Melka blogerka – kobiecy blog lifestylowy

To już jest koniec...

noreply@blogger.com (Melka blogerka) — Fri, 12 Jul 2024 07:14:00 +0000

To już jest koniec... studiów. Ostatnie egzaminy za mną, pozostała tylko obrona, ale myślę, że to będzie tylko formalność. Nawet nie wiecie, jaka to ulga, że to już za mną.

Uniejów i Łódź 2024

noreply@blogger.com (Melka blogerka) — Fri, 07 Jun 2024 14:46:00 +0000

Dzień dobry, dzień dobry. Ostatnio nie mam czasu się rozpisywać, ale stwierdziłam, że wrzucę Wam kilka zdjęć z Uniejowa i łódzkiego Orientarium, które mieliśmy przyjemność zobaczyć przy okazji jednego z moich fotograficznych zleceń.

Majówka 2024

noreply@blogger.com (Melka blogerka) — Fri, 17 May 2024 10:53:00 +0000

Majówkę, z racji tego, że tegoroczne wakacje będą dla mnie pracowite i nie będziemy mieli raczej zbyt wielu okazji do wspólnego wyjazdu Majówkę wykorzystaliśmy wraz z Mężem na 102% i postanowiliśmy nieco pozwiedzać Polskę, organizując 2 jednodniowe wyjazdy - na Podlasie śladami "U Pana Boga w..." oraz ze znajomymi w Bieszczady. Standardowo, ja robiłam za przewodnika, haha :D

Podlasie 2024

Bieszczady 2024

A weekend był pracowity, gdyż miałam dwa reportaże okolicznościowe.

Ciągła walka

noreply@blogger.com (Melka blogerka) — Thu, 04 Apr 2024 12:17:00 +0000

Nie jest to życie łatwe, ale nikt nie powiedział, że będzie. Niestety raz jest lepiej, a raz gorzej, ale trzeba iść dalej. Raz z wiatrem, a raz pod wiatr. Najcudowniejszym uczuciem jest, gdy czujesz, że w tej walce masz wsparcie.

Nie chcę robić w tym poście z siebie, jakiejś ofiary, ale odkąd pamiętam walczyłam o akceptację, o zrozumienie, o choćby odrobinę jakiegoś uznania, szacunku ze strony rówieśników, walczyłam z opiniami na swój temat, gdy rozpoczęłam swoją działalność w social mediach, walczyłam ze swoją nieśmiałością, walczyłam, by się przed kimś otworzyć, do tej pory mam z tym problem. Życie ukształtowało mnie tak, że nie jestem jakąś rozmowną osobą w towarzystwie, jeżeli coś mam zrobić to skupiam się na tym i np. przy pracy, gdzie otacza mnie grupa osób, zajętych swoimi zadaniami i rozmowami, ja nie dołączam się do tego. Nie mówię zbyt wiele o swoich problemach. Nawet mojemu Mężowi trudno czasami dowiedzieć się ode mnie, co mnie gryzie. Swego czasu głównie to, co mi w głowie siedziało przelewałam na karty bloga, bo oprócz jednej przyjaciółki, z którą widuję się rzadko nie mam wokół siebie takich przyjaciół na ploteczki czy żeby się po prostu wygadać.

Jak każdy mam swoje problemy, które mam nadzieję, że kiedyś się rozwiążą.

Podsumowanie marca 2024

noreply@blogger.com (Melka blogerka) — Thu, 28 Mar 2024 22:09:00 +0000

Ostatni wpis pojawił się na blogu 20 lutego, a mamy 28 marca, co się działo, gdy mnie nie było?

W sumie... niezbyt wiele. Najpierw walczyłam z zapaleniem ucha. Potem z przeziębieniem. A kiedy dni były lepsze – oddawałam się fotografii. Poza tym cały praktycznie marzec miałam praktyki studenckie, więc od 7 do 15 byłam w pracy, wracałam to albo pochłaniały mnie domowe obowiązki, albo właśnie zdjęcia i tak mijał mi dzień za dniem. W sumie bardzo szybko minął mi marzec myślę, że dalej będzie nie inaczej, bo mam zaplanowanych kilka sesji i reportaży okolicznościowych, do tego studia, więc myślę, że ten rok naprawdę szybko zleci.

Korzystając z okazji chciałabym Wam życzyć wszystkiego co najlepsze na nadchodzące Święta Wielkanocne, przede wszystkim dużo zdrowia, bo pogoda ostatnimi czasy zdradliwa oraz duuużo spokoju.

Jedna osoba – dwie twarze

noreply@blogger.com (Melka blogerka) — Tue, 20 Feb 2024 11:49:00 +0000

Choć jestem fotografem, nie potrafię sobie sama robić zdjęć. Ja nie wiem, jak ja sobie radziłam przez te kilka lat blogowania. Ostatnio wpadłam na świetny pomysł – ah zrobię sobie kilka ujęć w domu. Poszłam do najlepiej oświetlonego pokoju, rozstawiłam statyw, troszkę się podmalowałam i efekt jest taki, że z kilkuset zdjęć w sumie tylko jedno jakoś mi się podoba, ale i tak nie na 100%. Mam wrażenie, że co zdjęcie, to widzę inną osobę, choć te zdjęcia były wykonane w odstępie max. 20 minut.

Co sądzicie?

Coś się kończy, coś zaczyna...

noreply@blogger.com (Melka blogerka) — Mon, 05 Feb 2024 14:02:00 +0000

Niedawno ogłosiłam Wam, że znalazłam sobie dodatkowe zajęcie na wolny czas i tworzę własną działalność jako fotograf, że tworzę swoją markę "Czarowne", że powstał drugi, bliźniaczy blog, który jest swoistego rodzaju moim portfolio. Dokładnie ogłosiłam to 20 grudnia 2023.

Na ten moment ta moja fotograficzna działalność się dość intensywnie rozwija, prawie każdy majowy weekend mam już zaklepany. Do tego studia... Zimowa sesja dała mi już mocno w kość, a jeszcze to nie koniec.

Doszłam więc do wniosku, że nie dam rady tworzyć tego bloga Melka Blogerka, z taką intensywnością jak dotychczas. Raz na jakiś czas na pewno się coś tutaj pojawi, ale nie będzie to już tak często.

Tymczasem zachęcam Was do obserwowania mnie na Instagramie @melkablogerka lub profilu fotograficznym @czarowne_fotografia. Co jakiś czas, pojawia się również coś ciekawego na mojej stronie firmowej na Facebooku Czarowne – Amelia Smagieł Fotografia.

Nie mówię do widzenia, ale do zobaczenia, bo gdyby nie Wy, nie byłabym tutaj, gdzie jestem.

Sesja poślubna

noreply@blogger.com (Melka blogerka) — Wed, 24 Jan 2024 05:00:00 +0000

Tym o to postem z sesji poślubnej zakończymy serię ślubną, w sumie o tym, o czym myślałam warto napisać, napisałam, nie będę Was dłużej zanudzać.

Co ciekawe, powiem Wam, że sesję wykonaliśmy w muzeum, leżącym w rodzinnej miejscowości mojego Męża. Ów muzeum, miało znaleźć się w moim e-booku, który na razie trafił do szuflady. Przypadek?

Zdjęcia wykonała dla nas Agnieszka Staszewska @staszevskafoto. Zależało nam na kimś ciutkę bardziej lokalnym.

I chciałabym Wam też powiedzieć, że przez najbliższe 2-3 tygodnie, nieco usuwam się z bloga, ze względu na to, że zaczynają się powoli zaliczenia na studiach, na których chcę się skupić. Do zobaczenia wkrótce!

