Metropol Günlüğü

80 şarkıda devr-i alem: 3. nota

noreply@blogger.com (Lee) — Sun, 12 Feb 2012 13:33:42 PST

Hız kesmeden müzikle olan dansımıza devam edelim istedim. Önceki iki notaya bakmak isterseniz buna ve şuna tıklayın. Dünyanın çeşitli yerlerinden sevdiğim müzikleri bu blog sayesinde sizle buluşturuyorum. Bu yüzden 8 nota olacak bu yazı dizisi benim hoşuma gidiyor. Umarım diğerleri gibi bu da hoşunuza gider diyor ve çalmaya başlıyorum.

1. Türkiye

Sertab Erener – Aslolan Aşktır

Sertab Erener bana göre harika bir şarkıcı. Sesini nasıl kullanacağını gerçekten çok iyi biliyor. Son şarkıları da çok iyi olmasına rağmen ben eski parçalarını daha bir ayrı severim. İşte bu şarkı da onlardan biri. Giriş müziği ne kadar güzel değil mi? Sözleriyle, müziğiyle, her şeyiyle bir bütün olarak kendini bize sevdiriyor. Nakarata geldiğinizde aslolan aşktır diye bağırmak istiyorsunuz. Çok ama çok güzel.

2. Ermenistan

Gohar Shahbazyan – Sazov Thga

Daha önce bu şarkıyı aradığımı ama bulamadığımı yazmıştım. Sonunda elime geçti ve nasıl mutlu olduğumu size anlatamam. Böyle bizim türkülere benzeyen bu şarkı gerçekten keyifli. Ermeni müziği aslında bize yakın olmasıa rağmen benim o kadar hoşuma gitmez ama bu şarkı istisnalardan biri. Gerçi klibini dikkatlice izleyin derim, feci komik. Bizim 90’larda çektiğimiz kliplere benziyor. O kadar modern görünen kızların bağlama kursunda ne işi var yahu aha. Ondan sonra hocayı küçümsemeleri, sonra birinin hocadan hoşlanması, kıpkırmızı araba, hocanın donla gözükmesi filan. Her izlediğimde koparım, ders olarak gösterilmesi gerekiyor bu klibin.

3. Güney Kore

Bigbang – Lies

3. notaya kadar Bigbang paylaşmadım, düşünün yani. Yine de tüm ülkeye bu grubu tanıtma görevini üstlendiğim içim kendi kendime karşınıza şimdi Lies ile çıktım. Haru Haru artık kült olmuş en sağlam şarkılardan biri olduğu için farklılık yapmak istedim. Lies benim en sevdiğim BB parçalarından biri. G-dragon’un nasıl bir dahi olduğunun kanıtlarından sadece bir tanesi daha. Özellikle Taeyang’ın nakaratta girmesine bayılıyorum, çok iyiler gerçekten. Biliyorum objektif olamıyorum bu konuda ama objektif olmaya da gerek yok zaten. Onlar kendilerini birçok sefer kanıtladılar. Bu 5 kişi Asya’da fırtına gibi esmeye devam ediyor ve ben inanıyorum ki rüzgarları kısa bir süre sonra bizim sınırların da içine girecek.

4. İngiltere

The Wanted – Glad You Came

Mp3’te şarkı dinlemekten sıkıldığım bir anda telefonun radyosunu açmış ve bu şarkıyla karşılaşmıştım. Ufak bir aramadan sonra İngiliz grup The Wanted’ın söylediğini bulmuştum. Çok eğlenceli bir şarkı, insan ne zaman bitti diyor şarkı sona erdiğinde ve tekrar baştan dinlemeye başlıyor. Ayrıca nakarata gelmeden önceki sözlerde var olan uyum çok hoşuma gitti benim. Bu arada nakarattaki sözlerden dolayı ayıp yerlere çekilebiliyor şarkı aha. Youtube’da bir yorum görmüştüm ve feci güldürmüştü beni. Hep doğudaki gruplara bakmayalım, alın size batıdan bir grup.

5. Bulgaristan

Azis – Mrazish

Şimdi sizi hemen uyarıyorum. Azis’i tanıyanlar nasıl bir klibin karşılarına geleceğini iyi bilirler ama bu uyarım tanımayanlara. Azis çok çok farklı bir kişilik, hani gördüğünüzde oha bu ne lan demeniz cidden çok yüksek. Azis’in bu şekilde tarz oluşturmasının nedeni yaptığı müzikmiş. İcra ettiği chalga müziği Bulgaristan’da süper fizikli hatunlar tarafından söylendiği için Azis ilk başlarda tutunamamış. O da çareyi bu şekilde ortaya çıkmakta bulmuş. Hatta okuduğum yazılardan birinde evli ve çocuk sahibi olduğu da yazıyordu. Velhasıl Azis karşınızda aha. Ayrıca geçen yıl İstanbul ve Bursa’da konser verdi kendisi. Bunu nereden mi biliyorsun diye sorarsanız Bursa konserinde bir tartışma, kavga çıkmıştı ve haber bültenlerinde yer almıştı. Tamam kabul, şarkıdan çok Azis’in görün diye ekledim bu parçayı haha :)

6. Macaristan

Crystal – Repülj Tovabb

Geldik görmeyi en çok istediğim ülkelerden biri olan Macaristan’a. Bu güzel ülkenin müzikleriyle pek alakadar değilim aslında. Daha çok Macar çingene müziğini sevsem de bugün bir pop şarkısını koymak istedim buraya. Macarca çok değişik bir dil, sanki sadece sesli harflerle anlaşıyorlarmış gibi hissediyorum ben aha. Bu şarkının nakarattan önceki kısımlarına bayılıyorum. Hem kadın, hem de erkek çok güzel okumuş. Basit ama oldukça etkili bir şarkı. Belki de hayatınızda ilk defa Macarca şarkı dinleyeceksiniz, hadi durmayın tıklayın ve dinleyin.

7. Hollanda

Kinderen voor Kinderen song – Two Fathers

Bu şarkıyı koymamın iki sebebi var. İlki gerçekten güzel bir parça olması. İkincisi ise çok farklı bir olay, ondan bahsedeyim biraz. Şimdi şarkının adını gördünüz zaten. Sözler de iki babası olmasından ve yaptıklarından bahsediyor. Ve o sahnedeki bütün çocukların iki babası varmış. Yani bu çocuklar gay ailelerin çocukları. Bazıları taşıyıcı anne yoluyla dünyaya gelmiş, bazıları da evlatlık edinmiş. Ve adamlar böyle bir şarkı yapıyor, çocuklar söylüyor, ulusal kanalda da bütün ülke izliyor. Şimdi aynısını Türkiye için düşünün derim, aman aman ne kıyametler kopardı. Ayrıca şarkıyı söyleyen Terrence’ın sesi gerçekten çok iyi. Zamanında okulunda dışlandığını ama babalarının sayesinde cesaretini toplayarak müzik grubuna girip popüler olduğunu filan söylemiş bir röportajında. Çok ilginç bulduğum için zamanında araştırmıştım. Lütfen yargılamadan, kötü şeyler düşünmeden bu güzel şarkıyı dinleyin derim. Hollanda birçok konuda dünyaya hem iyi, hem de kötü örnek olabiliyor. Bu iyi yönlerinden biri bana göre. Dünyaya düşmanca, insanlara düşmanca bakmadan önce izlenmesi gereken bir klip bana göre.

8. Türkiye

Sema – Fikrimin İnce Gülü

Kapanışı yine güzel ve yalnız ülkemle yapmak istedim. Türkçe şarkıların en güzel yanı sözlerinin gerçekten farklı ve değerli anlamlar taşıyor olması. Fikrimin ince gülü ne güzel bir tabirdir öyle, ne zaman aklıma gelse gülümserim. Bu şarkı benim “en sevdiğim Türkçe şarkıdır” Dinlemeyi o kadar çok seviyorum ki anlatamam size. Ayrıca benim hayatımda farklı anlam taşıyan nadir parçalardan biridir. *Gördüğüm günden beri / olmuşum inan deli* Diyemediklerimin notalarla can bulmuş hali diyebilirim bu şarkı için. Giriş müziği beni alıp uzaklara götürür, saatlerce kendini dinletebilir. Ayrıca bu şarkı içimde içme isteği uyandırır. Öyle çok içen bir insan değilim ama efkar dediğimiz o kelimenin can bulmuş hali bu şarkının müziğinde gizli bence. Seni yazan, seni besteleyen, seni söyleyen kişiye helal olsun.

***

Ben kapanışı hayatımın en güzel anılarından biri olan Fikrimin İnce Gülü’yle yaptım, üstüne başka bir şey yazmaya hiç mi hiç gerek yok.

Var mı Hindistan gibisi?

noreply@blogger.com (Lee) — Fri, 10 Feb 2012 07:31:16 PST

Artık dağlara taşlara yazdım sanırım bu ülkeye olan sevgimi. Çevremdeki herkes nasıl sevdiğimi çok iyi bilir, ailemin bana asıl deli diye bakmasının sebebidir hatta. Kore'ye, Japonya'ya alıştılar, zaten bu iki ülke konusunda onlarla fazla bir şey paylaşmıyorum. Ama söz konusu Hindistan'a gelince en ufak bir şey görsem bile hemen bizimkilerle paylaşıp konuşuyorum. Anneme geleneksel kıyafetlerinden dikmesini ve giymesini söylemiştim zamanında, babamla inekler hakkında konuşuyorduk filan. Kısaca Hindistan sevgim bir başkadır.

Peki neden bu ülke bana böyle egzotik ve çekici geliyor? Nedir beni kendine sevdiren kısımları? Hepsinden kısa kısa bahsetmek istiyorum bu yazıda, umarım keyif alırsınız. Hindistan Asya'nın hem yüzölçümü , hem de nüfus bakımından en büyük ülkelerinden biri. Bunun yanı sıra, dünyanın en büyük kolonisiydi zamanında. O kadar verimli topraklara sahipti ki, İngiltere Hindistan'ı hiçbir zaman kaybetmemek istiyordu. Bütün kanını emdikten sonra yakın tarihte Gandhi sayesinde çok önemli ilerlemeler kaydeden Hindistan, bağımsızlığını kazandıktan sonra hızlı bir şekilde büyümeye başladı. Şu an hala tam anlamıyla belini doğrultamıyor, bunun da en büyük nedeni milyarı aşkın nüfusu.

Hindistan renklerin ülkesidir. Hiçbir ülkede, hiçbir yerde renklerin bu denli uyum içinde olduğunu göremezsiniz. Her sene yapılan “Holi” festivali ile bütün ülke gökkuşağına bürünür. Filmlerde filan görmüşsünüzdür, herkes birbirine rengarenk toz boyalar atılıyor.

Hindistan fakirdir, yıllarca sömürüldüğü için kendisine pek bir şey kalmamıştır. İngilizce ülkenin ana dillerinden biridir ama fakir bölgelerde pek bilinmez. Ayrıca ülkede 400’den fazla dil konuşulmaktadır. Bu yüzden Bollywood’un yanında Tollywood ve Kollywood da vardır.

Fakir olduğu için ve bunun sonucunda da pis bir ülke olduğu bazı insanlar “ıyy” diye yaklaşabilir. Sanki sokakların pis olması onların suçuymuş gibi. Dünyada en çok evsiz insan bu ülkede yaşamaktadır. Bu yüzden de sokakları kendi evleri gibi görüyorlar. Evet bazı durumlar filan gerçekten kötü ama Hindistan’ın suçu değil. Yukarıda da yazdım, bu ülke dünyanın en büyük sömürgesiydi. Hala bir sürü verimli kaynakları var ama yine batıya gidiyor çoğu maalesef. Aç çocuklar, evsiz yaşlılar, sakat insanlar, milyarı aşan nüfus, az maaş, işsizlik filan gibi büyük sorunlar birleşince ortaya böyle bir şey çıkıyor. Ama size şunu söyleyeyim, bu kadar fakirliğe ve mutsuzluk nedenlerine rağmen Hint insanını yüzü güler. Neşesini kaybetmez. Çok az bir para ödediği, bazen de bedavaya girdiği o 2.5, 3 saatlik filmden yüzünde kocaman bir gülümsemeyle çıkar.

Özellikle muson yağmuru döneminde filmlerin vizyona girdiğini biliyor muydunuz? Neden böyle peki? Dışarıda deli gibi yağmur yağarken insanlar 1 ya da 2 rupi, çoğu zamanda hiç para ödemeyerek o filme girer ve 3 saat orada kalır. Hiç reklam girmeden yeni film girer bazen, amaç o evsiz insanlara, o diğer fakir kişilere bir çatı ve eğlence, mutluluk imkanı sunmaktır. Biz burada deri koltuklarda en iyi ses sistemlerinde filmleri izliyoruz ama dünyanın öteki bir ucunda bu filmlerin tek bir amacı var. İnsanlar için bir çatı, bir kapalı alan olması.

Hindistan’ın tarihi çok eskiye dayanmaktadır. Bunun sonucunda ülkenin birçok yerine tarihi eserlere rastlamak mümkün. Taj Mahal’ı hepiniz bilirsiniz, bunun dışında Yüzen Saray, Goa kalıntıları gibi çok hoş kültürel mirasları var. Tarihi eserlerini bizim gibi pek koruyamam bir ülke ama, sadece birkaç tanesini korumakla olmuyor tabi.

Albümün Tamamını Görüntüle

Hindistan görmek istediğim ülkeler listemde ilk 5’te yer alıyor, gitmeyi o kadar çok istiyorum ki. Giderken iğneler ve ilaçlar almanız gerekiyor ama. Hem yukarıda saydığım durumlardan, hem de iklim farklılığı yüzünden tatil kabusa dönüşebilir yoksa.

Hindistan çok ucuz bir ülke. 2 yıl orada yaşamış bir arkadaşımın sözünü hiç unutmam: “1000 dolara bir yıl rahat bir şekilde yaşarsınız” Yemekler çok ucuz, kalacak yer çok ucuz, giysiler çok ucuz, kısaca her şey çok ucuz. Bu durum belki bizim için güzel olabilir ama yaşam standardının da ne kadar aşağıda olduğunun bir göstergesi ayrıca. Ama insanların bu fakirliğin içinde bile yüzlerinin gülmesi paha biçilemez bir durum işte.

Hindistan hakkında yazıyorsam Goa’dan bahsetmeden duramam. Goa, ülkenin en ünlü turizm bölgesi. Geniş ve güzel sahilleri, bambudan konaklama yerleri, misafirperver hakkında ve 1001 çeşit güzelliği ile karşımıza çıkıyor. Hindistan’ın güneybatısında yer alan bu bölgeye her yıl yüzbinlerce turist geliyor. Yakın zamanda turistlerden biri den ben olmak istiyorum şahsen. Çıplak ayakla kumsalda dolaşmak, gün batarken denize girip sıcaklığın tadına varmak, sabah kalktığımdaki doğadaki dostlarımızla beraber Hint kahvaltısı yapmak ve yerel halkla konuşup bütün dertlerimi, acılarımı, düşüncelerimi ve sinirlerimi, o anki hayatımı geride bırakmak istiyorum. Bu sahile gitmek istiyorum işte, bütün gün denizden çıkmamak ve sadece keyif çatmayı arzuluyorum.

Hayat bizi nereye götürür bilemeyiz ama Hintlileri iyi bir yere götürmesini canı gönülden istiyorum. Aslında bu dileğim bütün insanlar için geçerli ama ilk sırada Hintleri görmek istediğim için şimdi onları yazdım. Teknoloji konusunda dünyanın en bilgili insanları bu ülkeden çıkıyor. Teknoloji üniversitesi dünyanın sayılı okullarından biri, eğer gerçekten iyi bir eğitim sağlanırsa ne cevherler var sormayın gitsin. Aynı şey bizim ülkemiz için de geçerli, imkanlar dahilinde okumayan zehir gibi gençler var. Onların hayata geri kazandırmak lazım, bunun için de çalışmalar var. Umarım yakın zamanda meyvelerini daha bol bir şekilde almaya devam ederiz.

Hindistan umut dolu bir ülke. Tüm olanaksızlıklarına rağmen geleceğe umutla bakmaya devam ediyorlar. Şafak vaktinde çalışmaya başlayıp ay tam tepeye yerleşince işleri bitse de, bu durumdan zaman zaman şikayet etse de yapabilecekleri pek bir şey yok. Batıda onlar sayesinde zengin olan halk saat 5 dendiğinde sokaklara akıp hayatını doya doya yaşarken, bu imkanı zamanında ona sağlamış olan diğer insan tarla sürmeye devam ediyor. Dünya gerçekten adaletsiz bir yer, bunu hepimiz zaten biliyoruz ama hissetmek gerçekten bambaşka bir şey. Her gün olmasa dahi siz de dışarı çıktığınızda bazen buna benzer durumlara şahit oluyor ve hissediyorsunuzdur.

Hindistan’da müziğin ayrı bir yer vardır. Biliyorsunuz filmlerinde sürekli şarkı söyleyip dans ederler. Bunun da esas amacı insanları eğlendirip mutlu etmektir. Yoksa doğuştan müzikal aşkıyla doğmuyor bu insanlar. Bik bik bik neden dans ediyor la bunlar demeden önce düşünmek gerek tabi. Normal bir filmin ortasında, türü arasında müzikal geçmemesine rağmen anında şarkı ve dans moduna girmelerinin herhalde bir açıklaması var. Ayrıca ülkedeki insanlar, özellikle de kızlar için bir umut, bir çıkış kapısıdır müzik. Hindistan'da bir sürü müzik okulu var, özellikle Bollywood filmlerinde arka planda dans edecek kızlar yetiştiriliyor. Okuldan çıktıktan sonra bu derslere girip dans yeteneklerini geliştiriyorlar. Bu sayede hem az da olsa para kazanıyorlar, hem de bir dala tutunmuş oluyorlar. Evlendirilmekten, mutsuzluktan, bir işe yaramadığını hissetmekten kurtuluyorlar. Sesi güzel olanlar ise şarkıcılık olayına girişiyor. Ülkede her sene binlerce albüm çıkıyor. Bazıları bizdeki gibi çok tutuyor, bazıları ise unutulup gidiyor. Ülkede bir film vizyona girmeden önce Ost albümü çıkıyor ve bu albüm ne kadar tutarsa filmin de o kadar tutacağı anlaşılmış oluyor. Kısaca müzik filme yön veriyor, işte bu yüzden bu kadar fazladır. Müzikle yaşayan, yatıp kalkan bir ülkedir Hindistan.

Girin internete, bakın Hindistan’ın sokaklarında çekilmiş fotoğraflara. Çok kötü enstantaneler göreceksiniz, belki baktığınıza lanet edeceksiniz ama bunlar gerçeğin ta kendisi işte. Sokaklarda pislikler ve çöpler dolu olabilir, binalar yıkık dökük olabilir, yediğiniz yemeğin olduğu ortam çok hijyenik olmayabilir. Ama olay insanda bitiyor, o çekilen doğal fotoğraflardaki insanların yüzlerine baktığınızda kalan şeylerin bir önemi olmadığını hissediyorsunuz.

Hindistan’a daha yakından bakmanızı sağlar umarım bu yazı. Ben bu ülkeyi gerçekten ama gerçekten çok seviyorum. İyisiyle, kötüsüyle bağlıyım, onlar hakkında okuduğum bir yazı, gördüğüm bir fotoğraf beni mutlu ediyor. Hintçe bir şarkı dinlediğimde oynayasım geliyor. Gökyüzünde gökkuşağı gördüğüm vakit aklıma ilk gelen şey oluyor. Rengarenk giyinen insanların kendilerini ifade etme tarzlarını seviyorum. Filmlerini seviyorum, filmlerinde dans edip şarkı söylemelerine ise tek kelimeyle bayılıyorum. Sevmeyenlere değil de nefret edenlere ise bir şey demiyorum. Onlar da öyle mutlu oluyorlar demek ki. Hindistan çok geniş bir kültür, eminim bir adım atarsanız size de hoş geldin diyecektir.

Hangi Kore grubundan hangi üye/üyeler atılmalı...

noreply@blogger.com (Lee) — Thu, 09 Feb 2012 15:03:20 PST

Şimdi öncelikle bunlar benim kendi görüşlerim, bu konuda bir anlaşalım. Bu yazıda yazacağım şeyler gerçek olmayacağına göre sorun yok demektir. Kendi düşünceni kendi sakla diyen pek sevgili yurdum ergenleri gelirse de burası benim bloğum istediğim gibi borumu öttürürüm yanıtını veririm. Sürekli baştan bir uyarı yapmak zorunda kalıyorum, çünkü bizim insanımız eleştiri olayını anlamıyor nedense. Seni irite eden bir durum olursa bu yazıda, bir zahmet okuyup o tatlı su balığı kılığındaki canını sıkma tamam. Haydi öptüm.

K-pop çok geniş bir dünya, bunu artık hepimiz biliyoruz. Tabii ki bu evrende nasıl kaliteli gruplar/kişiler yer alıyorsa, aynı şekilde de kalitesizler de yer almakta. Bazı grup üyeleri solo olarak bir şey başaramayacağı için grup üyesi olmuş hissine kapılıyorum zaman zaman. Eminim bu size de oluyordur. İşte şimdi bu yazıda grup üyeleri hakkında konuşacağız. Yetenek ve müzik haricinde yeterli bulmadığım/bulmadığınız kişileri beraber eleştirelim, konuşalım, eleyelim.

Alfabetik listeye göre gitmek istiyorum. Bilgim olmayan gruplar hakkında yorum yapmıyorum, eğer sizin varsa yorumla bize katılabilirsiniz tabi. Haydi başlayalım.

2NE1: Bildiğiniz gibi bu grup benim en sevdiğim kız grubu. Eksikleri yok mu, kesinlikle var. Ama diğerlerine göre daha az. Bu gruptan birini elemek zorunda kalsaydım Dara’yı elerdim sanırım. Başta da dediğim gibi, müzikal alanda bakıyorum bu yazıda. Farklı yönlere çekmeyelim. Dara’nın sesi diğerlerine göre daha sönük maalesef. En iyi ses Bom'a ait burada, sonra da CL geliyor zaten. Minzy'nin de sesi iyi ve grupta en iyi dans eden üye. Zaten Dara’yı verilen kısımlar az. Ama bu 4 kız birleşince bir harika oluyorlar. Ayrıca çoğu Koreli kız grubuna göre yapmacık ve yersiz şirinlik muskası kılıkları yok, kendine güvenleri var.

2PM: Gelelim 11 kişiyken 3 ayrı yöne savrulan gruba. Bilindiği gibi liderleri Jan Park ayrıldı, iyi ki de ayrıldı. Onu solo dinlemek ayrı zevk, şimdi tek isteğim YG şirketine geçiş yapması, onun tarzına çok uyuyor çünkü. Ballad grubu olarak da 2AM ortaya çıktı. Bir kere bu grubun en taş üyesi olan Taecheyon yetenek olarak en geride kalan kişi. Eleseydim onu elerdim direkt, maalesef ses yok. Sadece fizikten ibaret. Bu fizikten ibaret olayının kralını biraz aşağıda göreceğiz.

4Minute: İşte açılıp saçılıp ününe ün katmayı hedefleyen bir kız grubu. Yalnız bu grubun HUH şarkısına ben çok pis taktım, sürekli dinliyorum. Gruptan atacağım üye Soohyun olurdu, neye yaradığını hala anlayabilmiş değilim. Birçok insan HyunA'yı sevmez, ben de dahil. Ama kabul edelim, en popüler üye o ve kızın sesi iyi. Sesi iyi olduğu sürece açıklığa filan karşı değilim ama grupça yaptıklarında dur değilim.

After School: Geldik yine sevdiğim gruplardan birine. Hemen eleyeceğim üyeyi söyleyeyim, UEE. Yani bu grup iyi, şarkılar iyi, her şey iyi ama UEE gerçekten kötü. O eblek suratını ve olmayan sesini de al git derim. Ayrıca Nana isminde bayıldığım bir üyeye sahip AS. Alt grup olan Orange Caramel’e ise tek anlamda bayılıyorum, şarkıları bir harika. Zaten ana gruptan bile daha ünlüler.

A Pink: Yeni çıkan gruplardan biri. Geçen sene neredeyse bütün çaylak ödüllerini topladılar. Sevimli sevimli dolaşıyorlar şimdilik seviyorum ama ileride sıkılacağım sanırım. Bomi ve Namjoo kadro dışına çıksa ve yollarına 5 kişi devam etseler daha iyi olurdu hani.

B1A4: Resmen “yayk” dediğim gruplardan biri bu. Shinee’nin kopyala+yapıştır versiyonu ama çok daha yeteneksizi hani. Sandeul ve Gongchan neden var, cidden neden var? Özellikle de Gongchan’ı sadece sevimliliğinden ötürü koymuşlar sanırım, ben olsam ağzına tuvalet terliği fırlatırım. Bir tek Baro’yu seviyorum bu grupta, diğerlerinin sesi de idare eder. Ayrıca bu grubun adı berbat, bir liste yapsalar ilk 5’e girerler resmen.

B.A.P: Bu grubun adını her gördüğümde aklıma GAP geliyor ve alışveriş yapmak istiyorum. Çok çok yeni bir grup, eleştiri yapsam sadece çıyan sarısı saçlarına yaparım sanırım. Şu Koreliler sarışınlığın onlara gitmediğini bir türlü anlayamadılar. Çok çok az Koreliye sarışın olmak yakışıyor. Bu arada Zelo’nun 15 yaşında olduğunu öğrendim, oha! bu grubu buraya almamın tek nedeni bir üyenin adını öğrenmek istemem. Geçen şu performansı izledim ve bayıldım, çok çok iyiler. 17. saniyede şarkıya giriş yapan üye kim? Sadece bunu öğrenmek istiyorum aha. Çocuğun sesi çok iyi, sevdim. Bu grubu buraya almamın tek nedeni de bu hani.

BEAST: Doojoon diyorum, başka da bir şey demiyorum. Fazlalık.

BIGBANG: Geldik benim Kore’de en en en sevdiğim gruba. Kusursuza en yakın grup, bir harikalar yahu. Tamam sevme kısmını geçelim. Aslında benim için BB’den birini filan çıkarmak zor değil biliyor musunuz? Sonuçta adil davranıyorum bu yazıda. Birini gruptan atsaydın Seungri’yi atardım açıkçası. Çünkü ses bakımından diğerlerine göre daha zayıf kalıyor, üzgünüm Ri ama durum böyle. Bunun dışında Bigbang tam anlamıyla bir müzik grubu, tam anlamıyla Kore’ye ve Asya’ya hükmediyor şu sıralar. 29 Şubat’tan itibaren bütün yıl bizim yılımız olacak, VIP’ler olarak feci şekilde hazırız bu duruma.

Brown Eyed Girls: Hepsi birbirinden harika bir kız grubu daha. Kore’nin en seksi grubu bana göre ayrıca. Gruptan atmak zorunda kalsaydım Jea’yı çıkartırdım. Narsha ve Gain mükemmel varlıklar, sesler de o biçim. Miryo da iyidir, kaldı geriye elimizde Jea. 000 Jea, görüşme odasıan lütfen.

