Methods'un Eskileri

Fotografium Canon 600D profesyonel fotoğraf makinesi hediye ediyor!

2012-01-07T01:35:00.000+02:00

Fotografium Canon 600D profesyonel fotoğraf makinesi hediye ediyor! Yarışmaya katılarak Canon 600D Kit, Manfrotto 055XProb tripod ve Kata123Go-30 fotoğraf çantası kazanma şansı yakalayın! http://blog.fotografium.com/fotografium-canon-600d-hediye-ediyor/ sayfasını ziyaret ederek yarışma hakkında diğer bilgilere ulaşabilirsiniz.

Van için Herkes Tek Yürek!

2011-10-25T01:44:00.001+03:00

Van Depremi'ne duyarlılık gösteren ve zor durumda olan depremzedelere yardım elini uzatmak isteyen vatandaşlarımız için bir liste hazırladık. Aşağıdaki kanallardan dilediğinizi seçerek yardımlarınızı en kolay şekilde Van'a ulaştırabilirsiniz:

1. KIZILAY

2868'e tüm operatörlerden boş bir SMS göndererek Kızılay'a 5 TL bağışta bulunabilirsiniz.

Ayrıca havale yoluyla destek olmak isteyenler, tüm bankalardaki "Türk Kızılayı" hesaplarından bağış yapabilir. Ayni bağışlar Türk Kızılayı lojistik merkezleri ve şubeleri tarafından kabul edilecektir. Tüm Kızılay şubelerinin iletişim numaralarını buradan öğrenebilirsiniz.

2. AKUT

Tüm GSM operatörlerinden 2930'a göndereceğiniz AKUT yazan bir SMS ile AKUT'a 5 TL bağışta bulunabilirsiniz.

Kredi kartını kullanarak internet üzerinden bağış yapmak isteyen vatandaşlarımız CardFinans ya da diğer banka kartlarını kullanarak bağışta bulunabilirler.

Havale/EFT için Banka Hesap Numaraları;

T. İş Bankası - Gayrettepe Şubesi - TR14 0006 4000 0011 0800 6666 63

Finansbank - Gayrettepe Şubesi - TR92 0011 1000 0000 0001 9576 70

Garanti Bankası - Ortaklar Cad. Şubesi - TR26 0006 2000 3570 0000 0029 30

3. BAŞBAKANLIK YARDIM KAMPANYASI

Başbakanlık tarafından Van’da yaşanan deprem nedeniyle başlatılan yardım kampanyası çerçevesinde saptanan banka hesap numaralarına buradan ulaşabilirsiniz.

4. KARGO FİRMALARI

Yurtiçi Kargo, PTT Kargo, MNG Kargo ve Aras Kargo yardım gönderilerini ücretsiz olarak ihtiyaç sahiplerine ulaştırmaktadır.

5. HÜRRİYET EVLERİ

Deprem sonrası yaralarını sarmaya çalışan ve kış öncesinde evsiz kalan Van için Hürriyet Gazetesi de büyük bir seferberlik başlattı. Hürriyet, Van’da kış koşullarına dayanıklı, mutfak, banyo ve tuvaleti olan "Hürriyet Evleri" kuracak. Kızılay işbirliğinde başlatılan kampanya ile her biri 6 bin liraya kurulacak evler, evsiz kalan vatandaşlara sıcak bir yuva olacak.

Van Depremi - Hürriyet Gazetesi Bağış Hesapları

T. İş Bankası Mithatpaşa Şubesi

4228 - 0971947 / IBAN TR370006400000142280971947

T.C. Ziraat Bankası Kızılay Şubesi

Hesap No 685-2868-5189 / IBAN TR060001000685000028685189

Garanti Bankası Kızılay Şubesi

Hesap adı: Van Depremi - Hürriyet

Şube: 082 Hesap No: 6294703 / IBAN TR72 0006 2000 0820 0006 2947 03

Yapacağınız ufak bir yardım zor durumdaki bir çok insanı hayata bağlayan bir umut olacaktır. Mesajımızın ulaştığı herkesi, deprem bölgesinde yardıma ihtiyacı olan vatandaşlarımıza yardım etmeye davet ediyoruz.

Bir bumads sosyal sorumluluk içeriğidir.

Yeni Blogum: Kitre Bebek Yapımı

2011-04-18T15:13:00.002+03:00

Uzun bir aradan sonra yine beni benden alan, biraz uçuk biraz da fantastik bir işe soyunarak sahnelere geri döndüm efendim :D

Stokta bulunan bloglarıma çok vakit ayırıyormuş gibi yeni bir blogla başıma dert açma gayretindeyim. Başına dert açma konusunda tarihe adını altın harflerle yazdıran biri olarak pek mütevazi olma niyetinde de değilim. Zira bu konuda Guinesse Rekorlar Kitabı'da beni hasretle beklemekte...

Kitre bebek yapımı konusunda yaşanan sıkıntılar ve kaynak sorunu beni böylesi bir gayrete sevketti :D Elimden geldiği, dilimin döndüğü kadarıyla bir paylaşım alanı oluşturmaya karar verdim. İyi mi ettik kötümü ettik bilmiyorum ama bana keyifli olacakmış gibi göründü... Umarım öyle de olur...

Vatana, millete hayırlı olsun. Bana da kolay gelsin :)))

Merak edenler için adres: Kitre Bebek Yapımı...

Klozet üstü lavabo

2010-11-28T20:44:00.002+02:00

Evet efendim, yine geridönüşüm dedikleri şeyin doruk noktasına çıkma arzusundayız. Suların şarıl şarıl anlamsızca akıtıldığı, kapı önlerine serilen halıların şen kahkahalar eşliğinde tombul teyzelerce sürttüre sürttüre yıkandığı günümüz Türkiye’sinde, ne yapsak da şu su dedikleri hayat kaynağını daha akıllıca kullansak diye düşünür olduk!

Bu konuda evrensel çözüm nedir bilemiyorum ama sanırım herkesin kendi yaşam alanında yapabileceği mutlaka bir şeyler vardır.

Yap yakıştır tak takıştır felsefesinden çok uzaklarda bir yerde; varolan işlevsel bir ürünü daha da anlamlı hale getireceğimiz bir uygulamadan bahsetmek istiyorum.

Yeni nesil lavabolu sifon…

Su tasarrufu konusunda büyük aşama kaydetmenizi sağlayacak olan bu sistem, herkesin evinde kolaylıkla uygulayabileceği bir yapım aşamasına sahip.

Sistemin mantığı; Sifonun kolunu(na) çektiğinizde/bastığınızda depoya dolan suyun, bir boru yardımı ile önce dışarıya verilip sonra yine depolanması gereken yere akmasının sağlandığı basit bir mekanizmadan oluşuyor.

İlk iş; su deposunun üst kısmını tamamıyla kaplayacak büyüklükte bir yüzey oluşturmak. Bunu her türlü malzemeden yapabileceğiniz gibi farklı renklerde de yapabilirsiniz. Fakat bu aşamada malzeme olarak ahşabı seçmek, uygulama(kesmek, delmek vs.) yapmayı daha da kolaylaştıracaktır. Gereken ebatlarda kesim işlemini gerçekleştirdikten sonra alt kısmına takacağımız dört adet metal dirsek ile sifonun üzerine sabitlemeyi sağlayacağımız bir hale getiriyoruz. Bu işlemi, yapılacak ölçüleri ve kesim işlemlerini belirledikten sonra bir marangoza vererek de yaptırtabilirsiniz.

Bununla birlikte sıra, suyun akacağı boruyu ve aktığında birikeceği kısmı yapamaya geldi. Bunun için gereken malzemeler ise bakır hamam tası, bakır boru ve plastik bir huniden oluşuyor. Elinizdeki imkanlara ve yaratıcığınıza bağlı olarak aynı işlevi gerçekleştirecek başka malzemelerde kullanabilirsiniz.

Sifonun üstüne kapatacağımız ahşap yüzey üzerinde suyun gideceği yeri yapmak için plastik hunimizin genişliğinde dairesel bir boşluk oluşturuyoruz. Başka bir tarafta hamam tası üzerinde matkap yardımı ile suyun aşağıya akacağı delikler açıyoruz. Bu iki işlemi tamamladıktan sonra soğuk silikon ile huniyi hamam tasının alt kısmına yapıştırıyoruz. Diğer yandan musluk formu verdiğimiz(bakır, kolay şekil verilebilen bir özelliğe sahiptir. bir ucunu mengeneye sabitledikten sonra silindir formundaki sert bir nesne üzerinde kıvırabilirsiniz) bakır borumuzun ahşap yüzey üzerinde monte edileceği yeri işaretleyip, borunun geçebileceği genişlikte bir delik daha açıyoruz. Bakır boruyu bu delikten geçirerek ahşap yüzey üzerine alttan sabitliyoruz.