Przygotowania do ślubu – Wedding Content Creator

noreply@blogger.com (Melka blogerka) — Sun, 21 Jan 2024 05:00:00 +0000

Wedding Content Creator – brzmi egzotycznie. Ostatnio nawet spotkałam się z tym, że dla kogoś to wymysł ludzi, którzy muszą mieć wszystko na Instagramie. Otóż nie.

Wedding Content Creator to osoba, która będzie z Wami w ważnym dla Was dniu, niekoniecznie na ślubie, która nagra dla Was telefonem (nie znaczy, że gorszej jakości, ale o tym zaraz) najważniejsze momenty tego dnia, sfotografuje i te wszystkie materiały dla Was przygotuje i odda w 24 godziny.

My zdecydowaliśmy się na tę usługę last minute. Nie chcieliśmy kamerzysty, mieliśmy tylko ugadanego fotografa, jednakże kiedy przypadkowo trafiłam na profil Oli @love.story.content urzekło mnie to, jak w kilkusekundowych klipach uchwycała emocje tego dnia i po prostu poczułam, że będę żałowała, jeśli nie będzie jej u nas na ślubie. Na szczęście miała wolny termin.

Była z nami od przygotowań do samych oczepin, nagrała najważniejsze momenty takie jak, chociażby przysięga, z części utworzyła gotowe rolki, a resztę oddała nam jako surowy materiał. Z tych filmików, z surowego materiału, udało mi się stworzyć ponad godzinny film, ukazujący te emocje, uśmiechy nasze i naszych gości. I powiem Wam, że często do tych klipów wracam. Jakość jest naprawdę świetna, do tego stopnia, że miałam problem z tym filmem taki, że moje sprzęty nie dawały rady go wyrenderować, trwało to godziny, bo klipy były w jakości 4K.

Część materiałów, owszem opublikowałam, ale reszta jest tylko dla nas. Nie jest więc tak, że ta usługa to jakiś wymysł ludzi, którzy się od telefonu odlepić nie potrafią.

Nie zdecydowaliśmy się na kamerzystę ze względu na koszty, ale jeśli mielibyśmy drugi raz podjąć decyzję, zrobilibyśmy to samo.

Wyświetl ten post na Instagramie

Post udostępniony przez Amelia ▪️ blogerka lifestyle ▪️ Lubelskie (@melkablogerka)

Przygotowania do ślubu – dekoracja sali

noreply@blogger.com (Melka blogerka) — Wed, 17 Jan 2024 05:00:00 +0000

Jak zapewne doskonale już wiecie, postąpiliśmy dość odważnie i przyjęcie weselne zorganizowaliśmy sami, w remizie. Jedzeniem zajęła się kucharka wraz z pomocami kuchennymi a cała reszta, dekoracje to nasza inwencja twórcza zrealizowana wraz z pomocą bliskich.

Wyświetl ten post na Instagramie

Post udostępniony przez Amelia ▪️ blogerka lifestyle ▪️ Lubelskie (@melkablogerka)

Sami nie tyle zakupiliśmy większość dekoracji, co sporą część wykonaliśmy sami. Do mnie należała cała papeteria. Sama też wykonałam kotyliony, które Świadkowie przypinali gościom. Jakieś dekoracje, wymagające użycia narzędzi to już sprawka mojego taty i mojego Męża np. Wiejski Stół, drewniany stelaż do fotoramki czy stelaż na zdjęcia, napis LOVE wykonaliśmy wspólnie we dwoje, plastry drewna również ciął mój Mąż, część przygotował jego tata. Metalowy stelaż na ściankę za nami wyspawał mój tata. Na Wiejskim Stole znalazły się produkty przygotowane przez babcie mojego Męża. Suszone zboże pochodziło z pól uprawianych przez mojego Męża. Naprawdę, sporo w tym wszystkim było symboliki, niedostrzegalnej może na pierwszy rzut oka.

Mieliśmy przygotowany Wiejski Stół, Słodki Stół, kącik ze świecą upamiętniającą zmarłych, księgę gości w formie listu w butelce. Tradycyjnie na Słodkim Stole znalazł się sękacz (tradycja ze stron mojego Męża). W kącie sali stanęła ramka opowiadająca naszą historię w formie zdjęć i strony z gazety. Z takich atrakcji, na korytarzu stała fotoramka, przy której goście mogli sobie robić pamiątkowe zdjęcia, przygotowaliśmy do niej fotogadżety.

Zdjęcie z naszą Wedding Content Creator Olą @love.story.content

Zależało mi na tym, by wszystko było utrzymane w takim rustykalnym klimacie, dlatego było sporo drewna, ale też zieleni, a zamiast kwiatów, na stołach stanęły bukiety z suszonego zboża.

Żeby nie było, że jesteśmy za mało postrzeleni – sama szyłam obrusy z 30-metrowej beli, tak samo skriting do stołu i firanę za nami. Chyba nie miałam co robić przed weselem...

Jako podziękowania dla gości mieliśmy przygotowane zdrapki, z kolei dzieci dostały mini bańki mydlane.

Ekipa usługodawców miała osobny stół, oznaczony tabliczką, pozostali goście zasiedli przy stołach ustawionych w literę C. Mimo że było to ok. 50 osób, wykonałam winietki i plan stołów, aby każdy mógł łatwo zlokalizować swoje miejsce. Chociaż przez nasze przygody i tak goście mieli sporo czasu na to.

Jako że na stołach zamiast klasycznych dużych napojów stanęły m.in. szklane butelki 0,33 ml oranżady, dla gości przygotowaliśmy klucze-otwieracze.

Staraliśmy się też tworzyć klimat ciepłym światłem. Za nami była świetlna kurtyna, a na suficie były rozwieszone łańcuchy z lampkami.

Najlepiej, metamorfozę sali przedstawia film, który opublikowałam na Instagramie.

Nawet tort wjechał na specjalnie przygotowanej tacy.

Przygotowania do ślubu – ceremonia

noreply@blogger.com (Melka blogerka) — Sun, 14 Jan 2024 05:00:00 +0000

Ceremonia, najbardziej chyba stresujący moment tego dnia. Tak, jak Wam pisałam, my ślubowaliśmy w kościele, więc też z takiej perspektywy to opiszę, ale może najpierw się nieco cofnijmy...

Nam w ogóle odbiła szajba i ślubowaliśmy w kościele oddalonym od sali 80 km. Wesele było w remizie w mojej miejscowości, z kolei ślub w parafii mojego Męża. Wiele osób krytykowało ten pomysł, ale ja miałam różne względy, z których chciałam akurat w tym kościele, a z salą wyszło, jak wyszło również z różnych powodów, może i lepiej, bo łatwiej było ogarnąć kwestie dekoracji itd., mając tę salę pod nosem. Do meritum, więc po tym jakże wczesnym przyjeździe do mojego rodzinnego domu mojego Męża, o którym pisałam Wam we wpisie ze wpadkami, po błogosławieństwie i krótkiej sesji fotograficznej z gośćmi pojechaliśmy do kościoła.

Kiedy po przebojach, o których pisałam Wam we wpisie ze wpadkami, Para Młoda wreszcie dojechała, mieliśmy jeszcze chwilkę czasu, by porozmawiać z gości, fotograf zrobił również nam kilka zdjęć. Ceremonia była zaplanowana na 16. Przed 16 goście zajęli miejsca, Pan Młody ze Świadkami również i wszystko byłoby w porządku, gdyby nie fakt, że dziewczyna, którą wynajęliśmy, śpiewa już refren pieśni na wejście, a Pan Młody zapomniał o Pannie Młodej i nawet nie wstanie. Zrobił to dopiero, kiedy podeszła do niego nasza fotografka. Ja czekam z tatą i siostrzeńcem, który niósł obrączki, stresuję się, a on jak gdyby nigdy nic sobie siedzi. Wszyscy się martwią gdzie Panna Młoda, oprócz niego.