Boyfriend: Dünyadaki en salak isim bu gruba ait sanırım. Allah aşkına bu kadar mı yaratıcılıktan uzaksınız, boyfriend ne lan? Şu gruptaki ikizleri sanırım süs ve değişiklik olsunlar diye almışlar. yoksa Semra Kaynana’nın daldan dala performansı bile bu ikizlerden daha iyi. Atsaydım bunları süpürgeyle kovarak atardım sanırım.

f(x): Matematikçi kızların grubuna geldik. Krystal, ablandan torpilli misin bilmiyorum ama çok gereksiz olduğun bir gerçek. Sevgili fonksiyonlar sensiz de yollarına çok güzel bir şekilde devam edebilirler bence.

Girl’s Day: Bütün üyeleri!!! Valla bak, direkt konuya girdim. Bütün üyelerini çöpe atın, ben bu kadar gereksiz başka bir grup daha görmedim. Rezilsiniz, berbatsınız, bir de üstüne para kazanıyorsunuz lan. Aman aman, düşmanımın başına musallat olun. Twinkle Twinkle diye bir şarkıları var, resmen kabus.

Girls’ Generation / SNSD: Tek bir üye olmadığı için saymaya başlayalım. Yuri, Yoona, Sooyoung ve Tiffany. Fazladan bacak niyetine varsınız, bunun sonucunda da Gee 65 milyondan fazla izlenmiş Youtube’da. Aynen böyle devam kızlar, üst kısmınızın tahta olduğu gerçeği yüzünüze vurulmuyordur umarım. Üstte de açacak bir şey olsaydı 100 milyon yapardınız.

KARA: Bu grubun özellikle Japonca parçaları çok iyi. Yalnız ironiye bakın, kendi ülkelerinden bile daha popülerler Japonya’da, ben olsam üzülürdüm aha. Hara enfes süper bir kız, sesi de güzel. Nicole de öyle, elemem gerekseydi Jiyoung’u çıkartırdım. Büyüsün, sesi daha da gelişsin ve öyle geri geldin.

MBLAQ: Rain’in adına rağmen bir türlü patlayamayan grup. Senin arkanda öyle biri olsun, sen yine de tam anlamıyla başarılı olama, yazık yani. Seung Ho neyine lider olmuş bilmiyorum. Mir ve G.O olsa daha iyiymiş. Seung Ho’yu atın dışarı daha iyi.

Shinee: Geldik parıl parıl parlayan veletlere. Uzun süredir sessizler, bakalım nasıl geri dönecekler. Jonghyun’un sesini çok seviyorum. Onew lider olmasına rağmen şarkı söylerken neden sesi bu kadar çok çatlıyor bilmek, öğrenmek istiyorum. Key’e diva diyenlere gülüyorum, kıyafetleriyle belki. Bizim 70’lerde gazinoya çıkan kadınlar gibi giyiniyor. MinHo iyidir, güzel de rap yapar. Eleyeceğim kişiyi tahmin ediyorsunuzdur artık, Taemin. Dans makinesi olabilir ama aynı şeyi sesi için söyleyemem. O daha küçük diyenlere de anlam veremiyorum, o zaman büyüyünce katılsaymış elemelere. Ayrıca bana göre çok sinir bozucu bir çocuk. Halvet zamanında birkaç damla sperm yerini bulmadığı için kız yerine erkek olmuş sanki. Taemin, sen olmasan da olurdu, zaten diğerleri de dans edebiliyor.

SS501: Bana göre bu grup bir daha bir araya gelmeyecek, bunu baştan diyeyim. Ha sevenleri, bekleyenleri var. Umarım gelir diyorum ama birazcık gerçekçi olalım. Siz liderim liderim diyorsunuz ama o sattığı için grubunuz dağıldı, bu adamı destekleyenleri hala anlamam. Kim Hyun Joong Kpop dünyasının en yeteneksiz insanlarından biri. Ses yok, görüntü yok, hiçbir şey yok. O yüzden dışarı KHJ, çok yer kaplıyorsun zaten. Grubun en iyisi de bana göre Park Jun Min, yetenekli biri.

Super Junior: Oy oy, ben ne diyeyim şimdi. Zaten çok kalabalık bir grup ve iyilerin sayısı da oldukça az. Bir kere Siwon, tipinden başka hiçbir şeyin yok. Sen git manken ol, ayrıca bunlar 30 yaşına varacak nereleri Junior lan aha. Şu performansı lütfen izleyin ve giriş yapan Siwon’u görün. Bu adam bir müzik grubundan ve sesi böyle, rezalet. Bari isimleri değişse, zaten birkaç sene sonra Kore’ye göre milatlarını dolduracaklar. Siwon’dan başka Kibum dışarı, Kangin dışarı, Shindong dışarı, Sungmin dışarı. Hem böylece bir grup için ideal sayıya inmiş olursunuz.

T-ara: Jiyeon!!!!!!!!!! Ölürüm lan, yok böyle sevimlilik. Bayılıyorum bu kıza, hem yaşı daha küçük, ileride çok daha büyük işler yapacaktır, na buraya yazıyorum. Bu grubun üyeleri cidden iyi ama ben Qri’nin sesinin hiç ama hiç sevemiyorum maalesef. O yüzden elemem gerektiğinde onu çıkartırdım. bu arada şu anda Roly Poly çalmaya başladı, enfes bir şarkı.

TVXQ: Ben ayrı ayrı ele almak istemedim, o yüzden böyle ele alıyorum. Çok iyi bir gruptu, büyüktü, hatta en büyüğüydü ama SM yüzünden bölündü ve tahtını ikinci sıradaki Bigbang’e verdi. Şimdi toparlanma zamanı, umarım tekrardan bir araya gelirler. Ayrıca Jeajoong’u canlı bile gördüm, şimdi sıra diğer üyelerde aha. Ben Yoochun’un sesini sevmiyorum, açık açık diyeyim. Aslında güzel bir ses, boş ses yok zaten bu grupta ama diğerlerine göre zayıf geliyor, uyum sorunu var gibi geliyor. O yüzden onu atardım gruptan.

U-kiss: Başta Dongho olmak üzere, Soohyun, AJ ve Hoon’u atıyorum. Yola üç kişi devam etsinler bence, bu halde bile patlayamıyorlar öyle olsa hiç patlayamazlar. Ciddi anlamda acıdığım Kore gruplarından biri.

Wonder Girls: Hyerim’i atardım, hem 4 güzel bir sayıdır. Öyle yola devam etmeleri daha mantıklı olur, diğer sesler oldukça iyi çünkü. Nick’teki dizilerini izleyin bari, ya da yeğenlerinize haber verin onlar izlesin. Bak bu daha mantıklı aha.

***

Gayet uzun ve güzel oldu bence. Benim listem böyle, her şeyi pat pat yazdım işte. İster hoşunuza gitsin, ister gitmesin. Bunlar benim kişisel görüşlerim, bu blogda çok daha beter şeyler yazdım. Bazılarını attım, bazılarına sevgimi dile getirdim. Şimdi bu yazıyı noktayı koyarak sonlandırıyorum.

Ankara’da bir Jaejoong gördüm sanki..

noreply@blogger.com (Lee) — Tue, 07 Feb 2012 11:32:12 PST

Evet evet, bir Jaejoong gördüm ben. Zaten bu yazı da baştan aşağı onu nasıl gördüğümle ve yaşadıklarımla ilgili. fotoğrafı JYJTurkey sitesinden aldım, ben makinemi arkadaşımda unuttuğum için anca Çarşamba kavuşabileceğim. Bu arada sevgili arkadaşım Henice bana fotoları rar’layıp yollayacak, onun için ona çok teşekkür ediyorum. Evet, şimdi başlayabiliriz.

Ben aslında JJ’nin Türkiye’ye geleceğini okuduğumda hiç inanmamıştım. Yine asılsız bir haber ortalığı ayaklandırmış demiştim. Sonra posteri görünce birazcık inandım ve mail attım. Gece cevap geldiğinde mutlu olmuştum, sonra da olayın doğruluğunu ve ciddiliğini gördük zaten. Hemen Ankara’ya bilet aldık ve yola koyulduk. Yol boyunca sohbetler yaptık, Kpop’tan çeşitli şarkılar dinledik. Hatta ben gecenin körünce Taeyang – Where u At dinlerken fotoğrafını çeşit Twitter’da bile paylaştım.

Sabah saat 6 gibi Ankara’ya indik ve diğerlerini beklemeye başladık. En iyi VIP’lerde LeeHyunSang ve arkadaşları Kocaeli’nden gelmişlerdi. Onlarla buluştuk ve diğer İstanbul kafilesini bekledik. Arkadaşımın Bursa’dan bir arkadaşı geldi. Kısaca Türkiye’nin dört bir yanından insanlar gelmişti. Ankaray’a bindiğimizde bayağı eğlendik hani. Ama şunu söylemem gerekiyor, bu şehirde ruh yok! Metroda sabahın körü tamam ama hadi gülmeyi geçtim birbiriyle konuşan insan bile yoktu. Tek ses bizden çıktı vagonda.

Dil, Tarih, Coğrafya Fakültesi’ne geldiğimizde kimse yok diyorduk ama maşallah bir sıra vardı evlere şenlik. Ve saat 9 bile olmamıştı. Ankara dün –3 dereceydi ve benim neredeyse götüm dondu. Sıraya girdikten sonra soğuğa aldırmadan diğerleriyle tanıştık. Pankartla, JJ’in fotoları açıldı tek tek, bak bak nasıl olmuş? soruları havada uçuştu. Ben o sırada hala donan parmaklarımı, ayaklarımı ve götümü düşünüyordum. O sırada Ankara tayfasıyla tanıştık ve kocaman bir aile olduk resmen. 20 kişi vardık hani. Kimler kimler yoktu ki? Sevgili Günlük ekibinin 2 üyesini gördüm, Meli ve Cinnet’i. Arya İngiltere’de olduğu için gelemdi, Doğruyol da hastalanmış, yoksa gelecekti. Henice_ ve arkadaşı vardı. Geçmiş olsun diyorum hemen burada. Sonra Facebook’ta ve Twitter’da konuştuğum kişileri gördüm. Onlarla uzun uzun sohbetler ettik. Face’te RP yaptığımız sayfadaki kişilerle tanıştık, blogu olanları gördüm filan. Hepsinin adını sayamıyorum valla :)

O soğukta 11’e kadar bekledik, bu arada sıra neredeyse dışarı taşıyordu. Etkinlik yapacaklar kenarda güzel güzel etkinlik yaptı, hep beraber bağırdık eğlendik. Biz o soğukta herkes JYJ diye bağırırken Bigbang dinliyorduk aha. Kapılar açılmaya başladığında milleti içeri 10 10 aldılar. Bizim grup içeri girdiğinde Henice geride kalmıştı. Hemen “abi abi, o bizden yahu” diyerek onu da içeri aldık. Sıramıza oturduk ve beklemeye başladık. Tabii bu sırada onlarca fotoğraf çekmiştik bile. Herkeste büyük bir heyecan vardı. Işıklar sönmeye başladığında merak tavan yapmıştı. Önce JYJ’nin birkaç klibi ve Avrupa’da verdiği konserlerin görüntülerini izledik. Sonra çalan Mission ile iyiden iyiye gaza gelmeye ve coşmaya başladık. Benim eller hareketlenmeye, ayaklar oynamaya çoktan başlamıştı bile.

Ve tam o sırada Jaejoong sahneye çıktı. Çıktığı anda itibaren saki kıyamet koğtu, o çığlıkları, bağırışları duymalıydınız. İnanılmazdı, insanı sağır edebilecek desibelde bir ses tufanı vardı. herkes gözler ışıldıyordu, bütün salon mutluluktan uçuyordu resmen. Bunu anlatamıyorum işte, görmeniz, yaşamanız, hissetmeniz lazımdı. Bundan sonra yazıya madde madde devam edeceğim.

1. Jaejoong önce eğildi ve “Merhaba” dedi bize. Tabii yine çığlık çığlığaydı ortalık. Sürekli gülümsüyordu ne neşeli olduğu her halinden belliydi.

2. Adam ne derse herkes basıyordu bağırışı. Hıh desen ooooooo diye bir tufan yükseliyordu ağızlardan. Bir ara şaşırdım ama sonra ben de ortalığın bu deliliğine karıştım.

3. Türkçe olarak sizi çok seviyorum, iyi akşamlar ve salonda bizim öğrettiğimiz “Sizi çok özledim”i söyledi.

4. “Türk kızları çok güzel, hatta Korece bilen bir Türk kızıyla evlenebilirim” dedi. Hayranlarının yapmış olduğu videoyu çok beğendi ve videodaki kızların çok hoş olduklarını söyledi.

5. TRT’ye çıkacak filan denmiş, öyle bir şey konuşulmadı. 1 gün kalacağını, sonra da geri döneceğini söyledi. Zaten Cumhurbaşkanı Abdullah Gül’le görüştü, etkinliğe katıldı ve ülkesine geri döndü.

6. Doğum günü pastası geldi. Pastada Yoochun ve Junsu’nun da figürü vardı. Junsu’nun figürünü eline aldığında maalesef koptu. Pastadan sahnede ona soruları soran kıza ikram etti.

7. On taneye yakın soru soruldu. Yeni dizi teklifleri aldığını ve birini değerlendirdiğini söyledi. Yani yakın zamanda yeni bir diziyle karşımıza çıkacak.

8. Konuşurken Nisan veya Kasım ayı geçti bir yerde. Ya bu iki aydan birinde grup üyeleriyle gelecek, ya da konser olayı başlayacak. Tam emin olamıyor kimse, çünkü çevirmen hem çok kötüydü, hem de cümlesi bitmeden bağırışlar yine yeri göğü inletti. Ama konser vermek istediğini ve bir daha gelmek istediğini söyledi. Grup arkadaşlarımla beraber gelmek istiyorum dedi.

9. Bizim için I Will Protect You şarkısını söyledi. Hatta biraz uzattı ve sizin için uzun söyledim dedi. Utandığı anda masanın altına bile girecekti neredeyse. Fan servis olayı olsa bile çok samimi geldi.

10. Yaklaşık olarak 15 – 20 kişiye JYJ grubunun üç üyesinin de imzaladığı In Heaven albümünü verdi. Giriş yaparken bize numaralar vermişlerdi. Bu şekilde çekiliş yapıldı ve şanslı hayranlar albüm kazandı.

11. Bize en sevdiğimiz şarkıyı sordu ve cevap olarak In Heaven’ı aldı. Gerçekten de çok ama çok güzel bir şarkıymış, benim manyaklığım da şudur ki ben bilmiyordum parçayı aha.

12. Daha donra on kişiyle fotoğraf çekilmek için yine çekiliş yapıldı. Benim numaram 73’tü ve şansım bu sefer teğet geçti. Yanımdaki arkadaşım LeeHyunSang’ın numarası 74’tü ve şans onu vurdu. Çığlık kopartırken benim de kulağım çınladı ve Jae o sırada bize bakıp gülümsedi. Arkadaşım fotoğraf çekinirken heyecandan ve doğallığından yere eğildi hatta, fotoyu görmüşsünüzdür kesin. Jae de akabinde eğildi ve 3 kere eğilip kalktılar. O sırada salon yıkıldı diyebilirim, çok güzel bir andı.

13. Jaejoong Türkiye’yi çok beğendiğini söyledi. Acı sevdiği için yemek yediğini ve Türk yemeklerini beğendiğini dile getirdi. Ama nedense hangi yemeği yediğini söylemedi.

14. Bayağı utandı, güldü ve eğlendi. Bunu hem gözlerinden, hem de hareketlerinden anladığımı söyleyebilirim. Kesinlikle memnun bir şekilde ayrıldı. Evet etkinlik biraz erken bitti ama bunun özel bir nedeni var mı biz de bilmiyoruz açıkçası. Bence pek yok ama.

ve son olarak

15. Biz mutlu olduk, o mutlu oldu. Herkes için süper bir gündü. Keşke gelemeyenler de gelebilseydi, o ortamda olmak bambaşka bir duygu. İçinizdeki o deli fan sizi ele geçirip yönlendiriyordu resmen.

Daha sonra biz yemek yedik ve Kızılay’da bir kafeye girdik. Kızılay’a yolu düşenler asla ama asla Ezgi Kafe & Çay Bahçesi’ne gitmeyin. Berbat bir yer, içerisi feci dolu ama ne servisi servis, ne de çalışanları çalışan. Hiç memnun kalmadık. sonra benim Maviş diye sürekli papağan gibi tekrarladığım kafeye gittik. İşte orası çok hoştu, çok beğendik. İlk başka arabesk fantezi çalsalar da daha sonra yabancı pop ve r&b ye geçip, Türkçe rockla bitirdiler, bir acayipti aha.

Tabu oynadık bir güzel, bizim takım kazandı valla, çok zevkli geçti. Oynarken iki şeyi anlattığımızda inanılmaz güldük, gerçekten çok komik ve rezalet anlatışlardı aha. Kısaca biz inanılmaz eğlendik ve yüzümüzde kocaman gülümsemeyle şehirlerimize döndük. Sabahın altısında İstanbul’a indiğimizde bile çok mutluydum. Uykusuzdum ama mutluydum. Yine olsa, yine giderim. Eğer bir daha olursa size de kaçırmamanızı öneririm.

Derdini al da gel..

noreply@blogger.com (Lee) — Fri, 27 Jan 2012 15:08:47 PST

İnişli çıkışlı hayatın yükü hepimizin omuzlarında yer alıyor, bu konuda bir kere hemfikiriz değil mi? Bazılarımızın yükü diğerlerine göre çok daha ağır, bazıları ise bir kuş kadar hafif. Ama ara dönemlerde hepimiz perişan, bitkin duruma gelebiliyoruz. İşte o dönemlerden birine yakalandığınız zaman dönüp bu yazıyı okumanızı istiyorum. Bu yazıyla beraber yalnız olmadığınızı, paylaşım yorumlarla beraber aslında fazla sayıda kişiyle aynı şeyleri yaşadığınızı görmenizi istiyorum. Bir nebze de olsa yükünüz hafiflerse bir şeyleri başarmış ve amacına ulaşmıştır bu yazı.

Derdini söylemeyen derman bulamaz gibi oldukça klasik ve sikik bir cümleyi kendime tavsiye olarak almadım hiçbir zaman. O yüzden doğal olarak tavsiye de etmiyorum. Bir kere derdin mi var? Önce bunu kabulleneceksin. Bu tarz işlerin safhaları olur. Kabul ettikten sonra derin bir nefes alıp önce yaşayabileceğim en kötü durumu, sonra da en iyisini düşüneceksin. Çıkmaz bir yola girdiğimi fark ettiğim zamanlarda benle aynı durumu yaşayan insanları düşünmeye başlıyorum ben. Yalnız olmadığımı söylüyorum kendi kendime, benim gibi bir insan var diyorum sesli olarak. Açıyorum telefonu en yakın arkadaşlarıma, onlara anlatıyorum önce. Sizin de böyle bir yakın arkadaşınız eminim vardır. Tıklayın telefonu ve dökün içinizi. Gerçekten rahatlıyorsunuz. Zaten Metropol Günlüğü’nün de sloganı bunu anımsatıyor bize: “Her şeyimi anlatmak istedim. Çünkü içimde tutamama gibi bir durumum vardı”

Benim için burası da yakın arkadaşa eş değer bir olay. En son “dert” diye adlandırdığım bir şeyi yaşadığımda okulun kantininde arkadaşımla 2 saate yakın konuşmuştum. Hararetli bir şekilde konuşmuş, konuşmuş ve soluksuz kalmıştım. Sanki burnumda değil de döktüğüm kelimeler sayesinde nefes alıyordum o sırada. İşte o soyut yük dilim sayesinde ağırlığımı omuzlarımdan almış bana “oh be” dedirtmişti. Beni destekleyen, benim için en iyisini isteyen arkadaşlara sahiptim ve o boktan durumu bu şekilde atlatmıştım. Sakın ola içinize atmayın, büyür ve önce suratınıza, sonra da çevrenize patlar.

Anlatma kısmını hemen yapamıyorsanız yazın. Blogunuza yazın, ulu orta saçmak istemiyorsanız günlüğüne yazın. Ben eski defterlerimi yakmıştım, çünkü yaptığım salaklıklar oldukça fazla yer kaplamıştı o defterlerde. Onlara bakıp sinirli bir şekilde gülmek feci utanç verici bir durumdu. Geçmişe mazi derler, toprak örtüp siktir çektim diyerek küle dönüştürmüştüm. Mazi kalbinizde bir boşluk açar. O boşluktan içeri acı, keder, utanç, mutluluk, aşk, sevgi, üzüntü, pişmanlık gibi hisler geçebilir. O yüzden kalbinizdeki boşlukla beraber dertlerinizi de alın ve gelin. Aklınızda bir sorun, anlatmak istediğiniz bir durum, itiraf ya da saçmalamaca varsa bu yazının altına yazın. Birbirimize destek olalım, oluşturduğumuz halka ile o dertleri başımızdan atalım. İçinizi dökmek için Güzin abla yazısı bile yazıyorum şurada aha.

Hiçbir şey olmazsa kusana kadar için lan! Ben hayatımda bir kere küfelik olmuştum. Böyle tam sarhoş olup sızmadan önce yaptıklarımı az çok hatırlıyordum. Ağzımdan çıkan küfürün ve gel öpüjem cümlesini haddi hesabı yoktu. Olur olmaz her şeye gülüyor parmağımla her şeyi gösteriyordum nedense. Sarhoş halimde kötüydü hani. Zaten sonra kafa gitmişti benim. Ertesi sabah için başımda o dert yoktu artık, inanılmaz boktan bir ağrı vardı sadece. Ama değmişti, yine de o günden beri hiç sarhoş olmadım. Aman aman diyorum. Siz dozunu kaçırmadan için ama, iyi geliyor bünyeye. Böyle ağzından tükürükler çıka çıka “Niye ben ulan?” demenin keyfini yaşayın bir kere. “Niye beni değil de o kaltak orospuyu seçti?”, “Niye ben değil de o yalak herif terfiyi aldı?”, “Çalıştığın halde neden bu dersten geçemiyorum lan?” gibi cümlelere önce bizle, olmadı içkiyle cevap arayın. (Not: Ama 18 yaşından küçüklere bunu tavsiye etmiyorum aha..)

Dertlerini bir bohça yapıp atıştırmalık bir şeyler alarak gel yanımıza. Hemen bir sandalye kap ve birbirinden ilginç hikayeleri dinlemeye başla. Yalnız olmadığını hissettiğin anda konuşma sırası sana gelecektir. Top sende dendiği zaman dök içini ulu orta, kus bütün dertlerini. Diğerleri seni destekleyerek alkışlarken yüzündeki o masum gülümseme ortaya çıksın ve ilk adım başarıyla sonuçlansın. Birileriyle kavga etmeden, ailenle ve arkadaşlarınla kötü olmadan, yastıkları yumruklamadan “başarmanın” keyfini çıkar. Hayata daha olumlu bakmanın ve dibe vurmadığının kanıtı olarak kendine bir şarkı seç. Ne zaman aklına gelirse mırıldanmaya başla. Emin ol o şarkıyı her duyduğunda o masum gülümsemeyi de hatırlayacaksın.

Hayata yenilmediğini gördüğümde artık daha çok kendine güvenen bir birey olduğunu farkına varacaksın. Ve bunu başardığın için kendinle gurur duyacaksın. Ergenlik dönemim hariç, ben bunları yaptım, yapmaya çalıştım. İnsanoğlu garip bir varlıktır. Yalnızlaşırsa işte durum kötüdür demektir. İnsanlar asla yalnız yapamaz, bir kişi yalnızca bu onun sonu olabilir. Bunu aşk için söylemiyorum, hayatın her alanı için geçerli bu durum. Herhangi bir olayda ulaşabileceğiniz biri yoksa aklınıza gelmiyorsa işte o zaman korkun. Ama şunu unutmayın, hiç kimse olmasa bile bu yazı var. Gelin ve tekrar tekrar içinizi dökün. Bu evrende bir toz zerresi olsak bile birleştiğimiz zaman büyük bir “pislik” olabiliriz.

Bu hikayeye bir son lazım..

noreply@blogger.com (Lee) — Sat, 21 Jan 2012 14:31:06 PST

Bazen nereden estiğini bilmediğim bir şekilde aklıma yatağıma girip kitap okumak istiyorum. Eğer evdeysem hemen en yakınımdaki kitabı alıp yorganım altına atıyorum kendimi. Bazen o kitap bitiyor bile, o kadar uzun kalabiliyorum. Kitap okumak başlı başına inanılmaz hoş bir şey. İyi ki hayatımızda kitap diye bir “güzellik” var.

İnsanların hayatları da aslında birer kitap değil midir? Her gün kendi hayat kitabımızdan bir sayfa çeviriyoruz. Karşımıza ne çıkacağını bilmeden o paragraflı yolları arasında dolaşıyoruz. Bazen üzülüyoruz, bazen sevinip mutlu oluyoruz. Her türlü duyguyu yaşıyor, her olaya göğüs geriyor, aşkı tadıyor, aynı zamanda da gözyaşı akıtıyoruz. Öyle uzaktan uzaktan, hiç konuşmadan bağlanıp gittiğimiz bu kitabın sayfaları aslında biz ölünce bitmiyor. Çünkü insan hayatı tek kitap değildir, koca bir seridir.

İşte bu yüzden kaçıncı kitabım bilmiyorum ama bir tanesinin daha sonuna geldim. Bu kitabın kapağını dün kapattım, yarın seriye yeni bir kardeş eklenerek hayata devam edeceğim. Nasıl mı bitti peki kitap? İşte böyle…

Her şey yerli yerinde ilerlerken üniversitedeyken hayatımda önemli bir yerde olan insanın yazısını gördüm dün Facebook’ta. Çekip gidesim var diye başlıyordu. Uzun bir yazıydı ama hiç üşenmeden okumaya başladım. Hayatının kötü dönemlerinin bir özeti gibiydi ve belli ki rahatlamak için yazmıştı. Bir an dikkatim bir paragrafa takıldı. Hayatıma giren bu insanlar hepiniz geberin tarzında bir kısımdı ve bazı kişilerin isimleri yazılmıştı. Orada kendi adımı görmek gerçekten acayipti. Çünkü beraber takıldığımız zamanlarda hiç kötü bir olay olmamıştı. Bana sadece bir kere “Lee şu arkadaşınla beni tanıştırır mısın?” tarzında bir soru sormuştu (Bunu bile yazıyı okuyunca hatırladım, unutmuşum bile) Artık o zaman ne olduysa bu durum gerçekleşmemişti. Aslında arkadaşıma feci derecede bağlanmış bu. Daha sonra ise arkadaşım sevgili yapınca bütün suçlu ben olmuşum tanıştırmadığım için. Bunu kafaya takması ve benden bu yüzden nefret etmesi ne derece doğru, o ne derece haklı bilemiyorum.

Ben de çoğu zaman gülen biriyimdir..

