Memorandum Days

2012-10-08T14:01:00.001+03:00

Αγαπητοί αναγνώστες

Μετακινούμε το περιεχόμενο της ιστοσελίδας μας, όπως σας έχουμε παλιότερα ανακοινώσει. Πράγματι παρατηρούνται καθυστερήσεις, αλλά το τελικό αποτέλεσμα θα δικαιώσει πιστεύουμε την αναμονή. Το παρόν blog διατηρείται για ιστορικούς λόγους, αλλά μια επιλογή από τα άρθρα του μετακομίζει στο νέο χώρο, ταξινομημένο στην γενική κατηγορία τα παλιά. Στο καινούριο blog θα μιλήσουμε για τη ζωή, την πολιτική και την κοινωνία στους καιρούς μας. Αργότερα θα εμπλουτίσουμε με το νέο περιεχόμενο το ανανεωμένο memorandum days.

Σας ευχαριστούμε για την αγάπη σας.

Αντί επιλόγου

2011-07-02T06:59:00.019+03:00

ΜΕΡΟΣ Δ

Λίγα λόγια ακόμα πριν την καλοκαιρινή μας περισυλλογή. Σε προηγούμενα άρθρα επιχειρήθηκε μια σύντομη ιστορική αναδρομή στην ιστορία του ελληνικού έθνους, χρησιμοποιώντας σαν ορόσημο την άλωση της Κωνσταντινούπολης, μια ημερομηνία που αρέσει σε πολλούς σύγχρονους …Ελληναράδες. Σκόπιμα απουσίαζε η αναφορά στην ταξική διαστρωμάτωση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, μια διαστρωμάτωση φεουδαρχική και αναχρονιστική. Μια παρεμφερή οργάνωση άλλωστε ακολούθησε και η διάδοχη Οθωμανική αυτοκρατορία, που αντιμετώπισε αντικειμενικές δυσκολίες να μεταρρυθμιστεί μέχρι την θορυβώδη και αιματηρή πτώση της, στις αρχές του 20^ου αιώνα. Αλλά πιστεύω ότι καταφέραμε κατά κάποιο τρόπο να καταδείξουμε ότι η περίφημη ρήση «ανήκομεν εις την Δύσιν» είναι στην πραγματικότητα μια παμπάλαια στρατηγική επιλογή των ανώτερων τάξεων του Ελληνικού έθνους. Στην σύγχρονη ιστορία μάλιστα, αυτή η στρατηγική επιλογή έχει και μια έντονη ατλαντική χροιά, κάτι που ίσως είναι θέμα ενός άλλου άρθρου.

Καταδείξαμε επίσης ότι τα λαϊκά στρώματα της παλιάς Αυτοκρατορίας αρνήθηκαν να ακολουθήσουν τη λογική των Παλαιολόγων. Οι λόγοι είναι ποικίλοι, αλλά ρίχνοντας μια προσεκτικότερη ματιά , κατανοητοί από την άποψη της ιστορικής εθνικής μνήμης. Οι Ελληνικοί πληθυσμοί είχαν από αιώνες συμβιώσει και αλληλεπιδράσει με τους πληθυσμούς της Μέσης Ανατολής και της Μικράς Ασίας, μια αλληλεπίδραση που δεν ήταν εύκολο να απορριφθεί στην ιστορική λήθη.

Μερικές ακόμα παρατηρήσεις. Όλοι μας είμαστε μπερδεμένοι στον μοντέρνο χαοτικό κόσμο, όπου τα συμφέροντα εμπλέκονται εντέχνως με τις ιδέες. Παλιά πρακτική βέβαια, μόνο που στην σημερινή κοινωνία της πληροφορίας η εμπλοκή γίνεται τερατώδης και οδηγεί εύκολα σε αλλοτρίωση.

Τι είναι πατρίδα, τι είναι έθνος, τι είναι λαός, τι είναι ταξική συνείδηση; Οι Δεξιοί αρέσκονται να αναφέρονται στο Έθνος οι αριστεροί στον Λαό, αλλά στην τελική απευθύνονται στο ίδιο ακροατήριο. Γιατί κανένας δεν φτιάχνει εκλογική πελατεία στο σύγχρονο κοινοβουλευτικό αντιπροσωπευτικό σύστημα στηριζόμενος σε μία μόνο τάξη. Υπάρχουν όμως μερικές απλές αλήθειες που δεν μπορούμε να αποφύγουμε.

Πρώτον η πατρίδα είναι κάτι σαν την οικογένεια. Την φορτώνεσαι χωρίς να ερωτηθείς. Σε ακολουθεί επίσης σε όλη σου τη ζωή ακόμα και αν συνειδητά την απορρίψεις. Άρα λοιπόν καλό θα είναι να μην αγχωνόμαστε. Θέλετε να ονομάσετε την πατρίδα περήφανο έθνος ή λαό βασανισμένο, είναι προσωπικό σας θέμα, δημοκρατία δεν έχουμε;
Δεύτερον οι οικονομικά ισχυροί έχουν καλύτερη πρόσβαση στα κέντρα εξουσίας και πληροφόρησης, το χρήμα «μιλάει». Τους ακολουθεί επίσης και μια μεγάλη μάζα παρατρεχάμενών τους, που ο συνήθης ρόλος τους είναι να υπερασπίζονται τα συμφέροντα των αφεντικών που τους μισθοδοτούν, μερικές φορές αδρά.
Τρίτον οι φτωχότερες μάζες που συχνά υφίστανται την βία του συστήματος έχουν σοβαρό μειονέκτημα αν δεν οργανωθούν σε κάποιο είδος κολεκτιβισμού ή ακόμα και σε συντεχνιακή λογική. Δεν είναι απαραίτητο αυτή η αυτοοργάνωση να έχει την λογική μιας κομματικής ολιγαρχίας που οργανώνει τις μάζες για να καταλάβουν την εξουσία. Θα μπορούσαν να οργανώνονται και σε συντεχνιακή λογική και μην ακούτε τους πληρωμένους από το σύστημα δημοσιογράφους που καταγγέλλουν συνεχώς τις συντεχνίες για όλα τα στρεβλά της πατρίδας μας. Ανήκουν και αυτοί οι ίδιοι σε μια επιτυχημένη συντεχνία (sic), άσχετο που τώρα τελευταία τους έχουν στριμώξει τα αφεντικά τους, μιας και επιχειρείται μια γενικότερη αναδιοργάνωση του συστήματος.

Τελευταία μου παρατήρηση λοιπόν, καθώς το blog αυτό κλείνει για καλοκαιρινές διακοπές και όπως έχω παλιότερα σημειώσει, θα λειτουργήσει σε νέα μορφή στο μέλλον. Ο ατομικισμός υποχωρεί στην πατρίδα μας και έτσι πρέπει να γίνει. Τα κινήματα, οι αγανακτισμένοι, ακόμα ακόμα οι αριστοκρατικής υφής ανοιχτές επιστολές των επιχειρηματιών, καταδεικνύουν ότι η συζήτηση έχει ανοίξει και κάθε κατεργάρης σύντομα θα διαλέξει τον πάγκο του, δηλαδή θα αναγκαστεί να πάρει μια θέση. Επίσης για άλλη μια φορά στην ιστορία αυτής της πατρίδας, που αιώνες τώρα η ηγετική της τάξη κουνάει την ουρά της σαν σκυλί στις αυλές της Δυτικής Ευρώπης, τα ευρύτερα στρώματα δείχνουν μια ισχυρή δυσπιστία στους απόγονους των…Φράγκων. Σε αντίθεση μάλιστα με τις μετρήσεις του Ευρωβαρόμετρου που μας τοποθετούσε σταθερά τα τελευταία χρόνια στους πιο ενθουσιώδεις υποστηριχτές της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ανάμεσα στους λαούς της Ευρώπης. Δεν μετρώνται όλα σε αυτή τη ζωή με στατιστικές. Η ιστορία είναι μια σπείρα και αυτή την περίοδο ο κύκλος της σπείρας έχει ανοίξει, θέτοντας πανάρχαια ερωτήματα σε μοντέρνα βάση. Τώρα γιατί σας τα λέω όλα αυτά καλοκαιριάτικα. Μα σας το εξήγησα. Την ιστορία σου και την πατρίδα σου, δεν μπορείς να τα αποφύγεις. Ακόμα και αν θέλεις. ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ!

Την ιστορία την βρίσκεις πάντα μπροστά σου (γ)

2011-06-30T05:15:00.008+03:00

ΜΕΡΟΣ Γ

Το 334 πχ ο Μέγας Αλέξανδρος αποβιβάστηκε στην ασιατική πλευρά του Ελλήσποντου, στον λιμένα των Αχαιών, και κάρφωσε το δόρυ του στην μικρασιατική γη, εγκαινιάζοντας μια υπερχιλιετή εισβολή του Ελληνικού πολιτισμού στην Ασία. Το 1071, χίλια τετρακόσια χρόνια μετά, όταν ο Ρωμανός Διογένης ηττήθηκε στην Μάχη του Ματζικέρτ, χάθηκε για πρώτη φορά μικρασιατική γη από την επιρροή του Ελληνορωμαϊκού πολιτισμού και το κενό γέμισαν οι Σελτζούκοι Τούρκοι που ίδρυσαν χαλιφάτο στα χαμένα εδάφη. Το αποτέλεσμα ήταν η παλιά αυτοκρατορία να στηρίζεται όλο και πιο πολύ στα ευρωπαϊκά της εδάφη και στους βαλκανικούς πληθυσμούς. Επίσης άρχισε να παραδίδει εμπορικά προνόμια στις Δυτικές ναυτικές δημοκρατίες όπως η Βενετία και η Γένουα. Μια σχέση «αγάπης και μίσους» εγκαινιάστηκε από τότε που διαρκεί ως τις μέρες μας, όσο κι αν αυτό ακούγεται παράδοξο. Η πολιτική των Παλαιολόγων, που αναπτύξαμε στο προηγούμενο άρθρο μας, έφερε σε σύγκρουση το …χθόνιο του έθνους με τις πολιτικές επιλογές της ελίτ. Δεν πρέπει να ξεχνάμε φυσικά ότι πίσω από τις θέσεις των Ενωτικών και των Ανθενωτικών κρύβονταν οικονομικά συμφέροντα, αλλά αυτό θα παρακαλούσα να το θεωρούμε ως δεδομένο, καθώς καμιά ομάδα ανθρώπων δεν συμμερίζεται για πολύ ιδέες ή ηγέτες που κρατάνε άδειο το..στομάχι.

Η αμφίσημη και διαρκώς μεταβαλλόμενη σχέση ενωτικών και ανθενωτικών, Λατίνων και Βυζαντινών, μπροστά στο καταθλιπτικό κάδρο της καταρρέουσας Βασιλεύουσας έχει δυστυχώς πολλές αντιστοιχίες με την μοντέρνα Ελλάδα του μνημονίου. Το παρόν έντονο αίσθημα αλλαγής που υφέρπει στην Ελλάδα, στις οικογένειες, στους χώρους δουλειάς, στα καφενεία και στις παρέες, δεν θα υποχωρήσει. Ίσα ίσα, καθώς για άλλη μια φορά ο Δυτικοευρωπαϊκός πολιτισμός εισβάλλει με μοντέρνα εργαλεία στην νεοελληνική πραγματικότητα, όλο και πιο πολύ θα γίνεται φανερό ότι έλαχε στην δική μας γενιά να κάνει σημαντικές επιλογές, που θα επηρεάσουν το μέλλον με τρόπο καθοριστικό. Για όποιον έχει καθαρή ματιά και έχει μελετήσει στοιχειωδώς την ιστορία, είναι φανερό πως η ανάμιξη δεν θα σταματήσει. Η Δυτική Ευρώπη έχει πολλαπλούς λόγους, ιστορικούς, πολιτικούς, γεωστρατηγικούς αλλά και τέλος τέλος πολιτιστικούς να αναμιγνύεται στην μικρή της επαρχία που λέγεται Ελλάδα. Σε μια εποχή έντονης παγκοσμιοποίησης και πολυπολιτισμού, με τους Ασιατικούς λαούς να αναπτύσσονται ταχύτατα και να συσσωρεύουν πλούτο, ο παλιός, ξεπουπουλιασμένος πια, δικέφαλος αετός οφείλει να ανακτήσει κάτι από την παλιά του αυτοπεποίθηση και να κοιτάξει καθαρά την σύγχρονη λαϊκή του κληρονομιά που πεισματικά αφομοιώνει Ανατολή και Δύση στην τέχνη, στον κουλτούρα, στην γλώσσα. Η πρώτη και σημαντικότερη κίνηση είναι να αποβάλλουμε τον Ραγιά που κρύβεται ακόμα μέσα μας. Δεν έχουμε τίποτα να χάσουμε. Αντίθετα ένα ολόκληρο σύμπαν από πιθανότητες θα μπορούσε να αποκαλυφθεί.

Την ιστορία την βρίσκεις πάντα μπροστά σου (β)

2011-06-27T03:15:00.004+03:00

Μέρος Β

Το σύγχρονο Ελληνικό κράτος δεν θα υπήρχε στην σημερινή του μορφή χωρίς την ισχυρή παρέμβαση των Μεγάλων Δυνάμεων του 19^ου αιώνα. Αποτέλεσμα πεισματικού εθνικού αγώνα αλλά και μιας απίστευτης Ευρωπαϊκής διπλωματικής κινητικότητας, που κορυφώθηκαν με τη Ναυμαχία του Ναυαρίνου, τον Οκτώβριο του 1827, σε εφαρμογή της Συνθήκης του Λονδίνου του Ιούνιου του 1827. Αργότερα δε ο Ρωσοτουρκικός Πόλεμος που έληξε με την συνθήκη της Αδριανούπολης και η Γαλλική εκστρατευτική δύναμη στην Πελοπόννησο επισφράγισαν τη δημιουργία του σύγχρονου Ελληνικού κράτους.

Η τελική πράξη της ίδρυσης του Ελληνικού κράτους υπογράφηκε στις 3 Φεβρουαρίου του 1830 με το πρωτόκολλο που έμεινε στην ιστορία σαν Πρωτόκολλο του Λονδίνου. Αναγνωριζόταν η ίδρυση ελεύθερου κράτους με επικράτεια νότια της νοητής γραμμής που όριζαν οι ποταμοί Αχελώος και Σπερχειός.

Ελεύθερου; Όχι και τόσο…Το κράτος αυτό, που ξεκίνησε την ύπαρξή του με Γερμανό βασιλιά, εμποτισμένο από την παιδεία του Γερμανικού Ιδεαλισμού, και Γαλλικό, Αγγλικό, Ρωσικό κόμμα, συνέχισε την πορεία του με Δανό πρίγκιπα για βασιλιά από το 1863. Σαν εθνική οντότητα διέγραψε μια εντυπωσιακή πράγματι πορεία στα 190 χρόνια της ύπαρξής του , αλλά πήρε μέρος επίσης σε μια από τις πιο μαύρες σελίδες της σύγχρονης ιστορίας, όπως είναι η καταστροφή της Σμύρνης και η τεράστια σε μέγεθος ανταλλαγή πληθυσμών, που προηγήθηκε και ακολούθησε, με το νέο Τουρκικό κεμαλικό κράτος, που στο μεταξύ είχε εμφανιστεί σαν αποτέλεσμα της καθυστερημένης αφύπνισης της Τουρκικής εθνικής συνείδησης.

Από το 1909 μάλιστα, με την επανάσταση στο Γουδί, που ήταν μια στρατιωτική επανάσταση με αστικά αιτήματα, βλέπουμε στο Νεοελληνικό κράτος την ανάμιξη του στρατού ως πόλου εξουσίας, μια πραγματικότητα που θα επηρεάσει δραματικά την ιστορία του και θα λήξει με την πτώση της χούντας των Συνταγματαρχών και το δημοψήφισμα του 1974, που οριστικοποίησε την πτώση του Βασιλικού Οίκου των Γκλύξμπουργκ και την ίδρυση της Τρίτης Ελληνικής Δημοκρατίας, αυτής που επικρατεί μέχρι σήμερα. Το σύντομο αυτό σημείωμα θέλει μόνο να σας υπενθυμίσει πως στα 190 χρόνια της ιστορίας του, το ελληνικό κράτος υπήρξε βασικά δορυφορικό των μεγάλων Ευρωπαϊκών δυνάμεων. Και για να το θέσω καλύτερα, το κράτος όχι ο λαός μας.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Την ιστορία την βρίσκεις πάντα μπροστά σου

2011-06-27T00:38:00.008+03:00

ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ

Η 29^η Μαΐου του 1453 ήταν η «αποφράς ημέρα» της Άλωσης της Κωνσταντινούπολης από τον Μωάμεθ Β τον Πορθητή. Ο τελευταίος αυτοκράτορας, Ο Κωνσταντίνος ΙΑ’ ο Παλαιολόγος ή Κωνσταντίνος Δραγάσης, γιός του αυτοκράτορα Μανουήλ Β' Παλαιολόγου από την Ελένη Δραγάτση (Jelena Dragaš), κόρης του Σέρβου άρχοντα των Σερρών, πολέμησε σώμα με σώμα στην πύλη του Αγίου Ρωμανού, όπου και τελικά σκοτώθηκε στη μάχη χωρίς ποτέ να βρεθεί το πτώμα του.

Σε όσους παρατηρούν τους δικέφαλους αετούς της Ορθόδοξης Εκκλησίας μας και ακούνε τις καμπάνες να χτυπάνε πένθιμα κάθε χρόνο σε ανάμνηση της Άλωσης, θα ήταν χρήσιμο να υπενθυμίσουμε ότι η οικογένεια των Παλαιολόγων προσπάθησε πολλάκις να ζητήσει βοήθεια και προστασία από την Δύση για να σώσει την καταρρέουσα ιστορική αυτοκρατορία. Αυτή δε ήταν μια πολιτική που ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων στο ορθόδοξο ποίμνιο της εποχής, αλλά επίσης και στους ορθόδοξους ιεράρχες. Διαχειριζόμενοι την πρόδηλη αδυναμία της εξασθενημένης αυτοκρατορίας να ανακάμψει, οι τελευταίοι Παλαιολόγοι αυτοκράτορες είδαν καθαρά την αυξανόμενη ισχύ του δυτικού κόσμου της Αναγέννησης και προσπάθησαν να τον προσεταιριστούν. Την χρονιά της Άλωσης στην Δυτική Ευρώπη έλαβε τέλος ο 100ετής πόλεμος ανάμεσα στην Αγγλία και στην Γαλλία. Αυτό συνέβη στις 17 Ιουλίου του 1453, στη μάχη του Καστιγιόν. Η Δυτική Ευρώπη επούλωνε τις πληγές της και ορισμένα βασίλεια της εποχής, προετοιμάζονταν ήδη για την ανακάλυψη νέων δρόμων εμπορίου, καθώς η κατάληψη του αρχαίου εμπορικού δρόμου του Μεταξιού από τους Οθωμανούς Τούρκους τους περιόριζε τα κέρδη.