Wszystko potem przebiegało w miarę gładko. Nadeszła pora przysięgi i tutaj zdarzyło się coś, co rozluźniło atmosferę i z czego do tej pory się niektórzy śmieją, czyli wyszło szydło z worka, jaki to mój Mąż szybki Bill, że chce całować, nim założy obrączkę, ha ha. Ja myślałam, że będę płakać tego dnia, na szczęście obyło się bez łez i nawet jeśli ktoś obok płakał, to z moich oczu nie popłynęła ani jedna, za to dużo się śmiałam. Chyba odkryłam swoją nową reakcję na stres.

Przed wyjściem z kościoła, kiedy goście wychodzili, my złożyliśmy jeszcze bukiet Świadkowej przy figurze Matki Boskiej. No i bez problemu udało nam się to, na czym nam zależało, czyli to, że my wychodziliśmy ostatni. Przed wejściem czekali na nas goście, a moi siostrzeńcy wypuścili pistoletami bańki mydlane. Po życzeniach ruszyliśmy na salę.

Przygotowania do ślubu – zespół czy DJ?

noreply@blogger.com (Melka blogerka) — Wed, 10 Jan 2024 05:00:00 +0000

Wybór oprawy muzycznej dla osoby, która z muzyką coś wspólnego miała, łatwy nie był. Początkowo na weselu miało nie być żadnego DJa, żadnego zespołu, sami mieliśmy stworzyć playlistę i odtwarzać muzykę. No, ale po dłuższym zastanowieniu i wpływach bliskich zdecydowaliśmy się zatrudnić DJa. Zespoły odrzuciliśmy już na starcie, gdyż zdecydowanie jest to większy koszt, a no i różnie z nimi bywa.

DJa wybieraliśmy last minute, wielu dobrych DJów miało już terminy pozaklepywane, a jednak zależało mi też na tym, aby DJ zachowywał jakiś poziom, nie chciałam jakichś dziwnych strojów, banerów reklamowych itp., więc łatwo nie było znaleźć kogoś, kto by sprostał tym moim wymaganiom.

Wertowałam Facebooka, pisałam zapytania i ostatecznie znalazłam kogoś, kto mnie zainteresował swoją działalnością i kto miał wolny termin. Była to para DJów, a w sumie DJ z wokalistką, która śpiewa i prowadzi całe wydarzenie. Przesłuchałam to, co było dostępne na ich Facebooku, sprawdziłam opinie na stronie Wesele z klasą i stwierdziłam, że warto się nad nimi poważnie zastanowić i dać im szanse, pomimo że nie jest o nich jakoś bardzo głośno, że gdzieś tam są na rynku od niedawna.

Umówiliśmy się z nimi na spotkanie, gdzie porozmawialiśmy otwarcie o naszych oczekiwaniach i na tym też spotkaniu podpisaliśmy umowę. Ja przesłałam im przed weselem dodatkowo wszystkie niezbędne informacje, mieli w dniu wesela wszystko przygotowane, opisane i poprowadzili je naprawdę super.

Parkiet był cały czas pełen. Wszystkie prośby, jakie wcześniej składaliśmy, wszystko to o czym pisałam, jakbym chciała, aby to wyglądało, zostało uwzględnione. Poprowadzili biesiadę za stołami z żywymi instrumentami. Ich stanowisko pracy również wyglądało bardzo schludnie, skromnie. Naprawdę, taki DJ z wokalem to był wybór rewelacyjny. Wbrew pozorom nie było tak jak to ludzie myślą, że DJ tylko odtwarza muzykę, nie, tutaj naprawdę Zgrana Para odwaliła kawał dobrej roboty. No i goście z tego, co słyszeliśmy również bawili się rewelacyjnie, sporo osób pobrało wizytówki, więc być może jeszcze się z nimi kiedyś spotkamy. Cenowo jak za to, co wyczyniają na weselach również wypadli ekstra. Wielu DJów, którzy nie reprezentowali dla mnie takiego poziomu, sądząc po filmach jakie dostałam na próbę, stawkę miało o wiele większą.

Przygotowania do ślubu – stylizacja Pana Młodego

noreply@blogger.com (Melka blogerka) — Sun, 07 Jan 2024 05:00:00 +0000

Było o stylizacji Panny Młodej, teraz o stylizacji Pana Młodego, ale jak się domyślacie, nie będzie to długi post. Mężczyźni, mają jakoś tak łatwiej. Mój Mąż od stóp do głów ubrał się w zasadzie w jednym salonie. Jedyne, co musiał załatwić poza salonem to fryzjera i się ogolić, ha ha. Nie no i jeszcze kupić bieliznę i zapasową koszulę (ważny element!).

Niby wszystko, cały proces bardzo prosty, ale u nas i tak nie obyło się bez wpadki, kiedy to Pan Młody, na kilka dni przed ślubem mierzy garnitur a spodnie, które jeszcze niedawno były okej, są bardzo opięte i istnieje ryzyko, że gdyby klęknął, to mogłyby pęknąć.

Na szczęście sprawę uratowała Pani z salonu Club Conesera, w którym garnitur był zakupiony. Postawiliśmy na ten salon, bo wiedzieliśmy, że mają bardzo dobrą opinię, spory wybór, no i był to salon najbliżej nas. Wybór był faktycznie spory, mój Mąż od początku nie chciał garnituru gładkiego, więc wybraliśmy model w kratę. Z pomocą Pani w salonie dobraliśmy do niego koszulę, muchę, no i coś, co trudno dopatrzeć, czyli spinki do mankietów w kształcie traktora (chyba już Wam mówiłam, że symboliki w naszym przypadku było sporo). I wszystko to w bardzo fajnym budżecie. Zaraz po zakupie zostały spodnie skrócone przez nich, więc nie musieliśmy tego robić na własną rękę. Poszerzaliśmy je również przez ich pracownie krawiecką, więc naprawdę jak dla mnie obsługa na plus.

No i wcześniej zaczęłam o tej koszuli na zapas... U nas na sali było mega duszno, czego się nie spodziewaliśmy, bo zazwyczaj tam wręcz przeciwnie jest zimno. Na szczęście, znając talent mojego Męża do upaćkania się czymś namówiłam go, by kupić coś na zmianę. Co prawda nie upaćkał się, ale zaraz po pierwszym tańcu się przebierał, bo był cały mokry. Na chwilę pomogło, ale tylko na chwilę, więc gdybym miała decydować drugi raz, to jeszcze z jedną bym dokupiła albo szukała jakiegoś innego rozwiązania, może jakiś mobilny klimatyzator, ale kto wiedział...

Przygotowania do ślubu – stylizacja Panny Młodej

noreply@blogger.com (Melka blogerka) — Wed, 03 Jan 2024 05:00:00 +0000

Dzisiaj porozmawiamy nieco o czymś, co spędza sen z powiek wielu Pannom Młodym, czyli o stylizacji. Powiem Wam, że akurat w moim przypadku, w sumie w naszym, co widać po całokształcie tego dnia, liczyła się skromność. Nie chcieliśmy lecieć zupełnie po kosztach i wszystkiego sobie odmawiać, ale nie chcieliśmy też szaleć i wydawać kupy kasy na mało znaczące elementy (dla nas mało znaczące), gdyż wiedzieliśmy, że nie przyjęcie, nie stroje, nie atrakcje są w nim najważniejsze.