Onun hikayesi bambaşka bir yöne kayacaktı arkadaşımla tanışmış olsaydı, yazdığı yazıdan ben bunu çıkardım kesinlikle. Ama kötüye giden hayatının nedenler merkezine bunları yerleştirerek kendini aklaması bana yanlış geldi. Ben hiçbir zaman yaşadığım şu hayattaki zorluklara bahane bulmadım. Hatayı karşı tarafa attığım da oldu tabi ama ben de hatalıyım demişimdir. O çocuk bunu yapmamıştı. Yazısı “Neden böyle oldu?” diye bitiyordu. Ben burada yazayım neden öyle bittiğini. Çünkü tek yöne bakıyorsun sadece, olaylar her zaman çift taraflıdır halbuki.

Artık hayatım farklı bir yönde ilerliyor, bu yüzden yeni bir kitaba ihtiyacım var. Artık öğrenci Lee, stajyer Lee, sınavlara hazırlanan Lee değilim. Artık hayat mücadelesi veren bir bireyim. İş konusunun hayatın merkezine oturduğu zamanın daha başlangıcındayım. Profesyonellik kavramının hayatımdaki yerinin 50 basamak birden sıçradığı tarihlerdeyim. Hata yapan, batan ama yeniden çıkan, yol ayrımlarında “şu kadar süre” düşünen insan değilim, olamam da. Bunlara hayatımda yer yok. Artık daha ciddi bir insanım, bunu da her şekilde yansıtmaya zaten başladım. İşte bu tür sebeplerden dolayı yeni kitabımın kapağını açıyorum. Önsözü de işte bu yazı olsun.

Sorgulamalar belli şeyler içindir, kafam rahat olsun diyorsan sorgulamayı sadece büyük şeyler için yapmalısın. Hepsi gebersin demek kolay, önemli olan onların gebermesini istediğinde eline ne geçeceği. İşte bunu sorgularsan her şey daha farklı olabilir.

Bu yazıyı ona da yollamayı düşündüm aslında ama sonra vazgeçtim.

Burada durması kafi..

Bu gece ise yatağa girdiğimde son biten kitabımdaki önemli yerler hakkında düşüneceğim.

Ansiklopedilerin tadı bir başka

noreply@blogger.com (Lee) — Sun, 15 Jan 2012 14:16:14 PST

Ansiklopedi sevenleri görelim önce. Gelin gelin, toplanalım bir güzel.

Ben ansiklopedileri hep bayılan bir insan olmuşumdur. Daha bilgisayarım yokken şu yukarıdaki Sabah’ın verdiği seri vardı bizim evde. Ama daha farklı bir şekilde, bizde sadece ilk beş tanesi vardı. Sadece E harfine kadar. Gazete kuponlarını götürüp tek tek almış annem zamanında, 5’ten sonra ne olduysa bir daha gitmemiş. Ben işte onlarla büyüdüm. Böyle gözümü kapatıp her ansiklopediden rastgele bir sayfa çeviriyorum ve karşıma gelen kelimeleri okuyup bilgi dağarcığımı geliştiriyorum. Bu ritüeli çocukken oldukça fazla yapmışımdır. Sayesinde hala değişik kelimelerin, şehirlerin, ülkelerin bilgileri aklımdadır. Ama dediğim gibi, E’ye kadar!

Ailecek yarışma programlarını sevdiğimiz için bilemediğimiz bir soruda ilk baktığımız yer bu kitaplar oluyordu. Yarışma başlamadan önce ben kitaplıktan onları çıkartıyor ve annemin dizine başımı koyuyordum. Sorunun cevabını bilmiyorsak ve şıklarda da A harfi ile E harfi arasında şeyler varsa babam “görevin başladı Lee” diyordu. Ben hemen sayfaları çevirerek bakıyor ve doğru mu değil mi diye söylüyordum. Ailemle geçirdiğim bu saatleri oldukça seviyorum. Hala ara ara Kim 500 Bin İster? izlerken yapıyoruz bunu. Ama bu sefer internete bakıyorum işte. Gerçi şimdi aklıma geldi, neden bir kere de nostalji akşamı yapmayalım ki? Sonuçta ansiklopedilerin ne attım, ne de bir yere bağışladım. Hala kitaplığımda duruyorlar. Gerçi kitaplığın arka tarafındalar, üşenmeseydim onların fotosunu çekip ekleyecektim aslında. Sonra çekersen düzenlerim yazıyı olur biter.

O zaman oturduğumuz eve yakın olan bir kütüphane vardı. İsmi hala aklımda: Barış Manço Halk Kütüphanesi. Oraya sürekli gider ve kitaplar arasında kaybolurdum. Ansiklopedilerle işim olmadığı zamanlarda bile kapıdan girdiğim zaman hemen onların olduğu yere giderdi ayaklarım. Sonrasında işimi hallederdim. Hikaye, roman alabilmek için üye olup kart çıkarttırmıştım. Ama maalesef ansiklopedi alamıyorduk. Sonuçta bilgiye orada herkes ulaşabilmeli, kişiselleşmemeli değil mi? Ben de saatlerce oturur ve ansiklopedileri, atlasları, hikayeleri, derlemeleri incelerdim. Kitaplarla haşır neşir olmak, kitapların kokusunu hissetmek inanılmaz derecede hoşuma giderdi. Bu arada atlas dedim, şunu da not olarak düşeyim. Hala manyak derecesinde atlaslara ilgi duyuyorum. Evimde tarihi atlaslar dahil sürüsüne atlas var, çocukluğumda okul için aldıklarım bile duruyor. En son dedem oldukça kalın bir dünya atlası hediye etmişti doğum günümde. Zonguldak’ta kaldığım o tatilde sürekli yanımda dolaştırmıştım. Bu yüzden dünyadaki ülkelerin çoğunun başkenti hala aklımdadır, hemen söyleyebilirim. Çoğunluğun bilmediği ülkelerin hangi kıtada olduğunu, neler yetiştirdiğini, dünyadaki denizleri, nehirleri, gölleri, adaları size anlatabilirim. Coğrafyaya olan bu ilgim ve sevgim ÖSS’de full çekmeme neden olmuştu aha. Ayrıca gazeteci olmasaydım Coğrafya Öğretmenliği yazardım belki yine sözel bölümü seçseydim. Tabi o zaman da KPSS ve atanmanın çok zor olduğu bir döneme girip kendimi paralardım. Bunun farkında olduğum için belki de üstüne gitmedim zamanında. Gerçi hiçbir meslek ortaokuldan beri beni gazetecilik kadar etkilememişti. Aklımda netti, o yüzden eksek kayması yaşamadım.

Piyano eşliğinde edebi temalı yazıma devam ediyorum..

Neyse, ansiklopedi diyordum. Lisede hem okulun kütüphanesinde, hem de her hafta Cuma günleri gelen gezici kütüphanede farklı farklı ansiklopediler inceledim. Onların kokusu bile farklı, işte bu, işte kitabın büyüsü diyorsunuz bembeyaz sayfalarını açtığınızda.

Şimdi ise bir sorum var. Eminim hatırlayan, bilen birileri vardır. Dedemlerden arta kalan zamanlarda tatillerde akrabalarıma giderdim bol bol. Sonuçta herkes ufak bir sahil kasabasında yaşıyor. Dayımlara gitmeyi çok severdim, iyi bir koleksiyonu vardı çünkü. O zamanlar dayımın evimde harika bir ansiklopedi serisi vardır. Sanırım altı kitaptan oluşuyordu ve her birinin kapağı ayrı renkteydi. Ve her kitap farklı şeylere yoğunlaşmıştı, tematik ansiklopedilerdi yani. Birinde dünyadaki çeşitli ilginç, farklı yerler anlatılıyordu. Cebelitarık Boğazı’nın bilinmeyenleri ve İrlanda’daki Herkül sütunları aklımda kalan içeriklerden. Başka biri hayvanlara odaklanmıştı. Bu tarz 6 kitap (olmalı) tan oluşan serini adı maalesef aklımda değil. Sonra da hiçbir yerde karşıma çıkmadı. Yengemden o sene isteyememiştim. Daha sonra gittiğimde ise başka birine faydalanması için verdiğini söylemişti. Pek iyi biçimde anlatamadım, sonuçta yıllar geçti ama aklımdadır hala o kitaplar. İşte ben onları arıyorum. Bu ansiklopedilerin isimlerini bilen var mı acaba? Eğer bulabilirsem onları hemen satın alacağım. Arşivimde olmasını istiyorum çünkü. Benim kitaplığımda kutsal 5’lim (anısı çok ne de olsa, özel ismi olsun tabi) ve Ana Britannica’dan başka ansiklopedi yok. Hem çok yer kaplıyorlar, hem de ben kütüphanelerde dolaşarak bakmayı çok seviyorum. Meydan Larousse’u estetik bulmazdım, o yüzden evime onu sokmadım aha. Hala da estetik bulmam ama zamanında onu da çok inceledim. Kısaca o seriyi bir yerlerden gören, rastlayan olursa haber versin bana lütfen. Kaçırmadan hemen satın almak istiyorum.

Ansiklopedilerin benim hayatımda yeri büyüktür. Aslında üzerinde yazı olan her kağıt parçasının yeri özeldir bende. Yazıya, kitaplara saygım, ilgim sonsuz. Bu yüzden hala bilgisayarda bir şeyler okumayı sevemiyorum. Mangalar olsun, hikayeler olsun, saatler sürmüyor. Ama onlar kağıda basılı halde elimde olsa saatlerce elimden düşürmeden okurum, okurum, okurum. Şimdi ki amacım hareket halindeki araçlarda bir şey okurken başımın dönüp midemin bulanmasını engellemek. Bu huyumu da yendikten sonra her şey süper olacak.

Eğer bir otobüste ya da metroda elinde Ana Britannica olan birini görürseniz bilin ki o benim.

Bir sevmek bin defa ölmek demekmiş.

noreply@blogger.com (Lee) — Sat, 14 Jan 2012 13:46:13 PST

Evet farkındayım başlık, fotoğraf ve hatta bu yazı birbiriyle pek alakalı olmayacak. Ama bazen zıt şeyleri bir araya getirip onlarla bir bütün oluşturmak zevklidir hani. Bugün bunu yapmak istiyor canım, sıkıcı geçen bir günü güzele döndürme çabaları da diyebiliriz tabi.

Ben küçükken hep bir tavşanım (ya da davşanım) olsun istemiştim. Anneme bunu her söylediğimde bana verdiği cevap aynıydı: “Tamam çok tatlı hayvan ama “hayvan” gibi de sıçıyor. O sevimli şeyin hiçte sevimli olmayan dışkılarını ölsem toplamam, sen de ölsen toplamazsın” Bunun aslında kısaca “hayır” olduğunu herkes anladı tabi. Ama bir daha yanına gidip sormayayım diye böyle uzatırdı. Ben yine de giderdim. Bak şimdi şehir dışında, yazı bitince telefon açıp tavşan diyeyim de küfür etsin bu sefer bana.

Burada başlıkta yazan şarkı var.

Hayat ne garip (vapurlar filan) Bugün bütün İstanbul, hatta Marmara’da 3 saat elektrik gitti ve ben kriz geçirmek üzereydim. Eğer kitap okuyor olmasaydım sıyırırdım herhalde kafayı. Elektrik sen cansın, canansın! Her geçen gün kıymetini daha çok bileceğiz, söz.

Bugün teyzemle konuşurken seneye emekli olmasına bir yıl kaldığından bahsetti. Ben ise hayata daha yeni başlamıştım. Şunun şurasında 4 aydır çalışıyorum, okuyor musun diyen soran biri olduğunda hala “yeni mezunum” diye cevap veriyorum. Teyzem yılları devirmiş ve rahata ermek üzereydi, ben ise onun iki adımcık ötesinde olmama rağmen yıllar sürecek bir maceranın en başındaydım. Eve dönerken inanılmaz kalabalık ve berbat olan otobüste bunu düşünüp durdum. Acaba yıllar beni nereye taşıyacak? Yukarıya mı çıkacağım, dibe mi batacağım? Önümde sadece iki hayal kalmışken onların gerçekleştirebilecek miyim? Ne olaylar yaşayacağım, kimlerin hayatına tanık olacağım, bu hafif bozulmaya başlayan gözler neler görecek? gibi sorular kafamda dönüp durdu. Ben bazen, soru işaretleri arasında kaybolurum...

Sex and the City izleyenler bilir. Carrie olayları anlatırken kızların buldukları kişilerin önce hoş özelliklerinden bahseder, ama en sonunda parantez açarız “tek sorunu” var der ve konuşmayı bitirir. Cidden gerçek hayatta da bu durum böyle. Karşımıza biri çıktığında, her şeyin önce süper olduğunuzu, eksik bulunmadığını görüyoruz. İlk izlenimden sonra o ağız açıldığında konuşmanın herhangi evresinde “lanet bir cümle” kulağımıza giriyor. Bu cümleler genelde şöyle oluyor: “Sevgilim de bu kitabı çok seviyor” - “Ailemden nefret ettiğim kadar kimseden nefret etmiyorum, gebersinler” – “Üzgünüm, aynı takımda değiliz (bomba aha)” - “Kıro, göbekli, çırpı bacaklı, kıskanç, sivilceli, çekik insanlar bence boşuna oksijen alıyor” - “İlişki dediğin önemsiz, asıl önemli olan seks” (Bundan sonra fonda Adına da Derler Seks çalsa keşke) gibi cümleler. İşte o süper insan karakter kafanızda yerle yeksan oluyor. Küçük detaylara önem veren bir insanımdır, aynı zamanda bu küçük detaylarla da oldukça mutlu olabiliyorum. Kafaya takarsam böyle bir şeyi, sittin sene atamıyorum aklımdan. Ne zaman o insanı görsem dediği, yaptığı şey aklıma geliyor fellik fellik kaçacak ya da konuyu değiştirecek bir şey aramaya başlıyorum. O yüzden gerçek hayat Seks and The City’e benziyor, benziyor da keşke iyi yönleriyle de benzese lan!

Geçen bir arkadaşımla konuşurken bloguma her şeyi döküyorum sanırım ben demiştim. “O zaman işi daha da ileriye taşı. Mesela ilk bakirliğini anlat” demişti bana manyak. Oha demiştim, ama sonra nette bakınca cidden bu olayı anlatanların olduğunu gördüm. O yüzden şimdi anlatmaya başlıyorum… Yok yok, o kadar uzun boylu değil aha.

3 ay oldu sanırım Kore dizisi izlemeyeli. Ama sahalara geri dönüş yapmamı sağlayacak bir dizi gördüm. Color of Woman ile Kore dizileriyle tekrardan kucaklaşacağım. Ondan sonra çok sevdiğim bir oyuncunun dizisi olmadığı sürece bakmam sanırım. Kore dizilerinden bu aralar soğudum ben, artık eskisi gibi tatlı değil, ekşi bir tat bırakıyor ağzımda. O yüzden uzak durmak en iyisi daha fazla soğumadan.

Uzun süredir radyo programı ve sevdiğim bloggerlarla eğlenceli röportajlar yapma fikri aklımda dönüp dolaşıyor. Hangisi önce olacak bilmiyorum ama yakın zamanda gelecek, kafaya koydum. Aynı zamanda Tutkulu İlişkiler Çıkmazı da bu hafta geliyor, boşlamak istemiyorum artık daha fazla. Size bir sürprizim daha olacak, kafamda tam olarak şekillendiği zaman açıklarım artık onu da.

Uluşa sesleniş kısmını da geçtikten sonra bu yazıyı bitirebilirim. Arada böyle iç dökme ve karalama tarzında yazılar iyi geliyor, kendimi daha yenilenmiş hissediyorum. Şimdi yenilenmiş Lee’ye şu yukarıdaki davşanı alıp annesini de ikna edin, hadi. Sevindirin şu garibi…

Benim içim güzel…

Göksel & Lee

Junjou Romantica: Shounen ai türünün en iyisi

noreply@blogger.com (Lee) — Sun, 08 Jan 2012 15:17:24 PST

Öncelikle bu yazının 200. yazım olduğunu söylemek istiyorum. Bir an olsun sıkılmadım, aynı hızda yazmaya devam edeceğim. İlk yazdığım yazıyı hatırlıyorum, hem de daha dün gibi. Şimdi ise 200’üncüyü deviriyorum, vay be.

Junjou Romantica diye yazdım yukarıda, o yüzden önce şöyle bir duralım ve “hmm” yapalım. Soldaki çiftimiz gördüğünüz gibi el ele tutuşmuş. Şimdi eğer panik olduysanız hemen bu yazıyı terk edin, acele edin lütfen. Yok eğer sizi etkilemediyse devam edebilirsiniz. Burada shounen ai (iki erkeğin duygusal ilişkisi) türünden bahsedilecek bu yazıda, hazmedemeyip laga luga yapacak insanları cidden istemiyorum. Kendi çapımdaki uyarımı da yaptıktan sonra anime hakkındaki düşüncelerimi dile getirebilirim.

Junjou Romantica’nin 1 sezon açılışı: Tıkla bakalım..

Şimdi de kapanışı için tıklama zamanı.

Ama 2. sezonun açılışına da tıklamalısın.

Son olarak benim favorim olan 2. sezonun kapanışına tıkla

Bu animemiz 2 sezon sürmüş harika bir yapım. 3 çiftin etrafında dönen hikayemiz oldukça inişli çıkışlı. İlk çiftimiz Romantica, sonra Egoist, sonra da Terrorist. Ufak tefek rastlaşmalar dışında çiftlerimiz birbirinden bağımsız takılıyor. Bir bölümde bir çifti izliyoruz tamamen, ama dağılımın adaletli olduğunu söyleyemeyiz. Baskın olan çiftimiz var, benim de favorim onlar zaten. Madem dedim, hemen favorilerimi yazayım:

En sevdiğim çift kesinlikle Romantica çifti. Misaki ile Usagi-san’ın hikayesine bayılıyorum. Usami Akihiko 28 yaşında en büyük yazarlık ödüllerinden birini kazanmış oldukça karizmatik bir adam. Uzun yıllardır yakın arkadaşına platonik bir şekilde aşık. Arkadaşı evlenince onların evine gidiyor ve arkadaşının kardeşiyle tanışıyor bu sırada: Bizim manyak Misaki ile aha. Daha sonra Misaki’nin abisinin Osaka’ya tayini çıkınca bizim çocuk üniversite sınavlarına hazırlanmak için Usagi-san’ın evine yerleşiyor. Her şey işte bundan sonra başlıyor. (Bu arada gerçek adı Usami Akihiko ama animede Usagi-san olarak geçiyor)

İkinci çiftimiz Egoist. Bu çift aşkı en dengeli yaşayan çift bence. Diğerlerinde hep bir baskın karakter varken, burada aslında böyle bir durum yok. Bazıları Nowaki’nin daha baskın olduğunu söyleyebilir, bence öyle değil. Öyküleri ise şöyle başlıyor: Hiroki parkta tek başına “Neden dünya bu kadar boktan? Neden yalnız ve mutsuzum?” diye dertlenirken ve gözünden birkaç damla yaş akarken, oyuncak roket fırlatan Nowaki birden karşısına çıkar. Sonrasında tanışan bir iki kişi çetrefilli bir hikayenin içine girecektir. Böyle üstünkörü anlattım ama detayları notlarda vereceğim.

Üçüncü çiftimiz ise Terrorist. Burada ise eski eniştesine aşık olan Shinobu isimli bir veledin hikayesine konuk oluyoruz. Eski eniştesiyle yeniden karşılaşan Shinobu bir şekilde bu adamı kendine özel öğretmen yapar. Bundan sonra da terörist gözleriyle onu kendine aşık edecektir. Ama burada da eski eniştemizin unutamadığı eski (ne çok eski dedim lan!) öğretmeni vardır. Ama sadece anılarda...

***

Şimdi çiftlerimiz işte böyle. Notlara geçmeden önce birkaç şey yazmak istiyorum. Ben Junjou Romantica’yı neden seviyorum biliyor musunuz? Gerçek bir hikayeyi alıp karşımıza koymuşlar. Aşklarının kuvveti, ilişkilerinin geleceği ya da duygularının yoğunluğu dengeli ve gerçeğe yakın bir şekilde verilmiş. J. K. Rowling bir röportajında “Aşkın cinsiyetinin olduğuna inanmıyorum. Aşkın cinsiyeti yoktur” demişti. Ben de bu görüşe katılıyorum. İnsana insan olarak bakıyorum ve bu görüşümle de gurur duyuyorum. O yüzden rahat bir şekilde shounen ai, shoujo ai, yaoi ya da yuri izleyebiliyorum. Bundan sonrasında ise yine kalite devreye giriyor. Junjou Romantica belli bir kalitenin üzerinde olan animelerden. O yüzden sıkmıyor, o yüzden akıp gidiyor, size kendini izlettiriyor. Junjou da, Junjou. Romantica da, Romantica deyip duruyorum aha.

Misaki ve Usagi’nin her sahnesi ayrı güzel. Aşırı istekli Usagi ve kendini koruyan Misaki birbirlerini harika bir şekilde tamamlıyorlar. Misaki’nin her seferinde önce savunmaya geçip sonra da kendini salmasını görmek komik. Tabi iş bitince yine sinirlenip kızıyor aha.

2. sezonda Nowaki’nin Hiroki’ya Yadaa-yadaaa Hriko-san dediğin gibi kısım enfesti. “Seninle havai fişekleri izlemek istiyorum” demişti ve bölüm sonunda da yukatalarını giyip izlemişlerdi.

Usagi’den Misaki’ye geliyor: “Sen Usami Akihiko’nun birine aşık olmasının ne demek olduğunu bilmiyorsun”

Shinobu’nun allam edip kallem edip Miyagi’yi kendine bağlaması harikaydı. Gerçi bu çifte çok az yer verildi animede. İlk sezonda bir bölüm, ikinci sezonda da sadece iki bölüm vardı sanırım. Eğer teröristi severseniz mangayı da kesinlikle okuyun derim.

Hazır mangadan bahsetmişken hemen yazalım. Birçok hayranı animenin 3. sezonunun gelmesini bekliyor ve istiyor. Bunlardan biri de doğal olarak benim. Ama gelmeyecek gibi, çünkü yayınlanalı bayağı oluyor. O yüzden siz mangadan devam etmeyi sakın unutmayın derim. Ben öyle yapıyorum şahsen, hem daha neler neler oluyor, vay anam vay diyorum sadece. Belki bir gün mangası Türkçe’ye çevrilir. İşte o zaman bir de ana dilimde okurum.

Nowaki ve Hiroki’nin kütüphane sahnesi. Hiçbir şey anlatmıyorum, sadece izleyin ve görün diyorum. Çok ama çok etkili.

Misaki’nin kıskançlık krizleri süper. Her seferinde “Usami-san’ı sevmiyorum” diyor ama onu kıskanmaktan da hiç geri kalmıyor.

2. sezonda Usami’nin abisi ve babası da olaya dahil oluyor, bir de kuzeni. Gerçi kuzeni animede az gözüktü, asıl olayı mangada onun. Babasını da es geçiyorum, burada önemli olan abisi. Misaki, Usami ve Usami’nin abisi arasında geçen olaylara “oha, oha” demiştim. Eminim siz de öyle diyeceksiniz. Ayrıca şu “Sana tropikal ada alırım” lafına saatlerce gülmüştüm aha.

Usami ve Misaki’nin beraber tatile gittikleri bölüm. Orada balık avlayan ayı heykeli almaları ve onun hakkındaki yorumları çok şekerdi. Ayrıca ayıcıklara da bayılıyorum.

Bu güzel animenin bir de PS 2 için oyunu var. Ama Japonca bilmeyenler nanay alır, ben orta düzey bilen bir arkadaşımla oynamıştım ve civciv yakaladığımız sahnenin ilerisine geçememiştik aha.

Nowaki’nin asla vazgeçmemesi, Hiroki’nin ise duygularını tam olarak kabullenmemesi hem hüzünlü, hem cesaret verici, hem de duygusaldı. Dediğim gibi, bu çiftin iniş çıkışları çok gerçekçi. Ayrıca onların bölümünde karakterlerin iç sesleri resmen döktürüyor. Edebi sözler, duygusal cümleler havada uçuşuyor.

Avustralya’ya geri dönmek isteyen Shinobu’yu havalimanında yakalayan Miyagi, onu elinden tuttuğu gibi eve geri götürür. Bu sırada Shinobu oldukça duygulanır ve ağlamaya başlar. Bence o sahnelerde içinden “mutluyum, çok mutluyum” diyordu bizim velet.

Usami’nin Misaki için her şeyi, ama her şeyi yapması gerçekten acayip. Bizim Misaki öyle bir aşık etti ki adamı, Usagi sürekli adını sayıklıyor, her daim yanında istiyor ve “Misaki benim” diyor. Gerçi şu adını hatırlayamadığım erkek editör ile ilgili olan bölümde Misaki demişti “Usagi-san benim” diye.

Aşağıda yazacağım şeyi sakın okumayın derim. Büyük spoiler… Yazmazsam duramazdım, ama okursanız olmaz. Gerçi bazılarına büyük bir spoiler gibi gelmez ama ne olur ne olmaz diyorum.

Babanın bizimkilere onay verdiği sahne tam on ikiden vurmuş bir şekildeydi. Artık Misaki ve Usagi uzun zamandır birliktedirler. Bu ilişkide hep baskın olan taraf Usagi olmuştu. Ama son bölümde yolda yürürlerken ışıklar değiştiğinde Usagi adım atar ve bir tehlike yaşar. Araba ona çarpmamıştır, kurtulmuştu. Misaki bu duruma oldukça sinirlenir ve Usagi’nin kafasına yapıştırır bir tane. “Aptal, dikkat etsene” gibi bir cümle çıkar ağzından. Biz de burada Misaki’nin duygularının tamamen kabullendiğini ve hatta baskın tarafa geçiş yaptığını görürüz. Mangaka cuk diye oturtmuş son bölüme, bitiş bu kadar uygun olurdu anca.

***

Spoiler bitti… Şimdi son çizgileri atabiliriz buraya. Kısaca animemiz işte böyle. Ama burada bir soru karşımıza çıkıyor, nasıl izleyeceğiz. Hemen bir güzellik yapayım, animenin iki sezonu da Türkçe’ye çevrildi. Ben ta ilk çevrildiği zaman izlemiştim ilk kez, her hafta beklemek kötü oluyordu. Ama şimdi ilk kez izleyecek olanlar gerçekten şanslı. İzlemek istiyorsanız sizi “şöyle” alayım. Ayrıca özel bölüm bile var hani.

Bunlar gerçekten güzel değil mi? Özellikle mouse pad oldukça iyi. Ebay gibi sitelerde bunları bulabilirsiniz, bir arkadaşım defter almıştı bu şekilde. Çevremdeki insanlara Junjou Romantica’yı tavsiye ediyorum. Tabusu olan varsa kırar belki diyorum, ayrıca seveceğini düşündüklerime veriyorum. Böyle bir anime klasörüm var benim özel. İçinde işte Junjou, Baka to Test to Shokanjuu, Kimi ni Todoke, Toradora gibi animeler var. Onlara hemen yazıp veriyorum ki animeleri alışsınlar, animeleri sevsinler. Böyle de ulvi bir görevi var aha.

