JordyTheGreat

[EXTRA INCOME 2019] Get paid by participating with online surveys

2019-04-25T10:18:00.002+08:00

You may probably be new with the idea of making money online. There are tons of ways to actually make money over the Internet but most may be complicated and needs a huge amount of audience or followers thus a lot of people did not succeed and eventually quit this whole thing. One of the simplest way to make money online is by participating with surveys. To spare you the time in researching the best platform for this, I am going to share the best website by far as of 2019.

LifePoints (formerly GlobalTestMarket) was founded since 1999, thus this survey platform is well established and I am confident that you will get paid. You can earn from 10 to 100 LifePoints per survey you successfully completed wherein you can convert your LifePoints into real cash through your Paypal account.

Whilst this is a legit site where you can earn money, this should not be your main source of income since it is not guaranteed that there will be surveys available everyday. This should be just a complementary to your main source of income.

FAQs:
Q; How to sign up?
A; Using your browser, go to https://www.lifepointspanel.com/registration and fill out the necessarily information as seen below.

Q: Can I do this using a smartphone or a tablet?
A: Yes, you can complete surveys on a smartphone or a tablet. However, the are certain surveys that are only available using a desktop or a laptop PC.

Q: What is the minimum payout?
A: 285 LifePoints which amounts to PHP 250.

Q: Do you have proof of payment?
A: Yes. (Please see screenshots below)

Red Cloud/Karaoke Pop KTV Fun with my friends!

2019-02-21T17:25:00.000+08:00

Few days after I resigned, my friends/previous co-workers missed me so much! (Assuming 😂) So, we went to Red Cloud Family KTV (previously Karaoke Pop Family KTV) to sing our hearts out and belt those highest that Regine would not even able to hit!

Before we went sa KTV bar, we made tambay and chikahan muna at Alyn's Condo.
Few moments later, we head to the KTV bar na, it is just across the condominium.

Then we started belting our hearts out! It was a great time, all having fun with a bottle of vodka.
See wild performances below.

First song was actually entered by the staff. Sana by I Belong To The Zoo.
This is one of my current favorite songs, you can just really feel the feels of a broken hearted peep.

Below are the other songs performed by them (I am not posting mine, of course! hahaha 😈😈😈)

I hope your eardrums are still intact until now! LOL
That is it for now, see you on the next one!

Do not forget to like and subscribe to my Youtube channel: JordyTheGreat

A BOY’S STORY / A GIRL’S STORY & ANOTHER BOY’S STORY – FINALE

2013-01-26T10:08:00.003+08:00

A BOY’S STORY / A GIRL’S STORY & ANOTHER BOY’S STORY – FINALE

Written by Jordan Dula

A Girl’s Story – FINALE

Naging napakasaya namin nina Carlo, nalimutan ang mga problema. At dahil di na nga kami nakapasok sa school dahil sa ulan ay kumain kami ng street foods. Ayun, halatang di sanay ang maarteng tiyan ni Carlo pero kinain pa rin naman niya ito.

Mga dalawang oras din ang lumipas nang tumila ang ulan.

“Ihatid na kita sa inyo.” Sabi ni Carlo at tumango naman ako.

Sa aming paglalakad ay naramdaman kong inakbayan ako ni Carlo. Habang bumabiyahe at patuloy lang siya sa pagtitig sakin na tila may gustong sabihin pero hindi masabi.

Ngumiti ako sa kanya at nagtanong. “May gusto ka bang sabihin?”

“Ah.. Eh.. Wala, wa-wala naman.” Sabi niya pero halata naman na nagsisinungaling siya dahil sa nagstutter siya.

Kinabukasan, maaga nanaman nandito sa bahay namin si Carlo para gisingin ako, ipagluto ng almusal at sabay na ring pumunta ng school.

Dahil sa maaga pa eh, inaasahan naming wala pang tao sa room pero nadatnan naming naroon na ang grupo nila Jonatahan at kasama si Jake na nakapagtataka dahil sa di naman niya ito talagang nakakasama o nakakausap man lang. At nandoon din pala si Michael sa sulok, walang kasama, nakatunganga lang.

Lumapit ako na kinauupuan ni Michael, wala na masyadong sakit na nararamdaman. Kinausap ko sya sa nangyari. Sinabi ko na wala na akong sakit ng loob pero napagdesisyunan kona na iwan siya. Break na kami.

“Hindi ako papayag.” Yan ang mga salitang lumabas sa kanyang bibig ngunit wala na siyang magawa dahil nagmatigas na ako.

Hangang sa araw araw ay kami nalang ni Carlo ang magkasama. Mas naging close kami sa isa’t isa. Di nawawala yung mga pagpapa-cute niya, pagpapatawa at palihim na pagtitig sa akin.

FINALS NA!

Magkasama kami ni Carlo sa pagrereview sa library, pansin ko pa din ang mga lihim niyang pagtitig.

Habang si Michael naman ay palagi ng nag-iisa at si Jake naman ay nakasama na sina Jonathan at ang mga kabarkada nito, mahirap mang isipin pero ganun na nga ang nangyari, nabuwag na ang barkada, nagkaroon na ng iba ibang grupo samantalang kami naman nina Carlo ay na-enjoy namin ang company ng isa’t isa.

Hanggang sa natapos na ang klase… Pero sa sembreak na 2 weeks ay lagi parin kaming nagkikita ni Carlo, sa bahay namin, sa bahay nila, sa mall at kung saan saan pa. Naging panatag na kami sa isa’t isa, puno ng saya ang bawat araw, bawat sandali.

Nagdesisyon kaming sabay mag-enrol para sa second semester namin, para sa kung sakaling first come first serve ang basis eh mag kaklase kami pero nalaman namin sa mga kaklase namin dati na may section na daw.

Nung mag-enrol na kami ay hinihiling ko na sana magka-klase pa din kami ni Carlo, di ko alam bakit pero siya ang pinaka-gusto kong makasama pa sa lahat ng mga nakaklase ko at ganun din naman siya. Nakikita ko na masaya din siya pag kasama niya ako, yung iba ang ngiti sa mga labi, yung tipong pure happiness ang makikita mo sa mga mata niya.

“Shane, may sasabihin sana ako sayo.” Sabi niya.

“Ano yun?” tanong ko pero I was expecting na magtatapat siya sakin ng nararamdan niya. Ewan ko ba, feeling ko kahit na di pa siya formal na nanliligaw eh sasagutin ko na siya.

“Pwede ba.. Ah.. Eh..” di pa nito masabi ang gusto.

“Pwede ba akong…” so intense ng feeling dahil sa ineexpect kong sasabihin niya. “Pwede ba akong maging bestfriend mo?”

Hay nako, ang torpe naman nito! “Oo naman” sagot ko nalang.

Nang maatapos na kaming mag-enrol dalawa… “YES! Magkaklase ulit tayo!” sabi ni Carlo.

“Saya mo ah?” sagot ko naman.

“Ba’t ba? Ayaw mo?” sabi niya. “Palipat na nga lang ako ng section.” Sabay frown.

“To naman, syempre gusto.” Sabi ko.

Nagpatuloy ang pasok at hanggang sa isang araw… Nag-iba ng biglaan ang lahat.

Walang Carlo ang gumising sa akin, walang Carlo ang nagluto ng agahan para sakin, walang Carlo na kasabay kong pumunta ng school, walang Carlo na nagtext saken ng “Goodmorning bes!” :[ siguro nagsawa na siya… siguro may iba na siyang pinagkakaabalahan… pero sa ibang banda sa isip ko eh baka may kailangan lang talaga siyang gawin? O kaya naman ay di pa siya nagising? O kaya may sakit kaya tinawagan ko ito pero di nito sinagot.

Tumungo nako papuntang school na wala ang gana, ligaya gaya nung kasama ko si Carlo. Siguro nga mahal ko na siya pero ang masakit lang bestfriend lang ang tingin niya sa akin. O kung ako nalang kaya ang manligaw sa kanya? Nakakahiya naman siguro yun, parang ang desperado ko na kung magkaganun.

Sa aking paglalakad sa corridor ay nakita ko ang mga kaklase ko na nagmadaling pumasok nang makita ako, ang weird, may nakakahawa bakong sakit? Pero nagtuloy tuloy ako sa paglalakad at pumasok na sa room pagkadating.

Laking gulat ko sa nakita, rose petals pakalat kalat sa floor at may mga candles na nakasindi na scent ay nakakapagpa-iba ng mood, ang bango, para kang nasa langit, nakakagood vibes actually.

Nakatayo lahat ng mga kaklase ko, nag gigitgitan, nagbubulungan… Umupo lahat sila pwera sa isang tao, si Carlo. Ngumiti ito, para akong nakakita ng anghel at lumapit ito sa akin.

“Bes… Pasensya na kung hindi kita nagising ngayong araw, pasensya at hindi kita napagluto ng tocino, itlog at tuyo na paborito mong kainin dahil ito’y luto ko, pasensya na at wala kang kasama pagpunta dito sa school. Pasensya na.” sabi nito. “Ito ay dahil may kailangan akong gawin, planuhin. I was right waiting for the right time para sabihin ito sayo last semester pa pero di dumating ang tamang pagkakataon, then it makes me think na baka sa kakahintay ko sa tamang pagkakataon eh may makilala ka ng iba at di ko na masasabi ang nararamdam ng puso ko. Kaya eto ako ngayon, sa harapan mo para sabihin…” tumigil ito sandali. “Para sabihin na mahal kita! Will you be my girlfriend?”

Natulala nalang ako, di alam ang isasagot kundi ang yumakap nalang sa kanya. “Mahal din kita.” Sagot ko sa kanya ng may luhang gumigilid sa aking mga mata. Hindi ko lubos maisip na nangyayari ang mga ito. Nakahanap ako ng isang lalaking magmamahal sa akin, ipaparamdam sa akin na ako’y espesyal sa araw araw. Ang sarap ng feeling nito, ang mainlove. :]

THE END…

Another Boy’s Story – FINALE

Walang nakakakilala sa buong pagkatao ko. Kahit ako man, di ko man din kilala ang tunay na ako. Lumaki ako na minamaliit lang pero di ko inakala na noon na pagdating ng isang araw ay ako na ang mang-aapi ng iba para hindi na apihin hanggang sa makilala ko ang isang taong magpapatino sa akin. Si Jake, na akala ko ay mahal ko na talaga bilang isang katuwang sa panghabang buhay, pero hindi pala. Magulo lang ang aking utak at hindi ko na alam na kaibigan lang pala ang gusto ko sa kanya pero hindi ko pinagsisisihan ang naging pagsasamahan namin ni Jake at hinding hindi ko iyon ibabaon sa limot, dahil masaya ako sa kung ano man ang nangyari sa amin at kung di dahil din naman sa kaniya eh hindi ko din makikila ang babaeng mamahalin ko ng lubusan, si Shane.

Katulad nga ng nasabi ko, hindi ko lubusang kilala kung sino ako. Hindi ko alam na may pagka-torpe pala ako. Ilang beses kong tinangkang sabihin kay Shane ang aking nararamdaman. Naghihintay para sa tamang pagkakataon, tamang lugar, tamang tiyempo. Hanggang sa natapos na ang 1^st semester ay hindi dumating ang tamang pagkakataon, tamang lugar, tamang tiyempo. Sa bawat ara na magdaan ay naiisip kong baka dumating ang isang araw ay hindi ko na masasabi ang nararamdaman dahil tapos na ang lahat, may iba ng manliligaw sa kanya, ibang taong magpaparamdam sa kaniya na minamahal siya, o kaya naman maaksindente ako ngayon at mabawian na ng buhay at hindi nako magkakaroon pa ng pagkakataon na sabihin ang sigaw ng puso. Kaya naisip ko, kung may gusto akong sabihin o gawin, I have to act on it, walang “right time” dapat akong hinihintay dahil ang mismong oras ngayon, yun ang pinakaperpektong oras para magtapat na amahal ko siya.

Kinabahan man kung ano ang magiging reaksiyon sa sasabihin eh hindi ko na inisip ‘yun kundi ang mas importante ngayon ay maging totoo ako sa aking nararamdaman. Sabi nga nila, you’ll find true love only once, so don’t waste any chance to feel it, own it.

Nung ipinagtapat ko na sa kanya ang nararamdaman at niyakap niya ako. Parang nawala bigla ang peripheral visions ko tila kaming dalawa nalang ang nakikita ko, parang nagsi-awitan din ang mga anghel mula sa langit dahil sa aking labis na tuwa. Ang sarap nung feeling na mahal ka din pala ng minamahal mo pero hindi mo iyon malalaman kung maghihintay ka nalang “right timing”, hindi mo alam na naghihintayan lang pala kayong dalawa.

Sa naging relasyon namin ni Shane, hindi man ito perpekto, masaya pa din ako, dahil kung wala siya sa buhay ko hindi ko alam kung paano ako mabubuhay dahil siya ang kalahati ng buhay ko.

Hindi siya pumalya ng bigyan ako ng sakit sa puso, lagi pag nakikita ko siya eh nagkakaroon ako ng VENTRICULAR TACHYCARDIA, pinapabilis biya ang bawat tibok ng puso ko.

THE END :]

A Boy’s Story – FINALE

Dahil sa iniwanan ko sina Jonathan at hindi na sila tinuruan pa, ngayon ay ako na lamang mag-isa, walang kasama. Pumunta nalang ako ng student center para magpalipas ng oras. Mga ilang sandali lang ay may lumapit at nagsabing “di ka ba kakain?” paglingon ko ay si Michael, tumayo ako at aalis dapat para iwasan siya pero hinawakan niya ang mga kamay ko at pinigilan at sinabing “Sorry na.” kita ko sa mukha niya ang lungkot dahil may sama ako ng loob sa kanya. “Okay.” Yan lang ang naisagot ko.

Hinila niya ako palabas ng school, di ko alam sa’n patungo pero maya maya eh alam ko na sa’n kami papunta, sa malapit na mall. “Gutom nako” sabi niya “Kaya kakain na tayo.” Dagdag nito. Pumunta kami sa KFC, naghanap ng bakanteng upuan at siya na ang nag-order.

Nag-usap pa kami habang nag-uusap tungkol dun sa nangyari, unti-unti na rin nama naalis ang pagka-irita ko sa nangyari. Ganun pa din naman siya, mapagpatawa, palaging may ngiti sa pisngi na nakakatuwang pagmasdan.

“Jake…” sabi ni Micahel.

“Ano ‘yun?” tanong ko.

Hinawakan niya ang aking kamay “May sasabihin sana ako.” Inalis ko ang aking kamay sa kanyang pagkakahawak at nagtanong “Ano ‘yun?”

“Gusto kita.” Sabi nito sabay ngiti.

Di ko alam ang isasagot at mararamdaman kaya sabi ko nalang “Okay.” Iniisip kong nakakasira ako ng relasyon nilang dalawa nina Shane.

Pero ilang araw ang nakalipas eh naging bali-balita na ang hiwalayang Shane at Michael pero walang nakakaalam sa rason kung bakit. Patuloy pa din akong sinusuyo ni Michael pero hindi ko ito pinapansin.

Habang break time namin, lumabas ako ng room at nakatulala ako sa langit, wala lang magawa, nilapitan ako ni Shane at biglang sinabing “Mahal ka niya.” At ngumiti sakin at umalis na. Di ko alam kung ano’ng gusto niyang ipahiwatig o kung ano o pinagtripan niya lang ako dahil nakatulala ako.

Lumapit din sa akin si Jonathan. “Sorry nga pala. Mali ako, ako yung humingi sa’yo ng pabor nung isang araw pero ako pa yung nagalit, pasensya na.”

“Ano ka ba? Ako ng dapat ang humingi ng tawad eh, di ko dapat sinabi ang mga nasabi ko eh. Pasensya na talaga, bad vibes lang talaga ako nung araw na ‘yun.” Sabi ko.

“Alam ko. Pero… Sabi nga ni Michael, dapat good vibes lang dapat lagi at iwasan ang bad vibes, kasi good vibes attracts positive energy and bad vibes attracts negative energy.”