I początkowo byłam za tym, aby kupić jakąś niedrogą suknię, nawet używaną, bo jednak te suknie ślubne są całkiem drogie, a niekoniecznie potem się je udaje odsprzedać, zajmują sporo miejsca, wiecie, o co chodzi. No, ale problem był taki, że w okolicy nic w swoim rozmiarze, na mój wzrost i co by jeszcze jakkolwiek mi się podobało, nie znalazłam, a nawet jeśli coś było to ta kwota i tak była dość wysoka, jak za suknię używaną, niekiedy do poprawek.

Zamówiłam nawet dwie bardzo skromne za groszowe pieniądze na Vinted, ale w obu coś byłoby do poprawy. Krawcowa, by to ogarnęła, ale za namową bliskich, postanowiłam jednak jeszcze poszukać. No i trafiłam na jedną suknię na OLX, która mi się bardzo podobała, ale osoba, która ją wystawiła, wstawiła ją do jednego z salonów w Lublinie, który ma również opcje komisu. Pojechałyśmy tam z mamą, Pani przedstawiła nam suknie komisowe, które miała w takim większym rozmiarze, na mój wzrost, ale tak się złożyło, że żadna z nich mnie nie urzekła. Ta, którą miałam upatrzoną również, bo była kompletnie niedopasowana do mojej sylwetki.

Na naszą prośbę, Pani pokazała nam również suknie nowe, które od ręki posiada i wśród nich była również ta, na którą postawiłam. Nie wahałam się długo. Stylistycznie nawet pasowała do klimatu nieco boho wesela przez tę gipiurę u góry. Cenowo też była do przełknięcia. Przymierzyłam ją, była okej, wymagała jedynie skrócenia. I w zasadzie to był strzał w 10, bo pomimo tego, że nie jest może to model teraz w trendach, ale była bardzo komfortowa, wygodna. Dałam radę w niej usiąść, klęknąć, tańczyć, bez problemu wsiadłam w samochód. Buty miałam też bardzo wygodne, na niewielkim klocku, więc też to sprawę ułatwiało.

Do sukni w salonie dobrałyśmy długi welon, ponad 2-metrowy, ozdobę do włosów, którą miałam wplecioną z tyłu oraz podwiązkę. Osobno, już na własną rękę dokupiłam biżuterię w kolorze różowego złota (nie było to łatwe zadanie, gdyż potrzebowałam klipsów, a nie klasycznych kolczyków) oraz krótki welon na przebranie (chociaż teraz po czasie zrezygnowałabym z niego i po wypięciu długiego welonu przetańczyła całe wesele bez niczego). Jako że był to wrzesień, miałam też przygotowaną etolę, ale ostatecznie nawet nie narzuciłam jej do kościoła, a ramiona okrywałam po prostu welonem. Obawiałam się, że byłoby mi w niej z tych wszystkich emocji za duszno, bo pomimo że nie był to najcieplejszy dzień, mi było naprawdę ciepło.

Całości mojej stylizacji dopełniały profesjonalny makijaż (mój pierwszy w życiu), profesjonalny manicure i pedicure, oczywiście fryzura, która jak pisałam, nie do końca była moim spełnieniem marzeń oraz przepiękny bukiet wykonany przez siostrę cioteczną mojego Męża. Ilona wykonała naprawdę kawał dobrej roboty. Sama tworzy swoje miejsce, jakim są @polne_cuda_wianki. Kiedy zobaczyłam jej prace, wiedziałam, że chcę, aby to ona zajęła się tym tematem, no i nie myliłam się, bo bukiet był niepowtarzalny. Stworzyła również w tym samym motywie bukiet dla Świadkowej, butonierki dla Świadka i Pana Młodego oraz butonierki dla rodziców.

Szczęśliwego Nowego Roku!

noreply@blogger.com (Melka blogerka) — Sun, 31 Dec 2023 05:00:00 +0000

W blogowej karierze ten 2023 rok był, jaki był. Więcej mnie nie było, niż byłam, ale liczę na to, że rok 2024 będzie owocny. Już w tym momencie mogę Wam zdradzić, że do prawie końca stycznia pojawi się seria ślubnych wpisów. Chcę ten temat zakończyć i ruszyć dalej z kopyta.

W życiu prywatnym też przyniósł wiele zawirowań m.in. zostałam Żoną.

Dziękuję Wam, że mimo wszystko ze mną jesteście, wspieracie mnie, to wiele dla mnie znaczy.

Niech ten nadchodzący 2024 rok przyniesie Wam wiele szczęścia, radości. Dużo zdrowia. Spełnienia marzeń i wszelkiej pomyślności. Niech Wam się darzy! Do Siego roku!

Przygotowania do ślubu – obrączki

noreply@blogger.com (Melka blogerka) — Thu, 28 Dec 2023 16:55:00 +0000

Święta, święta i po świętach. Wracamy do contentu ślubnego. Chciałabym dzisiaj opowiedzieć Wam, co nieco o niezwykle ważnym elemencie tego dnia, czyli o obrączkach.

Zdecydowanie jest to coś, nad czym warto się zastanowić nieco dłużej, gdy chcemy, by służyły nam dłuższy czas. Wybór jest na rynku ogromny. Obrączki różnią się kształtami, szerokościami, materiałem, z jakiego są wykonane, zdobieniami i tak dalej.

My z polecenia znajomych zdecydowaliśmy się na lokalnego złotnika. Teraz, po czasie nieco żałujemy, że akurat postawiliśmy na tego wykonawcę. Cena była bardzo atrakcyjna, ale z wykonania jesteśmy średnio zadowoleni, choć minęły dopiero 3 miesiące i najprawdopodobniej będziemy zmuszeni je przetopić na coś innego. Moja obrączka jest jeszcze okej, ale obrączka Męża jest zdecydowanie za cienka i za wąska, biorąc pod uwagę, że pracuje fizycznie, szybko się deformuje.

Szkoda, że wcześniej nie zauważyliśmy "red flagów" u tego złotnika. Po pierwsze, u ów złotnika nie mieliśmy możliwości fizycznie zobaczyć jakichś próbek modeli. Pani pokazała nam jedynie katalog ze zdjęciami. Po drugie, całe to miejsce nie wyglądało jakoś zachęcająco, w witrynach wisiała garstka biżuterii i to wszystko przestarzałe modele. Po trzecie, nasze obrączki nie mają nawet wybitej próby, jedynie w opakowaniu, w którym je dostaliśmy, jest napisana na karteczce gramatura i próba, z tego co mi się wydaje, nie powinno mieć to miejsca. Owszem były gotowe już do odbioru następnego dnia, ale w tym momencie nie mamy żadnego potwierdzenia zawartości złota. Pani złotnik również nie zrobiła na mnie wrażenia, rzucała przekleństwami na prawo i lewo.

Przeważyła tak naprawdę cena. Z czasem zrozumieliśmy, że w tym całym ambarasie są elementy, na których nie warto oszczędzać.

Związek przez Internet

noreply@blogger.com (Melka blogerka) — Thu, 21 Dec 2023 17:18:00 +0000

"Dawniej to się ludzie poznawali na dyskotekach" – znajomy tekst? Często się słyszy: "dawniej ludzie to...", ale jak to "dawniej" to było, minęło i może już nie wróci, choć nigdy nic nie wiadomo. Według badań obecnie 40% związków małżeńskich zawieranych w Stanach Zjednoczonych, zawieranych jest przez pary, które poznały się w sieci. W Polsce jest to około 18%. Wyprzedzają je jedynie pary, które poznały się poprzez rodzinę lub znajomych (25%).

Żadną tajemnicą nie jest, że ja i mój mąż jesteśmy właśnie w tych 18%.

Nie czujemy się przez to gorsi. Myślę, że gdyby nie Internet trudno byłoby się spotkać, chociaż prawdopodobnie moglibyśmy się minąć, bo w rodzinnej miejscowości mojego męża, mieści się jedna z atrakcji, która miała się znaleźć w moim e-booku.

