszystko zmierza i im dłużej o tym myślałam tym wyraźniej zaczynałam widzieć, że to ze mną może być coś nie tak...

Drogi Mailu Wygenerowany Automatycznie, Spamie mój Najmilszy- zgadzam się z Tobą. W dzisiejszych czasach wszystko nieustannie się zmienia. Jak widać zmieniła się nawet definicja przyjaźni. Czyżby w ówczesnym świecie kilka lajków i zaproszenie do grona wirtualnych znajomych wystarczyło, aby uznać kogoś za przyjaciela? Gdzie się podziały wspólne wyjścia i rozmowy w cztery oczy? Wspieranie w trudnych momentach i brutalne sprowadzenie na ziemię, gdy zajdzie taka potrzeba? Czy tylko mi ciężko jest z tego zrezygnować dla relacji zamkniętej w ekranie komputera?

Jestem młoda, a tak ciężko jest mi przystosować się do zmian. Boję się, że niedługo przyjdzie mi żyć w świecie, którego nie będę rozumiała, z małą garstką sojuszników podzielających moje zdanie. Chciałabym nauczyć się tej elastyczności, przyzwyczaić się do zmian. Przecież świat wciąż definiuje się na nowo. To co kiedyś wydawało się niepojęte dziś jest normą, codziennością. Być może ten mail, dziś tak niedorzeczny, jutro już będzie czymś zupełnie normalnym. Ludzie na przestrzeni wieków musieli radzić sobie z postępem, uczyć się nowych definicji życia; miłości, przyjaźni, spełnienia... Myślę, że przed ludzkością jeszcze wiele takich zmian. Nie chcę jednak żeby tak wyglądała przyjaźń widziana oczami mojego dziecka i mogę sobie jedynie wmawiać, że wychowam je inaczej. Prawda jest jednak taka, że ucząc dziecko nieaktualnych norm i wartości zrobię z niego dziwaka, osobę, która nie poradzi sobie w świecie. Nie chcę żeby przez moje zacofanie cierpiały moje przyszłe dzieci.

Wciąż mam nadzieję, że taka definicja przyjaźni nie utrzyma się długo i trzymam się jej jak tonący brzytwy, bo w takim świecie po prostu utonę. Wiem, że są ludzie, dla których te wirtualne relacje naprawdę dużo znaczą, a usunięcie ze znajomych jest definitywnym końcem znajomości. Bardzo chciałabym poznać Waszą opinię na ten temat. Jak zareagowalibyście na takiego maila?

Słowa pamięci, ostatnie chwile świadomości.

noreply@blogger.com (Melduję gotowość) — Wed, 09 Aug 2017 14:25:00 +0000

Poruszający i niezwykle wzruszający opis uczuć i emocji, które pojawiają się podczas rodzinnej walki z Alzheimerem... Właśnie to zafundowała nam Rowan Coleman w swojej powieści "Słowa pamięci".

Claire to chora na Alzheimera kobieta, matka 20-letniej Caitlin i 3-letniej Esther, córka Ruth i żona Grega. Choć to choroba pojawia się jako pierwsza, gdy o niej myślę, to wcale nie jest tak, że to ona ją definiuje. Wręcz przeciwnie. Claire zapamiętałam przede wszystkim jako dobrą matkę i trochę pyskatą córkę niż jako chorą kobietę, która powoli zatraca całą przeszłość i wszystkie wspomnienia.

"Słowa pamięci" to książka, która uświadomiła mi, że kompletnie nic nie wiedziałam na temat tej choroby. Wiedziałam, że się zapomina, wraca do przeszłości i żyje w innym świecie, ale nie miałam pojęcia jak czuje się człowiek, który ma świadomość, że z każdą chwilą może utracić coś cennego- pamięć o najbliższych. Nagle mąż staje się zupełnie obcą osobą, a córka przyjaciółką sprzed lat. Skłamałabym jednak twierdząc, że teraz mam jakiekolwiek pojęcie na temat Alzheimera. Nadal wiem zdecydowanie za mało i nigdy nie doświadczę w tej kwestii oświecenia i całkowitego zrozumienia choroby w takim stopniu, w jakim muszą poznawać ją osoby, których dotknęła. Autorka przedstawiła mi jednak te same sytuacje widziane całkiem inaczej przez poszczególne osoby z najbliższego otoczenia Claire. Czytając ich myśli i wspomnienia czułam się jak na wycieczce wgłąb tych najgłębszych i najbardziej wzruszających uczuć, których może doświadczyć człowiek.

Rowan Coleman stworzyła utwór refleksyjny, skupiający się na uczuciach bohaterów. Ich rozbudowane opisy pozwalają na stworzenie obszernych charakterystyk poszczególnych postaci. Wiemy co przeżywają i uczestniczymy w ich życiu. Mamy wgląd do ich myśli i wspomnień, które zapisują w książce pamięci, która ma pomóc Claire pamiętać, gdy będzie jeszcze gorzej. To dzięki temu nagle stają się nam tak bliscy...

Pomimo tego, że akcja toczy się pomału i dość przewidywalnie to jednak autorka zadbała o to, żeby pewne elementy i drobne epizody wciąż nas zaskakiwały. Równie zaskakująca okazała się być dla mnie okładka, a właściwie umieszczony na niej tytuł. Dopiero po przeczytaniu utworu zauważyłam, że słowo "pamięci" jest rozmazane. Ten subtelny szczegół sprawił, że moje serce zakuło, a umysł jeszcze bardziej uzmysłowił sobie ból i cierpienie bohaterów.

Po przeczytaniu książki choroba Alzheimera skojarzyła mi się z płomieniem, który stopniowo pożera kolejne wspomnienia. W dodatku nigdy nie wiadomo, w którą stronę "zawieje wiatr" i które sytuacje i osoby z naszego życia zatracimy jako pierwsze...

Rusza nabór do Akademii Spriggs!

noreply@blogger.com (Melduję gotowość) — Mon, 07 Aug 2017 18:40:00 +0000

Już dziś pomyśl o swojej przyszłości i złóż podanie do Akademii Spriggs. Tylko do końca sierpnia czekamy na Twoje zgłoszenie- bez względu na to, czy jesteś naturalny czy magiczny!

Jeżeli masz jakiekolwiek wątpliwości co do tego, czy warto być naszym uczniem to znaczy, że słyszysz o nas po raz pierwszy albo... po prostu jesteś nudny.

Sprawdź co oferujemy naszym uczniom:

Lekcje z wykwalifikowaną kadrą. Szczególnym uznaniem wśród uczniów cieszy się nauczyciel przyrody, sir Isaac Newton.
Niezapomniane wycieczki. Tylko u nas co roku odbywa się wyprawa do Loch Ness, aby poznać Nessi, niesłusznie nazwaną potworem.
Oryginalne i wyjątkowe imprezy szkolne. Naszego Halloween nie zapomnisz do końca życia!
Możliwość cofania się w czasie, aby porozmawiać z niezwykłymi ludźmi, np. Szekspirem i Twainem.

"Różnica pomiędzy przeciwnikiem a wrogiem jest taka, jak pomiędzy kamyczkiem w bucie a głazem na plecach- wyjaśnił pan Twain. -Z kamyczkiem w bucie nadal możecie dokądś dojść, ale głaz na grzbiecie zatrzyma was na dobre. Spytajcie pana Syzyfa."

Świetny system motywacyjny działający pod hasłem "Wiedza uskrzydla". Każda dobra odpowiedź unosi ucznia do góry umożliwiając mu latanie po klasie. Najlepsi uczniowie latają aż przy suficie!
Możliwość poznania Winnie, której historia została opisana w najlepiej sprzedającym się poradniku dla smoków, który ma już dwie części: "Poradnik dla smoków. Żywienie i wychowanie ludzi" oraz "Poradnik dla smoków. Co zrobić, by twój człowiek zmądrzał".
Stypendia naukowe.
Dobrze wyposażone sale lekcyjne i sprzęt umożliwiający naukę magii.
Mundurki, które są dość staromodne, ale... "Ludzie o wiele szybciej zawierają znajomości, kiedy zamiast skupiać się na wzajemnym krytykowaniu strojów, przystępują bezpośrednio do krytykowania charakterów", Panna Drake.

Czego oczekujemy od kandydatów?

"Uczennica Akademii Spriggs powinna umieć liczyć do dziesięciu na palcach lub szponach, namalować misę z owocami oraz obronić się przed wrogimi zaklęciami i potworami". Oprócz tego chcąc zostać naszym uczniem musisz sprawnie posługiwać się mózgiem. Cenimy sobie spryt i umiejętność logicznego myślenia. Musisz być również otwarty na magię i nowe doświadczenia. Do naszej Akademii wstęp mają tylko osoby tolerancyjne, ponieważ różnorodność gatunkowa wśród naszych uczniów jest ogromna. Zresztą spójrzcie tylko, jak to zjawisko opisała Winnie, najbardziej znana naturalna, która uczęszcza do naszej szkoły: "Chodziłam do szkoły z istotami, które wielu ludzi nazwałoby potworami i potrafiłam się z nimi zaprzyjaźnić. Tymczasem prawdziwym potworem był człowiek z krwi i kości- mój własny dziadek". Ważną cechą charakteru osoby chcącej rozpocząć u nas naukę jest również dyskrecja- o naszej Akademii nie mogą dowiedzieć się osoby postronne, które dawno zatraciły wiarę w magię. Jeżeli posiadasz te cechy to zgłoś się do nas i zostań naszym uczniem! Napisz list motywacyjny, w którym przekonasz nas (i siebie) dlaczego jesteś wyjątkowy. Czytaj go codziennie i zacznij szukać magii w swoim otoczeniu! To jedyny sposób, aby stać się jednym z nas.

UWAGA! TYLKO DLA SMOKÓW!

Jeżeli jesteś smokiem i chcesz, aby Twój pupil radził sobie z życiem tak samo jak Winnie, pupilka znanej wszystkim panny Drake to koniecznie zapoznaj się z jej poradnikami, które do tej pory wyszły w dwóch częściach:

W najnowszej części dowiesz się między innymi jak zapewnić pupilowi bezpieczeństwo oraz jak zadbać o jego edukację i kontakty z innymi. Dowiesz się również, które zachowania są wskazane i jak je wyegzekwować. Oprócz niezwykłych i niepowtarzalnych rad będziesz mógł poznać dalsze losy małej Winnie. Czy uda jej się zaaklimatyzować w nowej szkole i nawiązać przyjaźnie? Jak poradzi sobie ze szkolną rywalką i dużo groźniejszym przeciwnikiem, którym jest jej dziadek? Czy będzie prowadziła spokojne i szczęśliwe życie?

Oto kilka rad, które znajdziesz w poradniku:

"Naucz swojego pupila, żeby nie odtrącał przyjaciół, lecz stronił od wrogów... Chyba że oni nie chcą stronić od niego."

"Wady miewają cudzy podopieczni. Dziwactwa twojego pupila to oznaka charakteru."

"Nie ma dwóch jednakowych pupili. Każdy na swój wyjątkowy sposób zachwyci cię i wpakuje w tarapaty... Nie miej złudzeń."

Pamiętaj! Jeżeli Twój pupil nie stwarza kłopotów to wiedz, że to tylko chwilowy stan. Lepiej już dziś zaopatrz się w poradniki panny Drake, aby pomóc mu przejść przez trudny okres dojrzewania i zapewnić spokojną i szczęśliwą przyszłość. Jego życie jest w Twoich rękach!

Zróbmy coś razem- to uszczęśliwia.

noreply@blogger.com (Melduję gotowość) — Wed, 02 Aug 2017 16:01:00 +0000

W pogoni za szczęściem i lepszym życiem bardzo łatwo jest zapomnieć o tym, na czym zależy nam najbardziej. Pozwól więc sobie na kilka słodkich chwil błogiego lenistwa wśród najbliższych. To uszczęśliwia!

Dużo ludzi narzeka na brak czasu, który jest przyczyną rozpadu związków, rodzin czy przyjaźni. Zgadzam się z tym, że czas pędzi wcale nie pytając się nas czy nadążamy. Przecież tak niedawno ślubowałam mojemu mężowi miłość a okazuje się, że od tego wydarzenia minął już ponad rok! Dokładnie trzynaście miesięcy temu czułam się i wyglądałam jak księżniczka z bajki. Na dzień dzisiejszy czuję się jak królowa, tylko z tym wyglądem trochę gorzej...

