Μετέωρη Χώρα

24 επεισόδιο μετεορικ ποντκαστ

2020-12-01T23:53:00.001+01:00

https://anchor.fm/g-tas/episodes/ep-elqtqc

24ο επεισόδιο, πανηγυρικό για τα 50 μας. Απολαύστε υπεύθυνα!

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΙΣ ΡΙΖΕΣ

2020-12-01T23:44:00.001+01:00

Επιστρέφουμε πίσω στο μπλογκερ γιατί το WordPress μας βγήκε πολύ αντιπαραγωγικο. Μόνιμα αποτυγχάνει να ποσταρει από την εφαρμογή, μεγάλη κούραση.

Παμε παλι από την αρχή λοιπόν!

Μεταφερόμεθα

2018-01-22T17:27:00.001+01:00

http://meteoric-country.org/

Χρόνια με είχε κουράσει το μπλόγκερ, ειδικά η πολύ κακή εφαρμογή τους για αντρόιντ (!), που δεν μπορούσα να ποστάρω ένα ποστ και δυο τρεις φώτο μαζί.
Τελικά νομίζω ότι κατάφερα να τα μαζέψω και μετακομίζω.

Ελπίζω να με ακολουθήσετε!

Μετεόρικ

Διαγωνισμός ταξιδιωτικός για νέους 18-30

2018-01-17T22:28:00.001+01:00

Πάρε μέρος, τι κάθεσαι. Είμαστε στην Ευρώπη, πράγματα συμβαίνουν. Αγγλικουλια έχεις καλύτερα από τον ΠΘ; Γράφεις; Ταξιδεύεις; Όρμα, ειδάλλως περίμενε μήπως ανακαλυφθείς και γίνεις ο νέος Καρανικας, η γίνε κομματικό η πουτινικο τρόλ επί πληρωμή. Αλλά σου αξίζει καλύτερα!

The Road Trip Project: Eight individuals (18-30 years old) will travel on four routes across the continent (Baltic, Danube, Mediterranean or the Atlantic) between Spring and Summer 2018. Each team will embark on one of the road trip routes. Along the way they will meet locals and experience the local vibe, discover projects that change people's lives for the better, and explore unknown places. They will film and share their stories and what they learn along their journey and these will be featured in a road movie and an online travel guide to Europe 'off the beaten path'. Register or spread the word! http://ec.smh.re/GXE

Εμείς γεράσαμε η αυτοί δεν βλέπονται;

2018-01-14T22:59:00.001+01:00

Δεν ξέρω πιο από τα δύο είναι. Η νεολαία πάντως - δηλαδή ότι είναι πέντε χρόνια μικρότερο από μένα (τελειώνοντας τα σαράντα) μέχρι και μετά έφηβοι (σήμερα από 13 και πάνω) μου προκαλούν ληγουρα έντονη, ζαλάδες και τάσεις εμετού. Πιθανότατα μια χαρά είναι και φταίω εγώ, αλλά πες μου.
Πάω σε σπίτια, βρίσκω κατακουρασμενους, σκοτωμενους γονείς, δέκα φορές χειρότερα από οποιαδήποτε παλιότερη γενιά (που μπορούσαν να καταφεύγουν σε φάπες και πόσα άλλα) και λαμπερούς εφήβους με τα λιποσαρκα μακριά σώματα και μόνιμα ένα κινιτο στο χέρι και την λάμψη της οθόνης στην μούρη. Δυσκολα κάνεις επαφή με τα μάτια. Για τους γονείς έχουν να πουν τα χειρότερα οπότε αποφασίσουν να παρεμβουν. Ασχολούνται με μυστηρια πράγματα πχ μαγειρεύουν, φτιάχνουν γλυκά και τέτοια. Κουλά πράγματα, μάστερ σεφ ένα πράγμα.
Αν προχωρήσουμε σε υψηλότερα ηλικιακά στρώματα, μοιάζουν με αυτά τα νεαρά άτομα που ποσταρα. Νεαρά άτομα με απίστευτα επιμελήμενη εμφάνιση, που πιστεύουν ότι είναι της παρέας της Καρντασιαν είναι ινφλουεσερς, είναι κάτι. Είναι σαν γλυμμενοι από πάνω ως κάτω, είναι το μακιγιάζ, τα ρούχα, τα γυμνασμένα κολομαγουλα, τα αμέτρητα τατουάζ, τα σελφι, τα μοιραία μαλλιά, είναι κάτι και όλα μαζί.
Τουλάχιστον στο Ελλάδα τα ανώτερα στρώματα αντιστέκονται, θα δεις στάνταρντ τον πενηντάρη με την κοιλαρα και το εγκεφαλικό να περιμένει στην γωνία. Γοητευτικός όμως αισθάνεται, και μπορεί να κυκλοφορεί σεξυ μωράκι, και η συνομηλικη γυναίκα του να είναι, θα το παλεύει καλύτερα από αυτόν, γιαυτόν.
Εδω στην Ευρώπη ούτε σε αυτό το γκρουπ δεν γλυτώνεις, θα περιμένεις την γυναίκα σου στην δουλειά και θα δεις την ανανεωμένη Γαλλίδα με τα δύο παιδιά από δύο γάμους, να την μαζεύει ο λεπτός ποδηλάτης και με ύφος σολωμου , Φινλανδος, με την αμαξάρα, και αυτός από διαζύγιο ορμώμενος, και μαζί να ζουν τον έρωτα των 50.
Ισως όλοι αυτοί είναι φυσιολογικοί, ίσως φταίω εγώ, ίσως πρέπει να αποσυρθώ σε κάνα καφενέ στον Κολωνό. Αντε γειά ρεεεεε

Τζιμάκος

2018-01-14T00:26:00.001+01:00

Πέθανε ο φίλος μου ο Τζιμακος, και πραγματικά κατάλαβα σε μια στιγμή ότι ήταν σαν πατέρας μου ένα πράγμα. Ευτυχώς, βλέπω και ότι πολλοί Έλληνες κατάλαβαν το ίδιο.
Ο άνθρωπος ήταν χιούμοριστας και αρτίστας, αλλά πάνω απ όλα ήταν ένα ελεύθερο και κριτικό πνεύμα, πράγμα σπάνιο για την μικρή Ελλάδιτσα, που είναι όλοι τρεις στον γύρο και ασφυκτιάς ανάμεσα σε καθαρόαιμους φασίστες, εκκλησιαστικους παράγοντες, ρατσιστές, μακεδονομαχους και άλλους μαλακες, και από την άλλη ψευδοαριστερονια, κρυφοσταλινες και πλούσιους αντάρτες των χιονοδρομικων κέντρων.
Δεν χάρισε κάστανα σε κανέναν, και ουδένα αγκάλιασε σαν σωτήρα, διότι ούτε Τσακνης ήταν, ούτε Μαχαιριτσας, ούτε Μποφιλιου και Λαζόπουλος.
Σαν ερμηνευτής και στιχουργός, ήταν συγκινητικός και πολλά χρόνια μπροστά από το ελληνικό τίποτα, όταν από την δεκαετία του 80 είχε να δείξει τραγούδια με αστικό στίχο, που άγγιζαν σύγχρονα και σύνθετα θέματα, πχ άκου παρακάτω το 'ένα τραγούδι για τον Χειμωνα'

Η την κραυγή αντισυμβατικοτητας, το 'ερωτικό'

Το μόνο σιντι που έχω παίξει στο αυτοκίνητο μου το σχετικα καινούργιο (εποχή σποτιφαϊ βλέπεις...) ήταν το τελευταίο του Πανουση. Εκεί να δεις φωνή και κακό, εκτόνωση. Αντε γαμησου εργατια.

Σαν ραδιόφωνατζης, δυστυχώς δεν το οργάνωσα να τον ακούσω πολύ, αλλά η ευστροφια, αλλά και η αλύπητη σάτιρα σε άφηναν άφωνο.

Κριμα που έφυγες νωρίς ρε Τζιμακο και που μας αφήνεις...

Η ανετοιμη χώρα 2 ρατσισμός

2018-01-05T14:02:00.001+01:00

Ένα άλλο θέμα στην Ελλάδα είναι ο ρατσισμός. Δεν θέλουμε να βάλουμε στο μυαλό μας ότι οι άνθρωποι που έρχονται, κλείνουν τρύπες, και κάνουν δουλειές που ο Έλληνας μάλλον άφησε πίσω. Παράλληλα ζούνε και καταναλώνουν τα περισσότερα που βγάζουν, στην Ελλάδα. Ιδανικά, πληρώνουν και ασφαλιστικές εισφορές, για να βγεις εσύ καπότε στην σύνταξη.
Αρκετά καλή συζήτηση στο χωριό μου. Εμ, να, έχουμε και νέους γείτονες, Αλβανοί είναι αλλά. Αλλα δουλεύουν στην Ελλάδα 25 χρόνια, έχουν μια κόρη που πήγε όλο το σχολείο εδώ και δεν θέλει να φύγει και άλλες λεπτομέρειες. Αφού δούλεψαν ακτημονες στα χωράφια για χρόνια, απέκτησαν και περιουσία και σπίτι. Τι να κάνουμε. Η θεία μου το παλεύει βέβαια, καιτι 85 χρόνων, ελπίζω να το καταλάβουν μια μέρα όλοι οι Ελληναρες. Στα Πατήσια η μάνα μου παλεύει να αποδεχτεί τους απέναντι Αιγυπτίους. Έχουν καλύτερο μάλλον διαμέρισμα από εκείνην, μπορεί να τυλίγουν σουβλάκια, ποιος ξέρει. Μουσουλμάνοι, γιορτάζουν άλλες μέρες και ώρες από εμάς. Αυτό εκνευρίζει την μάνα μου. δεν το έχει αποδεχτεί ακόμα.

Πάντως εγώ όταν είδα τις κόρες ή εγγονές ξερω γω στο μπαλκόνι μια μέρα, με την κοιλίτσα έξω και μποξεράκια, στην Αθήνα των 35 βαθμών, κατάλαβα ότι σε αυτήν την πόλη και οι Σϋριες, σε μερικά χρόνια, γυμνές θα γυρίζουν, σαν τα κοριτσάκια στο μετρό με σουτιέν και σορτσάκι που δεν ξέρεις που να κρυφτείς.

Όπου μεγαλώσει ο καθένας, αυτό γίνεται, αρέσει δεν αρέσει σε κάποιους. Η επιρροή των πρώτων χρόνων, του σχολείου, της γειτονιάς, των πρώτων φίλων κλπ είναι τεράστια. Ο Γιάννης κλαίει αγκαλιά με την ελληνική σημαία στα γήπεδα του NBA, ενώ οι ανηψιοι μου πανηγυρίζουν τις επιτυχίες των κόκκινων διαβόλων του Βελγίου.

Πάντως βρίσε, βρίσε, με τις εκρήξεις του καθενός με το παραμικρό, να φύγουν, να φύγουν, με τα χρυσαυγιτάκια να παρελάυνουν κλπ, το μόνο σίγουρο είναι ότι θα φύγουν αυτοί που δεν πρέπει να φύγουν. Και θα μείνετε με τους μαφιόζους εγκληματίες που δεν έχουν που αλλού να πάνε και γουστάρουν εδώ, αφού είναι ένας καταπληκτικός τόπος για να πουλήσεις κόκα, γυναίκες, λαθραία τσιγάρα και ότι άλλο.

Η ανετοιμη χώρα 1 (πληρωμές εισιτηρίων)

2017-12-29T08:35:00.001+01:00

Αυτή την φορά τα κατάφερα με το μηχάνημα πληρωμής του πάρκινγκ του αεροδρομίου Βενιζέλος. Ενω εχει καθαρά υποδοχή για να δεχτεί την πιστωτική κάρτα και μετά να βάλεις το πιν, στην πραγματικότητα δεν δουλεύει. Βάζεις την κάρτα από την ίδια υποδοχή που βάζεις και το εισιτήριο, και δεν ζητά πιν. Φυσικά άμα δεν το ξέρεις αυτό, τρελαίνεσαι λίγο, όπως εγώ την προηγούμενη φορά. Και δεν θα ρισκάρεις να σου φάει την κάρτα, στο ξεκίνημα τη; διαμονής σου. Θα μπορούσε να είναι πιο ξεκάθαρα ειπωμένο. Να υπάρχουν εξηγήσεις.

