metroitaliano

W cieniu zakwitających ziół

2012-05-20T16:39:00.000+02:00

Nasiona, ziemia, trochę słońca i woda. Tyle wystarczy, aby wzbogacić Wasze sałatki o własne ziołowe nowalijki! Zioła na moim oknie już rosną i to z szybkością pędzącego ferrari. Rukola, roszponka, bazylia, tymianek... Nie mogę się doczekać, kiedy będą gotowe!

Na szybko przekazuję Wam również moje ostatnie odkrycie, które jest odkryciem dość wstydliwym (bo serialowym), ale co tam, dawno już pogodziłam się z faktem, że stałam się nie wiadomo kiedy i jak, miłośniczką włoskich niedorzecznych seriali, czego chyba czas zacząć się obawiać... Ale powoli..

Comunque, jestem po uszy zakochana w parze Montalbano - Augello z nowej serii o znanym włoskim komisarzu z Sycylii.

Dla zachęty fragment :

Montalbano-Augello

Życzę Wam wyjątkowo ciepłego maja i uciekam do Neapolu...

Polski obiad na włoską nutę

2012-03-06T14:19:00.000+01:00

Na nadchodzącą wiosnę i nowy tydzień połączyłam polskość z włoskością.

Przygotowałam "dawny", polski zestaw obiadowy, który słodko przypomniał dzieciństwo.

Pomidorowa z ryżem i pietruszką, schabowy z ziemniakami, kiszona kapustka z marchewką, do tego kompot. Ponieważ jestem ciastojadem, na deser był biszkopt z jabłkami.

Pamiętacie? Takie zestawy jadało się niechlujnie, żeby przyspieszyć wyjście na podwórko. Pomimo, ze w weekend byłam na wyśmienitej toskańskiej kolacji, ten polski zestaw jak nic rozczulił mnie i potraktowałam go jak odkopany skarb, spożywając w skupieniu.

Żeby jednak od tej polskości nie zakręciło się w głowie, w międzyczasie rozsmakowałam się we włoskiej piosence lat 30-tych. Posłuchajcie:

Lia Origoni, Un'ora sola ti vorrei, 1938.

Piosenka śpiewana przez Delię Lodi z 1938 roku Non sei piu' la mia bambina:

Meme Bianchi Sola in una notte di tormento, rok 1935:

I trochę nowsza z 1977 roku: Alan Sorrenti Figli delle stelle:

Biszkopt z jabłkami*
4 jajka
1 szklanka mąki
1 szklanka cukru
1 łyżeczka proszku do pieczenia
4 jabłka
masło i bułka tarta do natłuszczenia i wysypania tortownicy
cukier puder

Jabłka obierz, usuń gniazda nasienne i pokrój w ósemki. Białka ubij z cukrem na sztywną pianę, dosyp proszek do pieczenia, a na koniec dodawaj kolejno po 1 żółtku, cały czas miksując. Następnie dodaj przesianą mąkę i delikatnie wymieszaj (łyżką?). Przełóż ciasto do wysmarowanej masłem i wysypanej bułką tartą tortownicy. Na wierzchu rozłóż jabłka, blachę wstaw do piekarnika rozgrzanego do 170 st. C i piecz 50-60 minut, aż ciasto urośnie i będzie miało złocisty kolor, a patyczek wkłuty w ciasto po wyjęciu będzie suchy. Wystudź i przed podaniem posyp cukrem pudrem.

*przepis pochodzi z Palce Lizać nr 60

Piekielny raj: Neapol

2012-01-24T23:46:00.001+01:00

Z góry odradzam podróż do Neapolu. To miasto tłoczne na pierwszy, drugi i trzeci rzut oka. Miasto zupełnie chaotyczne, i na 2-3 dniowe odwiedziny zupełnie odpychające.

To też miasto piekielnie interesujące i dzikie, które wciąga i uzależnia, jeśli pobędzie się w nim dłużej. Najlepiej w nim zamieszkać. Jest to jedno z niewielu miejsc, z którymi tworzy się więź silną i wręcz mistyczną, choć nie pozbawioną frustracji i smutku.

Mimo ogromnych różnic, miasto to bardzo podobne jest do Warszawy: wymagające i ciężkie do pokochania. Potrafi jednak sprawić, że gdziekolwiek indziej znajdziemy się na świecie, czy to będzie Rzym, Wenecja, Paryż czy Nowy Jork, odczuwać będziemy napolitudine*, jak pisał neapolitański pisarz, Erri de Luca.

Przemyślaną i dłuższą podróż do Neapolu uznajcie proszę za podróż niezbędną.

Ja wybiorę się tam ponownie.

*Napolitudine to kontaminacja słowa Napoli i solitudine (samotność)

Włoski high na Nowy Rok!

2012-01-02T21:57:00.001+01:00

Przy starej, dobrej Tessie - nazywam tak makaron z tuńczykiem i pietruszką, o którym pisałam tu - zaczęły nęcić mnie wizje nadchodzącego roku, w którym dysponujemy jakąś nową pulą uczuć, i w którym liczba namiętności i frustracji jest jeszcze nieobliczona.

Nowy rok jawi się zawsze jako intrygujący, obfitujący w nowe, zawodowe i osobiste wyzwania i pełen życzliwszych, mądrzejszych osób wokół nas. Zamiast wyrzutów sumienia i trzaskania się po twarzy przed lustrem, po prostu serotoninowy high! A potem i tak zaczniemy zabawę w codzienne, ludzkie psychotricki i do 2013!

Właściwie chciałam obyć się bez postanowień, ale co tam:

po pierwsze:

- znajdę w sieci dobry, włoski serial, z którym stracę czas przeznaczony na pisanie artykułów i pracy i na robienie innych, ważnych rzeczy,

- będę więcej czasu poświęcać na robienie tych ważnych rzeczy, czyli w końcu wyślę na czas papiery na stypendium weneckie,

- kiedy już nie będę robić ważnych rzeczy, będę robić z dni landrynki, podczytywać głupoty o Włoszech i objadać się niekoniecznie wyszukanymi daniami,

- w daniach nieodzownie szukać będę prostoty, w sobie też, a w innych ją cenić,

- ale na początku po prostu wyrzucę swoje myśli i pomyślę te nowe...

Tymczasem skoro zajadam makaron Tessy, przywołam na koniec jej zdanie, które wyczytałam w wywiadzie przeprowadzonym przez Agnieszkę Drotkiewicz w jej książce: Jeszcze dzisiaj nie usiadłam.