Ustaliliśmy, że czas ucieka, ale to nie znaczy, że nie możemy go kontrolować. Czasami jest ciężko, bo przecież nie możemy zrezygnować ze swoich obowiązków, ale dla własnego dobra warto ustalić jakieś priorytety.

Czas spędzany razem wzmacnia więzi, przybliża i przede wszystkim uszczęśliwia. Im więcej czasu spędzamy z daną osobą, tym bardziej nam jej brakuje. Z człowiekiem, z którym nie widzieliśmy się kilka lat dużo ciężej jest znaleźć wspólny temat niż z osobą, którą spotykamy na co dzień. Starajmy się codziennie znaleźć kilka chwil dla naszych miłości, aby ten przemijający czas nie stał się barierą, która oddziela nas od szczęścia.

Skąd wziąć ten czas?!

Dużo łatwiej jest narzekać na brak czasu niż zrobić coś, aby go zyskać. W dzisiejszych czasach to towar deficytowy, w dodatku tak ciężki do zdobycia i niezwykle cenny. Prawda jest taka, że w wielu przypadkach sami się go pozbawiamy. Ja nie mogę narzekać na jego brak. Czasami mam go nawet w nadmiarze a inni często mi tego zazdroszczą. Niepotrzebnie. To, że mam czas wynika tylko z tego, że nie mam telewizji a z laptopa korzystam średnio kilkanaście minut w ciągu dnia. Tak wybrałam, ale tu niema czego zazdrościć.

Pół godziny dla drugiej połówki.

Wiem, że są osoby tak zapracowane, że pomimo całkowitej rezygnacji z telewizji i internetu ciężko im znaleźć kilka wolnych chwil. Myślę jednak, że pół godziny w ciągu dnia jest w stanie znaleźć każdy. A pół godziny to trzydzieści minut. Trzydzieści minut to całkiem sporo. Spójrzcie tylko ile można zrobić w tak krótkim czasie:

Zagrać w jakąś fajną grę.
Jest wiele gier, których rozgrywka toczy się na tyle szybko, że w ciągu pół godziny można zagrać co najmniej raz. Gorąco polecam Wam grę Tempo, bierki i kości. Do tej ostatniej wystarczy pięć kości do gry, kartka i długopis. No i oczywiście odrobina czasu. To właśnie w nią gramy teraz najczęściej. Siła tkwi w prostocie.

Napić się herbaty lub wina.
Jeżeli gdzieś obok Was biegają małe skrzaty, które macie pod opieką to herbata jest dużo lepszym pomysłem niż wino, które lepiej sprawdza się w przypadku par bezdzietnych lub tych, którym udało się dzieci na jakiś czas "odsprzedać" dziadkom, ciociom, wujkom czy sąsiadce. Zakończenie dnia kubkiem herbaty, który dodatkowo wyznaje miłość i ma uszko w kształcie serduszka jest świetnym sposobem na podziękowanie za kolejny wspólny dzień.

Na bardziej oficjalne okazje dużo lepiej sprawdzi się napój bogów, oczyszczający eliksir życia- po prostu wino. Tak zacny trunek zasługuje na to, aby pić go z dostojnych, pięknych i pojemnych kieliszków.

Zdjęcie pochodzi ze strony https://mygiftdna.pl/

Upiec ciasteczka.

Pół godziny wystarczy w zupełności, aby przyrządzić coś pysznego. Oczywiście tylko wówczas, gdy będziecie działać razem. U nas w kuchni rządzi mój mąż, który zgodził się podzielić z Wami przepisem na najlepsze kruche ciasteczka:

Składniki:3/4 kostki masła
2 szklanki mąki
jajko
2-3 łyżki miodu
szklanka cukru lub cukru pudru
słonecznik łuskany- wedle uznania.

Przygotowanie:
Wszystko po kolei do miski i ugniatać ręcami aż do osiągnięcia jednolitej masy. Potem porobić ciasteczka w wielkości uznanej za prawidłową i wrzucić na blachę a potem do piekarnika nagrzanego do 180 stopni. Po około 20 minutach wyjąć z piekarnika i można zajadać, byle nie gorące coby Was brzuchy nie bolały.

Jak widzicie o stronę estetyczną przygotowywanych wspólnie potraw dbam ja. Jeżeli zależy Wam na tym, aby ciasteczka prezentowały się tak dobrze jak wyglądają to do ich wykonania użyjcie foremki w kształcie serca i wałka z wygrawerowanymi serduszkami. Musicie przyznać, że takie ciasteczka wyglądają uroczo i jednoznacznie dają znać, że ktoś tu jest zakochany!

Pójść na krótki spacer.
Pół godziny to niby niewiele, ale można przez ten czas przejść naprawdę spory kawałek. My ostatnio na drobne, codzienne zakupy wybieramy się pieszo tracąc na to około pół godziny więcej niż jakbyśmy jechali samochodem. To świetny motyw dla osób mieszkających w małych miasteczkach, bo łączy przyjemne (spacer) z pożytecznym (zakupy).

Po prostu porozmawiać.
Niema nic lepszego od szczerej rozmowy. To dzięki niej jesteśmy w stanie wytłumaczyć sobie wszelkie nieporozumienia oraz poznać swoje pragnienia i marzenia. Ja uwielbiam rozmawiać oglądając zdjęcia z dzieciństwa, bo wtedy jestem w stanie poznać mojego męża jeszcze bardziej. Dzięki takiemu wspólnemu wspominaniu poznaję go z innej strony, a on dzieli się ze mną swoimi dziecięcymi marzeniami i przygodami o których sam na co dzień nie pamięta.

A może by tak...
...zrobić to wszystko na raz? Najpierw spacer na zakupy po dobrą herbatę i składniki na ciasteczka. Później wspólne pieczenie i zajadanie się ciastkami przy gorącej herbacie, oczywiście cały czas rozmawiając i grając w gry. U nas takie dni zdarzają się często i nie wyobrażam sobie żeby tego wspólnie spędzanego czasu mogło być mniej.

Jeżeli i Wy należycie do tych nielicznych szczęśliwców, którzy nie muszą narzekać na brak czasu to przybijcie piąteczkę! Fajnie mamy, co nie? Jeżeli jednak należycie do większości i ciężko Wam znaleźć odrobinę czasu dla najbliższych to życzę Wam, aby chociaż ten sezon urlopowy przyniósł Wam chwilę ukojenia i pozwolił miło spędzić czas!

Gdy lato nie przynosi ukojenia...

noreply@blogger.com (Melduję gotowość) — Tue, 04 Jul 2017 18:40:00 +0000

Promienie słońca, długie wieczory i przede wszystkim czas wolny. Brzmi jak sielanka, ale są sytuacje, przez które nawet wakacje nie przynoszą ukojenia.

Jess i Eden to nastoletnie przyjaciółki. Z pozoru zupełnie inne dziewczyny, które wraz z kolejnymi stronami książki "Lato Eden" okazują się być do siebie coraz bardziej podobne. Eden jest piękna, lubiana i przebojowa a Jess zamknięta w sobie i spokojna. Pomimo tych rzucających się w oczy różnic łączy je piękna przyjaźń i sprawy, przez które nie potrafią cieszyć się ze swojego nastoletniego życia.

Problemy nastolatków często są umniejszane i bagatelizowane.

Są ludzie, którzy chcieliby powrócić do swoich szkolnych lat. Inni uwielbiają wspominać te beztroskie chwile, w których problemy stwarzaliśmy sobie sami. Problemy młodych ludzi nijak się mają do prawdziwego życia. Też tak uważasz? W takim razie wiedz, że moim zdaniem nie masz racji. To właśnie przez takie podejście młodzież niema zaufania do starszych i nie mówi im o swoich problemach. To właśnie takie słowa utwierdzają młodych ludzi w tym, że ze swoimi problemami są zupełnie sami. To fakt, że nastoletniość to buntowniczy okres, w którym zwykła wpadka wydaje się być końcem świata. Jednak każdy, niezależnie od wieku, przychodząc do nas i mówiąc o swoim problemie powinien być wysłuchany i wsparty a nie wyśmiany.

Jess i Eden to dziewczyny, które przeżyły coś naprawdę złego. Jedna z nich została brutalnie pobita i jako pamiątkę tego wydarzenia "otrzymała" wiele lęków, z którymi trudno jej iść przez życie. Druga straciła siostrę i obwinia się o jej śmierć. To problemy, z którymi nawet dorosłym ciężko byłoby sobie poradzić. Gdy zaginęła Eden, Jess wygarnęła nauczycielom, że takie dzieci jak one, dzieci z problemami, w ogóle nie mają wsparcia i pomocy ze strony szkoły. Nauczycieli obchodzi tylko ich zachowanie i stopnie. Myślę, że sporo w tym prawdy. Problemy często są zamiatane pod przysłowiowy dywan, ale prawda jest taka, że wcale nie znikają.

Brak zrozumienia i pomocy prowadzi do samobójstw.

Jess nie potrafiła poradzić sobie ze swoimi problemami. Nie potrafiła też o nich mówić a jej najbliżsi stwierdzili, że w takim razie wszystko jest w porządku. Często twierdzimy, że jeżeli ktoś będzie chciał rozmawiać to sam do nas przyjdzie a my nie możemy na niego naciskać. Trzymamy się swojego zdania nawet wtedy, gdy widzimy, że ta druga osoba jest zupełnie rozbita i zachowuje się całkowicie inaczej. Takie zachowanie najbliższych Jess doprowadziło do ucieczki dziewczyny i próby samobójczej. Na szczęście wszystko skończyło się dobrze, ale to tylko fikcja literacka. Rzeczywistość nie zawsze jest tak piękna.

Uważam, że nie można ignorować znaków, które daje nam druga osoba zasłaniając się tym, że nie można nikogo zmusić do mówienia. Prawdą jest jednak to, że czasami nasza rozmowa może przynieść odwrotne do zamierzonych skutki. Warto więc skierować taką młodą, skrzywdzoną osobę do odpowiednich ludzi, którzy dzięki swojemu doświadczeniu najlepiej jej pomogą. Na samym końcu książki zostały wymienione fundacje, które mogą pomóc, wraz z krótkim opisem i internetowym adresem. Pozwolę je sobie tutaj zamieścić. Być może znacie kogoś, komu potrzebna jest tego typu pomoc.

www.niebieskalinia.pl
www.116111.pl (116111 to telefon zaufania dla dzieci i młodzieży)
naglesami.org.pl

www.zobaczjestem.pl

"Lato Eden" to książka, która porusza niezwykle ważne tematy. Opowiada o przyjaźni i dorastaniu w niesprzyjających warunkach. Pomimo tytułu i kolorowej okładki nie jest lekką lekturą, choć z pewnością właśnie tak się kojarzy. Serdecznie Wam ją polecam. Głównie po to, abyście uświadomili sobie, że problemy nie są zarezerwowane tylko dla dorosłych. Dotykają wszystkich, młodzież też.

Być może zainteresuje Was również książka "Index Szczęścia Juniper Lemon", która swoją premierę ma 5 lipca 2017 roku. Opis fabuły brzmi intrygująco i ciekawie. Jestem bardzo ciekawa co tym razem przygotowało dla nas Wydawnictwo IUVI.

Kobiety z długimi włosami są najseksowniejsze!

noreply@blogger.com (Melduję gotowość) — Fri, 02 Jun 2017 19:27:00 +0000

Jakie kobiety najbardziej podobają się mężczyznom? Blondynki, brunetki a może rude? Krótkowłose, długowłose, z prostymi czy kręconymi włosami?

Specjalnie dla Was przeprowadziłam naukowe badania i zapytałam wszystkich mężczyzn z mojego gospodarstwa domowego o to, jakie włosy u kobiet najbardziej podobają się mężczyznom. Wyniki mogą Was zszokować, ale sto procent ankietowanych odpowiedziała, że najseksowniejsze są kobiety z długimi włosami! Od siebie dodam tylko, że w moim gospodarstwie domowym mieszka jeden mężczyzna.

Czy kolor i długość włosów ma dla mężczyzn znaczenie?