Όσο για το περίφημο συγχρονο σύστημα για το μετρό και τον ηλεκτρικό, δεν λειτουργεί ακόμα. Δηλαδή οι πύλες είναι ανοικτές ακόμα. Επίσης τα μηχανήματα και τα γκισέ, λένε ξεκάθαρα ότι δεν υποστηρίζουν POS, δεν εχει καταφέρει να ολοκληρωθεί το απίστευτο τεχνολογικό επίτευγμα σύνδεσης τους. Μια πολύ λανθασμένη κίνηση κατά την γνώμη μου, είναι και η από ότι διάβασα και είδα, απομάκρυνση των σεκιουριταδων. Οπότε τώρα τα μηχανήματα είναι στο έλεος της βαριοπουλας. Τα μηχανηματα είναι καλά, υποστηρίζουν πολλές γλώσσες και κατάφερα να επαναφορτισω το εισιτήριο μου το εικονιζόμενο (όλα φορτίζουν πάλι, όχι μόνο οι κάρτες). Τα εισιτήρια και φυσικά όλο το πρότζεκτ είναι χρηματοδοτουμενο από την ΕΕ. Το κτύπησε το εισιτήριο (το 'εδειξα' και αφαίρεσε μια διαδρομή ). Παραμένει σαν αξεσουάρ εκεί, είδα και ένα εισιτήριο πεταμένο κατάχαμα (και ας είναι επαναφορτιζομενο). Κάτι Ρωσίδες, το έβαλαν στα Ρώσικα και προσπαθούσαν να καταλάβουν (αφού χρησιμοποίησαν δωρεάν το τρένο). Δεν πειράζει, νωρίς είναι ακόμα, είμαστε μόλις στο 2017 προς 18.

Εμβληματικό ΕΜΠ

2017-12-12T22:27:00.001+01:00

Παυλόπουλος: Εμβληματική η συνεισφορά του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου στην Παιδεία http://www.newsbomb.gr/politikh/news/story/844631/paylopoylos-emvlimatiki-i-syneisfora-toy-ethnikoy-metsovioy-polytexneioy-stin-paideia

Εμβληματικό Πολυτεχνείο, σαφώς και προφανώς.

Δεν έχει προσφέρει μόνο τον Τσίπρα, τον Λεβέντη, τον Σπιρτζη, τον Μπαλτά κλπ.

Έχει προσφέρει εκατομμύρια επιστήμονες που σχεδίασαν και δημιούργησαν την χώρα μας ολάκερη. Τις πολυκατοικίες, σεμνές, δωρικες, χωρίς πάρκινγκ, χωρίς χώρους αποθήκευσης σκουπιδιών και πολλές άλλες λεπτομέρειες.

Μέσα σε κάθε έργο και κάθε φορολόγηση. Όλα στο ταμείο της ολοδικης τους ασφάλισης, επιπρόσθετης σε κάθε άλλη ασφάλιση. Η πενταετία τους στο πτυχίο, αναγνωρίζεται σαν πτυχίο και μάστερ, μπορεί και διδακτορικό. Τα εργασιακά τους δικαιώματα αν γραφουν σε κολοχαρτο, θα γεμίσουν ένα ρολό. Μόνοι τους τα ψηφίζουν στην Βουλή.

Τμήματα ίδρυσαν και μεταπτυχιακά. Και ας έδειχναν και λίγο άσχετα με μπετά και τους ηλεκτρικούς πίνακες. Και Μαθηματικών, και ΜΒΑ και φιλοσοφία, και ότι να ναι. Δεν βαριέσαι, λεφτά υπάρχουν.

Ας τους βραβεύσουμε κιόλας. Να μην ξεχνουμε , και το 'εδώ πολυτεχνείο'. Συγχαρητήρια. Αφήστε κάτι και για μας. (είμαι σίγουρος ότι αν σου απονεμηθεί ένα μάστερ μαθηματικών που έχουν στήσει, η πάρεις κάνα τομέα αντίστοιχο, και Μαθηματικά διδάσκεις! Ένας μηχανικός τα ξέρει όλα και τα μπορεί όλα. Ειδικά να σου σχεδιάσει οτιδήποτε χρησιμοποιώντας πακέτα στον υπολογιστή.)

Σοκαρισμένοι στο Βέλγιο

2017-11-20T10:35:00.002+01:00

https://www.newstatesman.com/world/europe/2017/11/travels-belgium-dysfunctional-fractured-state-heart-eu

- Εδώ είναι ένα τυπικό αγγλοσαξωνικό άρθρο, όπου το Αγγλόνι, σοκάρεται από το Βέλγιο.
- Το Αγγλόνι, που άμα περπατήσεις στο Λονδίνο ή στο Λέστερ, δεν ξέρεις σε ποιά ήπειρο έισαι, διαμαρτύρεται γιατί υπάρχουν ολόκληρες γειτονιές Τούρκικες και Αφρικανικές στην Βρυξέλλα. Συγνώμη και για τα Ελληνικά σουβλατζίδικα κοντά στην Γκραν Πλάς.
- Το Αγγλόνι μιλά για ακρίβεια, που αν δεν φας προσφορές με τρίγωνα σάντουιτς του Μπουτς ή του Τέσκο (κατά προτίμηση τέλος της μέρας που τα κατεβάζουν 50%), άμα κάτσεις σε εστιατόριο και δεν είναι καμιά καντίνα που τρως αγκαλιά με τον διπλανό, θα πληρώσεις έναν ελληνικό μισθό (και πρέπει να έχεις κλείσει και τραπέζι από πέρυσι).
- Αν πας να ψάξεις για σπίτι (αυτά με τις μοκέτες και τα παράθυρα που παίρνουν αέρα), θα πέσεις χάμω και θα κλαις, και μετά θα αρχίσεις να ψάχνεις για δωμάτιο σε καμιά οικογένεια ακλοολικών.
- Συγνώμην για τις πολλές γλώσσες και ταμπέλες και συγνώμην που Αγγλικά δεν είναι αποδεκτά για να πάρεις υπηκοοότητα (!!!)
- Οι Λονδρέζοι χαίρονται να βάζουν λεφτά για να επιβιώνει το Μπλάκπουλ; Εδώ η Βαρκελώνη δεν θέλει να δίνει στην Μαδρίτη.
- Ναι πολύ τρομοκρατία στο Μάλεμπεεκ, ενώ στο Λονδίνο και στο Μάντσεστερ, μοιράζουν λουλούδια οι τρομοκράτες.
- Ναι μπρεξιτάδες μου, μην αγχώνεστε, θα κλειστείτε στο νησί σύντομα μετά το σκληρό μπρέξιτ, και θα ακούτε Φαρανζ από το ράδιο και δεν θα έχετε να κάνετε με τις ξοφλημένες χώρες απέναντι.
---------------------
Είναι τεράστια η κοινωνική συνοχή στην Βρετανία, τι να λέμε. Έτσι μου ήρθε φλασιά τώρα το 1998 ο λευκός εργατάκος να βρίζει δυνατά μέσα στα αυτιά έναν κουστουμαρισμένο μάυρο, στο τρένο μεταξύ Νότινγχαμ και Λέστερ, που μίλαγε στο τηλέφωνο με την γκόμενα (ΦΑΚ ΓΙΟΥ του έλεγε ο άλλος), μετά τα βρήκανε (αλλιώς θα τον μαχαίρωνε φαντάζομαι).
Το ύφος σαν ύαινα του τελειωμένου Αγγλάκου, που μου έλεγε ότι λένε λέει τους Έλληνες 'bits and pieces' όπως λέει τα απομεινάρια του Κυριακάτικου φαγητού, που τα χρησιμοποιούν για να φτιάξουν κάτι να φάνε την Δευτέρα. (ψέματα, αυτοί οι άνθρωποι ποτέ δεν μαγειρεύουν). (2006)
Ο χοντρούλης νεαρός Αγγλάκος να βάζει στην τσέπη του τα ψιλά που τον πλήρωσα, μπροστά στα μάτια μου, κλέβοντας το μαγαζί, κάπου στο Μάντσεστερ 2006.
Η υπάλληλος στο Outlet, στο Μάνστεστερ, να ξεσπά σε κλάματα, επειδή την ρώτησα πόσα σαντιμέτρ έχει η ίντσα. (2006).
1998 να περπατάμε με την Βρετανοπακιστανή στο Νότινγχαμ και να μας κοιτάνε καλά καλά τα μελαχρινά αγόρια (που πάει αυτή με τον άπιστο)

Τώρα τελευταία πάω μόνο Λονδίνο. Παντού βρίσκω Ισπανούς και Ιταλούς και άλλους Ευρωπαίους να εργάζονται, και είναι καλύτερα.
Ρε ουστ!