Może i ono być zaczątkiem postanowień noworocznych.

Staram się nauczyć liczyć swoje dni: zamykam okno na przeszłość, bo ona już nie istnieje. Zamykam okno na przyszłość, bo jeszcze jej nie ma. I otwieram szeroko okno na teraźniejszość. Codziennie.

Ti amo...non ti amo più/dziś nie będzie o miłości

2011-11-26T21:11:00.039+01:00

Dziś robiłam wszystkie rzeczy, które stworzone są po to, by czynić przyjemność...
...zrobił się z tego dzień-landrynka, który po chwili zaczął pachnieć syntetyczną truskawką.
Dlatego postanowiłam zrobić kolejną przyjemną czynność: wieczorne zakupy w postaci włoskich win: chiantich i brunellów, które wprowadziły lekką cierpkość.

Dziś też wpadł mi w ręce ciekawy spot.
To już zostało udowodnione: wybitni reżyserowie kręcą dobre reklamy. Był i Federico Fellinii, Luc Besson, David Fincher, Wong Kar-Wai, David Lynch i zdaje się Polański. Blamaż? Nic podobnego! Bardziej zabawa krótką formą, która siłą rzeczy trafia do szerszego odbiorcy.

Wspomniany spot wyreżyserowany został przez Franceskę Comencini z okazji międzynarodowego dnia przeciwko przemocy wobec kobiet. Siostry Comencini są we Włoszech czymś, czym siostry Brontë były w XIX-wiecznej Anglii. Francesca nakręciła m. in. Piano forte i A casa nostra, jej siostra Cristinia Comencini wyreżyserowała La besia del cuore.

Spot ten pokazuje kobiety, które wypowiadają znane włoskie Ti amo. Różne stany ducha i proste słowa. Sami oceńcie.
Od siebie dodam tylko, że szkoda, że tutaj ti amo ma z miłością niewiele wspólnego.

Dolce far (quasi) niente

2011-11-07T15:27:00.001+01:00

Jesień piękną mamy tego roku. Wychodzimy, szuramy butami, brodzimy w liściach (kto przetłumaczyłby to na włoski?:), spotykamy się ze znajomymi na gorącą czekoladę lub zimne, wieczorne piwo, gotujemy potrawy z grzybów i dyni i robimy zapasy na nadchodzącą zimę. Kiedy zima już do nas zawita, częściej będziemy krzątać się po czterech kątach w poszukiwaniu zajęcia, pozwalając sobie często na słodkie nieróbstwo. Aby chwile te nie zostały zupełnie stracone, pomyślałam, że moglibyśmy poświęcić je włoskiemu. Ja tak zrobię, a Wy? Proponuję kilka stron.

Sorelle in pentola

To świetny blog kulinarny prowadzony przez dwie włoskie siostry, które od dziecka zakochane są w ciastach, piecykach i patelniach. Styl prosty i ironiczny, dodatkowo posty podróżnicze. Zarażają chęcią przebywania w kuchni!

Audiobooki

Włoskie powieści i bajki często towarzyszą mi jako tło do wykonywania codziennych czynności. O ile przyjemniej sprząta się słuchając La casa in collina Pavese.

Wystarczy, że klikniecie na Ascolta i ściągniecie plik audio.

Italian News Clicks

Krótkie newsy z Półwyspu Apenińskiego, z podanymi tłumaczeniami słówek.

Radio Italia

Tylko musica italiana! i tylko dla spragnionych mocnych wrażeń. Miło, ale niestety, ja nie wytrzymuję więcej niż 30 minut.

Fellini on line

Kto chce odświeżyć klasykę? Filmy Felliniego. On line i gratis z obowiązkowymi reklamami na początku.

Vanityfair.it OMG! Yahoo

Dwie strony dla miłośników włoskich plotek.

Oliwazoliwek - artykuły

Na koniec krótkie artykuły o wszystkim, co włoskie, od kuchni poczynając, poprzez sztukę, literaturę, film...

Sama piszę, polecam!

Serdeczności i miłego nicnierobienia!

Pomodori secchi, czyli słoneczka wschodzące na mój zimowy stół

2011-10-06T19:11:00.000+02:00

Spieszcie się miłośnicy suszonych pomidorów! To ostatni dzwonek, żeby zrobić swój własny słoiczek! Potem przyjdzie nam już tylko zaśpiewać wraz z Kabaretem Starszych Panów:

Minął sierpień, minął wrzesień, znów październik i ta jesień

Rozpostarła melancholii mglisty woal.

Nie żałuję letnich dzionków, róż poziomek i skowronków,

Lecz jednego, jedynego jest mi żal.

Addio, pomidory, addio ulubione,

Słoneczka zachodzące za mój zimowy stół.

Nadchodzą znów wieczory sałatki nie jedzonej,

Tęsknoty dojmującej i łzy przełkniętej wpół.

Jak zatem przechytrzyć pory roku i jednak zjeść zimą sałatkę z pomidorów pachnących późnym latem? Należy zrobić swój własny słoiczek pomodori secchi!

Biegnijcie więc na targ kupić soczyste bawole języki i wyczarujcie z nich pyszności przystawkę, miękką i pachnącą ziołami, dodatek do chleba, makaronów... Niech blacha pełna wydrążonych połówek wyląduje w Waszym piekarniku, a potem już tylko rozkoszujcie się nimi przy zimowym stole.

Ponadto, mają one działanie przeciwnowotworowe i wychodzą sporo taniej od tych kupionych w sklepie.

POMODORI SECCHI

Potrzebujemy:

pomidory (ile, zależy od Was, ale proponuję ok. 5 kg na 2,3 słoiczki)

sól morska, gruba, zmielona

olej roślinny i oliwa z oliwek (ja używam mieszanki pół na pół)

ząbki czosnku, liście bazylii, gałązka rozmarynu i co, kto lubi

ocet, ja użyłam winnego

Pomidory dokładnie myjemy, a następnie kroimy je na ćwiartki (większe) lub na połówki (mniejsze). Usuwamy zawartość pomidora: pestki z gniazdami (mogą się później przydać do sosu do spaghetti, zrobienia świeżego soku z pomidorów).

Pomidory układamy na blasze skórką do spodu, dość ciasno. Solimy każdy kawałek i wstawiamy do piekarnika nagrzanego do ok. 80-90 stopni. Włączamy termoobieg, piekarnik zostawiamy lekko uchylony.