Son olarak sifon içine su dolmasını sağlayan düzeneğin su çıkışı ile bakır borunun ucu arasında bir boru bağlantısı daha oluşturuyoruz.

Tüm bu işlemleri tamamladıktan sonra klozet ile işinizi tamamlayıp sifonun kolunu çektiğinizde oluşturduğunuz sistem suyun öncelikle musluktan akmasını sağlıyor. Akan su ile elinizi yıkayabilme şansına sahipsiniz artık. Aynı zamanda elinizi yıkarken tasın içine dolan su, altındaki deliklerden sifonun su deposuna akarak orayı doldurmaya devam etmiş olacak. Bu sistemi kurmadan önce sifonun kolunu çektiğinizde aynı işlem gerçekleşiyor olmasına rağmen el yıkamak için ayrıca su tüketmiş oluyordunuz. Şimdi ise suyu depoya dolamadan önce de kullanmış oluyorsunuz.

Bu uygulama kime ne kadar mantıklı gelir bilemiyorum ama su tasarrufu sağladığı kesin…

Fotoğraflara ait link için buradan buyrun...

Fırında Plak...

2010-11-18T17:33:00.001+02:00

Kendi elcazlarınızla saat yapmak gibi bir fanteziniz var ve bir türlü bunu nasıl yapacağınız hakkında fikir yürütemiyorsanız, sanırım bu güzel bir öneri olacak sizin için.

Yapım oldukça basit ve kullanımı da ziyadesiyle dekoratif olan bu saati hemen hemen herkes beğenecektir, eminim. Bu icraatı gerçekleştirmek için elimizde olması gereken en önemli malzememiz bir müzik plağı olacak.

Eminim birçok insanın evinde eskilerden kalma bozuk ya da işe yaramadığını düşündüğü bir plağı vardır. Yoksa da en yakınınızda ki sahafa giderek cüzi bir maliyetle temin edebilirsiniz. Bununla birlikte iş sadece plak temin etmekle bitmiyor. Bir de saat düzeneğine ihtiyacınız olacak. Evinizde tipini beğenmediğiniz bir saatiniz varsa işte size fırsat… Yoksa da bir yerlerden gidin alın artık! Onu da ben söylemeyeyim :))

Tüm malzemeleri temin ettikten sonra kolları sıvama zamanı geldi. Yapacağınız bu saat duvara asmaktan çok raf ya da bir duvar çıkıntısı üzerinde konumlandırabileceğiniz özellikte olacak. Yapım aşamaları hakkında bilgi edindikten sonra başka alternatifler yaratabilirsiniz tabi. Bu konuda özgürsünüz…

150 dereceye ayarlayıp önceden ısıttığımız fırınımızın tepsisini folyo ile kaplayıp hazır ol vaziyeti alıyoruz.

Bir çay bardağı sıvı yağı tepsimizin üzerinde gezdirdikten sonra önceden marine ettiğimiz plağımızı… Bu kısmı şakaydı. Yok öyle bir şey!:)))

Folyo ile kapladığımız tepsinin içine plağımızı yerleştiriyoruz ve fırına yerleştiriyoruz. Ara ara kontrol ederek plağın şekil verilebilir bir hale gelmesini bekliyoruz. Plastik, yeteri kadar yumuşadıktan sonra plağı fırından çıkarıyoruz ve köşeli düz bir zemin üzerine koyuyoruz. Plağın raf üzerinde asılı kalmasını sağlayacak şekilde üst kısmından bükerek katlıyoruz ve o şekilde soğumaya bırakıyoruz.

Plak, tamamen soğuduktan sonra saat düzeneğini sıcak silikon yardımı ile arka taraftan yapıştırıyoruz. Son olarak pilini takıp saatimizi ayarlıyoruz ve karşısına geçip seyre dalıyoruz.

Fotoğraflara ait link için buradan buyrun...

Bu da Benim Paletim...

2010-11-04T21:13:00.003+02:00

Uzun zamandır nakliye işlerinde kullanılan ahşap paletlerle yapılanları takipteydim. Benim de paletten birşeyler yapma düşüncem herzaman vardı fakat bir türlü hayata geçirme fırsatım olmamıştı. Sonunda engelleri aştım ve zoru başardım :)

Bu iş için öncelikle bir palete sahip olmam gerekiyordu. Oldum... Hani ben gaza geldim ve bir palete ihtiyacım var ya; arasanda bulamazsın... Gerekli olmadığı zamanlarda sürekli bir yerlerde karşımıza çıkar durur. İşimize yarayacağı zamanlarda da arasak bile bulamayız. Ben de böylesi bir mücadeleden sonra kendime bir palet buldum ve işin en zor kısmını başarmış oldum. Sıra bunların altına monte edeceğim tekerlekleri temin etmeye gelmişti. Aslında bu aşama işin en kolay ve zahmetsiz tarafıydı. Bir yapı markete gidip parayı bastırdım ve aldım. Ahşap paleti, evimin dekorasyonuna uygun olacağını düşündüğüm bir renkte boyadım. Siz de renk konusundaki tercihinizi evinizin konseptine uygun bir şekilde yaparsınız. Fakat kullanacağınız boya yağlı boya olacaksa, öncelikle astar boya ile bir kat atmanızı öneririm. Aksi takdirde ahabı yağlı boya ile kapatmanız oldukça zor olacaktır. Hırdavatçılarda ya da boya malzemeleri satan yerlerde astar boya bulmanız mümkün.

Boya işlemini tamamladıktan sonra iş, tekerleklerin monte edilmesine geldi. Tekerleklerde dört köşeye vidalarla sabitlendikten sonra işlem tamamlanmış oldu ve salonumdaki yerini aldı.

İşte sonuç:

Fosilleşen dünyaya bir katkıda bizden olsun...

2010-10-31T21:32:00.003+02:00

Çor çocuk, abla, teyze, yenge, dayı hatta bütün mahalle toplanıp yapılabileceğiniz güzel bir etkinlikten bahsedeceğiz bu hafta. Tarifini vereceğimiz karışım, alternatif birçok uygulama için güzel bir malzeme olabilir. Bu, tamamen sizin hayal gücünüzle sınırlı…

Bu etkinlik için evimizin en özel ve güzel mekanını kullanacağız. Yani mutfağımızı.

Önlüklerinizi giyin ve kolları sıvayın;

Evet, başlıyoruz…

4 bardak un
1 bardak tuz
1–2 bardak su (alabildiğince su)

Bir demet maydanoz( Şaka şaka)

Malzemeleri geniş bir kaba koyduktan sonra yoğurmaya başlıyoruz. Hazırladığımız karışıma kıvam vermek için su ya da un ekleyerek şekil verilebilecek sertlikte bir hamur elde ediyoruz.

Hamuru, ortalama 2/3 cm kalınlığında bir merdane yardımı ile inceltip istenilen formda keserek şekil veriyoruz. Dairesel bir formlar için bardak kullanmak pratik olacaktır. Elinizde bulunan nesnelerin formlarına göre de farklı şekiller yaratabilmeniz mümkün. Orası size kalmış…

Tüm bu işlemleri tamamladıktan sonra çeşitli yapraklarla ve yüzeyde iz bırakabilecek dokuya sahip her türlü ıvır zıvırla hamurun yüzeyinde özgürlüğümüzü yaşamaya başlıyoruz.

Hamurun canını çıkardıktan sonra sıra onu fırında pişirmeye geliyor. Üzerinde bütün caniliklerimizi sergilediğimiz hamurumuza biraz insaf gösterip yanmaması için alüminyum folyo ile sararak fırına veriyoruz. Fırınımızın ısısını 350 dereceye ayarlayıp 2 saat boyunca hamurumuzu pişiriyoruz.

Pişirme olayından sonra hamurumuzu soğumaya bırakıyoruz. Tamamen soğuduktan sonra da alıyoruz elimize boya dedikleri şeyin her türlüsünü… Tarihe adını yazdırmış bütün ressam amcalarımızın kemiklerini sızlatırcasına coştukça coşuyoruz. Boya olarak su bazlı bir boyayı tercih etmenizi öneririm. Hem temizlemesi hem de uygulaması daha kolaydır. Mesela suluboya kullanabilirsiniz…

Malum amacımız bir fosil yapmak. Hal böyle olunca eski ve yıpranmış bir görüntü vermekte şart oluyor. Bu görüntüyü yaratabilmek için boyayı sürdükten biraz sonra bir bez ya da peçete yardımıyla belirli bölgelerde silme işlemi yapınız. Böylece hamur üzerinde yarattığınız çukurluklardaki boya silinmeyecektir. Bununla birlikte diğer taraflardaki boya ise silinerek etkili bir görüntü yaratacaktır. Boyama işini de bitirdikten sonra kuruyan fosil tabakasını artık vernikleyebilirsiniz. Fosil alemine hayırlı olsun...

Görsellere ait link için buradan buyrun...

Bir paletten ne yapılabilir?