Λίγο πριν, το 1431, εκτελέστηκε στη Ρουέν η πρωτεργάτρια του Γαλλικού εθνικισμού, Ιωάννα της Λωρραίνης, που οι νίκες της ξύπνησαν τα εθνικά αισθήματα των Γάλλων και οδήγησαν στην πρώτη ουσιαστικά συγκρότηση εθνικού στρατού στη Γαλλία και στην τελική νίκη αργότερα εναντίων των Άγγλων εισβολέων. Η λήξη του εκατονταετούς πολέμου και η Άλωση της Κωνσταντινούπολης, θεωρούνται από πολλούς ιστορικούς τα ορόσημα που σηματοδότησαν το οριστικό τέλος της φεουδαρχικής εποχής. Το 1439 επίσης ,στην Φεράρα της Φλωρεντίας, με την συμμετοχή πολυμελούς βυζαντινής αντιπροσωπείας, συνεχίστηκε η από το 1431 συγκληθήσα οικουμενική σύνοδος, η οποία έληξε με την ψήφιση του διατάγματος Latenteur Coeli, Ας Αγαλλιάσουν οι Ουρανοί. Με το διάταγμα αυτό επικυρώθηκε η υποταγή του Ορθόδοξου Πατριαρχείου στην Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Η Ένωση αυτή των εκκλησιών υπογράφτηκε από τον βυζαντινό αυτοκράτορα Ιωάννη Η' Παλαιολόγο, ενώ στη σύνοδο ήταν παρών και ο πρώτος πατριάρχης της Υπόδουλης αργότερα Βασιλεύουσας, Γεώργιος ( Γεννάδιος) Σχολάριος. Α με την ευκαιρία, που αποσύρθηκε ο Σχολάριος όταν παραιτήθηκε από τον Πατριαρχικό θρόνο; Το βρήκατε! Στην Ιερά Μονή Βατοπεδίου….

Η αλήθεια είναι βέβαια ότι οι Δυτικοί έκαναν προσπάθειες να ανακόψουν τον Οθωμανικό επεκτατισμό. Το 1389 στη μάχη του Κοσσυφοπεδίου, μετέπειτα το 1396 , υπό την ηγεσία του Ούγγρου μονάρχη Σιγισμούνδου, στην Νικόπολη της σημερινής Βουλγαρίας, όπου 100.000 σταυροφόροι ηττήθηκαν από τον Οθωμανικό στρατό του Βαγιαζήτ, το 1444 στην Βάρνα της Βουλγαρίας πάλι ένας συνασπισμένος βαλκανικός και κεντροευρωπαϊκός στρατός, ηττήθηκε και κατεσφάγη από τις δυνάμεις του σουλτάνου, Μουράτ του Β’. Και ας μην ξεχνάμε ότι 130 χρόνια αργότερα, το 1529, οι Οθωμανοί έφτασαν έξω από τα τείχη της Βιέννης, κατά την πρώτη της πολιορκία. Εδώ θα πρέπει να σημειώσουμε ότι η ιστορία έχει και μια άλλη ανάγνωση. Υπάρχουν αναφορές που λένε ότι οι Βυζαντινοί δεν βοήθησαν αυτές τις εκστρατείες εναντίων των Οθωμανών, των οποίων όμως ήταν ήδη φόρου υποτελείς. Ας λάβουμε υπ όψιν την στάση της βυζαντινής διπλωματίας της εποχής που έκλεινε το μάτι πότε στην Ανατολή και πότε στη Δύση, προσπαθώντας να επιβιώσει ανάμεσα στις αντίρροπες δυνάμεις.

Την υποταγή στην Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία πότε δεν την δέχτηκε ο λαός της πληγωμένης αυτοκρατορίας, όπως και ο ορθόδοξος κλήρος. Όλοι θυμόντουσαν το τραγικό προηγούμενο της κατάληψης της Κωνσταντινούπολης από τους Σταυροφόρους, το 1204, όπως και τον διαμελισμό της αυτοκρατορίας που ακολούθησε. Έτσι η θρυλική Άλωση συντελέστηκε κάτω από την ηγεσία ενός αυτοκράτορα που είχε δεχτεί την ένωση των Εκκλησιών και κοινωνήσει Θεία Ευχαριστία από τα χέρια Έλληνα μεν, καθολικού δε καρδινάλιου, Του Αρχιεπίσκοπου Κίεβου Ισίδωρου.

Όμως η καθαρή θυσία του τελευταίου βυζαντινού αυτοκράτορα ξέπλυνε στα μάτια του υπόδουλου πλέον λαού την προδοσία της συμμαχίας με τους Παπικούς καρδινάλιους. Μια συμμαχία που δεν απέφερε την αναμενόμενη βοήθεια και προκάλεσε άλλη μία διχόνοια τα κρίσιμα χρόνια πριν την τελική πολιορκία της Πόλης. Από κει και πέρα, ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος έγινε ο Μαρμαρωμένος Βασιλιάς των λαϊκών θρύλων που θα σηκωθεί με πρόσταγμα Αγγέλων από τον κρυφό τάφο του και θα διώξει τους Τούρκους μέχρι την Κόκκινη Μηλιά…

Αλλά η ιστορία δεν εξελίχθηκε σύμφωνα με τους λαϊκούς θρύλους. Δεν είμαστε άλλωστε και τόσο σίγουροι ότι η Μεσαιωνική Βυζαντινή αυτοκρατορία θα κατάφερνε να μεταρρυθμιστεί αρκετά ώστε να γίνει ένα σύγχρονο εθνικό κράτος. Όμως χίλια χρόνια και συνεχούς σχεδόν ύπαρξης, της δίνουν το δικαίωμα να διεκδικήσει μια χρυσή σελίδα στην ιστορία σαν μία από τις μακροβιότερες κρατικές δομές στην ανθρώπινη ιστορία.
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Η Μαργαρίτα που με μισεί

2011-06-24T18:26:00.007+03:00

Πέρασαν δύο χρόνια κιόλας, από τότε που συνάντησα τελευταία φορά την Μαργαρίτα. Την είδα και πάλι τυχαία στην πλατεία, που αρχίσαμε να μαζευόμαστε το φετινό καλοκαίρι. Φορούσε ένα ριχτό πλουμιστό φόρεμα και πάνινα βεραμάν παπούτσια, στα χείλη το οικείο από παλιά άλικο κραγιόν και στα δεξί αυτί μια σειρά από διαμαντάκια. Τα πλούσια κόκκινα μαλλιά της ταράχτηκαν ελαφρά όταν γύρισε να με χαιρετήσει, σαν ένα ξέσπασμα της φωτιάς στο παράγγελμα της απογευματινής αύρας. Η Μαργαρίτα που πάντα της άρεσε να παίζει με τα 40 μου χρόνια, ένα πλάσμα αέρινο, σβέλτο, πανέμορφο, με τα καστανά της αμυγδαλωτά μάτια να με κυττάζουν βαθιά όταν της μιλούσα, με ένα απροσδιόριστο τόνο που είχε κάτι από συγκέντρωση, κάτι από περιπαιχτική διάθεση, εκπέμποντας όμως πάντα μια αίσθηση του απέραντου, της θάλασσας και του ουρανού που ενώνονται στο βάθος του ορίζοντα.

Τέλειωσε το πανεπιστήμιο και έμεινε άνεργη μου είπε, αφού ανταλλάξαμε τις πρώτες τυπικές κουβέντες, τι κάνεις, χαθήκαμε και τα λοιπά. Έψαξε καιρό για δουλειά, πρώτα στα οικονομικά που είχε σπουδάσει, αργότερα όμως σταμάτησε απογοητευμένη να διαλέγει. Έψαξε δουλειές του ποδαριού, κατάφερε να εργαστεί σε φαστφουντάδικο και μετά σε καφετέρια, περιστασιακά, τα αφεντικά είχαν μεγάλο περιθώριο επιλογής και προτιμούσαν να ανανεώνουν τις γκαρσόνες τους. Έπειτα μοίρασε διαφημιστικά φυλλάδια, την φέσωσαν, ακόμα της χρωστάνε, κουράστηκε και σταμάτησε να ψάχνει, μου είπε. 28 χρονών και όμως κουρασμένη.

Συζητήσαμε για αρκετή ώρα με την Μαργαρίτα, καθισμένοι σε ένα πεζούλι της πλατείας. Ο πολύχρωμος κόσμος τριγύρω έφτιαχνε ένα ωραίο σκηνικό για την συζήτησή μας. Το πάλκο με τους ομιλητές και την μικροφωνική, εκεί ανέβαιναν διάφοροι ειδήμονες και μη για την αναγκαία επαφή με το μικρόφωνο. Κάποια θεματικά περίπτερα, όπως αυτό του ανοιχτού λογισμικού. Οι μπύρες και τα αναψυκτικά που τα πούλαγε η μαυροφορεμένη νεολαία. Και κάποιοι γύφτοι ακόμα, να περιφέρονται με τα καλούδια τους. Γκρουπάκια ανέβαιναν κατά διαστήματα για να διασκεδάσουν τον κόσμο. Ναι, ήταν διαφορετική η πλατεία μας αυτό το καλοκαίρι.

- Αλλά εσύ δεν ανήκεις εδώ, μου πέταξε ξαφνικά η Μαργαρίτα, είσαι βολεμένος, έχεις την σταθερή δουλειά σου και διαμαρτύρεσαι κι από πάνω. Ανήκεις σ αυτούς που αφαίρεσαν την ελπίδα από την γενιά μου.

Έμεινα άφωνος για να πω την αλήθεια. Η αισθαντική κοπέλα που είχα απέναντί μου, η καλή μου φίλη, για πρώτη φορά εκδήλωνε μια επίθεση απέναντί μου, πρώτη φορά είδα μια σπίθα μίσους θα τολμούσα να πω στα πανέμορφα μάτια της. Δεν αισθανόμουν φυσικά προνομιούχος, αλλά αυτό δεν είναι και το θέμα του άρθρου. Σιώπησα ξαφνικά και άρχισα να συλλογιέμαι την όμορφη κοπέλα με τα στητά στήθη που καθόταν δίπλα μου, τον κόσμο στην πλατεία, τις δυσκολίες της καθημερινότητας, την αγωνιώδη προσπάθεια των νέων παιδιών να εξασφαλίσουν εργασία. Και το κοντράστ προέκυψε αυθόρμητο, η προκλητική τηλεοπτική προπαγάνδα, οι απειλές και οι εκβιασμοί που έγιναν καθημερινότητα πια, οι περικοπές μισθών, οι απολύσεις, οι κοπρίτες, ο διασυρμός, η σιωπηλή ακόμα μεσαία τάξη που βλέπει να ξηλώνονται σαν παλιό πουλόβερ οι βεβαιότητες της μεταπολίτευσης. Ξαναγύρισα προς την Μαργαρίτα, το πρόσωπό της πιο σκοτεινό τώρα, σα να καθρέπτιζε μια μπόρα έτοιμη να ξεσπάσει. Αυτή, η κόρη του υδραυλικού, που έκανε σωστά όλα όσα η προηγούμενη γενιά της είπε ότι έπρεπε να κάνει, να κάθεται τώρα άπραγη στην πλατεία. Είδα φυσικά την εικόνα, πως οι βιρτουόζοι γκεμπελίσκοι της προπαγάνδας διέσπειραν την διχόνοια ανάμεσα στις γενιές, ανάμεσα στις τάξεις, με σκοπό να αναιρέσουν την δυνατότητα μιας σύνθεσης των αντιθέσεων. Να επιπλεύσουν σα φελλοί πάνω στη θάλασσα της αφέλειάς μας. Κι η Μαργαρίτα κουρασμένη, όλοι κουρασμένοι, καθώς μας συνθλίβει η μυλόπετρα της ανάγκης. Μόνο να, εκείνο το γλυκό καλοκαιρινό σούρουπο, δεν είχα καμιά διάθεση αντιδικίας. Χαμογέλασα στην Μαργαρίτα και της ευχήθηκα καλό βράδυ. Και πήρα μόνος μου το δρόμο για το σπίτι. Σε λίγο βράδιασε και ο λαμπρός καλοκαιρινός ουρανός σα να φαινόταν αδύναμος μπροστά στην προκλητική φωταψία της αγαπημένης μου πόλης.

Έλληνας δημόσιος υπάλληλος

2011-06-17T14:26:00.003+03:00

Έλληνας δημόσιος υπαλληλος...

ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΔΥΟ ΧΟΝΤΡΟΥΣ ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΥΣ

Και 125 άτομα προσωπικό στο πρωθυπουργικό γραφείο για να καταφέρει τα εξής καταπληκτικά:

α) Να μας βάλει στο Μνημόνιο

β) Να μας διασύρει σαν ανίκανους και τεμπέληδες στους συμμάχους μας

γ) Να δανειστεί ένα ιστορικά υψηλό ποσό από την Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΔΝΤ.

δ) Παρ όλα αυτά, αν και έχει την υποστήριξη όλου του δυτικού κόσμου, να καταφέρνει να μας χρεώνει πιο πολύ, να μας υποβάλλει σε θυσίες και να ανεβάζει και το χρέος

ε)Να μας απειλεί ότι θα τα βροντήξει και θα μας αφήσει μόνους...

PLEASE GIORGOS MIN MAS TO KANIS AYTO,

SORRY, SORRY, SORRY, KALO KOURAGIO

PES MAS POSOUS MISTHOUS XRIAZESE GIA NA MAS KSEXREOSIS......

Το όνειρο μιας Νέας ΓΣΕΕ

2011-06-16T13:34:00.006+03:00

Μια πρόταση για την γενική αναδιοργάνωση των Ελληνικών συνδικάτων σε δύο μόνο επίπεδα.

Το άρθρο αυτό γράφεται πάνω σε λευκό χαρτί. Η έκρυθμη κατάσταση που βρίσκεται η πατρίδα μας δεν μας αφήνει την πολυτέλεια εμβριθών αναλύσεων σχετικά με τον συνδικαλισμό και ποιον εξυπηρετεί σήμερα. Εδώ θα περιγράψω με απλά λόγια μια πολύ γενική πρόταση για την ριζική αναδιοργάνωση των σωματείων στην Ελλάδα. Ο λόγος είναι πως στον δεκαπενταετή εργασιακό μου βίο πολλές φορές αναρωτήθηκα γιατί προσπαθούν να με εκπροσωπήσουν τόσοι πολλοί. Όταν το έψαξα πιο βαθιά βρήκα ότι η εκπροσώπησή μου σαν εργαζόμενου πάσχει εξαιτίας της μεγάλης πολυδιάσπασης των συνδικαλιστικών φορέων όπως επίσης και λόγω της σύγκρουσης συμφερόντων μέσα στα σωματεία. Φαινομενικά στο πρωτοβάθμιο σωματείο μου, από τα μεγαλύτερα της Ελλάδας, εκπροσωπούνται όλοι. Ουσιαστικά όμως ορισμένες μερίδες μόνο εργαζομένων έχουν λόγο και καταφέρνουν να εκπροσωπούνται. Από την άλλη μεριά υπάρχουν και άλλες Ενώσεις, επαγγελματικές, υπαλληλικές κλπ που διεκδικούν το πατρονάρισμά μου σαν εργαζόμενου. Αποτέλεσμα; Είμαι έρμαιο των διευθυντικών διαθέσεων, μάλιστα οι διευθύνοντες όλης της χώρας θα αγριέψουν πολύ τώρα, στο όνομα της παραγωγικότητας και της επέλασης των διεθνών αφεντικών μέσω της τοκογλυφίας.

Αυτό που θα ήθελα να προτείνω λοιπόν είναι η γενική οργάνωση όλων των μισθωτών της πατρίδας μας, ιδιωτικού και δημόσιου τομέα, σε δύο μόνο απλά συνδικαλιστικά επίπεδα. Έτσι κι αλλιώς οι εξελίξεις οδηγούν στην ομογενοποίηση της αγοράς εργασίας, σύμφωνα με τις επιταγές των υπερεθνικών οργανισμών. Οι δημόσιοι υπάλληλοι θα πρέπει να εγκαταλείψουν την παλιά συνδικαλιστική τακτική τους, να παίρνουν δηλαδή μπισκοτάκια κάτω από το τραπέζι και οι άλλοι ας κουρεύονται. Η έλλειψη αλληλεγγύης γίνεται αντιληπτή από την υπόλοιπη κοινωνία και δεν θα είναι πλέον ανεκτή στην επικείμενη μοιρασιά μιας μικρότερης πια πίτας.

Όλοι οι εργαζόμενοι με μισθωτή σχέση εργασίας μπορούν λοιπόν να οργανωθούν ως εξής:

Α) Στο πρωτοβάθμιο επίπεδο δεν εκλέγεται αντιπρόσωπος για τοπικό συμβούλιο αλλά στις εκλογές καταρτίζονται κλαδικοί κατάλογοι υποψηφίων για τη Νέα ΓΣΕΕ. Η νέα ΓΣΕΕ θα περιλαμβάνει απλούστατα όλους τους μισθωτούς της πατρίδας μας. Μάλιστα καλό θα ήταν, με κάποιους όρους φυσικά, να περιλαμβάνει και τους εργαζόμενους με τα περίφημα μπλοκάκια. Τα μπλοκάκια είναι ένα κόλπο του συστήματος μερικές φορές και όποιος έχει μια τακτική σχέση με τον εργοδότη μέχρι 30.000 euro νομίζω ότι στην πράξη λογίζεται στην μισθωτή εργασία. Δεν είναι αφεντικό εν ολίγοις.

Οι εργαζόμενοι λοιπόν ψηφίζουν κατ ευθείαν τον κλαδικό τους αντιπρόσωπο στην Γενική Συνέλευση της Νέας ΓΣΕΕ και συγκροτούνται σε τοπικό συμβούλιο μόνο σε κλαδική βάση. Η συγκρότηση αυτή στο τοπικό προεδρείο δεν θα έχει μόνιμο πρόεδρο, μόνο θα κληρώνεται ένας κάθε φορά για τυπικούς λόγους. Για να το κάνω πιο καθαρό αν πάρουμε το παράδειγμα ενός νοσοκομείου αυτό θα πει ότι καταργείται το πρωτοβάθμιο σωματείο και στην θέση του μπαίνει η συνέλευση των τοπικών κλαδικών εκπροσώπων της Νέας ΓΣΕΕ.

Η εκπροσώπηση θα αποφασιστεί με απλά αριθμητικά κριτήρια, πόσοι είστε οι διοικητικοί, οι γιατροί, οι βοηθητικοί κλπ. Όλοι θα έχουν από έναν εκπρόσωπο που θα έχει κατ ευθείαν πρόσβαση και υποστήριξη στη Νέα ΓΣΕΕ, μιας και όπως είπαμε στην Γενική της Συνέλευση θα συνέρχονται οι αντίστοιχοι κλαδικοί εκπρόσωποι. Αυτό επίσης θα λύσει μια και καλή το έλλειμμα εκπροσώπησης που έχουν διάφοροι κλάδοι αυτή τη στιγμή.

Δευτεροβάθμια, δηλαδή Νομαρχιακή ή στην βάση των Νέων Περιφερειών εκπροσώπηση δεν θα υπάρχει. Η Νέα ΓΣΕΕ, στο μέτρο των οικονομικών της δυνατοτήτων θα μπορεί να ιδρύει γραφεία ανά την Ελλάδα για να εξυπηρετεί τα μέλη της.