Podejrzewam, że gdybym to samo pytanie zadała facetowi, którego żona ma krótkie włosy to byłoby pół na pół. Połowa ankietowanych twierdziłaby, że lepsze są długie włosy, a połowa obstawałaby przy tym, że to krótkie włosy są seksowniejsze. Uważam, że każdy ma swój gust i zarówno krótkie jak i długie włosy mają swój urok i wielu zwolenników. Wydaje mi się, że kolor również ma nikłe znaczenie. Moim zdaniem mężczyznom najbardziej podobają się kobiety, które dobrze czują się ze swoją fryzurą. Jeżeli chcesz czuć się dobrze ze swoimi włosami i tym samym podobać się mężczyznom to po prostu o nie zadbaj! Niema piękniejszych włosów od tych, które są zadbane.

Mój sposób na piękne włosy.

Jako kobieta bez rzęs dużo uwagi poświęcam moim włosom. Chcę być z nich zadowolona. Jednak moje włosy są dość wymagające. Specjalnie dla nich zrezygnowałam z gorących kąpieli i znacznie ograniczyłam używanie prostownicy. Staram się, aby moje włosy schły naturalnie i zawsze związuję je do spania. To jednak nie wszystko. Równie ważne jest znalezienie odpowiednich kosmetyków. Tutaj z pomocą przyszło mi Diagnosis i zestaw trzech produktów do włosów z olejem kokosowym, kolagenem i keratyną.

Szampon, odżywka i maska do włosów tworzą świetne trio, dzięki któremu włosy są doskonale nawilżone, miękkie i gładkie. W swoim składzie zawierają również białko pszeniczne, witaminę E, aloes i pantenol. Znajdują się w poręcznych, dokładnie opisanych opakowaniach i są wydajne. Mają dość silny, kokosowy zapach, od którego bardzo szybko się uzależniłam. Zresztą nie tylko ja, mój mąż również bardzo polubił ten zapach, który czuć w całej łazience jeszcze na długo po kąpieli. Również na włosach utrzymuje się dość długo. Zauważyłam, że moje włosy naprawdę stały się miękkie i gładkie, a mój osobisty fryzjer (mama) dodatkowo mnie w tym utwierdził.

Jaki wpływ na włosy ma olej kokosowy, keratyna i kolagen?

Olej kokosowy, keratyna i kolagen to główne składniki tego zestawu. Warto więc znać ich działanie. Olej kokosowy wzmacnia włosy, sprawia, że są miękkie lśniące i nie rozdwajają się, eliminuje łupież i odżywia skórę głowy. Działa tak między innymi dlatego, że jego skład pomaga w odbudowie proteinowej struktury włosów i zamyka łuskę włosa. Keratyna prostuje włosy i chroni je przed negatywnym działaniem czynników zewnętrznych. Dzięki keratynie włosy są także bardziej odporne na łamanie. Kolagen sprawia, że włosy są geste i mocne. Dzięki niemu włosy nie wypadają i pozostają odpowiednio nawilżone.

Każdy z nas ma jakieś defekty, wady i kompleksy z tym związane. Nigdy nie będziemy perfekcyjni, zwłaszcza w swoich oczach. Warto jednak znaleźć w sobie coś pięknego i to na tym skupiać uwagę innych. Wizualną rzeczą, którą chciałabym się wyróżniać są właśnie moje włosy, które w ostatnim czasie ożyły i zyskały w moich oczach. Kiedyś narzekałam na to, że one żyją swoim życiem. Później, gdy były martwe i bez życia bardzo tego żałowałam. Teraz na nowo zaczynam cieszyć się ich niesfornością i razem z nimi powracam do żywych!

Kwiecień plecień, bo przeplata...

noreply@blogger.com (Melduję gotowość) — Mon, 08 May 2017 11:34:00 +0000

Kwiecień uwielbia mieszać i choć w pogodzie był dość stały to w moich czytelniczych poczynaniach udało mu się sporo namieszać- poprzeplatał różne gatunki literackie.

W minionym miesiącu miałam jedno marzenie związane z czytaniem. Chciałam usiąść na leżaczku, z dobrą książką w jednej ręce i dużym kubkiem herbaty w drugiej. Chciałam napawać się ciepłymi chwilami i łapać pierwsze promyczki słońca. Moje marzenie okazało się dość wygórowane, bo nie mam nawet leżaka,a te krótkie, słoneczne chwile, które zaserwował nam kwiecień spędzałam w pracy... Na szczęście pozostały mi dobre książki i duży kubek, który dzięki swojej pojemności okazał się być idealny i niezastąpiony przy czytaniu naprawdę wciągających książek.

Swoje marzenie muszę przerzucić na maj, z nadzieją, że tym razem uda mi się je spełnić. Co prawda w dalszym ciągu nie mam leżaka, ale jestem w stanie zadowolić się kocykiem rozłożonym na zielonej trawie. O dobre książki też nie muszę się martwić, bo już za dwa dni Wydawnictwo IUVI wydaje kolejne książki, które koniecznie muszę przeczytać. Pierwsza z nich to "Kłamca i szpieg". Mam nadzieję, że i tym razem Rebecca Stead pozwoli mi poczuć się młodszym o kilka lat. Kolejną nowością wydawniczą jest "Lato Eden" autorstwa Liz Flanagan, w której główna bohaterka będzie musiała działać pod presją czasu. Mam nadzieję, że jeżeli pogoda nie dopisze to chociaż książka obsadzona w letnim klimacie choć trochę zastąpi mi brak słońca za oknem.

A co przeczytałam w kwietniu?

Kwiecień okazał się być dla mnie przełomowym miesiącem, bo zdecydowałam się poszerzyć trochę czytelnicze zainteresowania i po raz pierwszy sięgnęłam po kryminał. Bałam się tego gatunku i myślałam, że nie będę w stanie przebrnąć nawet przez początek książki "Syn", Jo Nesbo. Okazało się jednak, że kryminał (a przynajmniej ten) to nie tylko morderstwa i krew, ale przede wszystkim tajemnice, które trzeba rozwiązać. Jo Nesbo pozwolił nam poznawać psychikę głównego bohatera i jego sposób myślenia, aby na koniec i tak nas zaskoczyć. Uważam, że książka "Syn" to prawdziwe arcydzieło, które niesamowicie mnie wciągnęło i rozbudziło we mnie miłość do kryminałów.

Kolejną książką, którą udało mi się przeczytać był "Konan Destylator" Andrzeja Pilipiuka. To póki co ostatnia część cyklu, który opowiada o Jakubie Wędrowyczu, znanym bimbrowniku i egzorcyście, który prawie nigdy nie trzeźwieje. W tej części Jakub ma już coraz mniej sił, często skarży się na starość i nie jest tak zaczepny jak kiedyś. Obawiam się, że autor pomału chce przygotować fanów Wędrowycza do czegoś strasznego...

Gdybyśmy ze swojego życia całkowicie usunęli te wszystkie wydarzenia, które tak naprawdę składają się na pozorność to co by nam zostało? Jesteśmy pozornie szczęśliwi, bezpieczni i zakochani. Co w naszym życiu jest prawdziwe w stu procentach? Na szczęście w moim życiu tej prawdy jest zdecydowanie więcej niż pozorności, ale główna bohaterka książki "Pozorność" Natalii Nowak-Lewandowskiej nie miała tyle szczęścia. Toksyczny związek, kolejne utracone ciąże, bicie i poniżanie. Właśnie takie piekło zgotował jej pozornie kochany i troskliwy mąż...

Kojarzycie Stefana Żeromskiego? Napisał między innymi książkę pt. "Ludzie bezdomni". Tak się składa, że dopiero w kwietniu miałam okazję ją przeczytać. Postanowiłam, że zacznę wracać do lektur, które w czasach szkolnych sobie odpuściłam. Po przeczytaniu tej lektury wiem, że nawet gdybym czytała ją te kilka lat temu to i tak nie wniosłaby nic ciekawego do mojego życia. Jest bardzo wartościowa, ale te wartości są ukryte pod stertą przypisów i nieznanych dzisiejszej młodzieży słów. Może jestem za mało inteligentna i nie doceniam kunsztu pana Stefana, ale nie kupuję tej historii.

Na sam koniec zostawiłam perełkę, książkę, na którą bardzo niecierpliwie czekałam. "Pierworodna" to druga część książki "Potomkowie", o której pisałam Wam tutaj. Tosca Lee po raz kolejny wykonała kawał dobrej roboty i stworzyła kolejną książkę, którą będę polecać każdemu, o każdej porze dnia i nocy. Wam również gorąco ją polecam, a już niedługo napiszę o niej więcej.

Jak Wam minął kwiecień? Udało Wam się przeczytać coś godnego polecenia? Lubicie czytać na świeżym powietrzu?

W samym sercu mojego domu.

noreply@blogger.com (Melduję gotowość) — Mon, 24 Apr 2017 08:41:00 +0000

To przy nim dzieje się najwięcej; wspólne obiady, rozmowy w środku nocy przy kubku gorącej herbaty i niezliczone godziny spędzone przy planszówkach...

Ja nie mam żadnych wątpliwości. To stół jest najważniejszym miejscem w moim domu. To od niego wszystko się zaczyna, przy nim zazwyczaj zaczynamy dzień oraz go kończymy. To on jako pierwszy rzuca się w oczy od razu po wejściu do domu. Przy nim toczy się życie i nie skłamałabym mówiąc, że to najweselsza część mojego domu.

Oboje z mężem jesteśmy bardzo rodzinni i uwielbiamy spędzać czas z najbliższymi. Uważamy również, że nic nie zastąpi rozmowy przy stole. Żadne kanapy i wielkie wypoczynki nie łączą tak bardzo i nie prowokują rozmów tak jak stół, w którym każdy jest w centrum uwagi. Siedząc przy nim musimy skupiać się na innych ludziach, nie telewizji, czy tym, co dzieje się za oknem. Chyba dlatego tak bardzo kocham ten nasz wyjątkowy mebel.

Od kiedy zdałam sobie sprawę z tego, jak ważny w naszym domu jest właśnie ten element i jak smutny byłby ten dom bez niego, zaczęłam przywiązywać większą uwagę do jego wyglądu. Chciałabym, aby ten nasz stół jakoś wyglądał i zachęcał innych do siebie. Nie byłoby tego wpisu, gdyby mi się to nie udało. Dzięki firmie TekstyliaLand.pl udało mi się znaleźć odpowiedni obrus, który stał się idealnym dopełnieniem naszego serca domu.

Już od dłuższego czasu poszukiwałam obrusu idealnego. Jeżeli udawało mi się znaleźć odpowiedni wzór to wymiary nie były odpowiednie (i na odwrót). Bardzo nie lubię, gdy obrus zwisa za bardzo albo jest przykrótki. Na szczęście okazało się, że wybierając obrus w tym sklepie internetowym mogę podać dokładny wymiar, którego potrzebuję. Z wybraniem odpowiedniego wzoru było już znacznie gorzej, ale nie dlatego, że wzory były brzydkie i nieciekawe. Wręcz przeciwnie! Tak dużego wyboru nie miałam już dawno! Z wielu motywów zdecydowałam się jednak na te z kwiatami, bo wiem, że na moim stole miejsca na wazon z kwiatami niema, a mimo wszystko nie wyobrażam sobie stołu bez kwiatów, zwłaszcza wiosną. Cenię sobie dobrą jakość i właśnie to dostałam. Obrus jest bardzo dobry gatunkowo, nie gniecie się (dla mnie to ogromny plus), nie zsuwa i zawsze prezentuje się pięknie. Właśnie tego potrzebował mój stół, abym mogła pokochać go w pełni.

Dokładnie taki sam obrus jak mój, znajdziecie tutaj. Jeżeli jednak szukacie dla swojego stołu czegoś innego to koniecznie zajrzyjcie tu. Jestem pewna, że wśród tak wielu dostępnych wzorów znajdziecie coś dla siebie.

Jeżeli mielibyście wskazać jedną rzecz, która jest sercem Waszego domu, to co by to było? Lubicie siadać razem przy stole tak bardzo jak ja?

Jestem złym człowiekiem.

noreply@blogger.com (Melduję gotowość) — Sat, 22 Apr 2017 09:34:00 +0000

Jak myślisz, definiują nas czyny czy myśli? A może to i to? Jeżeli to, czy jesteśmy dobrymi ludźmi zależy od naszych myśli to mogę pomału szykować się w podróż ku bram piekieł...