Suszenie trwa ok. 2 - 3 godzin, ale należy co jakiś czas sprawdzać, jak miewają się nasze pomidory. Po 2 godz. powinny dość mocno zmniejszyć swoją objętość, mieć pomarszczoną skórkę, być podsuszone, ale nie na wiór - powinny zostać lekko wilgotne.

Ususzone pomidory wrzucamy do dużej miski, posypujemy ziołami, dodajemy trochę octu (ok. łyżeczka na całą blachę), delikatnie mieszamy.

Następnie w umytych słoiczkach, układamy dość ciasno pomidory (nie do pełna, po wlaniu oliwy zwiększą swoją objętość), co jakiś czas wrzucamy ząbek czosnku i gałązkę rozmarynu.

Dość mocno podgrzewamy naszą mieszankę z oleju i oliwy z oliwek, i gorącą zalewamy pomidory.

Zakręcamy słoik, obracamy do góry dnem.

Tak przyrządzone pomidory można zajadać już następnego dnia.

Na koniec zostaje nam najtrudniejszy element przepisu.
Staramy się, aby przetrwały one nadchodzącą zimę, i nie znikły po kilku dniach:)

Buon appetito!

Signor Gondoliere

2011-09-29T12:38:00.001+02:00

Pozostając chwilę jeszcze w klimatach weneckich, zastanawiałam się, czy jej panoramą rządzą turyści czy gondolierzy? I szybko doszłam do wniosku, że właściwie przenikają się symbiotycznie niczym pustelnik i ukwiał, Al Bano i Romina Powell, mozzarella i pomidor. Gondolierzy nie są piękni (choć bywają), ale jakoś nie można od nich oderwać wzroku, bosko śpiewają Volare, a woda w kanałach roznosi ich głosy po całej Wenecji. Amerykanie są zadowoleni, Japończycy też. Zdradzę Wam. I ja byłam.

Venezia

2011-09-26T13:46:00.001+02:00

Jesień nadeszła, co ujawniło się moją skłonnością do apetytu przesadzonego i zupełnie w żadnym stylu. Niech za potwierdzenie posłuży choćby fakt zaczęcia dnia od śniadania, którym była panna cotta (przepis znajdziecie tu).

Następnie odbyło się upieczenie ciasta ze śliwkami (jesienne owoce zobowiązują), a na obiado-podwieczorek panini arabi, świetne bułeczki w stylu pita, do których można załadować różnego rodzaju sałatki (przepis pochodzi ze smacznego bloga Kuchnia pod wulkanem.)

Niedawno wróciłam z Wenecji, pięknej i gwarnej i też nieco już jesiennej, choć w inny, cieplejszy, sposób. A tam:

- przyglądałam się gondolierom (będzie o tym osobny wpis)

- kupowałam na targu staroci

- rozglądałam się za gwiazdami festiwalu filmowego

- spacerowałam po Burano w poszukiwaniu koronek

- wydawałam z mamą liczne euro na targu rybnym

Tym samym skończyłam na ten rok jakiekolwiek podróże dalsze niż do centrum Warszawy.

A oto moja Wenecja:

P.S. Zachęcam Was ponadto do przeczytania mojego artykułu o kulinarnej Sycylii.

Pocztówka z Wenecji

2011-09-10T20:54:00.001+02:00

Saluti da Venezia.

Dyniowe risotto i włoski Carli Bruni

2011-08-24T19:42:00.002+02:00

Nie ma co się oszukiwać. Deszczowe lato odchodzi... przynajmniej na najbliższe 10 miesięcy. Czeka nas w najbliższym czasie urocza, kolorowa jesień i mroźna zima. Z tej okazji postanowiłam zrobić kilka rzeczy, które bardzo długo odwlekałam, mając inne rzeczy na głowie.

A skoro jesień, to coraz częściej witały mnie potrawy dyniowe. Zupa z grzankami, a dziś risotto di zucca.

Przepis znalazłam na kwestiasmaku.com, ale od siebie dodałam 2 składniki: świeże peperoncino i sok pomarańczowy.

Dzisiaj również:

Zamroziłam zapas dynii.

Słuchałam piosenek Kabaretu Starszych Panów, w tym włoską: O, Romeo!

Kupiłam białe wino.

Zrobiłam przemeblowanie pokoju i podokienny kącik nauki.

Zostałam przez burzę wybudzona z przedobiedniej drzemki.

Słuchałam francusko-włoskich piosenek Carli Bruni przy gotowaniu.

Carla Bruni - Il Cielo In Una Stanza

Ale i tych z musicalu Hair.

HAIR - Ain't Got No

Zakupiłam też nowe Wysokie Obcasy Extra, a w nich wywiad z filozofem Janem Hartmanem, w którym mówi o tym, że nie istnieje coś takiego, jak własny pogląd: "To, co ludzie uważają za własne poglądy, to na ogół są żadne poglądy, tylko popularna opinia, strumień zasłyszanych słów podszyty pospolitymi emocjami i wyobrażeniami. Taka konwencja odczuwania i mówienia (...)"

Czyli to nie nasza prawdziwa chęć, jeśli chcemy robić karierę lub rodzić dzieci, mieszkać z kimś lub nie. To tylko nasze na to wyobrażenia, zasłyszane słowa, zwyczajne, pospolite uczucia, to, z kim i jak przystajemy..

RISOTTO DI ZUCCA

• 1 szklanka pokrojonej w 1 cm kosteczkę dyni
• 1 szklanka mleka
• 1/2 litra bulionu drobiowego
• 15 g masła (2 - 3 łyżki)
• 1 mała cebulka szalotka (lub 1/4 cebuli) posiekanej w drobną kosteczkę
• 100 g ryżu do risotto (1 filiżanka)
• 1/4 szklanki białego wina
• 3 łyżki soku z pomarańczy
• odrobina peperoncino
• tarta gałka muszkatołowa do smaku
• sól i pieprz

oraz: 20 g zimnego masła (3 - 4 łyżki) pokrojonego w kawałki, 25 g tartego Parmezanu (1/2 filiżanki)

Przygotowanie:

Dynię zalej mlekiem i mocz przez 12 godzin, trzymając ją w lodówce (jeśli nie masz czasu, pomiń ten etap - ja pominęłam). Odcedź przed gotowaniem risotto. Zagotuj bulion i trzymaj gorący na małym ogniu.

Roztop masło na patelni, dodaj cebulę, połowę dyni i papryczkę peperoncino. Smaż na małym ogniu, aż cebulka się zeszkli, ale nie będzie zrumieniona, przez około 5 minut. Dodaj surowy ryż, zwiększ ogień do średniego i mieszając chwilę podsmaż. Wlej wino i pozwól mu odparować.