Junjou Romantica gerçekten izlemesi son derece keyifli bir anime. İzlerken sıkılacağını hiçbir şekilde düşünmüyorum. Dexter’daki gibi olan o iç sesin düşünceleri hakkında siz de kendi kendinizi yorum yaparken bulacaksınız, bakın işte buna eminim.

-Ben Misaki Takahashi, 19 yaşındayım ve bu ilişkinin nereye gittiğini bilmiyorum.

“Kesinlikle izlerken zamanın nasıl geçtiğini kestiremiyor insan”

The Daily Lee..

Dünyanın en mutlu insanı olmak

noreply@blogger.com (Lee) — Fri, 06 Jan 2012 12:29:14 PST

Aslında dünyanın en mutlu insanı olmak zor değil. Mesela şu anda boğazım kötü bir durumda ama ben kendimi dünyanın en mutlu insanı hissediyorum. Bütün suçlu ise şu yukarıda gördüğünüz yanlışlıkla cennetten dünyaya düşmüş (evet cenneti yukarıda sayıyoruz tabi) leziz dondurmadır. Kaşık kaşık Saldıray abi modunda üzerine atladığım için 4 gündür yandım anam nidalarıyla boğazım ile savaş içerisindeyim. Ama dediğim gibi, mutluyum; hem de çok.

Hayat gerçekten siktiri boktan olabiliyor bazen. Üstümüzden tır geçmiş gibi gözükebiliyoruz. Gözyaşlarımız kuruyana kadar ağlayabiliyoruz. “Neden ben?” diye yüzlerce kez dört duvara dönüp bağırarak sorabiliyoruz. Ama bazen o kadar küçük bir ışık çıkıyor ki bir yerden, bütün dertlerimizi tasalarımızı alıyor. Suratımız birden genişliyor ve koy götüne rahvan gitsin diyoruz. Benimki de aynen böyle bir durum.

Geçenlerde şirkette bir şarkı çalıyordu. Model’in albümünü indirmiş olmama rağmen “a ben bu şarkıyı bilmiyorum” dedim arkadaşıma. Tabi sadece Değmesin Ellerimiz ve Pembe Mezarlık’a feci şekilde abandığım için albümün kalanı aklımda kalmamış. Hemen şarkının adını söyledi ve açıp dinledim. Bir Melek Vardı mükemmel bir şarkıymış, zaten albüm baştan aşağı harika. Ayrıca arkadaşımın modelle yakın olmaları da üstüne bal oldu, kaymak oldu. Yakında tanıştırmasını filan bile isteyebilirim :) Şimdi siz bu harika şarkıyı dinleyin.

Model – Bir Melek Vardı

Ağladım delice / Elimde boş bir şişe / Kutladım bu gece sarılmanı / Başka kollara..

Aslında gördüğünüz gibi şarkı karamsar ama ben dinlerken nedense oldukça mutlu oluyorum, çok hoşuma gidiyor, hiç karamsarlığa kapılmıyorum. Bu şarkı beni dünyanın en mutlu insanı yaptı mesela. Alın size en küçüğünden bir örnek.

Boğazımın ağrımaya başladığı ilk gün nasıl küfürler ediyorum anlatamam. Sinirim oldukça bozulmuştu, bir de o gün biraz “tartışma” girmişti hayatıma. Ben tam o sırada Japonya’da sokaklarda aylak aylak en yakın arkadaşlarımla gezdiğimi hayal etmeye başladım otobüsle eve dönerken. Böyle ağzı açıp ayran budalası gibi gevrekleştim. Gören de biriyle seks yaptığımı hayal ettiğimi filan zanneder hani. İşte o zaman da o kötü düşünceleri unutup mutlu oldum, böyle bir rahatlama çöktü üzerime, keyif oluştu bende. Gerçekten istediğin bir şeyi hayal etmek böyle bir şey olsa gerek.

Ben bunu uzun süredir yapıyorum. Kafayı bir şeye taktığım zaman dengeyi sağlamak adıma sevdiğim şeyleri düşünüyorum. Etrafımda kafe filan varsa, oturup bir bardak sıcak çay içiyorum ve rahatlıyorum. Maksimum 10 dakika sürüyor bu rituel, arınmış ve mutlu bir insan olarak sahalara geri dönüyorum sonra. Herkese de tavsiye ederim hani, cidden işe yaradığını söyleyebilirim.

Bırakın gelsin o “siktiğimin kötü düşünceleri” Hayatımızı boka çevirsin, nevrimizi döndürüp bizi hayattan soğutsun. Sonra derin bir nefes alın. Benim solda görmüş olduğunuz Hindistan’ı düşündüğüm gibi siz de çok sevdiğiniz şeyleri hayal edin. Kızlar sizi iyi biliyorum, kesin sevdiğiniz bir sanatçı veya oyuncuyu hayal edersiniz aha. Gerçi o da işe yarıyor, yapın bunu. Kendinizi bu dünyadan soyutlayın, hayalinizin ne kadar salak veya saçma olduğunu hiç önemi yok. Ne de olsa sizden başka kimse bilmeyecek. O yüzden hayal gücünüzü zorlayın, evlendiğinizi, dünyaya hükmettiğinizi, büyücü olduğunuzu filan düşünün.

4x4’lük bir dünya maalesef yok. Ama onu şekillendirmek kendi ellerimizde. Her kötü olayda bir iyilik arayan Polyanna taraftarı ergenlerden olmadım asla. Ama yetinmeyi bildim, elimdekinin kıymetini gördüm ve olduğu kadarıyla işledim. Bu şekilde mutlu oldum, bu şekilde belki de üzüntüyü kapımdan içeri sokmadım. Hani olsaydı da burada size hangi bok durumları yaşadığımı anlatsaydım keşke. Ama yok, bir elim parmağı kadardır herhalde.

Şu anda yine çay içiyorum, Model’i dinliyorum ve bu yazıyı yazıyorum. Tahmin ettiğiniz gibi benden mutlusu yoktur şu anda. Tüyoyu da verdim, bundan sonra her şey sizin elinizde.

Şimdilik ciao belli..

(İtalyanca gramere bile uyuyorum aha..)

80 şarkıda devr-i alem: 2. nota

noreply@blogger.com (Lee) — Sun, 01 Jan 2012 12:50:46 PST

Her ne kadar arayı biraz uzun tutmuş olsam da bu seriyi tamamlayacağım. İşte bu yüzden ikinci nota ile karşınızdayım. İlk notada oldukça güzel şarkılar paylaşmıştım, şimdi ise buna “devam” deme zamanı.

Yine dünyanın çeşitli ülkelerinde değişik şarkılarla karşınıza çıkacağım. Umarım beğeneceğinizi düşünüyorum, biraz çeşni, şöyle bir çeşitlilik, farklı soslar filan güzeldir değil mi? O zaman daha fazla vakit harcamadan açılışı yine Türkiye ile yaparak başlayalım. O zaman şarkı söylemek lazım diyor ve listeye geçiyorum.

***

1. Türkiye

Duman – Helal Olsun

Şimdi bir kere şarkıya tıklayıp hemen büyüsüne kapılın. Ama kesinlikle videoyu da izleyerek dinleyip. İnsanın perişan edip bırakabilir. Şu şarkıyı bu enfes filmle birleştirip böyle harika bir eser ortaya çıkartan o Youtube kullanıcısına da “helal olsun” lan! Böyle insanın boğazı düğüm düğüm oluyor, bittikten sonra biri bir şey sorarsa cevap veremiyorum insan. “Helal olsun, aşk olsun” diye çığırıyor, yeri geldi mi filmin repliklerini saydırıyorsunuz.

-Nihayet ben de aşık oldum!

-Nasıl söylersin bunları bana? Başka bir erkeği sevdiğini nasıl söyleyebilirsin bana? Senin sevdiğin erkek ben değil miyim?

-Hayır, sen değilsin Başar. Seninle aramızda bir yakınlık vardı. ama hiçbir zaman seni sevdiğimi söylemedim ben…

Ben bu klibi ilk izlediğim zaman filmi araştırmıştım ve D&R’da dvd’sinin satıldığını öğrenmiştim. sonra da gidip satın aldım ve ailemle salya sümük izledik. Zamanına göre çok çok iyi bir film, kesinlikle tavsiye ediyorum. Herkes “Sevmek Zamanı” filmini izlesin.

2. Yunanistan

Thelxi – Kalitera Eleftheri

Hadi şimdi komşuya bir ziyarette bulunalım. Benim bilgisayar çökmeden önce harika bir arşivim vardı. Oradaki şarkılarım çok güzeldi. Bu şarkıyı böyle 8 dakikalık bir potporide dinlemiştim ilk. Sonra ana dili gibi Yunanca konuşan arkadaşıma sormuştum. O da sözleri Latin harfleriyle arayarak bulmuş ve şarkının adını söylemişti bana. O günden beridir adını unutmadım. Thelxi iyidir, hoştur. Aslında çok daha iyi Yunanca şarkılar paylaşabilirdim ama bu şarkının o basit nakaratı benim inanılmaz derecede hoşuma gidiyor. “Eee, sikmişim dünyayı… Kalitera eleftheri” diyor diye düşünüyorum Thelxi aha. Siz de güzel Yunanca’ya ve Thelxi’nin sesine kapılıp dinleyin.

3. İran & İsveç

Arash feat. Rebecca – Suddenly

Şimdi ise diğer bir komşumuza gidelim. Güzel, badem gözlerin ülkesi İran’ın müziği de oldukça hoştur. Arash’ı belki Eurovision’dan tanıyorsunuz, hani Azerbaycan adına yarışmıştı. Arash aslen İranlı ama İran’ın Azeri bölgesinden. Peki yukarı da neden mi İsveç yazıyor. Çünkü İsveç’te yaşıyor, aynı Rebecca gibi. Bir nevi vatanı orası olmuş, her şeyini oradan yapıyor. Ben de yazmak istedim. Aslında ilk olarak Temptation’u paylaşacaktım ama nedense Suddenly daha ağır bastı.

Ben Arash’ı uzun süredir dinliyorum, ama takıntılı olduğu kişi aslında Rebecca. Bu kızın sesi inanılmaz, feci hoşuma gidiyor. Her düetinde, her şarkısında ayrı lezzet alıyorum. Kendisi de çok tatlıdır, bakıp bakıp dururum ara ara. Sizi bu güzel Farsça, İngilizce şarkı ile baş başa bırakıyorum şimdi. Şarkının özellikle 1.55’te başlayan kısmına kulağınız dikkat kesilsin. Feci güzel değil mi? Ayrıca bir yerlerden hatırladınız değil mi? ;)

4. İspanya

Radio Tarifa – La Tarara

Güzel Latin insanlarının bulunduğu, denizi, Barcelona’sı, yemekleri ve bitmek bilmeyen eğlencesiyle İspanya bizi selamlıyor. Ama tabi tıkladığınızda Latin ateşi değil, Arap ezgileri duyacaksınız bu sefer. Radio Tarifa İspanya’nın güneyinde çıkmış bir grup. bildiğiniz gibi İspanya’nın güneyinde Arap kalıntıları ve izleri hala bulunmakta. İşte bu harika grup, müziklerine Arap melodilerini ekleyerek La Tarara isimli harika bir şarkı yapmış. Bize de feci şekilde keyif alarak dinlemek düşüyor tabi.

Kendinizi İspanya’da bir sahilde güneşliyor olarak hayal edin. Kışın soğuğu aklınızda, vücudunuzdan gitsin, içiniz ısınsın. Sonra içeceğinizden bir yudum alın ve “hayat ne güzel” diye kendi kendinize seslenin.

5. Meksika

Thalia – Ten Paciencia

Ama bu sefer Latin ateşi her yerinizi kavuracak! O kadar Latin Latin dedik, koymasam asla olmazdı! Yani İspanyolca bilsem bile söyleyemeyeceğim bir şarkıdır bu. O uzun kısımları ne kadar keyiflidir, insanı alır başka diyarlara. Rumba yapasım, salsa yapasım, çaça yapasım var. Bütün Latin danslarına hükmedesim var! Şu kış akşamında, yeni yılın ilk gününde çok pis gaza geldi.

Thalia bizi coştururken yerinizde duramayacaksınız. Anneme bu şarkıyı dinletsem sürekli, fazla kilolarından kurtulur. İnsan yerinde duramıyor, ben böyle saçma sapan danslar yapmak istiyorum. Thalia’yı fazla dinlemem ama bu şarkısı bomba, neden diğerlerine şans vermediğimi düşündüm şimdi. Yazı bittiğinde bakarım aha. Gelsin sıradaki!

5. Cezayir & Almanya

Milk & Honey – Habibi (Je t’aime)

Mağrip diyarlarındayız şu anda. Her ne kadar Cezayir şu anda olaylarla çalkalanıyor olsa da biz onlar adına burada eğlenebiliriz. Bu iğrenç isimli güzel grubun güzeller güzeli iki üyesi var. Esmer olan Cezayirli (doğal olarak), öteki sarışın ablanın ise zamanında Alman olduğunu okumuştum. Hiç götümü kaldırıp bakamayacağım, şarkının ritmi beni tekrardan büyüledi. Habibi dinlediğim en keyifli etnik şarkılardan biri. Özellikle esmer ablanın giriş kısmı ve söylediği diğer yerler çok güzel. Ses tonunu çok iyi kullanıyor, çok sevmiştim zamanında, hala da seviyorum gerçi.

Bu şarkı Arapça, Fransızca ve İngilizce’den oluşuyor. Özellikle giriş kısmına dikkat çekmek istiyorum. Birleşmiş Milletler gibi olan Habibi ile sizi yalnız bırakıyorum şu anda.

7. Dominik Cumhuriyeti

Kat DeLuna – Unstoppable

Kopuyoruz gençler, haydi!!! Uzun süredir deli bir Kat DeLuna hayranıyım ben. Whine Up’ı günde 46416 kez dinliyordum zamanında. O günden beri sevgim hiç azalmadı, attırıyor resmen bu kız. Böyle çok çok ünlü olup milletin ağzına sakız olmasın, hep bana özel olsun istemişimdir hatta önceleri. Neyse ki bu sene yeni albümü geliyor bomba gibi, ortalığı sikip at Kat, hadi kızım!

Unstoppable insanı gaza getiren bir şarkı. Yukarıda Thalia’dan çok hareketli bir şarkı paylaştığım için Whine Up’ı değil bunu ekledim listeye. Siz de Kat DeLuna hayranı olabilirsiniz, kesinlikle videolarına bakın derim. Çok eğlenceli bir kızdır ayrıca, ben başka videolarını da izlemişimdir. Ayrıca iyi dans eder, kıymetini bilelim.

8. Portekiz & Kanada

Nelly Furtado – Maneater

İnanılmaz derecede zorlandım, öyle böyle değil! Söz konusu Nelly Furtado olunca hangi şarkıyı paylaşacağımı bilemedim böyle. O benim canım, o her şeyim, o tapılası ses ve güzellik, o en sevdiğim yabancı sanatçı. Bu kadının en büyük hayranlarından biriyim. İkinci albümünden sonraki inanılmaz değişiminde ağzım açık kalmıştı. Try’ı, Powerless, Shit on the Radio söyleyen kız gitmiş, yerine vamp ve oldukça seksi bir kadın gelmişti. 2006’da çıkan Loose albümü yıla damgasını vurmuş ve “En iyi albüm” ödüllerini silip süpürmüştü.

Aslında Say it Right, Promiscuous, son İspanyolca albümünden Mi Plan’ı ya da Do It’i paylaşabilirdim ama ben Maneater’ı seçtim. Çünkü ilk dinlediğim zamanlarda tuvalette bile kulaklıklar kulağımda bu şarkı çalıyordu. Her ne kadar Nelly’nin inanılmaz değişimin ve şarkı isimlerinin acayipliği (bkz: Erkek Yiyici, Aşüfte) beni şaşırtsa da o hala bildiğim Nelly idi. Çünkü All Good Things gibi harikulade bir parça da vardı Loose albümünde. Kesinlikle dinleyin derim bu şarkıyı da. Nelly Furtado’nun ne kadar kaliteli olduğunu görün. Tapıyorum ulan, bir Türkiye’ye gelse, ah tek istediğim bu. Bilet parası ne kadar olursa, iki elim kanda olsa bile giderim. O derece seviyorum bu hatunu. Yeni İngilizce albüm bekliyoruz Nelly senden. Gel ve ortalığı yık yeniden.

Bonus..

8. Japonya

Azu – For You

Naruto izleyenler bu şarkıyı bilir, animenin parçalarından biridir, bence en güzelidir ayrıca. Türkçe ve İngilizce’den sonra en çok Japonca şarkı vardır bilgisayarımda. Yüzlerce şarkıyı arayıp tarayıp seçebilirdim ama hiç tereddüt etmeden bunu ekledim listeye. Çünkü bu şarkıda farklı bir şeylerin olduğunu düşünüyorum. Benim içime umut, benim içime ışıltı işliyor her dinlediğimde. Mutlu oluyorum, dertlerimi unutuyorum, hatalarımı hatırlamıyorum. Sadece keyif veriyor bana, ayrıca sevgiliyle beraber dinlenecek şarkılardan biri diyorum.

Ayrıca şarkının klibindeki o buz pisti, o yalnızlık beni çok etkilemişti ilk izlediğimde. Azu’nun sesini gerçekten çok beğeniyorum, daha çok söylesin, hep söylesin, hiç durmasın. Huzur buluyorum onun sesinde. İsteyenler bu şarkının erkek versiyonunu da şuradan dinleyebilir. Azu candır, For You cana can katandır.

***

Geldik 2. notanın da sonuna, umarım bu sefer de şarkıları beğenirsiniz. Ben hepsini gerçekten severek dinliyorum ve sizin de yorumlarınızı merakla bekliyorum. Bakalım nasıl bulacaksınız? Ama şarkılar bitti mi? Tabii ki hayır, daha önümüzde uzun bir yol var. Ayrıca benim çantamda da oldukça fazla şarkı var, dışarı çıkmayı bekliyor.

3. notada görüşmek üzere..

Yeni bir yılı selamlamaya hazır mısınız?

noreply@blogger.com (Lee) — Sat, 31 Dec 2011 09:06:45 PST

Yılın son günü, yılın son yazısı. Acısıyla, tatlısıyla koskoca bir yılı daha arkamızda bırakmadan önce yeni yıl yazımı yazmazsam olmazdı. Hem bu sene, sevgili arkadaşım Selocann beni bir de mimledi, çifte keyifle yazıyorum yani. Bir de sevgili Tarih84 kolajdaki ustalığını konuşturarak bana yukarıdaki harika eseri yaptı. Çok teşekkür ederim arkadaşlar.

2012’de istediğim, dilediğim, beklediğim tam 12 dileği yazacağım şimdi. Geçen sene dilediklerimin yarısı filan olmuştu sanırım, ama ben bu sene çok daha ümitliyim. 12 benim uğurlu sayımdır, lisede okul numaramdı, voleybol oynarken tam sekiz sene 12 numaralı formayı giymiştim filan gibi batıl inançlarım da var hani. O yüzden şimdi kısa kesip dileklerime başlıyorum hemen.

Not: Ben bu yazıyı yazarken sevgili EunHye 'de beni mimlemiş, yazısını şimdi gördüm. Teşekkürler ederim Eun.. Hemen ekledim buraya. KoreDelisi, sana da teşekkür ederim dostum. Ve Be-Pu lar, cansınız can. Mim almayı seviyorum ve insanların aklına bu şekilde gelmenin gerçekten güzel olduğunu düşünüyorum :)

1. Tabii ki en büyük isteğim öncelikle sağlık. Bizim aile sağlıklıdır aslında, ben bu zamana kadar yakın çevremde ölü bile görmemiştim. Ta ki geçen sene dayımın kanserden vefat etmesine kadar. Yıllarca madende çalışması (Zonguldaklı olunca insan, ailesinin yarısı neredeyse madende çalışıyor doğal olarak) ve sürekli içtiği sigaralar onu hasta etmişti. Dayımı buradan sevgi ve şefkatle anıyorum, çok severdim onu. Bu üzücü olay dışında ne annemin, ne de babamın ailesinde bir sağlık sorunu yok, o yüzden tahtalara vuruyorum. Sağlık her şeyden önemlidir, hele bir de aile söz konusu oldu mu daha da ön plana çıkar.

2. Mesleğimde ilerlemek istiyorum. Zaman zaman burada mesleğimle ilgili yazılar, cümleler yazdığım oluyor. Severek mesleğini yapan az insadan biriyim, o yüzden burada bahsediyorum ara ara. Güzel bir işim var, yorucu değil, oldukça keyif alarak yapıyorum. Ama mesleğimde ilerlemek istiyorum, kendimi daha da göstermek istiyorum herkes gibi. Gerçi burç yorumlarında 2012 yazında ve sonbaharında çok fazla atak olacakmış mesleğimle ilgili. Hadi umarım çıkar diyorum, çıkmaz o astrologların benden çekeceği var.

3. Tabii ki Bigbang konserine , Güney Kore’ye ve Japonya’ya gitmek istiyorum. Bu aslında 2012’ye özel bir istek değil. Büyük bir ihtimalle bu sene de gerçekleşmez ama yazmadan duramazdım tabi. Bigbang konserinde çılgınlar gibi eğlenmek, yazdığımız yazıdaki bütün her şeyi yapmak istiyorum. Eminim arkadaşlarım da benim gibi düşünüyordur.

4. Aşk konusunda gel-gitleri olan bir insanım sanırım. Bazen bir umut olurken diğer gün o umut sönebiliyor. Artık ilerisini düşünebileceğim biri var mı diye kendime sormak ve cevabını almak istiyorum. Gerçi son zamanlardaki olaylardan sonra 14 Şubat’a bu sefer yalnız girmeyeceğimi düşünüyorum, bak bu sefer olsun yoksa karma senin o götüne koyarım lan. Yok yok, şaka bir yana bu sefer olacak gibi :)

5. İşten eve geldiğimde nasıl buraya yazılar yazabiliyorsam, kitabıma da devam etmek istiyorum. Tutkulu İlişkiler Çıkmazı’nın 13. bölümünün çoğu bitti ama ben asıl diğer hikayeme odaklanmak istiyorum. Rahat bir zaman ve kafa olmadığı sürece yazacağım hikayelere odaklanamıyorum. Umarım 2012’de atak gösterebilirim, fırsatlar da varken değerlendirmek lazım.

6. Benim güzel bir fotoğraf makinem var ama pek fotoğraf çekmeyi sevmem. Ben daha çok çekilme taraftayım. Bu sene o Oh! My Lady posteri gibi fotoğrafı çekinmek istiyorum artık. Bak bunu bile dileklerimin arasına soktum aha. Ayrıca güzel güzel katalog çekimlerinde yer almak istiyorum.

7. Artık partileri, ev partilerini sevmek istiyorum. Davet edildiğim yerlere sırf parti sevmediğim için gitmemek olmaz. Sosyalleşmenin dibine vurmaktır bu yahu. Bu sene seveceğime inanıyorum.

8. Ülkenin durumunun çok daha iyi olmasını istiyorum. Özellikle bu yılın sonlarına doğru bayağı kötü haber aldık. Güzel ve yalnız ülkemin üzerindeki kara bulutların dağılmasını ve aydınlığa kavuşmayı istiyorum.

9. Yine deli gibi saatlerce sohbet etmek, zıt kutupları tuttuğumuzda keyifli keyifli atışmak ve fikir alışverişlerinde bulunmak istiyorum. Sohbet etmek kadar keyifli bir şey yoktur sanırım, benim çok ama çok hoşuma gidiyor. Bir de konuşkan biriyimdir zaten, susturabilene aşkolsun.

10. Bu sene cidden o kadar isteğim yokmuş aha, zorlanıyorum şu anda. Voleybola tekrardan geri dönmek istiyorum. Lise ve üniversite yıllarında geceye kadar oynardık deli gibi. Hele lisede bizim takımın kaptanı Fatih ile beraber bileklerimiz kanayana kadar oynardık, tam deliydik. Takımda eşleşmeler olurdu, kaptan benim partnerim olduğu gibi çok da yakın arkadaşım olmuştu. Başka sahalarda, sokaklarda, okulun bahçesinde, spor salonlarında sürekli voleybol oynayan iki deliydik. O günleri özlüyorum aslında çok. Şöyle amatör bir voleybol ligi filan bulsam hemen bir şekilde katılacağım aslında.

11. Bir günün 48 saat olmasını istiyorum, zamanı satın almayı istiyorum. Yetmiyor, cidden yetmiyor. 24 nasıl geçiyor, anlamıyorum bile. Yapmayı istediğim bir çok şey sanki rafta kalmış öyle bana hüzünlü hüzünlü bakıyor gibi hissediyorum. Zamanı daha verimli kullanmanın bir şekilde yollarını bulmayı diliyorum.

ve 12. İçimdeki yazma sevgisinin hiç dinmemesini istiyorum. Yıllarca, gücüm kuvvetim bitene kadar yazmak, düşüncelerimi insanlara ulaştırmak, kalemimi dökmek ve ileride okurken eski yazılarımı inanılmaz bir şekilde haz almak istiyorum. Yazmaktan bu zamana kadar hiç sıkılmadım, bundan sonra da sıkılmayacağımı düşünüyorum.

***

Benim 2012’den dileklerim bu kadar. Geçen seneki yazıya göre biraz ciddi oldu ama olsun. 2012 hepimiz için neşeli, keyifli ve mükemmel geçsin der ve bu yazıyı bitiririm.

Pretty Little Liars: Sırları olan bir kıza asla güvenme.

noreply@blogger.com (Lee) — Sun, 25 Dec 2011 04:56:11 PST

Türkçe’ye Sevimli Küçük Yalancılar olarak çevrilen Sara Shepard’ın bu güzel serisinde şu anda 11 tane kitap bulunmakta. 12. kitap 1 Haziran 2012’de raflarda olacak. Ama ben 2 sezondur yayında olan dizisi hakkında yazacağım. Pretty Little Liars (Bundan sonra kısaltmaya gidip PLL diye bahsedeceğim) içindeki gizlilikleri çok ustacak kullanan bir gizem/gençlik dizisi.

Aslında dizimizin çok basit bir konusu var. 5 kişilik arkadaş grubunun lideri olan Alison DiLaurentis ani bir şekilde ortadan kaybolur. Bu olaydan bir sene sonra (kitapta bu süre aslında 3 senedir) geride kalan 4 kızımızı, yani bebeğim Spencer, Emily, Hanna ve Aria sms’ler almaya başlarla. Hem de A isimli biri tarafında.

Dizi bunun üzerinden ilerliyor kısaca. Tabi bu arada dağılan grubun yeniden bir araya gelmesi, A’nin kim olduğunu öğrenme çabaları, beyin fırtınaları, aşklar, ihtiraslar ve sorular, sırlar, sorular, sırlar, sorular, sırlar.. A kim? Kızlardan ne istiyor? Alison ölmedi mi? Sadece onun bildiği sırlar neden cep telefonalarına mesaj olarak geliyor? Bu A kişisi kızlarımızında ne istiyor olabilir? Babam böyle pasta yapmayı nereden öğrendi? gibi sorular kafamızı allah bullak ediyor, bize seyir zevki yüksek keyifli bir dizi sunuyor.