2010-10-23T23:58:00.002+03:00

Yoğun bir hafta geçirdikten sonra keyifli bir hafta sonu geçirmenin en alternatifli yollarından biri evde sere serpe uzanıp tembellik yapmak olsa gerek… İşte ben öyle bir hafta sonu geçiriyorum bu hafta. Keyfe keder bir bünye ile tv karşısındaki kanepemle hasret gideriyorum. Kahvemi yudumlayıp, alem-i cihana karşı “banane bee” nidası ile günümü gün ediyorum ve sefam olsun demekten kendimi alıkoyamıyorum nedense… Yapmam gereken bir sürü şey olmasına rağmen, içimdeki tek bir hücre bile oralı olmuyor; ne hoş! Birkaç gündür çok istememe rağmen blogta paylaşmam gerekenleri erteleyip duruyorum. Artık yeter diyerek birikmiş klasörlerin sayısını azaltmak adına yine klavye başında geçtim. Sonbaharın kasveti ve kış mevsiminin kapıya yavaştan dayanmış olması metabolizma da sarsıcı etkiler yaratsa da hayat devam ediyor…

Özellikle nakliye sektöründe kullanılan ve "Palet" diye adlandırılan şey

Uzun zamandır nette rastlayıp bir klasörün içine biriktirdiğim görselleri paylaşma niyetindeyim şu an. Orada burada denk gelip her gördüğümde içimde yeni bir şey yapma hevesi uyandıran hazır bir malzemeden bahsetmek istiyorum. Yani nakliye işlerinde oldukça fazla kullanılan paletlerden… Ebat ve malzeme olarak oldukça kullanışlı bir forma sahip olan paletler, insanda sürekli bir şeyler yapma isteği uyandırıyor. En azından bende ki etkisi böyle. İster olduğu gibi kullan, istersen de parçalayarak… Her şekilde de çok fazla şey yapabilme şansı tanıyor. Bunun örnekleri de oldukça fazla. Nette her karşılaştığım palet kullanımı ile ilgili örnekleri bir klasörde toplamıştım; bir gün gelirde bunlara ait bir paylaşımda bulunurum diye… Sanırım o gün bu günmüş.

Hadi başlayalım;

Acaba; bu hiç bir özelliği olmayan şeyden neler yapılabilir? Ya da kimler neler yapmıştır? Ya da kim böyle bir şey için vaktini harcar? Bunlar gibi bin tane soru sorabiliriz. Cevabını bulmak aslında o akdara zor değil...

Mesela bir yatak yapılabilir mi?

İşte cevabı;


Palet, öncelikle olması gereken ölçülerde kesiliyor.


Sonra zımparalanıyor...


Gereken birleştirme işlemleri tamamlanıyor.


Tekerler monte ediliyor.


Yatağın ana gövdesi oluşturuluyor.

Ve son olarak bitmiş hali;

Görsellere ait link için buradan buyrun...

Bir başka yatak önerisi de bu;

Görsele ait link için buradan buyrun...

Başka bir yatak denemesi de şöyle;

Görsele ait link için buradan buyrun...

Yatak denemeleri daha bitmedi;

Ya da;

Görsellere ait link için buradan buyrun...

Peki paletelerle bir ofis yapılabilir mi?

İşte cevap;

Görsellere ait link için buradan buyrun...

Bir kitaplıkta yapabiliriz;

Görsele ait link için buradan buyrun...

Peki, odamızın bir duvarını paletlerle kaplasak nasıl olur?

Görsele ait link için buradan buyrun...

Gelelim sehpa denemelerine;

Görsellere ait link için buradan buyrun...

Bir başka alternatifte şöyle;

Ya da;

Görsellere ait link için buradan buyrun...

Belki şöyle bir şey denemek isteyenlerde olabilir;

Görsele ait link için buradan buyrun...

Sade ve gösterişsiz sevenler için;

Görsele ait link için buradan buyrun...

Ya da;

Görsele ait link için buradan buyrun...

Bahçenizde kullanabileceğiniz bir sehpa ise yapacağınız, aşağıdaki sizin için bir örnek olabilir;

Görsellere ait link için buradan buyrun...

Tüm bunların yanında bir kaç farklı örnekte verebiliriz;

Görsellere ait link için buradan buyrun...

Daha başka;

Görsellere ait link için buradan buyrun...

Bir kaç öneri daha;

Görsellere ait link için buradan buyrun...

Hadi bakalım; denemesi bedava...

Gelin kendi abajurumuzu kendimiz yapalım!

2010-10-19T22:42:00.001+03:00

Çok fazla harcama yapmadan elimizde hazır bulunan ve ayakta durmak için bir gövdeye ihtiyaç duyan abajurumuzun yardımına koşalım; sevaptır :))

Peki bunun için ne yapmamız gerekiyor? Çok fazla bir şeye ihtiyacınız olmadığı gibi sonucunda da çok estetik ve kullanışlı bir sonuç elde edeceğinize emin olabilirsiniz.

İlk olarak ihtiyaç duyduğumuz şey; çeşitli boylarda pet şişeler olacak. Bununla birlikte ana gövdeyi oluşturmak için kullanacağınız şişe boyunda bir metal boru. Işık mekanizması için; elektrik kablosu, lambayı takmak için duy ve gövdeyi oluşturmak için beyaz çimento.

Öncelikle ana gövdeyi oluşturacağımız pet şişenin alt kısmından, önceden hazır ettiğimiz küçük şişenin girebileceği genişlikte bir delik açıyoruz. Bununla birlikte şişenin kapak kısmına, metal borunun ucunu yerleştireceğimiz bir delik daha açtıktan sonra metal boruyu şişenin içine yerleştiriyoruz.

Ters olarak, dikey bir şekilde bir bardağın içine oturttuğumuz şişenin içini; hazırladığımız beyaz çimento ve su karışımı ile dolduruyoruz. Çimento tam olarak donduktan sonra dışını kaplayan plastik şişeyi bir kesici yardımı ile keserek çıkartıyoruz.

Abajurumuzun alt kısmını oluşturan yere matkap yardımı ile kabloyu geçireceğimiz bir delik açıyoruz.

Bir ucuna fiş taktığımız kabloyu gövdenin alt kısmında metal boruya sokarak, üst taraftan çıkana kadar itiyoruz. Kablonun ucunu duy ile bağladıktan sonra abajurun üst kısmına takacağımız başlığı monte ediyoruz ve abajurumuz bitmiş oluyor…

İşte sonuç;

Görsellere ait alıntı için buradan buyrun...

Plastiğin doğa ile kavgası...

2010-10-18T22:54:00.002+03:00

Hayatımızın hemen hemen her alanında kullandığımız plastik, çoğu zaman çöpe dönüşen sanayi artıkları haline geliyor. Geridönüşüm kavramının altında yatan yegane artık; plastik… Hayatımıza bir şekilde giren plastik, doğayı yok etmek için gönderilmiş bir silah gibi adeta. İşimiz geridönüşüm olunca, ilk etapta akla çok şey gelmeyebiliyor. Biraz düşünüp kurcalasanız da yapabilecekleriniz aslında sınırlı. Özellikle içindeki ürün için aldığımız bidon ve pet şişeler, atmaya kıyılamayacak kadar işlevli gelebiliyor insanın gözüne. İleride illaki bir şey yapar, değerlendiririm bunu diyerek bir yerde saklama gereği duyuyorsunuz ama gel gör ki; yan komşunun sizi belediyeye “çöp ev” başlıklı bir slogan ile ihbar edebilme ihtimali geliveriyor aklınıza. Biriktir biriktir nereye kadar? Hani yaşlı ninelerin eskiyi atamama, market poşetlerini-yoğurt kaselerini biriktirme vb. gibi huyları vardır ya; işte ondan… Bu felsefe ile yola çıkınca insan, “ben şimdi böyleysem yaşlanınca nice olur halim?” diyerek kedere boğulması kaçınılmaz! Bunun için belki şöyle bir çözüm mantıklı olabilir; evin her yanına, “Çöp biriktirme, titre ve kendine gel; sen daha çıtırsın” yazıları yapıştırmak… Eş, dost sen kendini kandırıyorsun dese de aldırmayın…(Burada eş, dostun tepki gösterdiği kısım; çıtırlık mevzusu da olabilir/olmayadabilir. Ne olursa olsun yine de aldırmayın; nihayetinde ikisi de aynı kapıya çıkıyor)

Neyse, gelelim asıl hadiseye… Plastik şişelerden bahsetmişken güzel bir geridönüşümle, olayı daha anlamlı hale getirelim. Plastik şişeden ne olur diyenlere okkalı bir cevap niteliği taşıyan tasarımları ile İngiliz ablamız Anna Garforth’u takdim etmekten gurur duyuyorum efendim.

Nasıl mı?

Ters çevirip renklendirdiği plastik şişeleri, sakısıya dönüştürerek oldukça güzel sonuçlar ortaya çıkartmış.