Φώτο από απαίσιο Βέλγιο και ειδικότερα φτωχοποιημένη Γουαλονία

Στα Αλάτσατα

2017-11-19T01:43:00.000+01:00

Εκείνη λοιπόν την πρώτη εβδομάδα του Οκτωβρίου του 17, κινηθήκαμε επιστρέφοντας από την περιοχή της Εφέσου, προς Αλάτσατα. Περνώντας ξανά από την Σμύρνη, βλέπεις την οργιαστική οικοδόμηση και τους τσιμεντένιους όγκους στην σειρά. Στην Τουρκία κτίζονται τεράστια κτίρια, με μικρά μπαλκόνια, και σε αποστάσεις μεταξύ τους. Πολλά μαζί δε, ίδια, του ιδίου πρότζεκτ.
Έπεσε στα χέρια μου διαφημιστικό έντυπο για την Σμύρνη και αντιλήφθηκα ότι αποτελεί και σήμερα, τόσο μεγάλο αστικό κέντρο που στον κόλπο της, υπάρχουν και θαλάσσιες συγκοινωνίες. Θαλάσσιες συγκοινωνίες έχω δει και στην Πόλη φυσικά, αλλά και στην Βενετία. Καραβάκια σε πάνε απο στάση σε στάση, σαν λεωφορεία. Φυσικά αυτό είναι κάτι που δεν υπάρχει καθόλου στις ελληνικές πόλεις, άλλωστε εμείς είμαστε μοντέρνοι και φτιάχνουμε μετρό.
Βλέπεις και πιο μικρά κτίρια, μονοκατοικίες ας πούμε, αλλά πολλά ίδια. Η χώρα είναι πολύ μεγάλη, μεσαία και πλούσια τάξη υπάρχει, και θέλουν καλοπέραση.Και αγοράζουν αυτά που κτίζουν γι αυτούς. Ειδικά σε αυτήν την περιοχή - μιας και ο μιμητισμός είναι τρομερός σε αυτήν την χώρα - οι εύποροι αγοράζουν τα πάντα, αγοράζουν σχεδόν με το ζόρι ακόμα και σπίτια χωρικών στα χωριά να τα κάνουν βίλες για την πάρτι τους.
Πάντως κακήν κακώς και ακολουθώντας τον εντυπωσιακό αυτοκινητόδρομο και βλέποντας διάφορα τερατουργήματα, βγαίνεις από όλο αυτό, και το τοπίο τελικά αδειάζει. Μάλιστα τα τελευταία χιλιόμετρα πριν από τα Αλάτσατα, το τοπίο είναι άδειο, άνυδρο και βραχώδες, και φαίνονται ανεμογεννήτριες στα βουνά. Είναι βασικά μια χερσόνησος απέναντι από την Χίο και τα Αλτσατα απο ότι διάβασα, Χιώτες τα έφτιαξαν και ήκμασαν κάποτε, μέχρι που προφανώς πήραν τον ομματιών τους όταν όλα τελείωσαν, μετά το 1922. Το όλο ταξίδι από την Σμύρνη, αν δεν κάνω λάθος δεν ήταν πάνω από καμιά ώρα.
Από ότι διάβασα, την σύγχρονη εποχή ανακαλύφθηκε σαν κέντρο σέρφινγκ, λόγω των δυνατών ανέμων που πνέουν, και αναπτύχθηκε τρομερά. Πέρασα μόνο μερικές ώρες εκεί, αλλά μου έκανε πολύ καλή εντύπωση. Είναι το καλύτερο Τουρκικό θέρετρο που έχω δει, με διαφορά.
Ενδεχομένως είναι η Μύκονος της Τουρκίας! Όπου και να κοιτάξεις, βλέπεις καλοφτιαγμένα κτίρια, με όψη πέτρινη, με ωραία παράθυρα σαν νεοκλασικά, αλλά και με πιο Οθωμανικά στοιχεία, πχ το κλειστό προτεταμένο μπαλκόνι, την τσούμπα που λέμε. Βλέπεις και ξύλο και μεταλλικές κατασκευές, κάγκελα περίτεχνα κλπ. Πολλές λεπτομέρειες, παλιά έπιπλα ή μάλλον απομιμήσεις παλιών επίπλων, και άλλα νοσταλγικά αξεσουάρ από παλιά τούβλα και καλά στους τοίχους, μέχρι νοσταλγικά γραμματοκιβώτια. Τα μαγαζιά επίσης πάρα πολύ προσεγμένα, ότι κοντυνοτερο έχω δει σε Ελλάδα. Μέχρι και καφέ με ζωντανή τζαζ μουσική είδα.
Αν ήθελα να ρίξω λίγη χολή, όλα αυτά είναι καλά, αλλά όπως και παντού στην Τουρκία, είναι πολύ δύσκολο να συνδεθούν οι Τούρκοι με τον τόπο και την προγενέστερη κατάσταση. Δεν ξέρουν Ελληνικά, ή ξέρω γω Λεβαντίνικα, Αρμένικα, Εβραίικα, αν μιλάμε για άλλα μέρη, και ούτε και θέλουν στην πραγματικότητα, να επαναφέρουν μια πιο πιστή εικόνα μιας παλιάς εποχής. Το υπέροχο μπουτίκ ξενοδοχείο που είδα εγώ, δεν είχε καμιά πραγματική σχέση με τα παλιά Αλάτσατα, και ήταν ένα ψεύτικο, πολύ όμορφο, πρότζεκτ. Κτίζουν, καλουπώνουν, προχωρούν. Και δεν είναι δυνατό σε μια πρόχειρη ματιά που έριξα στις κοντινές παραλίες, να υπάρχει παραλία Μαλιμπού. Έλεος με την Αμερικανιά. Βέβαια δεν ξεχνώ ότι στην Μύκονο υπάρχει Σούπερ Παραντάι.
Σε εστιατόριο απλό που έφαγα (είχε πετραδάκια στο έδαφος, μου θύμισε χρυσές παιδικές αναμνήσεις, όταν στα Πατήσια - κοντά στον Άγιο Νικόλαο, κάτω από τις γραμμές του ηλεκτρικού), είχαμε ταβέρνα κανονική με φιστικιές και χαλίκι κάτω). Μου έκανε εντύπωση ότι η σαλάτα ήταν κομμένη πολύ κοντά στην χωριάτικη σαλάτα, δηλαδή κάπως τραχιά και άγαρμπη, διότι στην κανονική Τουρκία λατρεύουν τα διάφορα κουζινικά ρομπότ και όλα είναι εκνευριστικά καλοκομμένα. Επίσης στην βαθιά Τουρκία σχεδόν δεν ξέρουν τι είναι το ελαιόλαδο, το οποιο φυσικά στα Αλάτσατα υπηρχε άφθονο.
Συναντήθηκα για καμιά ώρα περίπου και με Τούρκους της ηλικίας μου, αποφοίτους καλών σχολείων κλπ. Καλοί είναι, άνθρωποι χωρίς δεσμό με την γη που πατάνε παραμένουν πάντως. Εϊναι αρκετά διεθνείς, λόγω σπουδών και εργασίας, αρκετά άσχετοι με την χώρα τους την ίδια και την χώρα απέναντι. Οι περισσότεροι έχουν επισκεφτεί πχ διάφορα μέρη στις ΗΠΑ, και στην Ελλάδα παίζεται αν έχουν πάει στην Μύκονο και στο απέναντι νησί, καμιά Σάμο ξερω γω. Ειναι πάντως ή δείχνουν πολύ θετικοί για την Ελλάδα, άλλωστε αν ταξιδέψεις λίγο στην Τουρκία, καταλαβαίνεις ότι η Ελλάδα είναι ένα υπέροχο μέρος για διακοπές!
Αποσπάστηκα σύντομα γιατί ήμουν πολύ κουρασμένος για να ακούω Τούρκους να συζητάνε όμορφα τίποτα ή τις σχολικές τους αναμνήσεις στο ιδιωτικό ή πόσο κακός είναι ο Ερντογάν (ούτε καν, δεν μιλάνε για πολιτικά), και πήγα να κρασάρω στο δωμάτιο. Το ίντερνετ ήταν εξαιρετικά κακό, αλλά κατάφερα να πιάσω από απέναντι, Β πρόγραμμα στο ράδιο του κινητού. Και με πήρε ο ύπνος.
Την επόμενη μέρα φάγαμε πρωινό σε ένα απίθανο περιβάλλον που πιο πολύ από τις δυο πισίνες, μου άρεσαν οι βαρυφορτωμένες ελιές, και το μπουκέτο με κάτι αγριολούλουδα που φύτρωναν παραπέρα σε ένα χωράφι και έκοβαν και έβαζαν στα βάζα. Τρομερή μυρωδιά.
Πήραμε τον μακρύ δρόμο για πίσω, και μετά από καμιά δωδεκαριά ώρες και πολλά σεκιούριτι τσεκς, είμασταν σπίτι μας, στο αιώνιο γκρίζο και εκεί που το φως είναι σαφώς χαμηλότερο!

Στην Έφεσο

2017-10-31T08:02:00.001+01:00

Γειά σου αναγνωστα, χάθηκα αλλά το μπλογκ είναι η συνήθεια που έγινε λατρεία και πάλι θα γυρνώ!
Σου είχα πει για το Σιρινζε (Κιργιντζε) που αξιώθηκα να επισκεφτώ. Ε, λοιπόν, πιο πριν και μόλις κάποια 65 περίπου χιλιόμετρα από το αεροδρόμιο της Σμύρνης, είναι η Έφεσος. Βασικά είναι το Σελτζούκ, μια μικρή πόλη με κάστρο (μάλλον βιαστικά αναστυλωμενο) και διάφορα τζαμιά αλλά και τα τεράστια ερείπια μεγαλειωδων βυζαντινών ναών. Εντελώς έξω από την μικρή πόλη είναι ο αρχαιολογικος χώρος ανενοχλητος , εκτείνεται σε επίπεδη σχεδόν γη, κατά μέσης ενός πολύ πλούσιου κάμπου. Τεράστια πόλη που είχε και 200 χιλιάδες κατοίκους κάποιες στιγμές, με αποτέλεσμα να βρίθει από ερείπια. Μοιραία σκέφτεσαι τι θα γίνονταν αν τυχόν η Αθήνα αναπτυσσόταν πάρα πέρα από τις ρίζες της Ακρόπολης, και μπορούσε να ερευνηθεί όλος αυτός ο χώρος της τρομερής πόλης. Στην Έφεσο τα μνημεία είναι κυρίως ελληνιστικα και Ρωμαϊκά. Δεν ξέρω αν έχει και άλλα παρακάτω και τους ενδιαφέρει να τα βγάλουν. Είδα πλήθος επιγραφών στα ελληνικά κατά 90% κάποιες ήταν ακόμα και χριστιανικες. Η δουλειά συνεχίζεται και είναι σαφές ότι υπάρχουν τεράστιες εκτάσεις να ανασκαφουν.
Με την έκθεση που έχω στα Τουρκικα πράγματα, έχω να κάνω κάποιες κλασικές, κακές παρατηρήσεις φυσικά. :-) Σιγά μην δεν έκανα. Στην συλλογική τους κεμαλικη τουρκική μνήμη, προσπαθούν να βρουν θέση για όλα αυτά τα ερείπια. Πρώτα απ όλα τα καμαρώνουν πολύ και κάνουν και συγκρίσεις και μπορεί να πουν μεταξύ σοβαρού και αστείου ότι τα καλύτερα αρχαία είναι εκτός Ελλάδας, στην Τουρκία! Φυσικά λεπτομέρειες και για αυτούς και για πολλούς άλλους, πόσο διαφέρει ένας ταλαιπωρημενος κουρος του 6ου και 5ου αιώνα προ Χριστού, από έναν κακάσχημο Ρωμαικο ανδριάντα του 100 μχ. Παρεπιμπτοντως οι Ρωμαίοι είναι τρομακτικοί. Εκτός από τον Μάρκο Αυρήλιο που ήταν καλός τύπος. Ήταν οι πρώτοι Δυτικοί, ικανοί να επιβληθούν, επεκταθούν και εκμεταλευθούν! Φυσικά βρήκα βιβλία πολλά για μυθολογία Ελληνική (Γιουνάν Μιτολοζί). Επίσης είναι περήφανοι για τις πάμπολλες αρχαίες πόλεις της Ιωνίας και μάλιστα είδα και ξεχωριστές παρουσιάσεις-συλλογές όλων των σοφών που γεννήθηκαν και δημιούργησαν εκεί. Το μόνο που δεν λέει, είναι 'πόσο περήφανοι που γεννήθηκαν Τούρκοι' για να χρησιμοποιήσουμε και μια έκφραση του τεράστιου ηγέτη τους, του μόνου έξυπνου και γοητευτικού άνδρα Τούρκου που βρέθηκε (πριν τον Εζέλ :-) και ο οποίος φυσικά γεννήθηκε στην Σαλονίκη.

Φυσικά πολύ δύσκολα βλέπεις σε φυλλάδια, βιβλια, επιγραφές και στο μουσείο, την λέξη 'ελληνικος'. Οι πόλεις ιδρύονται από Μεγαρεις, Κορίνθιους κλπ και μετά γίνονται Ρωμαϊκες και αναφέρονται οι Μακεδόνες και οι Σελευκιδες, οι Βυζαντινοί και τέτοια.

Υπάρχει κάποια τοποθεσία και εκκλησία κοντά που υποτίθεται ετάφη η Παναγιά και ένας Απόστολος. Είδα φώτος του Πάπα στην εκκλησία και γιατί όχι άλλωστε.

Έπιασα και πολυτελείς εκδόσεις για την Σμύρνη στα χέρια μου, στις οποίες προβάλλεται κάποιο κοσμοπολίτικο παρελθόν, κυρίως λεβαντίνοι και ελάχιστες φώτο Ελλήνων, Αρμένιων και Εβραίων φυσικά.

Ολα τα παραπάνω και πολλά περισσότερα, δικαιολογούνται όταν έχεις να κάνεις με ανθρώπους που η κουλτούρα τους ξεκίνησε βαθιά από την Ασία, τώρα ζουν στο Αιγαίο μεταξύ άλλων, αλλά έχουν φορτωθεί την Αραβική θρησκεία, αποκομμένη από τον Δυτικό πολιτισμό και γεννημένη στην έρημο. Επίσης όταν στο σχολείο κάνεις κεμαλοφασιστική ιδεολογία, σε κανονικότατα μαθήματα, αντί να βγάλεις τα ματάκια σου για τους θησαυρούς της χώρας σου, κοιτίδας του κόσμου.
Το μουσείο της Εφέσου είναι πολύ ωραίο αλλά εντυπωσιακά μικρό. Έχει κάποια πράγματα, κυρίως Ρωμαϊκά, και 2 εντυπωσιακά, άσχημα και πολύ θρησκευτικά αγάλματα της Άρτεμις, πολύ Μχ και αυτά.
Πολύ τακτοποιημενο πάρκινγκ και αρχαιολογικος χώρος, είσοδος, μαγαζιά, μέσα δεν είχε φύλακες αλλά κάμερες. Τα μαγαζιά απ έξω λίγο χυδαία, δεν καταλαβαίνω γιατί τα ρολόγια μαϊμούδες έπρεπε να είναι εκεί και να διαφημίζονται με καμάρι.
Οι επισκέπτες μέσα, Τούρκοι, Ισπανόφωνοι, Γερμανοι, κάνα δυο Αμερικανοί, νύφη και γαμπρός Τούρκοι με φωτογραφικό συνεργείο, ήταν σχετικά ασεβείς και εκτός ελέγχου και το βρήκα περίεργο που μπορείς έτσι για πλάκα να ακουμπάς και μπαινοβγαινεις, στην τρομερή βιβλιοθήκη του Κελσίου.
Όλα γίνονται με σπόνσορες και ιδιωτικά κεφάλαια, δεν υπάρχει η τεράστια μηχανή της ΕΕ από πίσω, να το σημειώσουμε αυτό. Αυτά, ελπίζω να ξανά αξιωθώ και θα είμαι πιο αναλυτικός.

https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%88%CF%86%CE%B5%CF%83%CE%BF%CF%82

Στην Τουρκία η γουικιπέντια είναι απαγορευμένη, δεν στην βγάζει. Δεν συμφωνούν με αυτά που γράφει, οι κεμαλοφασίστες και ισλαμοφασίστες και έτσι αποφάσισαν να την απαγορέψουν με απόφαση δικαστηρίου. Εγώ έκλεψα βέβαια γιατί έχω το https://play.google.com/store/apps/details?id=com.ixolit.ipvanish&hl=en και μπορώ να το δω ακόμα και εκεί, μέσω Βελγίου, Ελλάδας ή Ταυλάνδης. Άντε γεια μουστακαλήδες αρκαντάσηδες!