Öncelikle aşkım Spencer’la başlamak istiyorum. Bu dörtlü kız grubu içinde en çok onu seviyorum. Aslında Alison gözdem ama şu an onu ölü sayıyoruz. Zaten dizide de flashback’lerle görüyoruz onu. Spencer, oldukça zeki ve aktif bir kız. Ablasınız altında ezilmemek için, ondan daha yukarıya çıkmak adına kendini paralıyor resmen. Bana göre Hanna ile beraber kendini en çok geliştiren karakter. O eski hali neydi, aman evlerden ırak. Karı olsa “……” için yüzüne bakmazsın. Ama şimdi öyle mi, ekmek arası çıtır çıtır gider. Şaka bir yana, ben Spencer’ın en çok zeki olmasını seviyorum. Zaten başka dizilerde de varsa eğer favorim hep zeki karakter oluyor. Ayrıca olayları aydınlatmada kimse onun kadar çalışmıyor. Bir yere girilecekse o öne doğru adım atıyor, başkalarını takip etmede hep onu görüyorum. Kitapları, odaları karıştıran hep bizim Spence. Çok yükleniyorlar bu kıza, çok üzülüyorum. Yok lan, bebeğime hiçbir şey olmaz. Aman nazar değmesin, şom ağzınızı açtınız az daha birinci sezon finalinde neler oluyordu öyle? Anam anam diyeyim ben saa… (Yazar burada okuyucuyu iyice merakta bırakarak dizinin izlenmesini sağlamaya çalışıyor. Subliminal mesaj olayı filan)

Şu ortada “Kraliçe” edasıyla gördüğünüz kişi işte Alison. Zavallım bir gece ağıl evden dışarı çıktı, çıkış o çıkış. Sonra kendinisin ölüm haberini aldık. Bu kız neden favorin Lee diye sorarsanız size tek bir cevap veririm: Kaltak. Hem de öyle böyle değil, en katmerlisinden. Ve ben onun bu sürtük, orospuca, zeki, tehditkar ve her şeyi yaparım, her ortama uyarım tarzına bayılıyorum! Flashback’lerin olduğu sahneler çok ama çok keyifli. Bu kız ayrıca 96 doğumlu biliyor musunuz? İnsanın inanası gelmiyor, çok iyi bir seçim ayrıca. Diziye cuk oturmuş, onu izleyince böyle kötülük yapmak geliyor insanın içinden.

En solda suratını göremediğimiz Spencer zaten, onu anlatmıştım. Onun yanındaki kişi Hanna, ya da eski adıyla Dobişko Hanna. Bu kızımız geçmişte bir hayli kiloluydu. Tatlıya, hamur işine dayanamazdı. Nasıl okulun en gözde grubunda yer alıyordu anlamam. Alison devreye giriyor burada da, onu hem kollayıp koruyor, hem de alttan alttan kilolarıyla ilgili lafları çarpıyordu. Tabi ki Hanna’nın kilolu olması ona bu lafların söylenmesini haklı kılmıyor, ama o da biraz boğazını tutsaydı yahu. Sürekli gırtlağını düşüne düşüne göbeğini buldozer kepçesine çevirmiş. Tabi bizim kız da anladı, dünyaya zayıfların hümekttiğini, o da eziklikten kurtulmak için Alison öldükten sonra çeşitli şekillerde (anladınız siz onu) kilo verdi ve bu fit görünümüne kavuştu. Bölümlerde bazen onun tatlı yiyeceklerle olan komik ve acınası bakışlarını görüyoruz bazen. Hala kendisiyle savaş halinde biri Hanna. Ayrıca dizide şu ana kadar en büyük olan olay onun başına geldi. Bir an için hassibe teyze lafı çıkmıştı ağzından izlerken, çok kötüydü lan.

Onun yanındaki kişi ise hocamı seviyorum, ayrıca ona veriyorum Aria. Bu kızımız Alison öldükten sonra ailesiyle İzlanda’ya gidiyor. Geri dönünce liseye başlamadan önce barda bir çocukla tanışıp yiyişiyorlar. Sonra İngilizce dersinde bir kafasını kaldırıyor, yiyiştiği çocuk karşısında “Merhaba, ben yeni öğretmeniniz Ezra Fitz” diyor. Ne hissederdiniz düşünün artık. Ama gönül ferman dinlemiyor ve fiki fikilerine devam ediyorlar. Zaten bu Aria önceki dizisinde pek bir masum, pek bir saftı. Sonra burada önce punkçı olup pembe peruklar taktı, sonra ama öğretmeninim diyen adamı ayartıp “muah muah can hatice” yaptı. Fettan kız!

En sağdaki kişi ise aykırı takılan sevimli kızımız Emily. Ben bu kıza da üzülüyorum lan, ikinci sezon ebesi sikilseydi daha iyiydi. Bunun başına gelen, pişmiş tavuğun başına gelmedi. Allah belanı versin A, yapmadığını bırakmadın kıza lan. Kızımız yüzücü, ayrıca Ayşelerden, Fatmalardan hoşlanıyor, tabi ara da Muratlar da faydalanıyor (Ülker rodeo reklamı oldu bu tam) Alison’un komşusu, o ölünce ve ailesi taşınınca doğal olarak oraya yeni birileri geliyor. Taşınan ailenin iffetsiz siyahi kızı Maya, hem ot çektiriyor, hem gösteriyor, hem elletiyor. Böyle olunca da Emily’nin içinde bastırmaya çalıştığı duygular bir anda fokur fokur kaynamaya başlıyor. Gerisini siz düşünün yani, bir Aşk-ı Memnu değil belki ama adı ABC Family olan bir kanala göre bu sahneler bile şaşırtıcı. Gerçi ben Maya’yı hiç sevmedim ya, dizidekiler de sevmemiş sanırım, ahım tutmuştu aha.

Dizide erkek karakterlerden en çok Toby’i seviyorum. Toby Alison olayında baş şüphelilerden biri. Daha sonra ise rolü artıyor ve çift olayına girince ben mest oluyorum. Favorimi oluşturmama yardımcı oldu ne de olsa.

Dizinin en güzel yanı dediğim gibi gizem unsurunu müthiş derecede iyi kullanması. Dizinin heyecanına katılıp kitaplarını alayım okurum diyorsanız sizi biraz hayal kırıklığı bekliyor olacaktır o yolculuğunuzda. Çünkü kitapların dizi çok basit, olaylar daha da basit anlatılmış. Şahsen A’nin kim olduğunu öğrendiğim kısım haricinde kitaplarında öyle ahım şahım zevk almadım. Dizi de bazı şeylerin değişmesi ve bonusların eklenmesi süper olmuş.

Bir de Jenna var. O da bir olay sonucu (bu olay önemli, diziye başlayın ve iyi kurgulanan olayı öğrenin derim) gözleri kör olmuş güzel bir kızcağız Jenna. Dörtlümüze karşı derin bir nefret duyduğunu söyleyeyim hemen. Ses tonu, sarkastik cümleleri ve planları ile Jenna resmen bir saatli bomba. Tuvalet sahnesi var ikinci sezonda, Hanna dayanamayıp tokat atıyordu Jenna’ya. Orasda çok üzülmüştüm, tamam o da kötülük yapıyor ama bir sor kendi kendine bu kız hep böyle kötü müydü diye? Zavallanını siyah camlı gözlükleri yere düşmüştü, bir de elleriyle eğilip aramaya çalışıyordu. Hanna’ya çok pis küfür etmiştim, dur bir daha edeyim vurada: Seni gibi küçük kaltak! Mısır gevreklerinin bir numaralı elemanı, fast food zincirlerini katmerli trilyoner eder aşüfte! (TRT Genel Müdürü’ne döndüm burada bir anda, onunki de ayrı andavallık hani)

Size en yeni fotoğrafı göstereyim. Kızlar mükemmel olmuş değil mi? Spencer çok asil görünüyor, Emily Nicole Scherzinger olmuş, Hanna’da Doctor Who’daki Donna’ya benziyor. Aria ise tek kelimeyle Kumkapı konsomatrisi aha, o saçlar ne lan!

Bu über dizi 2 Ocak’ta kaldığı yerden devam edecek. En son harikulade bir Cadılar Bayramı bölümü gösterildi, eminim izleyenler de benim mükemmel bulduğum gibi enfes bulmuşlardır. Tam gaz yoluna devam ederken gelin siz de bu güzel lezzetken bir ısırık alarak harika yolculuğa başlayın derim. Sürekli teoriler filan üretirsiniz kafanızda, gizem bünyeye de iyi geliyor hani, bilimsel olarak bile kanıtlandı.

PLL çok keyifli bir dizi, izlemekten hiçbir şekilde sıkılmıyorum ben. Umarım bu yazı da gaz verici bir unsur olur ve siz de başlarsınız. Tek istediğim, keyif almanız..

Başlamadığın her saniye neler kaçırdığını bilsen kendini öldürürdün..

-L

(Diziye ayak uydurarak bitirmeliydim tabii ki de…)

Bir ortak geçmişimiz var..

noreply@blogger.com (Lee) — Wed, 21 Dec 2011 12:50:55 PST

Şimdi gitmeli, terk etmeli, yalnız bırakmalı, üzmeli, kızdırmalı, umursamamalı, unutmalı..

Ama nedense hiç birini yapamıyor insan.

Yolda tek başımıza yürürken bir çift gördüğünüzde siz de bakanlardan mısınız? Onların sevgi gösterilerine nefretle mi cevap veriyorsunuz içinizden? “Iyy, vıcık vıcıklar. Ben asla öyle olmayacağım” mı diyorsunuz? Flaş gelişme arkadaşlar. Onların en azından hayatlarında vıcık olsa bile bir ilişkileri var. Biz ise sapız. Bu yüzden geçmişimizi, biriyle ortak yaşadıklarımızı hatırlarız belki de yalnızlığımızda.

Ortak geçmişe sahip olduğum ilişkilerde hep şunu hatırlarım. Ne kadar o günler geçip gitse de hatıralar, anılar bir yerde karşınıza çıkıp sizi yeniden düşünce bulutuna doğru harekete geçiriyor. Beraber gezdiğiniz caddeler, kolanızı paylaştığınız kafe, yanağına habersiz bir şekilde öpücük kondurduğunuz bank veya pamuk şeker alıp yediğiniz sahil yolu… Bu lanet olası yerlerin hepsi onu yeniden hatırlamanızı sağlıyor. Peki ne yapmalı? Aslında ilk olarak şehirden taşınmak gerek diyecektim ama Demet Akalın tarzı bir ayrılık acısı için geçerli bu aha.

Ben o yüzden bu ortak geçmişle yaşamaya, onunla barışık olmaya çalışırım. Geçmişi güzel bir şekilde anıyorum. Geçen gün Taksim’de dolaşırken hayatımda en şaşırdığım anlardan birini hatırladım. Ceylan oteli biliyorsunuz değil mi? Hani şu kocaman olan? Orada Divan otelle Park Hyatt’ta var. İşte o yoldaki köprünün ilerisinde site tarzı binaların kapattığı küçük bir alan vardır. Orası girişiyle çıkışı aynı olan bir park. Etrafı kapalı, bir tarafı açık sadece.

Eski sevgilimle doğum günümde Taksim’de geziniyorduk. Ben daha önce oraya hiç gitmemiştim. Taksim – Mecidiyeköy yolunu çok sevdiğim için o yolda yürümek istedim. Ama o ille de Gezi Parkı’nda yürüyüp o tarafa geçmek istiyordu. Köprünün üstünde böyle tartışıyoruz. Diyorum fazla vaktim yok, eve de gitmem lazım ama dinlemiyor. Ben keçi, o benden keçi. Neyse dedim ve takıldım peşine. Ama nasıl gidiyorum böyle oflaya poflaya, ufacık yolda çok sabırlı davranmıştı. Parka girerken bir trafo var, tam onun yanına gelirken trafonun arkasından 10 – 15 kişi çıkmaz mı?! Bir anda o kalabalık hep bir ağızdan “Süpriz!!!” diye bağırarak, doğum günü şarkısı söylemeye başlamıştı. Beni görmeliydiniz, ağzım iki metre açılmış, şaşkınlıktan mimik ve jest yapamıyorum. Kendime geldiğimde gözlerimi ovdum filan. Böyle doğum günü süsleri filan takmışlar, yerlerde balon ve daha güzeli o parka eğlenmeye gelen çocuklar da balonların arasında koşuyor. Oraya çocuklarını getiren aileler de gülüyor, bana bakıyor hepsi.

İnanmıyorum lan diyerek boynuna sarılmıştım. Hayatta böyle bir şeyi tahmin etmezdim, sanırım en şaşırdığım olay buydu. Onun iki arkadaşı ta Trabzon’dan kalkıp gelmişti (sevgilim Trabzon’luydu) Trafonun arkasındaki masa donatılmış, her şey düşünülmüştü. Pastayı kestim, dileğimi diledim ve mumları üfledim. Pasta bayağı büyüktü, kestikten sonra çocuklara da verdik. Diğer tatlılardan, yiyeceklerden ailelere ikram ettik. Onlar da doğum günümü kutlamışlardı.

Tek tek hediyelerimi aldım, hepsini orada açtım, kucakladım. Kaç saat sürmüştü hatırlamıyorum ama benim suratımda sürekli gülücükler uçuşuyordu. İlk başta çok pis utanmıştım da aslında. Garip, değişik, acayip gelmişti. Ben doğum günü olayımı onunla paylaşmıştım, bu yüzden belki de dengeler sağlanabilir umuduyla yaptığını söylemişti. Hangi ara organize etti, bu kadar insanı topladı, o park aklına geldi bilmiyorum. Tek bildiğim çok mutlu olduğumda.

İşte bana böyle bir doğum günü partisi hazırlayan insan sonra gidip beni aldattı. Nereden nereye değil mi? Hem de o park bizim özel yerimiz olduğu halde sonraki sevgilisiyle oradaki fotolarını filan görmüştüm.

Bu hikayeyi şu yüzden anlattım. Geçen gün oraya gitmek istedi canım, nedenini bilmiyorum. Uzaktan böyle durdum baktım ve şunu fark ettim. Canımı yakmıyordu, o parkı ben sadece o mükemmel doğum günüm ile hatırlıyordum. Getirilen kocaman müzik setinin yaydığı güzel şarkıların melodileri aklıma geliyordu. Küçük çocuklarla balonlara vurduğumuz, onları patlattığımız neşe dolu dakikaları hatırlıyorum.

Bizim bir ortak geçmişimiz vardı, hiçbir şekilde silinmeyecek, akıldan çıkmayacak hatıralarımız olmuştu. Hepimizin var bu tarz anıları. Ben o yerleri, o şeyleri görüp düşündüğümde ok saplanmıyordu vücuduma, “yaşandı bitti kaygısızca” diyordum. Şimdi ise o vıcık çiftleri düşündüğümde onların mutlu olduğunu, benim ise “bir zamanlar” mutlu olduğumu hatırlayıp yoluma devam ediyorum. Bu yüzden ortak geçmişlerimiz bazen bizi acıtsa da aslında güzel yanları da yok değil.

Bigbang’in konserine gittik!

noreply@blogger.com (Lee) — Sun, 18 Dec 2011 12:18:05 PST

Başlık her şeyi anlatıyor sanırım. Yerinde duramayan Vip’ler bunu da yaptı. Gittik Bigbang konserini izledik millet, şimdi ise bana sıcak sıcak anlatması kaldı. Hazır mısınız? Haydi elleri göreyim, eller havaya (Havaya giren Lee)

Özge ile geçen gün konuşurken neden Bigbang konserine gitmiyoruz, bizi tutan nedir diye sorduk ve hazırlıklarımızı tamamladık. İşte bu süreçte başımıza gelenleri okuyacaksınız bu yazıda. Her şey en açık şekilde anlatılacak. Bir kere büyük gün geldiğinde oldukça heyecanlıydım. Sabah Seul’e uçağımız olduğu halde gece hiçbir şekidle uyuyamıştım heyecandan. Bigbang’i canlı izleme olayı adrenalin seviyemi hep tavanda tutmuştu. Sonunda onları görecektim, hatta onları en sevdiğim vip’lerle görecektim. Bizi kimse tutamaz, sen bile tutamazsın, yıldızlar tutamaz diye sahneye atlayacağımızı bile konuşmuştuk daha önceden. Sabah olduğunda havalimanının yolunu tuttum. bindiğim takside taksiciyi bile vip yaptığıma kaç puan peki?

Havalimanına vardığımda herkesin gelmiş olduğunu gördüm. THY’nin kısmında buluşarak içimizdeki heyecanı orada herkesin önünde yüksek desibellerle gülüp konuşarak bir güzel konuştuk. Kızlar birbirlerine kalp masajı vardı, heyecanlarını ancak bu şekilde yenebiliyorlardı. Kimler mi vardı bu yolculukta peki? Öncelikle ben, sonra Mydestiny, Selocann, Yuki, Özge(Cinnet), Seda(nomuyeppuda) ve Mine(Td)

Uçağı beklerken küçük oyunlar oynayalım dedi Destiny. Böylece ilk oyunumuz olan “En sevdiğiniz Bigbang şarkısı hangisi?” oyununu oynadık. Bu güzel oyunun sahibi “Haru Haru” oldu. Bir anda gür sesiyle Özge GD’nin başlangıç kısmını söylemeye başladı. Daha sonra Yuki “yo, yo” yakarak T.O.P gibi giriş yaptı. Atatürk Havalimanın’da karşılıklı şarkılar söylerken biz de tempo tutuyorduk. Tabi ki Türklerin ve turistlerin bize nasıl baktığını yazmama gerek yoktur sanırım. Yuki tok sesiyle adeta dişi bir T.o.P idi. Daha sonra nakaratta birden dans etmeye başladık, işte bu kadar gaza gelmiştik. Nakaratı Tae gibi asla söyleyemem tabi ama Destiny ile beraber elimizden gelenin en iyisini yaptık diyebilirim.

Aslında keşke kameraya alsaydık, çünkü ben gerçekten kayda değer bir performans olduğuna inanıyorum aha. Valizlerimizin ağırlığından bahsetmiyorum bile. Üstüne bir de Kore’deki bütün Bigbang “güzelliklerini” satın alacağımız için eminim meteliksiz bir şekilde geri döneceğiz memlekete. Bu arada Seda daha fazla heyecana dayanamadı ve ufak bir hiperaktiflik yaşadı. GD diye attığı çığlık sanırım Seul’den bile duyulmuştur, biz gitmeden çığlık gitti. Yanımızdaki tonton teyzenin çantasından çıkartıp “Al kızım sana çiklet demesi” ise on puanlık bir dumur durumuydu.

Selo ile beraber ayaklarımızı yere vurup duruyordul. Özge ve Yuki tırnaklarını yiyordu. Mine ise komplo teorileri üretmekle meşguldü. “Ya 15 saat rötar yaparsa uçak, konser de yarın, ayvayı yeriz biz” gibi düşünceleri sesli söylediği için Seda’nın ikinci çığlığı basmasına saliseler kalmış bile olabilirdi. Bizimkilere sakin olmalarını söyledim. Çünkü bu duygu patlaması ile bizi uçağa bile almayabilirlerdi.

Sonunda uçağında kapısının açıldığı anonsu gelince bizdeki yardırmayı görmeliydiniz. Bütün diğer yolcuları eze eze geçtik. Hatta aramızda yarış bile düzenledik. Erkek olmanın avantajı burada ortaya çıktı. Herkesten hızlı koşarak uçağa ilk ulaşan bendim, şimdi Bigbang’e en yakın insandım aha. Koltuklarımıza oturduğumuzda Selo Xanax almayı düşündü ama Destiny onun iki gün uyutabileceğini söyleyince hemen vazgeçti. 3. Dünya Savaşı çıksa bile bu konseri kaçıramazdık.

Seda ile beyin fırtınası yaparken herkes ortak oldu konuya. Vip’lerin bu bütünlüğüne bayılıyorum işte. Ben konserden sonrak ulise girmeliyiz kesinlikle deyince herkes başıyla tabi tabi yaparak onayladı doğal olarak. Gazeteci kimliğimi her türlü yalanla süsleyerek kullanacaktım. Ama tek sorun kızları nasıl kulise sokacağımızdı. Bu sırada aklıma süper fikir geldi. “Sizi, ne bileyim Amerikalı kız grubu olarak tanıtalım” deyince herkes önce bir bastı kahkahayı. Ama biraz düşününce kafaya yatıyordu bu durum. İsteyenin bir gözü, vermeyen kör olsun misali kızlar olumlu ışık yaktı duruma. Yuki “isim ne olacak peki?” diye sorulduğuneda kafaları birleştirip bir fırtına daha yarattık. Mine “Orange Caramel” nasıl diye sordu ama öyle bir grup vardı zaten. “Orange Caramel biziz desek” deyince bir kahkaha daha attık. Uçağın kalkmasına çok az kalmıştı, biz ise hala isim düşünüyorduk. İşte o anda Özge ismi buldu. “İsmimiz Twinkle Girls olsun mu?” dedi. “Hem Koreliler bu tarz manyak isimlere bayılıyor” diye ekledi. Özge dahil herkes dilini dışarı çıkardıktan sonra bu ismin koreliler için mükemmel olduğuna karar verdik. Böyle çocuksu şeylere tapıyorlardı ne de olsa. Ve karşımda 6 kişilik ABD pop grubu Twinkle Girls duruyordu. Bana kalsa yılbaşı moduna da girdiğim için isimlerini “Jingle Bells” olarak koyardım ya neyse aha.

Kemerlerimizi bağladık, uçağımız sonunda havalanmıştı. 1256045 kes Bigbang dediğimiz vakitte “iner inmez sarı taçlardan alacağımızdan” bahsediyorduk. “İlk olarak kimle konuşmak istersiniz?” diye bir soru attı Selo. Ve hemen ekledi “Ben tabi ki G-dragon ile” Ben cevap verdim, “Hepiniz biliyorsunuz, tabi ki de Tae” dedim. Destiny bana katılarak “Ben de” dedi. Yuki hemen, “T.o.p” olacak ilk dedi. Özge de “Tae ve GD” diye cevap verdikten sonra Seda yine “GD!!!!!” diye bastı çığlığı. Hostesin gelip “bir şey mi oldu?” diye sorması süperdi. Son olarak Mine de “Hepsi” diye hümanist bir cevap verdi ve biz yine hayal alemine daldık.

Tabi Bigbang’i görmenin yanı sıra Güney Kore’yi de görecektik. Bu da kalbimizin hızlı atmasına neden oluyordu. Gerçi ben Japonya’yı görsem daha çok heyecanlanırdım aslında. Belki Kore’den oraya bile geçebilirdik. Yolculuğun yarısını tamamladığımız Destiny ve Selo ağızları açık biçiminde uyuyolardı. Yuki kafasını Bigbang’in kitabına gömmüştü. Ben, Özge, Seda ve Mine ise pişbirik oynuyorduk aha. Ama, ama bigbang kartları ile, naber? Oyuna bile Bigbang’i dahil edebilğiyoruz, Vip’lerin yaratıcılığı işte. Bu arada Kore’yi gittiğimiz için bizden bir şeyler isteyen arkadaşların istek listesi Çin Seddi kadar olduğundan konserden sonraki günü onlaarı almak için ayıracaktık.

İşin aslında en mükemmel yanı kulise girebildiğimizde gerçekleşecekti. O zaman onlarla birebir konuşma fırsatına sahip olacaktık. Seda hemen GD’nin numarasını alacak ve günde 12 sefer arayacaktı. Ben Tae’den beni Twitter’da takip etmesini isteyip orada onla enseye şaplak, göte parmak muhabbetleri çevirecektim. Özge her an GD ile Seung Ri’yi kaçırabilirdi. Dae’nin dizisinin yayınlandığı şu günlerde Mine konuk oyuncu olmak için kendisine özel baskı yapacak. Seda ise GD ile evlenme hayali kuruyordu. Bundan sonra da 10 kitalık bir seri olacak olan “Bir Vip’nin Gizli Defteri”ni yazacaktı.

50.000 Vip’inin içinde kendimizi nasıl ayırt ettireceğimizi ise yine beyin fırtınasında bulmuştuk. Buna göre ben, sevgili Arya’nın özel bir şekilde benim için hazırlamış olduğu Pastırmadan tişört ve kapriyi giyinerek Seul’ü bir Kayseri haline getirecektim. Seda GD yastığını getirecek, içine soktuğu muştalar, bıçaklar ve 38’lik silah ile GD hayranı olan diğer Vip’lerin işine tek tek bakacaktı. Yuki ise T.o.P’yi sadece opera dürbünüyle izleyip, gizemli yabancı kız moduna girecekti. Sıra Destiny’e gelmişti. Yapmış olduğunu Fotoşop çalışmalarından hazırlamış olduğu giysiler ve satın aldığı spot ışıklarlar 562 Watt parlayacaktı konser alanında. Selo ise GD' için yazmış olduğu şiirleri satın aldığı oyuncak büyük helikoplerle ile alanda bir o yandan bir bu yana uçuracaktı. Son olarak da Özge de ayakkabı fırlatıp medyatik olmayı düşünüyordu ama her an yeni bir fikir de bulabilir aha.

Uçak Seul’e inmek üzereydi, sonunda Güney Kore topraklarına ayak basacaktık. Vize olayı bizim için olmadığından 90 gün boyunca istediğimiz gibi gezebilecektik. Hemen otele gidip bavulları koymalı ve iyi bir uyku çekmeliydik. Yarın büyük gündü, yarın Bigbang’in konseri vardı ve biz ilk defa seyredecektik. Bizler Vip idik ve istediğimizi başarıyorduk. Bütün Vip’lerin gücü, sevinçleri ve destekleri arkamızdaydı. En az 49423 foto çekmeliydik, o kadar kişi arasında en çok biz parlamalıydık. Ve mükemmel planlarımız ile bunları yapacaktık.

Devam edecek…

Bu harika gezi ve konser yazısını bu kısma kadar benden okudunuz. Devamını ise çok sevdiğim arkadaşlarım yazacak, onların blogundan okuyacaksınız. İlk olarak sevgili MyDestiny yazacak, Kore’ye ayak bastığımızdan sonra neler oldu. Sonra sazı eline Seda alacak ve bize detayları aktaracak. Pas ondan sonra Selocann’a gitmiş olacak ve olayların en heyecanlı yerlerinde yaşadığımız bombalar kelimelere dökülecek. Son darbe ise Özge’den gelecek, kapanışı onunla yapıp size bu harika geziyi ve konseri ve yaşadıklarımızı tam olarak anlatmış olacağız. Ayrıca sevgili Yuki ve Mine de güzel yorumları ile yazılarda anlatılmayan ufak, komik ve heyecanlı noktaları yazacak bize.

Ben şimdilik size veda ediyorum.

Ama sanmayın ki burada bitiyor her şey.

Aslında daha yeni başlıyor…

Not: Gidersek yapacaklarımız, bir konuşmadan çıktı bu yazı dizisi.

Kurgusaldır arkadaşlar..