Fotoğraflara ait alıntılar ve Anna Garforth için buradan buyrun...

Bununla birlikte bir başka geridönüşüm örneğinden de bahsetmekte fayda var. Elinizdeki plastik şişeyi aşağıdaki basit uygulamalardan geçirerek, evinizde ya da iş yerinizde ziyadesiyle işlevli bir ürün haline dönüştürebilirsiniz.

Fotoğraflara ait alıntı için buradan buyrun...

Plastik mevzusu ile ilgili son olarak bahsetmek istediğim bir proje daha var. Güzel bir sosyal sorumluluk projesi… Bahsettiğim bu projenin adı; “ Mavi kapak Projesi”. Türkiye’nin dört bir tarafında özellikle okullar tarafından büyük destek görmekte. Aslına bakarsanız fazla zahmeti de yok. Yapacağınız tek şey; mavi kapakları toplayarak ilgili yere göndermek olacak. Toplanan bu kapakların her 250 kg.’ı ihtiyacı olan bir kişiye tekerlekli sandalye olarak dönüyor. Çevrenizde gördüğünüz ve rengi mavi olan her türlü plastik kapak kabul ediliyor.

Peki bu kapakları nereye göndereceğiz?

İstanbul için:

Küçükbakkalköy Mahallesi. Kayışdağı Caddesi. No:143 Ataşehir Belediye Başkanlığı Çevre Koruma Ve Kontrol Müdürlüğü. ATAŞEHİR/İSTANBUL

(kargo ücretini ataşehir belediyesi ödemektedir. )

Ulaştıramadığınız kapaklar için Alo Çevre Hattı(0216-570 50 99)’ndan bilgi alabilirsiniz.

Kişisel bir mühürünüz olsun!

2010-10-16T22:57:00.000+03:00

Bornova daki Yeşilova Höyüğü nden çıkarılan mühür.

Bölgede M.Ö. 6000 lerde tarım ve hayvancılıkta ileri bir uygarlık yaşıyordu.

Bizler nesil olarak kitap okumanın ve bir kitaba sahip olmanın verdiği mutluluğu az çok yaşadık ve gelenekselleştirdiğimiz bu yolda elimizden geldiğince yürümeye devam ediyoruz. Her yaşam tecrübesi, insana farklı bakmayı ve farklı anlamlar çıkarmayı sunuyor. Kitap okumaya, bir yaşam tecrübesi olarak bakanlardanım. Her yeni kitap, yeni bir hayatın kapılarını açan en masrafsız deneyim. İyi değerlendirmek ve bunun kıymetini bilmek lazım. Zamanı geldiğinde de başkaları ile paylaşmak…

III. Murşili'nin (MÖ. 1282-1275)mühür baskısı,
Boğazköy.

El yazmalarının olduğu dönemlerde, kitapların güveler tarafından yenmemesi için; güveler kralı olduğuna inandıkları “Kebikeç”in adını, her yeni kitabın başına “Ya! Kebikeç!” şeklinde yazarlarmış… Böylece güvelerin kitaplara zarar vermeyeceğine inanılırmış. Efsane bir koruyucu olan Kebikeç, var mıdır yok mudur bilmiyorum ama onları korumanın bir yolunu bulmamız şart… Bu ilginç hikayeden yola çıkarak uzun bir süre aldığım her kitaba, “Ya! Kebikeç!” yazdım. Bunun kitap kurtlarını uzak tutacağına inandığımdan değil, efsanesini paylaşılası bulduğum için yapardım. Bununla birlikte kitabımın daha da kıymetlendiği düşünürdüm. Çünkü o kitap eğer benimse elden ele dolaşırdı, efsanesi ile birlikte… Bir çok arkadaşıma bu hastalığı bulaştırdığımı biliyorum.

Ayrıca kullandığım bir de kişisel mühürüm var. Kitaplarınızı sahiplenmeniz adına yapabileceğiniz enteresan bir alternatif. Bu, hem size sahiplenme duygusu verir hem de başkalarına o kitabın asıl sahibini hatırlatır. Her aldığım kitabıma mutlaka aldığım günün tarihi birlikte mühürümü de basarım. Hatta uzun yıllar önce gittiğim bir sahafta, bununla ilgili güzel bir anı yaşamıştım. Tozlu raflardan aldığım bir kitabın önce arka kapağını okumuş sonra da ön kapağını açar açmaz da ilk sahibi ile tanışmıştım. Benim yaptığım gibi o kitapta ilk sahibi tarafından mühürlenmişti. Kitabın, o günden sonra ki sahibi bendim ve artık benim mühürümle bana ait… Belki sizlere gereksiz gelebilir ama kitap okuyan ve okumayı seven herkes için güzel bir etkileşim bu. Bu duyguyu yaşamanızı öneririm. Mühür ile ilgili daha geniş bilgiye sahip olmak isterseniz şuraya bir bakmanızı öneririm.

Bunu nasıl yapacağınıza gelecek olursak; öncelikle sizi ve yaşam felsefenizi temsil ettiğinize inandığınız bir simge yaratmak. Bu sizin çizeceğiniz bir şekilde olabilir ya da herhangi bir yerde görüp rastladığınız bir motifte olabilir. Bu konuda biraz araştırma yapmakta fayda var. Kesin kararınızı verdikten sonra belirlediğiniz bu simgeyle birlikte size en yakın kaşeciye giderek isteğinizi bildirin. Eğer işleri yoğun değilse 30 dakika da yapıp verirler, hem de çok cüzi bir fiyata…

Duvar Kaplama ve Alternatif Bir Çözüm...

2010-10-11T16:32:00.002+03:00

Çok uzun yıllardan bu yana; evimin ya da işyerimin en az bir duvarını gazete kağıtları ile kaplayıp üzerine vernik atarak, keyifli bir köşe yaratma hayallerim vardır. Ne yazık ki bu güne kadar bu hayali gerçekleştirecek ne bir fırsatım ne de bir imkanım oldu. Kısacası hayal, hayal olmaktan daha öteye gidemedi. İstanbul’da yaşamaya başlamadan önce birkaç iş için geldiğim bir dönemde, arkadaşlarımla birlikte İstiklal’de ki Leman Kültür’ün kafesine gitmiştik. İlk olarak orada görmüştüm bu uygulamayı. Gerçekten de çok etkileyici görünüyordu. O mekanın “Lemanyak” gibi basılı bir materyali temsil ediyor olması, bu uygulamayı daha da anlamlı kılmış elbette. Tabi benim evimin duvarlarında böyle bir şeyi uygulamak ve bunu daha anlamlı hale getirmek için “evim”, “evde dekor”, “home art” vb. gibi adlar taşıyan bir dergi çıkartma planım yok. O kadar anlamlı olmasa da olur yani… Ben sadece kendimi mutlu etme derdindeyim.

Geçenlerde nette birkaç konuda araştırma yaparken buna benzer birkaç uygulama ile karşılaştım. Çok etkileyici görünmeseler de örnek teşkil etmeleri bakımından önem arz ediyor. Buyurun siz de bakın, bakalım beğenecek misiniz?

Görsellere ait alıntılar için buradan buyrun...

Bir Duvar Hikayesi...

2010-10-11T04:12:00.002+03:00

Koşuşturmacalar arasında geçip giden hayatımızda ekstralar için vakit yaratmak, çoğu zaman imkansıza dönüşebiliyor. İş, trafik, market, yemek, temizlik derken hayat geçip gidiyor. Yaşadığımız alanlarda ve çalıştığımız ortamlarda, estetik kaygısına kapılmak ise giderek bir lükse dönüşüyor. Çünkü buna ne vaktimiz oluyor ne de gücümüz. Uzun ve meşakkatli dekorasyon uygulamalarının hayalini bile kurmak zor geliyor. O yüzdendir ki; hayatımızda pratik çözümlere ihtiyaç duymaya başlıyoruz. Uygulaması kolay ve masrafsız her türlü faaliyet bize cazip gelebiliyor. Dört duvar arasında vakit geçirdiğimiz alanları biraz olsun keyifli hale getirebilmek bizim elimizde. Şartlar ve koşullar ne olursa olsun çok fazla vakit ve para harcamadan başarılı sonuçlar ortaya çıkarabiliriz.

Bahsi geçenlere dair güzel bir örneği paylaşmak istiyorum sizlerle. Sıradan ve oldukça sade bir oturma odasını, basit birkaç uygulama ile şık bir hale dönüştürmenin ve monoton bir hayatı nasıl hareketlendirebileceğimizin hikayesi aslında bu.

"Çok fazla para harcamadan, hatta çok cüzi maliyetlerle neler yapabiliriz?" sorusuna verilebilecek en güzel cevaplardan birisi bu olsa gerek. Aslında problemin kaynağı; düz, beyaz duvarlardan oluşan küçücük bir oda. Bu odayı daha işlevli hale getirmek için görsel olarak biraz zenginleştirme yoluna gidilmiş. Bunu yaparken de masraftan tamamen kaçınılmış. Kullanılan malzeme sanılanın aksine boya ve fırça gibi malzemelerden çok öte bir şey; elektrik bantı.