Στον Κιρκιντζέ

2017-10-05T21:26:00.001+02:00

Βρέθηκα σήμερα και διανυκτερεύω στον Κιρκιντζέ, το μυθικό χωριό της Διδούς Σωτηρίου.

Η προσγείωση στην Σμύρνη, ερχόμενος από Αγκυρα, σε καλμάρει. Η Αγκυρα είναι άσχημη, απόκοσμη, και άντρο της Ερντογάνιας κακογουστιάς. Έχει γεμίσει (αν και δεν γεμίζει με τίποτε), η τεράστια στεππα, με κακογουστα πολυόροφα συγκροτήματα κατοικίας, με μοντέρνα κατορθώματα Οθωμανικής αισθητικής και καλά, όπως το παλατι του Ταγιπ πχ, με πολλά τζαμιά, (ένα ολομαρμαρο τελευταία σε πολύ κεντρικό σημείο) και πολλά άλλα τέρατα, συγκροτήματα υπηρεσιών και ξενοδοχεία και εμπορικά κέντρα.

Αλλά άσε πίσω την Αγκυρα.

Στην Σμύρνη σε αγγίζει το φως, το οικείο τοπίο (για νοτιοελλαδιτη τουλάχιστον, αρκετά ξερό και με ελίτσες και πεύκα), και δεν σε πιάνουν αμέσως από το λαιμό τα τερατομορφα. Νομίζεις ότι είσαι στον Ελ. Βενιζέλο. Και η διαδρομή παρομοίως, προς Έφεσος (Σελτζουκ) είναι στεφανωμένη από τοπία σαν να είσαι στην Αττικο-Κορινθια.

Πλησιάζοντας στο Σελτζουκ σε πιάνει λίγο, κιτς, ασχήμια, τεράστιες ταμπέλες να διαφημίζουν το φθηνότερο κεμπάπ και μερίδα κεφτέδες κλπ Τέλος πάντων. Το Σελτζουκ, α λα Τουρκία πόλη μικρή, με κάποιους φοίνικες και τέτοια, και τα μικρά κτίρια 4 όροφοι το πολύ, και όχι κολλημένα μεταξύ τους, η δική τους πρόταση των 70ς και 80ς για ανάπτυξη σαν τα Πατήσια.

Τελικά ένας δρόμος εντελώς σαν να ανεβαίνεις σε ελληνικά ημιορινα, με στροφιλικια, ελιές, ξερολιθιες, σε οδηγάει μετά από κάποιαν ώρα στον Κιρκιντζέ (Sirince).

Εκεί είχαν αράξει πολλοί Χριστιανοί, προφανώς για να βρουν την ησυχία τους, μακριά από τα αστικά κέντρα. Στο Ίντερνετ λέει ότι δεν ήταν καν ελληνόφωνοι, μάλλον ήταν Καραμανληδες (Τούρκοφωνοι αλλά έγραφαν με ελληνικούς χαρακτήρες - άλλωστε ήταν πιο εύκολο από τα οθωμανικά σε Αραβικούς χαρακτήρες). Φυσικά έρχονταν τεχνίτες και εργάτες από όλη την Ελλάδα και την εποχή της μεγάλης ιδέας, προσπαθούσαν αν γίνεται να σταματήσουν να μιλάνε τουρκικά. Φυσικά, όλα εδώ πληρώνονται, δυστυχώς.

Είχαν ρόδια, σύκα, μετάξι. Δεν ανάφερεται πουθενά κρασί, γιαυτό προκαλεί γέλιο η ύπαρξη κρασάδικων μέσα στο χωριό, η οποία άμα ξέρεις λίγο από Τουρκία, σχετίζεται μάλλον με μια πιεσμενη επίδειξη των κοσμικών Τούρκων που καταναλώνουν περισσότερο αλκοόλ και στο άσχετο και από Ευρωπαίο ακόμα, για να δείξουν ότι είναι κουλ. Πάντως δοκίμασα, έχουν κάποια κρασιά της ευρύτερης περιοχής, τα έχουν αναμίξει με τοπικά φρούτα κάποια. Εμένα το ρόδι μου άρεσε. Υπάρχει και κυδώνι και μούρο που είναι άφθονα εδώ. Το συγκινητικό είναι ότι υπάρχει και κρασί με ετικέτα 'Διδώ Σωτηριου', βρείτε το στο φωτογραφικό άλμπουμ που παραθέτω! Ξηρό κόκκινο.

Τέλος πάντων, η εικόνα είναι φυσικά απογοητευτικη, για όποιον περιμένει να βρει ξέρω γω καμία Μονεμβασια η έστω Δημητσάνα.

Φυσικά κάποιες φωτογραφίες μπορείς να ξεκλεψεις, αλλά μην περιμένεις καμία ουαου αίσθηση όταν περπατάς μέσα.

Το χωριό ήταν αμφιθεατρικό και υπέροχο και το τοπίο η επιτομή του Μεσογειακό τοπίου, αλλά δεν έχει πέσει πενιά εδώ και 100 χρόνια. Οσα σπίτια δεν τα άγγιξαν καθόλου, τουλάχιστον είναι γοητευτικά ερείπια,καποια στέκουν, κάποια είναι σμπαραλια, άλλα θεμέλια και θραύσματα. Κάποια έχουν γίνει κάκιστες επισκευές, δηλαδή είναι σαν καινούργια σπίτια που ομοιάζουν με παλιά, με κάτι γελοία παράθυροφύλλα και ειρκοντισιον να προεξέχουν. Φυσικά όλα αυτά ανακατεμένα με την αισθητική του Τούρκου, τα φτηνά μπρελόκ, τις ομπρέλες Αλτζιντα, τα αναρτημένα μενού με κεμπάπ με φωτογραφίες και τιμές, πραγματικά με συνέτριψε το θέαμα. Όσο τσαντίστηκα για την παράδοση του χωριου που διαλύθηκε, τόσο λυπήθηκα και τσαντίστηκα για τους ίδιους. Τόση αδιαφορία και αγραμματοσυνη. Για παράδειγμα είχε ταμπέλα να βγεις στις εκκλησίες του χωριού. Μια έλεγε, προς Δημητρός εκκλησία. Εντάξει, ψάξε βρες πως τον λέγανε. Δημητρός. Όταν δεις ποιος έχει εστιατόριο Θεός να το κάνει, δίπλα από την εκκλησία, θα καταλάβεις.

Η εκκλησία του Αγίου Δημητρίου, έχει αναστυλωθει. Στην Τουρκία αν κάτι αναστυλωνεται, γίνεται σαν καινούργιο. Άσπρο, άσπρο και ωραίο. Γελάνε και μόνοι τους. Ξαναστηνονται τείχη και ας μην μοιάζουν καθόλου. Και ας είναι 90% νέα πέτρα. Στην εκκλησία μέσα έχει τον σκελετό ενός ταλαιπωρου τέμπλου ξύλινου, πολύ παλιού και παράξενη τεχνοτροπία, και μια δυο τοιχογραφίες κάπως ανανεωμένες. Συγκινήθηκα πραγματικά. Έκανα τον σταυρό μου και βγήκα.

Παραπέρα και μετά από γελοία ρεστοράν, μπουτίκ χοτελ και μπιμπελαδικα, έχει ένα σοκάκι που έχουν βάλει μια λινατσα για σκιά και είναι ίσως το καλύτερο που είδες. Βλάστηση και ερείπια μπλέκουν και τελικά αρχίζει το μάτι να ξεκουράζεται και με πολύ φαντασία, βλέπεις νοικοκυραιους να περπατάνε στην πάνω γειτονιά. Εκεί και το σπίτι του γιατρού, και τουλάχιστον άλλο ένα πολύ καλα επισκευασμενο. Και η εκκλησία του Ιωάννη του Βαπτιστή, που ήταν κλειστή, αλλά ανακαινισμενη, με κομμάτι του καμπαναριου να σώζεται και με ψαλμωδίες να ακούγονται από μέσα - ηχογραφημενες φυσικα. Εκεί κάπως μπήκα ξανά στο κλίμα, παίζοντας με κάτι γάτες, βγάζοντας φώτο, αλλά είχε κίνηση, κάτι γκόμενές βγάζανε σελφι, κάτι Τουρκαρεοι νεαροί, αντιπαθητικοι (σαν όλους τους νεαρούς), με στυλιζαρισμενο ροκ-ποπ τουρκικό ντύσιμο, μηχανή φωτογραφική τύπου κανόνι και να κάνουν χιούμορ αν θα βγει από μέσα ο Παπαζ. Ναι ο Παπαζ.

Μετά κατηφορίσα σε κάτι άλλα ανακαινισμενα της φωτιάς, σε μια αγορά της πλάκας, σε ένα μαγαζί 6 σαπούνια, 10 λίρες, είπα τσόκ έντερεσαντ και έδωσα ένα σαπούνι με άρωμα μαστιχας σε μια εικοσάχρονη πανέμορφη, με μωρό και κουκούλωμενες συγγενείς, που κόκκινησε και είπε, ωραία μυρίζει.

Μπαίνοντας στο χωριό έχει την χώροφυλακή, και ένα εστιατόριο που έχει αναρτήσει απ έξω και φωτός κάθε πολιτικού που έχει περάσει από εδώ. Μέρος του ρεστοράν είναι και το δημοτικό σχολείο του Κιρκιντζέ, το οποίο είναι σε νέοκλασικό στυλ σε αντίθεση με τα μεγάλα χωριατοσπιτα, που είναι σαν την αρχιτεκτονική του Πηλίου πχ. Αυτό το κτίριο είναι μουσείο. Φυσικά δεν βρέθηκε κάνεις να στήσει ένα μουσείο για αυτούς που έφυγαν και πως ζούσαν, πως είχαν ένα τόσο όμορφο χωριό. Ας ήταν και μικρό. Όχι, το μουσείο είναι για την παιδαγωγική αναμόρφωση του Ατατούρκ. Έργο κάποιου αγράμματου γλυφτη Κεμάλοφασίστα προφανώς.

---

Οποίος με ξέρει, όποιος έχει διαβάσει μισό κείμενο εδώ, ξέρει πως φυσικά θα πασχισω να βρω δικαιολογίες.

100 χρόνια είναι πολλά.

Ποιος να έρθει εδώ πάνω και να κάνει τι. Οι Χριστιανοί ήρθαν ξεκάθαρα για να απομονωθουν και ξεχασθούν.

Αυτοι που έφυγαν, αντικατασταθηκαν από αυτούς που διωχτηκαν από αλλού. Πχ η οικογένεια του Αλί (ξανθός, ψηλός, από την Σαλονικη!) στου οποίου την πανσιόν μένω. Άλλοι άνθρωποι με εντελώς άλλες επαγγελματικές δραστηριότητες. Είναι θαύμα που κάποιος παράγει ακόμα υπέροχα σύκα και ρόδια που είναι παντού.