Jakiś czas temu, jeszcze przed świętami, spotkało mnie coś niecodziennego, coś, od czego zaczęły się moje dzisiejsze rozważania. Wracając z zakupów zauważyłam leżącego człowieka. Człowieka z rozwaloną, zakrwawioną głową. Leżał na jednej z głównych ulic, przy której kręciło się naprawdę dużo ludzi. Wyglądał jakby był pijany i najprawdopodobniej był, ale nie mi to oceniać. Było zimno, padał deszcz, a rana, choć już zaschnięta to nie wyglądała ciekawie...

Zacznijmy jednak od początku. Wróćmy do momentu, w którym wyszłam ze sklepu. Wyszłam i zastanowiłam się, w którą stronę iść; parkiem czy przez światła? Choć zazwyczaj bez żadnego wahania wybierałam park, to tym razem postanowiłam iść dłuższą drogą, przez światła i miasto. No i stało się... Po kilkudziesięciu krokach przeklęłam się w myślach; "K...a, mogłam jednak iść przez park". Zobaczyłam leżącego, zakrwawionego mężczyznę i pożałowałam, że znalazłam się w tym miejscu. Nie pomyślałam "Jak dobrze, że tu jestem. Muszę pomóc temu człowiekowi". Mimo wszystko pomogłam. To, że to zrobię nie ulegało żadnej wątpliwości.

Podeszłam, spróbowałam złapać z nim jakiś kontakt i gdy już wiedziałam, że to niemożliwe, wyjęłam telefon. Byłam spokojna i opanowana. Przecież doskonale wiedziałam jak to wszystko powinno wyglądać. Uczyłam się o tym w szkole! Stres pojawił się dopiero w momencie wybierania numeru. Powoli zaczęłam sobie uświadamiać jak wiele rzeczy jest przeciwko mnie. Przecież przejeżdżające auta zagłuszą rozmowę a ja nawet nie wiem na jakiej ulicy się znajduję! Jak dobrze było usłyszeć spokojny głos osoby po drugiej stronie telefonu i jej nakierowujące pytania. Dzięki temu jakoś to poszło i udało mi się wezwać pomoc.

Nie wiem jak długo ten mężczyzna leżał i ile osób przeszło obok niego obojętnie. Nie wiem również co siedziało w głowach tych ludzi i jak długo człowiek leżałby jeszcze w samym centrum naszego małego miasteczka, gdybym tamtędy nie przechodziła. Wiem tylko, że podczas tych kilkunastu minut oczekiwania na pogotowie całą sytuacją zainteresowała się tylko jedna pani, która postanowiła poczekać ze mną na przyjazd pogotowia. Te ostatnie kilka minut naprawdę dużo dla mnie znaczyły. Potrzebowałam tego, nie chciałam sama odpowiadać za zdrowie i (być może) życie tego człowieka.

Ten wpis nie ma na celu przekonywania Was, że trzeba pomagać, że nie można być obojętnym. Wiem, że wchodzą tu sami inteligentni ludzie, którzy doskonale zdają sobie z tego sprawę. Ten wpis powstał, bo przeraziły mnie moje myśli, które pomału zaczynam rozumieć. To, że żałowałam tego, że znalazłam się w tym miejscu i że musiałam pomóc nie wynikało z tego, że nie chcę. Chyba chodziło o to, że boję się takich sytuacji, mdleję na widok krwi i nie lubię być w centrum uwagi. Nie nadaję się do pomocy, ale pomogłam. Chciałabym żebyście wiedzieli, że w takiej chwili mogą nas najść różne myśli; jedne złe a drugie dobre. Myślę, że ważniejsze są jednak czyny i to jak się zachowamy. A Wy jak myślicie? Co pomyślelibyście widząc pijaną osobę potrzebującą pomocy?

Czytelnicze podsumowanie marca.

noreply@blogger.com (Melduję gotowość) — Sun, 09 Apr 2017 15:56:00 +0000

Tydzień bez książki to tydzień stracony. Dzień jestem jeszcze w stanie wytrzymać, ale dłużej? Dlaczego miałabym pozbawiać się takiej przyjemności?

Marzec nie był dla mnie dobrym miesiącem, a kwiecień chyba wziął go sobie za wzór, bo równie usilnie stara się utrudnić mi życie. Jedno jest w tym wszystkim piękne; niezależnie od humoru wciąż mam ochotę na książki. Więc czytam, aby choć trochę oderwać się od codzienności.

CZYtam czyli poznaję świat.

Mam nadzieję, że zgadzacie się z tym, że książki uczą i rozwijają wyobraźnię (i to nie dotyczy tylko dzieci). Już samo słowo "czytam" wskazuje na to, że ta czynność poszerza naszą wiedzę o świecie. Wskazuje na to magiczne słówko "czy", które świadczy o tym, że chcemy zgłębiać tajemnice dotyczące świata. Zwróćcie uwagę na to, jak wiele pytań zaczyna się od "czy" (czy śnieg pada tylko zimą, czy wróżki istnieją, czy człowiek ma wpływ na swoje życie...). Książki dają nam odpowiedź na te wszystkie pytania, a my, sięgając po nie i CZYtając zadajemy je sobie.

Co przeczytałam w marcu?

Powoli kończą mi się książki więc od czasu do czasu wracam do tych, które już kiedyś czytałam. W tym miesiącu naszła mnie wielka ochota na jedną z moich ulubionych książek; "Jej wszystkie życia", Kate Atkinson. To powieść, która po raz drugi zrobiła na mnie ogromne wrażenie. Niema tu szybkiej akcji i pędzącej z prędkością światła fabuły. Czytając ten utwór czas jakby zwalnia, w głowie pojawia się milion refleksji i pytań dotyczących naszego życia, tego czy można przeżyć je idealnie. Główna bohaterka (Ursula) urodziła się w 1910 roku więc mamy okazję poznać realia wojny widziane z jej perspektywy, która wciąż się zmieniała. Ursula rodziła się i umierała, aby po raz kolejny przeżyć życie i naprawić poprzednie błędy.

W marcu sięgnęłam także po kolejne części serii, którą zaczęłam w poprzednich miesiącach. W tym miesiącu spędziłam całkiem dużo miłych chwil z Jakubem i Semenem u boku. Jeżeli choć trochę ich znacie to pewnie domyślacie się, że nuda mi nie groziła. Dzięki książkom "Zagadka Kuby Rozpruwacza", "Wieszać każdy może", "Homo bimbrownikus" i "Trucizna" dowiedziałam się sporo prawdy na temat wydarzeń, które miały miejsce w przeszłości i poznałam prawdziwe imię Baby Jagi. Z każdą kolejną stroną lubię Wędrowycza coraz bardziej. Szkoda, że właśnie jestem w trakcie czytania ostatniej (do tej pory napisanej) serii z jego przygodami.

W minionym miesiącu miałam również okazję po raz kolejny dowiedzieć się, co na temat związków, a konkretniej zasad, ma do powiedzenia Mark Gungor. W książce "a teraz... pogadajmy o zasadach" oprócz przesłodkich, bardzo radosnych grafik pojawiło się także pare przemyśleń autora. Mark Gungor stara się pokazać czytelnikowi, że zasady są potrzebne. Przecież cały świat oparty jest na zasadach. Mamy pewne zasady dotyczące wychowywania dzieci, szef ustala nam zasady w pracy, nie możemy nikogo zabić, bo i to jest wbrew zasadom. Książka ma na celu pokazać czytelnikowi, że również w związku nie da się całkowicie zrezygnować z pewnych zasad.

Każdą z przeczytanych książek chciałabym przedstawić Wam bliżej, ale bardzo ciężko jest mi się do tego zabrać... Co Wy przeczytaliście w marcu? Jakie refleksje dotyczące czytania się Wam nasunęły? Znacie którąś z tych książek? Chętnie poznam Wasze opinie na ich temat.

Nigdy nie będę profesjonalną blogerką.

noreply@blogger.com (Melduję gotowość) — Thu, 30 Mar 2017 19:31:00 +0000

Choć blogowy świat robi się dla mnie coraz ważniejszy to chyba nigdy nie uda mi się całkiem w niego wsiąknąć. Pewne cechy charakteru i złośliwość rzeczy martwych skutecznie mi to utrudniają.

Fajnie jest być profesjonalnym, a dążenie do tego z pewnością motywuje. Też chciałabym być profesjonalna, ale tylko w jednej dziedzinie mojego życia- w pracy. Ten blog to miejsce, w którym od tej pracy i codzienności odpoczywam. Tu ma być po prostu miło i przyjemnie. Profesjonalizm się w ten obraz nie wpasowuje więc go tu nie wpuszczam. Poza tym stwierdzenie "profesjonalna blogerka" nie istnieje, bo gdziekolwiek nie wpisalibyście słowa "blogerka" to autokorekta i tak Wam je poprawi. Profesjonalizm z błędem? To chyba mało profesjonalne.

Świat jest piękny i wciągający.

Najważniejszym powodem, przez który nie mam szans na profesjonalizm w tej kwestii (pomijając fakt, że nawet tego nie chcę) jest to, że rzeczywistość za bardzo mnie wciąga. Jest wiele rzeczy bez których nie mogę żyć, ale Internet z pewnością do nich nie należy. Gdy tylko poczuję pierwsze promienie słońca to nie mam żadnego problemu z tym, aby odstawić laptopa. Wręcz przeciwnie, nagle cały ten wirtualny świat zaczyna mnie męczyć. Telewizora nawet nie mam i jeżeli miałabym być szczera to ani trochę mi go nie brakuje. Profesjonalna blogerka nie robi sobie takich przerw, ja owszem i to z wielką przyjemnością.

Mój telefon nie ogarnia tego całego profesjonalizmu...

a ja tak bardzo się do niego przyzwyczaiłam. Profesjonalna blogerka powinna mieć stały dostęp do Internetu a ja ze swojego telefonu nie mogę nawet wejść na swojego bloga, udostępnić posta na Facebooku czy założyć Instagrama. Wiecie co? Mimo wszystko bardzo lubię tego dziadka, bo pomimo tego, że służy nam (najpierw mojemu mężowi, potem mi) już od pięciu lat to jeszcze nigdy mnie nie zawiódł. Można powiedzieć, że jest tak samo zacofany jak ja i tak samo jak ja nie ogarnia nowoczesności.

Nie potrafię robić zdjęć.

Czasami widzę coś fajnego lub stworzę pyszne danie, które chciałabym Wam pokazać i nie mogę, bo na zdjęciu wygląda po prostu źle. Zdjęcia to chyba mój najsłabszy punkt. Poza tym nie mam ich czym robić (patrz wyżej) i nie wyrobiłam w sobie jeszcze nawyku fotografowania wszystkiego co warte jest uwagi.

Jestem leniwa.

Mogłabym wynaleźć jeszcze milion innych powodów, które uniemożliwiają mi osiągnięcie perfekcji, ale tego nie zrobię, bo jestem leniwa. Moje lenistwo bardzo utrudnia mi również bycie dobrą blogerką. Jeżeli sami prowadzicie bloga to doskonale wiecie o czym mówię. To pasja, która wymaga wiele pracy.

Jednak z jakiegoś powodu ciągle tu wracam.

Tym powodem jesteście Wy. Uwielbiam patrzeć jak spełniacie swoje marzenia, obserwować jak rosną Wasze dzieci, podkradać pomysły na pyszne dania. Dzięki Wam wiem po jaką książkę warto sięgnąć i czego unikać. Kocham cieszyć się razem z Wami z Waszych sukcesów i osiągnięć. Blogosfera naprawdę dużo mi dała i zmieniła mój punkt postrzegania różnych zagadnień. Dziękuję.

Co Wy najbardziej lubicie w tym blogowym świecie? Potraficie z niego zrezygnować na kilka? No i przede wszystkim: jak minęły Wam te pierwsze wiosenne dni?

Rumianek pospolity- właściwości, działanie lecznicze i zastosowanie w kuchni.

noreply@blogger.com (Melduję gotowość) — Sun, 19 Mar 2017 11:59:00 +0000

Rumianek to roślina, która pięknie pachnie, dobrze smakuje i ma dobry wpływ na nasz organizm. Do tego rośnie dziko i można go wykorzystywać na wiele sposobów.