Dikdörtgen odanın uzun duvarlarından biri bu bantlarla, dikey şeritler oluşturmak suretiyle kaplanıyor. Gerekli ölçülendirmeler yapıldıktan sonra bant, duvara yapıştırılmaya başlanıyor. İçinizde daha önce bu bantlarla herhangi bir münasebet kurmuş olan var mıdır bilmiyorum ama tanışınca bu iş için çok alternatifli bir malzeme olduğunu anlayacaksınız. Genel yapısı kullanım itibariyle koli vs. bantlar gibi yapıştırıldığı alanda hasarlar yaratmıyor. Yani ileri de bundan sıkılırsanız, duvara yapıştırdığınız bantları özgürce sökebilirsiniz. Bence denemekte fayda var.

Bununla birlikte piyasada satılan ve yüzey kaplamakta kullanılan; bir tarafı yapışkanlı dekoratif kağıtları da kullanabilirsiniz. Ama bu kağıtlar belli uzunluklarda olduğu için bu uygulama da pek kullanışlı olmayabilir. Onun içinde şöyle bir öneride bulunabiliriz; Banyonuzdaki seramik kaplamalardan sıkıldıysanız, karoların büyüklerine uygun şekilde kestiğiniz kağıtlarla belirli boşluklar bırakarak kaplarsanız farklı bir görünüm yakalayabilirsiniz. Kolay gelsin…

Görsellere ait link için buradan buyrun...

Dokuz Taş...

2010-10-04T00:15:00.001+03:00

Mart 2010’da bir haftalığına Van’a gittim. Orada bulunma nedenimden arta kalan zamanlarda etrafı şöyle bir tanıma faaliyetlerine de giriştim tabiki... Van Gölü’nün o topraklara sunduğu bereket sanırım tartışılmaz.

O manzara karşısında kendinizi bambaşka bir yerdeymiş gibi hissediyorsunuz. Bol bol fotoğraf çekmenin yanında oraya ait başka hatıralara da sahip olmak adına bulup bulabileceğim en doğal ve anlamlı şeyi yaptığımı düşünüyorum; yani bir poşet taşla İstanbul’a dönmek… Van Gölü’ne ait gerçek bir şeylerse yanınızda götürmek istediğiniz, ne yazık ki çok alternatifiniz yok. Ya kıyısından topladığınız taşlar ya da küçük bir sus şişesine doldurduğunuz Van Gölü suyu. Ben bonkör davranıp ikisini de yapanlardanım… Her ne kadar bu işi yaparken beni görüp, “onları ne yapacaksın?” sorusunu yöneltenlere o an cevap verememiş olsam da ;bu fırsatı kaçırmak istemedim… Gerçekten de İstanbul’a dönene kadar bunlarla ne yapacağıma dair hiçbir fikrim olmadı.

İşin kolayına kaçarak taşlardan basit bir şeyler yapmaya karar verdim.

Ayrıca Van’da hayatımda ilk defa ters laleyi görme şansını da yakaladım. “Geçmişte Hakkari Bölgesi’nde yaşayan Asuri’lerin her sabah göbeğinden su yaydığı için ‘Ağlayan lale’ adını verdiği ve bu yüzden kutsal saydığı ters lale, günümüzde de çok değerli. Boyu 75 santimetreyi bulan, her dalında 6 lalenin ters büyüdüğü doğa harikası çiçek, Kültür ve Tabiat Varlıkları Koruma Kurulu’nca koruma altına alınmıştır.”

Ve harika görüntüsü ile Van gölünün orta yerinde bir ada; Akdamar … Adanın hikayesi şöyle; “Adanın adının nereden geldiğine dair yaygın halk hikâyesine göre, zamanında bu adada yaşayan Ermeni baş keşişin güzelliği dillere destan Tamar adında bir kızı vardır. Adanın çevresindeki köylerde çobanlık yapan bir genç bu kıza âşık olur. Bu genç Tamar'la buluşmak için her gece adaya yüzer. Tamar ise ona gece karanlığında yerini belli etmek için onu bir fenerle bekler. Bundan haberdar olan kızın babası, fırtınalı bir gecede elinde fenerle adanın kıyısına iner ve sürekli yer değiştirerek gencin boşuna yüzüp, gücünü yitirmesine neden olur. Yüzmekten gücünü yitirip, yorulan genç çoban boğulur ve boğulmadan önce son nefesiyle "Ah Tamar!" diye haykırır. Bunu duyan kız da hemen ardından kendini gölün sularına bırakir O gunden sonra ada Ah Tamar! ismi ile anlatılır. Bu hikâye Ermeni sair Hovhannes Tumanyan anlatimiyla efsanelesmistir.”

Neyse biz asıl işimize dönelim ve işte sonuç;

Soğuk silikonla birbirlerine yapıştırdığım taşları, bir kaidenin üzerine yerleştirerek sanırım güzel bir şey yaptım :D

Yumurta Kabukları...

2010-07-07T19:17:00.002+03:00

Uzun bir aradan sonra herkese merhaba,

Yoğun iş temposu beni benden aldı gitti. Dört, beş aydır soluk soluğa sürdürdüğüm koşuşturmacamı nihayet sona erdirdim. İnsanın şu şehirde mutsuz olup kendine vakit ayıramaması için o kadar çok neden var ki; yoğun iş temposu, trafik, zor insanlar, apartman yöneticisi, marketteki suratsız kasiyerler ve daha nicesi… Tepe taklak olmuş insan manzaralarına artık ziyadesiyle alıştım. Ama onları ne yazık ki yok sayamıyoruz. Hayatımıza biz istemesek de bir şekilde dahil oluyorlar…

En son paylaşımda bulunduğum yumurta karakterlerinden sonra arada bıraktığım beş aylık boşluğu çaktırmamak adına yine yumurtalı bir şeyler yapma gayretine girdim.

Kış mevsimini bitirdik, ardından bahara merhaba dedik ve şimdilerde ise sıcak yaz günlerinden şikayet eder olduk. Yaz mevsiminin en güzel tarafı; eğer tatil için bir yerlere postu serememişseniz balkonda keyif yapmaktır(En azından benim için öyle). Tabi bunun için; en az iki kişinin kütlesel olarak varlık gösterebileceği bir adet balkon, kullanılacak malzemeler arasında olmazsa olmazlardan…

Kent yaşamının içinde çayıra-çimene özlem duyarak emekli olmayı bekleyenlerin, bu balkonlarda yapacakları en büyük icraatların başında ise saksılara çiçek ekerek toprakla bütünleşme arzularını bir nebze de olsa yatıştırmak gelir. Sanırım ben de onlardan biriyim. Ortalama birkaç ay önce bu arzuları bastırmak adına bulunduğum birkaç girişim, hain kuşlar tarafından sinsice bloke edildi :))

Nasıl mı?

Marketten hevesle aldığım fesleğen tohumlarımı ve ekmek fırının önündeki saksılardan arakladığım dört kök naneyi, saksılara ekerek balkonumda onlara eşsiz bir mekan hazırladım. Ve yeni bir hayata merhaba demeleri için gün aşırı suladım durdum… Günler sonra fesleğenlerim filiz atmaya, nanelerimse yeşermeye başladı. Fakat unuttuğum bir şey vardı ki; oda hain saldırılara karşı savunmasız oluşlarıydı :))

İşten eve döndüğüm bir gün, onlara merhaba demek için çıktığım balkonumda nane ve fesleğenlerim için El-Fatiha okumak zorunda kalacağımı kırk yıl düşünsem aklıma getiremezdim. Hain kuşlar onları resmen katletmişlerdi… Filizlenmiş bütün yaprakları yemiş ve çekip gitmişlerdi. Olay mahaline vardığımda, gördüklerim karşısında şoka girmiştim. Artık her şey için çok geç derken aralarında üç kök fesleğen ve nanelerimin hala can çekişir bir halde olduklarını fark ettim. Onları hemen oradan alıp yoğun bakım ünitesine kaldırdım :))

Yaşamaları için ne gerekiyorsa yapacaktım ve kolları sıvadım…

Ben olmadığım zamanlarda onları koruyacak/kollayacak birine ihtiyaçları vardı. İki ağaç dalını birbirine “artı” şeklinde telle bağladım. Ardından eski bir kumaş parçası ile dalları sarıp mutfağa koştum. İçini boşalttığım iki tane yumurtanın üzerine asetat kalemi ile birkaç çizik attım. İçlerine soğuk slikon sıktıktan sonra dalların üzerine sıkıca yerleştirdim. Korkuluklarım artık hazırdı… Onları saksıların köşelerine saplayarak yeni görevlerinde başarılar diledim.

Ve sonuç; artık hain kuşların çıtı çıkmıyor…

Fesleğenlerimin son hali;

Bir Yumurta Ne kadar Sevimli olabilir?