Επίσης εδώ δεν έπεσαν λεφτά για πρότζεκτ πολιτιστικά και αναστυλωσεις από την ΕΕ. Δεν πάει εύκολα ο κόσμος να σπουδάσει έξω, να ταξιδέψει και να δει. Λεφτά για μεγάλα πρότζεκτς δεν υπήρξαν ποτέ.
Τούρκοχωρι παρόμοιο στην Ελλάδα, μπορεί να είχε μπουλντοζοποιηθει και 'αξιοποιηθεί' και να μην έβλεπες τίποτε από το παρελθόν!

Επίσης τα παζάρια, είναι παζάρια, είναι βλακειες, είτε εδώ, είτε στο Μοναστηρακι!
Γι αυτό πάλι καλά που είναι και ότι είναι εδώ.

Πάντως τα χωριά και οι πόλεις, είναι οι άνθρωποι τους. Άμα φύγουν... τελείωσε.

Φωτός : το εσωτερικό του Δημητρός Κιλισέ (Αγ. Δημήτριος), όπως είναι σήμερα και μια φώτο δίπλα στην άλλη εκκλησία, του Αγ. Ιωάννη, βγαλμένη με δύσκολο φως, φαίνεται λίγο και από το αμφιθεατρικό ρομαντικό τοπίο που ακόμα χαρίζει το χωριο.
Να και μερικές φώτο ακομα:

https://photos.app.goo.gl/i4ehnG58TILtG4sg2

Ενδιαφέρον πολύ το άρθρο στην Γουικιπέντια: https://en.m.wikipedia.org/wiki/%C5%9Eirince

Apolas Lermi

2017-10-02T23:18:00.000+02:00

Σας έχω ξαναπεί για τον Απολάς Λερμί. Πήγαινα στην Αγκυρα και άκουσα ξαφνικά ποντιακά στο αμάξι, από το στικάκι του νεαρου Τουρκάκου και τρελλάθηκα, τα τραγουδια κατευθείαν στην καρδιά.
Και δεν συζητάμε πόσα κιλά τσαμπουκά πρέπει να έχεις να ασχολείσαι με τέτοια πράγματα στην σημερινή Τουρκία. Είδα πριν λίγο, έναν έλεγχο μαθητή εξαιρετικού Τουρκικού σχολείου, της δεκαετίας του '80 και από τα δέκα μαθήματα, το ένα ήταν Κεμαλική θεωρία, τι άλλο να πούμε.
Και ο Απολάς με την ευγενική φυσιογνωμία, την τόσο χαρακτηριστική, άμα συναντήσεις απανταχού Ποντίους, τραγουδά στα Ποντιακά, βγάζει και ολόκληρο δίσκο, 'Τα Ρωμέικα'.
Ο Απολάς, ενώνει, δεν χωρίζει. Διατηρεί, δεν αφορίζει. Παλέυει, με την τέχνη του. Φυσικά κάτω από τα βίντεό του περηφανεύονται και κοκορεύονται άσχετοι ελληνοαρβανίτες χρυσαυγίτες και μισαλλόδοξοι. Φαντάζομαι και διάφοροι κουρδομουσουλμάνοι, κεμαλοφασίστες και άλλοι, δεν θα τον γουστάρουν. Εγώ σε γουστάρω ρε Απολά, μαζί σου!

http://vripolidis8.blogspot.com.tr/2011/06/apolas-lermi.html

http://www.apolaslermi.com/indexEng.html

Είσαι μάγκας, είσαι και Κουρουπλης

2017-09-26T23:01:00.001+02:00

Έτσι έλεγε μια γελοιογραφία που είδα. Εγώ έτυχε να είμαι στην Ελλάδα. Ήμουν προχθές στο Σούνιο όπου και έριξα μια ξεγυρισμένη βουτιά. Είχε κάποιο κόσμο καθότι Κυριακή. Έχω και μια μάσκα για όλο το πρόσωπο, μια πρωτοτυπία που μπορεί να μιλήσω σε άλλο ποστ, και είχε και υδρόβια ζωή, και δεν υπήρχε δείγμα πίσσας στον βυθό. Όμως με έπιασε μια έντονη φαγούρα στο χέρι, όπου έχω ένα σημάδι από μια μικρό επέμβαση που είχα κάνει πριν κάποια χρόνια. Αυτό δεν μου άρεσε και με έβαλε σε υποψίες.

Σήμερα πάντως ξαναβουτηξα και δεν έχω φαγούρα, δόξα σοι ο Θεός. Σήμερα ο κόσμος ηταν ελάχιστος, όλοι Γάλλοι. Είχε ένα σεμινάριο κιόλας στο ξενοδοχείο Αιγαίον εκεί, αυτοεκτίμησης λέει, ρώτησα την υπέροχη κοπέλα που κρατάει εκεί το κυλικείο. Κάτω από το νερό, πολύ ζωή, φαντάσου πως θα ήταν όταν ο άνθρωπος δεν τα ψαρευε όλα. Εντυπωσιακό ένα κοπάδι σαρδελιτσες μάλλον, που παρακολουθούσα με έντονο ενδιαφέρον και με παρακολουθούσαν και αυτές και έστριβαν με την μια προς διάφορες κατευθύνσεις. Πρέπει να ήταν τουλάχιστον 500.

Οι αγράμματοι ελληνορθόδοξοι που αποζητούν το ίδιο και για τα κανακάρια τους

2017-09-14T14:49:00.000+02:00

Τσαντίζονται γιατί βρήκαν στο βιβλίο του 'αγγελουδιού' τους, να έχει και μια παράγραφο για το Ισλάμ και άλλη μια για τους Εβραίους. Λες και δεν είναι γνώση αυτό, σε τι πιστεύουν ξερω γω 2,3 αν δεν κάνω λάθος δισεκατομμύρια άνθρωποι αυτού του πλανήτη. Δεν χρειάζεται να το ξέρουμε αυτό προφανώς. Ίσως δεν χρειάζεται να ξέρουμε τίποτε άλλο εκτός από τα ποτάμια της Ελλάδος και τα βουνά και την ακριβή ημερομηνία και ώρα της μάχης του Ματζικέρτ και της Αλαμάνας. Τίποτε άλλο εκτός απο την άλωση του 1453 και την ανάσταση του 1821. Ίσως και παπαγαλία μερικά Αρχαία Ελληνικά, λάθος συνήθως. Να μην μαθαίνουμε και Αγγλικά, έτσι και αλλιώς, άλλοι τα μιλάνε. Και τα Μαθηματικά, τι να τα κάνεις. Και η επιστήμη, ψέματα λέει, ο Θεός ο Αγαθός τα έπλασε όλα.
Εκτός αν φοβούνται για το μαγικό μήνυμα του Ισλάμ που μπορεί να περάσει κατευθείαν από το βιβλίο στο υποσυνείδητο και να γίνει το παιδί Τζιχαντιστής. Στο σχολείο δεν πάμε να μάθουμε πράγματα για τον κόσμο που ζούμε. Πάμε για να γίνουμε καρμπόν ότι και οι γονείς μας. Θα μάθουμε μόνο τα της δικιάς μας κάστας, και όλοι οι υπόλοιποι θα νομίζουμε ότι είναι τερατόμορφοι διαβόλοι. Άλλωστε δεν ζούμε με δαύτους. Που να τους συναντήσεις;
Μπορεί στην γειτονιά σου και στο σχολείο σου, διότι ο κόσμος έγινε μικρός.
Μπορεί στις διακοπές, στο ξενοδοχείο, στην Μύκονο στην παραλία, πλούσιοι, τουρίστες από δαύτους, και Εβραίοι και μουσουλμάνοι, φτου.
Στην Αγγλία όπου θα σπουδάσεις κάποια στιγμή ή κάπου στην Ευρώπη, στο πανεπιστήμιο, στην δουλειά, στην γειτονιά.
Μπορεί και να δουλέψεις και γι'αυτούς στα Ντουμπάι και στα Μπαχρέιν.
Λεπτομέρειες!

Η CYTA στο σφυρί

2017-09-13T20:11:00.001+02:00

http://m.news247.gr/eidiseis/oikonomia/epixeiriseis/cyta-vgainei-sto-sfyri-meta-apo-10-xronia-paroysias-sthn-ellada.4843111.html

Δεν γράφω οικονομικά άρθρα, και μπίζνες κλπ αλλά έχω κάτι να πω. Δεν είναι κακό για την εταιρία, διαβάστε. Κάποτε, 2011(?), έψαχνα για εταιρία τηλεφωνίας, όσο το δυνατόν φθηνότερη, για ένα διαμέρισμα που δυστυχώς περνάω λίγες εβδομάδες, μέρες, σκόρπια στην χρόνια, μιας και είμαι ξενιτεμένο. Φυσικά η Σιτα είχε μια προσφορά κάτι του στυλ δέκα ευρώ. Μόνο ίντερνετ νομίζω, όχι τηλέφωνο. Και ποιος χρειάζεται πια σταθερό τηλέφωνο... Πράγματι τους ζήτησα να με συνδέσουν. Το διαμέρισμα είναι σε μια πολυκατοικία γωνία, δεν έχει αριθμό. Όμως το ξέρει το κράτος, είναι εντός σχεδίου φυσικά, σε κομωπολη της Αττικής. Φυσικά λαμβάνει λογαριασμούς από ΔΕΗ, το ξέρει το ταχυδρομείο κλπ Όμως η ΣΙΤΑ είναι ο παροχος, αλλά ο κάτοχος του δικτύου που θα έπρεπε τελικά να με συνδέσει, ήταν ο ΟΤΕ! Φυσικά. Οι τεχνικοί του ΟΤΕ, που είναι διακόσια μέτρα από την πολυκατοικία, δεν ικανοποιηθηκαν από την διεύθυνση χωρίς αριθμό, αρνήθηκαν να πάνε, και τελικά η Σιτα, μου ζήτησε συγνώμη που δεν μπορεί να με κάνει πελάτη.
Αναγκαστικά και μη, απευθύνθηκα στον ΟΤΕ, για πάνω από είκοσι ευρώ φυσικά, και τι έκπληξη, δεν είχαν κανένα πρόβλημα, και με σύνδεσαν μια χαρά! Ακριβώς η ίδια ιστορία (και τι ή διεύθυνση είχε αριθμό, το σπίτι εντός σχεδίου φυσικά, νομιμότητα) συνέβη και στην αδερφή μου σε νησί του Σαρωνικού. Εγώ πρότεινα την Σιτα, προσπάθησε, όλα καλά, εύκολο να αιτηθεις , αλλά άμα ο ΟΤΕ που έχει το δίκτυο, αρνείται να συνδέσει, μετά τι μπίζνες να κάνεις;
Γι αυτό διαβάζω τώρα, ανέπτυξαν το δικό τους δίκτυο! Και κατάφεραν να έχουν και τριακόσιες χιλιάδες πελάτες! Και ήρθε η ώρα να κλείσουν, να πωληθούν, σε μια πραγματικά παράξενη χώρα που είναι τρομερά δύσκολα τα πράγματα και ιδιαίτερα. Μπορεί να τους αγοράσει ο ΟΤΕ για ένα κομμάτι ψωμί και να επιστρέψει σιγά σιγά στο παλιό του μονοπώλιο. Και μπράβο του. Είναι απίστευτο που σε τέτοιες καραμπινάτες περιπτώσεις καταπάτησης της ελεύθερης αγοράς και υποκειμενικής συμπεριφοράς, η εταιρία δεν μπορούσε, δεν θέλησε να κάνει τον κόπο να τους τραβήξει στα δικαστήρια. Διότι στα Ελληνικά δικαστήρια, η υπόθεση θα δικάζονταν το 2050 ως γνωστόν. Στο καλό Σιτα.