Özgürlüğümüz elimizden alınamaz

noreply@blogger.com (Lee) — Sun, 11 Dec 2011 13:02:41 PST

Geçen gün iki arkadaşımla Taksim’de buluşup gece yarısından sonraya kadar oturup konuşmuştuk. Hayallerimiz, günlerimizi, isteklerimizi, neşelerimizi ve arzularımızı masaya dökmüştük. O buluşma benim için harika geçmişti, çok keyif almıştım. Saat gece 12’yi geçtiğinde gözüm İstiklal Caddesi’ne takılmıştı. Biraz daha sakinleşmişti ama yine de oldukça insan vardı. Herkes gülüyordu, mutluydu. Biz de öyleydik. Hava aksine gayet güzeldi. Rüzgar yüzümüze doğru selam verip esmeye devam ediyordu. İşte tam o sırada ben oldukça özgür olduğumu hissettim.

Benim için özgürlük oldukça önemlidir. Kendini kısıtlayan, ya da buna izin veren insanlardan değilim. Özgürlüğümün elimden alınacağını bile düşünmek istemem. Hatta bazen hapise filan girdiğimi düşünüyorum da… Sanırım ben delirirdim, bir gün bile yapamazdım.

Ama çoğu kişinin aksine eve kapandığım zaman da kendimi özgür hissederim. Evde yapabilecek bir sürü şey bulabilirim, bundan da oldukça keyif alırım hani. Bu yüzden ev ortamlarını çok seviyorum. Böyle sıcacık bir salonda oturup bir şeyler içip yerken sohbet etmek bana göre inanılmaz zevkli bir olay.

Biriyle sevgili olunduğunda kendini hesap verme durumunda hissedersin ya, işte o olaya deli olurum. Bir arkadaşım vardı, sürekli sevgilisine nerede olduğunu ve ne yaptığını söylüyordu. Ben bir kere söylerim, bir daha soruduğunda ya da istendiğinde kızarım. O yüzden eski iki sevgilimle de bu tür sohbetler hiç yapmazdık. Gerçi biri ben sormadığım zaman “merak etmiyor musun?” diye arada cazgırlaşıyordu ama olsun.

Ailem her Türk ailesi gibi oldukça koruyucudur. Bir de tek çocuk olduğum annem sürekli dizinin dibimde olmamı ister. Daha dün arkadaşımda kaldım, annem arayıp “yarın erken gel, suratını göremiyorum” diye duygu sömürüsü yaptı aha. Halbuki derdi yanında, gözünün önünde olmam. “İstanbul gibi bir şehir adamı yutar, başına bir şey gelir” de diğer bahanesidir hatta. Ama ben ailemi çoktan alıştırdım. O yüzden telefonda filan bunları deseler de çoktan alıştılar duruma. Sonuçta ben gazeteci oldum. Seyahat edeceğim, başka yerlere gidip başka şehirlerde kalacağım. Ayrıca bazen evden çıkmak, başka yerlerde soluk almak özgür hissettiriyor benliğimi.

O yüzden arada uzaklaşırım oturduğum yerden, şehirden. Yalova’da ve Kumbağ’da yazlığı olan iki arkadaşım var. Onlar da bazen hafta sonları filan giderler. Haber verdiklerinde ben de giderdim, bir iki gün uzaklaşıp kafa dinlemek çok iyi gelirdi. Gerçi çalışmaya başladığımdan beri hiç gitmedim ama olsun.

İşte bu nedenlerden dolayı özgürlük önemli. İnsan kendini rahat hissetmek istiyorsa aynı zamanda da özgür olmalıdır. İkide bir hesap sormadan, birilerine nerede olduğunu söylemeden.. Yoksa öyle hayat mı geçer yahu? Tamam ailene haber verirsin ama bir kere, iki kere.. 5 – 10 olduğunda da insan bir oha diyor.

Özgürlük candır, arada çekip gitmek hatta. Hatta Tuğba Özerk’in Gidesim Geldi şarkısını bile bir aralar deli gibi dinliyordum. Şehirden filan uzaklaşırken bu şarkı iyi geliyor, açıp dinleyin valla aha.

Son zamanlarda biraz dağıtmış olsam da, özgürlüğümün elimden alınmasına asla müsaade etmem. Ailem dışında kimseye hesap vermem, sevgilime bile. Bunalmak son isteyeceğim şeylerden biridir, biri beni bunalttığında ise çok kolay patlayabilirim. Siz de özgürlüğünüze el sürdürtmeyin, bırakın bazı şeyler bize özel kalsın değil mi?

Eğlenceli bir röportaj.

noreply@blogger.com (Lee) — Sat, 10 Dec 2011 05:21:17 PST

Eğlenmeyi, eğlendirmeyi cidden çok seviyorum.
Umarım siz de seviyorsunuz ve izlerken mutlu olursunuz.
Ben çok keyif aldım valla, aslında bu kadar kısa olmasını istemezdim ama teknik sebepler diyeyim.
Görüşmek üzere :)

***Bu arada Selin demesine her seferinde kopuyorum, süper aha.

Çok yönlü blogger ödüllerinden biri benim.

noreply@blogger.com (Lee) — Sun, 04 Dec 2011 11:13:02 PST

Blog aleminde şu sıralar “Çok Yönlü Blogger Ödülleri” diye bir hede dolaşmakta arkadaşlar. Sevgili Seymsomething de beni taçlandırdığı için bu yazıyı yazmaktayım. Kendisine bir kez de burada teşekkür ediyorum, hem çok yönlü demek kulağa filan güzel geliyor hani.

Bu ödül-mim mevzusuna göre ben de 10 kişiyi ödüllendirmeliyim. O yüzden listemi hazırlarken yanına da bir iki satır şey yazmak istiyorum. Maksat pek boş bitmesin yazı, gelemiyorum öyle.

Şimdi öncelikle size kurallardan bahsedeyim ben. 2 tanecik kuralımız var, her şer oldukça yalın aslında.

1. Bu ödülü bize layık gören kişiye teşekkür edip bloğunun linkini paylaşıyoruz. Beni bu ödüle Seymsomething layık gördüğü için paylaşıyorum hemen. Blogunu severek okuyorum, aslında aşağıda adını yazacaktım ama burada, yukarıda olmanı istedim ben. Odamın en güzel köşesine koydum ödülü ve ona bakıp duruyorum ehe :)

2. Hakkımızda 7 şey yazıyoruz. Haydi ellerin çalışsın Lee.

a) Ben oldukça rahat, hatta koala bir insanımdır. Evden tatil günlerinde çıkmak için bile ekstra çaba sarf eder arkadaşlarım. Bu yüzden ki beni dışarı çıkartmak için yemekle kandıran dostlarım var. Oburluğum da buradan geliyor işte.

b) Blog yazmayı, aslında yazmayı çok seviyorum ben. Bu işi ciddiye alarak yapıyorum. Blogumun estetik görünmesini, her şeyin yerli yerinde olmasını istiyorum. Yaptığım işlerde genelde mükemmeli ararım, isterim.

c) Telefonda mesaj yazmayı hiç sevmem, genelde kısa cevaplar vermem bundandır. O yüzden ararım, beni aramalarını isterim. Telefondaki o minnacık tuşlara basmak sinirime dokunuyor aha.

d) Otobüslerde kitap okuyamam, otobüs yolculuklarını deli gibi sevsem de televizyon izleyemem, hareket halinde cep telefonuma bakıp oyun filan oynayamam, belediye otobüslerinde, metrolarda filan ters gidemem. Bunlar ufak şeyler gibi görünse de aslında çok büyük sorunlar. Ben ki o yolculukta kulaklığı takıp kitap okumayı o kadar çok istiyorum ki. Anca müzik dinlemekle yetiniyorum. Benim gibi olan bir sürü insan var aslında. O yüzden haydi birleşiyoruz ve ilaç firmalarının önünde eylem yapacağız.

e) Kimsenin belki de dinlemeye tenezzül etmeyeceği, kafasını bile çevirip bakmayacağı, eline alıp incelemeyeceği şeylerin karşısında zaman geçirmeyi çok seviyorum: En son iş yerinin oradaki D&R’da Sonic Colors oyununda yer alan uzaylı şirin yaratıkların figürünü gördüm ve 10 dakika oha bu ne kadar süper diye inceledim. 80 lira değil de şöyle 40 filan olsaydı alacaktım hatta.

f) Feci derecede kola ve limonlu soda bağımlısıyım. Şirkette bir yanımda bu iki içecekten biri bulunur genelde. Çok seviyorum, pek seviyorum, deli oluyorum. Şu an bu yazıyı yazarken bile kola içiyorum mesela. Aynı şekilde kola bağımlıları olarak da toplanmamız gerektiğini düşünüyorum.

g) Seyahat etmeyi, gezmeyi dolaşmayı çok seviyorum. Hiç bilmediğim otobüslere binip daha gitmediğim yerlere gitmek beni mutlu ediyor. Ayaklarıma kara sular inene kadar dolaşıp sonra eve gelip yatağa girdiğimde kendime küfrediyorum her seferinde, bok vardı bu kadar gezecek diye. Ama her seferinde hiç sanki o pişmanlığı yaşamamışı gibi iliğim çıkana kadar dolaşmaya devam ediyorum yanımda beni durduran biri olmadığı sürece…

***

Kendim hakkında bazı şeyleri de yazdıktan sonra sıra geldi ödüllerimi dağıtmaya. İşin en keyifli yanı bu olsa gerek, çok eğlenceli olacak. Bu arada aşağıda ödüllendireceğim 10 kişiye doğal olarak bu mim gidiyor. Onlar da kendilerinden bahsedip 10 kişi seçecekler, ne olur ne olmaz diye yazayım dedim. Şimdi başlıyoruz.. (Sıralama karışıktır, duyurulur..)

1. Mydestiny: Photoshop üstadı bu sevgili blogger dostumu ödüllendirmesem çok ayıp etmiş olurdum. Kendini en koyusundan VIP, ayrıca benim gibi bir Taeyang fanı. Kitap yazılarını okusun, günlük yazılarını olsun veya PS çalışmaları olsun. Okumayı, uygulamayı ve onun hakkında yazdığı kitapları kitapevlerinde gördüğümde gülümsemeyi seviyorum. Şöyle en güzelinden bir ödül senin dostum, hem de Tae takdim ediyor.

2. Hikaruivy: Tabi ki Hikaru da burada olmalıydı. Te Amerikalarda okuduğu halde blogunu ve süper hikayelerini güncel tutmayı başarabilen kaç blogger var? Hikaru bu zor görevi başarıyla yerine getiriyor ve en önemlisi ben onun yazılarını okurken bildiğiniz kopuyorum. Doğallık ve espritüellik birleşince ortaya tadından yenmeyen yazılar ve bir blog çıkıyor. Buyur dostum, Joong Ki elleriyle uzatıyor ödülünü.

3. Masalevi: Benzer özelliklerimiziz çok olduğu Masal ve kardeşini unutamam tabi ki de. Blog alemi dışında dışarıdaki dünyada da inanılmaz derecede güzel anlaşıyor ve eğleniyoruz. O ve onun samimi yazıları blogosferi daha da çok sevmemi sağlıyor (Bir de KHJ hakkında yazmasa aha) Ödülü FT Island’ın elinde alıyor tabi.

4. Selocann: İşte diğer, hatta en büyük VIP’lerden. Blogu bile bizim enfes grubumuz Bigbang üzerine. En güncel, en dolu, en doğru haberleri onun elinden almak bana oldukça zevk veriyor. Ödülü sonuna kadar hak ediyorsun çingu, G-dragon sahnede seni bekliyor ödülünü vermek için.

5. Egee Lee: Uzun süredir yazmadığı için yeni yazılarından ne kadar mahrum kalacağız diyordum. Çok şükür dün yazdı ve ben de hemen okudum. Umarım istediğin, dilediğin her şey gerçek olur diyorum çünkü. Hemen bu güzel ödülü Rachel ve Finn’in elinde…. Öhöm öhöm, şaka tabi. Leeteuk varken onlara ne oluyor değil mi? SJ lideri sahnede ödülü vermek için.

6. Makinosev: En az benim kadar konuşkan olan olan Makino ile gerçekleşen terminatör sohbetimizin tadı hala damağımda. Blogunun adını SJSturkey olarak değiştirmeli bence aha. Her şey bir yana, dolu dolu içeriği ile sizi sarıp pamuklara sarmalayan bu blogun sahibesi Makino’ya ödülünü So Jib sub veriyor doğal olarak.

7. Be-Pu: Uzakdoğu ile ilgili iki güzel dostun sahibi olduğu bu keyifli blogun analizlerini okuyor olmak bana çok keyif veriyor. Osaman ve Demet’in yorumları ile daha da keyiflenen Be-Pu’ya bütün Uzakdoğu severlere tavsiye ediyorum. Osaman’a ödülünü Shin Min Ah veriyor. Demet sahi sen kimi seviyordun, şu anda aklıma gelmedi valla, (üzgün surat) Seninkini baklavaları ile Kıvanç verse olur mu? :D

8. Sevgili Günlük: 4 kişiden oluşan süper bir çetenin dayayıp döşediği bu dolu dolu blog giyim zevkinizde ödül törenlerine kadar çok geniş bir içerik ve yelpaze sunuyor bir okuyucularına. Doymadım doyamadım sevmeye sevilmeye türküsü ile JYJ grubunu ve de tekrardan Bigbang’i sahneye ödüllerini vermeleri için çağırıyorum.

9. Kore Delisi: Blogu kapatılmadan önce gümbür gümbür ilerleyen Kore Delisi, kapandıktan sonra yılmadı ve sevecen Blogspot'a geçerek keyifli yazılarını yazmaya devam etti. Sadece bu azminden dolayı bile ona ödül verebilirdim, ama aynı zamanda bu güzel kalemini bizimle paylaştığı için de bu ödülü hak ediyor bence. Ödülü vermek için sahneye en çatlak patron Cha Ji Heon (Ji Sung) geliyor.

10. Madam Patapuff: Yeni blog açmış olmasına rağmen benim onun yazılarıyla tanışma sürem daha öncelere gidiyor. Yazılarını ve tek bölümlük hikayelerine bayılıyorum. Tek kelimeyle özetlersem Patapuff’u, kesinlikle “farklı”yı seçerdim. Gerçekten de farklı içerik ve anlatımıyla kendine özgün bir yer edinen Madam’a ödülünü 2Ne1 kızları versin (Umarım seviyorsundur diyorum aha)

***

Benim ödül dağıtımım işte böyle. Şimdi iş yukarıdaki güzel insanlara düşüyor. Odanızda size bakan bu ödüller ile çabucak mimi cevaplayacağınıza eminim. Haydi rastgele..

En kötü doğum günü!

noreply@blogger.com (Lee) — Thu, 01 Dec 2011 14:10:19 PST

Ben küçükken çok hevesli bir çocuktum. O zamanlarda da şimdiki gibi daha yeni tanıştığım insanlara hemen samimi davranırdım. Tam zamanı hatırlamıyorum ama ya ilkokul 4’e, ya da 5’e gidiyordum. Doğum günüm yaklaşmıştı ve ben sınıfımdaki bütün arkadaşlarımı davet etmiştim. Aile içinde kutlama oluyordu, hatta hatırladığım 2 – 3 yaşımdaki doğum günlerimin Zonguldak’ta sülalemle ve aile dostlarıyla kutlandığını çekilen fotoğraflardan görmüştüm (Hala da saklarım onları, hazine gibidir)

Ama artık İstanbul’daydım ve bu benim arkadaşlarımı davet edeceğim ilk doğum günü olacaktı. Herkesle tek tek konuşarak onları davet etmiştim. Benim için kibarlık ve samimiyet çok önemliydi (Şu anda sadece samimiyet önemli) “İşte 13 Ekim’de kimselere söz vermeyin”, “Doğum günüme gelirsin değil mi? Çok güzel olacağını düşünüyorum”, “Harika geçecek, çooook eğleneceğiz” tarzındaki cümlelerimden sonra ağzım kulaklarımda eve gelmişsin.

Küçüğüm, daha çok küçüğüm… Öhöm, içime yine Sezen ablam kaçtı. Doğum günüme daha çok var olmasına rağmen o gece ne giyeceğimi düşünüyordum. Annemle babama bütün arkadaşlarımla ilgilenmelerini söyleyip duruyordum. Gece rüyalarımda o günü görüyor, ne kadar eğleneceğimizi hesaplamaya çalışıyordum çocuk aklımla. Her geçen gün heyecanım daha da artıyordu. Ben bir yaş daha büyümüyordum aslında, sınıf arkadaşlarımla beraber eğlencenin dibine vuruyordum sadece.

Derslerde acaba bana ne getirecekler diye düşünüyordum, ağızlarından bin bir türlü şekilde ipuçları almaya çalışıyordum. Çok istediğim bazı şeyler hediye olarak gelirse daha ne kadar fazla sevinebilirim diye düşünüyordum. Günler bu tarz şeyleri akla getirmekle geçerken 13 Ekim’e çok az kalmıştı. Annem kendi hazırlayacaktı keki, özellikle de çikolatalı olmamasını söylemiştim. Hala da çikolatalı keki fazla yiyemem, dokunur bana.

Babam bir sürü balon ve süs almıştı. Salonu onlarla beraber süslüyorduk. Her ne kadar benim ailem sürpriz partileri sevse de o yıl hep beraber hazırlanıyorduk, çünkü misafirlerimiz vardı. 13 Ekim benim günüm olmayacaktı sadece, “bizim günümüz” olacaktı arkadaşlarımla. Her şey süper ilerliyordu, ağzı kulaklarında olan küçük Lee’nin ise içi içine sığmıyordu. Sabahları okuluma gidip yine ağız yoklamalarını yapıyordum, öğleden sonra ise bir bok çizememe rağmen resim defterime doğum günümü çizmeye çalışıyordum. Hayal gücümle eğlence yaratarak, gün gelene kadar kendi kendimi oyalıyordum.

Şimdi o yıl ki doğum günüme sırf arkadaşlarımı davet ettiğim için bu kadar önem verip heyecan gösterdiğimi düşünüyorum. Ben hiçbir zaman doğum günlerini merakla bekleyen biri olmadım daha sonra. Nedeni sanırım bunun altında gizli. Neyse devam edeyim..

…Ve sonunda o büyük gelmişti. Takvimler 13 Ekim’i gösteriyordu, yani benim doğduğum günü. Öğleden sonra 3 demiştim arkadaşlarıma. O gün okula gidip geldiğimde ailemin suratında tatsız bir ifade görmüştüm. Her zamanki neşeleri tavan yapmalıyken, şu anda Karadeniz’de gemileri batmış bir çift gibi görünüyorlardı. 2 saat sonra herkes gelecekti ve ben daha hazır değildim. Anneme beni hazırlamasını söylediğimde önce gözleri düştü ve sustu. İkinci kez tekrarladığımda ise zar zor bana şunu dedi: “Deden rahatsızlanmış, teyzen aradı. O yüzden ailecek Zonguldak’a gitmeliyiz” Ben duyduklarıma inanamamıştım. Salonda bir oda dolusu balon, doğum günü süsü ve oyuncak dururken ben mutfakta duyduğum en kötü haberi almıştım.

Dedemi canımdan çok severim, dünyanın en şeker insanlarından biridir. Ama o zamanki çocuk aklımla ben “Hayır!!!” diye bağırmıştım. “Gitmeyeceğiz, gitmeyeceğim. Arkadaşlarım gelecek. Bugün doğum günüm!” cümlesini defalarca tekrarlamıştım. Gözlerim dolmuştu ve ben kendimi gerçekten boktan hissediyordum. Babam beni karşısına aldı ve “Senin için bu saate bekledik Lee. Yoksa seni okuldan alıp öyle yola çıkacaktık. Arkadaşlarına mahcup olma diye kaldık. 4’e kadar gelen arkadaşlarına durumu söylemelisin, sonra yola çıkacağız” gibisinden şeyler anlatmıştı.

Ben deli gibi odama gidip ağlıyordum. Hayatımın en mutlu günü diyeceğim zaman, beni kahreden bir şeye dönüşmüştü. O an odamı dağıtmak, bütün salondaki o güzelliği mahvetmek, hatta yakmak istiyordum. Pastayı alıp camdan dışarı fırlatmak, ailemin aldığı hediyeleri tekmelemek ve giyeceğim giysileri teker teker yırtmak istiyordum. Bu çocukça düşüncelerin altında dedeme üzülemiyordum bile. Bu olay beni resmen kör bencil bir çocuk yapmıştı. Ama adı üstünde, çocuk…

Daha sonra ise boğazım düğüm düğüm oldu. Saat neredeyse gelmişti ve ilk kez kapı çalmıştı. Ailem benim açıklamamı istemişti. ayaklarım geri geri gitmek isterken ben usulca annemin bakışları altında kapıya yönelmiş ve sanki dünyanın en zor şeyiymiş gibi o kapıyı açmada zorlanıyordum. Kapıyı araladığım anda tüm gülümsemesi ile iki arkadaşımı görmüştüm. Onları hiç unutmam, gelenler Derya ile Duygu’ydu. Evleri daha yakın olduğu için daha erken gelmiş olmalıydılar. Benim beş karış suratımı görünce onlar da şaşırmıştı. Ben yutkuna yutkuna, boğazım düğümlene düğümlene durumu anlattığımda onların da suratı düştü ve ayakları ters yöne çevrilerek merdivenlere doğru ilerlemeye başladı.

Çok rezil bir durumdu, resmen utancımdan ölmek istiyordum. Annemin kullandığı haplardan bir kutu içerek gebermek, o an oracıkta toz olup uçmak veya şişip patlamak istiyordum. Ne dedemin rahatsızlığı, ne de doğum günümün iptal edilmiş olması. En çok bana arkadaşlarımla yüzleşip onların da sevinçlerini kursaklarında bırakmak koymuştu. Ve ben bu işkenceyi 20 – 25 kere tekrar tekrar yaşadım. Her seferinde ızdırap doluydu sanki. Utanç duygusunun nasıl olduğunu bilirsiniz. İşte o duyguyu yirmiyle çarpın, bu derece büyüklükte bir rezillik başıma geliyordu. Giydikleri en güzel elbiseler, ayaklarına geçirdikleri en şık ayakkabılar ve ellerindeki hediyelerle onlara durumu anlatıp reddetmek nasıl koydu anlatamam size. Hala acısını doğum günlerimde küçücük de olsa hissederim.

Ama ben en azından akıllılık yapıp zili çalan arkadaşlarıma pastadan ufak dilimlere keserek vermiş ve tonlarca özür dilemiştim. O günden sonra çok az “özür dilerim” cümlesi çıktı ağzımdan. Bir şey yaptığımda ya pardon ya da kusura bakma dedim hep, özür dilemedim. Bilinç altıma bir bunu, bir de doğum günlerini sevmememi aşıladı sanırım bu olay.

Sonra büyüdüm ve bu olayın beni eskisi gibi rahatsız etmediğinin farkına vardım. Sonraki günlerde okulda pek de konuşulmamıştı zaten. Ama ciddi anlamda ilk utancımı o zaman yaşamıştım. Aynı zamanda bir çocuğun yaşadığı ilk yıkıntı da buydu.

Dedemin rahatsızlığı ise ciddi bir şey çıkmadı Allah’tan. O zamandan beri de pek doktorluk bir işi olmadı rutin durumlardan başka. Aman nazar değmesin diyorum, hala Zonguldak’a gittiğimde koşa koşa evlerine çıkar ve ilk olarak anneannem ve dedemin ellerini öpüp onlara sarılırım. Onlar benim kıymetlim, onlar benim canım…

Dünyanın en garip/anlaşılamayan milleti

noreply@blogger.com (Lee) — Mon, 28 Nov 2011 11:22:47 PST

Hangi milletten bahsettiğimi tahmin etmişsinizdir belki. Japonlardan bahsediyorum. Ben böyle acayip millet görmedim dünyada, eşi benzeri, başka bir örneği daha yok. Teknoloji konusunda, gelişmişlik konusunda bu kadar ileride olan bir milletin yaptığı bazı şeylere cidden akıl sır erdiremiyorum. Ama onları asla sevmekten vazgeçmiyorum, aramızda kördüğüm gibi bir ilişki var. Her türlü seviyorum, belki de alternatifi olmadığındandır. Japonlar farklı, onlar cidden ayrı. Eğer dünyadaki bir millet aslında uzaylıymış diye açıklama yapmış olsalar, hiç şüphesiz hemen o millet Japonlar derdim. Ayrıca onlar candır, şu aşağıdaki izleyeceğimiz iki videoya rağmen aha.

Şimdi çok güzel Japon yapımı filmler var, hatta Oscar alacak kadar iyiler. Ama bunun yanında bir de çerezlik diye bile nitelendiremeyeceğim tarzda filmleri var bu güzel milletin. Absürtlüklerin sınırını zorlayan ve "oha artık, ötesi olamaz" dediğimiz üçüncü sınıf yapımlar bunlar. "Görmez olsun, görmez olsun" gibi sözleri olan bir ağlak şarkı vardı ya, ilk izlediğimde onu söylemek istemiştim. Ama sonra bunlar Japon, ne diye şaşıracağım ki deyip özüme dönmüştüm geri. Kısaca bunların linkini filan bulabilirsem indirip izlerim valla. Şimdi ise sizin, evet sadece sizin için geliyor. Japonların sınırları nasıl zorladıklarını göreceksiniz bu yazıda.

Ben ne diyeceğimi cidden bilemiyorum. Şu yukarıdaki videoyu yeni izledik dün arkadaşımla ve koptuk, bildiğiniz koptuk. Ben bir ara dünyadan soyutlandığımı filan hissettim. En son kendimi yerde gülerken ve tepinirken bulmuştum. Aynı zamanda da gülmekten gözlerim yaşarmıştı. Yani şimdi Japonlar da haklı. Düşünsenize bütün güçler süper kahramanlara dağıtılmış, yaratıcı olmak da bir Japon'un kanında var. İşte tam olarak bu yüzden ortaya böyle bir çıkmış. Ayrıca otaku arkadaşlarımızın bitmek bilmeyen iç çamaşırı fantezilerini de okşamak için kocaman bir "pantsu" görüyoruz videoda. Kızı da bilerek koca popolu seçmişler, üstüne Hazukashi (Utanç verici) diyen bir süper kahraman. Ne ararsanız var yani, o izbandut gibi adamı götünden çıkardığı makineli ile alt etti, ben artık ne görsem şaşırmam.

Hadi şimdi tıklayın ve bu enfes liseli süper kahraman kızımızı izleyin. Acaba daha ne gibi süper güçleri var, feci merak ediyorum hani. Başka nerelerinden ne çıkıyorsa? Elin Japon'unun götünden makineli tüfek çıkar, bizim götümüzden ise çıka çıka basur. Çok gelişmemiz lazım çok.

Kurı Kurı yaratığı..