Napangiti ako pero pigilan ko, naalala ko rin kasi yang linya na ‘yan ni Michael na sinabi niya rin sa akin nung first day ng school.

Dumating na ang finals at ayun! Sa wakas, makakapagpahinga na niyan ng sandali ang mga utak namin sa pag-aaral.

FIRST DAY NG SEMBREAK

Morning..

Kakagising lang, nakahilata pa rin sa kama.

Knock knock knock… May kumakatok mula labas ng bahay namin, di nako lumabas dahil narinig ko si Mama na palabas na at siya na ang tumingin dito.

“Jake!! May bisita ka, ‘yung kaklase mo.” Sigaw ni Mama mula sa labas naisip ko na si Michael ‘yun dahil sa sinabi niyang di niya ako tatantanan hanggat hind maging kami.

Parang ambivalence yung feeling, masaya ako na nandiyan siya pero natatakot din na baka malaman ng iba ang namamagitan sa amin. Palagi niya akong pinapasaya at ramdam ko na walang hinihinging kapalit ang mga yun. Palagi siyang hahawak sa aking mga kamay sa twing walang nakakakita pero pilit ko itong inaalis, di lang dahil sa baka may makakakita kundi ang akward nung feeling, ewan ko kung bakit.

At dahil sa araw araw niyang pagungulit ay napa-oo na niya rin ako, naging kami na.

Isang araw ay viewing of grades na, nagpaalam ako kay Mama na pupunta ng school para magview ng grades at lilibot na din pagkatapos.

Nagkita kami ni Michael sa kanto namin para magsabay na pumunta ng school. Pagdating ko ng kanto ay wala pa si Michael pero mga dalawang minuto lang ay nandun na rin siya, hinalikan niya akosa pisngi dahilan upang maitulak ko siya para umiwas dahil baka may makakita sa amin, nasa kanto lang ako, baka may makakitang kakilala, hinawakan niya ang kamay ko habang tumatawid ng daan pero di ko na naalis ang aking kamay dahil mahigpit ang hawak nito.

Nang nasa school ay dumiretso na kami sa University Library dahil doon ang pinakamalapit mula sa kinalalagyan namin para mag-view ng grades.

Ayos naman ang mga grades ko.. Halos 1.50 mga ito at 1.75 at ang pinakababang grade ko ay ang Theology na 2.25 sayang nga lang dahil kung naging 2.00 yun eh may chance pa na maging dean’s lister pero ayos na rin yun. Halos magkasing grades lang din kami ni Michael pero ang pinakamababa niyang grade ay Algebra na 2.50 lang pero tuwang tuwa na siya doon dahil 2.75 nga lang yun ng midterms.

Naglibot na kami pagkatapos, lakad dito, lakad doon, kain dito, kain doon at nanood din kami ng sine. Wala masyadong nanunuod kaya hinawakan niya ang mga kamay ko dahil wala din naman nakakakita at dahil na rin madilim.

Panay ang titig niya sa akin at may balak gawin, tila gusto nitong humalik pero hindi ko pinansin. Ayoko ko din may mangyari na ganung halikan, lalo na sinehan yun.

Pagkauwi ay hinatid ako ni Michael sa bahay namin. Naabutan namin si Mama, tila may hinihintay at sinabing “Saan kayo galing?”

Pagtataka ko dahil nagpaalam naman ako sa kanya at tila galit ang tono nito ng pagtatanong. Sinabi ko na tumingin ng grades at lumibot pagkatapos na nagpaalam din ako sa kanya na ganun nga ang gagawin ko.

“Pumasok kayong dalawa, mag-usap tayo.” Sabi nito.

Sa pagpasok ay naramdaman ko ang tension, di ko alam pero may nararamdaman akong may hinala na sa amin si Mama. Umupo kaming tatlo.

“Sabihin niyo sa akin ang totoo.” Pagsisimula ni Mama na nakapagpabilis ng tibok ng aking puso.

“May namamagitan ba sa inyong dalawa?” tanong nitong seryoso.

Walang sumagot sa aming dalawa.

“Nakita kayo ni Temyong sa kanto nung bumibili siya ng pandesal.” Dagdag nito na lalo nagpabilis ng tibok ng puso ko, di ko alam ang sasabihin, di ko alam ang gagawin.

“Tita..” sabi ni Michael “Mahal ko po ang anak niyo, patutunayan ko po—” natigil ito sa pagsasalita dahil tumayo si Mama tila ayaw marinig ang kung anumang kanyang sasabihin.

“Layuan niyo na ang isa’t isa.” Sabi ni Mama at napaluha ako dahil kakakilala ko lang sa isang taong nagparamdam sayo na mahal ka pero pinaghihiwalay na kayo ng tadhana. “Sinisira niyo lang kinabukasan ng bawat isa. Sinisira niyo ang buhay na meron kayo!” Umalis na ito na tumungo sa kanyang silid.

Wala na kaming nagawa ni Michael. Ni di man lang namin naipaglaban kung anong meron sa aming dalawa. Ako na ang naki-usap kay Michael na itigil na nga namin ang ugnayan namin kahit masakit na ito sa akin, kahit parang dinurog ang puso ko at nadaganan ng sampung truck sa bigat nito.

Lumipas ang mga araw na malungkot lang ako, nagkukulong sa kwarto, di kumakain, di nagsasalita, sinusuntok ang sarili, inuuntog ang ulo sa pader, naisipan ko ring maglaslas ng pulso para matuluyan nako. Hanggang sa enrolment na at din a rin ako nakapagenrol at di narin pumasok sa eskwelahan. Di pa din ako makapag move-on sa pangyayari. Bakit nalang hindi ako tanggapin ni Mama sa kung ano ako, sino ako? Alam ko na iniisip niya lang kinabukasan ko pero kung hindi yung kinabukasang iniisip niyang makakabuti sakin eh hindi talaga ang kinabukasang makapagpapasaya sa akin? Bakit ayaw akong maging masaya ni Mama? Nakiusap ako sa kanya pero wala, wala ring nangyari.

Hanggang sa di ko na alam na na-ospital na ako.

Pagkagising ko wala akong bantay. Pati na rin yung mga katabi kong mga pasyente, tinawagan ko ang nurse na malapit lang sa akin.

“Nagkamalay na ang patient natin sa Bed 2” sabi ng isang nurse na nakapansin na nagkamalay na ako. Natuwa lahat sila. Di ko alam pero bakit parang ang OA nila, yung isa pa nga eh naluluha pa.

Ang isang nurse, kinausap ako kung kamusta na ang pakiramdam ko. Binanggit nitong nasa ICU ako at bawal ang bantay, twing visiting hours lang pwedeng bumisita ng mga 30 minutes, which is 10am-5pm eh 9am pa lang.

Nalaman ko ding 8 months nakong nasa coma state, nagkaroon ako ng severe brain injury dahil sa paulit ulit kong paguntog ng ulo sa pader na nag-cause ng cerebral bleeding na nag-cause ng insufficient oxygen sa utak.

“Every one of us is expecting na di ka na gigising dahil averagely, weeks to months lang eh nagkakamalay na ang mga pasyente in coma state. I gave your mother ng suggestion na i pull-out nalang ang life support mo para bigyan ka nalang ng peaceful death pero di pumayag ang nanay mo, ipinaglaban ka niya.” Sabi ng doktor pagkadating na naging sanhi ng pagluha ko. Hindi ko narealize na ganun pala ako kamahal ni Mama, inisip ko lang ang sarili ko, inisip ko kung sino magmahahal sa akin pero siya di ko man lang nasuklian ang pagmamahal na meron nsiya para sa akin.

[Jake’s Mother POV]

Naging masakit para sa akin na nasasaktan ang anak ko, di kumakain, walang gana, di na naisip pumasok sa school na dati naman ay di ko na kailangan pang sabihan na pumasok, mag-aral ng mabuti.

Di ko alam kung tama ang naging desisyon ko na huwag hayaan ang relasyon ng kanyang kaklase na parehong kasarian. Pero naging ganito ang naging bunga ng desisyon ko, nasa coma state na si Jake, para siyang nalalantang gulay, walang malay, walang buhay na masasabi. Kaya dahil dito ay pinangako ko sa sarili na kapag nagkamalay na siya ay hahayan ko na siya sa gusto niya tutal matanda na rin siya, alam na niya ang kanyang ginagawa sa kanyang buhay. Pero nung sinabi ng doktor na Malabo na magkamalay pa ang anak ko, para narin akong namatay, naluha na lamang ako. Naisip ko na hindi ako naging mabuting ina sa aking anak. Kung sana lang hindi ko siya pinigilan sa kanyang gusto at hindi ako nagpaapekto sa nakaraan ko na ayaw kong mangyari din sa kanya.

Hinanap ko ang kaklase ni Jake, si Michael. Ipinaliwanag sa kanya ang dahilan kung bakit ba naging hindi ako naging sang ayon noon sa kanilang ugnayan…

‘Yun ay dahil sa yun ang dahilan kung bakit nagkahiwalay kami ng Tatay ni Jake. Bago pa man kami ikasal ng Tatay niya ay alam ko ng silahis siya dahil inamin na niya ito sa akin pero dahil mahal ko sya ay tinanggap ko siya ng buong buo pero huli na ng nalaman kong hindi siya faithful sa akin, nakikipagtalik pa din ito sa iba na kapwa niya lalaki rin at sinaktan din ako. Pinapili ko ang tatay niya kung ako o yung mga ka-sex niya, sa di ko inaasahang sagot ay pinili niya ang mga yun, bigla nalang siyang nawala at hindi na nagpakita pa.Nung lumalaki pa lamang si Jake eh napapansin ko na iba ang kilos niya, parang kagaya din siya ng Tatay niya pero hinde! Hindi pwede! Hindi siya katulad ng tatay niya, yan ang itinatak ko sa utak ko mula noon kaya hindi naging madali sa akin na tanggapin kung ano man siya ng malaman ang namamagitan sa inyo. Natakot akong kung lalaki siyang kagaya ng Tatay niya eh may masaktan din siyang kagaya ko, later on maghihiwalay sila at wala na siyang makakasama sa kanyang pagtanda na ikinatatakot ko.

Naintindihan ito ni Michael at sinabing kung ako din po siguro sa kalagayan niyo ay gagawin ko din po kung ano ang ginawa niyo, kasi mahal niyo lang po siya at yun ang naisip niyong makakabuti.

Sinamahan niya ako sa araw-araw na pagbibisita ka Jake sa ICU. Naramdaman kong malinis nga ang kanyang hangarin sa aking anak. Narealize kong hindi rin naman pala talagangimposibleng magmahalan ang dalawang magkapareho ng kasarian. At least naging panatag ang loob ko na mahal niya rin ang anak ko gaya ng pagmamahal ko sa kanya.

Nang sumapit na ang 10am, nakapasok na sina Mama at Michael, hindi ko alam kung ano ang nagyari at nandoon din si Michael, naisip ko baka hallucination ko lang na nandoon nga siya pero nang makalapit sila ay niyakap ko sila ng mahigpit kahit na medyo matamlay pa din ang aking katawan. Totoo nga, totoo ngang nandito rin si Michael! Hindi ko lubusan maipaliwanag ang saya pero ang alam ko lang ay simula ito ng bagong buhay, buhay na masaya sa piling nila… :]

THE END

A Curse In A Lovely Way [Chapter 1]

2013-01-11T22:40:00.003+08:00

A Curse In A Lovely Way

Written by Jordan Dula

CHAPTER 1: Hi! Meet me, I am Jonathan Alcantara

Ang araw-araw sa buhay ko ay nakakabagot, walang saya, walang buhay. Ako ang pamosong si Nathan. “Nathan, The Cursed Man”

Ako ang lalaking isinumpa. Isinumpa sa maraming paraan. Sa pamilya, kaibigan, pag-aaral at sa napakarami pang mga bagay. Kung ikaw ako, mas nanaisin mo pa sigurong ‘wag na mabuhay sa mundong ito.

Araw-araw ay gumigising ako sa napakalaki at napakalambot kong kama. Satingin ko nga ay ang buong baranggay namin ay kakasya dito eh. Karamihan ng mga tao ay ninanais ang buhay na meron ako pero hindi nila alam na isang sumpa ang mabuhay bilang si Jonathan Alcantara.

Ako, Jonathan Alcantara, ang sinumpa ngunit maraming mga paraan para aliwin ang sarili. May malabong na buhok na kulay itim, bilugan ang mata, may kalakihan ang tainga, aquiline type na ilong at manipis na labi, Moreno at medium built ang katawan.

Ang mga magulang ko ay pamoso sa laragan ng pagnenegosyo, sila lang naman ang may-ari ng Alcantara’s Grille: Bar and Resto na may 32 na braches sa Central Luzon. Madalas ay hindi na nakakauwi ang mga magulang ko dahil sa busy sila masyado sa pagnenegosyo.

“Senyorito Nathan!!! Breakfast’s Ready!” sigaw ni Inday, ang pinakamatagal na naming kasambahay. Araw-araw ganyan ang sigaw niya sa umaga para ipaalam na luto na ang almusal dahil hindi ako lalabas ng aking silid hangga’t walang pang pagkaing nakahain.

Dali-dali akong bumaba mula sa ikalawang palapag dahil maraming mga bagay akong balak gawin ngayong Sabado upang pawiin ang sarili sa pagka-bagot sa walang kabuhay-buhay na tahanang ito.

“Senyorito, kakain na po ba kayo?” magalang na tanong ni Inday.

“Ay hindi. Magsha-shower siguro ako ng java rice, bacon, spam, tocino at tuyo?” pamimilosopo ko na nagpatikom sa bibig ni Inday.

Nang makita ko si Nene, anak ni Inday, ay inaya ko itong sabayan ako sa pagkain. “Nene, samahan mo na akong mag-almusal”

Napatingin si Inday sa akin tila may hunch ito na may gagawin nanaman akong kalokohan. Ngunit si Nene ay napaka-inosente pa ay walang pag-aalingan umupo at sinabayan ako sa pagkain.

“Hep hep hep!!!” pinigilan ko munang kumuha ng pagkain si Nene.
"Hooraay!!!" sagot naman neto, hala! game show?
“Yung tuyo lang kunin mo!” sabi ko sa kanya.

Sumunod naman siya sa akin. Kala ko magpipilit siya na kumuha ng bacon o ng spam. Oh well, siguro sanay na siyang kumakain ng maalat na isdang iyon. Akala ko maasar ko siya sa pamamaraang iyon. Pero hindi na bale, may plan B pa naman ako para mapagtripan ko siya. Wala siyang kaalam-alam na nilagyan ko ng mighty bond ang upuan niya.

“Nay…” sabi ni Nene sa nanay niyang si Inday. “Nawiwiwi ako.”

“Ne.. Edi tumayo ka at pumunta sa palikuran.” Sagot ni Inday.

“Eh dumikit ang salawal ko sa upuan eh.” Sabi ni Nene at nagsimula na itong umiyak ng napakalas tila makakabasag na ito ng salamin.

Napatingin sa akin si Inday at tila alam na ako nga ang may gawa noon ngunit wala siyang magawa dahil hindi niya makakayanang mawalan ng trabaho dahil iniwan siya ng kanyang asawa at wala ng iba pa pang pwedeng bumuhay at magpa-aral sa mga anak niya kung hindi siya lang.

Pagkatapos kong kumain ay napasarap ng pakiramdam ko pero hindi dahil sa busog ako, yun ay dahil successful ang unang plano ko, ang sarap magpa-iyak ng batang iyakin. Haha. Dali-dali na rin akong nag-shower at tinawagan ang isa sa mga kaklase ko, si Fred, isang nerd at uto-utong nilalang.

“Hello, sino ‘to?” tanong ng nasa-phone na si Fred.

“This is Nathan –” pagpapakilala ngunit binabaan ako ng telepono. May pagkabastos din tong mokong na ‘to ah? Tinawagan ko ulit siya at sinagot naman niya.

“Hello?” sabi niya.

“Well I guess, alam mo na?” tanong ko.

“Ayoko!!!” sigaw niya.

“Ayaw mo?” tanong ko. “May reward kang two thousand pagkatapos.”