Z Rumianku pospolitego (Matricaria recutita) nie korzystamy wyłącznie my. Bardzo dobrze znają go także Francuzi, Portugalczycy i Włosi. To zioło znane i doceniane od wielu pokoleń. A Ty? Znasz właściwości rumianku pospolitego i jego zastosowanie w kuchni?

Gdzie szukać rumianku i jak go rozpoznać?

Rumianek pospolity rośnie dziko na łąkach, polach, rumowiskach i przy drogach, na żyznych glebach gliniastych. Jego cechą charakterystyczną jest silny, aromatyczny zapach oraz kwiatostan, który składa się z dwóch rodzajów kwiatów. Żółte kwiaty rurkowe są zebrane w "główkę" i otaczają je białe kwiaty koszyczkowe, które zwisają w dół. Główki kwiatowe rumianku są wewnątrz puste, a dno kwiatu ma kształt stożka. Rumianek pospolity ma prostą, rozgałęzioną łodygę i drobne, gałęziaste liście.

Uprawa, zbiory i przechowywanie rumianku pospolitego.

Ze względu na duże zapotrzebowanie rumianek pospolity oprócz tego, że rośnie dziko jest także uprawiany. Rumianek pospolity to roślina jednoroczna, która kwitnie od maja do pierwszych jesiennych przymrozków. Uprawa rumianku pospolitego w ogrodzie nie jest zbyt skomplikowana, bo ta roślina nie ma specjalnych wymagać co do rodzaju gleby. Wysiewać rumianek należy na początku wiosny w słonecznych miejscach, najlepiej w gliniastej ziemi z domieszką wapnia. Zbiór rumianku pospolitego przeprowadza się co dwa, trzy dni, po południu, w pogodne dni. Zbiera się kwiaty, które są w pełni rozwinięte, przy których płatki nie są oklapłe ani zwiędnięte. Po zebraniu należy kwiaty rozłożyć na macie i suszyć w ciepłych, ale nienasłonecznionych miejscach, np. w szopach i na strychach. Po wysuszeniu rumianku należy przechowywać go w suchym i przewiewnym miejscu.

Właściwości i działanie lecznicze rumianku pospolitego.

Rumianek pospolity zawiera olejek eteryczny (zwłaszcza chamazulen), flawonoidy, wielocukry, śluzy i kumarynę. To dzięki tym składnikom ma tak dobry wpływ na nasze zdrowie. Najbardziej cennym surowcem rumianku są kwiaty. To w nich zawarte są najwyższe ilości substancji czynnych. Rumianek działa przeciwzapalnie, antybakteryjnie i przeciwgrzybiczo, wiatropędnie, przeciwskurczowo i odkażająco. Zioło stosuje się w przypadku dolegliwości związanych z pracą żołądka i jelit oraz podczas dolegliwości miesiączkowych. Ułatwia zasypianie i uspokaja oraz pomaga w przypadku zapalenia nerek i pęcherza moczowego. Rumianek pospolity stosowany zewnętrznie ma świetny wpływ na nasze włosy i skórę. Zewnętrznie używa się go także w przypadku stanów zapalnych skóry, uszkodzeniu naskórka, oparzeniach słonecznych w formie maści i okładów. Płukanek z rumianku używa się do przemywania oczu podczas zapaleń spojówek i powiek, do przepłukiwania gardła w przypadku anginy i zapaleń w obrębie jamy ustnej. Rumianek doskonale łagodzi dolegliwości związane z narządami płciowymi, podczas infekcji i zapaleń. Kąpiel z rumianku, do której doda się również odrobinę soli kuchennej odpręża i rozluźnia mięśnie oraz zmniejsza obrzmienie nóg. Ze względu na swoje łagodne działanie może być stosowany przez dzieci, kobiety w ciąży i karmiące piersią.

Wykorzystanie rumianku pospolitego w kuchni.

W kuchni wykorzystuje się głównie kwiaty rumianku. Najbardziej popularną formą jest herbata rumiankowa, którą można przygotować samodzielnie. Wystarczy zalać łyżkę suszonego lub świeżego zioła szklanką wrzątku i pozostawić pod przykryciem na 10 minut, po czym odcedzić. Tak przygotowaną herbatę należy spożywać 2/3 razy dziennie. Z rumianku można także zrobić nalewkę. Wystarczy dwie łyżki kwiatów zalać szklanką spirytusu i odstawić słoik na 14 dni. Tak przygotowaną nalewkę można przyjmować doustnie po 30 kropli, od dwóch do czterech razy dziennie. Żółte kwiaty rumianku nadają się również do dekorowania słodkich potraw. W kuchni można wykorzystywać również liście i pąki kwiatowe rumianku pospolitego. Są świetną przyprawą, która nadaje się do wielu potraw, zwłaszcza warzywnych. Pąków kwiatowych rumianku można dodać do kiszenia warzyw jako przyprawę. Liście stanowią jadalną dekorację. Rumianek, ze względu na łagodny smak, najlepiej dodawać do kwaśnych i ostrych potraw.

Rumianek pospolity wykorzystywany jest również przy produkcji kosmetyków. Również w domowym zaciszu można korzystać z jego kosmetycznych zastosowań poprzez dodanie go do kąpieli, przygotowywania płukanek do włosów. Ze swojego doświadczenia mogę polecić rumianek również jako świetny sposób do pozbycia się worów pod oczami i drobnych, skórnych niedoskonałości.

Stosując zioła, nie tylko rumianek, należy pamiętać, że nawet te najzdrowsze produkty mogą w nadmiarze zaszkodzić zdrowiu.

Alcatraz- chłopiec, który wszystko psuł.

noreply@blogger.com (Melduję gotowość) — Thu, 16 Mar 2017 15:12:00 +0000

Każdy talent to dar, który powinniśmy pielęgnować i rozwijać. Tylko co zrobić, gdy nasze umiejętności przynoszą więcej szkód niż pożytku?

Nad zagadnieniem niechcianych umiejętności często zastanawiał się Alcatraz Smedry, trzynastoletni chłopiec, główny bohater serii "Alcatraz kontra Bibliotekarze". Tom pierwszy- "Piasek Raszida", którego autorem jest Brandon Sanderson to dopiero początek licznych przygód tego niezwykłego dzieciaka.

Alcatraz psuje wszystko co stanie na jego drodze. Nie robi tego specjalnie. Wystarczy, że dotknie daną rzecz, a ona po prostu się rozsypuje, zaczyna palić albo zmienia swoje właściwości. Przez te niezwykle uciążliwe moce chłopiec ma w życiu bardzo ciężko. Pomimo młodego wieku był już w naprawdę wielu domach zastępczych. Dopiero trzynaste urodziny są przełomem w jego życiu, bo przed drzwiami tymczasowej rodziny pojawia się pewien staruszek z misją. Mówi chłopakowi, że czeka ich wspólna misja. Muszą odzyskać cenny piasek.

Później wszystko toczy się coraz szybciej. Alcatraz poznaje innych krewnych i odkrywa zupełnie inne prawdy niż te, których do tej pory go uczono. Wraz z dziadkiem i kuzynami ryzykuje życie, aby odzyskać cenny, skradziony skarb. Chłopiec walczy z Bibliotekarzami, którzy rządzą naszym światem i ukrywają przed nami Wolne Królestwa. Spotyka go przy tym wiele licznych przygód. Musi myśleć, aby przetrwać a podczas ostatniego pojedynku musi w odpowiedni sposób użyć swojej mocy, której dopiero się uczy.

Motyw magicznych umiejętności i darów to coś co lubię najbardziej w książkach fantastycznych. Brandon Sanderson obdarzył bohaterów nieco innymi mocami. Główny bohater wszystko psuł, jego dziadek wiecznie się spóźniał, jeden z kuzynów paplał głupoty, a drugi potykał się w sytuacjach zagrożenia. Najlepsze jest to, że każdy z nich (pod koniec nawet Alcatraz) wykorzystywał swój talent w pozytywny sposób. Najlepszy w tym był jednak dziadek, który spóźniał się na ból i własną śmierć. Coś musi być w tym, że doświadczenie zdobywa się z wiekiem.

Bardzo spodobał mi się także motyw rodziców chłopca. Zakończenie książki niezwykle mnie zaskoczyło. Jestem również ciekawa co dzieje się z ojcem Alcatraza więc z niecierpliwością czekam na kolejny tom serii "Alcatraz kontra Bibliotekarze".

"Piasek Raszida" to podobno autobiografia, ale w Ciszlandii zmusili Alcatraza do wydania książki jako fikcji literackiej. Nam, Ciszlandczykom ciężko uwierzyć, że istnieją inne światy od naszego i że Bibliotekarze ukrywają przed nami prawdę. Jeżeli jednak chcesz wiedzieć jak jest w rzeczywistości to koniecznie zapoznaj się z książką "Piasek Raszida" wydaną przez Wydawnictwo IUVI.

GLUTENOWE zapiekane bułeczki z warzywno-mięsnym farszem.

noreply@blogger.com (Melduję gotowość) — Mon, 13 Mar 2017 16:27:00 +0000

Najlepsze potrawy to te, które nie wymagają od nas wielu godzin stania w kuchni, niewiarygodnie drogich składników i umiejętności najwybitniejszych szefów kuchni.

Oczywiście niezwykle miło jest zajadać się wytrawnymi daniami rodem z pięciogwiazdkowych restauracji, ale ich przygotowanie zostawiam osobom, którym lepiej to wychodzi (czyt. mojemu mężowi). Jeżeli to ja mam spędzić czas w kuchni, to musi być prosto, szybko i smacznie. Właśnie tak powstały zapiekane buły, które teraz pojawiają się u nas dość często. Poniżej podaję przepis, abyście również i Wy mogli ich spróbować.

Składniki:

-6 dużych bułek,

-2 średniej wielkości pomidory,

-2 ogórki kiszone,

-400 g pieczarek,

-czerwona cebula,

-pojedyncza pierś z kurczaka,

-przyprawy (domowa vegeta, pieprz, przyprawa do kurczaka, zioła prowansalskie),

-3 plasterki sera,

-odrobina oleju.

Przygotowanie:

1. Pokrój pierś z kurczaka na drobną kosteczkę, przypraw przyprawą do kurczaka i usmaż.

2. Pokrój pieczarki, przypraw pieprzem i odrobiną soli, usmaż.

3. Pozostałe warzywa pokrój w drobną kosteczkę.

4. Przetnij bułkę najwyżej jak dasz radę i wydrąż środek, tak aby powstała "łódeczka".

5. Nafaszeruj bułę przygotowanymi wcześniej składnikami. Ja zrobiłam to w takiej kolejności: pomidor, pieczarki, kurczak, ogórek, cebula. Przed faszerowaniem posoliłam lekko pomidora, aby puścił więcej soków. Dzięki temu bułki nie są suche i nie trzeba dodawać żadnych sosów.

6. Na nafaszerowane bułki połóż odrobinę sera żółtego.

7. Wstaw bułki do nagrzanego do 180 stopni piekarnika (te odcięte kawałki również, ale nie kładź ich na ser) i piecz przez około 15-20 minut.
8. Wyjmij bułeczki i posyp je ziołami prowansalskimi.

I to by było na tyle. Prawda, że prosto, szybko i pysznie? Do tego zdrowo. Zwracacie uwagę na to, jakie właściwości odżywcze mają składniki, które na co dzień zjadacie?

O co chodzi z tym całym glutenem? Unikać czy nie?

Do swojego przepisu użyłam (o zgrozo!) pieczywa, które zawiera gluten. Gluten to najprościej rzecz ujmując białko pochodzenia roślinnego, którego stara się unikać coraz więcej osób. Ja uważam, że zdrowi ludzie nie powinni go unikać. Warto jednak wiedzieć jakie produkty zawierają gluten i obserwować jak nasz organizm na niego reaguje. Jeżeli czujesz się zmęczony, masz zawroty głowy, problemy z równowagą, często boli Cię głowa, mięśnie i stawy oraz problemy z trawieniem to istnieje możliwość, że cierpisz na nietolerancję na gluten. Jest również wiele chorób, przy których powinno ograniczać się spożywanie glutenu, np. Hashimoto i inne choroby autoimmunologiczne, Celiakia, otyłość. Jeżeli chcesz sprawdzić czy faktycznie cierpisz na nietolerancję glutenu to po prostu odstaw go na dłuższy czas i obserwuj co dzieje się z Twoim organizmem. Żaden lekarz ani poradnik nie powie Ci czy coś tolerujesz w tak dokładny sposób w jaki robi to Twoje ciało.