Β) Το επόμενο πραγματικό επίπεδο εξουσίας και νομιμοποίησης θα είναι η Γενική Συνέλευση της Νέας ΓΣΕΕ. Αυτή θα πρέπει να συνέρχεται σε τακτά χρονικά διαστήματα με διασφαλισμένους πόρους για την μετακίνηση των μελών της και αυτό να μην το κάνει σε πολυτελή ξενοδοχεία παρά σε κάποιο στάδιο η μεγάλο αμφιθέατρο από τα πολλά που έχει η Αθήνα. Καλό θα είναι η Γενική αυτή συνέλευση να έχει πολλά μέλη, πρέπει να βρεθεί ένας ικανός μαθηματικός λόγος του αριθμού των εκπροσωπούμενων ανά κλάδο. Τώρα για τις πολύ μικρές επιχειρήσεις όπου πολλές φορές οι ειδικότητες και οι κλάδοι τα βρίσκουν μεταξύ τους θα εφαρμοστεί μια εκ περιτροπής εκπροσώπηση. Τους οικοδόμους θα μπορεί να τους εκπροσωπεί ένας εργάτης την μία περίοδο και ένας τεχνίτης την επόμενη. Γενικά θα πρέπει να αποφεύγεται η μονιμότητα στην εκπροσώπηση. Αυτή η χώρα έχει μια αξιοσημείωτη επιμονή να παράγει αριστοκρατικές – κληρονομικές δομές σε κάθε επίπεδο του δημόσιου βίου της, δείγμα της καθυστέρησής της φυσικά.

Με αυτό τον τρόπο θα οργανωθεί μια καλύτερη εκπροσώπηση των επαγγελματικών τάξεων στην Ελλάδα. Ο απλός εργάτης θα έχει ένα αιρετό συνάδελφό του που θα έχει άμεση πρόσβαση στην κεντρική συνδικαλιστική οργάνωση. Η οργάνωση της Νέας ΓΣΕΕ θα αντικατοπτρίζει καλύτερα τα τεκταινόμενα στους εργασιακούς χώρους και στις δομές διοίκησης που εφαρμόζονται. Η κλασσική τακτική πολλών διευθύνσεων, το διαίρει και βασίλευε, θα γίνεται πιο εύκολα αντιληπτή. Έχω δε την ελπίδα ότι μια τέτοια οργάνωση θα εξασφάλιζε πιο εύκολα πόρους για μια ουσιαστική υποστήριξη των μελών της.

Πως θα βρω ποιος με έχει αφαιρέσει από τους φίλους του στο facebook

2011-06-08T15:00:00.005+03:00

Αυτό είναι ένα μικρό διάλλειμα στην θεματολογία μας και μια συγκεντρωτική απάντηση σε μια απορία που πολλοί αναγνώστες έχουν διατυπώσει.

Υπάρχει ένας καλός τρόπος για να παρακολουθήσετε ποιος φίλος σας αφαίρεσε από το facebook καθώς και τους υποψήφιους φίλους που δεν έχουν απαντήσει ακόμα στο αίτημα φιλίας. Παρακάτω θα σας περιγράψω πως να εγκαταστήσετε το απαραίτητο λογισμικό σε τρία απλά βήματα.

α) Εγκαταστήστε τον Mozilla Firefox browser από εδώ. Νομίζω είναι γνωστός στους περισσότερους από εσάς.

β) Από το μενού Εργαλεία, Πρόσθετα του firefox αναζητήστε και εγκαταστήσετε το Greasemonkie. Καλά μπορείτε απλώς να πατήσετε το προηγούμενο link. :) Είναι ένα πρόσθετο που επιτρέπει να τρέχετε προσωποποιημένα scripts από τον browser. Βεβαιωθείτε ότι είναι ενεργοποιημένο.

γ) Τώρα είναι ώρα να επισκεπτείτε την σελίδα του Unfriends. Οι οδηγίες στα αγγλικά είναι εύκολες βασικά πρέπει να πατήσετε το εικονίδιο με το λογότυπο του facebook και τον αριθμό ένα στο πλάι. Το Unfriends λειτουργεί σαν facebook application άρα πρέπει να πατήσετε allow όταν ζητήσει δικαιώματα.

Αυτό ήταν. Piece of cake. Σημειώστε μόνο ότι δεν μπορείτε να βρείτε ποιοι σας αφαίρεσαν στο παρελθόν. Στην εικόνα του άρθρου βλέπετε πως θα φαίνεται η περιοχή ρυθμίσεων του facebook αν κάνετε σωστά τα βήματα που περιέγραψα.

YΓ: Μην γίνεστε φορτικοί με τους φίλους που σας αφαιρούν από την λίστα τους. Έχουν το δικαίωμα...

Ο απουσιολόγος, ο δάσκαλος με τα γυαλιά και η γαλαρία...

2011-06-03T03:52:00.008+03:00

Ήταν που λέτε μια φορά στο μεγάλο μας σχολείο μια τάξη εφήβων που μάθαινε οικονομικά. Στην τάξη αυτή υπήρχε ένας άριστος μαθητής που όπως συνηθίζεται στα σχολεία τηρούσε και το απουσιολόγιο της τάξης, και εδώ δράττομαι της ευκαιρίας να σχολιάσω ότι ποτέ δεν κατάλαβα αυτή την συνήθεια, όπως και πολλές άλλες άλλωστε, στο ασυνήθιστο αυτό σχολείο...

Ο Γιαννάκης λοιπόν, έτσι έλεγαν τον απουσιολόγο της τάξης, ήταν ένας πολύ καλός και επιμελής μαθητής, από αυτά τα παιδιά μάλαμα που κάθε πατέρας και μητέρα θα ήθελε να έχει. Μελετηρός, έξυπνος, πειθαρχημένος και επίσης αθλητικός τύπος, αντικαπνιστής, ήταν για να μην μακρηγορώ ένα υπόδειγμα μαθητού. Η αλήθεια είναι πως καταγόταν από καλή οικογένεια και του είχαν δοθεί απλόχερα πολλά από αυτά που έλειπαν στα άλλα παιδιά. Τον ζήλευαν ας πούμε γιατί πάντα ο Γιαννάκης ερχόταν με το τελευταίο μοντέλο smartphone, είχε βλέπετε μια έφεση με τις ηλεκτρονικές συσκευές, ειδικά αυτές που είχαν πρόθεμα -i ή και e- στο λογότυπο τους. Πάντα αυτό το παιδάκι είχε ένα καλώδιο στο αυτί του και μια οθόνη με ζωηρά χρώματα και ωραία εικονίδια που τα πατούσε συνήθως στα διαλείμματα.

Τα άλλα παιδιά όμως δεν είχαν την ευγενή καταγωγή του Γιαννάκη και ούτε όλα αυτά τα φανταχτερά accessories που απλόχερα διέθετε. Είχαν πιο λαϊκή καταγωγή, ήταν αθυρόστομοι, όχι και τόσο ραφιναρισμένοι για να το πω καλύτερα. Είχαν επίσης και κάποια προβλήματα προσαρμογής στο σχολείο, έλλειψη πειθαρχίας και λοιπά. Επιδείκνυαν και μια παγερή αδιαφορία για το μάθημα των οικονομικών, μα τόσο πολύ όμως που εκνεύριζαν τον δάσκαλο με τα γυαλιά.

Ο δάσκαλός με τα γυαλιά λοιπόν ήταν πολύ αυστηρός και γι αυτό τον λόγο συχνά έδινε ασκήσεις η διοργάνωνε ξαφνικά διαγωνίσματα στην τάξη. Είχε και μια λογική, θα έλεγα, επιμονή στον ισοσκελισμένο προϋπολογισμό, γνώριμη έννοια για όποιον κατέχει στοιχειωδώς την οικονομική επιστήμη.

Mια μέρα λοιπόν ο δάσκαλος αποφάσισε να δώσει μια ομαδική εργασία στην τάξη. Η εργασία ήταν παράξενη, αλλά φυσικά ο αυστηρός δάσκαλος με τα γυαλιά ήξερε τι έκανε. Τα παιδιά έπρεπε να διαχειριστούν συνετά έναν συλλογικό μηνιαίο λογαριασμό με εικονικά χρήματα. Στο τέλος του μήνα θα έπρεπε να έχουν αφήσει μια μικρή αποταμίευση και να έχουν χρησιμοποιήσει τα χρήματα για το καλό όλης της τάξης. Υπεύθυνος της εργασίας ορίστηκε ποιος άλλος, ο Γιαννάκης, αυτός θα παρέδιδε την εργασία στον καθηγητή.

Εδώ όμως εμφανίστηκε το πρόβλημα. Ο Γιαννάκης περιφρονούσε κατά βάθος τους άλλους, λαϊκής καταγωγής, μαθητές και πήρε με στραβό μάτι την εργασία. Προέβαλλε και αντιρρήσεις στον δάσκαλο ο οποίος όμως ήταν ανένδοτος. Το αποτέλεσμα ήταν ότι ο Γιαννάκης δεν ασχολήθηκε καθόλου με την εργασία και την πάσαρε σε μια κολλητή του, που είχε όμως και καλή σχέση με διάφορα πονηρές φάτσες της γαλαρίας, θα σας είναι ίσως γνωστό ότι οι νεαρές κυρίες έλκονται καμιά φορά από τους ζωηρούς τύπους.

Έτσι και έγινε. Για μία εβδομάδα η γαλαρία της τάξης συνεδρίαζε μυστικοπαθώς, με αφορμή τον... ισοσκελισμένο προϋπολογισμό, κάτι που θα έπρεπε να τραβήξει την προσοχή του Γιαννάκη από το ακριβό του smartphone και να τον κάνει να σκεφτεί, μιας και η γαλαρία δεν φημιζόταν για την προσήλωσή της στο μάθημα.

Έτσι την επόμενη εβδομάδα που ο αυστηρός δάσκαλος ζήτησε την εργασία, ο επιμελής Γιαννάκης του την παρέδωσε , καθαρογραμμένη και τακτοποιημένη από την όμορφή συμμαθήτριά του. μέσα σε μια κομψή μπλε διάφανη θήκη,

Ο καθηγητής σκέφτηκε να ρίξει μια ματιά πριν την συζητήσει δημόσια και τότε όλη η τάξη πρόσεξε ένα περίεργο χαμόγελο καθώς μελετούσε με εντεινόμενη προσοχή το περιεχόμενο.

Μετά από αρκετή σιωπή που φόρτισε κάπως την ατμόσφαιρα στην τάξη ο καθηγητής φώναξε τον Γιαννάκη στην έδρα.

- Παρατηρώ έναν καθόλου ισοσκελισμένο προϋπολογισμό της τάξης, είπε αυστηρά στον Γιαννάκη. Η στήλη των εξόδων υπερβαίνει κατά πολύ τα έξοδα....

Ο Γιαννάκης χλόμιασε ξαφνικά, καθώς κατάλαβε ότι πιάστηκε στα πράσα, αυτός, ο πιο καλός μαθητής, και έριξε μια κλεφτή αλλά γεμάτη νόημα ματιά στην ωραία συμμαθήτρια. Αλλά ανέκτησε γρήγορα την αυτοκυριαρχία του και απάντησε, σαν έτοιμος από καιρό, στον καθηγητή.

Λεφτά υπάρχουν κε καθηγητά, ο προϋπολογισμός είναι ισοσκελισμένος.

Ο καθηγητής απόρησε μιας και άλλα του έλεγαν οι πίνακες της εργασίας, αλλά συνέχισε ακάθεκτος.

- Διαβάζω από την στήλη των εξόδων. 30% προϋπολογισμού για διοργάνωση εκδρομών, 20% για αγορά μαύρου, έξοδα για αγορά προφυλακτικών σε ποσότητα για μείωση του κόστους κλπ κλπ. Έσοδα έχετε μόνο χορηγίες από το sex shop της γειτονιάς, ποιος έγραψε αυτές τις βλακείες, εεεεεε,

άστραψε και βρόντηξε ο καθηγητής.

Ο Γιαννάκης όμως καθ όλα ψύχραιμος, δεν δίστασε ούτε στιγμή. Απευθύνθηκε στην τάξη, κοιτάζοντας επιτιμητικά την γαλαρία, η οποία στο μεταξύ άρχισε να προκαλεί μια κάποια αναστάτωση με ψιθύρους και γελάκια και είπε:

- Ο προϋπολογισμός ήταν σωστός αλλά οι συμμαθητές μου τον άλλαξαν, πρόφερε με φανερή κακία. Μόλις πρόφερε αυτό το επιχείρημα ακούστηκε δυνατό σούσουρο και φωνές αποδοκιμασίας, ου ρε, παλιορουφιάνε, από τη γαλαρία.

Αλλά ο καλός μαθητής συνέχισε ακάθεκτος.

-Είναι φανερός κε καθηγητά ο ευδαιμονισμός και η ελαφρότητα που κυριαρχούν στον συγκεκριμένο προϋπολογισμό, ιδιότητες που δεν συνάδουν με την δική μου πορεία. Απλώς οι συμμαθητές μου χρησιμοποίησαν την εργασία για να σπιλώσουν το ονομά μου και την ιδιότητά μου σαν απουσιολόγου. Γι αυτό κι εγώ κε καθηγητά ζητώ να απαλαγώ των καθηκόντων μου, δεν θέλω να έχω καμία σχέση με την γαλαρία, την οποία καταγγέλω για έλλειψη υπευθυνότητας.

Τότε ο καθηγητής αναγκάστηκε να επέμβει, γιατί η κατάσταση στην τάξη άρχισε να γίνεται ανεξέλεγκτη.

- Γιαννάκη είπε, πράγματι έσφαλες όταν εμπιστεύτηκες στην γαλαρία την σοβαρή αυτή εργασία. Αλλά δεν δέχομαι την παραίτησή σου. Όλη η τάξη θα τιμωρηθεί και εσύ Γιαννάκη μαζί με την γαλαρία που πλέον θα την επιβλέπεις. Η τιμωρία σας θα είναι περισσότερο διάβασμα, λιγότερα διαλείμματα και ακόμα περισσότερα διαγωνίσματα. Α και εκδρομές τέλος.

Άστραψε και βρόντηξε ο δάσκαλός και χτύπησε τον ξύλινο χάρακα με δύναμη στην έδρα.

Σιωπή απλώθηκε στην γαλαρία και ο Γιαννάκης αποσύρθηκε σιωπηλός και άρχισε να πατάει χωρίς λόγο τα χρωματιστά εικονίδια στο smartphone. Όλοι κατάλαβαν ότι οι πλάκες με τον καθηγητή και τον απουσιολόγο καμιά φορά έχουν και συνέπειες. Όσο για τον δάσκαλο με τα γυαλιά , αυτός ήταν μάλλον ο μόνος που είχε λόγο να χαμογελάει, αν και συγκαλυμμένα πίσω από τα επίτηδες σφιγμένα χείλη του.

- Τώρα θα σας κάνω ανθρώπους, ρεμάλια, μονολόγησε, χωρίς κανένας να τον ακούσει.
Και πρόσθεσε δυνατά, για να τον ακούσουν όλοι:
- Καλό κουράγιο!

Καλοί μου άνθρωποι!

2011-05-27T06:28:00.002+03:00

Μικρό αφιέρωμα σε ένα μεγάλο ηθοποιό

Θέλω να καταθέσω κι εγώ μερικά ταπεινά λόγια, με αφορμή το θάνατο ενός εμβληματικού ηθοποιού της μεταπολεμικής Ελλάδας, του Θανάση Βέγγου. Και είναι ίσως μιά ακόμα κακή φάρσα της Ιστορίας, τώρα που μια εποχή ολόκληρη αλλάζει, να μας στερεί έναν από τους ανθρώπους που τόσο καλά ζωντάνεψαν στη μεγάλη οθόνη την μεταπολεμική Ελλάδα.
Το video που σας παρουσιάζουμε εδώ είναι απο την ταινία "Ποιος Θανάσης", του 1969, σε σενάριο του Γιώργου Λαζαρίδη και σκηνοθεσία του Θανάση Βέγγου, ο οποίος Θανάσης, προσπαθεί να μαζέψει τα δανεικά και αγύριστα για να πληρώσει ένα γραμμάτιο.   Εις μάτην...Κανείς δεν πληρώνει τα δανεικά στον καλό μας άνθρωπο...