Bu videoda ise yine pembe bir ablamızı görüyorum ilk önce. Böyle Japonya hariç her yere benzeyen bir yerde kamyon süreç abimizin keyfi oldukça yerindedir. Bu dombalak ablamız sinsi sinsi kamyonun gelmesini bekliyor tepede. Sonra ise ellerini döndürmeye başlayarak o meşhur sözleri söylemeye başlıyor. Kurı kurı kurı kurı kurı diyerek, üstüne bir de götünü sallayarak değişiyor. Evet, şu anda ablamız dünyanın en iğrenç yaratıklarından birine dönüşmüş durumda: Kurı kurı yaratığı (Çok iyi isim sıçarım) Kurı kurı yaratığı avını yakalamak için dönüşümü tamamladı ve şimdi top şekline bürünerek tepeden aşağıya iniyor. Böyle 80'lere göre de efektler iyi hani. Aynı Tarkan'ın şu vikingli filmindeki pörtlek gözlü ahtapot var ya, işte bu kurı kurı ablanın uzaktan akrabası sanırım. Aynı manyaklık bunda da var, ve tabi biz de Japonlarla akrabayız bence. Onlar evin çalışkan, saman altında su yürüten çocuğu iken, ben her şeyi gözlere sokan, haşarı velediz.

Neyse işte, kamyona hızla çarpan abla, önüne düşen avını yiyor mu yemiyor mu bilmiyoruz, çünkü videonun kalanı yok. Gerçi damgasını bırakıyor, bir de emiyor ama ben adamın sonunu ve ablamızın bunu neden yaptığını merak ettim. Filmin adını ve linkini öğrenmem lazım. Kurı kurı beast diye aratınca çok komik durdu demin.

***

Sevgili Japonların gördüğünüz gibi böyle eserleri de var işte. Ama ben onları sevmekten vazgeçiyor muyum? Asla. Sonuçta halka istediklerini veriyorlar, en azından ilk video için bunu diyebilirim. Ne olmuş yani iç çamaşırı zevkleri varsa? Yalnız ben de bunu o kadar normal söylüyorum ki, kız götünden makineli çıkardı lan! Ulan Japonlar, sınırları böyle zorladığınız halde yine sizi seviyorum, kendinizi bana nasıl sevdirmişseniz artık.

Japonlara doğru süper kahraman ve yaratıkları öğretelim lütfen.

Bundan sonra artık bu kadar kasmazlar en azından.

Haru Haru’nun Japonca’sı geliyor!

noreply@blogger.com (Lee) — Tue, 22 Nov 2011 11:57:17 PST

Bugün çok güzel bir gün. Neden derseniz hava hoş, sabahtan beri üzerimde bir mutluluk var ve Bigbang'in Haru Haru'sunun Japonca versiyonunun ilk teaser'ı nete düştü derim. Evet yanlış duymadınız, bu ultra harika şarkıyı çok yakında Japonca olarak dinleyeceğiz. Benim için Haru Haru, Lies ile beraber en sevdiğim Bigbang şarkısıdır. Bu grubun tabi bütün şarkıları harika, ama bu iki şarkının bende yeri ayrıdır. İşte VIP’ler de bayağı uzun zamandır Haru Haru’nun Japonca’sını istiyordu aslında. Zaten yapılan ankette de %90 ile Haru Haru diğer şarkılara fark atmıştı.

Böyle bir durumu grubumuz daha fazla kayıtsız kalamadı ve çıkartılacak olacak "Best of” albümde Haru Haru’nun da yer alacağı bildirildi. Gd’nin uyuşturucu olayı yüzünden ertelenen Japonca albümün detayları yavaş yavaş bize ulaşmaya başladı tabi. Hadi şimdi Japonca versiyonunu dinleyelim, 42 saniyecik ama olsun.

Bir de burada 32 saniyelik devamı var.

Ben şu dinlediğim 70 saniyelik kısmı oldukça beğendiğimi söyleyebilirim. Zaten şarkıya bayılıyorum, e Japonca’ya da bayılıyorum. İkisi birleşince ortaya böyle bir şaheser çıkması içten bile değildi. Tam versiyonunu çıkmasını sabırsızlıkla beklediğimi söylememe gerek yok aslında ama yazmadan duramıyorum tabi.

Bigbang her zamanki bomba geri dönüşlerinden birini gerçekleştirecek. Biz ise yine onlara destek olacağız, şarkılarla coşacağız, kliplerle eğleneceğiz, canlı performanslarla neşeleneceğiz. Bigbang söyleyecek sözü çok, bizim de onlar hakkında yazacak yazılarımız çok. Hiçbir şekilde geride bırakmadan, onlardan bıkmadan tam gaz ilerlemeye devam ediyoruz.

Tabi ki Haru Haru kadar albümde yer olacak olan diğer şarkıları da merakla bekliyorum. MTV EMA ödülünden sonra daha da gazı aldılar, şimdi onları tutabilene aşk olsun. Beşini bir arada şarkı söyleyip dans ederken görmeyi o kadar özledim ki, bunu anlatamam gerçekten.

Bütün hayranların şu an benim gibi hissettiğine eminim. Zaten o yüzden klavyeye sarıldım hemen. Kore’nin mihenk taşı olan bir grubundan bahsediyoruz, ödül için Britney Spears’ı geçen, Twitter’da Justin Bieber ve Lady Gaga gibi isimleri geçip daha çok konuşulan bir grup bu. Bize hep farklı ve ilk ödülleri, mutlulukları yaşattıkları için onlara bir kere daha teşekkür ediyorum. Sonuçta herkes bunu başaramıyor.

Şimdi önümüzde YG aile konseri var. Orada bol bol bütün YG gruplarına/sanatçılarına doyacağız. Aralık’ın gelmesini bekliyorum, çok güzel bir konser olacağına eminim. Şimdilik şarkının bu kısacık haliyle idare ediyoruz ama yakın zamanda tam versiyonu nete eklenecektir. O zaman daha detaylı konuşmaya başlayabiliriz.

O zamana kadar, iyi dinlemeler..

Hepsini de affettim..

noreply@blogger.com (Lee) — Thu, 17 Nov 2011 12:27:58 PST

Bugün yine otobüse binip evime dönüyordum. Her zamanki gibi kulağımda kulaklığım ile otobüsün tıkış tıkış olmasının verdiği rahatsızlığın haricinde mutluydum. Ha bir de biraz hastayım ama dert etmiyorum. Ayakta gidiyorum ve yanımdaki kıza bakıyorum sürekli. Çünkü kız telefonuyla resmen ilişkiye giriyor. Bir eliyle yukarıdan tutunmuş, bacaklarıyla da poşetini tutuyor. Sağ elinde de telefon, kolunda ise hayvan gibi bir çanta. Ve HaTiCe’sinde Solitaire açık, bildiğin fal bakıyor yani! Öyle konsantre olmuş ki, gözü hiçbir şeyi görmüyor sanki. O körüklü otobüsün sesleri, tümseğe geldiğimiz de otobüsün semaya uzanması filan zerre etkilemiyor. Dokunmatik telefonu ustaca kullanıyor, o küçük ekranda kartları 40 yıllık kumarbaz gibi hareket ettiriyor. Ve o kız gülüyordu. O tıkış tıkış otobüste, ayakta zor bir şekilde hareket etmesine rağmen yüzünde bir gülümseme vardı. Küçücük şeylerden mutlu olabilen bu kızı kendime yakın hissettim.

Sonra ben de düşünmeye başladım. Mutlu bir insanım, hayatımda kötü giden bir şey yok. Bunun için Allah’a şükrediyorum. Sonra eski defterleri ara ara açtığım ve anlıkta olsa garip şeyler hissettiğimi hatırladım. Geçmişteki bazı kötü olayların etkisi uzun sürede geçmez ya, hani yıllar sonra hatırladığınızda içinizde az da olsa bir sızı oluşur ya, bende ki de öyle bir durum işte.

Gece yatağıma uzanıp yastığa kafamı koyduğumda onların aklıma gelmesini istemiyordum artık. Geçmişe sıkışıp kalmadım ama hiçbir şekilde hatırlamak istemiyordum. Ben onları sıkı sıkıya bir kavanozun içine atıp orada nefessiz bırakmaya mahkum etmiştim. Onlar ise kendi boğulmalarını benim de yaşamamı istiyordu. Buna izin vermeyecektim artık.

İşte bu yüzden hepsini de affettim. Keşke daha önce yapsaydım, ama her zaman neticeye bakmalıyız değil mi?

-Beni aldatıp sik gibi ortada bırakan eski sevgilimi affettim. Hatta hemen akabinde başka bir sevgili bulup beni kıskandırmaya çalıştığı için bir daha affettim. Yükümden atıyorum seni, geçmişimize çizgiyi tamamen çekiyorum.

-Mezun olmamıza sadece bir dönem kalmışken bizi gıcıklığına bütünlemeye bırakan hocamı affettim. O zaman ettiğim küfürlerle bayağı bir günaha girmişimdir sanırım. Ahımızı aldı, okuldan da atıldı zaten.

-Sadece işi olduğu zaman arayan/hal hatır soran arkadaşlarımı affettim. Artık cevap vermem olur biter, umurumda değil.

-Cep telefonumu çalan orospu çocuğunu da affettim. Bir de tanıdığım insandı. Umarım satıp aldığı parayla götüne kına da almıştır.

-Herkesin hayatını berbat zanneden tanıdıklarımı da affettim. Kendisinin ve dar çevresinin hayatı kötü gittiği için bütün dünyayı öyle sanmaları onların suçu değil tabi. Ama emin olun güzel hayatlar da var.

-Bana lise hayatını zehir eden Çiğdem’i de affettim. O mektuba cevap yazan ellerim kurusaydı keşke demiştim zamanında ama şu anda hatırlıyorum ve hiçbir şey hissetmiyorum. Mazide bir anı işte.

-Bir araya geldiğimizde bana sürekli sigara teklif eden arkadaşımı da affettim. Kendisi tam bir bağımlı olabilir, ama ben sigara kullanmam ve kullanmayı da hiç düşünmüyorum. Buradaki iradem oldukça güçlü.

-“Ya o, ya ben” diyen sevgilisini seçen dostumu da affettim. Gerçi sonrasında özür diledi ama yine de bunu yazmalıydım buraya.

-Küçükken eve gideceğim dediği halde arkadaşıma uyup habersiz parka gittiğim için ailemin tüm mahallede beni aramasını sağlayan kişiyi de affettim. Annemden ilk tokadımı o zaman yemiştim. Sonra da sıkı sıkı sarılmıştı. Kadının yüzü çok korkunçtu, solmuştu böyle, bitmişti. O zaman bir daha asla vermeden bir yere gitmeyeceğim demiştim. Hala da en ufak bir yere çıktığımda haber veririm aileme.

-Kıran, sinirlendiren, üzen, üstüme basıp çiğneyen, iftira atan, yalan söyleyen, dost postunun altında düşmanlık yapan, kötülüğümü isteyen, dedikodumu yapan, alay eden, dalga geçen, küfür eden, çirkefleşen, şirretlik yapan, ezmeye çalışan, hava atan, tepeden bakan, ukalalık taslayan, kibir dolu sözler sarf eden, günahımı alan, bedduamı alan, Allah’a seslenmemi sağlayan kalan kişileri de affettim. Ben toprak attım onların üstüne, emin adımlarla yoluma devam ediyorum artık. Siz nerede olursanız olun, bana uzak olun yeter. Bundan sonrada yukarıda yazdığım şeyleri yapmaya devam edenlere ise Allah en büyük belayı üstlerine salsın diyorum, ben uğraşmayacağım çünkü daha. Zaten çoğunun hayatında bir bela var, o yüzden ben de gün gelir bu belaları hatırlarım sadece.

Tabi hemen şu anda bunları gerçekleştiremem.

Ama kısa zaman içerisinde başaracağım.

Siz de benim yaptığımı yapabilirsiniz.

Belki de yapmışsınızdır çoktan.

*Vurdukça en dibe kendimi buldum…*

Once Upon a Time: Masallar diyarından gelen dizi.

noreply@blogger.com (Lee) — Sun, 13 Nov 2011 14:37:32 PST

“Bir varmış, bir yokmuş..”

İki kafadar insan, oturdukları sandalyelerinde eski masalları hatırlarlar ve o andan itibaren soluksuz bir fikir alışverişi başlar aralarında. Bunun sonucunda ise hepimizin çocukken dinlediği ve hala da doyasıya sevdiği masallarla dolu bir dünya çıkar karşımıza. İşte bana göre 2011’in en sükseli, en süper yapımı olan Once Upon a Time böyle doğmuş.

Masalların bizi sarıp sarmaladığı bir dünya, masal dünyası ile gerçek dünya arasında o muhteşem uyum, dengelerin alt üst olduğu ve hiçbir şeyin artık eskisi gibi olmadığı zamanlar. Kaderi değiştirmek, her şeyi eski haline döndürmek ve mutluluğun geri gelmesini sağlamak sadece Pamuk Prenses’in kızı olan Emma Swan’ın ellerinde!

Sizi bilemem ama ben masallara bayılan bir insanım. Küçükken annemin anlattığı ve o hepimizin bildiği klasik hikayeleri yeri ben de gerçekten önemli. O yüzden bu dizinin sonbahar sezonunda yayınlanacağını öğrendiğimde inanılmaz bir heyecan yapmıştım. Grimm Kardeşler’in masallarının olduğu bir doğaüstü dizi de NBC’de yayınlanıyor ama o daha karanlık bir atmosferde geçiyor. O yüzden ben yazımı hem daha çok beğendiğim, hem de hayalimdeki masal diyarını gerçek anlamda bana gösteren Once Upon a Time’dan yana kullanıyorum.

Hadi fragmanını izleyelim:

Emma Swan Boston’da tek başına yaşayan genç bir kadındır. 10 yıl önce bir çocuk dünyaya getirmiş ve onu evlatlık vermiştir. Emma’nın en önemli özelliği ise karşısındaki insanların yalan söyleyip söylemediğini anlamasıdır. Bir gün evindeyken kapı çalar ve yıllar önce evlatlık verdiği çocuğu Henry geliverir. Artık hiçbir şey Emma için aynı olmayacaktır. Henry’i Maine’deki (Stephen King romanlarından bu eyaleti iyi bilirsiniz, korku, gizem ve doğaüstü güçlerin başkenti gibi adeta benim gözümde) evi olan Storybrooke’a götürmeye karar verir. Kasabaya geldiklerinde Henry elindeki masal kitabıyla ilgili gerçekleri anlatmaya başlar. Emma buna inanmaz, çocuğun hayal gücünün çok yüksek olduğunu düşünür. Peki nedir Henry’nin Emma’ya anlattıkları?

Buna göre masallar diyarında Kötü kraliçe (fotolardan kim olduğunu anlıyorsunuzdur sanırım) Pamuk Prenses ve Yakışıklı Prens’in (Üst sol ve üst orta) düğünde ortaya çıkar ve onlara hayatı zehir edeceğini, hiçbir güzelliğin olmayacağı bir laneti üzerlerine salacağını söyler. Bizimkiler evlendikten ve Pamuk hamile kaldıktan sonra Kara Lanet’i arkadaşından geri alan Kraliçe, hayatında en çok sevdiği kişiyi öldürüp kalbini söktükten sonra laneti yapar. Her tarafı dumanlar kaplar, mutluluk yavaş yavaş yok olmaya başlar ve kötülük sarayı işgal eder.

Yakışıklı Prense Geppetto ve Pinokyo’ya sihirli ağacı inşa etmeleri söyler, çünkü bir peri kaderi sadece Pamuk’un doğacak çocuğunun değiştirebileceğini anlatmıştır. Pamuk hamile karnıyla ağaca girecektir ancak erken doğum yaptığı için sadece çocuğunu ağacın içine koyarlar. Kraliçe kazanmıştır, ama çocuğu ele geçirememiştir. Bundan sonra kahramanlarımızı neler beklemektedir?

“Lütfen dersem ne istersen isteyeyim yerine getireceksin”

Hikayemizin konusu işte böyle. Diyardaki bütün masal kahramanları yeryüzüne gelir ve Storybrooke’da yaşamaya başlar. Ancak hiçbiri gerçeği hatırlamamaktadır. Gerçeği bilen tek kişi Henry’dir, bu annesini, yani Pamuk’un kızı olan Emma’yı bulur ve ona gerçekleri anlatmaya başlar.

Hikayenin en güzel tarafı gerçek dünya ile masal diyarını çok iyi birbirine yediriyor. Arada geçiş yaparak iki dünyayı da görüyoruz. Ayrıca işin içine ileriki bölümlerde diğer masal kahramanlarının da gireceğini bilmek, daha da heyecanlanmamıza sebep oluyor. Dizinin şimdiye kadar sadece üç bölümü yayınlandı. Bugün 4. bölümü yayınlanacak, bu bölümde ayrıca Külkedisi’ni görüyoruz mesela.

Henry’i evlatlık alan kişi ise kim biliyor musunuz? Kötü Kraliçe’nin tam kendisi. O da her şeyin tam farkında değil ama az da olsa bir şeyler hatırlıyor. Ayrıca ben Kraliçe’yi canlandıran oyuncu çok iyi iş çıkartıyor. Onu izlerken insan sanki böyle kötü olmak istiyor.

Ve ve ve, hikayenin en şeker unsuru Henry. Bu çocuk inanılmaz sevimli ve çok iyi rol yapıyor. Ona bayılıyorum, sadece bunu diyebilirim. Dizinin maskotu gibi bir şey, ayrıca bu şeker velet çok bilmiş. Olayları nasıl öğrendiğini ise bilmiyoruz, ilerleyen bölümlerde görürüz ama kesin.

Yukarıda fotoda sol altta olan kişi kasabanın şerifi. O da bir masal kahramanıdır sanırım ama bu zamana kadar öğrenemedik. Şimdilik Kraliçe’nin yanında olsa da ilerleyen bölümde saf değiştirecek gibi. Doğruları üzerine giden bir yapıya sahip çünkü.

Sağ altta gördüğümüz “garip” kişi ise Rumpelstiltskin. İsminizi ona söylememelisiniz, gerçi Pamuk’a bütün olayları o anlattı, karşılığında da kızının adını istedi. Yakışıklı’nın itirazlarına rağmen Pamuk kızının adını vermişti ona. Ve 2. bölümdeydi sanırım, Emma ile karşılaştılar. Gerçek dünyadaki adı Mr. Gold’dur.

Pamuk Prenses’i canlandıran oyuncuyu da çok sevdim. Gerçek dünyada saçları ve kısa ve öğretmenlik yapıyor. 3. bölümde Yakışıklı ile masal diyarındaki ilk tanışmaları anlatılmış ve Troll’lerle olan dövüşmeleri beni benden almıştı. İkisinin tanışmaları çok güzeldi, aralarındaki kimya ise enfes. Gerçi Yakışıklı (Benim bir adım var, o da James diyor sonra Pamuk’a) evlenmeye gidiyordu saraya ama olsun. Gerçek dünyada ise Pamuk (yani Mary) hastanede yatan Yakışıklı’ya masal kitabını okur ve onun bilincini yerine getirir. Ama Kraliçe ise (ayrıca kraliçe Storybrooke’un belediye başkanıdır, tüm yetkiler ondadır yani) eşini bulur ve hastaneye getirir. Şimdi bu anlattığım olaylar masal diyarındaki olaylarda da örtüşüyor, ben o yüzden detaylardan bahsetmiyorum ki karışmasın. Böyle bile karışmaya doğru yol alıyor çünkü.

Kasabada kalmaya karar veren Emma, Henry’e inanan Pamuk ve bizim şirin velet birlik olup Kötü Kraliçe’yi yenecek bu laneti ortadan kaldırabilecekler midir? Dizimizin ana konusu bu. Ama dediğim gibi Külkedisi ve daha bir sürü masal karakteri işin içine gireceği için, bozmarlarsa bize seyir zevki inanılmaz bir armağan sunacaklarına eminim.

Ben masal karakterleri arasında en çok Rapunzel ve Uyuyan Güzel’i seviyordum. Bakalım ikisi ileride karşımıza çıkacak mı? Bunu merakla bekliyorum. Gerçi Uyuyan’ı adı geçti dizide ama ben kendisini de görmek istiyorum.

Dizi masal ile gerçeği çok güzel yoğuruyor, manzaralar, büyüler, efektler filan hoş ama daha da iyi olacaktır. Ayrıca masallara doğal olarak süper göndermeler yapıyorlar, sıkı masal takipçileri bu göndermeleri hemen göreceklerdir. Ben Kraliçe’nin evindeki elma ağacını gördüğümde çok mutlu olmuştum mesela.

Biraz daha biriksin öyle başlayın demeyeceğim bu dizi için. Hemen şimdi izleyip indirin diyorum, çünkü gerçekten hem seyir zevki yüksek, hem masallar kadar lezzetli, hem de nostaljik açıdan doyurucu bir dizi olmuş Once Upon a Time. Şerifin ya da Yakışıklı’nin iyi göründüğünden, ya da Pamuk’un güzelliğinden bahsetmiyorum, onları zaten siz de görüyorsunuz. Ben senaryo ve işleniş için izlemenizi istiyorum, yoksa onların bol bol fotolarını koyup, altına da “aha bu budur” yazıp bitirirdim.

Mekanlar güzel, Pamuk’la Prens’in sarayını gördüğümde işte bilgisayarın gücü bu demiştim. Sonra aklıma Sihirli Annem’deki şatolar gelmişti ve gülmeye başlamıştım. Onun yanında “oh be!” demenizi sağlıyor adeta.

Masal diyarına giriş anahtarınız bilgisayarınızda bulun Utorrent ya da Google Chrome. Sihirli sözcükleri klavyede tuşlayarak büyünün yapın bu mükemmel diziyi izlemeye başlayın millet..

Masal temasını “bizden, içimizden” bir şeyle belirtmek istiyorum bu videoyla aha.

Ve hepsi sonsuza kadar mutlu yaşadılar..

Bonus: Bu akşam yeni bölüm yayınlanacağı için aynen yukarıdaki moddayım.

Ayrıca Sheldon, şu son bölümle anladım ki sen dev gibi bir kedisin.

Sevesim geliyor ulan, bitiyoruz sana dostum.

Aynen böyle devam et.

Bigbang’in MTV ödülü hepimizin..

noreply@blogger.com (Lee) — Sun, 06 Nov 2011 16:02:29 PST

Şu an nasıl mutluyum anlatamam. Hemen yazmak, içimi dökmek istedim. çünkü içim içime sığmıyor, mutluluktan havaya uçuyorum.

Buna sebep olan şey tabi ki de biricik grubum Bigbang’in ödül almış olması. Hem de sıradan bir ödül değil. MTV Ema’da Worldwide Act kategorisinde aldılar. Rakipleri arasında Lena, ama en önemlisi son 10 yılda dünya müziğine damgasını vurmuş isimlerden olan Britney Spears vardı. Onu geçerek bu ödülün sahibi oldular ve ben gibi binlerce Vip’i mutlu ettiler.

Çocuklar sizi tebrik ediyoruz, bu ödülü sizden fazla hak eden kesinlikle yoktu. Önce Asya kıtasında ipi göğüslediniz, şimdi de dünyada. Bütün İrlanda, bütün Avrupa, bütün dünya gördü. Dünyaca ünlü yıldızlarla aynı sahneye çıktınız, o ödülü aldınız ve konuştunuz. GD’nin Korece konuşması, sonrasın da Tae’nin İngilizce cümleler ve en sonunda Bigbang diye bağırışınızı hiç unutmayacağım. İyi ki sizlerin hayranıyım diyorum, bizi hiç hayal kırıklığına uğratmıyorsunuz.

İşte ödül videosu

GD’nin korece konuşmasını Türkçe’si aşağıda. Facebook’ta K-Pop Turkey sayfası gayet hızlı davrandı arkadaşlar.

“İsmimiz BigBang ve Güney Kore’deniz, tanıştığımıza memnun olduk.
Bu ödül bize hayranlarımız tarafından verilmiştir, bu yüzden çok daha anlamlı ve bizi çok daha mutlu ediyor.
Hayranlarımıza, VIP’lere, tekrardan teşekkür ederim.
Bu ödül sayesinde, umarım ki Kore müziğine ve BigBang'e olan ilgi artacak"

Bugün mutluluktan havaya uçma günü, bugün hatta hava atma günü. Ayrıca bugün herkesin Bigbang hayranlarını yazdıklarını severek ya da sevmeyerek okuyacağı gün. Nefret edenlerin tırnak yiyeceği bir gün, VIP’ler için en anlamlı günlerde oldu 6 Kasım.

Twitter bir ara günlük zaman dilimini aştın, sonra yine diyerek grubumun ödül aldığında anında yazmamı engellediyse de blogum var ulan benim! Burada istediğim gibi sevincimi ortaya döküyorum. İyi ki başka bir grubun değil de sizin hayranınız olmuşum, bana her seferinde bunu en güzel şekilde kanıtlıyorsunuz. Siz var ya siz, muhteşemsiniz!

Ayrıca bütün Vip’lere çok teşekkür etmek istiyorum. Biz getirdik buraya kadar, sonuna dek grubumuzun arkasında durduk. Bir de bugün o kadar güzel bir dayanışma ve sohbet vardı ki Twitter’da. Sizlerle konuşmak, bir şeyleri paylaşmak, gülüp eğlenmek, ödül zamanı yaklaşınca beraber heyecanlanmak müthişti. İyi ki Bigbang var, iyi siz varsınız Vip’ler. Bu ödül hepimizin!

Doldurun içecekler, açın en sevdiğiniz Bigbang şarkılarını (yani hepsini), yazın Twitter’a – Facebook’a sevginizi. Gün bizim, ödül bizim, bu müthiş grup bizim. Keyfini çıkartın, sadece keyfini çıkartın!

Bigbang’in ödülü hakkında konuşalım, hiç susmayalım. Onlar da hiç susmasın, hep böyle olağanüstü şarkılar söyleyip dursunlar :)

Çocuklar gibi neşelenmeye devam edeceğim ben. Eminim siz de öyle yapacaksınız, şu an neler hissettiğimi sağlıklı bir şekilde aktaramıyorum, büyük bir mutluluk şelalesinin altında aklımı yitirmiş gibiyim. Ama sevgimi en samimi ve açık şekilde dile getirdim, haydi siz de yorumlarınızla dile getirin.

Tonight, such a beautiful night..

Tutkulu İlişkiler Çıkmazı – 12. Bölüm

noreply@blogger.com (Lee) — Fri, 04 Nov 2011 16:54:09 PDT

12. Bölüm

“Bu Kadarına Razı Değilim”

Adele - Set Fire To The Rain

"Merhaba baba" dedi Ewon. Gözleri donuk bir şekilde babasına bakıyordu. "Merhaba oğlum" diye cevap verdi babası, onun gözlerinde ise özlem doluydu. Görüşme odasında baba oğul birbirlerine sıkıca sarıldı. Ewon ağlamamak için zor tutuyordu kendini. "Seni burada görmek istemiyorum artık, hala alışamadım baba" dedi ve gözyaşları yavaş yavaş yere düşmeye başladı. Oğlunu sakinleştirmek hapishane üniforması giyen babasına düşmüştü. "Sakin ol Ewon, benim rahatım yerinde. Hem sadece üç ay kaldı, biliyorsun" Ewon çektiği sandalyeye oturdu ve konuşmaya başladı "Evet üç ay kaldı. Sonra yeniden beraber olacağız" Konuşmanın bu kısmında aklına annesi geldi. "Keşke annemde bizle beraber olsaydı" dedi. Babası elini tutarak "Cennette annen, ve bize oradan katılıyor" dedi. Ailesinin dağılmasına sebep olan olaydan sonra annesinin gençken başına bela olan kanser illedi yeniden nüksetmişti. Ewon hem babasına, hem de annesine bakmıştı aylarca, hiç gocunmadan, of demeden. Ailesine en iyi şekilde bakmıştı, ama kanser annesini bu dünyadan alıp götürdü. O zamana kadar mutluydular, ta ki ailesinin üzerinde o kara bulutlar dolaşana kadar. Şimdi geçmişi hatırlamanın zamanı değildi, geleceğe, babasıyla geçireceği o mutlu günlere bakmalıydı.