Gdy cały ryż będzie podgrzany i suchy, zacznij stopniowo wlewać do niego bulion, po jednej łyżce wazowej, za każdym razem mieszając. Kiedy ryż zaabsorbuje całkowicie jedną porcję bulionu, dodaj kolejną. Gotuj w ten sposób przez 15 - 17 minut, wlewając kolejne porcje bulionu i co chwilę mieszając. Po 11 - 12 minutach dodaj resztę dyni a na koniec sok pomarańczowy.

Na koniec smażenia risotto nie powinno być wodniste. Ryż musi być al dente i jednocześnie miękki. Zdejmij z ognia patelnię i odstaw na 1 minutę. Włóż kawałki zimnego masła i wymieszaj drewnianą łyżką. Na koniec połącz z tartym Parmezanem. Dopraw solą oraz pieprzem, dodaj gałkę muszkatołową do smaku.

Zabawy z włoską piosenką: L'ombelico del mondo JOVANOTTI

2011-08-22T15:57:00.001+02:00

Przygotowałam dla Was nową piosenkę charyzmatycznego, nonkonformistycznego Lorenzo Cherubiniego, zwanego Jovanotti. Giochiamo e cantiamo! (Odpowiedzi w komentarzu)

L'ombelico del mondo (Pępek świata) - JOVANOTTI

Questo è l'ombelico del mondo
dove si incontrano ..................... di una bellezza un po' disarmante
pelle di ebano di un padre indigeno e occhi smeraldo come il diamante
facce meticce da razze nuove come il millennio che .............................
questo è l'ombelico del mondo e noi stiamo già ballando
questo è l'ombelico del mondo.
questo è l'ombelico del mondo dove non si sa dove si va a finire
e risalendo dentro se stessi alla ....................... del respirare
è qui che si incontrano uomini nudi con un bagaglio di fantasia
questo è l'ombelico del mondo senti che sale questa energia
questo è l'ombelico del mondo
questo è l'ombelico del mondo è qui che c'è il .....................dell'immaginazione
dove convergono le esperienze e si trasformano in espressione
dove la vita si fa preziosa e il nostro amore diventa azioni
dove le regole non esistono esistono solo ..............................
questo è l'ombelico del mondo.
questo è l'ombelico del mondo è qui che nasce l'energia
centro .......................... dell'universo da qui che parte ogni nuova via
dalle province del grande impero sento una voce che si sta alzando
questo è l'ombelico del mondo e noi stiamo già ballando
questo è l'ombelico del mondo.

Sycylia winem i oliwą płynąca

2011-08-08T18:36:00.006+02:00

Powróciłam z Sycylii prosto w porę deszczową, w ten sierpniopad warszawski odmienny i banalny, za to własny i domowy, i ponieważ nie sposób opisywać podróży za pomocą krótkich form, podam jedynie kilka subiektywnych wskazówek, co robić na Sycylii, żeby się nie nudzić:

1. Warto na pewno zjeść świeże kapary na rynku w Agrigento, a najlepiej, gdyby sprzedawca na straganie miał przy sobie kapary w zalewie, które robi jego żona (Pan sam je robi? - Nie, skądże, ja zbieram ze wzgórz, a robi moja żona). Potem można sprawić sobie pojemniczek własnych, zakonserwowanych w soli trapańskiej, która wydaje się jeszcze bardziej słona niż wieliczkowa.

2. Warto też nie omijać śniadań we włoskim stylu, w barze, z cornetto, brioche, kawą i nieodzowną (immancabile, irrinunciabile), zmrożoną granitą. Dać się ponieść fantazji i wybierać spośród cytrynowej, figowej, truskawkowej...

3. Zaopatrzyć się w ceramikę sycylijską lub w terakotę (terra cotta - wypalona ziemia) w kształcie różnych mis, miseczek, talerzyków, amfor, dzbanów.. Nabyć też jak największą ilość oliwy z oliwek z pierwszego tłoczenia.

4. Wypożyczyć skuter na małej wysepce Egadzkiej i wiatr we włosach i hulaj duszo..

5. Przybyć do Caltagirone na Festa di San Giacomo na iluminację gigantycznych XVII-wiecznych schodów Santa Maria del Monte (142 schodki).

6. Pić sycylijskie wino Nero d'Avola i wina z winnicy Planeta, robiąc przy okazji maseczkę wapienną na Schodach Tureckich pod Agrigento.

7. Przyglądać się niezliczonej ilości ostów i starać się nie przejechać żadnej owcy ni kozy, która w gromadzie spacerować będzie po drodze.

8. Na Etnie znaleźć biedronkę lub psa "przybłędę-przewodnika", który niestrudzony podąży za Wami po sam szczyt by u podnóży nagle zniknąć.

9. Przyglądać się z bliska dziwacznym roślinom, a dymiącej Etnie - z daleka.

10. Skakać do wody tylko z najwyższych skał i w najbardziej turkusowe miejsca.

11. Odwiedzić miasto Ragusa, Noto i przede wszystkim Modica, gdzie w 1901 r. urodził się poeta Salvatore Quasimodo, który dostał Nobla w 1959 roku. Zjeść tamtejszą czekoladę z chili.

12. Iść na spektakl teatralny pupi siciliani, sycylijskich marionetek animowanych przez lalkarzy, które zostały wpisane na listę UNESCO.

13. Odnajdywać lub natykać się przypadkiem miejsca Commissario Montalbano. Przeżycie prawie metafizyczne.

14. W Palermo udać się do Trattoria da Salvo, padre Aldo, i cieszyć się świeżymi owocami morza, po których sny są psychodeliczne i w rytmie funky. A na targu dnia następnego zjeść za 5 euro skropioną jedynie cytryną gotowaną ośmiornicę (wraz z głową i rozlanym płynem mózgowym).

Morał tej bajki jest prosty. Jedźcie na Sycylię, patrzcie, słuchajcie, kosztujcie i nie przestawajcie się zadziwiać!

Czego i Wam i sobie życzę.

AKTUALIZACJA: Tych, którzy chcą dowiedzieć się więcej, odsyłam do mojego artykułu o kulinarnej Sycylii:

kliknij

ACQUA, ACQUA, ACQUA

2011-07-11T18:02:00.000+02:00

Skoro są wakacje, warto porozmawiać o wszechobecnym w tym czasie żywiole - wodzie... po włosku!