    Αλλά ας μείνουμε λιγάκι στο 1969. Ποια ήταν αυτή η εποχή;   Το 1969 λοιπόν ο γράφων μόλις είχε γεννηθεί, καλά αυτό δεν είναι και τόσο αξιοσημείωτο (sic), σύμφωνα με την Ελληνική Wikipedia, γίνεται η πρώτη πτήση του Κονκόρτ, και οι Neil Armstrong και Buzz Aldrin είναι οι πρώτοι άνθρωποι που περπατούν στη Σελήνη...Στην μικρή μας πατρίδα έχει επιβληθεί πλέον στρατιωτική δικτατορία και φυσικά στους αριθμούς ο Ελληνικός καπιταλισμός ανθεί ακόμα, με την κινητήριο ορμή των μεταρυθμίσεων των προχουντικών καραμανλικών κυβερνήσεων. Είναι η Ελλάδα της αντιπαροχής και της αστικοποίησης, που τόσο καλά περιγράφηκε στον ελληνικό κινηματογράφο της εποχής, η Ελλάδα του οικονομικού θαύματος του Ξενοφώντα Ζολώτα και του Σπύρου Μαρκεζίνη. Οι συνέπειες της κακής διαχείρισης της χουντικής επταετίας δεν είναι ακόμα ορατές σε οικονομικό επίπεδο, το αντίθετο μάλιστα, το Ελληνικό κράτος μπορεί να δανείζεται για να ασκεί την πολιτική του διαπλοκή με τα παλιά και νέα επιχειρηματικά τζάκια.
     Ο Θανάσης Βέγγος είναι ένας τυπικός μικροαστός αυτοπασχολούμενος, με χρέη, φέσια, αλλά και ηθικές αρχές οι οποίες όμως έρχονται συχνά σε σύγκρουση με τις αλλαγές που προκαλεί η καπιταλιστική ανάπτυξη στην χειμαζόμενη πολιτικά πατρίδα. Αν έχετε παρακολουθήσει ή θέλετε να δείτε την ταινία θα διαπιστώσετε μια βασική αρχή του οικονομικού μας συστήματος. Το χρήμα που κυκλοφορεί, έχουμε μια σταθερή ακόμα δραχμή μην το ξεχνάτε, δεν είναι τόσο πολύ και μάλλον δεν φτάνει για να καλύψει τις ανάγκες της νέας μικροαστικής τάξης της Αθήνας, που την μαγεύουν οι σειρήνες του καπιταλισμού της εποχής .Αυτό μπορεί να σημαίνει ότι ο πληθωρισμός είναι χαμηλός και το νόμισμα ισχυρό.   Οι ...πιστωτικές κάρτες της εποχής λέγονται γραμμάτια. Σε αντίθεση όμως με τις ανεξέλεγτες χορηγήσεις από τις ελεεινές τράπεζες της γενιάς μας, τα γραμμάτια ήταν ένα σύστημα δανεισμού ανάμεσα σε ιδιώτες με την εγγύηση της τράπεζας.   Το ψυγείο, η τηλεόραση, το τηλέφωνο όλα αυτά τα τόσο αυτονόητα σήμερα, ήταν πολύ δύσκολο να αποκτηθούν τότε. Πόσες δόσεις, πόσα γραμμάτια. Ο καπιταλισμός είναι πάντα ίδιος στην φιλοσοφία του, οι ανάγκες που χρησιμοποιεί αλλάζουν.
Και ο καλός μας άνθρωπος λοιπόν. Ενας νευρωτικός νεοέλληνας που προσπαθεί να επιβιώσει και να προκόψει σε μια χώρα που δεν προλαβαίνει να επουλώσει τις παλιές πληγές της και εμφανίζονται νέες. Τρέχοντας πάντα, σαν την ελληνική έκδοση του Σαρλώ, κινείται ανάμεσα στις γνώριμες αστικές εικόνες των πατεράδων μας. To παντοπωλείο, το βιβλιοχαρτοπωλείο, το κατάστημα ηλεκτρικών ειδών, τον κινηματογράφο της γειτονιάς. Η προσπάθειά του να μαζέψει τα δανεικά κι αγύριστα κάποτε γυρίζει από την άλλη, αναγκάζεται να δανείσει τους πάντα πονηρούς και κλαψιάρηδες μικροεμπόρους που πάει να εισπράξει. Υπάρχει ακόμα και ο ζητιάνος της γειτονιάς, ένας ψεύτικος τυφλός.
    Αλλά ποιος τελικά εκμεταλλεύεται ποιον;   Οι συνηθισμένοι τύποι της νεολληνικής πονηριάς παρελαύνουν από την πολύ καλή ταινία.   Ο απατεώνας και άχρηστος αγαπητικός, που εκμεταλλεύεται την πτωχή πλην τίμια κοπέλλα, οι αεριτζήδες φίλοι που προσπαθούν να φάνε το μαγαζί του Θανάση, η ζούφια υψηλή κοινωνία των Αθηνών που επιβιώνει παρασιτικά, αρνούμενη να μετατραπεί σε μια ώριμη αστική τάξη. Είναι, από τότε, όλοι τους εκεί, ακυρώνοντας συχνά τις ταξικές τους διαφορές, μέσα στην κάπως καθυστερημένη με τα δυτικά πρότυπα ελληνική κοινωνία.   Τους αναγνωρίζετε;    Είναι οι ίδιοι απατεωνίσκοι που θα τους δείτε πιο μοντέρνους και high tech στην σημερινή Ελλάδα, χρεωμένη πια από αυτούς τους ίδιους , με άπειρα δισεκατομμύρια ευρώ να μας εκβιάζουν από τα δουλικά τους media με μόνο σκοπό την διατήρηση της βλαβερής εξουσίας τους. Είναι οι φελλοί αυτής της χώρας, που επιπλέουν πάνω στη θάλασσα της νεολληνικής προχειρότητας. Επιβίωσαν της δικτατορίας και εγκαταστάθηκαν σαν καρκίνος πάνω στο σώμα της μεταπολίτευσης.
Καλέ μας άνθρωπε, πόσο μεγάλος υπήρξες!! Μας τα είπες όλα, από τότε. Μόνο που εμείς οι άφρονες, δεν είχαμε μάτια και ψυχή για να αντικρύσουμε κατάματα την αλήθεια.
Καλό σου ταξίδι. Μας άφησες τα δώρα σου.

O Χασοδίκης, Ο Καβουρίδης και ο Παύλος, μια εντελώς φανταστική ιστορία

2011-05-24T19:54:00.006+03:00

Ο κος Χασοδίκης καθόταν αναπαυτικά στην περιστρεφόμενη δερμάτινη πολυθρόνα του. Μπροστά απλωνόταν το πολυτελές εβένινο γραφείο και πίσω του, μέσα από την τζαμαρία του μεγάλου παράθυρου, δέσποζε πάνω στον ιερό βράχο η αρμονική φιγούρα του Παρθενώνα, κυκλωμένου μέσα στην λιτή του μεγαλοπρέπεια από τα απαλά χρώματα του αττικού σούρουπου.

Ήταν μια καλή μέρα για τον κο Χασοδίκη. Παρά την μεγάλη κρίση που έπληττε χιλιάδες συναδέλφους του, ο ίδιος είχε εξασφαλίσει για το γραφείο του μερικές μεγάλες υποθέσεις, που θα συντηρούσαν για καιρό τα κέρδη του. Ίσως γι αυτό ο κος Χασοδίκης είχε μια έκφραση ικανοποίησης καθώς ατένιζε σιωπηλά τον Παρθενώνα και χάιδευε ράθυμα την κοιλίτσα του κάτω από το ακριβό γιλέκο. Ίσως όμως και να σκεφτόταν το ξανθό γκομενάκι που θα συναντούσε αργότερα στην κρυφή του γκαρσονιέρα..Ποιος ξέρει...

Τότε άρχισε να δονείται το τηλέφωνο. Ο κος Χασοδίκης μισούσε τα τηλέφωνα ειδικά όταν του διέκοπταν τις σκέψεις του. Απηυδισμένος όπως ήταν από τα τόσες χιλιάδες επαγγελματικά τηλεφωνήματα που είχε απαντήσει στην μακρά καριέρα του, είχε πάντα το προσωπικό του κινητό στη δόνηση.

Έτσι λοιπόν εκείνο το απόγευμα το ακριβό smartphone άρχισε να δονείται επίμονα πάνω στο γραφείο του. Κοίταξε τον αριθμό και είδε με έκπληξη ότι του τηλεφωνούσε ο νεαρός υπουργός της Φορομπηξίας κος Καβουρίδης.

-Τι να θέλει ο άχρηστος, μονολόγησε ο πρόεδρος του Συλλόγου των Λογοκόπων, που στις μύχιες σκέψεις του κυριαρχούσε η αντιπάθεια για την σύγχρονη τάξη των πολιτικών.

Έλα Χασοδίκη, του είπε με την χαρακτηριστική τσιριχτή φωνή του ο Καβουρίδης, θέλει να σου μιλήσει ο Παύλος, από τους International Friends of Bankers (IFB). Ο Χασοδίκης με την πολύχρονη εμπειρία του μυρίστηκε φασαρίες και άρχισε να μονολογεί νοερά.

- Γιατί με μπλέκει με τους σαράφηδες τέτοια ώρα, δεν θα μου βγει σε καλό, σκέφτηκε, αλλά απέφυγε να εκφράσει την απορία στον συνομιλητή του..

- Είμαι ο Παύλος, διέκοψε τις σκέψεις του ο κοφτός και αυστηρός λόγος του διεθνούς λογιστή. Κε Χασοδίκη είσαστε ο πρόεδρος του Εθνικού Συλλόγου των Λογοκόπων και θα ήθελα να σας μιλήσω ευθέως. Αυτή τη στιγμή η πατρίδα σας βρίσκεται σε κίνδυνο και θα πρέπει όλοι να συμβάλετε στην προσπάθεια για την σωτηρία της. Συγκεκριμένα ο κλάδος σας καρπώνεται για χρόνια εγγυημένες τιμές στις υπηρεσίες του και υψηλές, αδήλωτες στην εφορία, αμοιβές. Αυτή η κατάσταση δεν μπορεί να συνεχιστεί και μάλιστα δεν την αντέχουν και οι πελάτες σας. Υπάρχει ανάγκη να απελευθερωθεί ο κλάδος σας και να λειτουργήσει ο υγιής ανταγωνισμός. Γι αυτό λοιπόν θα ήθελα να συναντηθούμε με το προεδρείο του συλλόγου σας για να συζητήσουμε αυτά τα θέματα.

Αυτά είπε ο Παύλος αυστηρά και αντιμετώπισε μια ανυσηχητική σιωπή από την άλλη άκρη της γραμμής. Κοίταξε ανήσυχος τον Καβουρίδη ο οποίος του έκανε ερωτηματικά νοήματα.

Ο κος Χασοδίκης από την άλλη μεριά, αντιλήφθηκε αμέσως τον κίνδυνο με το οξυμένο του επαγγελματικό αισθητήριο. Αν ο Παύλος βρισκόταν κοντά θα έβλεπε το πρόσωπο του συνοφρυωμένο και το βλέμμα του έντονο και οξύ, σαν του αρπακτικού που ετοιμάζεται να επιτεθεί στο θύμα του.

Η σιωπή κράτησε όμως λίγο και αμέσως μετά τα επαγγελματικά αντανακλαστικά του Χασοδίκη βγήκαν στην επιφάνεια.

- Για να σας πω την αλήθεια αγαπητέ κε Παύλε, δεν καταλαβαίνω καθόλου το νόημα του τηλεφωνήματός σας. Με εξοργίζει μάλιστα η συνταγματική εκτροπή στην οποία μόλις υπέπεσε ο αγαπητός μου φίλος κος Καβουρίδης. Θα ήθελα να σας υπενθυμίσω ότι είσαστε ένας εξωθεσμικός λογιστής και δεν νομιμοποιήστε να ομιλείτε με τις παραγωγικές δυνάμεις της χώρας. Δώσε μου τον Καβουρίδη τώρα σε παρακαλώ..

Κόκαλο ο Παύλος, δεν άρθρωσε άλλη κουβέντα, μόνο αναψοκοκκίνισε και έδωσε πίσω το κινητό στον Καβουρίδη, που παρακολουθούσε στο μεταξύ αμήχανος την συνομιλία.

- Ρε μαλάκα, προσπάθησε να επιτεθεί πρώτος ο Καβουρίδης, ο Παύλος μας ταΐζει και δεν με βοηθάς να την στρώσω την δουλειά. Τόσα χρόνια αγαπημένοι δεν είμαστε, δεν κάναμε τα γούστα μας, κάθε φορά που με χρειαζόσουν να κανονίσω τα άπλυτά σου εμένα δεν φώναζες; Τώρα τι σε έπιασε; Από πότε έγινες υπερασπιστής του συντάγματος, άντε τώρα, μαέστρο της λοβιτούρας. Σου έδωσα και τον σύλλογο για να κλείνεις τις δουλειές σου και έτσι με ανταμοίβεις;

Αλλά ο Χασοδίκης ήταν αποφασισμένος να σηκώσει το γάντι...

- Άκου να σου πω Καβουρίδη,απάντησε ο πρόεδρος, νομίζεις ότι είμαι κανένας από τους ηλίθιους ψηφοφόρους σου που τους τρομοκρατείς από την τηλεόραση; Ξέρεις με ποιον μιλάς; Ξέρεις ποια είναι η τάξη μου; Για να σου πω, αυτή τη χώρα μαζί την αρμέγουμε τόσα χρόνια και τώρα πας να χαλάσεις τη συμφωνία και θέλεις να αρμέγεις μόνος σου, με τους διάφορους Παύλους που πήγες και μάζεψες, αρχιμαλάκα. Και όλα αυτά για να συνεχίσεις να ταΐζεις τους κοπρίτες που μισθοδοτείς από την μεγάλη μέση για να σου μαζεύουν τους ψήφους. Βρε άι σιχτίρ από δω, που θα μου απελευθερώσεις την αγορά, τι το πέρασες εδώ, τα τσιφλίκια του πατέρα σου;

Θα καλέσω αύριο κιόλας του ρουφιάνους με τα μικρόφωνα και θα δηλώσω υπερασπιστής του έθνους, άλλωστε αυτό είμαι. Οι Λογοκόποι θα σώσουν την τιμή του έθνους μας, να το ξέρεις...

Και έτσι συνεχίστηκε η κουβέντα για αρκετή ώρα ανάμεσα στον υπουργό και τον πρόεδρο του συλλόγου. Ο Παύλος κάποια στιγμή το πήρε προσωπικά και απείλησε ευθέως ότι δεν έχει άλλα ψιλά και θα αφήσει στην τύχη της την χώρα της Φαιδράς Πορτοκαλέας, γιατί δεν έχει άλλες αντοχές, τσατάλια του τα κάνανε τα νεύρα.

Ο Καβουρίδης έπεσε στα γόνατα και τον παρακάλεσε να το ξανασκεφτεί, καθώς, όπως δήλωσε, έχει ράμματα για την γούνα του Χασοδίκη και θα τον φέρει στα νερά του. Κι ο Χασοδίκης;

Αυτός έκλεισε κάποια στιγμή το τηλέφωνο στα μούτρα του υπουργού, ξέχασε και το γκομενάκι που τον περίμενε στην φωλίτσα τους και άρχισε να πληκτρολογεί με μανία στον υπολογιστή του ένα δελτίο τύπου. Την ώρα που ο ανύποπτος ήλιος ετοιμαζόταν να χαθεί, έριξε μια κλεφτή ματιά στο αρχαίο μνημείο με το ανεπανάληπτο κάλος και την απίστευτη αίσθηση του μέτρου.

- Α ρε Περικλή, μονολόγησε, τι λοβιτούρες έκανες κι εσύ για να ταιριάξεις αυτά τα μάρμαρα. Μια χαρά τους άρμεξες, μπαγασάκο...

Δεν υπάρχουν σου λέω...

2011-05-19T20:20:00.005+03:00

Όσοι παρακολουθούν από τα MME τις εξελίξεις της τελευταίας χρονιάς στην πατρίδα μας, θα σχηματίσουν την εντύπωση ότι συνταρακτικά γεγονότα συμβαίνουν αυτή τη στιγμή στην χώρα. Όμως η αλήθεια μπορεί και να διαφέρει. Αν προσπαθήσει κανείς να εξηγήσει την παγωμάρα με την οποία αντιμετωπίζουν οι Έλληνες τον προπαγανδιστικό οχετό που τους πλήττει κατά κύματα, προερχόμενος από όλο τον δυτικό κόσμο, θα καταλάβει ότι οι απλοί πολίτες αυτής της χώρας μάλλον σκέπτονται πιο ψύχραιμα από την πανικόβλητη ελίτ που τους κυβερνά. Και θα το εξηγήσω καλύτερα αρχίζοντας με μια κατάφαση...

Δυστυχώς δεν ζούσαμε δα και στον παράδεισο τα προηγούμενα χρόνια.Ποιος άραγε πίστευε ότι ζει σε μια δίκαιη πατρίδα; Σε μια πατρίδα, που φρόντιζε να αμείβει τα σκληρά εργαζόμενα παιδιά της και να νουθετεί, ίσως και να τιμωρεί όταν ήταν απαραίτητο, τα παιδιά που παραστρατούσαν; Μπορείτε ελεύθερα να καγχάσετε, θα ήταν μάλιστα και ψυχοθεραπευτικό, για να χρησιμοποιήσω μια λέξη της μόδας.

Αυτό δεν υπάρχει σας λέω, ούτε και υπήρξε. Η άδικη πατρίδα πάντα φρόντιζε να αμείβει πλουσιοπάροχα τους απατεώνες και τους κολλητούς και να γελάει περιπαιχτικά με τους ανθρώπους της εργασίας, τους οποίους φρόντισε μάλιστα και να μην τους πληρώνει καν αξιοπρεπώς για να περισσεύουν λεφτά για τις διάφορες απατεωνιές. Είναι οι ελίτ αυτής της χώρας που καρπώθηκαν τον πλούτο της και είναι η ελίτ που καλείται τώρα να βγάλει τα κάστανα από την φωτιά και να διαπραγματευτεί με τους εξωτερικούς δανειστές μας. Παρεμπιπτόντως να κάνω μια απλή ερώτηση. Μας ρώτησε κανείς για το αν πρέπει να ληφθούν εξωτερικά δάνεια και με ποιους όρους; Μπήκε στον κόπο κανείς από τους περισπούδαστους ¨οικονομολόγους¨ των καναλιών να μας ενημερώσει αναλυτικά για το τι συμβαίνει και να μας αναλύσει τους κινδύνους; Ελάχιστοι.

Τί πάθαν τώρα όλοι με τα CDS και τα SPREADS; Βρε καλοί μας και χρυσοί μας δημοσιογράφοι και σφουγγοκωλάριοι του συστήματος δεν γνωρίζετε την απάντηση του μέσου πολίτη; Χε....με για τα ομόλογά σας. Ο πολίτης αυτής της πατρίδας χρειάζεται ισονομία, πρόσβαση στην εργασία, ασφάλεια και ίσως τελικά ένα λόγο για να ονειρευτεί. Τι από αυτά του δώσατε τόσα χρόνια άθλιοι της ντόπιας και της Ευρωπαϊκής ελίτ; Με την ευκαιρία να το τονίσω, μην παίρνετε και τόσο στα σοβαρά τους διάφορους κομισάριους της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Γραφειοκράτες είναι των Βρυξελλών που ανησυχούν για τον παχυλό μισθό τους και προσέχουν να μην γλιστρίσουν στους γεμάτους...λάδι διαδρόμους των γραφείων τους. Συγνώμη δηλαδή η Siemens με τα σκάνδαλά της που έχει την έδρα της; Στο χωριό μου; Δε νομίζω....

Δεν έχουν λοιπόν ένα λόγο να ελπίζουν και ένα λόγο να ονειρευτούν οι πολίτες της ταλαίπωρης πατρίδας μας. Υπομονετικά και σιωπηλά συνεχίζουν την βαριά καθημερινότητά τους, πληρώνουν τα χρέη τους, υπομένουν την ανεργία και την προελαύνουσα ανέχεια. Και όσοι εργάζονται, σιωπηλοί και αυτοί, υπομένουν την μείωση των αποδοχών και την επέλαση των αφεντικών πους τους απειλούν με τον μπαμπούλα της ανεργίας.

Η παράξενη σιωπή, αυτή είναι που έχει απλωθεί σαν μαύρο σύννεφο πάνω από την έρμη πατρίδα. Με την μακραίωνη ιστορία τους οι Έλληνες συναισθάνθηκαν το μάτι του Σαουρόν που τους μετράει και ετοιμάζεται να τους επιτεθεί. Οι ντόπιες ελίτ, οι παλιοί προνομιούχοι του μεταπολιτευτικού συστήματος, αισθάνονται την θέση τους να απειλείται. Και όχι αδίκως. Οι ευθύνες των πολιτικών μας αλλά και των ηγετικών τάξεων στην χώρα είναι μεγάλες. Ειδικά η αστική τάξη και η μεσοαστική που λειτούργησε σαν συμπλήρωμά της, θα πρέπει να απολογηθούν γι αυτή την κατάσταση. Ο σιωπηλός πολίτης, το έρμαιο αυτό της αντιπροσωπευτικής τρίτης ελληνικής δημοκρατίας, κάποτε θα μιλήσει. Έχει ήδη καταλάβει την ακύρωσή του και την απομείωση της διαπραγματευτικής του θέσης που τον οδήγησε ο προηγούμενος ατομικισμός. Δεν ξέρουμε ακόμα αν το μέλλον θα φέρει και πάλι την ελπίδα. Ένα είναι σίγουρο. Οι προηγούμενες καλές μέρες ήταν καλές μόνο για μερικούς. Για τους πιο πολλούς αυτό που συνέβη είναι μια μετάβαση από το κακό στο χειρότερο.