“Ah.. Eh..” pag-aalangan pa niya ngunit um-oo din. “Sige na nga, payag nako. Anong oras ba?”

“Mamayang gabi, alas-otso. Mag-eenjoy ka din naman alam ko, may tip ka pa, swerte mo lang.”

At ayun na nga, mag-aalas otso na at naroon na ako sa meeting place namin. Naeexcite nako sa pwedeng mangyari sa gabing ito. Nagkita kami sa may lumang sinehan na adult movie ang pinapalabas. Maya-maya pa ay nandiyan na rin si Fred.

“Oh, nabili mo niyan kailangan natin?” tanong ko.

“Oo naman.” Sagot niya.

Pumasok kami sa sinehan. Ako na ang nagbayad, tag-singkwenta pesos ang isa. Sumipat kami ng magandang pwesto at sinimulan na ang plano.

Nilagay ko ang syringe sa isang seat na nilagyan ko ng note na “CONGRATULATIONS! You are now a HIV-positive!” na kahit hindi naman totoong HIV infected ang syringe na iyon. Naghintay kami ng ilang minuto para may mabiktima. Maya-maya ay dalawang lalaking dumating, mukhang magjowa. Pumuwesto sa kadulu-duluhan. GOTCHA! Saktong-sakto, paupo sila dun sa upuan na nilagyan namin ng syringe.

“OUCH!!!” sigaw nung bading tila nabigla sa pagkatusok ng syringe sa kanya at nakuha pa niya ang atensyon ng mga nanunood sa sinehan.

Halos sasabog na kami ni Fred sa pagpipigil ng tawa namin dahil sa pagkakasigaw at nang mabasa yung note halos maiyak-iyak ‘yung bading. Dali-dali na rin kaming lumabas ng sinehan at sa labas na namin inilabas at tawang naipon sa loob ng sinehan. Ang sarap nung feeling ng may napag-tripan ka, 'di ko maipaliwanag pero kakaibang saya ang dulot nito.

At para sulit din ang babayaran kong two thousand kay Fred ay inilabas ko na ang Math notebook ko at pinagawa sa kanya ang assignment ko. Ginawa niya naman ‘to habang kumakain ng barbeque sa may tabi.

“Oh ayan, tapos na assignment mo.” Ibinigay sa akin ni Fred ang notebook ko.

“Okay!” sagot ko. “Sige, tapos na mission mo. Bye!”

“Sandali!” sigaw niya. “Yung reward ko?”

“Ah.. Oo nga pala.” Pagkukunwari kong nakalimutan ko. “Gusto mo ba talaga ng reward? Baka magsisi ka?”

Napaisip siya muna. “Siyempre naman! Di ko naman gagawin mga utos mo kung walang reward nu.”

“Sure ka ah?” pag-uulit ko habang iniaabot ko ang one thousand peso bill sa kanya.

“Kulang pa ng isang libo.” Pangungulit niya.

“Eto na.” sagot ko.. At ito na ang pinakahihintay kong sandali.. Dahan dahan kong iniabot ang isang libo.

Kinuha niya ito at napatigil sandali.

May naramdaman siyang something sticky pagkakuha sa pera.

Tinignan niya ito at nakita niya ang isang malaking… KULANGOT!!! XD

Sumabog ako sa kakatawa. Pauwi na lang at quotang-qouta pa din ako sa kakatawa.

At ayun, wala naman siyang magagawa dahil alam naman niya ang kaya kong gawin pag nanlaban siya. Naghiwalay na kami ng landas at nagsiuwian na.

Pagkauwi ng bahay ay napansin kong naroon ang kotse ni Mama sa garahe. Dali-dali akong umakyat sa silid niya ngunit tulog na ito kaya hindi ko na nakausap. Wala naman akong importanteng sasabihin ngunit gusto ko lang siyang makausap dahil miss na miss ko na siya dahil tatlong linggo na ‘yung nakalipas nung huli siyang umuwi at ‘di ko rin naman siya nakausap noon dahil may ginagawa pa din siyang paper works na kahit na nasa bahay na.

Kinabukasan ay maaga akong gumising. Excited. Tumungo kaagad ako sa silid ni Mama ngunit wala siya roon. Baka nag-almusal na yan ang naisip ko ngunit pagkababa ko ay wala rin siya roon.

“Ay, senyorito…” sabi ni Inday. “Si senyora po ba hinahanap niyo?”

“…” wala akong nasagot kundi isang tango lang.

“Umalis na po eh.. Nagmamadali” sabi niya. “Di na po ba kayo nasanay— ”

“Shut up.” Sabi ko na nagpatigil sa kanya sa pagsasalita. Umakyat ako sa aking silid, nagmukmok, nagkulong. Hinatiran ako ng pagkain ni Inday sa aking silid ngunit ‘di ko rin naman ito kinain. Wala akong gana.

Palaging ganito nalang ang buhay… Hindi na masaya, minsan nga iniisip ko nalang magpakamatay ngunit hindi ko magawa, hindi ko alam kung bakit pero alam ko darating din ang araw na sasaya din ang buhay kong ito – kahit papaano.

A Curse In A Lovely Way [Teaser]

2013-01-11T22:34:00.001+08:00

A Curse In A Lovely Way [Teaser]

Written by Jordan Dula

Jonathan Alcantara is a young, 14 year old boy, handsome but a menace – trying to catch the attention of others, especially his parents; and he is the only child of the richest couple in town, Jenny and Justin Alcantara, owner of one of the most popular Resto & Bar, Alcantara’s Grille, which has 32 branches in Central Luzon.

Our young little boy, Nathan, perceive his life to be a curse in many ways (unlimited ways actually) – having parents who are work-aholic who could not give him attention in every day; being a rich kid, which makes the most of his classmates make friend of his money, not make friend to him actually. And now he is an adolescent, he consider his confusion on his sexuality as his greatest curse. He denied this thing to everyone and even to himself, but there is no other way than just to accept it and live with it. Let’s us all enjoy the CURSED yet wonderful life of Jonathan Alcantara.

A Boy's Story A Girl's Story: Chapter 14 PLUS Another Boy's Story: Chapter 5

2012-10-04T17:00:00.002+08:00

A Boy’s Story / A Girl’s Story – Chapter 14

Written by Jordan Dula

A Boy’s Story: Chapter 14

“Umiiyak ka nanaman.” Sabi ng lalaking kumuha ng kamay ko upang pigilan sa pagtakbo palayo sa laboratory room.

“Jonathan?” pagkabigla ko. “Di ako umiiyak, napuwing lang.” alibi ko.

“Napuwing?” pagdududa niya. Humugot ito sa kanyang bulsa ng isang puting panyo at inabot sa akin. “Tama na yan.”

“Wala ka na bang ibang libangan kundi ang umiyak?” halatang pang-aasar niya dahil sa facial expression niya.

Wala lang akong maisagot.

Maya-maya pa ay hinila niya ako pabalik ng laboratory. “Buti pa, sa amin ka muna sumabay maglunch ng barkada tsaka walang klase sa English subject natin, ayun! Sakto, matu-tutor mo na kami!”

“Nandiyan na si Carlo. Sa kanya nalang kayo pa-tutor.” Sagot ko.

“Busy yun tol, may nililigawan ata eh..” sabi niya at pagtataka ko lang, nag-away lang kami may nililigawan na agad na iba? Tila parang nawasak ang mundo ko at tumigil ito sa pag-ikot at patuloy na ako hinihila ni Jonathan at walang kaalam alam sa nararamdaman ko.

“Uy tol! Gising!” sumisigaw na pala ito nang di ko namalayan. “Ayos ka lang ba?”

Hindi ako sumagot. Hanggang sa umakyat na nga kami papunta laboratory, di pa din sumagot.

Pagkarating sa laboratory, si Shane agad ang tinungo ko. “Wala akong alam sa mga nangyari, hindi ko ginusto na mag-away kayo ni Michael. Pasensya na.”

“Alam ko. Pinaliwanag na sa akin ni Michael.” Sagot niya. “Wala kang kasalanan.” Ngumiti ito at gumaan ang loob ko dahil sa alam kong ayos na kami ni Shane.

Niyakap ko siya. Bumulong ito sa akin nagsasabing “Swerte ka, maraming mga taong nagmamahal sayo.”

Napaisip naman ako. Swerte? Swerte ba ba ang ganito? Maging sinumpa ang pagkatao mo? Na kailangan mong itago ang pagkatago ang tunay na ikaw dahil sa mag-iiba ang tingin nga mga tao sa paligid mo? Lalo na sa magulang mo? Takot ang nararamdaman. Takot na baka di ka nila maintindihan… di matanggap… at worst, baka itakwil ka pa nila.

“Nga pala, dina kami sasabay sa inyo ni Michael sa lunch.” Dagdag nito at napatingin naman s Michael at kung anong may anong ngiti ito sa labi.

“Di rin makikisabay sayo Michael, may gagawin rin ako.” Sabi ko kay Michael at tumungo kay Jonathan kasama mga barkada niya.

Di ko alam kung tama ang ginawa ko na iwasan ko si Michael sa sandaling ito, basta, yun na ang naibulaslas ng labi ko eh.

Nanibago ako sa mga kasama ko ngayon dahil sa sobrang ingay ng mga ito, sobrang likot, sobrang asaran lang sa isa’t isa, pakiramdam ko nga napipikon si Mark sa bawat pangti-trip sa kanya.

“May balak ba kayong kumain na para maturuan ko kaya mamaya o magsasayang tayo ng oras sa mga kabaliwan ninyo?” seryoso kong tanong pero di sila nakikinig kaya tumayo ako at umalis na. Sabi na nga eh, sakit ng ulo ang mga to dapat di nako pumayag i-tutor sila. Sumasakit ang ulo ko sa kanila!

Hinabol ako ni Jonathan as usual. “Oh, easy ka lang. Ganyan lang talaga mga iyon, pagpasensyahan mo na.”

“Ayoko na. Wala kayong disiplina, gusto niyo magpa-tutor pero kung ano-ano ang mga ginagawa ninyo, nagsasayang lang ng oras sa walang kwentang pag-aasaraan, pangtitrip ninyo. Ayokong napapalibutan ng mga bobong walang direksyon sa buhay gaya nin…” natigil ako, napasobra ata sinabi ko.

“Okay.” Sagot niya halatang nainsulto. “Kung ayaw mo kaming makasama ayos lang, pasensya na naabala pa kita. Pero sana di mo nilait kung ano kami. Alam mo, napansin ko lang, nakakaawa ka.”

“Ako? Nakakaawa? Baka kayo.” Taka ko lang sa sabi niya.

“Oo ikaw. Wag mo bigyan ng masamang kahulugan ang sasabihin ko ah? Ganyan ka ba talaga? Palaging seryoso na lang ang lagay sa buhay, di marunong magsaya kahit minsan lang? kahit ngumiti man lang? wala namang bayad maging masaya. Ako, oo, masasabi ko na di ako matalino gaya mo pero di naman ako bobo o walang direksyon ang buhay dahil sa nagsasaya ako sa kung anong ginagawa ko sa buhay ngayon. Di mo ba naisip na paglaki mo di mo na masyado mararanasan ang pag-eenjoy kasama ng mga kaibigan mo? Dahil may kanya-kanya na kayong buhay, trabaho, pamilya? Kaya di mo siguro kami masisisi na ganito ang ginagawa namin sa buhay pero di ibig sabihin di na namin iniisip ang kinabukasan namin.”

Natigil ako sa kinatatayuan ko. Walang masagot, natauhan.

Hindi ko naman gustong saktan damdamin niya o kung ano sa sinabi ko, gusto ko lang naman sabihin eh dapat misan, marunong silang maging seryoso sa buhay nila.

“Sige paalam na mula BOBO mong kaklase.” Paalam niya at talagang diniin niya ng salitang bobo na pakiramdam ko ay naging sobrang mapang-mata ako. Ang sama sama ko :[ Magsosorry sana ako sa nasabi ko pero nahiya na ako kaya tinext ko nalang siya ng: “Sorry :[ -from nakakaawa mong kaklase”

Itutuloy…

A Girl’s Story: Chapter 14

Tumakbo palabas si Jake at sinundan ito ni Michael pero hinabol ito ni Carlo para pigilan si Michael sa paghabol na di ko alam kung bakit, ni hindi ko man alam ang mga nangyayari kaya lumapit ako. Ipinaliwanag sa akin ni Michael ang lahat, na wala palang kaalam-alam si Jake doon sa nakitang kong larawan sa phone ni Michael. Kita ko sa mukha ni Michael ang pagsisisi sa kanyang nagawa, humingi din siya ng tawad sa akin dahil doon, naging maliwanag sa akin na confuse si Michael sa pagkatao niya, di ko alam kung magbabago ba ang tingin ko sa kanya o ano pero siya pa din naman yun eh, sya yung taong minahal ko, nagpasaya sa akin, nagbigay kulay sa mundo ko. Pero sa nakikita ko eh tila mas concerned pa siya kay Jake kesa sa akin na nasaktan niya ng lubusan ni hindi man niya inalam kung gaano niya nasaktan ang damdamin ko, basta na lang nag-sorry at ganun na lang pero kay Jake, gusto niya itong habulin dahil sa nagawang kasalanan na sa akin eh hindi niya ma ginawa… ang habulin ako, magpaliwanag hanggang sa maintindihan ko ang mga pangyayari, puntahan ako sa bahay para aruin ang pusong kong nawasak, instead, si Carlo ang gumawa nun, pasayahin ako sa panahong down na down ako, si Carlo yung nandoon para making sa mga sakit ng loob ko, si Carlo yung nagpapalakas ng loob ko sa panahon na mahina ako. Well, ganun talaga ang buhay, siguro hindi siya talaga ang nakatadhana para sa akin, masakit man isipin pero kailangan tanggapin sabi nga nila some things are maybe not meant to be but still they are worth to try. At least, sa mga panahon na nagsama kami ni Michael ay naging masaya kaming pareho, walang bitterness (siguro?).

Humiwalay muna kami kina Michael at Jake sa lunch break, kailangan namin ng oras na wala sila, hindi sila kasama, hindi sila yung nasa isipan namin. Kaya nagpasya kaming pumunta muna sa SM Clark dahil sa wala namang pasok sa English subject namin ngayon at mahaba-haba ang aming spare time.

Hindi naging mahirap para sa akin ang kalimutan si Michael, hindi yun dahil hindi ko siya mahal kundi dahil nandiyan lagi si Carlo para pasayahin ang buhay ko kahit na minsan, este madalas, nako-kornihan ako sa mga jokes niya.

Naging masaya naman ang aming paglilibot sa SM Clark. Hindi maalis sa isip ko na baka nahuhulog na ang loob ko kay Carlo, “hindi! Hindi! Hindi maaari!” sabi ko sa sarili, dahil alam kong magkaibigan lang kami, ang mahal nun ay si Jake at ang alam ko at mas mahal ko pa din si Michael, pero bakit ganoon? Mas panatag ang loob k okay Carlo at ayaw kong masira yung closeness namin sa pagsasabi sa kanya ng nararamdaman ko na parang nahuhulog na para sa kanya. L

Biglang bumuhos ang napakalakas na ulan nang pabalik na sana kami ng school kaya hindi na kami nakapasok pa at naghintay na tumila ang ulan habang kumakain ng peyborit kong pagkain. J

Itutuloy…

Another Boy’s Story: Chapter 5

Written by Jordan Dula

Papunta kami nun ng SM Clark. Di ko mapaliwanag ang saya na nararamdaman ko, tila mas masaya pa dun sa mga panahon na nakasama ko si Jake, na naging kami. Alam ko sa sarili ko na di ko na matatanggi na nahuhulog na ang loob ko para kay Shane pero hindi ko alam paano ko ito ipagtatapat sa kanya lalo na at hindi pa ako sigurado kung hiwalay na nga sila ni Michael at hindi ba ako magmumukhang mang-aagaw nun kung liligawan ko na siya agad? Pero hindi na importante yun, ang mahalaga ay masaya ako ngayon, at masaya akong napapasaya ko si Shane sa mga sandaling malungkot, problemado siya.