2010-02-02T15:17:00.003+02:00

Daha önce bu ve buna benzer uygulamalara mutlaka denk gelmişsinizdir. Bende bir kaç yerde görmüş ve çok beğenmiştim. Aynı şeyi neden bende yapmayayım ki diye düşündüm ve yaptım. Yumurta hemen hemen her evde öyle yada böyle bir şekilde kullanılmakta. Sabah kahvaltılarının vazgeçilmezi, üzümlü kekelerinse olmazsa olmazı...

Bu işi yaparken; içimizdeki şeytanı ortaya çıkarıp mutfak tezgahının kenarına vurmak suretiyle, önce tık tık sesini çıkartmak sonra da yumurtanın kabuklarını çatırdatmak zorundayız. Buradan da anlaşılacağı üzre; yumurta kabukları, yumurtanın asıl işe yarar tarafını kullanmak için feda edilmek zorunda olan kötü bir kadere mecburdur...

Bu işi biraz daha insani duygularla yapmak isterseniz; size bir önerim olabilir...

Yumurtaların kabuklarını, alt kısmından yavaşça vurarak kırdıktan sonra içini kolaylıkla çıkarabilirsiniz.

Peki bunu neden mi yapalım?

İşte cevabı;

Öncelikle yumurtamızın kabuğunu deforme etmeden, alt kısmından açacağımız bir boşluktan içini çıkarıyoruz ve alıyoruz elimize asetat kalemini...

Yumurta kabuğumuzun üzerine, istediğimiz yüz ifadesini basit çizgilerle çiziyoruz.

Bununla birlikte yumurtalarınıza bu şekilde hayat verdikten sonra onları, kapaklı yumurta kolisinin içine yerleştirip mutfağınızda da dekoratif bir aksesuar olarak kullanabilirsiniz.

Eski Pantolonları Değerlendirmenin En İlginç Yolu…

2010-01-01T17:39:00.001+02:00

Kaç kişi eski kot pantolonlarını o yada bu şekilde değerlendiriyordur? Sanırım çoğu insan, eskir eskimez çöpün kenarına koyuveriyordur…

Aslında yapılabilecek çok şey var!

Mesela evvel zaman içince misafir olduğum bir evde ilginç bir uygulamaya rastlamıştım. Topladığı eski kot pantolonlardan, kilim işlevi görecek bir yer sergisi yapan ev sahibine hayranlık duymuş dakikalarca suratımdaki şaşkınlık ifadesini atamamıştım.

Bakıldığında çokta itina gösterilmemiş olan bu çalışma, spontan bir şekilde kesilmiş kumaş parçalarının birleşiminden oluşuyordu. Gelişi güzel birbirine dikilmiş geometrik formlar…

Kot kumaşının zaten kalın bir dokuya sahip oluşu ve bununla birlikte bir kaç kat üst üste kullanılması suretiyle daha da kalın bir hale dönüştürülmesi, bu iş için en uygun malzeme olma özelliği kazandırmış ona.

Ortalama 4 metre karelik bir alanı bu şekilde kaplamak oldukça akıllıca ve estetik bir düşüncenin ürünü…

Gelelim bir kot pantolonu hiç parçalamadan olduğu gibi nasıl kullanabileceğimize…

İşin detayına baktığımızda; pantolon, yine aynı işlevi gösterecek ama aynı zamanda da başka bir kullanım alanında baş rolü oynayacak. Yani hem pantolon gibi giyilecek hem de bir dekorasyon elemanı olarak mekanınızda yer alacak!

Peki bu nasıl olacak?

Öncelikle bir iskelet oluşturmanız gerekiyor. Bunun içinde ahşap levhalara ihtiyacınız olacak ve bu parçaları birleştirmek için kullanılacak bir kaç küçük malzeme…

Ve işte iskeletimiz;

Fotoğrafa ait alıntılar için buradan buyrun...

Oturuş açısından ergonomi önemli ve üst bacak bölgelerine denk gelecek yerleri süngerle kaplamak iyi olacaktır.

Fotoğrafa ait alıntılar için buradan buyrun...

Tüm bu işlemler tamamlandıktan sonra işin sonuna gelmiş oluyorsunuz. Pantolonu hazırladığınız bu iskelete giydirmek ve ayak kısmına denk gelen yerlere ayakkabıları monte etmek.

Biraz marjinal bir yaklaşım gibi görünse de, bir çok kişinin ilgisini çekebilecek düzeyde olduğu da kesin…

Ve işte sonuç;

Fotoğrafa ait alıntılar için buradan buyrun...

Bununla birlikte alternatif bir uygulama için belki böyle bir şey de yapabiliriz;

Fotoğrafa ait alıntılar için buradan buyrun.

Plastik Şisenin Başına Gelenler...

2009-12-30T21:57:00.000+02:00

Plastik şişenin ne işe yarayabileceği hakkında daha önce aklınıza gelen bir şey oldu mu bilmiyorum ama yapılabilecekler sadece hayal gücümüzle sınırlı…

Fotoğrafa ait alıntı için buraya bakınız...

İşte bunun güzel bir örneği ile baş başasınız. Çok fazla estetik göründüğü söylenemez fakat işlevli olduğu aşikar. Bu şişeye daha güzel bir görünüm kazandırmak tamamen sizin elinizde. Bu haliyle oldukça sıradan. Belki birkaç boya lekesi ve biraz daha şekilli bir kesim; onu görenlerin ağzından çıkacak ilk kelimenin “bravo” olmasını sağlayabilir…

Gerisi size kalmış…

Meyve Suyu Ambalajından Ne Yapılır?

2009-12-27T22:14:00.001+02:00

Uzun zamandır yaptıklarımı, nette karşılaştıklarımı bir kenarda biriktiriyorum. Ama gelgelelim şu üşengeçliğim yok mu; bana en büyük engel… Sonunda yüreğime merhamet düştü de birkaç şey paylaşayım dedim artık!

Bununla birlikte yeni bir blog daha açtım. Onunda etkisi var tabi…

Şu sıralar yazacaksam da oraya bir şeyler yazıyorum. Malum buradaki fotmat bir yandan metin hazırlamayı bir yandan da fotoğrafları düzenlemeyi gerekli kılıyor.

Kimi zamanlarda sırf şu fotoğraf işi yüzünden bile içimden bir şey yapmak gelmiyor. Tam kendini kaptırmışken, her şeyi bir kenara bırakıyorsun ellerini yıkamaya gidiyorsun. Sonra gelip fotoğraf makinesini eline alıp deklanşöre basıyorsun. Yine tekrar işe devam… Derken yine aynı telaş başlıyor. Resmen bir eziyet… Keşke bir asistanım olsa dediğim zamanlarım çok oluyor.

Kendime kalın mı kalın bir defter yaptım. İçine aklıma ne geliyorsa not ediyorum; şunu da yap, bunu da yap diye verip veriştiriyorum… Aralara çizimler de yapıp olayı görsel bir hale dönüştürüyorum. Bu iş, bloguma yazmaktan daha fazla keyif veriyor! Orası kesin…

Gelelim günün mevzusuna; Meyve Suyu Ambalajından Ne Yapılır?

Bir süre önce keşfettiğim blogların birinde rastladığım bu uygulama, gerçekten alkışı hak ediyor. Mükemmel bir geri dönüşüm olmuş… Kaç kişi böyle bir şey yapmak için vakit harcar ve bunu alıp günlük hayatında kullanır bilmem ama oldukça dikkat çekeceği kesin!

Lafı çok fazla uzatmadan bu uygulama ile ilgili uygulama aşamalarının görsellerini sizinle paylaşmak istiyorum. Bunu nerden bulduğuma gelecek olursak; BURADAN ilgili bloga ulaşabilirsiniz.

Kullanılacak malzemeler...

Öncelikle meyve suyu kutusunun üst ve alt kısımları makas yardımı ile kesiliyor...

Kutu, ikiye katlanıp üst kısmından bir parçası kesilerek yeni bir forma dönüştürülüyor...

Üst parça üzerinde kapağın içinden geçebileceği genişlikte bir daire açılıyor...

Son olarak kutunun kesilmiş kısımları elektirik bantı ile kaplanarak uygulama tamamlanıyor...

Ve işte sonuç;

Yeni Blogum; Blogcu Defteri...

2009-12-20T19:34:00.001+02:00

Bu blog neden mi var ? İzlemeye değer gördüğüm her türlü blog hakkındaki yorumlarımı, canımın istediği gibi ifade edebileceğim bir platforma ihtiyacım olduğu için var. Blog sahiplerini ve bloglarının içeriğini mümkün mertebe objektif bir şekilde kaleme alma arzusundayım. Bakalım becerebilecekmiyiz...

Herkesi, Blogcu defterine bekliyorum.
Blogcu Defterine buradan ulaşabilirsiniz...