Wiadomo, takie znajomości niosą za sobą ryzyko i trzeba podchodzić do nich z głową. U nas akurat zakończyło się to happy endem.

Od początku nas do nas ciągnęło, ale wszystko w sumie zaczęło się od przyjaźni. Przez miesiąc pisaliśmy bardzo intensywnie, ale raczej oboje trzymaliśmy się lekko na dystans. Ja starałam się nie pisać jednoznacznie, że jakieś zauroczenie jest, ani on. Po prostu pisaliśmy jak przyjaciele. Byliśmy w miarę blisko, ale też nie za bardzo, aby nie było jakiegoś rozczarowania.

Ale ja wiedziałam, czułam, że coś z tego będzie, skoro pierwszy raz do mnie do domu jechał zapowiedziany już jako "kandydat na przyszłego zięcia".

Niestety po różnego typu portalach, widać ile ludzi jest samotnych. Niestety też, co już mówiłam, trzeba być ostrożnym, bo to jest świat wirtualny i nie wiadomo kto siedzi po drugiej stronie ekranu. Można się bardzo sparzyć (i to i tak jest dosyć lekkie, bo czyhają tam różne niebezpieczeństwa). Nie mówię, że każdy tam jest zły, ale trzeba do tego podchodzić z rozwagą.

Uważam się za osobę, która wyczuwa fałsz u ludzi i w ogóle jeśli jest coś w nich takiego, co mnie może niepokoić, ale i tak awaryjnie o moim pierwszym spotkaniu z moim mężem poinformowana była moja przyjaciółka, późniejsza świadkowa. Wiedziała o której, gdzie, mniej więcej z kim (no bo wiadomo, profil na Facebooku też nie musi być 100% realny. Mimo wszystko, ten cień zaufania chociaż musi być.

I wszystkim szukającym miłości życzę, aby ją odnaleźli. Nie ma żadnego znaczenia czy poznacie się przez Internet, w metrze czy jeszcze w jakiś inny sposób. Jeśli traficie na tę swoją miłość, to najwidoczniej tak musiało być.

Przy okazji życzę Wam zdrowych, pogodnych, rodzinnych świąt! Po prostu Wesołych Świąt!

Czarowne – Amelia Smagieł Fotografia

noreply@blogger.com (Melka blogerka) — Wed, 20 Dec 2023 11:23:00 +0000

Przychodzę do Was dzisiaj z takim newsem, że od kilku dni działa mój drugi, bliźniaczy do tego blog Czarowne – Amelia Smagieł Fotografia, na którego wrzucam zdjęcia z sesji, jakie wykonałam.

Może nie są jeszcze one idealne, ale wierzę, że z czasem będzie tylko lepiej.

Tamten drugi blog, a może lepiej powiedzieć strona, z oczywistych względów ma wyłączoną opcje komentowania, lecz można go dodać do obserwowanych. Zapraszam serdecznie!

Randka w Lublinie

noreply@blogger.com (Melka blogerka) — Mon, 18 Dec 2023 05:00:00 +0000

W niedzielę zrobiliśmy sobie z moim mężem zimową randkę. Odwiedziliśmy Lublin. Pospacerowaliśmy trochę Starym Miastem, zjedliśmy pyszną kolację, wypiliśmy gorącą czekoladę, a na koniec odwiedziliśmy Lumina Park, mieszczący się przy ul. Willowej, w Ogrodzie Botanicznym UMCS.

Niby mała rzecz, ale takie rzeczy nas cieszą. Kiedy przygotowywaliśmy się do ślubu, na naukach przedmałżeńskich wykonywaliśmy test, dotyczący tego, jakie są nasze języki miłości i obojgu z nas wyszło, że to właśnie ten wspólnie spędzony czas, drobne gesty są dla nas najważniejsze.

Kiedy jeszcze mieszkaliśmy osobno, zdarzało się mi, że wsiadałam spontanicznie w samochód i jechałam do niego. Nie liczyły się dla mnie kilometry. Dzwoniłam zawsze do niego, kiedy byłam już prawie u celu z zadaniem: "Rób herbatę", a on na to zawsze "Ja nie chcę herbaty", niczego nieświadomy.

Ludzi było wszędzie multum i na Starym Mieście i w Lumina Parku i wcale mnie to nie dziwi, bo meteorolodzy od kilku dni zapowiadali odwilż, więc zapewne każdy chciał jeszcze skorzystać z tego widoku białego śniegu, bo nie wiadomo kiedy pojawi się znowu.

W Lumina Parku głównie były rodziny z dziećmi, ale my, stare byki również bawiliśmy się rewelacyjnie. Magii tej całej wycieczce wśród kolorowych iluminacji towarzyszyła nastrojowa muzyka, której niestety ze zdjęć nie usłyszycie, ale wiem, że Lumina Parki są również w innych miastach Polski, a wystawy, jakie można w nich zobaczyć, są naprawdę różnorodne.

Fotografia – moja pasja

noreply@blogger.com (Melka blogerka) — Fri, 15 Dec 2023 05:00:00 +0000

Dzięki blogowaniu zrozumiałam wiele rzeczy między innymi to, że kocham robić zdjęcia. Może nie jestem w tym jeszcze mistrzem, ale sprawia mi to fun. Kilka dni temu opublikowałam na Instagramie @ melkablogerka taką historię z wyszperanych zdjęć, jak to się wszystko kształtowało od początku zeszłego roku. Zapisałam ją w wyróżnionych relacjach, gdyby ktoś chciał ją zobaczyć.

Bywało naprawdę różnie, ale ja to lubię. I po namowach męża postanowiłam spróbować swoich sił i wejść w ten temat głębiej. Kosztuje mnie to naprawdę sporo odwagi, bo wiem, że jest wielu świetnych fotografów, ale czemu by nie.

Na razie w celach rozwoju moich umiejętności o portfolio, będę chciała robić sesje fotograficzne nieodpłatnie, jedynie za zgodę publikacji przynajmniej części zdjęć, a potem zobaczymy. Jeżeli ktoś jest z Lubelskiego albo będzie kiedyś niedaleko Lublina, to nie bójcie się, napiszcie, może coś spróbujemy podziałać.

Chciałabym stworzyć odrębny profil i odrębnego bloga pod ten kontent fotograficzny, ale na razie jeszcze nie mam pomysłu na nazwę. Może mi pomożecie?

Zdjęcia, które zamieściłam w tym wpisie, wykonałam dla brata i są to zarazem pierwsze zdjęcia, które obrabiałam na laptopie, a nie w wersji mobilnej Lightrooma, więc to też był skok na głęboką wodę. Nie są idealne, ale podobają mi się. Jedyne, co bym zmieniła to zgoniła mojego brata wcześniej z łóżka, aby rozmroził samochód i umył szyby, bo mocno utrudniało to pracę, a i efekt byłby z pewnością nieco lepszy.

Zmiana na lepsze?

noreply@blogger.com (Melka blogerka) — Thu, 14 Dec 2023 05:00:00 +0000

Tyle mam Wam do powiedzenia... Tyle pomysłów do zrealizowania... ale przyznam Wam się, że nie wyrabiam się na zakrętach. Ja nie wiem, jak kiedyś pisałam po kilka wpisów na zaś. Teraz problem sprawia mi napisanie jednego. Mam nadzieję jednak, że za niedługo uda mi się jakoś to tak zgrać, aby mieć na wszystko czas, tak rozplanować sobie tydzień, aby to miało ręce i nogi.