Naaalala ko pa nga yung ginawa ko kanina nung pumunta ako sa bahay nila nang pagka-aga aga para lang pilitin siyang pumasok, at pinag-luto ko pa siya ng almusal (kahit di ako marunong magluto!), napakasaya ko makitang siyang kumakain ng luto ko, kinikilig ako sa pag-alala nun solid! XD

“Nangingiti ka nalang bigla diyan?” pagtataka niya, di niya alam kinilig na ako sa kanya. “Para ka tuloy baliw!”

“Baliw naman talaga ako ah?” sagot ko. “Baliw na baliw sayo.”

“Baliw!” sagot niya na walang kaalam-alam na nahuhulog na ang loob ko sa kanya.

Hindi ko na naisip sa mga sandaling ito kung nagmumukha nakong tanga sa mga banat ko , eh basta yun na lumabas sa bibig ko eh.

Nang pauwi na kami galing sa SM Clark ay biglang bumuhos ang di inaasahang pag-ulan dahil kani-kanila lang ay tirik na tirik ang araw. At nang dahil doon ay hindi na kami nakapasok sa susunod na subject namin dapat dahil nga napalakas ng ulan at medyo bumaha na rin.

Hinila ako ni Shane bigla at sabing “Tara! Kain nalang tayo doon!”

Hindi ko alam san niya ako dadalhin pero sumunod nalang ako.

“Ano naman kakainin natin?” tanong ko.

“Edi ito!” Turo niya sa orange na bilog bilog na di ko alam kung ano.

“Ano yan?” tanong ko. “Di ba marumi yan?” at napatingin sa akin yung tindero.

Tumitig sa akin si Shane na tila nagsasabing… “Nakakahiya ka!” haha

“Di nuh! Malinis to no manong?” sabi pa niya sa tindero. “Pampatibay yan ng sikmura mong maarte! Tsaka kwek-kwek ang tawag diyan tange, sarap kaya niyan.” Sabi sa akin sabay niyang tawa.

Di pa ako kumain sa buong buhay ko ng street foods dahil sa paniniwalang marumi ito pero wala nakong nagawa kundi kumain nung kwek-kwek na yun. Ayos naman ang lasa nito, di nga lang ako siguro sanay kumain ng ganito. XD

Pero kung iisipin, ang romantic ata ang pagkain namin nito habang bumubuhos ang napalakas na ulan. Haha, korni ko na talaga! Di ko maimagine na nagkakaganito ako. XD

Mga mag-aalas singko na ng tumila ang ulan. Hinatid ko si Shane sa bahay nila siyempre =))

“Salamat sa paghatid!” sabi niya sabay ngiti. “Nag-enjoy ako ng sobra!!! Sa uulitin ha?!”

Para akong natutunaw nang makita ang mga ngiti sa kanyang labi lalo na nang sabihin niyang nag-enjoy siya na kasama ako, pakiramdaman ko tuloy ay napaka-espesyal ko sa kanya. J

Itutuloy…

Another Boy's Story - Chapter 4 (ABS/AGS Extension)

2012-09-11T20:45:00.000+08:00

Another Boy’s Story [ABS/AGS extension] – Chapter 4

Written by Jordan Dula

Di ko makakailang mahal ko si Jake, kaya nga ako nagiging masaya eh, yun eh dahil sa kanya kahit na di ko kinokonsidera ang sarili ko na bakla o silhalis o kung ano pa man, basta! Ang alam ko sa sarili ko lalaki ako pero mahal ko siya, ang ewan lang enuh? Ngunit ganoon pa man, kahit na sumasaya ang mundo ko nang dahil sa kanya eh parang may kulang, di ako alam kung ano pero… ewan, basta. Siguro gusto ko pa rin bumuo ng sariling pamilya, magkaroon ng asawa… magka-anak… na kung kami na nga ni Jake hanggang sa huli eh imposibleng mangyari. Di ko nga alam bakit ko naiisip to eh, dapat iniisip ko na dapat masaya nako dahil mahal namin ang isa’t isa at wala nakong hahanapin pang iba.

Dahil sa mahal ko nga si Jake ay panay na ang nararamdaman kong selos kay Michael sa t’wing magkausap sila. Alam ko naman na wala dapat akong ikaselos eh dahil akin na si Jake at may Shane na din si Michael.

Nung mag-acquaintance party eh balak ko na pumunta sa bahay nila Jake pagkatapos. Ipagtatapat ko sana sa kanya ang pagseselos na nararamdaman ko pag magkasama sila ni Michael kaya makikiusap sana ako na medyo dumistansya siya ng konte kay Michael pero sa di ko alam eh balak din pala pumunta ni Michael kina Jake dahil hinihiram daw ni Jake ang gitara niya at gusto niyang matuto paano tugtugin ito kaya nung nandoon na kami sa bahay nila Jake eh hindi ko na nasabi kay Jake ang kailangan kong sabihin. Pakiramdam ko pa nga nun eh out of place ako, parang si Michael lang ang kasama niya gayong naroon naman kaming dalawa ni Shane kaya hindi na siguro nakapagtataka na magselos ako ng ganito. Buti nga ngayon di na masyado ang pagseselos ko eh, di ko alam kung bakit, siguro eh dahil na nasanay na akong puro selos nalang ang nararamdaman ng damdamin ko.

Nang pauwi nakaming dalawa ni Shane eh napakatahimik ko lang kaya nagtanong ito bakit wala akong kibo mula pa kanina. Una sabi ko wala lang pero hindi ko rin napigilan ang damdamin ko at naibuhos ko ito, naiyak nako, masakit makitang masaya yung mahal mo sa piling ng iba eh. Kahit anong pilit ko sa sarili na maging masaya para sa kanya eh hindi ko magawa, yung tipong gusto ko ako lang, ako lang yung taong makapagpapasaya sa kanya. Sa aking pagluha eh naramdaman ko ang yakap ng isang nagmamalasakit na kaibigan, kahit paano ay nabawasan ang nararamdaman ko dahil sa naibuhos ko ang bigat kong dinadala.

Naramdaman ko talaga ang pagmamalasakit sa akin ni Shane dahil kinabukasan eh tinext niya ako para kamustahin kung ok na ako, siyempre sagot ko ayos na ako kahit medyo hindi pa, ayoko naman na pati siya mamoblema sa pinagdaraanan ko.

Tok tok tok…

“Breakfast is served bossing!” sabi ni Annie mula sa labas ng kwarto ko kaya lumabas na din ako.

“Good morning bossing!” salubong sa akin ni Annie. Siya nga pala ang anak ni Manang Rosa, kababata ko na yan, nung maliit pa nga kami eh yan ang kalaro ko, boyish nga yan eh, maangas pa nga ata sa akin eh.

“Morning tol.” Sagot ko naman sa kanya na mababa ang tono.

“Wala ka sa mood boss?” pag-uusisa nito. “Chicks nanaman yan noh?”

Napaisip ako, hala! Hindi chika-bebot ang iniyakan ko! lalaki din! Kaya tinikom ko nalang ang bibig ko kung ano pa masabi ko lagot nab aka umabot pa kina Popsy at Momsy baka i-disown pa ako ng mga yon.

Tuloy ang pangungulit lang ni Annie pero wala siyang nakuha saking sagot ni ano.

“Siguro…” sabi ni Annie at humalakhak. “Sabi ko na nga ba eh!”

“Siguro ano?” tanong ko na may halong kaba baka may ideya siya na sa relasyon ko.

“Haahaha” tawa niyang wagas. “Wala… wala, wag’ kang paranoid tol!”

Hindi ko maiwasang maisip na baka alam niya dahil isa din yan sa mga nang-aasar sakin nung bata na bakla ako eh. Pero sabi naman niya dati biro lang yun wag kong seryosohin pero baka alam na nga niya pero di ko dapat wala akong sasabihin sa kanya, kailangan maging maingat.

**************

Isang araw, hindi naiwasan maibulaslas ang sakit na nararamdaman ko kay Jake.

“Nag-enjoy ka ba natulog kasama sa kama Michael” sabi ko tinutukoy ko ang gabing natulog si Michael kina Jake.

Nalaman ko na doon nagpalipas ng gabi si Michael dahil sa bumalik ako sa bahay ni Jake dahil hindi ako mapakali na kasama ni Jake si Michael. Pagdating ko ay bukas pa ang pintuan nila, dumiretso ako sa kwarto niya para puntahan siya, hindi na ako kumatok pa baka magising pa ang nanay ni Jake. Laking gulat ko nalang na si Michael ang naroon at tila mahimbing na ang tulog. Hahanapin ko pa sana kung nasaan si Jake pero hindi ko na kinaya, parang dinurog ang puso ko na malaman ko na magtatabi sila sa pagtulog samantalang ako na nobyo niya eh eto, wala lang, parang basura lang na di napapansin. Umalis na ako ulit sa bahay ni Jake na parang wala lang, walang nakaalam na bumalik ako doon. Pero buti nalang at may isang Shane akong karamay sa aking kalungkutan noon.

Ayun, hanggang sa lumakad palayo sa akin si Jake nang kwestyunin ko pagtulog nilang magkatabi. Pakiramdam ko nang mga sandaling ito ay umalis siya palayo sa akin, hindi ko na hinabol dahil baka lalo lang gumulo ang mga pangyayari, alam ko naman na magiging ayos din naman kami.

Nung araw din na yun ay pinuntahan ko si Shane, wala akong ibang mapuntahan eh at pakiramdam ko siya ang taong makakaintindi sa akin pero iba pala ang magaganap, siya ang nagdrama sa akin. Ibinuhos niya lahat sa sakit ng loob niya sa akin na sa tingin ko ay nakapagpagaan ng kanyang saloobin. Nalaman ko rin na ang dahilan ng pag-aaway nila eh may nakita si Shane na picture sa phone niya na hinahalikan ni Michael si Jake at may nakasulat dito na “May nagmamahal na ba sayo? SANA’Y AKO NALANG :[ ” hindi na ako gaanong nagulat dahil sa malamang eh nangyari yun nung natulog silang dalawa sa iisang kama.

Ganunpaman, tuloy pa din ang buhay. Lumipas ang gabi at tinanggap ko nalang sa aking sarili na kahit masakit eh siguro hindi kami ni Jake ang para sa isa’t-isa kahit na gaano niya ako napapasaya. Meron talang mga bagay sa mundo na kahit anong pilit mo ay hindi maaari kahit na gaano mo pa ito kagusto o kahit na ano pang gawin mo.

Kinabukasan ay maaga akong gumising para gisingin si Shane, alam ko na wala itong balak pumasok sa school para kukulitin ko ito para pumasok. Siyempre, wala na siyang magawa kundi ang sundin nalang ang nais ko. Napansin ko sa sarili na napapasaya ako ni Shane nitong mga nakaraang mga araw kaya naisip kong tulungan siya sa problema niya.

Itutuloy...

ABS/AGS - A Boy's Story/ A Girl's Story: Chapter 13

2012-08-25T19:11:00.001+08:00

A Girl's Story: Chapter 13 NOW AVAILABLE!

Click here to download to AGS chapter 13 :]

POST EDIT:
A Boy's Story: Chapter 13 AVAILABLE na din!
[maikli lang part na to, dagdag lang sa AGS chap13]
Click here to download ABS chapter 13 :]

Mumps

2012-08-12T07:32:00.002+08:00

Oh no! I just had a weeklong body pains and rise in the temperature having this childhood sickness called "mumps". Mumps is a viral disease that affects the parotid glands.Typically, kapag VIRAL (virus caused) ang mga disease (gaya ng bulutong, measles, HIV, etc.) wala itong treatment instead symptoms lang ang minamanage natin. :]

**Pasensya na po.. Next week na po muna ang update ng ABS/AGS since nagkasakit ako. :|

A BOY’S STORY / A GIRL’S STORY - Chapter 12

2012-07-29T06:31:00.001+08:00

ABS/AGS Chapter 12 now available!

Click the link below:

jordanluatdula.blogspot.com

Salamat pala kay Albert G. at sa [mga] anonymous na nagcomment sa previous chapter! :]

100 Ways To Motivate Others - FREE eBook Download

2012-06-23T10:51:00.003+08:00

100 Ways To Motivate Others

by Steve Chandler

To download, click here.

A Boy's Story / A Girl's Story - Chapter 11

2012-06-16T07:42:00.003+08:00

Chapter 11 now available! Click here

ABS / AGS Update

2012-04-27T18:19:00.001+08:00

I will be writing the update next week pa lang po. I will be busy this week, I will have my hospital duty for a week sa Mariveles Mental Hospital. Please be patient po sa paghintay ng update :) Yun lang. XD

CD-R KING USB Dance Pad Review

2012-04-25T08:59:00.001+08:00

CD-R KING USB Dance Pad Review

Written by Jordan Dula

Okay, firstly, what made me decide to buy this dance pad is because of its affordable price of Php 380 (just about $9-$10) plus it does not need a console, like Playstation, Xbox and the like, for it to operate. Instead, you will just need your PC or laptop.

Secondly, you will be able to play not only Dance Dance Revolution but also Pump It Up but the center button does not work in the Pump It Up game. Also, its size is somewhat similar to the Dance Pads (Dance Dance Revolution/ Pump It Up) seen on arcades on malls. And also, if you have lost your installation driver and want to reinstall the program in another PC or laptop, the installation driver is available to be downloaded in their website, click here.

Thirdly, its consequences: while you play, there is the tendency for the dance pad to slip a bit while you play but that just okay. And also, the songs are not updateable. That’s basically it.

In summary, I must say that this product is good (I would give about 9 stars out of 10). It would be a good gift for those parents who are financially constrained to their children (also for young adults like me) who are fond of playing games that involve physical activity. I enjoy playing its games and also, it is a good form exercise.

P.S.

There are also Dance Pads available in CD-R King that can be played directly to a television but the price is a little higher than this one.

Last thought: Things must not be that much expensive for us to be able to enjoy life, joy can come with simple, affordable things like this dance pad. And also, cheap things don’t always necessarily mean that they won’t be able to last a long time, it is in the way we use ‘em, if we take much care of our things then they will last long.

How To Compute Your Body Mass Index?

2012-04-25T08:56:00.002+08:00

How To Compute Your Body Mass Index?

Using Body Mass Index (BMI) is one way to assess body fat. BMI has a close relationship with total body fat but it does not indicate the distribution of fat in the body nor can it be adjusted with age.

BMI formula:

BMI = weight (in kilograms) / height (in meters)

Sample computation:

Weight: 58 kilograms

Height: 2.9 meters

BMI = 58 kg / 2.9 meters

= 20.0 (this is the BMI score, see the guideline below to check its interpretation)

Guideline (Based on Asia-Pacific Obesity-Guidelines)

BMI	Interpretation
Less than 18.5	Underweight
18.6 – 22.9	Healthy weight
More than 23.0	Overweight
23.0 – 24.9	At risk for obesity
25.0 – 29.9	Obese I
More than 30.0	Obese II

The sample computation above with the weight of 58 kilograms and height of 2.9 meters has a healthy weight since the computed BMI is 20.0 that is within the range of the healthy weight.

Reference:

Cuevas, F.P. (2007). Public Health Nursing in the Philippines (10^th Edition). Page 201.

A Boy’s Story / A Girl’s Story - Chapter 10

2012-04-25T08:48:00.002+08:00

A Boy’s Story / A Girl’s Story

Written by Jordan Dula

A Boy’s Story: Chapter 10

Ako, kahit nakulong na ako sa pagmamahal ni Carlo ay naging masaya naman ako sa pagsasama namin kahit ito ay patago lamang. Napakasarap nung pakiramdam na may nag-aalaga sa’yo, nagmamahal, humahawak ng iyong mga kamay, bawat sandali pakiramdam ko ay nasa langit.

At dahil na nga naging mas malapit kami ni Carlo sa isa’t-isa, hindi maiwasan ang kami ay pag-usapan ng mga kaklase at may hinala na rin sila na may relasyon nga kaming dalawa. Ewan ko ba, dati naman wala akong pakialam sa mga sinasabi ng iba pero ngayon, ang sakit sa damdamin na alam mo’ng pinag-uusapan ka, pinag-uusapan ang katauhan mo at tila nandidiri sila kahit wala ka naman ginawang mali sa kanila.