Μην τους ακούτε λοιπόν και τόσο. Δεν υπάρχουν. Όλο αυτό που παρακολουθείτε στις οθόνες είναι ένας σκυλοκαβγάς για τις σφαίρες επιρροής του νέου αιώνα. Κλείστε την τηλεόραση. Είναι ασφαλές...

Η απατηλή λάμψη του καπιταλισμού

2011-05-19T02:07:00.004+03:00

Έγραψα το κείμενο που ακολουθεί ακριβώς ένα χρόνο πριν και για να είμαι ακριβής ήταν το πρώτο κείμενο που γράφτηκε για το παρόν blog. Γιατί δεν το δημοσίευσα ως τώρα; Δεν μπορώ να απαντήσω, μερικές φορές είμαι απλώς παράξενος χωρίς κανένα συγκεκριμένο λόγο...Το διάβασα λοιπόν ένα χρόνο μετά και παρατήρησα με κάποια έκπληξη ότι παραμένει ακόμα φρέσκο...Καλά, τουλάχιστον έτσι πιστεύω...Σας το χαρίζω λοιπόν...

-->

Ηράκλειο 18/5/2010

Ανδρώθηκα στην ανέμελη δεκαετία του 80, μια δεκαετία όπου τα πάντα έδειχναν εύκολα και λαμπερά. Και χωρίς να προσθέσω λεπτομέρειες, που θα ήταν εκτός θέματος, θέλω να σας τονίσω ότι δεν είμαι τέκνο της αστικής τάξης. Έτσι τουλάχιστον κατάλαβα όταν παιδί ακόμα διάβασα το Κομμουνιστικό Μανιφέστο, κάπως έτσι μου το εξήγησαν και οι σύντροφοι στις κομματικές οργανώσεις. Αυτά βέβαια όταν ήμουν μαθητής, μιας και χρόνια πολλά απέχω από την πολιτική δράση. Δεν είμαι a politic, απλώς η κομματική δράση μου προκαλεί βαρεμάρα. Το είχα από παλιά το πρόβλημα, δεν είναι τωρινό. Και φυσικά κουβαλάω τις εικόνες μου….

Ναι το ομολογώ. Η ανήσυχη και κάπως αφελής σκέψη μου γέμισε από νωρίς με συνθήματα και ιδέες. Ήμουν ένας έφηβος που παρατηρούσε εκστατικά τη ζωή γύρω του, τις αλλαγές και την γρήγορη κίνηση προς τα μπρος που χαρακτήριζε εκείνα τα χρόνια. Και προσχώρησα στην προοδευτική σκέψη. Με εξόργιζε η αδικία, με πυρπολούσαν όνειρα για ένα καλύτερο κόσμο, όπως ολοζώντανα τα περιέγραφαν οι πένες των μεγάλων διανοητών του 19^ου και του 20^ουαιώνα. Ποθούσα τη ισότητα και την αλληλεγγύη, ονειρεύτηκα τον διεθνισμό και την συναδέλφωση των λαών…

Όμως όλα τριγύρω μου ήταν αλλιώς. Η επαρχία όπου μεγάλωσα, αγροτική και συντηρητική κατά βάση, έδειχνε να ζει το όνειρό της. Παντού γύρω μου, αλλαγές. Στο σχολείο τα κορίτσια πέταξαν τις σεμνές ποδιές και φόρεσαν μίνι φούστες, σκουλαρίκια και βαριά κραγιόν. Υπήρχε έντονη προσφορά εργασίας, δεν μπορούσες να μείνεις από δουλειά παρά μόνο αν ήθελες. Άνθρωποι που κέρδισαν από την αγροτική παραγωγή, τον τουρισμό και την οικοδομή άρχισαν να αγοράζουν ακριβά γερμανικά και γιαπωνέζικα αυτοκίνητα. Και αυτή ή αίσθηση απελευθέρωσης μιας ολόκληρης γενιάς, που χαρακτήρισε έντονα τις δύο πρώτες παπανδρεϊκές τετραετίες. Θυμάμαι ακόμα οδηγούς στο αυτοκίνητό τους με ένα μπουκάλι ουίσκι, κάτι σαν τους Ντιούκς σε ελληνική βερσιόν. Ήταν φανερό, αυτή η κοινωνία ποθούσε να απελευθερωθεί από το παρελθόν της, να ζήσει διαφορετικά, να αποδεσμευτεί οριστικά από το μετεμφυλιοπολεμικό άγος. Όταν εγώ άρχισα να καταλαβαίνω τον κόσμο η εποχή των αγώνων έκλεινε για την πατρίδα μου. Η εποχή της εξαργύρωσης ήταν παρούσα…

Η αλήθεια είναι ότι δεν απέφυγα τον πειρασμό. Ήμουν νέος, δυνατός και υγιής. Δούλεψα, κέρδισα χρήματα, άρχισα να διασκεδάζω. Πήρα και το πρώτο μου Seiko από κάποιον παροπλισμένο ναυτικό που συμπλήρωνε το εισόδημά του με λαθραίες πωλήσεις. Ναι, η δεκαετία των ρολογιών. Η χώρα γέμισε πλανόδιους πωλητές, ρολόγια, γυαλιά ηλίου και λαθραία ηλεκτρονικά. Αυτά που η πληθωριστική δραχμή τα είχε κάνει ακριβά, τα αγόραζες όλα λαθραία. Αντίθετα όμως τότε ήταν πολύ φτηνά τα τσιγάρα τα ποτά και τα..ξενύχτια. Γι αυτό μπορούσες να βρεις κόσμο κάθε βράδυ έξω. Ήταν φτηνό.

Και φυσικά ο καπιταλισμός είναι γλυκός. Ιδιαίτερα αυτός ο ιδιόρρυθμος ελληνικός καπιταλισμός, στολισμένος με μια σοσιαλίζουσα ρητορική, σαν την χρυσόσκονη που πασπαλίζουμε το πλαστικό χριστουγεννιάτικο δέντρο, για να του προσθέσουμε λάμψη. Μπορούσες να είσαι αστός, μεσοαστός, μικροαστός δεν είχε σημασία, η φιλολαϊκή ρητορική τους χωρούσε όλους. Ήταν βολικό, πολύ βολικό μπορώ να πω. Μπορούσες να είσαι σοσιαλιστής, αντιαμερικανός, αντιμονοπωλιακός και ταυτόχρονα να καταναλώνεις, να αγοράζεις, να προετοιμάζεις τα παιδιά σου για μια σίγουρη δουλειά στο δημόσιο, να μην πληρώνεις φόρους. Όλα ήταν αποδεκτά και πολλά έγιναν σε καθεστώς αμοιβαίας κατανόησης. Και για να σας πω την αλήθεια, δεν απέφυγα την διολίσθηση προς τον ατομικισμό. Ο ατομικισμός ακολουθεί πολύ φυσικά όταν οι κοινωνίες χαλαρώνουν τις συμβάσεις τους και αυτό ακριβώς συνέβη στην πατρίδα μας.

Ναι λοιπόν. Έτσι μεγάλωσα. Και πολλοί από μας. Αγάπησα τον ατομικισμό, την κατανάλωση, εργάστηκα, κουράστηκα, αγόρασα πράγματα, αυτοκίνητο, μηχανή, στερεοφωνικό, υπολογιστή, ταξίδια, τα έζησα όλα, έντονα και πολύ. Δεν παραπονιέμαι, αυτό θα πρέπει να γίνει σαφές.

Πέρασε όμως ο καιρός και όπως από την εποχή των φαραώ ξέρουμε ότι συμβαίνει, ο οικονομικός κύκλος άλλαξε. Και μπήκαμε στην εποχή των ισχνών αγελάδων. Κάποτε θα συνέβαινε. Εξάλλου είχαμε προσπεράσει τον 20^ο αιώνα της αειφόρου ανάπτυξης και της άκρατης πίστης στην επιστήμη και την πρόοδο. Και ξύπνησα ένα πρωί και άρχισα να ακούω κάτι περίεργα νέα. Ότι υπάρχει δυσκολία, έλλειψη ρευστού, αδυναμία δανεισμού, ότι έχει έρθει η ώρα των θυσιών για την πατρίδα. Ανάμεσα στα πολλά που μου σέρβιραν οι οργουελικές οθόνες ήταν και το πιο δυνατό από όλα τα επιχειρήματα. Ότι δεν φταίω εγώ για όλα αυτά, ότι είμαι ένα θύμα του συστήματος. Βασικά παρατήρησα χαμογελώντας ότι σε αυτό συμφωνούσαν όλοι. Ο συμπαθής Ντομινίκ, πρόεδρος του ΔΝΤ όπως έμαθα, μου είπε μάλιστα ότι κατά βάθος θα ήθελε να διαδηλώσει μαζί μου. Αυτός δηλαδή που πήρε τα σκληρά μέτρα θέλει να διαδηλώσει εναντίον τους. Περίεργα πράγματα…Είναι και σοσιαλιστής έμαθα μετά. Άραγε να έχει τον διχασμό των Ελλήνων παπανδρεϊκών σοσιαλιστών; Που υπηρετούν το σύστημα το οποίο ιδεολογικά και πολιτικά θα ήθελαν να αλλάξουν…

Πριν αλλάξουν όμως το σύστημα μου φαίνεται ότι πρόλαβαν να αλλάξουν οι ίδιοι! Εκσυγχρονισμένοι, πάλι, αθλητικοί, πράσινοι προς το λαχανί πια, παίρνουν τα μέτρα χωρίς να τα πιστεύουν. Δεν θα πληρώσουν αυτοί που δεν φταίνε μου δήλωσαν. Είναι και αυτοί μαζί μου. Ψάχνουν λύση στο πρόβλημα μου, θα κατέβαιναν ίσως σε καμιά light διαδήλωση, όπως το γάλα που καταναλώνουν κάθε πρωί μαζί με τις νιφάδες βρώμης. Τώρα είμαι σίγουρος. Θα βρουν μια μεταμοντέρνα λύση γκουγκλάροντας… Και αφήνω για το τέλος τους παλιούς μου συντρόφους, που συνεχίζουν απτόητοι το επαναστατικό jogging. Αυτοί ήταν πάντα μαζί μου όπως μάλλον μαντέψατε. Με τα δίκια του λαού. Φυσικά και αυτοί υποστηρίζουν ότι δεν φταίω εγώ. Το σύστημα πρέπει να αλλάξει. Τους χρειάζεται ένας κρίσιμος πυρήνας συνειδητοποιημένης εργατικής τάξης για να ανατρέψουν το σύστημα. Και μετά το καινούριο σύστημα θα με αλλάξει και μένα. Εντάξει βολικό κι αυτό. Μπορώ να περιμένω.

Τελικά βολεύτηκα κατά πως φαίνεται. Εγώ δεν χρειάζεται να αλλάξω. Και να σας πω την αλήθεια αυτό μου αρέσει. Γιατί στο μεταξύ έχω παχύνει, έγινα δυσκίνητος και βαριέμαι απίστευτα. Και όπως μόλις σας εξήγησα, αυτό μας βολεύει όλους. Γιατί ο καπιταλισμός είναι γλυκός, ελκυστικός και λαμπερός. Και θα είμαι απόλυτα ειλικρινής. Θέλω τον καπιταλισμό μου πίσω. Δεν θέλω να τον χάσω. Πάρτε (μου) τα μέτρα!

Μετακομίζουμε!

2011-05-08T22:18:00.003+03:00

Απουσιάζω πράγματι τον τελευταίο καιρό, αλλά σύντομα θα επανέλθω και θα προχωρήσω σε μια ριζική ανανέωση του παρόντος ιστολογίου. Το νέο ιστολόγιο σχεδιάζεται πλέον έξω από το blogspot, που φιλοξένησε μέχρι τώρα τα άρθρα μου. Θα προσέξατε την υποσημείωση demo στο κεντρικό banner της παρούσας σελίδας. Πράγματι ήταν ένας πειραματισμός η συλλογή αυτή των άρθρων, αρκετά ενθαρρυντικός μάλιστα. Έλαβα πολλά σχόλια που με γέμισαν αισιοδοξία και μου έδωσαν δύναμη να συνεχίσω.

Μια εξήγηση ακόμα. Μετακινούμαι πράγματι από το blogspot, αν και αναγνωρίζω ότι πρόκειται για μια πλατφόρμα προσιτή και εύκολη. Για την ακρίβεια δεν θα απενεργοποιήσω το παρόν blog απλά θα το αναπτύξω πάνω σε δικό μου server, καθώς με ενοχλεί η απώλεια ελέγχου που συνεπάγεται η παράδοση μιας πνευματικής δουλειάς στις διαθέσεις της Google, που είναι η ιδιοκτήτριά του. Επίσης όσο ένα blog μεγαλώνει τόσο πιο δύσκολος γίνεται ο χειρισμός του σε μια πλατφόρμα που ρυθμίζεται με XML.

Υπάρχει και ένα θέμα ελευθερίας επιλογών τελικά. Ανήκω σε αυτούς που αντιμετωπίζουν με σκεπτικισμό την υπερβολική χρήση του blogspot ή του facebook καθώς δεν είναι διάφανος ο τρόπος που χειρίζονται τα δεδομένα που τους εμπιστευόμαστε. Κάποια στιγμή θα αναπτύξω εκτενέστερα το σύγχρονο αυτό πρόβλημα. Στο μεταξύ ΜΕΤΑΚΟΜΙΖΟΥΜΕ!!!

ΥΓ Σύντομα θα δημοσιεύσω τον υπερσύνδεσμο προς το νέο μας ψηφιακό...σπίτι...

Στη ρωγμή του χρόνου

2011-03-17T07:29:00.016+02:00

Να μαι πάλι, αν και είχα υποσχεθεί να επιστρέψω στις αρχές του Μάρτη, υποπτεύομαι όμως πως κανείς δεν το θυμάται άρα, προχωράω στο άρθρο μου...

Σήμερα θα σας μεταφέρω 20 χρόνια πριν, στην πόλη μου και σε ένα κρύο χειμωνιάτικο βράδυ. Ήμουν φοιτητής τότε και ο συγκάτοικός μου μου πρότεινε μια εκδήλωση σε ένα κλασσικό rock bar της αγαπημένης μου πόλης.

- Θα είναι εκεί για να παρουσιάσει ένα καινούριο του βιβλίο, μου είπε και με έπεισε να τον ακολούθησω. Πάντα ήθελα άλλωστε να συναντήσω από κοντά τον καταλυτικό για τη νεότητα μου δημιουργό, που τότε ήταν στα πολύ πάνω του, καθώς τον συνόδευε η αύρα της επιτυχίας.

Πήγαμε λοιπόν στο μπαρ το "Αυγό" και τότε είδα για πρώτη και τελευταία φορά τον εμβληματικό αυτό άνθρωπο. Ήταν γεροδεμένος και είχε αυτή την παρουσία που γεμίζει τον χώρο, ή τουλάχιστον έτσι το έβλεπα τότε με τα νεανικά μου μάτια. Κάθισε σε ένα τραπεζάκι που είχε μεταφερθεί για τις ανάγκες της βραδιάς στο κέντρο του bar, είχε λίγο νερό και ένα ποτό στο τραπεζάκι. Ο συγγραφέας ήταν ντυμένος απλά με σκούρα ρούχα και είχε μαζί του ένα μεγάλο μπλοκ αλληλογραφίας με πολλές σελίδες γραμμένες κατά πως φαινόταν, που τις ξεφύλλισε αρκετή ώρα πριν ξεκινήσει να μιλάει. Το θέμα της βραδιάς, για να μην σας κρατάω σε αγωνία, ήταν ένα καινούριο βιβλίο που είχε γράψει και υπεράσπιζε την άποψη της Κρητικής ανεξαρτησίας. Είκοσι χρόνια μετά και με την άφιξη του διαδικτύου, έχω πια διαβάσει αρκετά άρθρα που πραγματεύονταν αυτή την ιδέα, κυρίως στα ανεξάρτητα blogs. Όμως τότε, δύο δεκαετίες πριν, η άποψη αυτή ήταν για μένα εντελώς πρωτόγνωρη, σχεδόν κωμική μου φαινόταν για να είμαι ειλικρινής. Άκουσα όμως με προσοχή τον μεγάλο δημιουργό, που δονούσε τη νεαρή ακόμα ψυχή μου με την βαρύτητα ενός θρύλου. Βλέποντας αυτό το θέμα με την πολυτέλεια του χρόνου που έχει περάσει, καταλαβαίνω τώρα ότι πίσω από την κεντρική ιδέα του βιβλίου, κρυβόταν η έντονη αμφισβήτηση αυτού που και σήμερα σχολιάζουμε καυστικά, φευ, του κράτους των Αθηνών δηλαδή. Και αργότερα επίσης διατύπωσε σχετικές απόψεις, σκαλίστε αν θέλετε τους υπερσυνδέσμους που παραθέτω στο τέλος του άρθρου και θα βρείτε περισσότερη πληροφορία.

Αλλά δεν είναι ο σκοπός μου να αναλύσω την ανεξαρτησία της Κρήτης. Θέλω να παραμείνω πιστός στην ζεστή ατμόσφαιρα εκείνης της βραδιάς, με τον μεγάλο καλλιτέχνη να έχει καθηλώσει εμένα τον άσημο φοιτητάκο. Δεν ήταν τόσο το περιεχόμενο αυτών που έλεγε. Εμένα με είχε μαγέψει ο τρόπος του, επιτηδευμένος κάποτε και επιθετικός, αλλά γεμάτος αναβλύζουσα δύναμη. Ήταν ο τύπος του ανθρώπου που μπορούσε να καλλωπίσει με λέξεις και την πιο απίθανη ιδέα και η αλήθεια είναι ότι αυτό έκανε εκείνο το βράδυ. Μεταξύ σοβαρού και αστείου μας είπε πολλά απίθανα αλλά και αλήθειες, μια στο καρφί και μια στο πέταλο, με ένα ύφος κάποτε περιπαιχτικό, κάποτε θλιμμένο, αλλά ποτέ βαρετό. Ήταν όμως και σεμνός και άμεσος. Επειδή ο χώρος ήταν μικρός, είμασταν στην πραγματικότητα πολύ κοντά στον ομιλητή. Και ένιωσα το άγχος του για την παρουσίαση, το πολύ ωραίο βλέμμα του που είχε μαζί θλίψη και δύναμη, αλλά και την απορία του παιδιού που κυττάζει λαίμαργα τον θαυμαστό κόσμο γύρω του...

Όταν τέλειωσε η ομιλία, ο καλλιτέχνης δέχτηκε ερωτήσεις και ανοιχτή συζήτηση. Τότε άφησε το επιτηδευμένο ύφος και μας μίλησε απλά για διάφορα θέματα, είχε και αυτό το πάθος για τον διαλογισμό που του άρεσε πάντα να συζητά. Και για να τελειώσω με την πολυλογία μου εκείνη η βραδιά παραμένει και τώρα μια από τις καλύτερες αναμνήσεις από την φοιτητική μου ζωή. Και το κείμενο αυτό γράφτηκε σαν ένας μικρός φόρος τιμής, για ένα καλλιτέχνη που χάθηκε πρόωρα, στα 66 χρόνια του, τον Μανώλη Ρασούλη. Καλό σου ταξίδι άξιο τέκνο της ιδιαίτερης πατρίδας μου, εμείς εδώ κάτω καταλάβαμε γιατί πέθανες μόνος σου, τους ΒΑΡΕΘΗΚΕΣ πια και χάθηκες σε μια ρωγμή του Χρόνου. Δεν μας χρωστάς τίποτα, εμείς σου χρωστάμε πολλά, ΑΞΙΟΣ.