Ogórki kiszone.

Zastanawialiście się kiedyś czy warto jeść ogórki kiszone i jeżeli tak, to dlaczego? Ogórki kiszone są świetnym źródłem witamin, które można zamknąć w słoiku i wykorzystać jesienią i zimą. Są bogate w witaminy grupy B, zawierają również witaminy A, E, K i C oraz fosfor, potas, magnez i wapno. Są również świetnym źródłem błonnika i kwasu mlekowego. Dzięki tym substancjom spożywanie ogórków kiszonych pomaga utrzymać wagę, poprawia pracę jelit, wzmacnia organizm i go oczyszcza, reguluje poziom cholesterolu, wzmacnia skórę, włosy i paznokcie oraz chroni przed anemią. Dokładnie tak samo działają na organizm inne kiszonki, które także warto przemycać do swoich posiłków.

Jak to jest u Was? Wolicie proste czy bardziej skomplikowane przepisy? Są produkty, których staracie się unikać? Mam nadzieję, że moje zapiekane bułeczki się Wam spodobały i jeżeli zapragniecie je zrobić to zasmakują Wam dokładnie tak samo jak smakują mi.

Jadalne rośliny dziko rosnące: koniczyna łąkowa i pokrzywa zwyczajna.

noreply@blogger.com (Melduję gotowość) — Sat, 11 Mar 2017 10:33:00 +0000

Wokół nas rośnie wiele ciekawych roślin. Poznanie ich właściwości może pomóc ludziom w walce z licznymi chorobami w najbardziej naturalny sposób.

Koniczyna łąkowa i pokrzywa zwyczajna to jadalne rośliny, które w naszym klimacie rosną dziko i są wykorzystywane w kuchni, bo mają działanie lecznicze. To o nich będzie dzisiejszy artykuł. Wcześniej pisałam również o skrzypie polnym, żmijowcu zwyczajnym, taszniku pospolitym oraz o babce lancetowatej i zwyczajnej, krwawniku pospolitym, bylicy piołun i dzikiej róży.

Jadalne rośliny, które rosną dziko i ich właściwości lecznicze.

KONICZYNA ŁĄKOWA

Koniczyna łąkowa występuje w całej Polsce, na łąkach z glebą gliniastą i ilastą oraz w miejscach, w których zima przebiega dość łagodnie. Warto wiedzieć, że koniczyna łąkowa poprawia żyzność gleby. Cenne substancje zawarte w koniczynie łąkowej to między innymi kumaryna, izoflawonoidy, garbniki i glikozydy.

Na co pomaga koniczyna łąkowa?

Koniczyna łąkowa stosowana jest przy przewlekłych chorobach skórnych, przekwitaniu, kaszlu i biegunkach. Zapobiega niektórym chorobom nowotworowym, np, nowotworom piersi, macicy i prostaty. Herbata z koniczyny oczyszcza krew. Można ją także stosować zewnętrznie do przemywania zmęczonych oczu.

Zastosowanie koniczyny łąkowej w kuchni.

Pędy i liście koniczyny łąkowej zbiera się od marca do czerwca. Można je dodawać do zup warzywnych, sałatek i warzyw. Z liści i pędów zaparza się także herbaty. Kwiaty koniczyny zbiera się od maja do września. Można użyć ich jako dekoracji, do sałatek i dań warzywnych. Kwiaty można również obtoczyć w cieście naleśnikowym i usmażyć, a płatki koniczyny łąkowej są świetnym dodatkiem do domowego chleba. Nasiona pozyskuje się w sierpniu i we wrześniu. Można je ześrutować na mąkę. Korzenie koniczyny nie nadają się do spożywania. Liście w smaku przypominają warzywa strączkowe, a kwiaty są słodkie.

POKRZYWA ZWYCZAJNA

Pokrzywa zwyczajna występuje w całym kraju; w pobliżu osiedli, na skrajach lasów, w zaroślach, na nieużytkach i przydrożach. Potrafi osiągnąć nawet metr wysokości. Przez swoje parzące włoski stała się bardzo charakterystyczną i łatwą do zapamiętania rośliną. Pokrzywa zawiera bardzo dużo cennych substancji, np. magnez, potas, żelazo, krzem, witaminy A, C i E, tłuszcze, węglowodany i białka, kwas mrówkowy i sole mineralne.

Na co pomaga pokrzywa zwyczajna?

Pokrzywę zwyczajną stosuje się w przypadku występowania reumatyzmu i bólów mięśni. Oprócz tego doskonale radzi sobie z problemami z trawieniem i w przypadku schorzeń woreczka żółciowego, zwiększa wydzielanie enzymów trzustkowych. Pokrzywa działa moczopędnie i przeciwbiegunkowo, wpływa na prawidłowe funkcjonowanie nerek. Hamuje krwawienie, wzmacnia i działa przeciwnowotworowo (dzięki obecności w składzie fitohormonów). Pokrzywa zwyczajna przeciwdziała zapaleniom i obniża poziom cukru we krwi. Można ją również stosować zewnętrznie w przypadku łupieżu i przetłuszczania się włosów oraz do płukania jamy ustnej w stanach zapalnych. Wzmacnia włosy, skórę i paznokcie.

Zastosowanie pokrzywy zwyczajnej w kuchni.

Pokrzywę można zbierać przez całe lato, od maja aż do września, w pogodne dni. Roślinę ścina się przy ziemi i suszy w cieniu pilnując, aby się nie zaparzyła i nie zbrunatniała. Liście pokrzywy przypominają w smaku szpinak i mogą być podobnie wykorzystywane. Można ich dodawać do jajecznicy i sosów. Są świetne do aromatyzowania napojów (soków, herbaty, piwa) i zwiększają nośność u kur. Z liści pokrzywy zwyczajnej przyrządza się również napar. Bardzo popularna jest także herbata z pokrzywy.

Napar z liści pokrzywy zwyczajnej. 2 łyżki suszonych liści zalać szklanką wrzątku. Odcedzić po 10 minutach i pić od dwóch do trzech razy dziennie po szklance naparu między posiłkami. Napar można również stosować zewnętrznie.

Również młode pędy pokrzywy nadają się do spożycia. Można z nich przygotować sok. Wystarczy zmiażdżyć pędy i wycisnąć z nich sok. Tak przygotowany sok należy pić przez dwa tygodnie po pół szklanki soku dziennie (tzw kuracja wiosenna z pokrzywy). Do soku można dodać odrobinę miodu, aby dodatkowo wzmocnić organizm i zapobiec infekcjom w tym przejściowym czasie.

Nasiona, które w smaku przypominają orzechy stanowią świetną, aromatyczną przyprawę, której można dodawać do sałatek, żółtego sera i sosów. Kwiaty pokrzywy dodaje się do sałatek.

Znaliście właściwości koniczyny łąkowej i pokrzywy zwyczajnej? Staracie się wykorzystywać je w kuchni? Może macie swoje ulubione jadalne rośliny, które rosną dziko na terenie Polski?

Korzystałam z:
-"Zioła i ich stosowanie" B.Kuźnicka, M. Dziak, Państwowy Zakład Wydawnictw Lekarskich,
-"Jadalne rośliny dziko rosnące. Lecznicze właściwości i składniki odżywcze 200 gatunków polskich roślin" S. G. Fleischhauer, J. Guthmann, R. Spiegelberger, vital.

Spotkanie Mam Blogerek Fanaberie. Kreatywna mama.

noreply@blogger.com (Melduję gotowość) — Thu, 09 Mar 2017 14:54:00 +0000

Fajnie jest czasem wyjść z domu, spotkać się w całkowicie damskim gronie i kreatywnie spędzić czas. Całkiem niedawno miałam taką możliwość, z której chętnie skorzystałam.

25 lutego w Pile miało miejsce spotkanie najbardziej kreatywnych kobiet. Jako pierwsze kreatywnością wykazały się organizatorki; Kasia (Mama Balbinka) i Karolina (Matki Polki Fanaberie), które oprócz blogerek na spotkanie zaprosiły także czytelniczki. Kolejną, równie kreatywną (a może nawet bardziej... tak, z pewnością bardziej kreatywną!) kobietą była Aneta (Antaya). To ona zorganizowała dla nas warsztaty i pod czujnym, fachowym okiem wyzwalała nasze pokłady kreatywności. Dzięki niej każda z nas miała okazję zrobić dla siebie coś pięknego i wyjątkowego.

Główny punkt programu- warsztaty!

Najważniejszym i najprzyjemniejszym elementem spotkania były warsztaty z tworzenia biżuterii. Dzięki temu miałam okazję spróbować czegoś nowego i dowiedzieć się jak wiele cierpliwości potrzeba, aby stworzyć kolczyki i bransoletki. Zaczęłyśmy od podstaw czyli od stworzenia bransoletek. Okazało się, że mam tyle pary w łapkach, że kolejne próby ukończenia mojego dzieła kończyły się tak samo- żyłka pękała, a koraliki rozsypywały się po podłodze. Na szczęście z pomocą przybyła mi Aneta, dzięki temu dzisiaj jestem szczęśliwą posiadaczką tej pięknej bransoletki. Z kolczykami było jakby łatwiej. Jednak ja, bardzo niezdecydowana kobieta, nie potrafiłam wybrać z tak licznych możliwości zaledwie kilku wzorów. Dlatego wielokrotnie zmieniałam, mieszałam i wymieniałam dodatki, aż w końcu udało mi się stworzyć coś, co możecie podziwiać na zdjęciach!

Sponsorzy spotkania.

Organizatorkom udało się znaleźć cudowne osoby, które postanowiły podarować nam upominki mające jeszcze bardziej rozbudzić w nas kreatywność i chęć wyrażania siebie poprzez tworzenie.

Głównym sponsorem spotkania była Antaya, o której pisałam już wyżej. Stworzyła warsztaty i przygotowała materiały, z których mogłyśmy korzystać. Stoły były pozakrywane przeróżnymi koralikami i zawieszkami.

Pozostali sponsorzy i upominki:

Wydawnictwo RM i dwie wspaniałe książki.

HanDKate i urocza szkatułka na biżuterię.

Korallo i elementy do tworzenia biżuterii oraz notesik i ołówek.

Bawiłyśmy się w Rockopolis. Tam też jadłyśmy pyszny, dwudaniowy obiad (zdjęć nie mam, bo jeszcze nie wyrobiłam w sobie nawyku fotografowania tego co mam zjeść), popijałyśmy kawę i zajadałyśmy się ciastkami ;)

Oprócz mnie na spotkaniu były jeszcze:

mama-sama.pl
polishgirlolga.pl
blondpanidomu.wordpress.com
razdwa6.blogspot.com
oczamimamy.pl
maluchwdomu.pl
chichotka.pl

Jeżeli macie możliwość pojawić się na takim spotkaniu, ale się wahacie to uwierzcie, że warto. To było moje pierwsze spotkanie blogerskie, na którym w dodatku znalazłam się przez przypadek. Po spotkaniu jechałam prosto do pracy więc cały następny dzień odsypiałam, ale wiecie co? Było warto. W jednym dniu doświadczyłam dwóch zupełnie nowych rzeczy: tworzenia biżuterii i spotkań blogerskich. Obie bardzo mi się spodobały!

Jak znaleźć idealnego chłopaka + KONKURS.

noreply@blogger.com (Melduję gotowość) — Tue, 07 Mar 2017 12:03:00 +0000

Większość kobiet pragnie miłości, czułości i szczęścia. Chcemy wyjść za mąż, rodzić dzieci, zakładać rodziny. Z tego powodu każda z nas, na pewnym etapie życia próbuje opracować swój własny pomysł na znalezienie miłości.