“Wag mo nalang silang pansinin, wala naman silang pakialam sa atin.” Sabi ni Carlo sa akin.

“Oo, alam ko naman yun.” Sagot ko. Gusto ko siyang yakapin ng mga sandaling ito pero hindi ko ginawa, dahil baka may makakita at lalo kaming pag-usapan ng mga kaklase namin.

Hanggang sa dumating ang isang araw…

“Jake, may itatanong akong sa’yong seryoso, sumagot ka ng totoo ah?” sabi ni Michael.

Kinabahan ako nung sabihin ito ni Michael, feeling ko yung sekswalidad ko o ang relayon namin ni Jake ang itatanong niya.

“May syota ka na ba?” tanong niya.

“ah… Eh…. Wala pa.” naku po! Nakapag sinungaling ako, ayoko ko ng ganito, huhu, ayokong may itinatago pero ano ba namang magagawa ko? kailangan kong magsinungaling para hindi ako pag-usapan ng mga tao.

“Ayos!” sabi ni Michael.

“huh?” taka ko sa sinabi niyang ayos.

“Wala, wala yun, may ipapasagot sana ako sa’yo eh, di ba magaling ka sa math?” sabi niya

“Oh, ano naman ipapasagot mo?” tanong ko.

Iniabot niya ang isang piraso ng papel at sinabing “Ayan, sana masagot mo yan pero di naman ako nagmamadali sa sagot, sige iwan muna kita para maisip mo ng mabuti ang sagot.”

At ayun, lumabas nga siya sa silid-aralan at tinignan ang pinapasagot niya.

“Huh? Ano naman to? Napaka-imposible naman atang magkakasagot itong equation na to.” sabi ko sa sarili kaya ibinulsa ko nalang muna ang papel at mamaya ko na iisipin ang sagot. Kaya naman pala pinapasagot sakin ni Michael kasi mahirap nga naman palang sagutin. XD

Ilang sandali ay bumalik na si Carlo galing sa canteen dahil nagpabili ako ng tuna sandwich at juice.

“Salamat!” sabi ko.

“Love you!” pabulong niyang sabi at binatukan ko nga siya, baka may makarinig eh.

“Siya nga pala, may ipapasagot ako sa’yo.” Sabi ko at ibinigay sa kanya ang piraso ng papel na may equation ni Michael. Tinignan niya ito.

“Ang cheesy mo ah? May nalalaman ka pang ganito pwede mo naman deretsuhan sabihin sakin eh. HAHA” sabi niya habang tumatawa.

“Oh, ano na ang sagot?” tanong ko.

Itinutok niya ang kanyang bibig at sinabi ang sagot. “Edi, I LOVE YOU TOO!”

Ibinigay niya sa akin ang papel pabalik na nakatupi ito at tinignan ko nga… HALAAAAAAA!!!! I love you nga nakasulat!!!!

“Ako naman may may ipapasagot sa’yo…” Sabi ni Carlo. “PEANUT ka ba?”

“Why?” sagot ko pero di ko masyado na inisip ang ibabanat niya, naisip ko kasi, napano si Michael, bat niya naman pinapasagot sa akin yun? Unang una, lalakeng-lalaki ang tingin ko sa kanya at napaka sweet pa nga nila ni Shane eh. Hay naku, ewan!

“E kasi.. PEANUT-ibok mo puso ko eh!” sagot niya at napatawa naman niya ako sa ka kornihan niya at lumipas ang araw na medyo naalis sa isipan ko si Michael.

DISMISSAL TIME!!!

Yey! Pauwi na, makakapagpahinga na rin ako. Ang pagod ko lang ngayong araw na to dahil dun sa P.E. class namin.

“Hatid na kita?” sabi ni Carlo.

“Wag na, gagabihin ka lang sa pag-uwi, may pasok pa bukas.” Sagot ko.

Nagpumilit siya pero di pa rin ako pumayag. LOL. Ayokong may makakita sa amin baka pagchismisan ako at umabot kay mommy ang chismis. Wagas na pagpapalayas siguro aabutin ko sa nanay ko pag nangyari yun. XD

“Sabay na tayo?” sabi na isang lalaki sa likod ko, limungon ako, si Michael pala.

“Ah.. Eh..” di ako makasagot parang nung una ko lang makita siya, dahilan naman nun eh dahil sa na-starstruck ako sa kagwapuhan niya, eh ngayon, di ako makasagot dahil dun sa pinapasagot niya.

“Ano nga pala yung sagot?” tanong niya sakin.

“Ah.. Eh.. Mahirap sagutin. Pasensya. Gusto ko mang sagutin pero di pwede.” Sagot ko at nanahimik na ako buong biyahe namin hanggang sa makauwi na nga ako sa bahay.

Di ako makatulog. Andami kong iniisip na mga bagay bagay. 12mn na. “Kailangan kong MATULOOOOOOOOOOG!!!! May pasok pa ko bukas!!!!” sigaw ng utak ko pero tila di pa rin dumadalaw ang diyos ng tulog sa akin. XD

Lumabas ako ng kwarto at kumain ng kung anong meron sa refrigerator. Pagkatapos nun ay pumasok na ako ulit sa kwarto ko. Ilang sandal pa ay nakatulog na ako, dahil na rin siguro sa antok at busog. J

Itutuloy…

A Girl’s Story: Chapter 10

Uber uber ang saya nang maging kami na ni Michael, palagi siyang nagjo-joke katulad pa rin ng dati palagi niya akong napapatawa, kahit nga wala man siyang ginagawa eh nangingiti ako sa twing makita ko lang siya. Ewan ko ba, iba ang saya na dulot ng pagmamahal naming dalawa.

Di lang yun ang nagpapasaya sa akin, syempre, pati na rin ang barkada, naging mas malapit sina Michael at Jake sa isa’t isa kahit na may pagkasuplado nga si Jake dahil na rin yun sa kakulitan ni Carlo, ayun nahawa ng konte. At syempre, kahit kami na ni Michael eh syempre minsan sinusulyapan ko pa din ang napaka-among mukha ni Jake pero hindi naman ibig sabihin nun na hindi ko mahal si Michael, syempre naman, mahal na mahal ko kaya yun! J

Dumaan ang mga araw na napakasaya hanggang sa acquaintance party na ng department namin. Syempre lahat ng mga estudyante ay pumorma, ayun, siyempre pati ako. Nag long gown ako na black and white, lahat siyempre ng mga mata ay nasa sa akin lalo na mga kalalakihan.

“Ano ba naman yang suot mo?” salubong sa akin ni Michael. “Pwede namang magsuot ka ng simple lang, hindi yung ganyan na ikaw na lang pinagtitinginan ng lahat.”

“Wala namang masama sa suot ko ah?” sabi ko. “Nagpaganda nga ako ng ganito para sa’yo, katapos di mo man lang ma-appreciate? Anyways, magsaya nalang tayo.”

Naging masaya naman ang party dahil sa mga instructors naming mga kumanta at sumayaw na di ko maimagine na gagawin yun dahil sa sobrang sungit ng iba sa mga iyon. XD

“Oh, san na niyan tayo pagkatapos ng party?” tanong ko kina Michael at Carlo. Si Jake naman ay di dumalo pero di ko alam kung bakit, sayang, siya pa naman ang inaabangan kong makita ngayong araw.

“Ako pupuntahan ko nalang si Jake sa bahay nila. Sigurado ako, di pa tulog yun. Kakatext pa nga lang niya eh.” Sabi ni Carlo.

“Uyyy, halos 12midnight na magka text pa din, mukhang totoo ang mga bulung-bulungan.” Sabi ko para asarin si Carlo.

“…” nanahimik lang si Carlo.

“Samahan na kita kina Jake. Bibigay ko sa kanya tong gitara kasi, sabi niya kasi nun gusto niya matuto maggitara eh.” Sabi ni Michael.

“Ay, ganun? Di tayo gigimik?” sabi ko.

“Hindi. Hindi naman ako mahilig dun eh.” Sabi ni Carlo.

“Ako din, hindi.” Sabi ni Michael.

Tumayo si Michael. “Patapos na yung closing remarks, punta nako sa stage ah?”

Siya nga pala ang kakanta sa closing number. Siyempre, ako na ang proud, napaka gwapo na niya at napaka ganda pa ng boses. Kaka inlove talaga. J

At ayun na nga, kumanta na siya habang tumutugtod ng gitara… Ang sweet ng boses niya grabe! <3 Alam ko na para sa akin yung kanta niya. Love song eh. :P

Pagkatapos kumanta ni Michael ay nagpalakpan ang lahat. At pagkatapos rin nun ay umalis na kami. Sumama na ako sa pagpunta sa bahay ni Jake, ang boring nama kasi kung uuwi na kaagad ako.

Sa pagpunta sa bahay ni Jake ay naging tahimik sina Michael at Carlo. Di ko alam kung bakit, pareho namang makulit at madaldal ang dalawang to eh.

******************************

Sa pagbiyahe namin papunta sa bahay nina Jake ay naging tahimik ako, inaantok na kasi ako, di ako sanay sa puyatan atsaka iniisip ko din si Jake.

Kinuha ko ang cellphone ko sa bulsa at itinext si Jake. “Gising ka pa ba? Papunta na kami sa bahay niyo nina Shane at Carlo ah?”

Maya maya pa eh sumagot siya. “Oo, gising na gising pa. Oh ba’t ka pupunta dito? Ang alam ko kasi si Carlo lang pupunta dito kasi hihiramin daw niya notes ko sa Chemistry.”

“Weh? Di ka rin kaya nagte-take down notes. Tamad mo kaya magsulat.” Sagot ko.

“Edi wag maniwala.” Reply ni Jake.

“Sungit naman neto oh? Ano gawa mo niyan? Di ka pa inaantok niyan?” sagot ko.

Hanggang sa makarating na kami sa bahay ni Jake. Maliit lang bahay nila pero ayos naman, di naman mukhang magigiba sa ihip ng hangin. XD

Pinapasok kami ni Jake. Napansin kong malinis at maayos ang mga gamit nila sa loob pati na rin dun sa kwarto niya. Di kagaya ng kwarto ko, palaging makalat. XD

Lumipas ang oras na kami ay nagkekwentuhan, nagatatawan. Hanggang sa 3am na pala.

“Una na ako.” Sabi ni Carlo.

“Sabay nako.” Sabi naman ni Shane. “Ikaw Michael, di ka pa uuwi?”

“Maya-maya ng konte, diyan lang naman sa malapit yung bahay namin.” Sagot ko.

“Okay.” Sagot ni Shane.

Umalis na sila. Naglakad silang papuntang kanto, wala na kasing pedicab ng ganitong oras.

“Oh ba’t di ka pa uuwi?” tanong ni Jake. “May kailangan ka pa?”

“Sabi na nga ba eh.” Sabi ko.

“Huh?” pagtataka ni Jake.

“Wala.” Sagot ko. “Manghihiram pala ng notes ah?”

“…” natahimik naman siya.

“Oh? Natahimik ka? Bawal yan. Tara turuan na muna kitang maggitara.” Sabi ko.

At ayun, sinimulan ko na ang pagtuturo ng gitara kay Jake. Ng mga sandaling ito ay napakasaya ko ngunit ganun pa man, naramdaman kong may mali sa ginagawa ko pero di ko malaman kung ano ang mali kung ang mali ay yung umibig ako sa isang kapwa lalake o mali yung kami ni Shane pero may identity crisis ako o mali yung tipong di ko pa lubusang maamin sa sarili ko ang pagkatao ko. Hayss. Ewan ko, bahala na, basta ang alam ko, masaya ako ngayon, masayang masaya. J

Itutuloy…

A Boy's Story / A Girl's Story: Chapter 9

2012-04-13T22:34:00.002+08:00

A Boy’s Story / A Girl’s Story

Written by Jordan Dula

Chapter 9: A Boy’s Story

Sa paglalakad namin papuntang kanto ni Carlo ay ramdam ko na wala siya sa mood, parang bad trip na ewan. Basta, ‘di siya umiimik, ‘di naman siya ganyan dati eh.

“May problema ka ba? P’wede mo sabihin sa ‘kin baka makatulong ako.” Sabi ko kay Carlo ng may sobrang pag-alala.

“Ayos lang ako…” sagot niya. “Basta masaya ka lang, ayos na.”

Nabingi ako sa katahimikang bumalot sa aming paglalakad hanggang sa umabot nakami sa kanto at maghihiwalay na ng landas.

“Oh ingat na sa pag-uwi ah?” sabi ko sa kanya.

“…” wala akong narining na sagot mula sa kanya pero ganun pa man eh sumakay na ako ng jeep at siya naman ay lumipat ng daan.

Hindi ako makatulog na gabing iyong dahil sa alam ko na ‘yung bespren ko ay may pinagdadaanan na di ko malaman kung ano kaya ang ginawa ko na lang ay nagtext ako sa kanya ngunit wala akong sagot na natanggap mula sa kanya.

‘Di ko lubos maisip na hindi kaya mag-open up sa akin ni Carlo ngayong eto ako, bespren lang naman niya pero parang ayaw man lang niyang magkwento ng pinagdadaanan niya. Alam ko naman na may load naman iyon na pangreply, pero ano? Ilang oras na nung nagtext ako, eto, wala pa din response. Feeling ko napakawalang kwentang bespren ko at narealize ko sa sarili ko nab aka ako lang talaga ang tumuturing sa kanya na bespren at siya hindi dahil sa ako yung tipo ng taong walang kwenta, boring kasama, tahimik lang di kagaya ng iba, masiyahin, madaldal, mayaman. Minsan nga naiisip ko na sino nga ba yung mga taong pinapahalagahan talaga kung sino ako, siguro wala. Pero ganyan talaga ang buhay eh, hindi lahat ng gustuhin mo sa mundo mangyayari pero kahit ganun pa man eh kailangan pa din ipagpatuloy ito, no choice eh.

Pagkagising ko kinabukasan eh tinext ko kaagad siya. Wala pa din response. :[ haysss.

At dahil Saturday, ako ay tumambay lang sa bahay, kumain, manood ng tv, mag-psp at matulog pero kahit sa anong gawin ko eh naiisip ko pa din si Carlo.

******

1 Message Received

Bes Carlo

3:18pm

******

Nang makita ko nagtext si Carlo ay dali-dali ko itong binasa. Sabik. Masaya dahil sa nagtext din siya sa wakas.

*****

Kita tayo mamaya sa kanto niyo. 4pm.

*****

Nang mabasa ko ito ay nagtaka ako. Bakit kailangan namin magkita at biglaan pa?

Dali-dali akong naligo at nag-ayos dahil sa andumi ko na. Medyo natagalan ako sa pagbibihis dahil sa mula nung makilala ko si Carlo eh naging conscious na’ko sa pinagsusuot ko. Siya ang kauna-unahang tao na nangahas na sabihan ako na mukhang magja-jogging sa pinagsusuot ko: malaking t-shirt, maluwang na jeans, pantakbong rubber shoes.. LOL

Ayan, pagkalipas ng ilang minute ay natapos na rin ako at naglakad na papuntang kanto. Eto ako, habang naglalakad eh excited, ewan ko ba bakit ganun ako kagalak na makita siya, siguro nga dahil bespren ko nga siya.

Pagkarating sa kanto…

“4:08pm na ah? LATE KA!” bungad sa’kin ni Carlo, ansungit ng dating. Solid!

“Oh sorry na, naligo pa ko eh.” Sagot ko naman. “Ano’ng meron?”

“…” wala akong sagot na nakuha mula sa kanya.

Bigla niya hinawakan sa kamay at hinila. Sumakay kami sa isang tricycle sa terminal na di ko alam san papunta. ‘Di nako nagtanong pa kung san kami papunta dahil alam ko namang dir in siya sasagot, saying lag laway ko. XD

Nang malapit nakami ay narealize ko na papunta pala kami sa isang malapit na resort. Itatanong ko sana kung ano meron at ba’t andito kame pero nanahimik na lamang ako dahil baka sabihan niya ko ng makulet.