Εδώ στη ρωγμή του χρόνου
Κρύβομαι για να γλιτώσω,
απ' του Ηρώδη το μαχαίρι
Μισολειωμένος στη Χιροσίμα σου
Κάτι προγόνων ξύδι και χολή
σ' αυτήν την άδεια πόλη

Εδώ στη ρωγμή του χρόνου
Θάβομαι για να μεστώσω
μες του Διογένη το πιθάρι
Στον όγδοο μήνα της, είναι η ελπίδα μου
Σχεδόν το βρέφος γύρω περπατά
καθώς εσύ κουρνιάζεις

Εδώ στη γιορτή του πόνου
Ντύνομαι να μην κρυώνω
του Ουλιάνωφ το μειδίαμα
Σαντάλια του Χριστού, φορώ στα πόδια μου
Πραίτορες, βράχοι πάνω μου σωρό
μα 'γω θα αναστηθώ

Ακουλουθούν μερικοί υπερσύνδεσμοι για...μελέτη

Κρυσταλλία Πατούλη - TVXS
Εδώ είναι του Ρασούλη
Εδώ είναι του Ρασούλη -2
MusicPaper, Μάκης Γκαρτζόπουλος
H επιστολή του στο Λευτέρη Παπαδόπουλο
Η τελευταία συνέντευξη

Θα προσθέσω αργότερα και άλλους συνδέσμους.

Σχετικά με τα κινήματα

2011-02-20T18:54:00.011+02:00

Ζούμε μέρες μνημονίου και αυτό είναι μια βαριά δουλεία που σιγά σιγά συνειδητοποιούμε σε όλο της το μέγεθος. Στην ταλαίπωρη πατρίδα νέα κινήματα εμφανίζονται συνεχώς και πολλοί φίλοι μας τα σχολιάζουν η τα συζητάνε στις λίστες αλληλογραφίας. Το καλό σε αυτή την υπόθεση είναι ότι επιτέλους ξεκίνησε η συζήτηση, καθώς κλείνει πια ένας κύκλος ευδαιμονισμού που άνοιξε το 1981 με την ιστορική Αλλαγή του Ανδρέα Παπανδρέου.

Δεν θα μπορούσε να γίνει αλλιώς. Η επέλαση της διεθνούς των τοκογλύφων, αρχαία τέχνη κι αυτή, έχει προκαλέσει ιστορικά ποταμούς αίματος, αναγκάζει την Ελληνική κοινωνία να σκεπτεί. Αλλά δεν θα μακρηγορήσω άλλο μιας και το άρθρο μου θα ασχοληθεί αποκλειστικά με τα νέα αυτά κινήματα. Το κοινό τους χαρακτηριστικό είναι ότι εκδηλώνουν καχυποψία και κριτική απέναντι στο σύνολο των κοινοβουλευτικών κομμάτων. Θα σχολιάσω εδώ κάποια από αυτά.

Το κίνημα ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ για παράδειγμα, έχει στοχεύσει τις αστικές συγκοινωνίες και τα διόδια των εθνικών οδών. Ασκεί μια καλή κριτική στην επιλογή των αυτοχρηματοδοτούμενων αυτοκινητοδρόμων αλλά η άρνηση εισιτηρίου στις αστικές συγκοινωνίες της Αττικής δε βλέπω να οδηγεί σε μια ευρύτερη συσπείρωση. Τα εισιτήρια της αστικής συγκοινωνίας στην επαρχία είναι πανάκριβα από χρόνια και κανείς δεν ενοχλήθηκε. Το κίνημα ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ έχει πράγματι ένα αυθόρμητο χαρακτήρα και θέτει προβλήματα, αλλά δεν συνοδεύεται από μια σοβαρή ιδεολογική επεξεργασία. Για παράδειγμα γιατί να πληρώνουμε ακριβά χαμηλού επιπέδου υπηρεσίες. Θα ήταν ενδιαφέρον να τεθεί αυτό το πρόβλημα από την σκοπιά των εργαζομένων και των κινημάτων. Αλλά αυτό θα μας αφορούσε όλους, εργαζόμενους του ιδιωτικού και του δημόσιου τομέα και είναι θέμα ταξικό και διαταξικό και εθνικό και υπερεθνικό ακόμα στην εποχή μας.

Η ΣΠΙΘΑ , της οποίας ηγείται ο μουσικοσυνθέτης Μίκης Θεοδωράκης, έχει ένα δανεικό όνομα από την παλιά εφημερίδα των εξόριστων Ρώσων σοσιαλιστών, την ΙΣΚΡΑ, σπίθα στα ρωσικά. Σε αυτή την ιστορική εφημερίδα των εμιγκρέδων αρθρογράφησαν ο Λένιν ο Πλεχάνοφ αλλά και ο Τρότσκι. Θα σας παραθέσω μια σειρά απο link αν θέλετε να ενημερωθείτε πιο αναλυτικά. Αλλά η επιλογή αυτού του τίτλου μου φαίνεται άσκοπη. Οι Ρώσοι μπολσεβίκοι που επικράτησαν τελικά στην συντακτική της επιτροπή ήταν ταξικοί αγωνιστές και διεθνιστές. Ο Λένιν θυσίασε αργότερα την Ουκρανία για να κλείσει το Ανατολικό μέτωπο και αυτό τον έκανε μισητό σε όλους τους Ρώσους εθνικιστές. Αντίθετα ο Μίκης Θεοδωράκης στην ομιλία του στο Ρεξ ανέπτυξε εθνικές θέσεις. Η σεβαστή του ιστορία φυσικά υπενθυμίζει σε όλους μας την Εθνική Αντίσταση, όπου οι Έλληνες έζησαν σπάνιες στιγμές με το ταξικό και το εθνικό αίσθημα να συμπορεύονται. Αλλά και αυτό δεν κράτησε πολύ και έληξε με ήττα και εκατόμβες νεκρών. Σήμερα ο εθνικισμός είναι..αλλιώς και αυτό θα πρέπει συνυπολογιστεί. Επίσης κάποια σημεία της ομιλίας του προκαλούν ερωτηματικά. Κανείς δεν δέχεται ως λογικό το επιχείρημα ότι ο Μίκης Θεοδωράκης είναι πολίτης β κατηγορίας, όπως υποδηλώνει σε κάποια αποστροφή του λόγου του, επειδή δεν τον προβάλουν τα κανάλια όσο θα ήθελε. Λάθος σεβαστέ δάσκαλε και καθοδηγητή μας, άλλοι είναι οι β κατηγορίας πολίτες σήμερα και αυτοί παραμένουν σιωπηλοί προς το παρόν. Η ανυπακοή που κηρύσσει θα μπορούσε να είναι χρήσιμη αλλά δεν βρίσκει ευήκοα ώτα στους σύγχρονους Έλληνες, καθώς δεν έχει από πίσω της μια πειστική πρόταση για να αντικαταστήσει αυτό που προτίθεται να αποσυνθέσει. Προς το παρόν οι κρίσιμες μάζες ανέχονται το ΔΝΤ και τα λεφτά του, μαζί με τον πρωθυπουργό μας. Ανέχονται επίσης, για να μην πω επικροτούν και την αστική δημοκρατία. Μπορείτε να πάρετε μια ένδειξη για την δημοφιλία αυτών των κινημάτων από τα like στο Facebook. Οποιοδήποτε κουτσομπολιό γύρω από τις εθνικές μας, (ψιλο-) πορνοστάρ κατατροπώνει την δημοφιλία τους κατά πολύ.

Έλαβα σε mail επίσης και την δράση ενός συμπολίτη μας από την Χαλκίδα, που κατέθεσε μήνυση εναντίον της κυβέρνησης και των βουλευτών της, αν κατάλαβα καλά, για εσχάτη προδοσία. Στην ιστοσελίδα του δημοσιεύει την μήνυση που ο εισαγγελέας έκανε δεκτή, όπως επίσης και μια ένσταση κατά της νομιμότητας του Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων Αθηνών, ως προς το αν είναι αρμόδιο να εξετάσει το θέμα.

Η εσχάτη προδοσία όμως προϋποθέτει μια πρότερη μη προδοτική κατάσταση για να τεκμηριωθεί. Όποιος στοιχειωδώς έχει μελετήσει την ιστορία του νεοελληνικού κράτους, θα βρει μια συνεχή πορεία πράξεων υποτέλειας, προδοσίας και οδυνηρών συμβιβασμών.

Σε κάθε περίπτωση η σημερινή κυβέρνηση δεν είναι υπεύθυνη εσχάτης προδοσίας. Ναι υπάρχουν στοιχεία υποθήκευσης της κρατικής περιουσίας στο μνημόνιο, όπως πολλοί έχουν επισημάνει. Αλλά ποιος δανειστής δεν ζητάει υποθήκες, στον άδικο αυτό κόσμο; Εξ άλλου αν το δούμε από εθνική ..πλευρά, πολλοί ξένοι ιδιώτες αγοράζουν γη στην Ελλάδα. Οι πωλητές Έλληνες αυτής της γης είναι και αυτοί ένοχοι εσχάτης προδοσίας; Αν επεκτείνουμε αυτή τη λογική θα φτάσουμε στις..γκιλοτίνες. Καμιά φορά η ιστορία αποφασίζει να τις στήσει. Αλλά...

Δεν σχολίασα τις κλασσικές πολιτικές δυνάμεις, ίσως το κάνω κάποτε.

Η άποψή μου είναι ότι ακόμα δεν έχουμε ένα συσχετισμό που θα αντιδράσει αποτελεσματικά στις δύσκολες στιγμές που έρχονται. Καιροί χαλεποί. Ας παραμείνουμε όσο μπορούμε ενωμένοι. Ας ακούσουμε προσεκτικά και όλα όσα μας λένε τα κινήματα, στα οποία οφείλουμε σεβασμό καθώς μας δείχνουν ότι υπάρχουν ακόμα πολίτες στην πατρίδα μας που υποτάσσουν την ατομικότητά τους σε ένα ανώτερο, έστω κατά την γνώμη τους, σκοπό. Αυτό που πρώτα πρέπει να κάνουμε είναι να τερματίσουμε την βαριά κυριαρχία της αχρειότητας. Μόνο τότε θα μπορέσουμε να σκεπτούμε πως θα αλλάξουμε τη ζωή μας. Άλλωστε, κοιτάξτε τριγύρω, η εξουσία άρχισε να κυκλοφορεί στους δρόμους του πολύ κοντινού, μην το ξεχνάμε, αραβικού κόσμου, για να δανειστώ την περίφημη φράση του Λένιν. Η ιστορία άρχισε μόλις τώρα τις ωδίνες ενός ακόμα τοκετού...

Ένα λεπτό περιπτερά....

2011-02-19T20:03:00.015+02:00

 Αγαπητοί καταναλωτές  
    Σας ενημερώνουμε ότι όλα τα προϊόντα καπνού θα επιβαρύνονται
 με 0.10 Euro για την επιβίωση των περιπτερούχων.
 Ευχαριστούμε για την κατανόηση.    
 Εκ του σωματείου περιπτερούχων εφημεριδοπωλών του HappyIsland

Ήταν η ανακοίνωση που διάβασα στο συμπαθέστατο περίπτερο του κου Νικηφόρου, όπου έλαβε χώρα και ο προηγούμενος διάλογος. Και έπειτα ο κος Νικηφόρος επιβεβαίωσε την αγωνιστική του διάθεση εισπράτοντας τα 10 σεντς καπέλο στην τιμή της αγαπημένης μου μάρκας τσιγάρων.

- Τι γίνεται εδώ κε Νικηφόρε, για ποιον λόγο αγωνιζόμαστε; ρώτησα αφελέστατα.

- Ξέρεις παιδί μου, απάντησε ο κος Νικηφόρος, σου έχω εξηγήσει ότι τα περίπτερα υφίστανται μια σοβαρή επίθεση τον τελευταίο χρόνο. Δηλαδή το κράτος επέβαλλε βαρύτατη φορολογία στα προϊόντα καπνού. Οι καπνοβιομηχανίες βλέποντας τα μερίδια αγοράς να περιορίζονται πίεσαν τους λιανοπωλητές περιορίζοντάς τους κατά πολύ τα περιθώρια κέρδους. Το αποτέλεσμα είναι να δουλεύουμε για ψίχουλα παιδί μου, να μην μπορούμε να καλύψουμε τα έξοδά μας.

- Ναι το καταλαβαίνω αυτό κε Νικηφόρε, του απάντησα εγώ, αλλά θα γνωρίζεις προφανώς ότι απώλειες εισοδήματος υφίστανται όλοι. Και εμένα μου περιόρισαν τον μισθό μου και πιθανότατα θα μου ζητήσουν να δουλεύω ακόμα περισσότερο για αυτά τα λιγότερα χρήματα. Άρα γιατί εγώ να πληρώσω εκτός από το κράτος και τους καπνοβιομήχανους και σένα από πάνω; Αρχίζει να γίνεται μεγάλο το βάρος.

- Παιδί μου, αντιλέγει ο κος Νικηφόρος, δεν σου αρέσει που έχεις αυτό το περίπτερο ανοιχτό μέρα νύχτα; Που οποτεδήποτε το θελήσεις μπορείς να έρθεις εδώ με ζέστη και με κρύο, με βροχή και λιακάδα και να βρεις όλα τα χρειαζούμενα; Κάπως δεν πρέπει να πληρωθεί αυτό;

- Έχεις δίκιο κε Νικηφόρε, ανταπάντησα, αυτό είναι πολύ ωραίο, αλλά δε νομίζεις ότι ήδη πληρώνω πολύ ακριβά αυτά τα 20 τσιγαράκια; Πόσο είναι τέλος πάντων αυτός ο έρμος ο μισθός μου; Και νομίζεις ότι μόνο εσύ περιμένεις να πάρεις; Ξέρεις πόσες ενώσεις και φορείς έχουν σκεπτεί να επιβάλλουν το μικρό τους χαράτσι στο πακετάκι μου, για να τη σκαπουλάρουν από την κρίση; Τι θα γίνει, να κηρύξουμε παράνομο το κάπνισμα να τελειώνουμε.

- Παιδί μου έχεις δίκιο, αλλά μη νομίζεις ότι αυτή η κατάσταση επικρατεί μόνο στα τσιγάρα. Όλοι οι αντιπρόσωποι ασκούν πιέσεις στα περιθώρια κέρδους μου.

- Ξέρεις κε Νικηφόρε έχεις δίκιο και εγώ είμαι ο τελευταίος που επιθυμώ να κλείσει το περίπτερό σου. Όμως θα ήθελα να σε ρωτήσω, όταν πριν δέκα χρόνια μπήκαμε στην ζώνη του Ευρώ, θυμάμαι ότι ήρθα ένα ωραίο πρωινό και βρήκα το μπουκάλάκι του νερού 50 σέντς απο 50 δραχμές που το είχα αφήσει την προηγούμενη μέρα. Πάλι πίεση των προμηθευτών ήταν αυτή; Θυμάμαι πολύ καλά πως όταν διαμαρτυρήθηκα μου είπες τότε ότι μπορούσα να μην το αγοράσω αν δεν μου αρέσει η τιμή.

Ο κος Νικηφόρος μου απάντησε πως έτσι έκαναν όλοι τότε. Και η αλήθεια είναι πως δεν υπάρχει πειστική απάντηση σε αυτή την ερώτηση. Εγώ και ο κος Νικηφόρος, πιθανοί σύμμαχοι στην πάλη των τάξεων, υπονομεύουμε ο ένας τον άλλο και αυτό βολεύει κάποιους άλλους. Διαιρεμένοι και αλληλοϋποβλεπόμενοι , θα πετύχουμε μια μικρή νίκη ίσως κάποιες φορές, ο κος Νικηφόρος θα μου πάρει τελικά 10 σεντς για να τη σκαπουλάρει, εγώ θα πετύχω κάποιο κλαδικό ξεροκόμματο στην δική μου δουλειά, αλλά θα έχουμε χάσει το μεγάλο κάδρο.

Όχι δεν θα σας πω τώρα ποιο είναι το μεγάλο κάδρο. Μερικά πράγματα μπορούμε και επιβάλλεται να τα ανακαλύπτουμε μόνοι μας. Μόνο αυτό σας λέω σήμερα, ζούμε μέρες μνημονίου και τα κουλέρ λοκάλ ελληνικά περίπτερα ψυχορραγούν. Και για να μην σας ψυχοπλακώνω και πολύ,ακούστε κι ένα τραγουδάκι.

Μερικά λόγια ακόμα για την Κερατέα

2011-02-17T04:40:00.008+02:00

Δυνάμεις των ΜΑΤ σε απόγνωση!

Από τότε που έγραψα το προηγούμενο άρθρο μου το θέμα της Κερατέας βγήκε από την γραφική σφαίρα που το κρατούσαν τα φιμωμένα ΜΜΕ και έτυχε πανελλήνιας προβολής. Εκτός από την αποφασιστικότητα και το παροιμιώδες πείσμα του..γαλάτικου χωριού, πολλοί ανώνυμοι και επώνυμοι πολίτες ένωσαν τις δυνάμεις τους μέσα από το διαδίκτυο και κατάφεραν να αναδείξουν καλύτερα το κρίσιμο αυτό θέμα. Σαν αποκορύφωμα την περασμένη Τρίτη η εκπομπή του Λάκη Λαζόπουλου μετέφερε στην βραδυνή ζώνη υψηλής τηλεθέασης το πρόβλημα. Υπήρξαν και επικριτικά άρθα όπως αυτό. Επίσης από τον οικονομικό τύπο γράφτηκαν αναλύσεις όπως αυτή. Όμως όλοι εμείς που παρακολουθούμε αμήχανοι πολλές φορές την σύγκρουση, θα πρέπει κατά τη γνώμη μου να αναλογιστούμε την ευθύνη μας σαν πολίτες και να παραμείνουμε προσηλωμένοι στην ουσία της υπόθεσης. Το θέμα της διαχείρισης των σκουπιδιών είναι κεντρικό πρόβλημα και σε μια συνεκτική κοινωνία θα έπρεπε να συζητείται εξαντλητικά σε όλα τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Πόσο μάλλον όταν έχουμε να αποφασίσουμε για την διαχείριση των σκουπιδιών της μητροπολιτικής περιοχής της Αττικής. Όλοι οι νέοι δήμοι του Καλλικράτη παρακολουθούν τις εξελίξεις και η Αττική θα πρέπει να δώσει το, καλό, παράδειγμα στους υπόλοιπους.