cigarettes after sex και οι μεγάλες απογοητεύσεις της ζωής

2017-08-29T15:03:00.000+02:00

Κάπου τους έπιασε το αυτί μου, τους κατέβασα στο σποτιφάι και ακούω, ακούω. Μπορείς να ακούς μέχρι το τέλος του κόσμου. Μπορείς να ακούς στην τουαλέτα. Μπορείς να ακούς στο γκαράζ ενώ απλώνεις τα ρούχα. Μπορείς να ακούς ενώ διασχίζεις τις πεδιάδες της Καμπανίας και μπαίνεις στις Αρδένες και αναβοσβήνει το φως στο πρώτο μαγαζί του Βελγίου 'TABAC'. Μπορείς να ακούς με και χωρίς καθόλου σεξ, ξεφυλλίζοντας την ζωή σου. Μπορείς να ακούς μέσα στο κεφάλι σου ενώ με συριγμό ή πάταγο, εξαρτάται τι και που καβαλάς, το μηχανάκι αφήνει πίσω τα τοπία. Μπορείς να ακούς ενώ το γιουροστάρ σε φέρνει ξανά στο γιου-κέι, πάντα σου σηκώνεται η τρίχα, και ας κτυπιέται ο Φαρανζ, ο καραγκιόζης, ο βρωμίλος, για αυτή την τεράστια χώρα που άλλαξε, σημάδεψε τον κόσμο και εσένα. Μπορείς να ακούς στο γραφείο όταν πίνεις τον καφέ των 4. Μπορείς να ακούς με τα ακουστικά ενώ ψάχνεις για γατοτροφή στο σούπερ μάρκετ. Ψάχνω λοιπόν σήμερα να βρω ποιά είναι αυτά τα παιδιά, ορίτζιναλ βιντεο κλιπ δεν υπάρχει με τίποτα. Φαντάστηκα θα είναι καμιά βαμπ σαν την Λάνα ντελ Ρέι με τους γκόμενούς της μαζί. Όχι φίλε μου, ένας μουσάτος τυπάκος τραγουδάει! Εκπληκτικοί, από το Μπρούκλυν. Η μεγάλη απογοήτευση είναι ότι ανακάλυψα πως έπαιξαν 200 μέτρα από το γραφείο μου, στις 2 Αυγούστου. Εγώ κοιμόμουν στο μεταξύ. Εξοργίστηκα. Περίμενε τώρα καμιά πενταετία, να τους βγάλει ο δρόμος... πολύς κόσμος απογοητεύεται, επειδή έχει ερωτευθεί την φωνή και μετά βλέπει τον φροντμαν και δεν είναι η γυναικάρα με τα κόκκινα που φαντάστηκε. Σιγά μωρέ.

Όλοι οι μύθοι του έθνους μαζί

2017-08-22T13:44:00.000+02:00

Μου το διαφήμισε το φεισμπουκ αυτό να το δω. Ο υπερτιμημένος ή πολύ υποτιμημένος Ψάλτης, όπως θες, και ένα βίντεο σε κείμενο δεν ξέρω πιανού, να σολάρει και να παρουσιάζει όλη την ιστορία της Ελλάδος από το 1453 μέσα από τα κλισέ της Ελληνικής παιδείας και των αστικών μύθων. Το 1453 έπεσε η Πόλη: Σιγά μήπως δεν έπεφτε, την γυρόφερναν έναν αιώνα κιόλας, και βρίσκονταν απέναντι από το 1077 στην Νίκαια οι Σελτζούκοι. Μήπως ξέρεις που είναι η Νίκαια; Απέναντι από την Πόλη είναι σχεδόν. Εμείς αχ βαχ, τι έκπληξη ήταν αυτή, ακόμα να το χωνέψουμε. Το 1821 ελευθερώθηκες (ας είναι καλά οι ξένοι). Το 1832 λέει, μπήκε φυλακή ο Κολωκοτρώνης. Ε, όταν δεν υπακούεις στην κρατική εξουσία και όταν θες να εισπράξεις γι'αυτά που έκανες, έτσι παθαίνεις. Μετά λέει, το 1922 αναθάρεψε, γιατί λέει πήγαν να διορθωθούν τα πράγματα (να διώξουμε τους Τούρκους, οι οποίοι καλύπτοντας το στρατηγικό κενό του Βυζαντίου, όπως έιδαμε, είχαν προωθηθεί στην θάλασσα του Μαρμαρά σχεδόν, από το 1077). Αποτύχαμε σε αυτό φυσικά. Το 1940 είμασταν ήρωες, βέβαια τον πόλεμο τον χάσαμε, μην το ξεχνάμε αυτό. Συγνώμην που μας ελευθέρωσαν, πολεμώντας σε όλα τα μήκη και πλάτη, και δεν μας άφησαν στα χέρια του Πατερούλη Στάλιν να ζήσουμε όμορφα χρόνια σαν τους Βούλγαρους, Αλβανούς και Μακεντόνσκι γείτονές μας. Δεν κερδίσαμε τίποτα, μόνον τα Δωδεκάνησα. Μετά απλά εκδημοκρατιστήκαμε, πλουτίσαμε εκατό φορές, μπήκαμε στην ΕΕ, παχύναμε, αποκτήσαμε και ίντερνετ και βλέπουμε τέτοια βίντεα και κλαίμε για τους 300 που πήγαμε και τους ψηφίσαμε και με τα δύο χέρια, και Συριζανέλ, και δεξιούς πατριώτες, και φασιστρόνια, και παλαιοκομμούνια, και όλα. Κλάφτε τώρα. Ωραίο το παραμύθι.

4000+ ψυχές στην νήσο Πάτροκλος

2017-08-13T23:58:00.001+02:00

Υπάρχει ενα τεράστιο ναυάγιο που έλαβε χώρα στον ελλαδικό χώρο, όταν μετέφεραν φυλακισμένους Ιταλούς από τα Δωδεκάνησα οι Ναζί. 4100 άτομα χάθηκαν, όχι στον Ειρηνικό η κάπου εξωτικά, αλλά 60 χλμ από την Αθήνα, κοντά στο Σούνιο, στην νήσο Πάτροκλος. Το γεγονός έμεινε ξεχασμένο, και μόλις το 2014 κατασκευαστηκε ένα μνημείο γι'αυτους τους ανθρώπους. Εγώ σήμερα σταμάτησα, σταμάτα και εσύ την επόμενη φορά που θα περάσεις. Ήταν το πλοίο Όρια και οι 4000+ στοιβαγμενες ψυχές αιχμάλωτοι κυρίως και πλήρωμα.

https://el.m.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%84%CE%BC%CF%8C%CF%80%CE%BB%CE%BF%CE%B9%CE%BF_%CE%8C%CF%81%CE%B9%CE%B1

Κλαίγοντας στο Λούτον

2017-08-07T14:34:00.001+02:00

Κάποτε πήγα στην Αγγλία για μεταπτυχιακό. Το ετοίμαζα χρόνια, ήταν η εποχή πριν το Ιντερνετ σχεδόν. Πήγαινα στο Πολυτεχνείο και ένας φίλος με άφηνε να σκαλίζω σε κάτι Sun μηχανήματα, τρομερά, και έτσι είχα ιμέιλ. Μετά κατάφερα και πήρα ένα μεταχειρισμένο μηχάνημα από το Μοναστηράκι και είχα και σπίτι με ασπρόμαυρη οθόνη. Έτσι επικοινωνούσα με τα Πανεπιστήμια.

Έτσι τα κανόνισα κουτσά στραβά, είχα πείσει και τον πατέρα μου να με βοηθήσει με το εφάπαξ που έπαιρνε. Γούσταρε σπουδές και έτσι αν και δεν καταλάβαινε γιατί το ήθελα.

Εγώ ήθελα να φύγω από την αποπνικτική Ελληνική ατμόσφαιρα. Δεν ήταν εύκολο, δεν έκαναν εξετάσεις καν τον Σεπτέμβριο να δώσω να περάσω το τελευταίο μάθημα, είχε απεργία ή κατάληψη, η παράλληλα και τα δυο. Πήγα να μιλήσω στον καθηγητή, με έγραψε στα παλιά του τα παπούτσια κανονικότατα. Για να το πω με όλη την δύναμη της ελληνικής γλώσσας, με έγραψε στ αρχ...α του. Παρόλα αυτά οι Εγγλέζοι με δέχτηκαν, και πήγα στο Νότινγχαμ όπου πέρασα μια εκπληκτική χρονιά. ¨Εμαθα κάποια πράγματα φυσικά, σπούδασα, κατάφερα να πάρω το μεταπτυχιακό, αλλά και έστω και δύσκολα αυτοσυντηρήθηκα, γνώρισα ανθρώπους από όλον τον πλανήτη, γνώρισα τις δυνάμεις που κρύβω εγώ ο ίδιος μέσα μου και ποιός είμαι. Γνώρισα πως είναι μια μεγάλη χώρα, και να ζεις σε αυτήν. Με θεσμούς και τρόπο λειτουργίας πολιτισμένο, όπου χωράνε όλοι που θέλουν να δουλέψουν σκληρά, και όχι μόνο οι όμορφοι, από σόι και πλούσιοι, ή κομματικοί φίλοι, όπως ήταν στην κατά τα άλλα ηλιόλουστη χώρα μου. Μια χώρα με αστική τάξη και ζωή, ήδη για πολλούς αιώνες. Έμαθα ίσως ακόμα και να διασκεδάζω, γέλασα τρανταχτά στον σινεμά με το τρέινσποτινγκ και χόρεψα μέχρι να γίνω μούσκεμα στα κλαμπ. Και ήπια τόσο ώστε με το ζόρι να με πηγαίνω σπίτι. Υποδέχτηκα επισκέπτες μιας και είχα το δικό μου σπίτι ή έστω δωμάτιο στο σπίτι. Διάβαζα μαζί και ερωτεύθηκα μια φανταστική συμφοιτήτρια, μια γοητευτικότατη κυρία, μιας και δεν είχα κανέναν να κοιτάει το ρολόι και να με κράζει που δεν γύρισα σπίτι. Αυτή κατέθεσε και την εργασία μου, που την τελείωσα μένωντας άυπνος πολλές νύχτες, όταν εγώ είχα φύγει πια. Και είχα φύγει διότι κατέβαινα σαν ηλίθιος στην απίθανη χώρα μου να πάω φαντάρος! Στην απίθανη χώρα πληγή, ευχή και κατάρα!

Και σχετικά με το Λούτον του τίτλου, από εκεί έφευγα. Και με συνάντησε εκεί η καλή μου αδερφή - πως δεν ξέρω βρισκόμασταν τότε χωρίς κινιτά- που σπούδαζε και αυτή εκεί (κουτσά στραβά και δουλεύωντας και οι δυό γιατί η δραχμή είχε καταρεύσει μέσα στην χρονιά και τα λεφτά μας έχασαν 30% της αξίας τους κύριε Λαφαζάνη και άλλοι δραχμολάγνοι), και έριξα ένα κλάμα, το πιο λυτρωτικό που έχω ρίξει στην ζωή μου. Βαθύ κλάμα. Έπαιζαν τραγούδια σαν το παραπάνω και δεν ήθελα να φύγω για εκεί που με περίμεναν να με πάρουν φαντάρο! (κύριε Γαβρόγλου μου), να μου κόψουν την ζωή στα δύο, να με βάλουν να συνθηκολογήσω ως σύνήθως με τις παρανοϊκές τους απαιτήσεις. Μπήκα στο αεροπλάνο και ξαναγύρισα. Ευτυχώς βρήκα το κουράγιο και ξαναέφυγα μετά μερικά χρόνια, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία και επειδή δεν τελείωσε, δεν θα την πω τώρα.