Proponuję, żebyśmy dziś przyjrzeli się kilku wyrażeniom związanym z tym nieodzownym elementem vacanza all'italiana.

ACQUA

Chiaro come l'acqua - jasne jak słońce
Fare acqua da tutte le parti - mieć niedociągnięcia

A goccia a goccia si scava la pietra - kropla drąży skałę
Il sangue non è acqua - krew nie woda

Tirare acqua al propio mulino - działać dla własnej korzyści, dbać o własne sprawy
Avere l'acqua alla gola - być w bardzo trudnej sytuacji
Buttare acqua sul fuoco - uspokoić, złagodzić kłótnię
Assomigliarsi come due gocce d'acqua - być podobnym jak dwie krople wody
Piove sempre sul bagnato - nieszczęścia przychodzą parami
Acqua passata non macina più - co było, minęło
Ne è passata di acqua sotto i ponti - wiele czasu minęło i wiele się zmieniło
La goccia che fa traboccare il vaso - kropla, która przepełniła kielich
Navigare in cattive acque - poruszać się po niepewnym (niebezpiecznym lądzie)

Sentirsi un pesce fuori d’acqua - czuć się nie na miejscu

Sposa bagnata, sposa fortunata - jeśli w dniu ślubu pada, panna młoda będzie szczęśliwa

una ragazza acqua e sapone - naturalna dziewczyna (z wyglądu)

Pestare l’acqua nel mortaio - robić coś niepotrzebnego, nadaremnie

Calmare le acque - uspokajać, zmniejszać napięcie

Intorbidire le acque - celowo wprowadzić zamęt

Acqua cheta (rompe i ponti) - cicha woda (brzegi rwie)

Stare a pane ed acqua - być o chlebie i wodzie
Acqua in bocca - zatrzymać coś dla siebie, nikomu nie powiedzieć
Avere (sentirsi, far venire) l'acquolina in bocca - mieć na coś apetyt

Facile come bere un bicchier d'acqua - proste jak konstrukcja cepa
Fare un buco nell'acqua - robić coś bez skutku, nic nie wskórać
Affogare in un bicchier d'acqua - tonąć w szklance wody

Buone vacanze!

Zabawy z włoską piosenką - G.Ferreri "Non ti scordar mai di me"

2011-07-05T19:03:00.000+02:00

Rozpoczynam serię pt. Zabawy z włoską piosenką. Zabawa bardziej skierowana do osób uczących się włoskiego, ale i Ci, którym język ten nie jest obcy, mogą się przyłączyć.

Zabawa-ćwiczenie polega na odsłuchaniu piosenki i uzupełnieniu luk w tekście poniżej.

Zaczynamy od Giusy Ferreri i Non ti scordar mai di me - (Nigdy o mnie nie zapomnij)
Poziom - B1

Odpowiedzi w komentarzu.

Se __________qui con me questa sera
Sarei felice e tu lo sai.
_____________ meglio anche la luna,
ora piu' piccola che mai.
Farei anche a meno della ___________
Che da lontano
Torna per portarmi via
Del nostro amore solo una ________
Che il tempo poi cancellerà
E nulla _____________.

Non ti scordar mai di me,
di ogni mia _____________,
in fondo siamo stati insieme
e non è un piccolo particolare.
Non ti scordar mai di me,
della più _____________ fiaba
che abbia mai scritto,
un _____ _____ era previsto e assai gradito.

Forse è anche stata un pò colpa mia
Credere fosse per l'eternità.
A volte tutto un pò si consuma,
senza ____________, se ne va.

Non ti scordar mai di me,
di ogni mia _____________,
in fondo siamo stati insieme
e non è un piccolo particolare.
Non ti scordar mai di me,
della più ____________ fiaba
che abbia mai scritto,
un ______ ________ era previsto e assai gradito.

uhuh Non ti scordar…
uhuh Non ti scordar…

Non ti scordar mai di me,
di ogni mia _____________,
in fondo siamo stati insieme
e non è un piccolo particolare.
Non ti scordar mai di me,
della più _____________ fiaba
che abbia mai scritto,
un_______ ________ era previsto e assai gradito.

I jeszcze kilka słówek:

fiaba - bajka
scordare - zapominać
abitudine - przyzwyczajenie
colpa mia - moja wina
lieto fine - "happy end"

Fellini i EUR

2011-07-02T22:30:00.002+02:00

Był sobie raz taki program we włoskiej telewizji, pomyślany przez Annę Zanoli, a nazywał się Io e... (Ja i...), w którym znani artyści opowiadali o swoich ulubionych dziełach innych znanych artystów. Był i z tej serii odcinek z 1974 roku z Federico Fellinim. Nazywał się Fellini e l'EUR. Znany reżyser wybrał sobie przepełnioną faszystowskimi budowlami dzielnicę na obrzeżach Rzymu, zbudowaną przez Mussoliniego - EUR.

Fellini, jak się okazuje, nie tylko reżyserem, ale i mówcą jest przednim.

EUR nie tylko jemu, ale pewnie już wielu z Was, skojarzy się z malarstwem De Chirico. Posągowość, architektoniczna (i nie tylko) metafizyka.. itd. Znaleźć się w tej dzielnicy to jakby wejść w obszar obrazu, mówi Federico, i ja się z nim zgadzam absolutnie. A w obrazie przecież nie istnieją inne prawa poza tymi estetycznymi, dlatego, mówi Fellini, jest w tym coś wyzwalającego. Dzielnica zatem wzmaga poczucie wolności.

Jest wiele powodów, dla których Felliniemu podoba się EUR. Są tam case vote, disabitate, (puste, nie zamieszkane budynki), wszystko w zawieszeniu, stwarza poczucie prowizoryczności, dekadencji, a z kolei linie proste komiksowe, takie, jakie mogą nakreślić dzieci, stwarzają poczucie bezpieczeństwa. Fellini mówi, że to jakby teatr pozy, że EUR jest jak szalony sen, który w pewnym momencie uległ destrukcji i zmienił się w coś zupełnie innego. Tak EUR stwarza poczucie prowizoryczności, ekspozycji (z resztą sama nazwa Esposizione Universale Roma). I kiedy pytają go, jakie jest miasto, w którym chciałby mieszkać: Londyn, Rzym, Paryż... On odpowiada Cinecitta' (= Miasto filmowe, studio filmowe w Rzymie), to jedyne miasto, które pozwala na wymyślanie go na nowo, dzień po dniu, zmieniają się dekoracje, in continuita', trochę tak jak EUR.