Może dobrym pomysłem będzie jeden wpis w tygodniu? Może dwa? Zobaczymy, ale muszę jakoś poukładać to swoje życie, bo pomimo że na ten moment nie pracuję na etacie, bo mój mąż stwierdził, że mam skupić się na studiach skoro mam jakieś perspektywy (czego dowodem ma być już drugi raz stypendium rektora), to trudno mi wygospodarować czas na wszystko. Dom, blogowanie, studia, ogarnianie Vinted/OLX, a jeszcze gdzieś tam jawi się kolejny projekt, o którym napiszę Wam w kolejnym wpisie. Doby brakuje. Też dużo czasu mi ucieka przez to, że tak naprawdę na moich barkach są sprawy papierkowe, mój mąż zbyt wiele nie załatwi, bo nie ma fizycznie możliwości, będąc w pracy do późnych godzin, moi rodzice też w ogarnięciu niektórych swoich spraw korzystają z mojej pomocy, a wiadomo, jednak takie urzędowe sprawy wymagają chwili skupienia.

Do sedna. Rok temu chwaliłam się Wam (taka tam ze mnie chwalipięta), że w ramach chęci poprawy jakości zdjęć na blogu, zakupiłam nowy aparat potem, że dostałam nowy obiektyw i takie tam.

No tak się porobiło, że rozstałam się z tamtym kolegą, który służył mi dzielnie cały rok, no półtorej, ale nie płakałam po nim długo, bo oznaczało to zmianę na lepsze. Po namowach męża zakupiłam inny model, bardziej profesjonalny, z bardziej profesjonalnym obiektywem i w sumie te zdjęcia we wpisie wykonałam zaraz po jego zakupie, bez jakiegoś wcześniejszego przygotowania. Wzięłam męża pod pachę, aparat i zrobiłam kilka zdjęć. Później dokupiłam jeszcze kilka bajerów, które mają mi za zadanie usprawnić pracę m.in. pasek naramienny, zamiast oryginalnego na szyję, bo mój nowy kolega do najlżejszych nie należy.

Mam nadzieję, że to będzie nowy, lepszy początek... A kto wie, co się z tego rozwinie...

Nieidealność

noreply@blogger.com (Melka blogerka) — Wed, 13 Dec 2023 09:37:00 +0000

À propos wczorajszego wpisu, naszła mnie taka myśl. W mediach często ukazywany jest idealny obrazek, bez wad: piękny dom, drogie samochody, garderoba pełna ciuchów, wszyscy szczęśliwi (przynajmniej na pozór), uśmiechnięci. Ogółem to życie jest mocno koloryzowane. Rzadko pokazuje się jego trudy, których w realnym życiu nie brakuje.

Czasami człowiek tak siada i się zastanawia, jak to by było, gdyby to on miał ten piękny dom, kupę kasy do wydania na to co tylko chce. Czy byłby szczęśliwy, spełniony?

Ja przynajmniej tak czasami mam. Rozmyślam sobie, czy gdybym miała dom, jak z Instagrama czy to by coś zmieniło albo jeśli miałabym większe możliwości finansowe, czy to moje życie wyglądałoby inaczej, czy faktycznie byłoby ono bardziej udane.

A dlaczego o tym piszę? Może ta moja zmiana, ta chęć zmiany nieco stylu ubioru wynika właśnie z wpływu mediów. A raczej na pewno, chociaż częściowo z tego wynika.

Być kobietą

noreply@blogger.com (Melka blogerka) — Tue, 12 Dec 2023 13:27:00 +0000

Być kobietą, być kobietą - marzę ciągle będąc dzieckiem,
Być kobietą, bo kobiety są występne i zdradzieckie
Być kobietą, być kobietą - oszukiwać, dręczyć, zdradzać
Nawet, gdyby komuś miało to przeszkadzać.

Mieć z pół kilo biżuterii, kapelusze takie duże
I od stałych wielbicieli wciąż dostawać listy, róże.
Na bankietach, wernisażach pokazywać się codziennie
Być kobietą - ta tęsknota się niekiedy budzi we mnie.

Alicja Majewska – Być kobietą

Taki dzisiaj muzyczny wstęp. Piosenka ta mocno skojarzyła mi się z tym, o czym chciałabym dzisiaj napisać, więc nie mogłam nie umieścić jej fragmentu.

Mój blog nigdy nie był blogiem modowym. Pojawiały się czasami jakieś stylizacje, ale tak ogółem, zakładka pt. Moda szału nie robi. Ostatnie wpisy w niej pochodzą z 2021 roku, a dlatego tak było, bo ja nigdy nie uważałam się za osobę, która potrafi się jakoś ładnie ubrać, a przynajmniej na tyle, aby to publikować. Zawsze podziwiałam te wszystkie blogerki modowe, że one potrafią tak komponować stylizacje. W szczególności w tym temacie podziwiałam autorkę bloga Jointy&Croissanty. Nie było chyba stylizacji w jej wykonaniu, która nie skradłaby mojego serca. Ubrania w większości takie proste, klasyczne, ale jednak tak to wszystko potrafi dobrane, że szczęka opada.

Był moment, że sama trochę próbowałam bardziej skupić się na tym, co ubieram, jak ubieram, ale szybko zapał minął, bo przyszła pandemia i praktycznie całe dnie spędzałam w domu przed laptopem na zajęciach zdalnych. Ubierałam się tak, aby mi było po prostu wygodnie. Trzymałam się tego bardzo długo. Był moment, że ja w swojej szafie nie miałam praktycznie ani jednych jeansów, bo przyzwyczajona byłam do spodni materiałowych. Obecnie raczej jestem w takim etapie, że takich spodni na gumce, luźniejszych mam może dwie pary, cała reszta to jeansy albo takie bardziej eleganckie spodnie.

Ja też zawsze miałam problem z tym że przez moją budowę, bardzo trudno mi było kupić coś w miarę modnego, takiego co by mi się podobało i co by pasowało rozmiarem. Kurtki puchowe – super, ale nie dla mnie. Dla mnie kurtka zimowa musi być, choć minimalnie taliowana, oversize nie wchodzą w grę, a w świecie panującego oversize łatwe to nie jest, aby znaleźć coś konkretnego. Spódniczki czy sukienki – kocham, ale 3/4 jest za krótkich. Bluzki jakieś bardziej eleganckie – niestety w sporą ilość nie mieszczę się w cyckach. Dodatkowo, przy wyborze ubrań nie pomagała rozmiarówka w sklepach. Niby XXL, a osoba nosząca XL się ledwo zmieści albo wręcz przeciwnie rozmiar M, a tak szeroki, że na XL-ce jest jeszcze sporo luzu. A trzeci czynnik jest taki, że ja nigdy nie lubiłam wydawać na ubrania mnóstwo kasy. Najczęściej jak się dało, stawiałam na lumpy, a jak to w lumpie bywa albo nie ma w nim nic, albo jest, ale niedopasowane rozmiarem, albo jest, ale bardzo zniszczone. Jeszcze jest czwarty czynnik – zaczęłam patrzeć ciutkę bardziej na składy.

Ostatnio jednak powiedziałam dość. Sama wystawiam rzeczy, których nie noszę na Vinted, poświęciłam więc chwilkę i wyszperałam kilka rzeczy dla siebie. Brakowało mi w szafie takich basicków, jak po prostu biała koszula czy czarne spodnie. W naprawdę w porządku cenach udało mi się znaleźć świetnej jakości, niezniszczone rzeczy, a to wszystko bez wychodzenia z domu.

Wtrącę, że sukienkę ze zdjęcia, też kiedyś znalazłam na Vinted, a opaskę kupiłam w CCC, bardzo polubiłam ten fason takich sporych opasek.