Babasına getirmiş olduğu eşyalar varda. Onları teslim ettikten sonra bir miktar da para verdi. Artık babası klasik sorusunu soracaktı, her ay düzenli bir şekilde nasıl para getirebiliyordu. Önce derin bir nefes aldı, sonra da yutkunda ve o soruyu sordu. "Ne işinde çalışıyorsun Ewon? Hala garsonluk yaptığını söyleme çünkü buna inanmıyorum. Sen okuyorsun, okul varken part-time bir işte bu kadar kesinlikle kazanamazsın. Açıkla bana, ayrıca bankaya da her ay borcu düzenli bir şekilde yatırıyorsun" Ewon bahane bulmaya çalışmayacaktı bu ay, hapisten çıkmasına çok az kalmıştı, o yüzden gerçekleri söyleyecekti.

Babasının ellerini tuttu ve başladı. "Evet garsonluk yapmıyorum baba. Hem okul masraflarım, hem sana az da olsa para, evimin kirası, geçimim ve bankaya olan borcumuz derken bunu garsonlukla, ya da öğrenciyken herhangi bir meslekle yapamazdım. O yüzden ben, ben, be.." Yutkundu Ewon babasının meraklı gözlerle kendisini izlediği o odada. Demeliydi, yolda gelirken bu cesareti toplamıştı "Ben eskortluk yapıyorum baba”

Sonunda ağzından çıkmıştı. Yasak kelimeleri babasına söyleyebilmişti Ewon. Gururunu bir kenara bırakarak haksız bir nedenden dolayı hapiste yatan bu insana gerçekleri açıklamıştı. Yaşlı adamın göz bebekleri irileşti, belliydi şokta olduğu. Ağzını anlamsızca açmaya, kelimeler çıkarmaya çalıştı ama başarılı olamadı. Gözleri oğluna kenetlenmişti. Geçen yarım dakika sanki asırlar gibi gelmişti Ewon’a. Ne tepki verecekti? Yakasından tutup birden çekiştirmeye mi başlayacaktı, yoksa usulca kabul mu edecekti?

Sonunda bir ses çıkardı babası. Sadece “Ne?” diyebildi. Daha sonra ise gözlerini devirerek devam etti. “Ben ne diyeceğimi bilmiyorum oğlum. Sadece özür dilerim, bunu demek istiyorum. Özür dilerim”

Bu sözlerden sonra görevli gardiyanı çağırarak konuşmanın bittiğini işaret etti. Ewon sandalyesinden kalkarak “Başka bir şey demeyecek misin baba? Bir şeyler söyle lütfen, cesaretimi zor topladım” Kollarına yeniden kelepçe takılırken babası son kez konuştu. “Seni anlıyorum oğlum, kesinlikle anlıyorum. Hem okul, hem geçim masrafın, üstünde bir de bankaya olan borç. Benim buradaki durumum da cabası. İllegal yollardan birini seçtiğini düşünmüştüm ama çok şükür öyle değilmiş. Ne diyebilirim ki? Ailemiz sürüklendi bu yola, sen ise daha batarak bizi kurtardın. Seni seviyorum Ewon Il. Hem de çok”

Hücresine doğru geri dönmek üzere kapı açılırken Ewon bağırdı. “Ben de seni çok seviyorum baba. Hem de canımdan çok!”

***

Nolwenn Leroy - Tri Martolod

Lea’nın çıkardığı büyük gürültüden sonra Mi Na restorantı Ga In’e haber vermiş ve evine gelmişti. Gelirken bir şişe şarap ile altılı bira almayı unutmamıştı. İki yakın arkadaş şimdi içip güzelleşeceklerdi. Ga In kapıyı açtığında Mi Na arkadaşının hem mutlu, hem de mutsuz göründüğünü hemen anlamıştı. Nedenini tahmin edebiliyordu, içinde nasıl yaralar taşıdığını biliyordu. Son zamanlarda pek yanında olamamıştı, ama artık durum değişmişti. İçeri adım atar atmaz “Hemen içmeye başlıyoruz, gerçekten çok ihtiyacım var” dedi ve arkadaşına sarıldı.

Ga In “Randevuda olman gerekirken burada olmanı anlayamıyorum. Umarım düşündüğüm kara haberleri getirmemişsindir bana. Kız kurusu sohbeti yapamam gerçekten şu anda, mutlu haberler duymak istiyorum” dedi.

Mi Na derin bir oh çekerek kendini rahat ikili koltuğa attı. “Sen şarabı bardaklara dökerken, biz de birbirimize içimizi dökeriz dostum”

Televizyonu kapatan tek kız, şu anda bu evde sadece kendi seslerini duymak istiyordu. Aklına Lea’nın dedikleri gelince resmen şişiyordu. Umursamadığını söylemesine rağmen, içi içini yemişti. “Hangi ara Ji Hoo’ya bu kadar bağlandım ben?” diye düşündü kendi kendine. Formula’ya taş çıkartır biçimde ilerlemişti ilişkiye. Cicim aylarının bile başında çokta ciddi yöne kaymıştı. Bedenleri birbirlerine dokununca çıkan o ateşin tarifi imkansızdı. Mi Na bunu iyi biliyordu, ama şu anda kendisinden çıkan tek ateş kızgınlığı yüzündendi.

Ga In bardakları cam masanın üzerine koydu “Ve motor, ekşın” dedi. İlk bardağı anında boğazından aşağı yollayan Mi Na taze üzümlerin tadını alabiliyordu. Mutluluk sesi çıkartarak anında konuya girdi. “Yattığı müşterilerden biri randevumuzu sabote etti”

Bu duruma şaşırmamıştı Ga In, çünkü daha önce bu olayın gerçekleşeceğini çok konuşmuşlardı. Yalnız o da arkadaşı gibi bu kadar çabuk olmasını beklemiyordu. Mi Na devam etti “Sürtük allanmış pullanmış, bizim yemek yiyeceğimiz yeri öğrenmiş –ki restoran kendisininmiş ayrıca, geldi bastı, içine sıçtı.

Loş ışıkta oturdukları için kalıp lambanın ayarını biraz açtı ve yanağında izi gösterdi Mi Na. Ga In izi gördüğünde sadece “oha” diyebildi. “Nasıl oldu bu? Kavga mı ettiniz siz yahu?”

Acı acı gülen genç kız “Aynen öyle oldu. Birbirimize girdik, pasta yapıştırma, baştan aşağı şampanya dökme, ayakkabı topuklarının istilası ve bilimum tırnak darbesi oldu. Zafer kimin bilmiyorum ama bu savaştan Ji Hoo’nun mağlup çıkacağını kesinlikle söyleyebilirim”

Ga In biralardan birini açıp geldiğinde aklında Ewon vardı. O mükemmel yüzü, ukala olmasına rağmen iyi yüreği ve içinde saplanıp kalan acıları. Bugünkü davranışı kızın kafasını karıştırmıştı. İçeride arkadaşı seslendiğinde kendine geldi. “Ben anlatıyorum sürekli, aslında sende de bombalar var. Çabuk çabuk başla” dedi.

Ne diyeceğini, ne yapacağını bilmiyordu. Ağlasa duruma uygun olmaz, gülse yine uygun olmazdı. Kelimeler belki beni rahatlatır diyerek yüzünü arkadaşına döndürdü. “Ben Ewon’da tutuklu kaldım Mi Na. Hem de öyle böyle değil. Dünyamı değiştirdi, bakışımı değiştirdi, en önemlisi hayatımı değiştirdi. Eski Ga In yok artık, ne yaptığını, ne söylediğimi bilmez bir halde avare gibi oradan oraya savruluyorum sadece. Güldüğünde sol yanağındaki gamzeyi görüyorum ve bütün dertlerim bitiyor. Onu güldürmek, mutlu etmek istiyorum ama izin vermiyor. Ben nasıl aşıksam, o da öyle aşık. Bu yüzden Ewon’a çok iyi anlıyorum. Ama neyi isterdim biliyor musun? Onun bu durumunu anlamamayı. Ve biraz da egoist olmayı, savaşamıyorum çünkü. Bu kördüğüm öyle bir şey ki, bir tek ikimizi etkiliyor. Ama dün onu gördüm, hatta bana bakıp gülümsedi. Mendilimi aldı ve yüzünü sildi. Hatta geri vermedi, daha sonra vereceğini söyledi”

Şarabından bir yudum alan Ga In nefes nefese kalmıştı. Mi Na “İçinde birikmiş demek, bundan sonra eskisi gibi sık sık görüşeceğimize emin olabilirsin dostum. Dedi “Hadi şimdi devam et”

“İşte bunu yaptı ya, kalbimi en hassas yerinden vurdu. Ben bütün her şeyi unuttum ve ona kenetlendim. İçim içime sığmıyor, umutla da dolmak istemiyorum ama. Bıçak yarasını biliyorum çünkü onun, Tae Sub yıllar sonra bile adım atsa beni anında terk edeceğini düşünüyorum ciddi ciddi”

Mi Na pür dikkat dinlerken bu sözler üzerine arkadaşının dudaklarını elleriyle kapattı. “Sakın böyle şeyler deme. Hayat bu, ne olacağı asla belli olmaz. O gülümsemenin altında iyi bir şeyler olduğunu eminim ben. Çünkü az çok Ewon’u tanıyorum. Eminim buna”

Ga In gözleriyle masada Ewon’u hayal ederken bu cümleleri buruk bir gülümseme ile cevapladı. “Kaç can kırığı daha yaşayacağım ben Mi Na? Söyle bana, ben günahkar biri değilim ki. Ne günah işledim de Allah beni sevmekle sınıyor. Sadece sevdim, aşık oldum. Hayatımda hiç bu kadar acı çektiğimi hatırlamıyorum, içten içe çöküyorum resmen. Bir çözüm yolu, çıkış kapısı arıyorum. Bütün o sonlarda Ewon var, ama sadece silueti. Ben onun siluetiyle beraber olabilirim sanırım ancak. Aşk bana gerçekten uzak Mi Na”

Mi Na cümlesini bitirdiğinde gözlerinde birer damlar yaş aktı. Ama genç kız buna rağmen gülmeye devam ediyordu. İkinci birasını açıp içmeye başladığında Mi Na “Şerefe!” diyerek eşlik etti. İki çocukluk arkadaşı büyümenin nasıl acı verici bir durum olduğu konusunda sabaha kadar sohbet etti.

***

Ji Hoo sabah kahvaltısını havuzun kenarında yapıyordu. Lokmaları boğazına bir robotmuş gibi hep aynı şekilde atıyordu. Durgun ve donuktu. Dün yemekte çıkan rezaletler silsilesi yüzünden hem başı çok ağrıyor, hem de Mi Na’yı arayamıyordu. Neler olacağını kestiremeyen eski eskort, Lea’dan kurtulup kurtulmadığını da bilmiyordu. İlk defa yaşadığı aşk tecrübesinde başına gelmeyen kalmamıştı. “Hayatımda film olur lan!” diye bağırdı

Cesaretini toplayıp Mi Na’ya mesaj atmaya karar verdi. Ne yazacağını bilmiyordu, o yüzden en iyi şey doğaçlama diye düşündü ve dokunmatik ekranına basmaya başladı.

“Hemen konuya gireceğim. Çok çok özür dilerim Mi Na. Böyle bir şey nasıl oldu bilmiyorum, Lea konusunu lütfen dert etme. Ben halledeceğim, hem de en kısa zamanda. Benim gözlerim, aklım, yüreğim hep sana bakıyor. Bunu bütün kalbimle söylüyorum. Tekrar özür dilerim. Ji Hoo’n”

“Mesaj gönderildi” yazısını gördüğünde üzerine bir rahatlama geldi Ji Hoo’nun. Üstünde bir de ılık esen yaz rüzgarı yüzüne vurunca, güzel günlerin yakın olacağını hissetti birden.

***

Matsushita Moeko - Ameagari

Lion okul konseri için keman solosunu çalışırken , Tae Sub mutlu gözlerle sevgilisini seyrediyordu. Mum ışıklarıyla loş bir şekilde aydınlatılmış oda oldukça romantik gözüküyordu. Yatağın kenarında çikolatalar, tatlı bir gecenin habercisi gibiydi. Güzel bir uyku çekmeleri gerekiyordu aslında. Yarın konser sırasında Lion enerjik olmalıydı. Ama Tae Sub yanındayken pek fazla uyuyacağına ve enerjisi kalacağına inanmıyordu.

Keman solosunu bitiren Lion soluğu hemen sevgilisinin yanında aldı. “Biliyor musun çalarken hep seni düşünüyorum ve her solodan sonra sana daha çok aşık oluyorum Tae Sub”

Lion her zaman romantik biri olmuştu. Tae Sub bunu kolundaki bileklikten, parmağındaki yüzükten ve evin en güzel köşelerinde asılı olan kendi fotoğraflarından kolayca anlayabiliyordu. İki eliyle Lion’un yanaklarını tutarak “Filmler halt etmiş bizim ilişkimizin yanında” dedi ve yakışıklı çocuğu burnunda öptü.

Bütün hınzırlığı yine üzerinde olan Lion yatağa girdi ve eliyle yan tarafa vurarak “Haydi atla hemen” dedi. Koşarak çift kişilik yatağın kendi kısmını dolduran Tae Sub çok mutlu hissediyordu. Ailesi şu anda onu arkadaşında ders çalışıyor diye biliyordu ama olsun. Bunu dert etmiyordu, ileride ailesine açıklamayı düşünüyordu. Hatta Lion’un elini sımsıkı tutarak ailesinin karşısına geçmek ve “İşte benim sevgilim” diye haykırmak istiyordu. Kendi arkadaşlarının yanında Lion’u kuzenim diye tanıtmak son zamanlarda çok zorunda gidiyordu.

Düşünceler diyarından sevgilisini uyandıran Lion “Yarın yine senin için çalacağım. Bunu biliyorsun değil mi?” diye sordu.

Bir yandan elleriyle saçını düzelten Tae Sub, diğer yandan da cevap veriyordu. “Tabi ki biliyorum, ama ben de senin için bir şeyler yapmak isterdim”

Başını öne eğen Tae Sub’un anında çenesini tutan Lion, yukarı kaldırdı ve dudaklarını öpmeye başladı. Lion’un öpücükleri hep tutku dolu oluyordu. Tae Sub, bu ilişkinin en güzel yanının her daim aşkı hissettirmesi olduğunu düşünüyordu. Lion’a göre ilişkileri bir çıkmazdaydı. Bu ilişkiden çıkış yoktu, gittikleri yere kadar gidecekti, ölüme kadar!

Yorganı üzerlerinden atan ikili için sohbet şu anda bitmişti. Mumlar etkisini yavaş yavaş yitirmeye başlarken, bu karanlık ortamda en şehvetli sevişmeler daha yeni başlıyordu.

***

Üniversitenin konser salona ağzına kadar dolmuştu. Öğrencilerden profesörlere, dışarıdan gelen kişilerden siyaset kanadına kadar türlü türlü insan vardı. Lion kuliste oldukça sakin bir şekilde duruyordu. Aslında şu anda içini küçük küçük fareler kemiriyordu ama belli etmemeye karar vermişti. Tae Sub ise yerine çoktan oturmuş, konserin başlamasını bekliyordu. Mi Na ve Ga In beraber gelmiş, Tae Sub biraz arkasındaki sıralardan birine oturmuşlardı. Kızların tam çaprazında ise Ji Hoo dürbünüyle beraber Mi Na’yı gözetliyor, yüz ifadelerinden bir şeyler çıkarmaya çalışıyordu.

Konserin başlama anonsu duyulduğunda bütün salona sessizlik hakim oldu. Şef görüldüğünde ise insanlar olanca çığlıklarıyla alkışlamaya başladı. Ne de olsa bu ödüllü bir orkestraydı ve yılda sadece bir kere kendi yerinde konser veriyordu.

Lion uzakta da olsa belki görür umuduyla sevgilisine göz kırptı. Smokinin içinde oldukça yakışıklı görünüyordu. Konser için mohavk saçlarını biraz kestirmiş, kendine daha da çeki düzen vermişti. Tae Sub orkestranın en iyisinin kesinlikle sevgilisi olduğunu düşünüyordu. Kızlar da Lion’u görünce birbirleriyle konuşmaya başladı. Performansını merak ediyorlardı.

Enstrümanlar çalmaya başladığından salonu müzik ziyafeti ele geçirdi. Hoş melodileri insanları esir aldı, kendilerine köle etti. Bu güzel tınıların etkisinin uzun süre geçmeyeceğini herkes biliyordu. Birbirinden yetenekli ve genç insanların bu kadar profesyonel olması müthiş bir şeydi.

Konser olanca güzelliğiyle devam ederken sıra Lion’un solosuna gelmişti. Kemanına dokunmasıyla beraber gözlerini kapattı ve kendini müziğe teslim etti. Tae Sub o sırada sevgilisinin kendisini düşündüğünü biliyordu. Kemanını çalarken dudaklarının o mükemmel gülümseme ne kadar mutlu olduğunu anlatıyordu. Bu bakışı hiçbir şeye değişmezdi Tae, hem de hiçbir şeye.

Keman ile bütünleşmiş olan Lion, final solosuyla salondan en büyük alkışı aldı. Bu alkışlar çok güzeldi ama kendisini en çok sevgilisinin alkışları ilgilendiriyordu. Tae Sub olanca gücüyle ellerini birbirine çarpıyor, ara ara da ıslık çalıyordu. Kendini sahneye atıp Lion’a sarılmamak için zor tutuyordu.

Sahne boşaldığında Tae Sub kulise doğru koşmaya başladı. İçeri girip Lion’u gördüğünde “Artık ben de gemileri yaktım” dedi ve dudağına yapıştı. Orkestradaki diğer insanların gözleri önünde dolu dolu dudaktan öpüştüler. Lion, Tae Sub’un cesaretini yukarı çıkıyordu, bu bir kez daha doğrulanmıştı.

***

Arash ft. Helena - Arash

Artık çoğu akşam olduğu gibi yine kendini bilgisayarının başında bulan Ewon durumundan şikayetçi değildi. Birisi ona yazdırmayı sevmişti, o da hislerini yazıya döküyordu, sadece kendine özel yazılara. Şimdi ise 167 sayfa olmuş olan taslağına bakıyordu. Bir günlük misali aklına ne geldiyse yazmıştı. Ama bunların çoğu biriktirdiği duygular ve hislerdi.

Aklında bunlar geçerken ağzından “Senin hissini sikeyim” cümlesi çıktı. Dün Ga In’in mendilini almış ve geri vermemişti. Bugün ise bir saat sonra başlayacak olan resitale gitmek için hazırlanmıştı. Ama artık ne yapacağını biliyordu Ewon. Sonunda bir çözüm yolu bulmuştu. Bütün dertlerinden kurtulacak, hislerini bir kenara bırakacak yanıtı vardı.

Bilgisayarındaki klasörden son yazdığı yazının dosyasına tıkladı. Bir sigara yakarak derince içine çekti ve son yazdığı yazıyı okumaya başladı.

“Dünyanın en umursamaz insanlarından biriyken üst üste gelen yıkımlar arasında yeşermişti o. Kendime bir türlü kabul ettiremediğim, daha sonra ise sürüsüyle küfür ettiğim o sikik aklım yüzünden şu anda perişan bir haldeyim. Bu kadar değişeceğimi gerçekten bilmiyordum. Sorumluluklarım vardı, onlara öncelik vermeliydim. Banka ile olan durumu tamamen hallettim. Üç ay içinde bitecekti aslında, ama ben daha çok kirlenmemek için önceden hallettim. Şu an düşünmem gerekiyor hiçbir şey yok aslında. Bedenim, ruhum çok pis. Arınmak istiyorum, beyazlara bürünmek ve süzülmek. Burada mutlu olamayacağımı anladım. Her gün kalbime bıçak saplanmasına artık dayanmıyorum. Hiçbir şeye ağlamayan ben, 6 ayda gözyaşı pınarı oluşturdum neredeyse.

Televizyon karşısına geçip romantik komedi izleyerek dondurma yedim, Bridget Jones’un Günlüğü’nü izleyerek teselli bulmaya çalıştım, motoruma atlayıp okyanusa gittim. Gittim ama ne yaptım, onun adını yazdım kumlara! Kurtulmak için gittiğim halde adını yazdığım kumları okşadım. Ne olurdu benim olsaydı, ne olursa ben iki sene önce onu kabul edip öyle yaralasaydım. Eskort olduğumu onu kabul ettikten sonra söyleseydim affettirirdim kendimi, bugün böyle kafayı yemezdim.

Ben çok şey istemiyorum ki. En azından okulda görmeyeyim onları. Birbirlerine sarılıyorlar, gülüyorlar, eğleniyor. Ben ise uzaktan uzaktan seyredip boktan hayatıma küfür ediyorum. Ji Hoo piçi bile mutlu, dünyada mutluluğu en hak etmeyen insanın oğlunun bile hayatı mükemmel geçiyor. Bana ise gelen vuruyor, giden vuruyor.

Bir zamanlar gam nedir bilmeyen ben, şimdi yeni şeyler söylemek istesem de eski bataklığa düşmüş pis bir sinek gibiyim. Çırpındıkça batıyorum, battıkça ses bile çıkaramıyorum”

“Ben sen sen diye bittim”

Ewon..

Ewon yazısını okumayı bitirdiğinde çoktan üç sigara içmişti. “Bir kanser olmadığım kalır zaten” diye kendisiyle dalga geçmeye başladı. Anahtarını ve cüzdanını alarak garaja indi ve motoruna atlayıp resitalin yolunu tuttu.

Konser salonuna vardığında gözüne çarpan ilk şey etrafın ne kadar kalabalık olduğuydu. Her kesimden insan sanki akın etmişti. Orkestranın kocaman bir posteri girişe asılmış, gelen dinleyicilere selam veriyordu. Lion’un suratını gördüğünde hiçbir tepki göstermedi Ewon.

İçeri girdi ve gözlerden uzak bir yer seçti. Elindeki dürbünle uygun açıyı ayarlarken gözüne Ji Hoo takıldı. Onun da elinde dürbün vardı ve daha ilerideki Mi Na’yı kesiyordu. Sanki gizli bir halka gibiydiler, Mi Na’nın yanında Ga In, onun da biraz önünde işte Tae Sub vardı. Onu gördüğünde dürbün durdu ve oraya kenetlendi. Annesini gören bir yavru misali masumlukla bakmaya başladı Ewon.

İçindeki o ses Tae Sub’un yanına giderek kolundan tutarak dışarı çıkarmasını söylüyordu yine. Ama bu sefer yapmayacaktı, aklındaki plana sadık kalacaktı. Lion’u sahnede görünce yine bir şey hissetmedi. Bunun için çok çalışmıştı, meyvesini görmek gururunu okşuyordu. Orkestra çalmaya başladığında pür dikkat onları dinledi. Bittiğinde herkes deli gibi alkışlarken yerinden bile kıpırdamadı.

Daha sonra Tae Sub’un sahneye, sonra da kulise doğru koştuğunu gördü. Böyle bir şeyi tahmin ediyordu ve aklındaki olayı gerçekleştirmek için düşündüğü son hareket tam da buydu. Gönül rahatlığı ile yerinden kalktı ve yavaşça kulise doğru yürümeye başladı.

Kenardan gittiği için diğerleri onu görmüyordu. İşleri sarpa sarmasını istemiyordu. Şişman bir kadının yanında geçerken hafifçe çarptı, hemen gülümseyerek özür diledi. Böyle iyilikler yaparak birazdan olacak olan olayın yükünü hafifletiyordu kendi yüreğinde. Gerçi tepkilerini göremeyecekti ama tahmin diye bir şey vardı.

Kulise vardığında Tae Sub ile Lion’u öpüşürken gördü Ewon. Böyle bir durumu tahmin etmiyordu, Tae Sub’un bu kadar ileri gidebileceğini bilmiyordu. İçi acıdı yeniden, sağ elini kalbine götürdü ve orada tuttu. Şu anda güçlü ve cesur olmalıydı. Sahnenin diğer kısmında Tae Sub’un ceketini gördü ve salona girdiğinden beri elinde taşıdığı beyaz zarfı içeri bıraktı.

Konser salonunun arka kapısına yöneldi Ewon, onları bir kez daha öpüşürken görmek istemiyordu. Çıktıktan sonra motorunun olduğu yere kadar olanca hızıyla koştu. Üstüne atlayıp kaskını taktı ve tüm gücüyle “Wooof “ diye bağırdı. Kafasını deli gibi salladı, motoru çalıştırdı ve son sürat hızla oradan ayrıldı. Geri dönüşü olmayan bir yolun başlangıcı mıydı bu acaba?

***

Tae Sub ile Lion’un dudakları sonunda birbirinden ayrılmıştı. Orkestra arkadaşları da lion’u bildiği için sorun oluşmamıştı. Sadece bazılarını kafasını çevirip bakmamıştı.

Sevimli bir hale bürünen genç adam “Bak yaptım, sonunda gemileri yaktım. Seni doyamadığım o dudaklarından öptüm” dedi.

Lion ise dünyada daha mutlu bir gün yaşayamayacağına adı gibi emindi. “Harikasın sen, süpersin. Sevgilim benim” dedi ve yanağını sıktı.

Tae Sub arka tarafa doğru hareket ederken bir yandan da konuşuyordu. “Arkadaşlarla bunu kutlamak için bir şeyler içmeye gideceğimizi söylemiştin. Ben de hava gece biraz serin olur diye ceketimi almıştım. Arka tarafta, alıp geliyorum hemen” dedi.

Lion “Tamam” dedikten sonra kemanını kutusuna yerleştirmeye başladı. Bunu yaparken dudaklarını ısırıyor, içi içine sığmıyordu. Ağzından ise şu kelimeler döküldü. “Çok mutluyum, hem de çok!”

Ceketinin olduğu sandalyenin yanına gelen Tae Sub’un gözleri cepteki beyaz şeye yöneldi. Çekince bir zarf olduğunu gördü. “Bunun burada işi ne?” diyerek açmaya başladı.

Zarfı tamamen yırttıktan sonra içindeki kağıdı çıkardı. Kağıdı çevirerek bakmaya başladığında çoktan garip duygular kendisini yavaş yavaş esir alıyordu. Sadece bir cümle yazıyordu kağıtta, Tae Sub’u derinden etkileyen bir cümle. Unuttuğunu düşündüğü bütün şeyleri yeniden gün yüzüne çıkartan bir cümle. Kaybetmenin ne kadar kötü bir şey olduğunu suratına çarpan bir cümle.

Kağıtta “Ben senin hayatından gittin oğlum” yazıyordu.

Ve altında ise o isim, “Ewon..”

Beat the Devils Tattoo

12. Bölümün Sonu..