Trochę tak jak EUR (trochę) jest dla mnie MDM w Warszawie. Ogromne latarnie pod którymi w liceum spędzałam godziny mamrocząc z przyjaciółką, podobna estetyka, posągowość, i jakaś taka przyjazna brzydota.

fot. fr.fotopedia.com

Fellini nakręcił w tej dzielnicy wiele scen: jak choćby te ze Słodkiego życia czy Boccaccio '70.

fot. Corscri Daje Tutti! [Cristiano Corsini]

fot. jcsantacruz.blogspot.com

Zielona cukinia, rude czereśnie i o co mam żal do Ani

2011-06-19T11:45:00.003+02:00

Zielony nie kojarzy się tylko z Toskanią.

Zielony kojarzy się też z Anią z Zielonego Wzgórza.

Czytam nowe Wysokie Obcasy Extra i nurtuje mnie pytanie, ile spustoszenia w mózgach młodych kobiet narobiła Ania z Zielonego Wzgórza. Już dawno wiedziałam, że wiele dziwnych zachowań kobiet to wypadkowa nie tylko biologiczna, ale też (kto wie, czy nie bardziej) kulturowo-społeczna, no i wina Ani! Oczywiście ja też byłam fanką rogatej, rudej duszy z Avonlea. Śledziłam jej losy, czy to kiedy była jeszcze pod skrzydłami Matyldy i Mateusza na Wyspie Księcia Edwarda, jej pierwsze występy w Białych Piaskach, czy kiedy wybierała się na Uniwersytet. Wszystko z zapartym tchem.

Grażyna Plebanek w artykule jest zła na Anię. No bo jak to, ta inteligentna, twórcza dwudziestolatka przedzierżgnęła się (śliczne słowo!) w swatkę - doktorową Blythe! I stało się: Kinder, Kurche, Kirche (kuchnia, kościół, kołyska). Nasza Ania jak ze scenariusze żon ze Stepford. Plebanek nazywa to ładnie: życiowym zakalcem.

Wiele kobiet podzieliło los Ani. Uspołeczniły się, wdrożyły. Weszły w jednowymiarowe role.

Zastanawiam się, czy to nie przez Anię właśnie. Montgomery udupiła Anię, a my przez to udupiamy siebie? No przecież chciałyśmy być takie jak ona. Ale takie, jaką była łamiąc tabliczkę na głowie Gilberta, a nie mieszczańsko-akuratnymi paniami na włościach. Ta cała gadka z "pokrewnymi duszami" - ok, to było fajne. Ale czy naprawdę dobrze, że na tym powyrastałyśmy? I, że wychowane na tym, szukamy produktu, jak pisze Plebanek, "gilbertopodobnego".

I co? Podzieliły los Pani Blythe zamkniętej w konserwie z zalewą poświęcenia na ołtarzu rodzinności. (...) Czy któraś z nas wyszła z tej pułapki choć trochę ruda?

Jak dobrze, że Pippi nigdy nie dorosła...

Na cześć Zielonego Wzgórza i Zielonych Włoch zrobiłam dziś coś najprostszego, zielonego, co we Włoszech spotkamy na antipasti - przystawkę. Grillowane warzywa! Ja zrobiłam grillowaną (lub patelniowaną, jeśli ktoś nie ma grilla) cukinię. Dodałam tylko polsko-wielkanocny akcent - rzeżuchę, która wyrosła na moim niewłasnym oknie, ale własnym słoiczku. Mniam!

Okazało się też, że w lipcu wyjeżdżam na Sycylię na 2 tygodnie, z czego jestem niezmiernie, niezmiernie zadowolona, bo i przywiozę obfitą fotorelacje.

Życzę więc Wam wszystkim, kochane kobiety, zwykle i po ludzku, żebyście odnalazły w sobie tę rudość. Pamiętajcie, Ania to rudość wewnętrzna. I tego się trzymajmy!

A na chwilę obecną dla przełamania zieleni, polecam "rude" czereśnie. Jest przecież sezon na czerwone!

Metroitaliano

2011-06-10T12:22:00.001+02:00

Zapraszam Was do odwiedzenia mojej strony.

www.metroitaliano.pl

Włoskie Diwy

2011-06-08T20:50:00.001+02:00

Gorąc Warszawą owładnął niemiłosierny, zatem schroniona przed upałem, przy zimnym nektarze truskawkowym (obowiązkowo z rozłupanymi kostkami lodu), przeglądam zdjęcia włoskich aktorek lat 50-tych. Oprócz tych znanych, jak Sofia Loren czy Monica Bellucci, było wiele wiele więcej. Włoski ekran aż ocieka od pięknych i subtelnych twarzy z typową manierą à la diva. Zachwycam się więc ich urodą. Zachwyćcie się i Wy.

Doris Duranti

Jedna z pierwszych diw włoskiego kina, najbardziej ukochana przez kino reżymu faszystowskiego. Była gwiazdą filmów spod hasła telefoni bianchi, których rozkwit przypada na lata 1938-43.

Stefania Sandrelli

Otworzyła sobie drzwi do kariery dzięki wygranej w konkursie piękności. Zadebiutowała jako uwodzicielska Angela w filmie Pietro Germi Rozwód po włosku u boku Marcello Mastorianniego. Ostatnio zagrała w świetnym obrazie La prima cosa bella, za który otrzymała nominację do nagrody David di Donatello.

Claudia Cardinale

Grała między innymi w Osiem i pół Felliniego i w Lamparcie Viscontiego. Podobnie jak Sandrinelli, rozpoczęła swoją karierę dzięki wygranej w konkursie piękności.

Lucia Bose

Grała w filmach Giuseppe de Sanctisa w Non c'è pace tra gli ulivi, Michelangelo Antonioniego, Luisa Buñuela czy Ferzana Özpeteka.

Sandra Milo

Ponoć podczas kręcenia Osiem i pół miała romans z Federico Fellinim, nakręcili potem wspólnie jeszcze Giuliettę i duchy. Grała również u Rosselliniego w Generale della Rovere. Debiutowała w filmie Lo scapolo u boku Alberto Sordiego.

Jest ich o wiele więcej i wszystkie mają nieprzeciętną urodę. Zachęcam do poszukiwań.

www.temacom.org (fot.)

Kobiety we włoskiej telewizji

2011-05-31T16:15:00.001+02:00

We włoskiej telewizji poniża się kobiety. Wiadomo to nie od dziś, a od 1976 roku, kiedy to jedna z lokalnych stacji pokazała późnym wieczorem teleturniej, w którym po każdej poprawnej odpowiedzi obecna w studio gospodyni domowa zdejmowała kolejną część swojej garderoby.