Ale do rzeczy, chciałam Wam powiedzieć, że ubiór nie definiuje tego, jakimi jesteśmy ludźmi. Ja postanowiłam bardziej zwrócić uwagę na to, co mam w szafie, dla samej mnie, dla mojego samopoczucia. Przed ślubem mieliśmy w planach zrobić profesjonalną sesję narzeczeńską (pomimo że oficjalnie narzeczonymi nie byliśmy), koniec końców sami zrobiliśmy sobie kilka zdjęć (możecie je zobaczyć we wpisie pt. Już niedługo będę ŻONĄ!), wtedy zauważyłam pierwszy raz, że mi brakuje takich klasycznych rzeczy, jakiejś sukienki gładkiej, nie wzorzystej, jakiejś białej koszuli czy gładkiego t-shirtu. Wszystko bardzo kolorowe, wzorzyste i nie do końca już mi wtedy odpowiadające. I naprawdę ten shopping sprawił mi ogromną radość. W tym momencie mam chociaż jakieś podstawy w swojej szafie. Na pewno z czasem, coś jeszcze dokupię, ale na ten moment, to co mam mi wystarczy.

À propos mody, rok temu opublikowałam również post pt. Moda nie zna rozmiaru ani wieku, nadal aktualny.

Wpadki ślubne

noreply@blogger.com (Melka blogerka) — Tue, 05 Dec 2023 13:01:00 +0000

Każdy chce, aby ten wyjątkowy dzień w życiu, jakim jest ślub, był idealny, dopieszczony w każdym calu, my również chcieliśmy, aby wszystko było tak, jak sobie wymarzyliśmy, ale jednak wypadki losowe chodzą po ludziach i nie do końca wszystko poszło zgodnie z planem.

1. Fryzura ślubna

Moja fryzura ślubna nie do końca odpowiadała moim oczekiwaniom, mocno odbiegała od inspiracji, które prezentowałam i jeszcze na fotelu u fryzjerki miałam w głowie, że wracam do domu i to rozplatam, ostatecznie tego nie zrobiłam, bo wyszłam i stwierdziłam, że aż tak źle nie jest. Nie jest to może to, co sobie wymarzyłam, ale... to tylko fryzura, którą i tak przykryje welon. Odbiłam to sobie na sesji poślubnej, do której czesałam się sama w domu.

2. "Za 20 minut będziemy"

Byliśmy z moim przyszłym mężem dogadani, że będą u mnie o konkretnej godzinie. No okej, wróciłam do domu z tej fryzury, przyjechała makijażystka, ona kończy mnie malować, ja zerkam w telefon a tam SMS o treści "za 20 minut będziemy". Stres w tym momencie sięgnął zenitu, Pan Młody jedzie a Panna Młoda w rozsypce. Dojechał, kiedy kończyłam się ubierać. Udało się nawet fotografce cyknąć kilka zdjęć.

3. Dekoracja samochodu

Samochód, którym jechaliśmy, był pożyczony od rodziców Świadka Pana Młodego. Dekorację, więc przygotowywaliśmy sami. Nie chcieliśmy nic pstrokatego, więc postawiliśmy na personalizowane tablice rejestracyjne i taką bardzo prostą dekorację z PartyDeco w postaci rattanowych obręczy ze wstążkami na klamki i dwóch obręczy rattanowych ze wstążkami, które w teorii powinny być przyczepione do lusterek, jednak Pana Młodego i jego Świadka ta dekoracja nieco przerosła, pomimo że mieli wzorcowe zdjęcia na pudełku. Pominę fakt, że dekorację na maskę przyczepiali kilkadziesiąt metrów od celu, więc mieli przez pozostałe 79 km czas, by się zaznajomić z tym, jak to zrobić prawidłowo. Ich montaż poskutkował tym, że w drodze do kościoła zatrzymywaliśmy się, aby tę dekorację poprawić, bo się odklejała, a potem jeszcze przed przyjazdem pod kościół przewieszaliśmy ją, żeby była prawidłowo. Koniec końców w drodze na salę skończyło się urwaniem jednej z wycieraczek (padał deszcz, wręcz lało) i sporym opóźnieniem, ze względu na zaliczanie każdej stacji benzynowej po drodze, co i tak było bezskuteczne, bo albo wycieraczek nie było, albo nie pasowały do tego modelu.

4. Uciekający Państwo Młodzi

Przed założeniem sukni, nie pomyślałam, o tym by skorzystać z toalety, dopiero w samochodzie sobie tak pomyślałam, że zanim skończy się msza, życzenia, nim będą te wszystkie powitalne zwyczaje na sali to trochę czasu minie. Całe szczęście, że niedaleko kościoła mieścił się dom Świadka, ale musiało to wyglądać nadzwyczaj komicznie, kiedy wszyscy zatrzymują się pod kościołem, a Państwo Młodzi jadą dalej.

To nie koniec. Wprowadzał mnie tata i miało to wyglądać tak, że Pan Młody ze Świadkami będzie stał pod ołtarzem, kiedy podejdziemy, uściśnie dłoń z moim tatą i już razem zajmiemy miejsca. Tymczasem, zwrotka pieśni na wejście nic, refren nic. Pan Młody wstał, dopiero jak podeszła do niego fotografka i poklepała go po ramieniu. Goście już się zaczęli zastanawiać, gdzie podziała się Panna Młoda.

Na koniec ta przygoda z wycieraczką. Z dobre pół godziny nam uciekło. O tych wszystkich wypadkach rodzice byli powiadomieni, ale jednak...

5. Za szybki Pan Młody

Nie popłakaliśmy się na przysiędze, jak obstawialiśmy, ale Pan Młody chciał całować jeszcze przed założeniem obrączek. Rozluźnił tym atmosferę.

6. Pękające spodnie

W drodze z kościoła Świadek zapytał nas, czy problemem dla nas nie będzie, gdy przebierze się w jeansy, bo pękły mu spodnie. Jednakże z czasem okazało się, że aż takiej tragedii nie było i kryzys ze spodniami udało się zażegnać.

7. Przeniesienie przez próg

Nie uwzględniliśmy, że w połączeniu z moim długim welonem, który i tak wyjątkowo uprzykrzał mi życie i śliskim tiulem u dołu na sukni, może to być utrudnione. Przynajmniej było śmiesznie.

8. Brak koordynatora

Jako że wesele było w remizie, to mieliśmy kucharkę wraz z pomocami kuchennymi. I to, że coś się tam zbiło, jak coś niosły to tam nic, bo ogółem sprawowały się na medal, a takie rzeczy się zdarzają, ale było sporo wpadek, wynikających z tego, że nie było osoby, która mogłaby koordynować ich pracę zgodnie z naszymi oczekiwaniami. Po przyjeździe na salę okazało się, że sękacz jest nierozpakowany z folii, a na stołach jest chleb w koszyczkach, który ja chciałam, aby był tylko na Wiejskim Stole (na którym nie wylądował w ogóle), bo u nas nie było jakichś przystawek, do których byłby on potrzebny. Dodatkowo na stołach pomimo przygotowanych serwetek stanęły okropne plastikowe serwetniki, a na Słodkim Stole stare plastikowe patery, które na swoim wyposażeniu miała sala. Na sufitach wisiały lampki, które miały być wszystkie włączone na tryb stały, ostatecznie jeden łańcuch migał. Na szczęście ten najsłabszy mocą. Tyle, ile mogłam, pilnowałam sama, ale pewne było, że sama tego nie dopilnuję. I tak wpadłam tam z samego rana i jeszcze tłumaczyłam co i jak. Zapasową koszulę, którą mój tata zawoził na salę, powiesił na widoku, na samym wejściu, zamiast umieścić ją w przygotowanym pokoju, gdzie były zapasy. No po prostu nie było takiej osoby, która by wszystko spinała.

9. Zawieszki na alkohol

Magiczne, niewidoczne. Znaczy były, ale tylko na pierwszych kilku butelkach, na które je sama założyłam, a potem... nikt o to nie dbał. Żałuję tylko czasu, który spędziłam, by je przygotować.