Οταν ο καταληψίας νομοθετεί και επιχειρηματολογεί για την παιδεία

2017-08-01T23:51:00.001+02:00

Είδα μερικά λεπτά το καμάρι ΠΘ μας, με το χέρι στην τσέπη, να επιχειρηματολογεί στην Βουλή για την παιδεία. Βασικά εγώ άφησα τα χρονάκια μου στην παιδεία όπου αυτός ασχημονούσε πάνω και έλεγε κάτι μπαρούφες στην τιβι (βρείτε το βίντεο) για την αυτοδιαχείριση και κάτι τέτοια, και τις συλλογικές διαδικασίες. Τώρα δεν έλεγε τέτοια, είναι ΠΘ πιά. Αλλά πίσω από τις λέξεις, τα ίδια έλεγε. Δεν έχω χρόνο, γιατί δεν είμαι ούτε ο Καρανίκας (που πληρώνεται για να κάνει στρατηγικό σχεδιασμό) ούτε ο ΠΘ που δεν εργάστηκε ποτέ του και πρώτη του δουλειά ήταν Πρόεδρος της ΚΝΕ κάτι τέτοιο, και γι'αυτό δεν ξέρω το νομοσχέδιο. Όμως είναι για κλάματα, ακόμα εν έτει 2017 να συζητάμε για το ΑΣΥΛΟ. Πάνε εκατό χρόνια από την χούντα, για την ακρίβεια σχεδόν 45. Μπορείς να διαμαρτυρηθείς στο Σύνταγμα για εβδομάδες, μπορείς να έχεις αντιεξουσιαστικό σάιτ και μπορείς να παρελάσεις σε τράπεζες, γραφεία, και όπου γουστάρεις, να σπας κιόλας, και κανείς δεν σου λέει τίποτα. Δεν θα συλληφθείς και δεν τρέχει δεκάρα. Δεν χρειάζονται νησίδες και άβατα. Εκτός βέβαια αν είσαι η Υλεάννα πως την λένε, και άλλοι παρασυρμένοι ημιτρομοκράτες, και θες το ΑΣΥΛΟ να πας να κλειστείς μέσα, μην τυχόν και κριθείς για τις οριακές πράξεις στις οποίες οριακά είχε μπλεχθεί. Επίσης όχι δεν είναι ανοικτό το Πανεπιστήμιο για ιδέες, είναι ανοικτό στην επιστήμη και στις ιδέες των ανθρώπων που το Πανεπιστήμιο θέλει και αξίζουν. Το Πανεπιστήμιο πρέπει να είναι ανοικτό στους φοιτητές πρώτα απ όλα και στους Ακαδημαϊκούς, δικούς του και άλλους. Επιτέλους, σε οποιοδήποτε κρατικό, διακρατικό κτίριο στις χώρες που έτυχε να βρεθώ, υπάρχει κάποιος στην πόρτα να σε ρωτήσει τι διάβολο θέλεις και που πας. Και αν είσαι του οικήματος ή είσαι συμβατός, ή είσαι καλεσμένος, έχεις δουλειά εκεί, να πας στο καλό. Δεν είναι ξέφραγκο αμπέλι. Εκτός από το ΕΚΠΑ, όπου μπήκα με ένα πράσινο σακάκι, και σιγά μην υπήρχε κανείς να με ρωτήσει. Θα μπορούσα να ήμουν με κατεβασμένα παντελόνια ή με ένα πολυβόλο. Είναι επίσης για κλάματα, να έχουμε ένα πανεπιστήμιο με πλειοψηφία των φοιτητών στις αποφάσεις για το πως λειτουργεί. Είναι και βάρος στην τελική, ο φοιτητής πρέπει να διαβάσει και να βρει κανα ερωτικό σύντροφο αν γίνεται, να πιει καμιά μπύρα στην Πειραϊκή (εκεί μου άρεσε), όχι να διοικεί το Πανεπιστήμιό του. Να το διοικήσουν οι γερο ξούρες, που πληρώνονται γι αυτό κιόλας. Δουλειά τους είναι. Είναι για κλάματα, να συζητάμε για τα μεταπτυχιακά και το κόστος τους. Και να μην έχουν κόστος. Καλώς ή κακώς, την σήμερον ημέρα όλα έχουν ένα κόστος. Δεν μπορούμε να περπατάμε στα σύννεφα. Παράδειγμα: στην υγεία, ας έχει ο μπαμπάς μου μια (δωρεάν) αξιοπρεπή αντιμετώπιση, που έβγαλε ένα σπυρί στην μύτη και του το αφαίρεσαν. Αν ήταν ο Κλούνει ή ο Τσίπρας θα είχε πάει στο ιδιωτικό θεραπευτήριο και θα του είχαν φτιάξει και την μύτη στο 100%, ενώ του μπαμπά μου φαίνεται. Έτσι και στα μεταπτυχιακά. ¨Ασε με εμένα να κάνω με λογική ή σχεδόν μηδενική τιμή ένα μάστερ στην Εφαρμοσμένη Παραπαιδεία για παράδειγμα, και άσε και το στελεχάκι, το ψωνάκι, τον πλούσιο, να κάνει το ΜΒΑ του στο Μακεδονίας, με διδακτράρες. Να βγει κανα φράγκο, να πάει για το καλό όλων. Στην τελική, πρχθές κοιτούσα τιμές στο Φρι Γιουνιβέρσιτι των Βρυξελλών. Τιμές στοιχειώδεις ακόμα και για μεταπτυχιακά (κατω από 1000 ευρώ τον χρόνο), και ένα τσουχτερό 13 χιλιάρικα για το ΜΒΑ, το οποίο πχ κάνει δέκα χιλιάρικα ακόμα και στο Πανεπιστήμιο του Ζαγκρεμπ. Αγγλία; είκοσι χιλιάρικα. Αυτό είναι προσόν, είναι για τον μάνατζερ. Άστους. Φτιάξε και ένα αγγλόφωνο αρχαιολογίας και πάρτους τα. Και πρόσφερε ακόμα καλύτερες σπουδές (σχεδόν δωρεάν) στους προπτυχιακούς σου και κανονικούς μεταπτυχιακούς. Όπως γίνεται και στις άλλες χώρες. Γιατί ποτέ δεν κοιτάμε τους άλλους, τυφλωμένη Τσαβική Ελλαδάρα; Η επανάσταση τελείωσε, νικήσαμε. Διορθώσεις χρειάζονται, να επιβιώσουμε σαν έθνος. Το κομμουνιστικό όραμα, όσο και να το προσπαθήσεις, δεν περνά εδώ. Σπρώξε μπροστά την θρησκόληπτη, αριστερίζουσα, βλαμμένη χώρα. Έλεος πια.

Ο Γέροντας Αριζόνας

2017-07-21T17:20:00.002+02:00

Σήμερα πήρε το μάτι μου και τον Άγιο Αριζόνας. Να και ένα μπλογκ με γέρο κατά την διάρκεια εμφράγματος, να ψέλνει τους ύμνους της Ορθοδοξίας μας. http://elderephraimarizona.blogspot.be/2016/11/blog-post_28.html Στο συγκεκριμένο ποστ από πάνω, βλέπουμε και αληθινή ή μακιγιαρισμένη νεκρή μοναχή της πίστης μας, να χαμογελά εις το νεκροκρέβατον. Διάβασα λίγο, και θεωρείται αγώνας μέγιστος που ο Άγιος αγωνίζεται εις την δαιμονική Αμερική. Τώρα πως μπορείς και αυγατίζεις και ανοίγεις μοναστήρια, στην μεγάλη αυτή χώρα όπου όλοι χωράνε, και ταυτόχρονα την καταριέσαι, είναι γνωστό ότι αυτοί οι άνθρωποι μισούν τους πάντες και ειδικά άλλους Χριστιανούς που δεν είναι αρκετά πτωματολάγνοι και αιρετικοί όσο αυτοί! Δεν μπόρεσα να βρω πληροφορίες για του λόγου του στο γουικιπέντια, προφανώς είναι πολύ δαιμονισμένο μέρος για να χωρέσει το όνομά του. Τελικά βρήκα ένα ορθόδοξο γουίκι λέει, που τον αναφέρει. Είναι υπερήλικας και ιδρύει μοναστήρια στην Αμερική όπου εδρεύει. Μετά μου λες για τον ιμάμη Γκιουλέν. ¨Εχουν πάει και έχουν αράξει στην Αμερική όλοι οι σοφοί Γέροντες! https://orthodoxwiki.org/Ephraim_(Moraitis)_of_Philotheou Ο Θεός μεθ'υμών.

Αγγλόνια

2017-07-20T12:49:00.001+02:00

Είχαμε τα Αγγλόνια και τα καμαρώναμε, τώρα κάθεσαι και βλέπεις με σκεπτικισμό, διάφορους να μοστράρουν τα άξεντ τους και τον ιδιαίτερο τρόπο ομιλίας. Και θες να τους πεις, καλά μου κουνιέσαι τώρα, αλλά πως άφησες τον άθλιο Φαράνζ και το ασκέρι του, να σου φάνε το ρεφερέντουμ και να βρεθείς τώρα να αρμενίζεις στα άγνωστα νερά του μπρέξιτ;Θα σε σώσει το όλο κούνημα του προσώπου και η ικανότητα που έχεις, χωρίς συγκεκριμένο λόγο να τραβάς κάποια φωνήεντα η να κάνεις μια παύση και να πετάς μετά ένα 'χεεεντ', ενώ εγώ θα έλεγα χωρίς κόμψες, head. Αλλά ανέκαθεν είχαν πρόβλημα με τον Ευρωπαίο, θυμάμαι διάφορους εξωτικούς και μυστήριους (ημιμιγάδες, ινδοεγγλέζους, ότιναναι) να ρωτάνε αν θα μείνω στο Βασίλειο το 1998 και θα ψάξω για δουλειά. Βέβαια εγώ δεν έμεινα γιατί είχα εκκρεμότητα με το τεράστιο Ελληνικό κράτος, να πάω φαντάρος, και ηλίθιος όπως είμαι, θεώρησα ότι έπρεπε να πάω γιατί δεν πρέπει να έχουμε εκκρεμότητες και να χρωστάμε σε κανέναν, άλλο που η μισή Ελλάδα έχει λεφτά στην Ελβετία και στο μαξιλάρι, αλλά δεν πληρώνει ΔΕΗ και την δόση του δανείου. Εϊχαν πρόβλημα και το 2005 και θέλαν με το στανιό να με κάνουν Πολωνό, αλλά Πολωνός δεν είμαι. Γι αυτούς για τους οποίους δεν έχουν να πούνε τίποτε, είναι οι ασιάτες συμπολίτες τους, και ας είναι ξεκάρφωτοι, και ας φοράνε περίεργα κουστούμια στους δρόμους. Ας μείνουν τώρα χωρίς Ευρώπη λοιπόν αλλά με τα εστιατόρια Μπαλτί, τις Πακιστανικές μαφίες ταξιτζήδων και τους Ινδονήσιους οικονομολόγους με τα ράσα. Εγώ θα είμαι απέναντι, να τρώω βάφλες, να πίνω φρουτένιες μπύρες και να τρώω και μύδια συνοδευόμενα με τις καλύτερες πατάτες του κόσμου. Εσείς πείξτε στην μπρεξιτίλα σας και την κακία σας. Και να γίνει και χαρντ μπρέξιτ, να θέλω βίζα να έρθω (μην σώσει) αλλά και εσείς, από Βρυξέλλα μέχρι Μύκονο. Λοβ.