“Sa wakas, masosolo din kita.” bulong niya.

“Ano sabi mo?” tanong ko.

“Wala.” Sagot naman niya.

Nakita ko ang galak sa mga mata ni Carlo ngunit di ko mawari kung bakit. Naglakad kami patungo sa cottage ata o villa o ewan ko bas a kami patungo. XD

“Nandito ba ang barkada? Ang aga naman ata ng surprise niyo para sa birthday ko?” tanong ko.

“Ulol.” Sagot niya. “Ano’ng para sa birthday mo? Di nuh. Atsaka wala dito ang barkada. Tayo lang dalawa.”

At nagpakawala siya ng isang matamis na ngiti. Tumigil siya sa paglalakad at binuksan ang pinto ng isang villa.

“Pasok.” Sabi niya.

Pagkapasok ko ay puno ng petals ng rosas sahig, may mga candle light din, mabango ang kwarto. Di ko alam kung anong gusting ipahiwatig nito sa akin pero naramdaman ko na lang na niyayakap nap ala ako nila Carlo.

‘Di ko malilimutan ang yakap na ito. Mahigpit. Ramdam kong may gustong sabihin. Ewan. Baka naman mali ang naiisip ko.

Inihiga niya ako at hinalikan. ‘Di ko alam ang gagawin pero sa ‘di ko malamang dahilan ay ‘di ako pumalag, imbes, humalik din ang aking mga labi na animo’y may sariling buhay.

Nang matapos ang aksyon na nagaganap sa amin ay may kinuha si Carlo, isang napakalaking stuff toy.

“Para sayo.” Sabi niya na may wagas na ngiti sa kanyang mga labi. “Higit na mas malaki yan kesa dun sa binigay ni Michael kahapon.”

“Di ko alam kung pano ko sasabihin sa’yo pero…” pagpapatuloy niya. “Mahal kita!”

Yumakap siya sa akin. At sabing “Patawarin mo ko bes dahil minahal kita, di ko nga inaasahan na sa isang tulad mo ako magkakaganito. Ito, pareho tayong lalake. Di ko maintindihan pero eto, nagrisk ako sa pwedeng mangyare, ayaw ko na mag pagsisihan ako sa bandang huli dahil sa meron akong akong di nagawa buhay ko na gusting gusto ko. Kaya eto, pinapakita ko sayo ngayon kung gaano kita kamahal.”

Di ko alam talaga ang isasagot pero bigla ko nalang naibulaslas na “Mahal din kita da...”

“Talaga? I love you too bes!” sabi niya na dahilan para matigil ako sa aking sasabihin. Sasabihin ko sana na mahal ko siya dahil bespren ko siya. Ah!! Bahala na!

Niyakap niya ako ng sobrang higpit. Oo, di ko siya ganoong tipo pero ewan ko, ang sarap nung feeling na yakap yakap niya ako.

Itutuloy…

A Girl’s Story: Chapter 9

Sa aking pag iisa sa aking silid ay naalala ko ang mga lahat ng pinagsahaman namin ni Michael, bawat pangungulit niya, pagpapatawa, yung pagiging sweet niya sa akin. Napag isipan ko na bigyan ng pagkakataon ang nadarama ni Michael para sa akin dahil siya ay mabait naman, masaya kasama at gwapo pa, nasa kaniya na lahat ng katangian na magugustuhan ng isang babae sa isang boyfriend.

Kaya kinabukasan ay nakipagkita ako kay Michael, sinabi ko na may sasabihin ako pero ‘di ko siya binigyan ng ideya kung ano.

Kinabukasan...

Nagkita kami sa isang park. Nadatnan ko siya sa isang bench, nakaupo, tulala. Di ko alam iexplain ang naramdaraman ko nung makita siya. Masaya dahil sa alam kong magsisimula na ngayong araw ang pagbuo ng masasaya naming mga alaala. Tense din dahil sa di ko alam paano simulan ang lahat lahat. Basta, magkahalu-halo na ang emosyon sa aking damdamin.

Lumapit ako sa kanya. Umupo sa tabi niya.

“Oh, nandiyan ka na pala.” Sabi ni Michael. “Ano nga pala ‘yung sasabihin mo?”

“Ahh.. una gusto ko munang mag-sorry sa naging reaksiyon ko noong magtapat ka sakin ng nararamdaman mo.” Pagsisimula ko na medyo nauutal dahil natetense nga ako.

“Katapos… ahmmm.. ehh…..” di ko masabi ang nais kong sabihin, ewan, kaya bigla ko nalang siyang niyakap at sinabing “Sinasagot na kita!”

Nung mga sandaling iyon ay yumakap din siya sa akin ng pabalik. Napakasarap pala nung feeling na may yakap sayo ay napaka guwapo, kahit hindi masyado mahigpit ang yakap niya eh ramdam kong mahal rin naman niya ako.

Nung araw na iyon ay ginugol namin ang oras namin sa park, nag kulitan, nagtawanan, basta lahat na, ginawa na namin. Ang saya koooooooo!!! =))

*************************************

Nung mga sandaling ipinagtapat ko ang nararamdaman ko kay Shane ay nangangatog ang mga tuhod ko, di ko alam paano ko ko masisimulan kaya bigla ko na lang siyang hinalikan na dahilan upang ako ay layuan niya.

Ang sakit sa damdamin yung pag iwas sa akin ni Shane pero sa mga susunod na sandal ang ipinagpasalamat ko sa sarili ang pag iwas niyang iyon. Nabigyan ko ng panahon ang aking sarili upang makilala kung ano, sino ako.

Magsimula iyon nung magtamba kami nila Jake at Carlo sa bahay namin. Kahit medyo malungkot ako noong sandaling iyon, pinilinit kong maging masaya para sa mga kaibigan.

Tuwang tuwa ako sa reaksiyon ni Jake ng makita ang bahay namin. Para siyang bata na ngayon lang nakakita ng medyo malaki laking bahay.

Ang sarap tignan pala ng mga mata ni Jake. Mapupungay, bilugan, ewan.. di ko maexplain pero may something na nakakaakit. Alam ko sa sarili ko na bisexual ako, di ko naman tinatago iyon, pero wala namang nagtatanong kaya walang nakakaalam. Kaya nung naging hindi maganda ang reaksiyon ni Shane sa pagtatapat ko ay napag isip ko na ‘di siguro bagay ang isang katulad ko sa isang babae at hindi niya matatanggap kung sino man ako, kung ano ako. Naisip ko nalang nang mga sandaling ito na isang daan iyong nangyari sa amin ni Shane para ma-appreciate ko yung mga bagay na di ko na-appreciate dati gaya na lang ni Jake.

Ilang sandal ay kumanta ako sa videoke namin sa living room. Sa totoo lang, ramdam na ramdam ko ang pagkanta kahit hindi ako kagalingang kumanta at iniaalay ko ang kantang iyon kay Jake, syempre, wala ng iba pero di pa rin maiwasang sumagi pa din sa isipan ko si Shane ngunit hindi ko na ito pinagtuunan ng masyadong pansin dahil si Jake ang nandito, nandito para sa akin. <3

Pero kinabukasan ay nakipagkita si Shane, di ko alam kung anong sasabihin niya pero sa tingin ko ay hihingi lang ito ng dispensa sa pagsampal niya at pag-iwas sakin.

At ayun, nagsimula na siya sa paghingi ng dispensa. Pero ilang sandali pa ay yumakap siya sa akin at sinabing sinasagot na niya ako. Di ako nakasagot, di ko alam ang mararamdaman ng mga sandaling iyon, di ko alam kung magiging masaya dahil sa gusto ko naman siya at tinrato ko din siya ng espesyal o dapat ba akong malungkot dahil si Jake na pala ang nasa puso ko o nalilito lang ako o ano??

Nang sandaling ito ay na-realize ko na di ko pa pala kilala ng buo ang aking sarili datapwat kakaunti lang ang nalalaman ko sa sarili ko.

Dahil sa hindi ko alam ang gagawin ay niyakap ko na din siya pabalik. Bahala na. Bahala na si Mojacko.

Itutuloy…

Another Boy’s Story: Chapter 3

2012-04-09T21:45:00.000+08:00

Another Boy’s Story: Chapter 3

Written by Jordan Dula

***********************************************

Pasensiya na po sa matagal na pag update ng story. Tinamad eh. XD

Salamat sa mga patuloy na sumusuporta at nag-aabang ng series na ito.

Salamat sa mga nagcomment sa last post ng "Another Boy's Story" na sina: R.J.; Jm_virgin2009; Jun; j.v; --makki--; James; -ShalnarK-; At sa mga anonymous

Pasensiya na at maikli lang tong part na to. :P

Enjoy! :D

***********************************************

Friday noon nung pumunta kami kina Michael para tumambay, first time namin ‘tong pupunta sa bahay nila pero ‘di daw makakasama si Shane dahil sa may aasikasuhin daw siya.

Dahil sa wala ang presensiya ni Shane ay inakbayan ko si Michael para iparamdam ang presensiya ng isang tunay na kaibigan na lagi lang andito para sa kaniya. Ramdam ko ang lungkot ni Michael ngayong araw na ito, ewan ko ba, mukha siyang sobrang depressed.

Pero makalipas ang ilang sandali nung makarating nakami bahay nina Michael ay tila naipasa lahat ng sakit ng loob ni Michael sa akin dahil sa wala si Shane ay napunta ang buong atensiyon ni Jake kay Michael at naramdaman kong tila naitapon ang isang kaibigan sa kung saan lang dahil sa may ibang taong mas importante sa kanya. Alam ko naman na gusto ni Jake si Michael ng sobra kahit hindi niya ito sabihin pero hindi ko lubos matanggap sa sarili na ako yung bespren katapos para lang akong hangin na ewan, out of place =( . Siguro hindi lang ako sanay na wala sa akin ang atensiyon ni Jake pero ang sakit sakit, solid.

At nung oras na pauwi na kami, may ibinigay si Michael kay Jake, isang stuff toy. Nang mga oras na iyon ay nakita ko ang kagiliwan sa mga mata ni Jake pero sa hindi ko malamang dahilan ay sumakit ang aking dibdib, parang dinurog, ewan ko ba, ganito nga ba dapat maramdaman ko sa isang matalik na kaibigan kapag nalalapit ang loob nito sa iba? O, mahal ko na siya higit pa sa isang matalik na kaibigan? HINDE! Hindi maaari, lalaki ako, alam ko sa sarili ko iyon! Gulong gulo ang isip ko, wari’y di maiproseso ng utak ko ang nadarama ko, ang pintig ng puso ko, at bawat hininga ko. Wala ako sa sarili kaya naging tahimik ako sa aming paglalakad, pero nang oras na iyon ay parang may gustong isigaw ang puso ko na di kaya ng bibig ko pero di ko alam kung ano.

Pagkauwi ng bahay ay isinantabi ko ang cellphone ko. Di ko to binigyan pansin dahil sa gusto kong mai isolate ang sarili ko, hanapin ang sarili, alamin kung ano, sino, paano na ako?

Sa aking pag iisa sa aking silid at ballot ballot ng buong katahimikan ay napag desisyunan na ng aking isipan kung ano ang aking tunay na kagustuhan at nararamdaman at may naisip akong gagawin kinabukasan para dito.

Kinabukasan. Tila masaya ang gising ko at ako’y nagagalak sa aking gagawin ngayong araw na ito. Ang araw ng pagtatapat. Araw ng paglalabas ng damdamin sa puso ko na gusto ng sumabog.

Itutuloy…

A BOY’S STORY / A GIRL’S STORY - Chapter 8

2012-02-17T08:34:00.000+08:00

Sorry po sa late na update.. Ayan, mag-uupdate nako.. (Muntik ko na itigil 'tong series na 'to.. LOL)
Salamat pala sa mga nagbasa at nagcomment nung last chapter.. =D

A BOY’S STORY / A GIRL’s STORY

Written by Jordan Dula

A Girl’s Story: Chapter 8

Nagdaan ang mga araw na ganoon pa rin ang mga nangyayari, masaya lagi. Di na rin tumigil sa pagsusuyo sa akin s Michael, ewan ko lang ah, ang alam ko kasi nung una eh biruan lang iyon pero iba na ngayon, tila naging consistent na pagiging sweet niya sa akin na resulta eh palagi kaming pinagchichismisan ng mga kaklase.

“Ui, cheesy niyo naman!” pambubuyo ng mga kaklase namin.

“Kayo na ba?” dagdag pa ng isa.

“Di nuh!” sagot ko naman. “Dito? Kay Michael? Mag-madre na lang kaya ako?”

At iniwasan na nga lang ang pambubuyo nila. Pagkaupo namin eh na kinuha siya sa bag niya.

“For you.” Sabi niya. “Popcorn.”

“Ba’t popcorn naman ngayon? Dati nagbigay ka ng hopia at siomai sabi mo ‘HOPIA like it’ at ‘SIOMAI love for you.” Tanong ko sabay tawa.

“Bakit pag magbibigay kailangan palaging may meaning?” sagot niya.

“Hindi naman.” Sabi ko na medyo na-disappoint kasi nag-eexpect ako ng sweet thing na nakasanayan ko ng naririnig mula sa kaniya.

“Eto naman oh? Busangot ka kaagad.” Sabi niya sabay kurot sa pisngi. “Popcorn for you...”

“ ‘Cause you are always POPPING in my head!”

“Hala, corny ah!” sabi ko at nagtuloy-tuloy pa din ang kwentuhan namin, kulitan, asaran kaya nga minsan parang wala akong natutunan, ang memorize ko ang mga jokes na binabato ni Michael.

Pero kahit ganoon pa man, may kakaiba sa araw na ito...

May pinag-uusapan sina Michael at Carlo kanina pa, pero ayaw ishare sa amin ni Jake. Weird, kasi naman ang madalas mag-usap eh kami ni Michael at sina Jake at Carlo ang magkadikit.

“Ano’ng meron sa dalawang yan ba’t ayaw tayong isali sa usapan nila?” tanong ni Jake.

“Malay ko nga ba, parang may maitim na balak.” Sabi ko na puno ng pag-dududa.

At ayun na nga. Kaming dalawa ni Jake ngayon ang magkausap, magkatawanan. Ewan ko lang ulit ah? May anghel (Jake) sa harapan ko pero parang ‘yung demonyo (Michael, LOL ) ang hinahanap-hanap ko. :[

Ganun pa man, ayos lang naman, kahit na dry kausap ‘tong si Jake eh puno ng sense kausap. Kaya nga malapit nga loob ko sa kanya eh.

Nagpatuloy ang araw... discussion... ZzzZZzzZzzz... Kaantok naman si Mr. Gomez! Anu ba ‘yan?

LUNCH TIME!

“Nasaan na sina Jake at Carlo?” tanong ko kay Michael.

“Wala, di daw sila sasabay, may gagawin daw.” Sagot niya.

“K.” Sagot ko naman. HALA!! Nakausap ko lang sandali si Jake eh nahawa ako sa pagka-dry niya. LOL

“Sa Toll House tayo kain ngayon ah?” sabi ni Michael.

“ ‘Wag! Magtipid muna kaya tayo nuh? Andami natin kayang binabayaran ngayon katapos dun tayo kakain?” sagot ko lang.

“Ako bahala sa ‘yo! Treat ko!” sagot din niya at wala na nga akong nagawa kundi ang pumayag, alam ko naman kasing ‘di naman ako makakatanggi sa kanya dahil ipapamukha niya na wala naman sa kanya kung magastos man siya. Mayaman kasi. LOL, kaso ayoko kasi ‘tong feeling na palaging nililibre, kasi ayoko din nanglilibre kaya ayaw ko din ‘yung feeling ng nililibre. HAHA

Kumain na nga kami. As usual, kwentuhan. Pero iba ngayon si Michael, pormal ang dating...

“May sasabihin sana ako sa’yo.” Sabi ni Michael.

“Ano ba ‘yun? Kailangan ko bang kabahan? Pormal mo eh.” Sagot ko.

“Ewan.” Sagot niya

At tila magsasalita na dapat siya pero parang naputulan ng dila at di makapagsalita.