Ostatnio Włosi powrócili do tego tematu. Był więc głośny dokument Erika Gandini: Wideokracja - Basta apparire, który pokazywał, że społeczeństwo włoskie żywi się kulturą obrazu, a to co i jak pokazywane jest w telewizji ma ogromny wpływ na postrzeganie nie tylko szefa rządu, ale i kobiet. Znaczna część społeczeństwa czerpie informacje właśnie z telewizji, która jest w rękach Silvio Berlusconiego. Telewizja ma ogromną siłę rażenia, rażenia głupotą i seksizmem. (O Wideokracji pisała Latająca Pyza na swoim blogu.)

Zachęcam Was do obejrzenia filmu dokumentalnego Lorelli Zanardo Il corpo delle donne. W dokumencie pokazuje się, jak poniżane i instrumentalnie traktowane są kobiety we włoskiej telewizji. Kobiety to tylko erotyczne gadżety, piękne i nieme pomocnice prowadzącego. Autorka filmu zastanawia się, jak to możliwe, że Włoszki nie wychodzą na plac i nie protestują przeciw temu, jak są przedstawiane w telewizji. A tam liczy się młodość, starość przecież to brzydota. Starsze kobiety pokazywane są jako roztyte, niezadbane brzydule.

Kult ciała jest tak silny, że kobiety zniekształcają swoje twarze, by stworzyć z nich obraz najbardziej pasujący mężczyźnie. Lifting - mówi głos w filmie - należy zrobić nie naszym twarzom, ale naszym przekonaniom. Ciężkie to wszystko w świecie, gdzie pokazać się (apparire) jest ważniejsze od być (essere).

Zachęcam.

Sezon na Bakłażana

2011-05-25T12:09:00.000+02:00

Jak już wspominałam, sezon na bakłażany (melanzane) rozpoczęty. Cieszy mnie to bardzo, bo daje posmak Włoch. A trzeba Wam wiedzieć (choć pewnie już wiecie), że Włosi ukochali sobie to warzywo we wszelakiej formie: czy to grillowane, smażone w oliwie czy w ziołach i śmietanie. U nas, wielka szkoda, bakłażan nie jest tak powszechnie stosowany, a traktowany jest trochę pokątnie, bardziej jako dodatek do potraw dietetycznych.

Zatem dzisiejszy dzień ogłaszam Dniem Bakłażana. Jeśli macie chwilę, odgrzebcie stare przepisy, poszukajcie nowych i cieszcie się smakiem włoskiego przysmaku:)

Kiedyś zarzekałam się, że nie kupię kolejnych części Tysiąca dni...., poległam. Doczytuję właśnie trzecią część, o Orvieto. Jest tam idealny fragment (sic!), dla wszystkich tych, którzy obawiają się rutyny. O miejscowych rolnikach pisze de Blasi:

Rolnicy nie przestają dziwić się życiu, nawet jeśli składa się ono z powtórek i bisów. W szczególności dlatego, że powtórki i bisy to nie to samo co rutyna, będąca drogą, którą pokonuje się z zamkniętymi oczami, w dzień czy w nocy. Rutynę porównują tutaj do toczenia kamienia, a tymczasem powtórki i bisy tworzą rytm i rytuał, z którego miejscowi czerpią garściami, gdyż zapewnia im wygodę i stabilność wynikające z ograniczeń.

Nie jest to takie głupie.. De Blasi rozprawia o włoskich rolnikach, a ja przy bukieciku konwalii od ukochanego, zabieram się do pisania innych, zaległych rzeczy, takich moich osobistych bisów i powtórek.

A na talerzu - bakłażan podpieczony na odrobinie oliwy z oliwek, świeżym chili zakupionym na chińskim targu w Paryżu, z odrobiną czosnku i sporymi kawałkami koziego sera, który już po chwili nagrzany temperaturą bakłażanów, rozpływa się w ustach. A wszystko to ubrane w sól i świeżo zmielony pieprz. Buon Appetito!

Umajony Paryż

2011-05-19T00:09:00.001+02:00

Ania w swoim blogu Strawberries from Poland, na który uwielbiam zaglądać, ma taki cykl, w którym pisze, co lubi w danym miesiącu, co ją inspiruje, co czyta, czego słucha... I ja poniższy wpis postanowiłam poświęcić podobnej idei.

A zatem, w maju lubię...

1. Umajony Paryż, z którego dopiero co wróciłam zawirowana od języka, ulicy i jedzenia. I przez który brakuje mi w Warszawie tego, co i we Włoszech jest na każdym kroku: ludzi zapełniających niczym ptaki Hitchcocka (choć to może niefortunne porównanie) ranne, popołudniowe i wieczorne kawiarnie. No dobra, trochę tego u nas jest: gdzieś na Foksal, gdzieś na Nowym Świecie, gdzieś w PKP Warszawa Powiśle. Ale znikome to wszystko. Takie małe punkciki na mapie, których wciąż za mało, żeby stworzyć atmosferę.

A w Paryżu lubię oglądanie w małym kinie najnowszego filmy Woody'ego Allena: Minuit a Paris, który wcale a wcale mi się nie podobał. Ale obstaję przy stwierdzeniu, że przy Allenie zawsze jest przyjemnie choć już nie tak jak niegdyś przy jego filmie Mężowie i żony.

2. Zieleń i biel szparagów i soczysty fiolet bakłażanów, których zarówno w Paryżu jak i w Warszawie jest zatrzęsienie.

3. Muzycznie - neapolitańską piosenkę Sycylijczyka Franco Battiato: Era de maggio i polską piosenkę Breakout'ów z niezawodną Mirą Kubasińską: A miałeś przyjść.

4. Obrzydliwie plotkarską stronę o włoskich gwiazdach: Vanity Fair.it

5. Poszukiwanie nowego włoskiego serialu na stronie Rai Fiction, który podaruje mi chwileczkę zapomnienia. (Macie jakiś pomysł?)

6. Eat, pray, love - film, na punkcie którego - umówmy się, nie oszalejecie, ale w którym Rzym jest pokazany sprawnie i bajkowo, ugładzony tak, jak tylko Amerykanie potrafią.

7. Misięcznik Bluszcz. Świetne teksty, opowiadania, felietony.. Między innymi: Szczuka, Świetlicki, Seweryn, Chutnik, Groniec...