Sokak resmi…

2009-12-16T17:40:00.003+02:00

Uzun bir aradan sonra herkese kocaman bir merhaba.

Uzun zamandır neredeydin diye soranlar olacaktır elbet. Bunun bir cevabı olduğunu sanıyorsanız, emin olun yanılıyorsunuz. Nedenini bilmediğim garip bir his, bahsi edilen bu uzun zaman sürecinde bünyemi kilitledi. Metabolizmam sadece yaşamak için çalıştı diyebilirim… Bazı zamanlar içinizden hiçbir şey yapmak gelmez; boş boş etrafı izlemek, sorulan soruları “hah” diyerek ikilettirmek ve her türlü sosyal faaliyeti gereksiz bulmak gibi garip davranışlar sergilemeye başlarsınız. Yaşam felsefeniz bir anda yerle yeksan olup, matematiksel düzlemde sıfıra eş değer gelir. Ağzınızdan çıkan tek anlamlı cümle ise; boşvermişliğin dayanılmaz sureti altında “satmışım anasını” deyişinizdir.

Sanırım bende küresel ısınmazedelerdenim. Benimde enerjim çekildi. Sonbahara girerken başlayan bu belirtiler, Kış mevsiminin artık kendini göstermeye başlaması ile kışı seven bünyemde artık görünmez olmaya başladı. Umarım tez zamanda da kurtulurum bundan. Hatta kurtuldum da diyebiliriz…

Bu gereksiz açılış konuşmasından sonra çok uzun zaman önce varlıklarından haberdar olduğum ve sitelerinde de ilginç sokak çalışmalarını izleyerek hayran kaldığım bir paylaşımda bulunma arzusundayım.

Sokak resmi, Avrupa ülkelerinde oldukça yaygın bir şekilde icra edilen bir sanat hareketi. Türkiye’de her ne kadar çok tanınmasa da literatürde kabul edilebilir bir yere sahip. Türkiye’de örnekleri tabi ki mevcut. Kent yaşamına estetik bir görüntü kazandırmak amacıyla yapılmış ama hiçbir zaman amacına hizmet edememiş trafo boyamaları… Sanat adına hiçbir değer taşımayan bu çalışmalar kimi zümrelerce; “trafo görüntüsünden iyidir” diye yorumlanarak savunulur olmuştur da. Bu işte yerel yönetimlerin parmağı olduğu bir gerçektir. Ama ne yazık ki beğeni düzeyleri düşük, eğitimsiz kişilerin önderliğinde sadece trafolar değil tüm şehir katledilmekte…

Eskişehir Şehir Görüntüsü

Türkiye’de bunun en güzel örneğini Eskişehir’de görebilmeniz mümkündür. Günümüzde bu şehir, sanattan nasibini almış bir başkanın neler yapabileceğinin en büyük görsel ifadesidir.

Eskişehir Şehir Görüntüsü

Can Dündar bir yazısında; “Türkiye’de sinema ve tiyatrolar düğün salonlarına dönüştürülürken, Büyükerşen başkan olunca nikâh salonu inşaatının projesini değiştirmiş; Eskişehir 570 kişilik nefis bir tiyatro salonuna, döner platformlu 480 kişilik göz kamaştırıcı bir opera ve senfoni salonuna ve aralarındaki sergi salonuna kavuşmuş...” diye anlatırken diyordu ki: “Eskişehir’e gittim. Türkiye’ye inancımı tazeleyerek döndüm...” (26 Nisan 2005)

Keşke bu bilince sahip insanların varlığı, güzel Türkiyem için her zaman daim olsa…

Asıl konuya tekrar dönecek olursak; yer yer logar kapaklarını ve genellikle asfalt yolların kenarlarındaki su giderlerini renklendirerek esprili bir kent görüntüsü nasıl yaratılır sorusunun en güzel cevabı bu çalışmalardır sanırım…

Çok fazla söze gerek yok aslında buyrun bakın;

Fotoğraflara ait alıntılar ve sokak resimlerinin devamı için lütfen BURADAN buyrun!

Başlıksız...

2009-11-28T16:53:00.002+02:00

Blog dünyasının zenginliğine diyecek yok. Her ne kadar Türkiye’de çok yaygınlaşmamış olsa da yeni blogların varlığı hatrı sayılır bir şekilde artış göstermekte. Her geçen gün çeşit çeşit blog aktif hale gelmekte. Kimileri ilgi çekici ve takip etmeye değer, kimileri ise blogu açandan başkasına herhangi bir faydası olmayan cinsten. Bununla birlikte mantığını çözemediğim blogların varlığı da söz konusu. Sadece onun bunun blogunu tanıtanlar mı dersin, yoksa her gün düzenli olarak öznesi ve yüklemi hiçbir zaman doğru yerde olmayan cümleler kuranlar mı…

Zamana değer kazandırıp, hayatın anlamını aramak gibi bir derdimiz yok elbet. Ama mümkünse mantık kategorisinden az da olsa nasibinizi alsanız diyorum. Milletin blogunu bir iki satır kelamla tanıtmak için neden bu kadar ızdırap çeker ki insan? Eğer ki böyle bir iş yapacaksın; paylaşıma değer gördüğün ve önemsediğin blogları tanıt, uzun uzun bahset içeriğinden, kime ne faydası var sırala reçete gibi. Önüne kim geliyorsa geliyorsa gelsin ekleme. Bu tarz bloglardan ziyadesiyle irite olduğumu belirtmek isterim. Böyle mücadelelere sahip blog sahipleri bu yazıyı okuyup, sinir harbi yaşarlarsa da onlar için yapabileceğim çok fazla bir şey yok! Ama onlar beni cezalandırsınlar! Nasıl mı? Kendi bloglarında benim blogumu tanıtmayarak… Buna çok üzüleceğime emin olabilirler.

Bir de habire aynı şeyi evire çevire yapıp,yapıp, yine yapıp, usanmadan bir daha yapıp paylaşanlar var tabi. Onlar içinde söyleyecek pek fazla bir şey bulamıyorum. İçerik aynı, malzeme aynı, yapılışı aynı, kullanım amacı aynı vs... Tek fark yeni yapılmış olması. Doğal olarak diğeri de eskimiş oluyor tabi. Bu şekilde fabrikasyon mantığı ile kendini amele pozisyonuna sokanlara da küçük bir önerim var; nefesinizi tutup 10 dk bekleyin lütfen… Hatta 15 dk. yapalım şunu, garanti olsun.

Şimdi kimi sorumluluk sahipleri eminim bana kızacaklar. Beğenmiyorsan bakma kardeşim o bloglara diyecekler. Belki haklılarda ama yazmasaydım çatlardım. Böyle bir ölüm hiçte şık durmaz herhalde. Çatlayarak ölmek yani… Ben daha şatafatlı bir ölüm fantezisindeyim. O yüzden bu sorumluluk sahibi şahısların böyle bir mücadeleye girmemelerini rica ediyorum. Zira bunu yazma nedenim az öncede açıklandığı üzre; ölüm-kalım meselesiydi…

Evetttt sıra geldi “yapamadıysan alkışla bari” bölümümüze;

Yaratıcılığın daniskasına şahit oldum geçenlerde. Pekte hoşuma gitti ve bunu mutlaka paylaşmalıyım diye içimden sinsi sinsi planlar yaptım. Aslında bir çok insanın çöp olarak gördüğü yığınlar ne kadarda işlevli hale getirilebiliyor. Neye nasıl baktığımızla alakalı olsa gerek bu. Birisi için çöp kadar kıymetli görünmezken, bir diğeri için eşi benzeri bulunmaz bir malzeme olabiliyor. İşte bunun en güzel örneklerinden birisi şimdi karşınızda;

ÖNCE

Modern bir salonun içinde gayet şık duracağına eminim. Galvanizden yapılmış bir levhanın, asıl üretilme amacına yönelik görevinden emekli edildikten sonra böyle bir işte yeniden kullanılması, ona sunulacak en büyük emeklilik ikramiyesi olsa gerek...

SONRA

Fotoğraflara ait alıntılar için buradan buyrun...

Küresel ısınmanın en güncel mevzu olduğu günümüzde, yağmur suyunu kullanılabilir hale getirme fikri de bir başka alkış nedenim.

Yağmur oluklarından süratle aşağıya doğru inen ve kanalizasyondaki akibeti hakkında hiçbir fikri olmayan su damlacıklarının hikayesi bu. Varolma nedenlerine daha da bi’anlam katmak üzere yapılmış bu çalışma, yağmur oluklarına monte edilmiş bir su haznesinin daha sonraki dönemlerde çiçek sulama işinde nasıl kullanılabileceği fikrini anlatıyor.

Fotoğraflara ait alıntılar için buradan buyrun...