“Ano na?” tanong ko.

“Ah... Eh...” sabi niya. “ALABYU!”

At sabay halik niya sa akin sa labi at dahil sa pagkakabigla ay nasampal ko na lang siya.

Napatahimik siya. “Sorry.” Sabi niya na nakayuko. “Di ko sinasadya.”

Hanggang sa umalis na kami sa toll house at nagpatuloy sa klase. Pero di kagaya ng madalas, ‘di ko kinibo si Michael at ganun din naman siya. Ramdam ko naman ‘di talaga sadya ni Michael na manamantala, dahil kilala ko siya at alam ko hindi niya magagawa ‘yun. Kahit naman gabi-gabi ko pinagpantasyahan si Michael bago matulog eh nabigla talaga ako sa nangyari eh kaya eto. Dedma muna.

Pagdating ng uwian eh nagyaya si Michael dahil every Friday eh libot day namin but this time sa bahay daw nila kami tatambay. Di ako sumama dahil sa nangyari kanina sa Toll House, sinabi ko na lang kina Jake at Carlo na may aasikasuhin pa ako.

Pagkauwi ko sa bahay eh nagkulong ako sa kuwarto ko at tumulala... tumunganga... Ina-absorb ang mga pangyayari...

Itutuloy...

A Boy’s Story: Chapter 8

LUNCH TIME!!!

“Bes, nasaan na sina Michael at Shane?” tanong ko kay Carlo.

“Di daw sila sasabay kakain ngayon.” Sagot niya. “Ibig sabihin, masosolo na rin kita sa wakas!”

“Kahit naman kasama natin sila eh palagi mo nama akong sinosolo eh.” Sagot ko.

“Aba siyempre naman! Ako lang dapat ang natatangi mong BFriend.” Sabi niya.

“BFriend???” nabigla naman ako.

“Bestfriend! Bakit? Anu ba iniisip mo?” sabi niya sabay tawa.

Dahil sa pagtawa niya eh feeling ko ramdam niya iba ‘yung sekwalidad ko. Kainis! Ba’t kasi pa sinabing BFriend enuh? Pwede namang bestfriend na agad. Tsk!

Kainan na!

At ayun, as usual, binigyan ulit ako ng ulam ni Carlo. Ginaya ko naman siya.

“Eto oh, masarap, lechong kawali..” sabi ko at nilagay sa plato niya.

“Eh ang unhealthy lang kaya nito nuh.” Sabi niya.

“Edi bawiin ko nalang.” Sagot ko at kinuha nga sa plato niya at na bad trip. Sarap kaya, katapos gaganunin lang niya. Peyborit ko kaya ‘to nuh.

Nagpatuloy ang araw at di ko nga kinausap si Carlo.

2pm...

3pm...

4pm... (last subject!)

Tae! Kinausap ko na si Carlo! ‘Di ko matiis eh. At ayun, naging okay naman ang lahat. Good vibes na ulit ako. :]

4:15pm..

4:30pm..

4:45pm..

5:00pm..

DISMISSAL TIME! YEHEY! :]

Halos every Friday na ganito eh nagpupunta kami sa mga mall. Ayun, kainan, libotan sa iba’t ibang mga malls, punta sa mga arcade.

This Friday, di namin nakasama si Shane kasi may aasikasuhin daw siya.

Pero imbes na maglibot kami sa mga malls ay nagpunta kami sa bahay nina Michael.

Pagkarating sa bahay nila ay namangha ako ako ng sobra. Napakalaki ng palasyo nila, este ng bahay nila. Para kasing garden pa lang nila eh buong bahay na namin pero ‘di ako masyado nabigla dito dahil nasa mukha niya na mayaman siya eh pero ‘di ko lang talagang akalaing ang ganito kaganda ang bahay nila. Parang ‘yung bahay lang ni Kim Chiu na napanuod ko sa Kris TV pero mas malaki pa doon ang bahay nila Michael.

“Napakalaki at napaka ganda ng bahay niyo ah?” sabi ko na manghang-mangha.

“’Di nuh?! Maliit pa nga ‘yan eh...” sagot ni Michael. “Joke!”

“Maliit nga.. Malaki pa bahay namin dito eh.” Bulong ni Carl.

“Talaga?!” pasigaw ko lang na natanong dahil dinig na dinig ko ang bulong niya. Haha

“Joke!” sagot naman niya.

Nagstay kami sa kwarto ni Michael. Lumabas muna sandali si Michael para utusan daw ang yaya nila ng magluto ng makakain namin. At habang wala siya eh, pinakialaman ko ang mga gamit niya. Hahang si Carl naman eh nahiga lang sa king size na kama.

“Tigilan mo kaya pangingi-alam mo diyan.” Sabi ni Carl. “’Di naman sayo mga ‘yan eh.”

“Ayos lang naman siguro kay Michael, di naman maarte ‘yun.” Sagot ko lang habang pinangingi-alaman ko ang mga napakaraming stuff toys.

Wow, ang cu-cute naman ng mga stuff toys na ‘to. Pero ang OA lang sa dami. LOL

At ayun, wala na akong nagawa kundi samahan na nga siya dun sa videoke area. Walang nagkakanta nung mga oras na ‘yun. Pagkapunta doon ay nagpindot na kaagad ng kanta si Michael.

Pumasok sa kwarto si Michael sa kwarto at nagyaya muna siya na lumabas kami.

“Tara labas muna kayo diyan habang nagluluto pa si Yaya.” Sabi niya. “Videoke tayo dun sa sa living room.”

“Sandali lang.” Sagot ko habang si Carl eh tumayo sa pagkakahiga.

“Ang cute lang ‘tong mga stuff toys mo ah?” dagdag ko.

“Haha!” tumawa siya. “Mas cute pa kaya ako diyan nuh?”

“Hala! Kapal lungs?!” sagot ko naman at nagpumilit na nga siyang lumabas at magvideoke.

Pagkarating sa living room eh inabot sa amin ni Michael ‘yung songbook para makapili daw kami ng kakantahin.

“Hala! ‘Di man ako kumakanta.” Sabi ko pero tila wala lang siyang narinig at sinet-up lang niya ang videoke machine.

“Ako ng unang kumanta ah?” sabi ni Michael at pumindot ng numero.

“Hala, memorize lang numbers ng videoke?” bulong ko.

Nagflash sa TV ‘yung title at artist ng kanta...

SANA’Y AKO NA LANG

Six Part Invention

Heto na naman
Sulyap ng 'yong mata
Na nagsasabing, ika'y nag-iisa
Pinilit kong sabihin
Ngunit di ko magawa
Na magsabing gusto kita

Tuwing makikita ka
Ang damdamin ay hindi mapigilan

(Chorus)
May nagmamahal naba sayo?
Kung wala'y ako nalang
Lahat ibibigay sayo
Na walang alinlangan
Sana'y bigyan naman ng pansin
Ang puso kong ito
Kaya tanong ko lang
Kung may nagmamahal naba?
Sana'y ako nalang

Lagi kitang inaabangan
Baka sakali maka-usap man lang
Ngunit takot ang nadarama
Pag nariyan ka na
Pero naiinis pag may kausap ka ng iba
[ Lyrics from: http://www.lyricsmode.com/lyrics/s/six_part_invention/sanay_ako_na_lang.html ]
Laging nasa isip ka
Di na magbabago magpakailan pa man

(Chorus)
May nagmamahal naba sayo?
Kung wala'y ako nalang
Lahat ibibigay sayo
Na walang alinlangan
Sana'y bigyan naman ng pansin
Ang puso kong ito
Kaya tanong ko lang
Kung may nagmamahal naba?
Sana'y ako nalang

Hindi na magbabago ang puso ko
Ako'y magmamahal sayo ooh... ohh...

(Chorus)
May nagmamahal naba sayo?
Kung wala'y ako nalang
Lahat ibibigay sayo
Na walang alinlangan
Sana'y bigyan naman ng pansin
Ang puso kong ito
Kaya tanong ko lang
Kung may nagmamahal naba?
Sana'y ako nalang

Sa ganda ng boses ni Michael at ganda ng lyrics ng kanta eh ramdam na ramdam ko ang emosyon sa pangkakanta niya. Naramdaman ko na pinaghuhugutan siya ng emosyon at alam kong si Shane ang tinutukoy niya pero siyempre, di nawala ang ilusyon ko na ako ang kinakantahan niya kasi naman eh! Sa’kin sa ba naman nakatitig? Yiiih!

Erase. Erase. Erase! Hindi ako ang kinakantahan niya!!! Nahawa lang ako sa daydream syndrome ni Shane! Grrr!

Pagkatapos niyang kumanta eh pumalapak lang ako ng pagkalakas-lakas.

“’Kaw na talented!” sabi ko lang.

Lumipas ang oras na pinagusapan lang namin ang boses ni Michael samantalang si Carl tahimik lang.

“Problema mo Bes?” pag-uusisa ko.

“Wala.” Dry niyang sagot.

“Wala daw. Tahimik mo eh.” Pangungulit ko lang.

“Wala nga Bes. Gutom lang siguro.” Sabi sabay ngiting pilit.

Ba’t ‘di pa kasi sabihin noh? Hilig lang talagang magtago ng nararamdaman ‘tong mokong na ‘to. Bahala siya, mababaliw siya sa pagpipigil ng nararamdaman.

‘Pag kasi may nararamdaman ka eh dapat nilalabas mo kahit na maganda man ito o hindi. Dahil kapag isinarili mo ang nararamdaman mo eh ‘di mo na lang mamamalayan na isang araw eh sasabog ka na lang dahil may hangganan lahat ng tao, ‘di p’wedeng lahat ng emosyon kaya mong itago sa loob mo.

At dahil nga gutom na DAW si Carl eh kumain na kami.

“Hala! Piyesta ba?” tanong ko lang kay Michael dahil sa sobrang dami lang ng nakahaing pagkain. May appetizer, main dish, dessert, ETC. ETC.!

“Dami daw. Sakto nga lang eh.” Sagot naman niya.

“Nganga.” Sabi ni Carl at sinusubuan niya nga ako. Magsimula pa dati ay ginagawa niya na ito kahit sa school. Ewan ko nga ba dito, nakakahiya nga eh dahil pinag-uusapan na nga kami pero wala naman akong magawa, mapilit siya eh.

At nag-9:00pm na nga. Kailangan na naming umuwi kahit na nag-eenjoy pa akong kasama ang mga kaibigan ko.

“Sige, mauna na kami. Gabi na eh.” Sabi ko.

“Ah ganun? Dito na nga lang kayo magpalipas ng gabi?” sagot ni Michael.

“’Wag na. Nakakahiya atsaka baka mag-alala lang si Mommy dahil hindi ako nakauwi.” Sagot ko.

“Ah okay, sige.” Sabi niya. “Pero sandali lang ah.”

Tumakbo si Michael paakyat pero ‘di naman nagtagal eh nagbalik din siya kaagad. Napansin kong may tinatago siya sa likod niya pero ‘di ko na pinansin baka sabihin pakialamero ko naman. LOL

“Uhmmm... Bago kayo umalis, may gusto lang akong ibigay sa’yo Jake.” Sabi niya.

At pinakita na nga niya ang tinatago niya sa likuran niya.

“Etong stuff toy... Para sa’yo” At ngumiti lang siya ng napakatamis =)

Tinanggap ko ito pero wala na akong nasabi.

“Tara na? Gabi na oh!” pag-aapura lang ni Carl.

“Oh sige. Mauna na kami ah?” pagpapaalam ko. “Bye!”

Itutuloy...

A BOY’S STORY / A GIRL’S STORY - Chapter 7

2012-01-31T17:04:00.001+08:00

A Boy’s Story / A Girl’s Story

Written by Jordan Dula

Salamat sa mga nagbasa at nag comment na sina:

Clyde Rivera(basahin mo pati AGS!! text text ulit next time na may load ako, sun gamit ko ee, alang load ang tm); -cnjsaa-(namiss ko lang mahaba mong comment :] ); Jake of Cebu; j.v(di ko lang naintindihan ang last line mo :/ lols); ZROM60; jemyro; dereck; James; Boss J; JRS from Pampanga (WOW, sino ka ka!!? Wahaha, matagal tagala na rin nung last ako pumunta ng vmobile san fernando office eh, nung grand opening ba? at talagang naalala mo pa pagmumukha ko ah? LOL); Jun(andun po pangalan nio sa last chapter :] ); AJAYcabrera (ayan, chapter 7 na.. nung udays mo pa inaabangan yan alam ko :] ); R.J (salamat talaga sa compliment sa story :] )

salamat din sa mga anonymous at silent readers kung meron man :)

Chapter 7: A Boy’s Story

Wednesday morning!

Isang magandang gising ang sumalubong sa akin. Maganda ang gising dahil alam kong nawala na sa puso ko ang inis o galit kay Carlo. ‘Di nga naman magandang nagtatanim ng sakit ng loob, kaya dapat matuto tayong magpatawad dahil tayo rin mismo ang mahihirapan kung hindi natin iyon gagawin.

As usual, maaga akong pumasok sa school. At as usual ulet, si Carlo pa din ang nadatnan ko sa room.

“Good morning!” masigla kong bati sa kanya.

“...” ‘Di siya sumagot at ni hindi man lang tumingin.

“Good morning sabi ko.” Pag-uulit ko sa kanya at tinutok ko bibig ko sa tenga niya para mabingi, ‘di ba daw mamansin?

“Narinig ko.” Tipid na sagot niya.

“Hala, ‘di man lang babati pabalik?” sabi ko sa sarili at nagtaka naman ako, parang nung last week lang siya ang nangungulit sa akin bumati ng “Hello!”.

Naramdaman ko iyong kirot sa dibdib ng may binati ka katapos ‘di ka babatiin pabalik. Ganun pala iyong nagagawa ko sa iba kapag hindi ako bumabati pabalik. Ouch! Pero kahit ano naman kasing gawin ko sa sarili ko, ganito na talaga ako, supladito na talaga pero ayos lang, cute naman eh. Haha

Hala! Ba’t wala pa sina Michael at Shane? 5 minutes na lang ah 7:00am na. Wala naman akong makausap dito sa room.

Bumukas ang pinto.

“Good morning class! Bati ni Mr. Gomez, English teacher namin.”

Si Mr. Gomez ay masungit na teacher pero masasabi ko gusto ko siya dahil sa marami akong natutunan sa subject niya at may authority ‘pag nagsasalita. ‘Di tulad ng iba, nagpapaagos sa kung anong gusto lang mangyari ng mga estudyante.

7:08am. Dumating na sina Michael at Shane.

“Sorry Ma’am we’re late.” Sabi ni Michael at yumuko kay Mr. Gomez at tumuloy na sila upuan nila.

“Saan kaya galing iyong dalawang ‘yan at sabay pa pumasok?” tanong ko sa sarili.

Kinuha ko ang cellphone ko at tinext si Shane.

“Oh ba’t late na naman kayo?” text k okay Shane.

“Nakalimutan ko kasi gumawa ng assignment kaya ginawa muna namin.” Reply ni Shane

“Assignment? Bukas palang kaya ‘yung mga yun! Wednesday pa lang po kaya.” Text ko. Talagang dalawang eto oh. Wala sa sarili kahit kelan, ‘di kasi nakikinig sa discussion. Pasaway na bata, kelan kaya nila marerealize ang halaga ng pag-aaral? Hay nako.. :P

Hindi kami magkakatabi nila Michael at Shane dahil sa binigyan kami ng seating arrangement ni Mr. Gomez last week nung first day na nagmeet kami. Grabe nga ang seating arrangement eh, napapagitnaan ako ng dalawang barkada ni Nate. Naa out place nga ako. Pinaparinggan din kung minsan.

“Grabe naman no tol? Sadya lang na may mga mang-aagaw ng kaibigan dito sa mundo noh?” sabi ng nasa kanan ko na si Jonathan na alam ko naman na ako ang tinutukoy niya dahil sa ngayon ay kami na ang kasa-kasama ni Carl.

“Huh? Malay ko ba tol, ako ba gumawa ng mundo?” sagot naman ng nasa kaliwa ko naman na si Joseph.