Dzisiejszy świat jest stawem pełnym ropuchów, wśród których ciężko znaleźć księcia. Dziewczyny muszą posiąść ogromną wiedzę, aby umiejętnie ulokować swoje uczucia. Na pomoc wyruszył im dr Kenneth Ryan wraz ze swoją książką "Jak znaleźć księcia z bajki w stawie pełnym ropuchów". To głównie na jego teorii będzie oparty ten tekst.

Czy warto na siłę szukać miłości?

Wiele z Was, zwłaszcza wśród tych, które są w stałych związkach pewnie od razu pomyślała, że miłości w ogóle nie powinno się szukać. Miłość przyjdzie sama, w dodatku w najmniej oczekiwanym momencie. Coś w tym jest, ale wiele kobiet świadomie lub nieświadomie wykonuje pewne czynności, które w przyszłości mogą pomóc w znalezieniu dobrego partnera.

Poza tym jeżeli uważacie, że szukanie chłopaka to totalny idiotyzm to przypomnijcie sobie siebie sprzed lat albo zapytajcie jakąś nastolatkę. Poradnik kierowany jest głównie do młodych dziewczyn, które często czują się samotne albo niedocenione i uważają, że związek może im w tym pomóc.

Szukasz chłopaka, męża czy flirtu?

Jeżeli należysz do tej grupy kobiet, które uważają, że czasami warto jest pomóc losowi i twierdzisz, że szukanie idealnego partnera jednak ma jakiś sens to odpowiedz sobie na pytanie czego tak naprawdę oczekujesz od związku. Jeżeli szukasz flirtu to masz niebywale łatwe zadanie. Wystarczy, że wejdziesz w tłum mężczyzn i zagrasz w otwarte karty. Chętni znajdą się bez względu na to, czy jesteś ładna, brzydka, gruba, chuda, czy w sam raz. Jednak pamiętaj o tym, że liczba ropuchów, z którymi flirtujesz wcale nie świadczy o Twojej atrakcyjności, prędzej o desperacji.

Chcesz mieć chłopaka, bo wszyscy wokół są zakochani, czujesz się samotna albo niedoceniona? Moim zdaniem kompletnie nie jesteś gotowa na związek. Powinnaś najpierw popracować nad sobą i postarać znaleźć sobie jakąś bratnią duszę, przyjaciela. Autor książki uważa, że z pewnością kogoś znajdziesz, ale czy warto tracić czas na byle jakiego chłopaka? Co w sytuacji, gdy w pobliżu znajdzie się Twój książę, a Ty będziesz zajęta?

Jeżeli chcesz być w przyszłości szczęśliwa to od początku patrz na mężczyzn, z którymi się spotykasz jak na potencjalnych mężów. Nie trać czasu na chłopca, z którym nie widzisz swojej przyszłości. Ludzie się zmieniają, to fakt, ale zazwyczaj na gorsze. Jeżeli wiesz, że jakaś cecha charakteru kompletnie Ci nie leży to nie angażuj się, bo będziesz cierpieć.

Gdzie szukać idealnego chłopaka?

Jeżeli zależy Ci na porządnym mężczyźnie, na którym będziesz mogła polegać i który będzie kochał Ciebie, a nie Twoje ciało, musisz zastanowić się gdzie możesz go spotkać. Ważne jest to, aby z przyszłym partnerem łączyło Cię jak najwięcej. Wspólne zainteresowania sprawiają, że ludzie uwielbiają ze sobą przebywać, a to warunek konieczny jeżeli chcesz być szczęśliwa w związku. Rozejrzyj się więc za miłością życia w miejscach, do których chodzisz z przyjemnością. Zapisz się do klubów i kółek, których członkowie podzielają Twoją pasję. Odpuść sobie szukania księcia z bajki w dyskotekach i pubach. To dobre miejsca do potańczenia, ale do poznawania nowych osób nie nadają się wcale. Głośna muzyka i tłumy utrudniają komunikację i każdy porządny facet wie, że w takich miejscach porządne kobiety po prostu się bawią, a to te zdesperowane szukają miłości.

Jakich kobiet nie lubią mężczyźni a jakie lubią najbardziej?

Twoje zachowanie ma bardzo duży wpływ na to, jakich ludzi do siebie przyciągasz. Mężczyźni wyczuwają desperację i starają się omijać takie dziewczyny szerokim łukiem. Większość facetów nie lubi, gdy dziewczyna jest zbyt nachalna a jej jedynym atutem jest wygląd. Jakie cechy powinna mieć dziewczyna, aby chłopcy się nią interesowali? Mężczyźni uwielbiają kobiety, które potrafią rozmawiać. Jeżeli chcesz być interesująca w oczach chłopców to po prostu rozmawiaj, chwal, pytaj i doceniaj.

Trochę więcej słów na temat książki.

Jeżeli chcecie poznać więcej sposobów na znalezienie idealnego kandydata na męża to koniecznie musicie zapoznać się z całą książką. Zawarte w niej rady doskonale nadają się dla nastolatek, które dopiero wchodzą w dorosły świat, dla kobiet, które mają za sobą już kilka nieudanych związków i dla kobiet, które wciąż tkwią w toksycznych związkach. Poradnik może pomóc im zrozumieć własne zachowanie i przyczyny, przez które nie potrafią zaznać szczęścia.

"Jak znaleźć księcia z bajki w stawie pełnym ropuchów" to poradnik, który w dużej mierze opiera się na religii, ale rady w nim zawarte doskonale nadają się nawet dla osób niewierzących. Autor, choć tak naprawdę jest weterynarzem to doskonale zna się na psychologii, a książkę stworzył z myślą o swoich nastoletnich córkach. Utwór ten jest doskonałym źródłem wiedzy i motywatorem dla wszystkich kobiet, które z seksem chcą poczekać do ślubu.

Książka pełna porównań.

Mnie w tym dziele najbardziej urzekło wiele obrazowych porównań. Autor porównuje mózg mężczyzny do gofra, a kobiety do spaghetti, seksualność do taśmy klejącej, prodiżu i mikrofalówki. W całym utworze znalazłam wiele porównań, które uczyniły ten utwór niezwykle ciekawym. Myślę, że dzięki temu poradnik jest bardzo przystępny dla młodego umysłu, a rady w nim zawarte zostają w pamięci na długo.

Jeżeli zastanawiasz się jak znaleźć idealnego chłopaka to koniecznie zajrzyj do książki "Jak znaleźć księcia z bajki w stawie pełnym ropuchów". Nieważne czy masz 13, 14 czy 30 lat, czy jesteś gimnazjalistką, licealistką czy znacznie dojrzalszą kobietą. Każda z nas czasami potrzebuje porady, a dr Kenneth Ryan w radzeniu innym osiągnął perfekcję.

Mam dla Was bardzo dobrą wiadomość. Poradnik, na którym opiera się cały dzisiejszy wpis może być Wasz. Autor podaje swoje propozycje na randki, podczas których można lepiej się poznać. Ja chciałabym poznać Wasze pomysły. Aby wygrać książkę odpowiedz na pytanie:

Jaki jest Twój pomysł na oryginalną randkę?

Na wasze zgłoszenia czekam do 17 marca pod tym wpisem. Wyniki pojawią się w ciągu tygodnia od zakończenia konkursu. Zachęcam do udostępniania grafiki konkursowej, zapraszania znajomych i polubienia strony Melduję gotowość i Oficyna Wydawnicza VOCATIO.

WYNIKI KONKURSU!

Honorata Sklepik

Oryginalna randka? Hm... Daleko od ludzi. Wynajęta spora łódź... Wieczór. Cisza... Spokój... Pełne, spokojne, niewzburzone morze, ale nie nasze - ciepłe (mam chorobę morską nie znoszę dużych fal z dala od lądu). Najpierw skok do wody, obserwacja podwodnego świata (ja nie nurkuję bo mam traumę po jednym razie 9 lat temu), leżę na wodzie i zanurzamy głowę w okularach do nurkowania, żeby sobie popatrzeć (on tam może sobie nurkować). Woda sprawia, że człowiek robi się głodny. Więc wynurzamy się przed zachodem słońca, siadamy do dobrego jedzenia z lampką wina i patrzymy na zanurzające się w wodzie słońce.

Marta

Mój pomysł na randkę? Spacer kameralną, mało uczęszczaną ścieżką nad jeziorem, wśród naturalnych odgłosów przyrody. Na uboczu jest plac zabaw, na który na pewno byśmy wstąpili, wspominając czasy dzieciństwa, huśtając się na huśtawce i robiąc zawody - kto wyżej wdrapie się na drabinki i nie spadnie :) a później piknik na polance, jak w dawnych filmach. Będziemy siedzieć na kraciastym kocyku, a między nami - wiklinowy koszyk pełen dobrego jedzenia. Szum drzew, śpiew ptaków, nikt nie będzie nam przeszkadzał. Dzięki temu będziemy mogli swobodnie grać w planszówki - to sposób nie tylko na dobrą zabawę i mnóstwo śmiechu, ale też na dowiedzenie się różnych rzeczy zarówno o swoim chłopaku, jak i o sobie samym. Liczne korzyści i dużo radości gwarantowane :)

Karolina

Oryginalna randka powinna być niezwykłym doznaniem, by spędzić miły wieczór z drugą połówką i jednocześnie nie uciekać daleko od fantastycznych klimatów. Pełna magii, niesamowitego i zapierającego dech w piersiach przeżycia byłaby kolacja w ciemności. To przejście na następny level, bo czego nie zobaczymy oczami, poczujemy resztą zmysłów. Musimy poruszyć naszą wyobraźnię i zdolności, a nie ufać temu, co tylko realnie widzimy. Wchodzimy do wyciemnionej sali i poddajemy się pełnej tajemnicy i niedomówień atmosferze. Zagadką również będzie to, co znajduje się na talerzach. Kucharze, niczym najlepsi pisarze fantastyki, bawią się fakturą, aromatem i konsystencją dań, by nas zaskoczyć. To szansa na doświadczenie czegoś unikalnego i jedynego w swoim rodzaju.

Gorąco gratuluję i czekam na Wasze dane do 29 marca. Piszcie na meldujegotowosc@gmail.com

Pełny regulamin konkursu:

1. Organizatorem konkursu jestem ja, autor strony Melduję Gotowość

2. Sponsorem nagrody jest Oficyna Wydawnicza VOCATIO

3. Jedna osoba może dodać tylko jedno zgłoszenie.

4. Udział w konkursie jest bezpłatny i dobrowolny.

5. Aby wziąć udział w konkursie należy wykonać poprawnie zadanie konkursowe.

6. Konkurs trwa od 07.03.2017 r. do 17.03.2017 r. do godziny 23:59

7. Wyniki zostaną ogłoszone w ciągutygodnia od daty zakończenia konkursu.

9. Wysyłka nagród przez sponsora możliwa tylko na terenie RP.

11. Udział w konkursie oznacza akceptację niniejszego regulaminu przez Uczestnika.

12. Reklamacje należy składać na adres meldujegotowosc@gmail.com

Jadalne rośliny dziko rosnące i ich lecznicze właściwości, cz. 2.

noreply@blogger.com (Melduję gotowość) — Sat, 04 Mar 2017 12:48:00 +0000

Na świecie istnieje wiele odmian roślin, które odpowiednio wykorzystane mogą pomóc człowiekowi w walce z chorobami. Większość z nich rośnie obok nas, na polach i lasach, a my nawet nie zdajemy sobie sprawy z ich potęgi.

O niektórych popularnych, jadalnych roślinach, które rosną dziko i ich właściwościach leczniczych pisałam tutaj. Dzisiaj chciałabym pokazać Wam kolejne rośliny, które mają pozytywny wpływ na zdrowie człowieka. Posiadając tą wiedzę można zacząć żyć naturalnie, stopniowo odstawiając zbędną chemię. Dzisiaj chciałabym omówić właściwości Skrzypu polnego, Żmijowca zwyczajnego i Tasznika pospolitego.

Jadalne rośliny dziko rosnące i ich lecznicze właściwości.

SKRZYP POLNY

Skrzyp polny to bylina, która rośnie w wilgotnych lasach dębowo-grabowych, podmokłych łąkach, skrajach lasów, rowach i na ugorach. Występuje również tam, gdzie jest łatwy dostęp do wód gruntowych oraz na piaszczystych i ilastych glebach. Skrzyp polny posiada cenne substancje, np. kwas krzemowy, potas, flawonoidy, sterole i kwasy dikarboksylowe.