Malum mevsim kış. Hastalıklar kapıda… Ve bununla birlikte zaten bünyeye ev sahibi olarak yerleşmiş hastalıklarımız. Dilerim böyle mücadeleleriniz yoktur. Olmasında…

Ama bir yakınınız/tanıdığınız/komşunuz vs. ciğerleri/kolu/bacağı vs. ile ilgili röntgen filmi çektirdiyse işte fırsat bu demektir. Belki daha da şanslısınızdır! Bir radyoloji uzmanı yada bu işlerle haşır neşir bir doktor yakınınız vardır. Bu son söylediğimiz tercih nedenimizdir belirtmek isterim.

Bu kadar çene egzersizinden sonra sanırım asıl mevzuya geçmenin artık sırası geldi.

Evinizde bir abajurunuz var ve artık yenilenmesi gerekiyor. Röntgen filmleri ise ışığı geçiren şeffaf bir yapıya sahip. Bu birlikteliğin alakası ne diyorsanız…

Taa tammmm;

Fotoğraflara ait alıntılar için buradan buyrun...

Ve son olarak bir öneri daha…

Küçük balığınızın fanusu kırıldı. Aksilik bu ya; bir taraftan da blenderınız artık çalışmamaya başladı.

O zaman yapacağınız şey çok basit;

Fotoğrafa ait alıntı için buradan buyrun...

Buralarda Durasım yok!

2009-11-25T01:26:00.005+02:00

Kent yaşamı, şehrin kalabalık o yoğun temposu ve buna ayak uydurmak zorunda olan insanlar… Bir yanda ise dar sokaklara sıkışmış bir sürü bina. Toprağa hasret gideceğiz anlaşılan. Hani ilerde bir gün gelirde süper marketler, konserve edilmiş kavanoz içinde satmaya başlarlarsa toprağı şaşırmayacağım. Keşke bir köyüm olsa da alıp başımı gitsem oralara… Bunları düşündükçe ilkokul çocukları gibi “Orda bir köy var uzakta” adlı türkümsü şeyi fütursuzca söyleyip durasım geliyor.
Bu şehir hayatı, koşuşturmaca, bunca kalabalığın içinde yaşadığımız yalnızlık ve daha nicesi…

Masallarda beyaz atlı prensesini bekleyen prenseslere döndük. Biz de bir köy muhtarı bekliyoruz; al sana 3 dönüm tarla diyebilecek cömertliğe sahip olanından. Yakışıklı olması gerekmiyor yani..

Özlemlerimiz alıp başını gidiyor. Durdur durdurabilirsen…

Neler istemiyoruz ki;

Egzoz dumanına bulanmış asfalt kokusu değil, yağmuru yedikçe ıslanan çimen aromalı toprak kokusu duymak istiyorum!

Bilgisayar başında beyin hücrelerimi değil, köy evlerindeki ocak başında yufka ekmeği yemek istiyorum!

Falan filan…

Biraz abarttım sanırım; Hani Mevlana beni görse, sen gelme derdi herhalde. O derece… Habire bir şeyler istiyorum! İşin kötü tarafı engelde olamıyorum.

Toprağın, bitkilerle bütünleşmesi ve yaşam belirtisi gösteren bir durum haline dönüşmesi varlığın en büyük belirtisi…

Kent düzenin neden olduğu sınırlı yaşam alanları, insanların da alternatif çözümler üretmesine neden olmuş.

Fotoğraflara ait alıntılar için buradan buyrun...

Belki uzun ömürlü değil ama dekoratif olarak oldukça dikkat çekici. Bir kitabın bu şekilde katlediliyor olması hakkında yorum belirtmeye sanırım gerek yok.

Fotoğrafa ait alıntı için buradan buyrun...

Fotoğrafa ait alıntılar için buradan buyrun...

Plastik çizmelerin bu iş için kullanılması ise dayanıklılık açısından oldukça mantıklı. İlk görünüşte garipsense de esprili bir hali var bu ayaklı saksıların…

Yeri gelmişken, alternatif olarak çizmenin kulanım alanlarını nasıl genişletebiliriz sorusuna güzel bir cevap olmuş bu da ;

Fotoğrafa ait alıntı için buradan buyrun...

Eskimiş ayakkabılar ve artık kullanılmayan bir komidin de, balkonunuzda derli toplu duran küçük bir bahçe yapmak için alternatif diğer bir öneri…

Fotoğrafa ait alıntı için buradan buyrun...

Ahşap Kablo Sevk Makaralarını Nasıl Değerlendirmeli?

2009-11-22T20:46:00.001+02:00

Hemen hemen herkesin hayatında mutlaka bir kez de olsa gördüğü bir şeydir herhalde ahşap kablo sevk makaraları. Genellikle elektrik işi ile ilgili çalışmaların yapıldığı inşaat vb. gibi mekanlarda görmeniz olasıdır. Bununla birlikte elektrik işi yapan dükkanlarda da rastlayabilirsiniz. Ben oldum olası sevmişimdir bu makaraların formunu. Her gördüğümde acaba bundan ne yapmalı diye mutlaka düşünürüm. Geçmişte bir fırsat yakalamış ve öğrenciliğim sırasında salonumda yemek masası olarak kullanmıştım. Sonrasında kıymetini bilmediğimden mütevellit ziyanlara karıştı gitti…

Gelelim bu kadar laf salatasını neden yaptığımıza;

Ahşap kablo sevk makaraları ile yapılabilecekler hakkında sizlerle birkaç geridönüşüm çalışmasını paylaşmakta fayda görüyorum.

Orta boylarda üretimi yapılan ahşap kablo sevk makaraları ile yapılmış bir puf karşınızda. Göründüğü üzre yapımı da oldukça basit. Makaranın ahşabını istediğiniz renkte Plastik boya(su bazlı) yada yağlıboya ile boyadıktan(yağlı boya ile boyamak istiyorsanız öncesinde astar boya atmanız gerektiğini de unutmayınız) sonra iş oturma yerini yapmaya geliyor. Döşemecilerden kolaylıkla bulacağınız döşeme süngeri ile üst kısmını kaplayıp beğendiğiniz desende ve türde aldığınız döşemelik kumaş ile kaplayacaksınız.

Puf fotoğraflarına ait alıntılar için buradan buyrun....

Ve yine alternatif bir çözüm önerisi üretmişler; sallanan sandalye… Bunu yapmak için biraz teknik desteğe ihtiyacınız olsa da imkansız gibi görünmüyor.

Sallanan sandalye fotoğraflarına ait alıntılar için buradan buyrun

Neyse ki Geçti…

2009-11-22T00:34:00.002+02:00

Sisli bir İstanbul’a, yorgun bir Cumartesi’den mayhoş bir şekilde günaydın demek; zaten yerinde olmayan enerjimi tamamen tıkadı. İsyana teşvik olmuş bünyem, Kasım ayının kasıcı kasvetinden ıkına ıkına kurtulmaya çalışırken, böyle bir güne günaydın diyememek hafızamda az hasar bırakmadı değil. Uzun zamandır canımın en ufak bir atraksiyonun yanından bile geçmek istemediği şu günlerde; nedenini bilmediğim bir Bob MARLEY çirkinliği hissediyorum bedenimde.

Şehir yaşantısı, doğal gaz-su-elektrik-ADSL-telefon faturaları, gecenin bir yarısı karşı komşunun üçüzlerinin koro halindeki bağırışları bla bla bla… Hayat zor azizim diyerek son noktayı koymak isterdim ama içimdeki şeytanı uyandırdılar, engel olamıyorum… İşin kötü tarafı kendimden başka kimseye zararımın olmayışı. Hani hedef şaşırtıp bir atsam şunu üzerimden hafifleyeceğim.

Mesela karşı komşunun üçüzlerinden kıyma yapıp köfte yoğurabilirim. Oldukça eğlenceli olacağına eminim :))

Yok yok… Sanırım ben bileklerimi kesmeyi tercih ederim böyle bir durumda. Yani kısacası nafile yakarışlar bunlar!

Yaşlandıkça insan, daha da bi’dertli oluyor… Yaşlılar dünyasında en fazla bahsi edilen konu olma rekorunu hala elinde tutan; yüksek tansiyon, romatizma vb. gibi hastalıklarla cebelleşmeye başladığımda ne olacağım bilmiyorum. Herhalde bütün apartmanı köfte yaparım o zaman… Sonra onları bir güzel ızgara yapıp kapıcıyla karşılıklı yeriz. Zira o da bu konuda çok dertli :))
Ortalama iki haftadır hiç uğramadığım ve iki gün öncesine kadar da “ne hali varsa görsün!” cümlesini blogum için fütursuzca kurdum durdum.
Yazmayı istediğim, paylaşmaktan büyük keyif alacağımı düşündüğüm o kadar çok şey var ki aslında! Nasıl bir ruhsal pörtleme yaşadıysam artık; hiç elim gitmedi bloga. Neyse ki bu ruh ishali durumundan çıktım sonunda. Yani öyle olduğunu sanıyorum… Ama garantisi yok her an depreşebilir.
:))
Son tahlilde vaziyet şu;

Yapılması gereken;