Τα κάστανα του Παϊσιου

2017-07-19T15:56:00.001+02:00

Κάποτε πριν πολλά χρόνια, δούλευα με έναν καλό άνθρωπο μαζί, βασικά οι δύο μαζί συμπληρώναμε ωράριο στην ξενιτιά, δουλεύαμε σε ένα χελπντέσκ. Έκανε τσακ μια μέρα και μου έδωσε ένα μικρό βιβλίο να διαβάσω για τον Παϊσιο. Έτσι γνώρισα μια μέρα τον Υπεράγιο αυτόν. Από τότε, έγινε μέινστριμ, ασχολούνται όλοι μαζί του. Προφανώς είχε ¨Αγιο ο Άγιος. Τον έκαναν Όσιο αλλά το κυριότερο ασχολείται κόσμος μαζί του. Είναι τα κείμενά του τα ανορθόγραφα και χρυσαυγίτικα που άφησε, τα θηρία και οι Ρώσοι, τάιριαζαν με το γενικό κλίμα της μεταμεσονύχτιας τηλεόρασης, του Βελόπουλου, του Καρατζαφέρη, και η φήμη και ενασχόληση γνώρισε πραγματική απογείωση την εποχή της κρίσης. Εδώ στο πλουσιότατο Λουξεμβούργο, μου έστειλε ιμέιλ η εκκλησία η Ελληνική προχθές, ότι κάνει τρισάγιο για τον Παϊσιο! Πάιζεται αν κάνουν για τον Αγ. Γεώργιο ή τον Αγ. Κωνσταντίνο, αλλά εντάξει. Φυσικά ζούμε σε μια εποχή μοντέρνα, που ακόμα και τα ούφο, έχουν πρόσβαση να ανεβάσουν τον κόσμο τους στο γιουτουμπ και όποιον πάρει ο χάρος. Σκελετοί ντυμένοι με άμφια, εξομολογήσεις, οράματα και όνειρα. Εδώ δεν είναι για τον Όσιο, είναι για τον Εφραίμ τον θαυματουργό. Αλλά ένας σκελετός με άμφια, μια εκκλησία ή πολλές να βγάζουν λεφτά, άνθρωποι εν πάσει περιπτώσει να πιστεύουν και να ανακουφίζονται, αφού δεν βρήκαν κάτι άλλο, ας είναι. Το θέμα είναι πότε θα βγάλουν τον Παϊσιο έξω από τον τάφο και θα τον χρίσουν Πρωθυπουργό ή κάτι τέτοιο. θαύμασε αναμέτρηση με τεράστια θέματα εδώ: – Πῶς μερικά μέρη, Γέροντα, ἔχουν καλούς ἀνθρώπους;– Ὑπάρχουν καλοί ἄνθρωποι, ἄφησαν μία καλή σειρά καὶ τώρα συνεχίζεται μία καλή παράδοση. Δὲν εἶναι ὅτι τὸ χῶμα βγάζει καλούς ἀνθρώπους! Ὅταν ἕνας τόπος ἔχη καλή παράδοση ἤ κακή παράδοση, αὐτὸ συνεχίζεται. Ἐκεῖ στὴν Ἤπειρο ἦταν κάποιο χωριό, κοντά στὰ ἀλβανικά σύνορα, ποὺ οἱ κάτοικοί του πήγαιναν στὸν Ἑσπερινό, στὴν Θεία Λειτουργία, ὅποτε εἶχε, ἀκόμη καὶ στὸ Ἀπόδειπνο. Καὶ –πῶς νὰ πῆ κανείς;– ζοῦσαν τὸν Παράδεισο καὶ ἀπὸ αὐτήν τὴν ζωή, θὰ πᾶνε καὶ στὸν Παράδεισο στὴν ἄλλη ζωή. Αὐτοί βοήθησαν τὸν ἑαυτό τους, βοήθησαν καὶ τὴν ἄλλη γενιά, καὶ δημιούργησαν μία καλή συνέχεια. Καὶ ὅταν οἱ ἀπόγονοι βρεθοῦν σὲ μία παράδοση καλή, συνεχίζεται μία παράδοση καλή. Στὸ διπλανό ἀκριβῶς χωριό ὅλοι ἔκλεβαν. Ἕναν παπά ἔβγαλε τὸ χωριό αὐτό, καὶ αὐτός ἔκλεβε εἰκόνες ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία! Ὄχι ὅτι σ’ αὐτὸ τὸ χωριό ἦταν τὸ χῶμα τέτοιο, ἀλλὰ οἱ ἄνθρωποι ἐκεῖ εἶχαν αὐτήν τὴν κακή συνήθεια. Ἄφησαν ἔτσι μία κακή σειρά, καὶ αὐτή ἡ παράδοση ἡ κακή συνεχίζεται. Θέλει πολλή δουλειά, γιὰ νὰ ἔρθη ἐκεῖ μία καλή παράδοση. Καὶ βλέπεις,ὅταν κάποιος εἶναι κακός, προσπαθοῦν νὰ ἀποδείξουν ὅλοι πώς δὲν εἶναι ἀπὸ τὸν τόπο τους∙ ψάχνουν γιὰ τὴν καταγωγή του. Ὅταν εἶναι κάποιος ἅγιος, κοιτᾶνε ποιός 177. Εἰπώθηκε τὸν Ἰούνιο τοῦ 1985. Ἁγ. Παϊσίου Ἁγιορείτου: ΛΟΓΟΙ Β’«Πνευματικὴ Ἀφύπνιση» ‐ 194 ‐ θὰ προλάβη νὰ τὸν κάνη δικό του! Σάν τὸν Ἅγιο Κοσμᾶ τὸν Αἰτωλό∙ ἐνῶ εἶναι Στερεοελλαδίτης, τὸν ἔβαλαν στούς Ἠπειρῶτες Ἁγίους, ἐπειδή ὁ πατέρας τοῦ ἦταν ἀπὸ τὰ Γραμμενοχώρια τῆς Ἠπείρου∙ ἤθελε‐δὲν ἤθελε ὁ Ἅγιος!Γνώρισα ἕναν οἰκογενειάρχη πού, ὅταν μιλοῦσε, κουνοῦσε τὸ δάκτυλό του συνέχεια καὶ νευρικά. Μετά καὶ τὰ παιδιά του, ὅταν μιλοῦσαν, κουνοῦσαν καὶ ἐκεῖνα τὸ δάκτυλό τους! Γιατί τὰ παιδιά παίρνουν ὅλες τὶς συνήθειες τοῦ πατέρα. Τὶς ἀντιγράφουν ἀκριβῶς. Ὁ σκοπός ὅμως εἶναι νὰ παίρνη κανεὶς μόνον τὸ καλό, γιατί διαφορετικά θὰ διαιωνίζεται τὸ κακό. Θυμᾶμαι ἕναν ποὺ πῆγε σὲ ἕνα ἰδιόρρυθμο Μοναστήρι, ἀλλὰ δὲν ἀναπαυόταν. Τοῦ λέει ὁ Γέροντάς του:«Κάθησε, τέκνον μου, θὰ ἀλλάξουν τὰ πράγματα». Καὶ τὸ «τέκνον»τοῦ τοῦ λέει:«Γέροντα, πῶς θ’ ἀλλάξουν τὰ πράγματα; Ὁ ὑποτακτικός του Γερό‐τάδε εἶναι ἀκριβῶς ὅπως ὁ Γερό‐τάδε. Ὁ ὑποτακτικός του τάδε εἶναι ἀκριβῶς ὅπως ἐκεῖνος. Ὅποτε πῶς θ’ ἀλλάξουν τὰ πράγματα;»Ὅταν ὑπάρχη ἕνα παλιό κακό σὲ ἕνα Μοναστήρι ἤ σὲ μία συνοδία καὶ οἱ ὑποτακτικοί δὲν ἔχουν τὴν καλή ἀνησυχία καὶ ἀντιγράφουν ὅ,τι βροῦν, τότε διαιωνίζεται μία κατάσταση κακή. Ἐνῶ, ὅταν ὑπάρχη ἡ καλή ἀνησυχία στούς ὑποτακτικούς, τότε μπορεῖ νὰ ἀλλάξη μία κακή κατάσταση καὶ νὰ γίνη καλή. Ἔτσι μπορεῖ νὰ διαιωνισθῆ καὶ τὸ καλό καὶ τὸ κακό.Αὐτὸ ποὺ ἔχω καταλάβει, εἶναι ὅτι ὅλα αὐτὰ ποὺ ἔχουμε τώρα, εἴτε Πατερικά εἴτε Τυπικά,εἶναι κουκολόι∙ δηλαδή σάν μερικά ἀπομεινάρια ποὺ μένουν μετά τὸν τρύγο. Γι’ αὐτὸ πρέπει νὰ προσέξουμε νὰ κρατηθῆ λίγη μαγιά. Ἔχουμε χρέος σάν Χριστιανοί καὶ δὲν ἔχουμε δικαίωμα νὰ ἀφήσουμε μία κακή παράδοση.Πρίν ἀπὸ λίγα χρόνια178 μαζεύτηκαν στὴν Γενεύη θεολόγοι, καθηγητές Πανεπιστημίου κ.λπ. καὶ ἔκαναν Προσύνοδο. Εἶπαν νὰ καταργήσουν τὴν νηστεία τῶν Χριστουγέννων καὶ τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων καὶ ἀπὸ τὴν νηστεία τῆς Μεγάλης Σαρακοστῆς νὰ κόψουν κάνα‐δυὸ ἑβδομάδες, ἀφοῦ ὁ κόσμος δὲν τὶς κρατάει. Πῆγαν καὶ καθηγητές ἀπὸ ’δω. Τόσο πολύ ἀγανάκτησα, ὅταν ἦρθαν καὶ μοῦ τὸ εἶπαν, ποῦ ἔβαλα τὶς φωνές:«Δὲν καταλαβαίνετε τί κάνετε; Ἄν ἕνας εἶναι ἄρρωστος, δικαιοῦται νὰ φάη∙ δὲν ἔχει κανόνα. Ἄν ἕνας δὲν εἶναι ἄρρωστος, ἀλλὰ ἀπὸ ἀδυναμία ἔφαγε, νὰ πῆ:«Θεέ μου, νὰ μὲ συγχωρέσης», νὰ ταπεινωθῆ, νὰ πῆ ἕνα «ἥμαρτον». Δὲν θὰ τὸν κρεμάση ὁ Χριστός. Ἄν ὅμως δὲν εἶναι ἄρρωστος, τότε νὰ κρατήση τὴν νηστεία. Ὁ ἀδιάφορος πάλι τρώει καὶ δὲν τὸν νοιάζει. Ὅποτε τὸ πράγμα πάει κανονικά. Ἄν οἱ περισσότεροι δὲν κρατοῦν τὶς νηστεῖες, καὶ μάλιστα χωρίς σοβαρό λόγο, καὶ πᾶμε νὰ ἀναπαύσουμε τούς περισσότερους καὶ νὰ τὶς καταργήσουμε, ποῦ νὰ ξέρουμε πῶς θὰ εἶναι ἡ ἄλλη γενιά; Μπορεῖ νὰ εἶναι πιὸ καλή καὶ νὰ μπορῆ νὰ κρατήση τέτοια ἀκρίβεια! Μὲ ποιό δικαίωμα νὰ τὰ καταργήσουμε ὅλα αὐτά, ἀφοῦ τὸ πράγμα εἶναι ἁπλό;»Οἱ Δυτικοί ἔχουν μία ὥρα νηστεία πρίν ἀπὸ τὴν Θεία Κοινωνία. Θὰ πᾶμε κι ἐμεῖς μὲ αὐτὸ τὸ πνεῦμα; Νὰ εὐλογοῦμε τὶς ἀδυναμίες μας, τὶς πτώσεις μας; Δὲν ἔχουμε δικαίωμα γιὰ τὶς ἀδυναμίες μας νὰ κάνουμε ἕναν Χριστιανισμό στὰ μέτρα μας. Καὶ λίγοι νὰ εἶναι ποὺ μποροῦν, πρέπει γι’ αὐτούς νὰ κρατηθῆ ἡ τάξη. Ὁ ἄρρωστος, ἄν βρίσκεται σὲ ξένο περιβάλλον, νὰ φάη χωρίς νὰ τὸν δοῦν οἱ ἄλλοι, καὶ σκανδαλισθοῦν. Ἄς πάρη λ.χ. τὸ γιαούρτι νὰ τὸ φάη στὸ σπίτι του. Μοῦ εἶπε ἕνας:«Αὐτὸ εἶναι ὑποκρισία».«Γιατί δὲν πᾶς, τοῦ λέω, νὰ ἁμαρτήσης στὴν πλατεία, γιὰ νὰ εἶσαι πιὸ εἰλικρινής;»Πῶς τούς τὰ παρουσιάζει ὁ διάβολος! Κάνουμε μία Ὀρθοδοξία 178. Εἰπώθηκε τὸ 1992. Ἁγ. Παϊσίου Ἁγιορείτου: ΛΟΓΟΙ Β’«Πνευματικὴ Ἀφύπνιση» ‐ 195 ‐ δική μας καὶ ἑρμηνεύουμε ἔτσι καὶ τὰ Πατερικά καὶ τὸ Εὐαγγέλιο! Πολλά βιβλία στο σχολικό δίκτυο μάλιστα φυλαγμένα, εδώ: http://users.sch.gr/aiasgr/Paterika_keimena/Gerwn_Paisios/Biblia_kai_Logoi_Osiou_Paisiou_Agioreitou.htm