10. Mokra koszula

Nie przewidzieliśmy, że w naszej sali będzie tak gorąco. Klimatyzacji brak, ratowaliśmy się oknami, ale tak i tak Pan Młody musiał zmieniać koszulę co chwilę. Dobrze, że przygotowaliśmy zapasową.

11. Tort

Tort i ogółem ustalenia z usługodawcami. Wydawało się nam, że jesteśmy ze wszystkimi ugadani tak na 100%, aby nie było wątpliwości, jednak z czasem okazało się, że mogliśmy to zrobić lepiej. Jednym z takich elementów, że nie dogadaliśmy się z DJem, aby skrócił muzykę na wjazd tortu, była ona zdecydowanie za długa, sami byliśmy dosyć zakłopotani i nie wiedzieliśmy, co robić. Nie pomyśleliśmy też, by dogadać się z fotografką, by zorganizowała jakąś sesję z gośćmi. Tutaj myślę, właśnie w tym punkcie dogadania się z usługodawcami znalazłoby się sporo rzeczy, które byśmy zrobili inaczej.

12. Gościńce

Oj, tutaj zadziało się sporo złego. O pokrojenie ciasta i zapakowanie go w pudełka poprosiliśmy kucharkę wraz z pomocami. I w połączeniu z tym, że nikt tego nie dopilnował, to każdy z gości dostał po 2 kawałki ciasta, nie za duże, a sporo ciasta zostało.

13. Sprzątanie

Przy sprzątaniu pomagali nam głównie znajomi, którzy nie pomagali nam w dekorowaniu sali. W efekcie w śmieciach lądowały również rzeczy, które nie powinny m.in. jutowe obrączki na serwetki czy metalowe klucze do otwierania napojów. Po prostu znowu zabrakło tej osoby, która by mogła koordynować.

I wiecie, to nie są jakieś wielkie rzeczy, bo dla nas liczył się moment i przede wszystkim ten ślub, ale niektóre rzeczy sprawiły, że człowiek po tym wszystkim poczuł jakiś żal, że było tak, a mogło być lepiej, bo w teorii ślub bierze się tylko raz i więcej takiego czegoś przeżywać się nie będzie. Jestem pod ogromnym wrażeniem i tak, że tyle udało nam się przygotować w przeciągu tych 4 miesięcy, bez żadnej profesjonalnej pomocy. Przez to, że wszystko robiliśmy sami z pomocą bliskich, to było takie nasze, wyjątkowe.

Bolesne pytania

noreply@blogger.com (Melka blogerka) — Fri, 01 Dec 2023 16:29:00 +0000

Nadszedł grudzień, czas podsumowań, za miesiąc pożegnamy 2023 rok i wkroczymy w nowy 2024. Powiem Wam, że mi ten rok minął bardzo szybko, te 12 miesięcy przeleciało mi niemalże między palcami, ale tak jak Wam pisałam, z jednej strony był to piękny rok, a z drugiej momentami bardzo trudny. Nie będę owijać w bawełnę, życie nie jest takie kolorowe, jakby się mogło wydawać po tych wszystkich relacjach na Instagramie. Może i czasami chciałoby się, aby takie było, takie idealne... ale z drugiej strony, czy to byłoby dobre? Mam co do tego pewne wątpliwości.

Jak pewnie wiecie, wyszłam za mąż we wrześniu. Zrealizowałam "kolejny etap swojego życia". Wiecie, w Polsce jest takie przeświadczenie, że u każdego występują takie sztywne etapy: dzieciństwo, szkoła podstawowa, potem ponadpodstawowa, później może jakieś studia, praca, w pewnym momencie wyjście za mąż (czy ożenek w przypadku mężczyzn), a potem... potem każdy wypatruje dzieci.

I o to się w tym moim poście dzisiejszym wszystko rozchodzi – o wręcz przesadne wypatrywanie tych dzieci... Znajomi czy rodzina wypytują kiedy, podgadują często bardzo uszczypliwie, jeżeli ktoś jest bardziej medialny, to nieznajomi wypatrują tylko jakiegoś cudownego znaku, który zdradzi czy to już, powstają plotki, bo u Pani X widać wyraźniej zarysowany brzuszek, a Pani Y na filmiku nie piła alkoholu. Nieświadomie przez to kogoś ranią... Nie każdy czuje powołanie do rodzicielstwa, nie każdy też z różnych przyczyn może tego rodzicielstwa doświadczyć. Ludzie mają różne problemy, przez które albo świadomie z tego rezygnują, albo nie mogą tego na ten moment doświadczyć, choćby chcieli i w obu przypadkach wmawianie komuś ciąży czy prawienie różnych uszczypliwości nie jest stosowne.

Dlaczego zdecydowałam się o tym napisać?

Obserwuję, co się dzieje, chociażby w mediach. I ile, by nie głosić, aby nie wypytywać kogoś o to kiedy dzieci, bo kogoś może to np. ranić, bo chciałby, ale nie może z przyczyn medycznych ich posiadać albo może ta Pani Z, którą zapytałeś o to, przeżywa właśnie stratę. Sytuacje są różne. Nie jest łatwym, kiedy czujesz, że czegoś mocno pragniesz, bo od zawsze o tym marzyłeś, a jednak to Ci gdzieś umyka. Chodzisz do lekarzy, a oni Cię zbywają albo leczysz się już dłuższy czas bez rezultatu.

Wiem coś o tym, bo sama przez to przechodzę.

Odkąd pamiętam, wiedziałam, że kiedyś tam w przyszłości będę chciała założyć rodzinę. No i teoretycznie, ją założyłam, bo mam męża (mąż też rodzina, a nie jak niektórzy twierdzą, że mąż i żona to nie rodzina, że rodzina jest, kiedy pojawią się dzieci). Zawsze, kiedy padało pytanie: o czym marzysz, to na pierwszym miejscu była rodzina. Rodzina, ciepły dom, dzieci, z którymi będziemy mieli bliską więź. Myślę, że nawet na blogu znajdziecie takie sformułowania. Kocham dzieci, zawsze kochałam. Ja dla wszystkich dzieci zawsze byłam najlepszą ciocią, jaką potrafiłam. Obcy ludzie to widzieli. Byliśmy niedawno u siostry ciotecznej mojego męża, ja ją widziałam pierwszy raz, jej dzieci również, ale od wejścia praktycznie złapałam kontakt z jej 4-letnim synkiem, nie bałam się z nim bawić, nie bałam się wziąć na ręce jej półrocznej córeczki. Dla mnie to było naturalne.

Nawet temat mojej pracy licencjackiej związany jest z ciążą, z macierzyństwem, bo piszę o ochronie stosunku pracy kobiet w ciąży i w okresie macierzyństwa, o tym, co pracodawcy nie wolno czy pracodawca musi zrobić, kiedy w swojej firmie zatrudnia kobietę ciężarną.

Przed ślubem dużo na ten temat z moim jeszcze wtedy nie mężem rozmawialiśmy. Oboje byliśmy na tak, dla nas to było naturalne, że będziemy chcieli mieć kiedyś dzieci. Teraz, po ślubie każdy wywiera na nas jakąś presję posiadania tego potomstwa, a my wiemy, że niekoniecznie u nas może to być takie łatwe, jak to się niektórym może wydawać. To, że my chcemy, może nie wystarczyć. Do tego wszystkiego dochodzą jakieś uszczypliwe komentarze ludzi, którzy nas otaczają. To nie prowadzi do niczego dobrego. Między innymi, dlatego wróciłam na bloga – aby odwrócić od tego myśli. Poczucie tej presji zaczęło mnie przerastać.