Na co pomaga skrzyp polny?

Skrzyp polny działa moczopędnie i pozytywnie wpływa na pracę nerek. Leczy schorzenia dróg moczowych i piasku w nerkach. Wspomaga leczenie gruźlicy, miażdżycy i reumatyzmu. Stosuje się go w przypadku krwawień z nosa i obfitych krwawień miesiączkowych. Zaleca się spożywanie skrzypu polnego osobom starszym, ponieważ pomaga w uzupełnieniu mikroelementów, soli mineralnych i pozytywnie wpływa na układ odpornościowy. Skrzyp polny można także stosować zewnętrznie; przy zakażeniu ran, w przypadku odmrożeń, stłuczeń i złamań.

Kiedy i jak zbierać skrzyp polny?

Skrzyp polny zbiera się na przełomie czerwca i lipca, w pogodny dzień. Szukamy roślin w kolorze jasnozielonym unikając skrzypu z brunatnymi i rdzawymi plamami. Ścinamy pędy około dziesięć centymetrów nad ziemią, oczyszczamy i suszymy w cieniu. Po ususzeniu przechowujemy w suchym i przewiewnym miejscu.

Zastosowanie skrzypu polnego w kuchni.

Skrzyp polny można wykorzystywać w kuchni na wiele sposobów. Liście i łodygi skrzypu można wykorzystywać jako przyprawy oraz zaparzać z nich leczniczą herbatę. Brązowe łodygi można dodawać do warzyw, sałatek, omletów i jajecznicy.

Napar ze Skrzypu polnego przygotowuje się z dwóch łyżek ziela, które należy zalać dwoma szklankami wody. Następnie należy gotować go przez 15 minut i odcedzić. Tak przygotowany napój należy spożywać 2 lub 3 razy dziennie, pijąc po szklance naparu.

UWAGA! Skrzyp polny można pomylić ze skrzypem błotnym, który jest trujący! Skrzyp polny ma pędy grubsze niż 3 milimetry, niema bocznych gałązek, a na każdym kolejnym piętrze łodygi jest więcej niż osiem igiełek.

ŻMIJOWIEC ZWYCZAJNY

Żmijowiec zwyczajny to niezwykle popularna roślina, którą znaleźć można na suchych i nasłonecznionych polach, przy drogach oraz w ruinach zamków i wyłomach murów. Jest bogaty w antocyjany, śluzy roślinne, alantoinę, konsolidynę i heliosupinę. Zawiera również źle wpływające na wątrobę alkaloidy pirolizydynowe. Z tego względu trzeba bardzo uważać spożywając tą roślinę.

Na co pomaga Żmijowiec zwyczajny?

Żmijowiec zwyczajny działa moczopędnie. Ma również właściwości napotne i przeciwkaszlowe. Koi nerwy i zwalcza ból. Zewnętrznie można go stosować przy problemach skórnych, zwłaszcza w przypadku trądziku oraz przy uszkodzeniach aparatu ruchowego. Dawniej stosowany był również w przypadku ukąszeń żmii a także jako trutka na szczury.

Zastosowanie Żmijowca zwyczajnego w kuchni.

Dawniej z pestek Żmijowca tłoczono olej. Jego liście można dodawać do sałatek, zup, sosów, potraw warzywnych. Nadają się do smażenia w cieście. Od czerwca do września, w okresie kwitnienia, liście nie nadają się do jedzenia. Kwiatów Żmijowca można użyć jako jadalnej dekoracji. Jego smak podobny jest do smaku skórki ogórka.

TASZNIK POSPOLITY

Tasznik pospolity rośnie w pobliżu ludzkich osiedli, na gliniastych glebach. Występuje również na polach, ugorach, przy płotach. Tasznik pospolity ma pozytywny wpływ na organizm człowieka ze względu na cenne substancje, które ma w swoim składzie. Roślina ta jest dobrym źródłem aminokwasów, flawonoidów, kwasów organicznych, wapnia, potasu i witaminy C.

Na co pomaga Tasznik pospolity?

Tasznik pospolity można stosować w przypadku silnych krwawień menstruacyjnych jak również w przypadku częstych krwawień z nosa. Tamuje krew więc stosuje się go również w przypadku krwawienia macicy, schorzeniach woreczka żółciowego i nerek.

Kiedy i jak zbierać Tasznik pospolity?

Tasznik pospolity zbiera się w kwietniu i maju, na początku kwitnienia rośliny. Ziele ścina się przy samej ziemi, oczyszcza i suszy w warunkach naturalnych lub w temperaturze zwiększonej do 30 stopni, ale w cieniu.

Zastosowanie Tasznika pospolitego w kuchni.

Korzeni Tasznika używa się jako przyprawy. Należy jednak pamiętać, aby zbierać korzenie przed okresem kwitnienia rośliny, czyli przed kwietniem. Z nasion zbieranych od czerwca do września można przygotować musztardę. Kwiaty mogą posłużyć za lekko pikantną, naturalną dekorację. Można ich również dodawać do sałatek.

Sok z Tasznika. 10 dag świeżego ziela Tasznika zmiażdżyć w moździerzu, Wyciśnięty w ten sposób sok pić 2-3 razy dziennie po łyżce stołowej.

Napar z Tasznika. Łyżkę ziela zalać szklanką letniej wody. Odstawić i po pięciu godzinach odcedzić. Pić od trzech do pięciu razy dziennie po szklance naparu.

Informacje podane powyżej to tylko podstawy. Jeżeli którakolwiek roślina Cie zainteresowała i chciałbyś na własnej skórze przetestować jej działanie to koniecznie sięgnij po literaturę, która bardziej wyczerpuje ten temat.

Korzystałam z:
-"Zioła i ich stosowanie" B.Kuźnicka, M. Dziak, Państwowy Zakład Wydawnictw Lekarskich,
-"Jadalne rośliny dziko rosnące. Lecznicze właściwości i składniki odżywcze 200 gatunków polskich roślin" S. G. Fleischhauer, J. Guthmann, R. Spiegelberger, vital.

Cenicie sobie naturalne metody leczenia? Stosujecie którąś z tych roślin w kuchni? Niedługo pojawi się kolejna część wpisu, w której przedstawię inne jadalne rośliny dziko rosnące i ich lecznicze właściwości oraz zastosowanie w kuchni.

Książkowe podsumowanie lutego.

noreply@blogger.com (Melduję gotowość) — Thu, 02 Mar 2017 09:40:00 +0000

W styczniu obiecałam sobie, że zwolnię i każdej książce poświęcę dłuższą chwilę. Po części mi się to udało, bo w lutym przeczytałam mniej książek. Dokładnie jedną książkę mniej.

Kocham czytać i nie jestem w stanie nic poradzić na to, że książki przyciągają mnie jak magnes. W związku z tym w lutym stałam się mądrzejsza o... dziewięć książek. Tak, każda z tych pozycji czegoś mnie nauczyła. Poznajcie więc utwory, którymi zachwycałam się w lutym.

1. "Dzieci z Bullerbyn", Astrid Lindgren. W lutym pogoda za oknem była dla mnie wielkim demotywatorem. Zapragnęłam zaczerpnąć słońca, poczuć wakacje i beztroskę. Pamiętałam tą książkę z dzieciństwa. Doskonale wiedziałam więc, czego od niej oczekuję. "Dzieci z Bullerbyn" to klasyk, powszechnie znana i lubiana literatura dziecięca. Autorka, Astrid Lindgren zachowała w sobie coś bardzo cennego; potrafi myśleć jak dziecko i jak dziecko cieszyć się życiem. Polecam Wam ten utwór i jestem pewna, że znacie twórczość tej pani.

2. "Tytany", Victoria Scott. Recenzja pojawiła się tutaj więc jeżeli jesteście ciekawi książki to koniecznie kliknijcie w link. "Tytany" to książka przeznaczona głównie dla młodzieży, w której najbardziej urzekł mnie sposób przedstawienia uczuć i relacji rodzinnych. Autorka doskonale pokazała, jak ważne dla dorastającej dziewczyny jest wsparcie rodziców i co się dzieje, gdy tego wsparcia zabraknie.

3. "Dziś jak kiedyś", Izabella Frączyk. Wciągająca, ale przewidywalna historia miłosna. Typowy romans, który służy dostarczeniu czytelnikowi rozrywki. Główna bohaterka właśnie wzięła rozwód, wyjechała na wieś, zaczęła całkiem nowe życie i... zakochała się. Gdyby nie to, że jeden z mieszkańców małej miejscowości został zamordowany to książka byłaby nudna. Ciekawe zakończenie śledztwa uratowało powieść i nadało jej sensu.

4. "Całkiem obcy człowiek", Rebecca Stead. To z pewnością nie jest powieść najwyższych lotów, ale właśnie tego potrzebowałam. Kolejna książka przeznaczona dla nastolatek, która przypomniała mi, że młodość rządzi się swoimi prawami. Teraz pewne zdarzenia wydają nam się śmieszne, ale kiedyś miały dla nas ogromne znaczenie. Myślę, że zawsze należy pamiętać o sobie z przeszłości. To pomaga w lepszym zrozumieniu innych ludzi, zwłaszcza tych młodszych, niby niedojrzałych. Pełną recenzję znajdziecie tutaj.

5. "Czarownik Iwanow", Andrzej Pilipiuk. Druga książka z serii o Jakubie Wędrowyczu. Staruszka i jego niewybredne żarty zdążyłam pokochać już w pierwszej części, która moim zdaniem była od tej lepsza. W tej części autor skupia się głównie na jednym wydarzeniu. Momentami miałam wrażenie, że historia trochę się przedłuża, stoi w miejscu. Bardzo spodobała mi się jednak kobieca postać w tak męskim utworze. Wątek Moniki i klaczki Jakuba sprawił, że nie mogłam oderwać się od książki.

6. "Weźmisz czarno kure...", Andrzej Pilipiuk. Trzecia część przygód Jakuba. Moim zdaniem najlepsza z tych, które przeczytałam. Już sam tytuł brzmi fajnie i wskazuje na jedną z cech tej serii, dzięki której tak ją polubiłam. Podoba mi się język, którym posługują się bohaterowie. Jest prosty, wiejski i zabawny.

7. "Chłopiec, którego nikt nie kochał", Casey Watson. To nie jest książka, którą można polubić. To utwór oparty na faktach, który przedstawia krzywdę dziecka. Kiedyś czytałam inną książkę tej autorki i wtedy w stu procentach popierałam jej działalność i miałam pewność, że autentycznie pomogła temu dziecku. W tym przypadku odniosłam wrażenie, że Justin wcale nie uzyskał pomocy i wciąż jest nieszczęśliwym człowiekiem. Bardziej ułożonym i nauczonym życia z ludźmi, ale wciąż dogłębnie zranionym i nieszczęśliwym. Muszę wspomnieć o okładce, na której znajduje się maluszek, zaledwie kilkuletni chłopiec. Ja dałabym mu maks trzy lata. Justin ma lat jedenaście. Okładka nijak nie pasuje do treści, jest naciągana.

8. "Alcatraz kontra Bibliotekarze. Piasek Raszida", Brandon Sanderson. Książka przeznaczona dla młodszych czytelników. Autor miał świetny pomysł. Chciał sprawić, aby dzieciaki uwierzyły, że te sytuacje naprawdę miały miejsce, że istnieje inny świat, o którym głośno się nie mówi. Jednak czegoś mi zabrakło. Być może jestem już za stara. Recenzja wkrótce się pojawi. Wtedy zdradzę Wam więcej szczegółów.

9. "Jak znaleźć księcia z bajki w stawie pełnym ropuchów?", dr Kenneth Ryan. W przypadku tej książki mam Wam do powiedzenia naprawdę wiele. Wkrótce pojawi się recenzja i konkurs, w którym do wygrania będą trzy egzemplarze tego poradnika. Dzieło stworzone przez mężczyznę, weterynarza i ojca trzech dorastających córek, który za wszelką cenę stara się je obronić. Momentami jest zbyt staroświecko, ale rady zawarte w książce naprawdę są sensowne.

Czytaliście którąś z tych książek? Może Wasze odczucia na ich temat były zupełnie inne niż moje? Co ciekawego czytaliście w lutym i jakie macie plany na kolejne miesiące?