8. Książki krytyczno-literackie, które eksploruję do pracy doktorskiej, przede wszystkim Un altro Novecento Alberta Asora Rosy.

A tak wyglądał Paryż w maju:

Parole italiane:

Paryż - Parigi
szparagi - asparagi
bakłażan - melanzana
maj - maggio

Błękitne Włochy

2011-05-10T22:02:00.001+02:00

Chwilowo przenosząc się na francuską ziemię, zostawiam Was sam na sam z błękitnymi Włochami.
Serdeczności.

Włoski serial x 2 na weekend majowy

2011-04-29T13:15:00.003+02:00

W taki dzień jak dziś, gdy słońce świeci prosto w oczy a ptaki śpiewają prosto w uszy, chce się wyjść i korzystać z ostatnich podmuchów ciepłego, lekkiego wiatru zanim przerodzi się w duszące, oblepiające ciało wspomnienie o wietrze. Ale ponieważ na weekend majowy zapowiadane jest pogorszenie warunków atmosferycznych, można (kto nie wyjeżdża, jak ja) poczuć ten stan, jak u Nosowskiej w piosence: Lubię ten stan, rozkoszne sam na sam, Cisza i ja, Cisza, ja i czas.

Tylko zamiast ciszy, można sobie włączyć włoski serial.

Dziś zatem chcę Was zachęcić do obejrzenia dwóch seriali, które kilka lat temu odkryłam na stronie Rai Fiction (stronę też polecam, oferuje wybór wielu filmów włoskich).

RAI FICTION

Pierwszy to Medicina Generale, włoska wersja "Ostrego dyżuru", umiejscowiona w szpitalu w Rzymie. Zamiast przystojnego George'a Clooneya, mamy tu przystojnego Andrea Di Stefano - serialowego dottor Pogliani, i pielęgniarkę Annę, między którymi miłość rodzi się właściwie od pierwszych dni w szpitalu. Miłości będą przeszkadzać różne ostacoli, jak choćby sytuacja Anny z ex marito, przeszłość, przyszłość, teraźniejszość. Norma. Mamy też w serialu wachlarz postaci: od strasznego szefa Bergaminiego po do rany przyłóż, sympatycznego pielęgniarza Angelo. I powiem Wam, że choć ten wydział to taki mikrokosmos historii trochę na siłę, (jak to w serialach), mnie wciągnął do reszty. Zrobiony z włoską charyzmą, idealny, by poćwiczyć język czy znaleźć chwilę wytchnienia. A jak już obejrzymy dwie serie, poznamy dużo słówek z zakresu medycyny!

Poniżej link do serialu, który można oglądać on line.

MEDICINA GENERALE I

II.

Był film z 1915 i ten z 1947 z wielką Anną Magnani i Eduardo de Filippo, a potem Rai zrobił swoją wersję bardzo telewizyjną, ale okej. Historia jest dobra, więc sama się broni. Assunta Spina opowiada o silnej kobiecie i o jej mieście - Neapolu. To miasto właśnie jest bohaterem tej serii. Castel Sant'Elmo, Certosa di San Martino, Castel dell'Ovo, Villa Pierce, Palazzo Donn'Anna na Posillipo, bar Gambrinus, Galleria Principe di Napoli, Maschio Angioino... Serial opowiada o przyjaźni pisarki Matilde Serrao z kobietą z ludu (Assunta), o miłości ciężkiej i rozdartej, prostej dziewczyny do bogatego drania (świetny w tej roli Sergio Assisi) i o zmaganiach kobiety w walce o wolność wyboru. Polecam! I życzę słodkiego wypoczynku, z serialem czy bez.

ASSUNTA SPINA

włoskie słówka:

ostacoli - przeszkody
ex marito - ex mąż
serie - serial

Groszek, udziec jagnięcy i drożdżowa gołębica

2011-04-23T09:27:00.000+02:00

fot. flickr.com (jumdeane)

Włosi nie mają w swojej tradycji Lanego Poniedziałku, ale za to święcą koszyczki (tylko w niektórych regionach!), dzieci kolorują jajka, a zamiast szukać zajączka wielkanocnego, dostają w prezencie duże, czekoladowe jajo z niespodzianką (sorpresa) w środku. Można trafić na róznego rodzaju zabawki, apaszkę a nawet lalkę barbie.

Jajko oczywiście symbolizuje życie, które budzi się na nowo, w ten sposób na dobre rozpoczyna się wiosna.

Włoska Pasqua poprzedzona jest okresem postu zwanym - Quaresima (Wielki Post).

W ostatnim tygodniu odbywa się wiele procesji i rytuałów, które przywołują pasję Chrystusa.

Tak jak w Polsce, Wielkanoc to: il Venerdì Santo, la Domenica di Pasqua e il Lunedì di Pasquetta.

fot.flickr.com (Ann@74)

Wielkanoc - La Pasqua - to we Włoszech również okazja, żeby nacieszyć się dobrym jedzenie.

Na śniadaniu wielkanocnym na stole, w regionach centralnych, pojawia się koszyczek z białym winem, capocollo (rodzaj salcesonu), udekorowanymi jajkami oraz ciastem.

Typowym contorno - dodatkiem - w dniu Wielkiej Nocy jest groszek (piselli) - znak nadejścia wiosny. Podaje się go z pancettą, prosciutto i pietruszką.

Na obiad je się cappelletti in brodo - pierożki w rosole, na pierwsze danie, a na drugie - cosciotto d'agnello (udziec jagnięcy).

Najbardziej charakterystycznym ciastem wielkanocnym jest Colomba, babka z ciasta drożdżowego (zupełnie podobna do bożonarodzeniowego panettone) o formie gołębicy. Jest puszysta, zawiera owoce kandyzowane, migdały, a posypana jest cukrem w granulkach. Niegdyś wkładano ziarenko bobu do środka, które miało przynieść szczęście temu, kto na nie trafił jedząc colombę.

Choć zwykło się mówić, że Włosi spędzają Wielkanoc wyjeżdżając ze znajomymi za miasto, powiedzenie: Natale con i tuoi, Pasqua con chi vuoi (Boże Narodzenie z rodziną, Wielkanoc z kim chcesz), traci coraz bardziej na znaczeniu.

Buona Pasqua.

Włoskie słówka:

Pasqua - Wielkanoc
agnelllo - jagnięcina
colomba - gołębica, baba wielkanocna
sorpresa - niespodzainka
uova - jajka
cestino - koszyczek
pancetta - włoski boczek
prosciutto - szynka