Θα μπορούσαμε να υποστηρίξουμε μία ευρεία συζήτηση στα ΜΜΕ, με την συμμετοχή όλων των εμπλεκόμενων φορέων και των αρμόδιων υπουργών. Θα μπορούσαν να κληθούν συμπληρωματικά οι ενδιαφερόμενες επιχειρήσεις και οι περιβαλλοντικές οργανώσεις. Να πέσουν στο τραπέζι όλες οι προτάσεις και οι πιθανές λύσεις. Δεν καταλαβαίνω γιατί ξοδεύουμε τόσο τηλεοπτικό χρόνο για κουτσομπολιά του χειρίστου είδους και δεν βρίσκουμε παρά ελάχιστο για να προβληθεί ένα θέμα που άπτεται του πολιτισμού μας σε τελική ανάλυση. Και τέλος να ερωτηθούν οι πολίτες της Αττικής, ποιος τους ρώτησε αυτούς; Πως έγινε ο σχεδιασμός; Σε ποια γραφεία και με ποια κριτήρια συμφωνήθηκαν οι συγκεκριμένες λύσεις;

Καλό θα είναι να το θυμόμαστε. Έχουμε τις ευθύνες μας σαν πολίτες. Η αδιαφορία μας αφήνει στους ειδικούς(;) το περιθώριο να υιοθετήσουν λύσεις για εμάς χωρίς..εμάς. Κάναμε την πολιτική...politics. Άλλα έστω την ύστατη στιγμή μπορούμε να τείνουμε χείρα φιλίας στους δημότες της Κερατέας και να βοηθήσουμε στην ποιοτική ανάδειξη του αγώνα τους. Κάθε πολίτης αυτής της χώρας θα ήταν κερδισμένος. Και η δημοκρατία μας επίσης.

H κρυφή γοητεία του διαλογισμού

2011-02-14T02:15:00.007+02:00

Ένα ζεστό ανοιξιάτικο απόγευμα η Μίνα έπεισε τελικά το Νικολάκη να επισκεπτούν τον δάσκαλο Μπουρδιζενά, καταγόμενο πιθανόν από λαμπρή ινδική οικογένεια, για να τους εξηγήσει τα οφέλη του διαλογισμού, που η Μίνα επέμενε ότι θα βελτίωνε την σχέση τους. Ο Νικολάκης δεν την πάλευε με τέτοια και έθεσε βέτο αρχικά, μιας και είχε άλλωστε κανονίσει να παρακολουθήσει αγώνα στην τηλεόραση με τον φίλο του τον Μίλτο. Υποχώρησε μόνο όταν ο κολλητός του δέχτηκε κι αυτός να τους ακολουθήσει, ήταν περίεργος να μάθει τι δίδασκε ο νεοφερμένος στην πόλη δάσκαλος, ποιος ξέρει γιατί.

Το κέντρο διαλογισμού ήταν σε ένα καλό προάστιο της πόλης, επρόκειτο ουσιαστικά για μία μεγάλη έκταση με κήπους, ένα μικρό ποταμάκι με γεφυράκια και ένα παλιό πέτρινο κτίριο στην μέση.

Τους υποδέχτηκαν δύο νεαρές και όμορφες κοπέλες με λευκούς χιτώνες και τους οδήγησαν στην σάλα του κεντρικού κτιρίου. Ο δάσκαλος Μπουρδιζενά ήταν μιας κάποιας ηλικίας, καθόταν οκλαδόν σε μια μεγάλη πορτοκαλί μαξιλάρα και είχε ενωμένα τα χέρια του σε στάση ικεσίας, κάποια προσευχή ίσως, σκέφτηκε ο Νικολάκης. Ο Μίλτος από την μεριά του παρατηρούσε τις καλλίγραμμες κοπέλες με τους χιτώνες και ψιθύριζε διακριτικά στο αυτί του φίλου του:

Θεές, δικέ μου τι διαλογισμός, εδώ θα κολαστώ...

Τότε όμως ο δάσκαλος απευθύνθηκε στην σοβαρή Μίνα, με άψογα ελληνικά:

Καθίστε παιδιά μου, θα ξεκινήσουμε με το τζίμπερις, είπε ο δάσκαλος Μπουρδιζενά.
Μάλιστα σεβάσμιε δάσκαλε, είπε η Μίνα και στο Νικολάκη φάνηκε πολύ ψαρωμένη.

''Το Τζίμπερις παιδιά μου'', συνέχισε ο σεβάσμιος δάσκαλος, ''είναι το πρώτο από τα στάδια του διαλογισμού. Ο κανόνας είναι απλός. Προσπαθείτε να μιλήσετε σε κάποια γλώσσα που δεν γνωρίζετε. Οι γλώσσες που μιλάτε αποκλείονται. Είναι μία απλή τακτική για να αποβάλλετε την ένταση από τον εσωτερικό σας κόσμο. Θα ξεκινήσουμε από την κυρία της παρέας. Η Αγνή και η Αρετή, θα βοηθήσουν αν δυσκολεύεστε'', είπε ο δάσκαλος Μπουρδιζενά δείχνοντας τις λυγερές κοπέλες.

Μα που! Κόκαλο η Μίνα, έπαθε αλαλία. Δηλαδή όχι ακριβώς, ένα ασθενικό '' α '' ακούστηκε σα να ερχόταν πολύ αδύναμο από τα στήθη της.

Τότε η Αγνή και η Αρετή άρχισαν εν χορώ (!), να λένε διάφορα ακατάληπτα, στα αυτιά του Μίλτου ακουγόταν σαν γλυκιά πολυλογία, ο Νικολάκης σκεπτικός από την άλλη ανησυχούσε πόσο θα τον χρεώσει ο Μπουρδιζενά γι αυτή την..συνεδρία.

Κάποτε οι κοπέλες σταμάτησαν τα ακατάληπτα και ο δάσκαλος απευθύνθηκε στον Μίλτο:

''Η σειρά του νεαρού κυρίου τώρα.''

Δεν ξέρω πως συνέβη, υπάρχουν μερικά γεγονότα στη ζωή που είναι εντελώς ανεξήγητα όσο κι αν χρησιμοποιούμε την μοντέρνα επαγωγική λογική για να τα εξηγήσουμε.

Έτσι ανεξήγητα λοιπόν ο Μίλτος άρχισε να μιλάει με ταχύτητα.

''Ζουοέι μανάρ γουσί τε ντι ιγκό χαϊτσού. Κουά να μτότο βα κβανζα μουνάρ κουτοκούγα να μσιχο βανγου. Βατάσι νο μουγεν μαναρού χαχιμετε νο ακασάν ο ρινο σιίτε ιμασου. ''

-Αχ, αναφώνησε έπειτα ο Μίλτος, ''αισθάνομαι πιο ελαφρύς, πιο ελεύθερος...'' Και ενώ τα έλεγε αυτά κάρφωσε με νόημα τους λυγερούς γοφούς της Αρετής, που προκλητικά τέντωναν τον αέρινο χιτώνα.

''Τέλεια!! '' Αναφώνησε ενθουσιασμένος ο Δάσκαλος, ενώ ο Nικολάκης τον κοιτούσε άφωνος και η Μίνα σκεπτική, ''Νικολάκη, εσύ τώρα''.

Και σαν από θαύμα ο Νικολάκης τα είπε μια χαρά με την σειρά του:

''Μέιμ σούντα καρανά καχάτα χου μαίμ σαντακαρά μαναρί μάιμ ούνα ντονόμ καχατε χαίμ. Νίμεν λία σι μαναρί σαχώρ γίνκερ! ''

Η Μίνα όμως με το τέλειο θηλυκό ένστικτο την μυρίστηκε τη δουλειά. Και επενέβη:

''Δάσκαλε, μπορώ κι εγώ.'' είπε και άφησε κατά μέρος τις ντροπές. Και πρόφερε σε άπταιστη τζιμπερογλώσσα:

''Τζιμπερολιγούρια, θα σας τζιμπεροπιπερώσω την γλώσσα. Και σταματήστε τα καρφώματα γιατί μίμι νι χασιρά σανά. Άντε τζιμπεροσαβουροεπιβητορέξ!!''

Και κοίταξε χαμογελώντας τον σεβάσμιο Δάσκαλο, που παρέμενε γαλήνιος:

Δάσκαλε ευχαριστούμε, την άλλη φορά θα έρθω μόνη μου για διαλογισμό. Οι τζιμπερομπεμπέδες στο σπίτι με πίτσα, μπύρα και μπάλα! Άντε, μέχρι και Κινέζικα μαθαίνουν όταν τους το επιβάλλει το...

Ο σεβάσμιος Δάσκαλος χαμογέλασε. '' Καλό κατευόδιο κόρη μου. Η Αγνή θα σας κόψει την απόδειξη.'' Στο Νικολάκη δεν άρεσε και τόσο αυτό, αλλά αποζημιώθηκε κάπως από τις αέρινες κινήσεις της Αγνής, που τρεμούλιαζαν τον χιτώνα και τον ίδιο. Πλήρωσε αδιαμαρτύρητα την τσουχτερή αμοιβή. Α και ο Μίλτος. Αυτός εξακολουθούσε να λέει κάτι ακατάληπτα. Τον είχε κερδίσει ο..διαλογισμός!

Mohammed from Cairo

2011-02-10T18:16:00.014+02:00

Mohammed comes from Cairo in Egypt. I met him in my village square where I was looking for a handy man to work in my plantation. The job involved collecting olives from the olive trees. A job common in my hometown. I arrived late as usual, since I had to...escpape, from the city because I could not obtain for easy a leave from my main job this period. In the square where I met Mohammed was the usual, unofficial, unionist, who told me bluntly:

"Take him at this price" (yes the price was expensive).

I felt helpless like a poor boss, driven by those dark skinned unionists. However, I made a virtue of necessity and hired him. Mohammed did not speak Greek and was tall and thin. In addition to the language barrier, Mohammed's problems were many. I had to show him every single task he had to do. That took us more than half the day. Basically, communication was by gestures. At some points, Mohammed pronounced some Arabic words such as Allah, Ramadan, etc. I knew from experience that during this period of December, the Muslim celebrated Ramadan, a period of fasting. Consequently, if you hire an Arab worker, he will not eat nor drink before sunset, this could be a disadvantage for any ...boss like me. Usually the worker gets really hungry dehydrated and weak during the afternoon hours.

More problems also occurred... Five times a day, Mohammed took a linen bag, knelt on the ground and began prayers to Allah. But there was usually an orientation problem, Mohammed made his prayers to the sea side, which in this area is always in the north (sic).I had to explain to Mohammed out of inexplicable tenderness that if he wanted to pray to Mecca, he had to change his direction to the east because from this side was only Slavic and Germanic people. After many trials, I managed to teach him. The whole day was spent, well almost the whole day, the time was four o’clock. Collecting olives was far behind schedule and I hoped that we would have a more productive hour until five. My mistake, because Mohammed then made a gesture that all proletarians in our hard world know. He showed me the Watch on his left hand. Eight to four, I translate for you the gesture, stop working. I immediately understood the implication and obediently began to gather equipment. Another busy day has an end. I paid the bitter wages set by the...unionist, with my hard Euro, and I made an appointment for the next day.

Mauve dusk anymore, and I drove the car in rural way back, I was watching Muhammad stoic and silent, perhaps he was thinking of dinner, as his good Lord makes it possible to eat everything he wants after sunset. Well, if I want to tell you the truth,as newly established and subsidized capitalist farmer, I thought he should be sacked immediately. But then I do not know how, if it is by sensitivity or pride, I felt sorry for the thin young man from Cairo. I began to speculate about his family, the apparent poverty and illiteracy, he was a kid who was thrown without supplies onto this hard planet to survive. And finally I thought:

''Anyway I will not ever become a boss. Let's keep him.''

And I told you this story to explain why I never became boss ... And to tell you, also, that Mohammed might be protesting now, united with one million others, somewhere in Tahrir Square, in Cairo in Egypt. Claiming a place under the sun of this world. Good luck Mohammed.

Updated and corrected with the help of a good friend. TY!

To μπατσάκι

2011-02-03T19:57:00.009+02:00

Το μπατσάκι είναι υποκοριστικό του μπάτσος. Διαπίστωσα ότι ο σεβαστός καθηγητής δεν συμπεριέλαβε αυτή την λέξη στο καταπληκτικό λεξικό του, αν και του είχα επισημάνει την παράλειψή του (sic). Αντιθέτως έχει λήμμα για μπάτσος, μπατσίνα, όχι όμως για το μπατσάκι. Παρεμπιπτόντως να σας το εξηγήσω, η λέξη προέρχεται από την τουρκική λέξη “baç” που σημαίνει “φόρος”, ήταν ένα φόρος που εισέπρατταν οι χωροφύλακες, μάλλον πληρώνονταν με αυτόν στο ιδιόμορφο οθωμανικό σύστημα.

Το μπατσάκι στα νέα ελληνικά όμως είναι η ελληνοπρεπής εκδοχή αυτού που ονομάζουμε σεκιουριτάς. Είναι ένας φτηνός εργαζόμενος που συνήθως υπογράφει κάποια ληστρική σύμβαση με το αφεντικό του για ψίχουλα, αχ Ελλάδα του Μνημονίου, και αστυνομεύει, χωρίς να οπλοφορεί, ιδιωτικούς χώρους, σούπερ μάρκετ, εμπορικά κέντρα, κλπ. Δεν ξέρω ποιος κακοήθης προφανώς εγκέφαλος σκέφτηκε να τους ονομάσει έτσι, σε αντιδιαστολή με τα σοβαρά όργανα του Νόμου και της Τάξης, που οπλοφορούν και ονομάζονται σκέτο, μπάτσοι. Ά, να τους προσέχετε αυτούς, έχουν και άλλα σαδιστικά όργανα όπως χειροπέδες και ενίοτε τα χρησιμοποιούν όταν τους τσατίσετε. Κορίτσια μην φαντασιώνεστε σας παρακαλώ με τις χειροπέδες και τις στολές, εδώ κάνουμε σοβαρή αρθρογραφία...

Εγώ θέλω μόνο να μιλήσω για το δικό μου μπατσάκι, που δουλεύει στο σούπερ μάρκετ και έχει πάρει στα σοβαρά την δουλειά του, όπως οφείλει να κάνει κάθε εργαζόμενος, από καταβολής κόσμου. Έχει ξυρισμένο κεφάλι και πολύ μαχώ λούκ. Νεαρός, ψηλός και γεροδεμένος, όπως πρέπει να είναι το ιδανικό μπατσάκι, είναι συνεχώς σε εγρήγορση. Έχει θυμωμένο και πολύ καχύποπτο βλέμμα που σε σκανάρει συνεχώς, σαν μηχάνημα αξονικής τομογραφίας.

Εγώ από την άλλη συνήθως κυκλοφορώ χύμα, αξύριστος και λοιπά, δεν ξέρω γιατί, μάλλον έτσι μου την δίνει, ίσως βαριέμαι κιόλας, άβυσσος η ψυχή των...χυμείων. Τώρα τον χειμώνα μάλιστα, έχω και ένα παλιό σακάκι με πολυυυύ μεγάλες τσέπες, ναι το βρήκατε, αυτό το ντύσιμο εκνευρίζει πολύ τα ψαγμένα μπατσάκια. Πηγαίνω λοιπόν στο σούπερ μάρκετ με αυτό το σακάκι και το αγαπητό μου μπατσάκι καρφώνει αμέσως πάνω μου το θυμωμένο βλέμμα του και δεν το ξεκολλάει με τίποτα σας λέω. Γυρνάω την πλάτη μου, αλλά πάλι έχω αυτή την δυσάρεστη αίσθηση, ότι κάποιος με παρακολουθεί αγρύπνως.

Μερικές φορές τσεκάρω την κατάσταση, στρίβω απότομα και με ταχύτητα προς τα πίσω, δήθεν ότι ξέχασα το νουνού από το ράφι. Και φυσικά πάντα συλλαμβάνω το μπατσάκι να με παρακολουθεί προσεχτικά.

Για να σας πω την αλήθεια, στην αρχή εκνευριζόμουν πολύ με αυτό το θέμα. Μετά όμως, δεν ξέρω γιατί, κάπως το βρήκα διασκεδαστικό. Άρχισα λοιπόν κι εγώ τον..αθέμιτο ανταγωνισμό. Ειδικά τον χειμώνα, άλλο μυστήριο κι αυτό να αναλύσω, έχω μια ιδιαίτερη προτίμηση στις σοκολάτες, ενώ γενικά δεν μου αρέσουν τα γλυκά. Το αγαπημένο μου σούπερ μάρκετ λοιπόν έχει ένα καταπληκτικό ράφι με σοκολάτες. Πάντα, όταν πλησιάζω εκεί το βήμα μου αποκτά αυτοπεποίθηση. Κοιτάζω το μπατσάκι στα μάτια και χαμογελώ μυστηριωδώς. Μάλιστα έχω αποκτήσει και ένα απρόσμενο τικ, του ανοιγοκλείνω γρήγορα τα μάτια, πως κάνουμε ματάκια, έτσι. Αυτός πάλι με την σειρά του σμίγει τα φρύδια και με καρφώνει επιτιμητικά. Τότε λοιπόν και 'γω αρπάζω γρήγορα μια σοκολάτα από το ράφι, και κάνω πως την βάζω στην τσέπη του άθλιου σακακιού μου. Αμέσως το μπατσάκι μπαίνει σε συναγερμό και το σώμα του τοποθετείται σε θέση μάχης.

Τότε όμως εγώ χτυπάω κάπως θεατρικά με το ελεύθερό χέρι μου το μέτωπο , σάμπως να ξεχάστηκα, σάμπως να ήμουν αφηρημένος και γυρνάω άμεσα την σοκολάτα στο ράφι. Κάνω πάλι τα αγαπημένα μου ματάκια και απομακρύνομαι σοβαρός.

Τέλος πάντων με αυτό τον τρόπο καταπολέμησα τον εκνευρισμό μου με το μπατσάκι του σούπερμάρκετ. Μόνο να, επειδή τώρα τελευταία γυρνάω συχνά στην αγαπημένη μου πόλη, άρχισα να παρατηρώ προσεκτικότερα. Και είδα ότι γεμίσαμε τις πόλεις μας και τα μαγαζιά μας με μπατσάκια. Φοράνε κάτι απίθανες στολές, με διακριτικά που θυμίζουν αξιωματικούς του Σταρ Τρεκ και αστυνομεύουν συνεχώς και παντού. Και μιας και είμαι ένα χωριατόπαιδο που θυμάται τις ανοιχτές πόρτες στην γειτονιά που δεν τις αστυνόμευε κανείς, με πιάνει ξέρετε μια μελαγχολία. Ζούμε memorandum days και το μπατσάκι είναι ένα επάγγελμα με μέλλον.

Ο Μωχάμετ από το Κάιρο

2011-02-01T19:45:00.009+02:00

Γνώρισα τον Μωχάμετ από το Κάιρο στην πλατεία του χωριού, ψάχνοντας εργάτη για αγροτικές εργασίες. Κατέφτασα τελευταίος, ως συνήθως, από την πόλη, καθώς δεν μπορούσα να εξασφαλίσω άδεια για να μαζέψω τις ελιές. Στην πλατεία υπήρχε ο...συνήθης καθοδηγητής ο οποίος μου είπε κοφτά:

-Θα πάρεις αυτόν και στοιχίζει τόσο.

Πάλι αισθάνθηκα μαλάκας αφεντικό που μου κάνουν κουμάντο οι εργατοπατέρες, αλλά έκανα την ανάγκη φιλοτιμία και τον πήρα. Ο Μωχάμετ δεν ήξερε λέξη Ελληνικά και ήταν ψηλός και ξερακιανός. Στο χωράφι τα προβλήματα ήταν πολλά. Μέχρι να του δείξω τι έπρεπε να κάνει φάγαμε την μισή μέρα. Η συνεννόηση γινόταν βασικά με χειρονομίες, απλά τον άκουγα να επαναλαμβάνει συχνά αραβικές λέξεις με βαριά προφορά, Αλλάχ, ραμαζάν κλπ. Ήξερα φυσικά από πείρα ότι την περίοδο εκείνη του Δεκεμβρίου γιορτάζεται το μουσουλμανικό ραμαζάνι, οπότε αν είχες άραβα εργάτη δεν έτρωγε και δεν έπινε πριν το ηλιοβασίλεμα, πράγμα που μπορούσε να αποβεί μειονέκτημα για ένα αφεντικό σαν του λόγου μου, συνήθως ο εργάτης μετά το μεσημέρι άρχιζε να..ρετάρει. Υπάρχουν και άλλα θέματα κατά την διάρκεια του Ραμαζανιού. Πέντε φορές κάθε μέρα ο Μωχάμετ έπαιρνε ένα λινό τσουβάλι, γονάτιζε στην γη και άρχιζε τις επικύψεις στον Αλλάχ. Αλλά υπήρχε συνήθως πρόβλημα..πυξίδας καθώς έκανε τις προσευχές του προς την πλευρά της θάλασσας, που στην συγκεκριμένη περιοχή είναι... πάντα στον βορρά. Εγώ από μια ακατανόητη ευαισθησία βάλθηκα να του εξηγώ ότι αν ήθελε να προσκυνήσει προς την Μέκκα, αυτό έκανε στο τσουβάλι πέντε φορές την ημέρα, έπρεπε να αλλάξει την κατεύθυνση προς τα ανατολικά καθώς από την πλευρά που προσκυνούσε υπήρχαν μόνο Σλαβικοί και Γερμανικοί λαοί. Με τα πολλά κατάφερα να του το μάθω, αλλά με όλα αυτά πέρασε σχεδόν όλη μέρα, πήγε τέσσερις ή ώρα. Η συλλογή ελαιοκάρπου είχε μείνει τραγικά πίσω και ήλπιζα ότι θα είχαμε μία ακόμα παραγωγική ώρα μέχρι τις πέντε. Αλλά φευ, τότε μου έκανε την χειρονομία που ξέρει καλά κάθε προλετάριος του σκληρού μας κόσμου, δηλαδή μου έδειξε με τον δείκτη του δεξιού του χεριού το ρολόι στο αριστερό. Οχτώ με τέσσερις, σας μεταφράζω την χειρονομία, στοπ δουλειά. Εγώ κατάλαβα αμέσως το υπονοούμενο και πειθήνια άρχισα να μαζεύω τον εξοπλισμό για να σχολάσουμε. Άλλη μία κουραστική μέρα είχε λάβει τέλος. Του πλήρωσα το τσουχτερό μεροκάματο που είχε ορίσει ο εργατοπατέρας με τα σκληρά μου Euro, που να ήξερα τότε το μέλλον, και έδωσα ραντεβού για την επόμενη μέρα.

Μαβί σούρουπο πια, καθώς οδηγούσα το αγροτικό αυτοκίνητο στον δρόμο της επιστροφής, παρατηρούσα τον Μωχάμετ στωικό και σιωπηλό, ίσως να σκεφτόταν το βραδινό φαγητό, καθώς ο καλός θεός του τού επιτρέπει να τρώει ότι θέλει μετά την δύση του ήλιου. Για να σας πω την αλήθεια, εγώ, ως νεόκοπος και επιδοτούμενος καπιταλιστής αγρότης, σκέφτηκα ότι έπρεπε να απολυθεί πάραυτα. Μετά όμως, δεν ξέρω πως, από ευαισθησία, από φιλότιμο, λυπήθηκα το ξερακιανό παιδί από το Κάιρο. Άρχισα να κάνω υποθέσεις για την οικογένειά του, την εμφανή φτώχεια του και αγραμματοσύνη, ήταν ένα παιδί που το έριξαν χωρίς εφόδια στον σκληρό αυτό πλανήτη για να επιβιώσει. Και τελικά σκέφτηκα:

-Α στο καλό, έτσι κι αλλιώς εγώ δεν θα γίνω ποτέ αφεντικό. Ας τον κρατήσω.
Και όλη αυτή την ιστορία σας την είπα για να σας εξηγήσω γιατί δεν έγινα ποτέ αφεντικό...Και για να σας πω επίσης ότι αυτό το παιδί ίσως να διαδηλώνει τώρα, μαζί με ένα εκατομμύριο άλλους, κάπου στην πλατεία Ταχρίρ, στο Κάιρο της Αιγύπτου. Διεκδικώντας μια θέση στον ήλιο αυτού του κόσμου.
Καλή τύχη Μωχάμετ.

Η Κερατέα και το κράτος των Αθηνών

2011-01-31T20:29:00.008+02:00

Το 1864 ιδρύθηκε στο Λαύριο η Εταιρεία “ Roux-Serpieri-Fressynet”, από ένα Ιταλό μεταλλειολόγο που, μαζί με Γάλλους χρηματοδότες, αγόρασαν από την Μονή Πεντέλης και την κοινότητα της Κερατέας 11.000 στρέμματα γης για να αρχίσουν εξόρυξη μεταλλευμάτων και να στήσουν τα μεταλλεία του Λαυρίου , που οδήγησαν αργότερα στα περίφημα Λαυρεωτικά και στην πρώτη χρηματιστηριακή φούσκα του νεοσύστατου Νεολληνικού κράτους.

Το 1982 η ΕΡΤ παράγει ένα σήριαλ, το πρώτο κάτω από την διοίκηση της πρωτοεκλεγείσας τότε σοσιαλιστικής κυβέρνησης του Ανδρέα Παπανδρέου, τα “Λαυρεωτικά”. Τυχαίο; Δε νομίζω!

Η πολύπαθη περιοχή της Λαυρεωτικής, ουσιαστικά το νοτιότερο τμήμα της Αττικής χερσονήσου, υποφέρει πάνω από ένα αιώνα από περιβαλλοντική και κοινωνική υποβάθμιση, θύμα μιας παράδοξης επιμονής του κράτους των Αθηνών. Τα μεταλλεία του Λαυρίου, τότε, αύξησαν τη νοσηρότητα και θνητότητα της περιοχής, και έμειναν εκεί εξορύσσοντας, από τα αρχαία λατομεία, μεταλλεύματα μέχρι το 1977.

Το γνωστό κτίριο του Κονοφάγου, στο Τεχνολογικό και Πολιτιστικό Πάρκο Λαυρίου, κρύβει μια τοξική βόμβα μεγατόνων για τους κατοίκους της περιοχής, με αποθηκευμένους σε κακές συνθήκες 150 τόνους βαρέων μετάλλων και αρσενικού. Το ΕΜΠ, με ευρωπαϊκά κονδύλια, κατασκεύασε επιτόπου, στο χώρο του πάρκου, ένα πρωτοποριακό υπόγειο απόθεσης επικίνδυνων αποβλήτων, αλλά η μεταφορά των αποβλήτων δεν έχει ΑΚΟΜΑ πραγματοποιηθεί. Οι κάτοικοι της Λαυρεωτικής εξακολουθούν να ζουν κάτω από τον κίνδυνο διαρροής μολύβδου, καδμίου, αρσενικού, από ένα ετοιμόροπο κτίριο, αλλά φυσικά η κοινωνία μας περί άλλων τυρβάζει. Ρυπογόνες βιομηχανίες, το εργοστάσιο της ΔΕΗ, οι πυλώνες υψηλής τάσης που τροφοδοτούν με ρεύμα όλο το λεκανοπέδιο, αλλά επιβαρύνουν την υγεία των κατοίκων της περιοχής, συνθέτουν ένα πολύ τοξικό περιβάλλον για να ζει κανείς.

Και όμως, οι κυβερνώντες πολιτικοί, φρόντισαν να προσθέσουν στην πολύπαθη περιοχή άλλο ένα πρόβλημα. Και δείτε πως!!! Αφού χαρακτήρισαν όλη την περιοχή σαν αρχαιολογικό χώρο και υποβάθμισαν δραματικά την αξία της γης, μετά χωροθέτησαν και ένα ΧΥΤΑ, ΧΥΤΥ, πείτε το όπως θέλετε, πάνω στο διπλανό όρος του Οβριόκαστρου, κοντά σε πιθανολογούμενο προϊστορικό οικισμό, πάνω από την κοιλάδα των Μεσογείων και δίπλα σε μερικές από τις καλύτερες παραλίες της Αττικής. Τα μισόλογα δεν έχουν τελειωμό φυσικά. Τους είπαν για εργοστάσιο επεξεργασίας απορριμάτων, εργοστάσιο δεν βλέπουν. Ποιος σώφρων πολίτης του φαιδρού αυτού κράτους δεν θα υποπτευόταν ότι απλώς θα τα θάψουν και το εργοστάσιο...βλέπουμε;

Έχουν υποχρέωση οι ήδη μολυσμένοι και επιβαρυμένοι να δεχτούν τα σκουπίδια όλων των άλλων; Που είναι τα ανταποδοτικά τους οφέλη; Πουθενά. Πηγαίνετε να δείτε πως οι τηλεοπτικοί αστέρες των δελτίων ειδήσεων παρουσιάζουν το θέμα. Εντελώς λανθασμένα. “Ναι οι κάτοικοι της Κερατέας έχουν δίκιο αλλά δεν είναι κι αυτός δημοκρατικός τρόπος επίλυσης των προβλημάτων...” κλπ κλπ. Λάθος! Οι κάτοικοι της Κερατέας είναι αγανακτισμένοι, το ποτήρι έχει ξεχειλίσει γι αυτούς. Γιατί είναι τα μόνιμα θύματα της αστικής εξέλιξης της Αττικής εδώ και πάνω από ένα αιώνα. Και βλέπουν ότι για άλλη μια φορά δρομολογείται να τους δώσουν αυτά που δεν θέλει κανείς. Τα σκουπίδια αυτή τη φορά.

Αυτό που παίζεται στην Κερατέα δεν είναι μια απλή τοπικιστική αντίδραση για τα δυσάρεστα σκουπίδια. Είναι η αντίδραση των κερατάδων και δαρμένων, των καταφρονεμένων της Αττικής.

Η αλήθεια είναι απλή. Πολιτικοί αυτής της χώρας, πηγαίνετε να χωροθετήσετε έναν κομψό ΧΥΤΥ στην Εκάλη και στην γύρω περιοχή. Ή μήπως δεν αντέχει η αριστοκρατική σας μύτη την οσμή; Φτιάξτε σε συνεργασία με τις περιβαλλοντικές οργανώσεις ένα ολοκληρωμένο δίκτυο διαχείρισης απορριμάτων, έτσι ώστε να μειωθεί ο όγκος των σκουπιδιών.

Ιδέες και λύσεις υπάρχουν φυσικά. Αλλά όταν είσαι αποφασισμένος να εφαρμόσεις την αδικία , επόμενο είναι να φωνάζεις τα σώματα ασφαλείας να σε βοηθήσουν. Μαθημένο σε τέτοια άλλωστε το νεοελληνικό κράτος, εκεί κοντά, στην απεναντινή Μακρόνησο, δεν..απέρριπτε παλαιότερα τους...κομμουνιστάς;

Θα το επαναλάβω, όπως μου το είπε πολύ όμορφα ένας φίλος τις προάλλες. “ Για μένα δεν με νοιάζει και τόσο. Αλλά κοιτάζω τα παιδιά μου και αναρωτιέμαι σε ποιον κόσμο ετοιμάζομαι να τα ρίξω. Ίσως θα πρέπει να κάνω κάτι. “

Ναι, οι κάτοικοι της Κερατέας αποφάσισαν να κάνουν κάτι. Γιατί κοίταξαν στα μάτια τα παιδιά τους. Ή όπως πολύ ωραία το τραγούδησε ο Διονύσης Σαββόπουλος..

Δεν ξέρω τι να παίξω στα παιδιά, στην αγορά στο Λαύριο....

Η θέα από το νέο νοσοκομείο του Παραλιμνίου - Μέρος δεύτερο

2011-01-30T20:23:00.002+02:00

Συνεχίζεται από εδώ

Σύμφωνα με άρθρο στο ελληνικό τμήμα της Wikipedia, η Αμμόχωστος ήταν το 1974 μια σύγχρονη πόλη 40.000 κατοίκων, ανεπτυγμένη πολύ τουριστικά και οικονομικά. Ήταν δε το κυριότερο λιμάνι της Κύπρου. Η ιστορία της πόλης χάνεται στο βάθος των αρχαιοελληνικών εποικισμών, καθώς η αρχαία ονομασία της πόλης ήταν Σαλαμίς, ενώ το σύγχρονο όνομά της ανάγεται στον 4ο μ.Χ. αιώνα. Στο φράγκικο κάστρο της Αμμοχώστου λέγεται ότι τοποθετεί ο Σαίξπηρ την εξέλιξη της τραγωδίας του “Οθέλλος”.

Θέλω να πω ότι η Τουρκική κατοχή της Αμμοχώστου και μάλιστα με τον τρόπο που αυτή έχει εξελιχθεί, δεν είναι τυχαία. Πρόκειται για την σημαντικότερη ίσως πόλη της Κύπρου, σύμβολο επίσης αντίστασης στην τουρκική κατοχή, καθώς η άμυνα της στην τουρκική πολιορκία του 1571 υπήρξε λυσσαλέα και προκάλεσε εκατόμβη θυμάτων στους πολιορκητές.

Αλλά ας αφήσουμε για λίγο την έρημη πόλη και ας κοιτάξουμε ευρύτερα το κυπριακό πρόβλημα. Αν επισκεφτεί κανείς την πόλη της Λευκωσίας και οδηγήσει στους δρόμους της, πέφτει συνεχώς πάνω σε φυλάκια που κόβουν δρόμους στην μέση και αντικρίζει μπροστά του τις τουρκικές σημαίες. Τις υψώνουν στα φυλάκια, τις ζωγραφίζουν στα βουνά σε φαραωνικό μέγεθος, ένα πέπλο τρόμου που δεσπόζει παντού στο πολύπαθο νησί. Μια επίσκεψη μάλιστα στο κατεχόμενο τμήμα της Λευκωσίας, αποκαλύπτει περισσότερα. Στην κεντρική αγορά του Τουρκικού τομέα, θα δει μία τεράστια φωτογραφία του Κεμάλ Ατατούρκ δίπλα στην κεντρική είσοδο και έναν μυστακοφόρο Τουρκοκύπριο αστυνομικό να παρακολουθεί βλοσυρά τους επισκέπτες.

Ο συμβολισμός είναι φανερός. Η συμπεριφορά των Τούρκων εκπορεύεται από την εθνική τους ανασφάλεια. Στην Κύπρο αντανακλάται ένα τεράστιο πρόβλημα του Τουρκικού κράτους, που προσπαθεί να αποκτήσει σύγχρονη εθνική συνείδηση, ενώ έμαθε από αιώνες να λειτουργεί σε ένα πολύπλοκο πολυπολιτισμικό περιβάλλον. Γι αυτό έχει τόσο μεγάλη ανάγκη να επιδεικνύει τις σημαίες του, γιατί η εθνική του υπόσταση υπολείπεται και όχι μόνο, αμφισβητείται ευθέως από τους πληθυσμούς που πολλάκις καταπίεσε στο εσωτερικό του. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι Κούρδοι της Ανατολίας.

Αν δούμε λοιπόν το πρόβλημα από αυτή την γωνία, είμαστε σε θέση να καταλάβουμε ότι και οι Τουρκοκύπριοι έχουν χάσει πολλά από την συνύπαρξη με τον Τουρκικό στρατό. Ας προσπεράσουμε χάριν του κειμένου το σοβαρό πρόβλημα της διεθνούς τους απομόνωσης. Το πιο σοβαρό πού έχασαν είναι η δυνατότητα να αντιμετωπίσουν με ένα διαφορετικό τρόπο τον Τουρκικό εθνικισμό. Η πολυπολιτισμική δομή της Κυπριακής κοινωνίας, δηλητηριάστηκε νωρίς από τους Άγγλους κατακτητές, για τους μικροπολιτικούς τους λόγους. Χάθηκε όμως έτσι μία μοναδική δυνατότητα, το να μοιραστούν μαζί μία πατρίδα, χριστιανοί και μουσουλμάνοι, με τζαμιά και εκκλησίες, δυνατότητα που θα μπορούσε να προσφέρει πολλά στους ίδιους τους Κύπριους, αλλά και στην Τουρκία και στην Ελλάδα.

Γιατί και εμείς οι Ελλαδίτες, όπως μας αποκαλούν συχνά οι Κύπριοι Έλληνες, φέρουμε σοβαρές ευθύνες. Ο δικός μας εθνικισμός έκανε πολλές φορές τα πράγματα δύσκολα στο πολύπαθο νησί. Δεν ξέρω πραγματικά πόσο καλύτερα θα μπορούσαν να έχουν εξελιχθεί. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι δεν θα πρέπει να είμαστε φοβικοί απέναντι στο Κυπριακό πρόβλημα. Θα έπρεπε να ενισχύσουμε Έλληνες και Τούρκους της Κύπρου να ζήσουν με τους δικούς τους όρους, να παλέψουμε για να καταλυθεί το επονείδιστο καθεστώς των εγγυητριών δυνάμεων, πάνω στο οποίο στηρίχθηκε η Τουρκική εισβολή.

Και ή έρημη πόλη; Η έρημη πόλη πρέπει να ξαναμιλήσει Ελληνικά. Έχει το δικαίωμα και κανείς δεν μπορεί να της το στερήσει με τα όπλα. Είμαι σίγουρος ότι θα το καταφέρει τελικά. Θα τα μιλήσει με τον δικό της τρόπο, όπως εύγλωττα υπαινίσσεται το ρήμα της φωτογραφίας, με την αρχαιοελληνική εκφορά του. Ανοίξετε...

Αρκετή ώρα μετά τελείωσαν τα ραντεβού μου στο νοσοκομείο του Παραλιμνίου. Είδα και μίλησα μαζί με πολύ ενδιαφέροντες ανθρώπους, με καθαρά ελληνικά πρόσωπα. Βγήκα από το νοσοκομείο με πλήθος συναισθημάτων. Αντιμέτωπος και πάλι με το καυτό ήλιο του απομεσήμερου. Αλλά αυτή τη φορά θα έκανα κάτι. Είχα ήδη μαζί μου την βερμούδα, το καπέλο και τα γυαλιά μου. H δυνατή Οκτάβια μούγκριζε ανυπόμονα. Πάτησα το γκάζι για τον Πρωταρά και άφησα πίσω μου τους σύγχρονους ακρίτες του Ελληνισμού να συνεχίσουν την μάχη τους. Ήμουν σίγουρος ότι θα την δώσουν καλά. Εγώ θα πήγαινα για μπάνιο. Ένας Ελλαδίτης σε μια πολύ Ελληνική γωνιά του κόσμου.