Napangiti ako dahil sa nasabi netong si Joseph.

“Tumatawa ka?” pagsisindak sa ‘kin ni Jonathan.

“May narinig kang tawa?” sagot ko naman ng pasungit.

“Wala, pero...” sagot niya pero inuunahan ko na siya.

“Puwes, ‘di ako tumatawa, ang tawa may tunog. Ngumiti lang ako.” Sabi ko sabay belat sa kanya. “Hindi kaya parehas ‘yun!”

Bumulong naman siya pero ‘di ko narining kung ano dahil sa mahina lang, bulong nga ‘di ba? May bulong bag pasigaw? haha

“Jonathan and his seatmates! Pay attention! If you do not want to listen to our discussion, you better go outside!” sigaw ni Mr. Gomez.

Natahimik naman ako dahil sa pakiramdam ko ay napahiya ako sa klase dahil unang beses kong masabihan ng teacher. Grrrr! Ba’t naman kasi ugok ang mga katabi ko, ‘di ako makapag focus! Pero ganun pa man, pinilit kong making at intindihin ang mga lessons, bulungan lang kasi ng bulungan sina Jonathan at Joseph eh.

Lumipas pa ang ibang mga subjects, ayun, naging maayos naman.

LUNCH TIME!

Tahimik si Carl. Ramdan ko ang titig niya sa akin pero ‘di ko pinapahalatang pinapansin ko iyong pagtitig niya. And weird lang ganoong feeling na may nakatitig sa ‘yo ng di mo alam ang gustong sabihin. ‘Di ko alam ang takbo ng isip ng taong ito oh!?

At ayon, bumili nakami ng makakain sa canteen at nagsimula na nga kaming magkainan.

“Sarap netong kare-kare ni Aling Maring ah.” Sabi ni Carl. Kumuha siya kutsara niya at nilagay sa plato ko. =) ang sweet lang.

“Tikman mo.” Sabi niya sabay ngiting abot tenga. Aayaw sana ako kasi ayaw ko ng kahit anong gulay kaso wala na akong nagawa dahil nalagay na nga niya sa plato ko.

Ewan ko ba. Naramdaman ko na napakasweet ata nitong si Carl. LOL. Mas sweet pa kay Michael.

Pero ganun pa man, ‘di ko pinansin ang kare-kare ni Carl. Ayoko ko nga ng gulay eh, kaso kumuha ulit ng kare kare si Carl sa plato niya at isinusubo niya sa akin. Hala!

Pero di ako ngumanganga. :P

“Nangangawit ako oh.” Sabi niya sabay paawa effect ng mukha niya.

“E di mangawit ka!” sagot ko naman. “May kamay ako nuh! Atsaka ‘di ko naman sinabing subuan moko.”

At inalis na nga niya at biglang naalis ang ngiti sa mukha niya.

Pagkatapos kumain.. BUSOG!! Haha, tumungo na kami sa susunod naming silid-aralan.

Nagpatuloy ang pagke-kwentuhan namin pero si Carlo napansin kong tahimik.

“Tahimik mo ah?” tanong ko sa kanya.

“Wala. ‘Di mo kasi naappreciate ‘yung ginawa ko kanina.” Sagot naman niya.

“’Sus! Yun lang pala eh. Sa susunod kasi ‘wag gulay!!!” sagot ko sa kanya.

“Sarap kaya. Gusto ko lang naman i-share sayo kung gaano kasarap ‘yung kare-kareng iyon. Katapos ‘di mo man lang pinansin.” Sabi niya sabay sad face. :’(

“...” ‘Di na ako nakasagot. Tumahimik na muna din ako at inakbayan siya. Feeling ko kasi nararamdaman niya na ‘di ko naappreciate ‘yung effort niya para magka-close kami kaya inakbayan ko na lang siya gaya nung pag-akbay sa akin nun ni Shane para maramdaman niya na kaibigan naman ako, lagi lang andito. J

Lumipas ang oras pakikinig sa mga teachers namin. Pero sina Shane at Michael, ‘di na natapos ang kwetuhan kahit may teacher na nagdidiscuss.

UWIAN NA!!!

As usual, sabay na naman kami ng pag-uwi ni Michael. As usual ulit, may katext na naman siya kaya nagtext na lang ako sa nanay ni Carlo, ikinwento ko mga nangyari, di naman napa trouble ‘yung anak niya.

Hanggang sa makauwi na kami sa aming kanya kanyang mga bahay.

Chineck ko ang mga stick on notes ko na nakadikit sa pader ng kwarto ko.

Hala! Dami kailangan gawin! Toxic!

For Thursday:

English: Assignment: Read pages 55-62 and answer the questions on pages 62-63.

FilBas: Basahin ang Barayti at Barasyon ng Wika sa pahina 25.

ColAlg: 20 item quiz. Yey! Peyborit subject, Math! Haha

Eto ang mga assignments na akala nila Shane at Michael ay para kanina. Para bukas pa lang kaya mga toh. LOL. Excited much?

Syempre, nagbasa-basa na ako at sumagot ng assignment at nagreview na din ng konti sa Algebra.

Mga 7:30pm na ako natapos. Chineck ko cellphone ko.

Nagreply pala nanay ni Carlo.

“Salamat iho sa araw-araw mo na pag-iinform sa nangyayari sa anak ko sa akin. Salamat din sa pagsama niyo sa kanya sa grupo niyo. Salamat talaga! Hindi ko alam kung paano kita mapapasalamatan ng lubos. Salamat talaga.” Reply ng nanay ni Carlo.

“Wala ho iyon Mrs. Vicente.” Reply ko naman.

“Napakaformal mo naman.. Tita na lang, Tita Gina na lang.” Text niya.

“Sige po. Salamat din po Tita at may load ako ngayon! Hehe” reply ko at hindi na siya nagreply pa, baka nagpahinga na din.

Kumain na ako ng hapunan. Ako lang mag-isa kumakain, araw-araw ganyan kasi sa ganitong oras eh tulog na si Mommy galing sa trabaho.

Pagkatapos eh naligo na ako bago matulog para presko ang pakiramdam.

^^, Goodnight!

Kinabukasan ay late naman sina Shane at Michael. Anu kaya pinaggagawa ng mga ‘yun palagi nalang silang absent?

Itutuloy...

A Girl’s Story: Chapter 7

Tuesday. This is the day na pinatawag ang parents nila Carlo at Jake. Well, ayos naman ang lahat.

Sabay-sabay ulit kaming maglunch.

Ewan ko lang.. Parang iba ang titig ni Michael kay Jake, ‘di ko maexplain, iba din siya kung makakatitig sa akin. Ay nako!

Naging masarap an gaming kainan hindi lang sa pagkain namin eh kundi na rin sa kwentuhan namin ni Michael, syempre ‘di nawawala ang mga jokes niya na walang palya sa pagpapatawa sa akin, bentang benta lahat samantala sina Jake at Carlo iba ang pinag-uusapan. Ewan, sama-sama kami pero tila hati ang grupo simula ng dumating si Carlo, feeling ko nawala sa akin ‘yung atensyon ni Jake. Hay nako! Pangarap ko, unti unting napapalayo! Andiyan na eh! Pero nawawala pa! Siguro natotorpe lang sa ‘kin, feeling ko ako pinag-uusapan nilang dalawa ni Carlo eh. Haha.

“Sandali. Palagi naman ako ang nagjo-joke eh. Kaw naman!” sabi sa akin ni Michael.

“Ah.. Eh.. Wala akong baon na joke eh.” Sagot ko naman.

“Weh???” sabi niya at pinilit niya nga ako para magjoke.

Dahil sa pagpipilit niya eh wala na rin akong nagawa kundi ang magjoke. Nahihiya ako sa kanya dahil iisa lang ang joke na alam ko at alam kong korni.. haha

“Ano ang gulay na kulay puti?” tanong ko.

“Labanos?” sagot niya.

“Hinde” sagot ko naman.

Nag-isip ng malalim pero walang maisip na masagot.

“Eh ano naman?” sabi niya “Eh wala nako maisip na puting gulay ah! Puro green lang alam ko! Wahaha”

“Edi... PUTIto!” sabay tawa tapos tumawa din siya ang cute lang niyang magsmile, ewan ko ba, parang naattract na din ako sa kanya! TSk3! Di pwede toh! Di ako two timer! :P

“Eh ano naman mas maputi sa PUTIto?” dagdag ko.

“Hahaha!” tumawa siya at sumagot. “Edi, MAS PUTITO”.

Napuno na ngang tawanan ang buong araw pati sa pagdidiscuss ng teacher eh panay joke lang kami. Kaya lumipas ang araw, wala ako masyado natutunan pero ayos lang masaya naman eh! Para sa akin kasi eh, ang purpose ng mabuhay ay ang maging masaya araw-araw, yan ang paniniwala ko.

Patuloy lang sa pagdi-discuss mga teachers pero nakikipagdaldalan lang ako sa mga katabi.

Uwian na!

As usual, ako lang mag-isa uuwi. As usual, katext ko pa din si Michael.

“Bukas ah? 6:15am, kita tayo sa STL Building.” Text ni Michael habang papauwi na ako.

“Anung meron.” Reply ko.

“Basta.” Text niya.

Nagtaka naman ako, ano’ng meron sa STL Building. Weird, naisip ko na lang baka naman hanggang ngayon naamaze pa siya sa mga facilities ng university. LOL

Bago matulog ay nagfacebook muna ako.

ADD AS FRIEND: Hinanap ko sina Michael, Jake at Carlo.. Pati na rin yung iba naming kaklase..

ACCEPT FRIEND REQUEST: Mga ibang kaklase ko at yung iba di ko kilala. Inaccept ko lahat :P

And lastly... GAMES!!!

Kinabukasan...

Bilang napag usapan namin ni Michael pumunta ako sa STL Building.

“Andito nako sa STL Building.” Text ko kay Michael.

“Akyat ka sa rooftop.” Reply niya.

Mag-eelevator sana ako kaso ‘di pa pala nakabukas.

Practical joke ba ‘to??? Haha, Papagurin lang ata ako netong mokong na ‘to sa pag akyat!

Kaakyat ko ay naroon siya. Nafeel ko na romantic ang place na ‘to kung sino man magbabalak mag-propose.. haha pero ganun pa man, pinagbwisitan ko si Michael. Napagod kaya ako pag-akyat.

“Oh anong meron dito?” tanong ko na pabwiset.

“Ano ba ‘yan? Wala man lang bang Good Morning?” sabi niya sabay pakawala ng ngiting nakakalusaw.

“Oh Good Morning na!” sagot ko naman. “Oh ano na?”

“Good morning din my baby” sabi niya.

Hala! Baby??

“May bibigay lang sana ako.” Dagdag niya at may dinukot siya sa bulsa niya.

“Flowers and Chocolates, for you!” sabay bigay ng isang pirasong SANTAN at isa ding pirasong CHOCO MANI.

“Grabe ka!!! Sabi ko na nga ba eh pagtitripan mo lang ako eh!!!” sabi ko sabay batok sa kanya, loko talaga ang Michael na ‘to. “Pinaakyat mo akong bonggang bongga para lang diyan!?”

“Cute nga eh, unique.” Sabi nga at ngumiti ulit.

“Oo, unique dahil wala ng iba pang gagawa nito sa sobrang pangit ng idea!!!” sagot ko lang pero di naman talaga ako nabwiset, nadisappoint lang siguro, iba kasi ineexpect ko eh. Kala ko.. Ah.. Eh... Hahaha

“Siyanga pala, patingin ng assignment mo sa English, compare ko lang sagot natin.” Sabi niya.

Hala!!! May mga assignments at quiz pala kami ngayon!!!? Nakalimutan ko! TETRIS BATTLE kasi eh! Kakaadik lang :P (Sinisi pa tetris battle eh nuh?) at nagpanic ako dahil wala naman akong alam na assignment. LOL

“Hala! ‘Di ko nagawa! Nakalimutan ko!” sigaw ko lang.

At ayun, minadali na lang namin gawin. Pinagsulat niya ko, samantalang ako binasa ko ‘yung book.

“Basahin mo pa din kahit pangsasagot kita ng assignment. Malay mo magtanong si teacher natin katapos wala ka masagot. Ba’t kasi inuna pa facebook eh” Sabi niya.

“Opo tatay!” sagot ko. Parang tatay lang kasi kung makasermon.

Saktong 7:00am “Tapos na!” sabi ni Michael.

At dali dali kaming pumunta sa silid-aralan namin dahil oras na!

“Oh ba’t latena naman kayo?” text ni Jake.

“Nakalimutan ko kasi gumawa ng assignment kaya ginawa muna namin.” Reply ko.

“Assignment? Bukas palang kaya ‘yung mga yun! Wednesday pa lang po kaya.” Text niya.

Napaisip ako.. Oo nga nuh?

“Ay! Oo nga pala, tsk3, Michael kasi eh.” Reply ko.

“Ayan, ‘di kasi kayo nakikinig pag discussion eh.” Text niya. Hala! Nasermunan na ako kay Michael kanina ngayong sermon na naman kay Jake. Anu ba yan?! LOL :P

Itutuloy...

Another Boy’s Story: “Bully” (ABS/AGS Extension) - Chapter 2

2012-01-28T15:11:00.000+08:00

Chapter 2: Another Boy’s Story: “Bully”

Ako nga pala si Carlo, Carlo Vicente.

Nung mag high school ako ay patuloy pa din ako sa pambu-bully ng mga kaklase. Kaya ayun, palaging napapatawag ang parents ko sa principal’s office. Wala na ako nun pakialam sa sasabihin ng mga parents ko, feeling ko naman kasi kahit ano naman gawin ko sa buhay palaging mali sa paningin nila at ang taning tama sa kanila ang pagnenegosyo at wala ng iba. Gusto nga nila eh kumuha ako ng business related course. Wala ako talagang kursong kunin eh kumuha ako ng hindi business related course para hindi sila matuwa.

Pero ngayong college na ako eh napag-isip isip ko. Wala hindi ako naging masaya sa takbo ng buhay ko. Wala akong naging tunay na kaibigan. kaya naman napag-isip isipan ko na simulan ang pagbabago sa buhay ko.

Sa mga unang araw ng pasok eh nakasama ko barkada ni Nate pero ‘di ako nakikisabay makipag-lunch sa kanila. Gusto ko kasi, mapag-isa muna, makapag isip-isip.

Pagkatapos kong kumain ng mag-isa ay tumungo na kaagad sa room namin sa susunod na subject kahit na maaga pa. Pagkarating ko roon ay wala pa ‘yung mga classmates ko. Kaya naman naramdaman ko ang pakiramdam ng nag-iisa... malungkot... walang ingay... walang saya... walang buhay...

Maya-maya pa ay dumating na. Si Jake. Natatandaan ko ang pangalan niya dahil siya iyong unang nagpakilala sa klase kanina at walang katabi kanina. Mukhang emo ang batang ‘to. Haha

“Hello!” bati ko sa kanya.

‘Di niya ko pinansin na tila walang narinig. Loko ‘to ah. ‘Di ba daw mamansin?

“Hello, sabi ko.” wika ko sa mismong tapat ng mukha niya.

“Hello.” Sagot niya.

Anu ba ‘yan? ‘Yun lang sagot niya?

“I’m Carlo pala.” Sabi ko.

“Okay.” Sagot niya.

Nice. Kakaubos lang ng pasensiya ‘to ah. Gusto ko lang naman makipag kaibigan para masimulan ko na ang pagbabago na gusto kong manyari sa buhay ko.

“Oh, ‘di ka man lang magpapakakilala sa akin?” tanong ko kahit alam ko na pangalan niya, makapangulit lang.

“Jake.” Sagot naman niya.

At dahil sa ang tipid niya sumagot eh tinanong ko siya...

“Mukha ka wala kang kibo? Kanina sa Math class natin kayong tatlong nina Michael at Shane ang pinakamadaldal ba’t para atang naputulan ka ng dila?” biro ko sa kanya pero mukhang iba ang naging perception niya doon.

Biglang kumunot noo niya at sabing “Pake mo?”

Natahimik naman ako dahil sa feeling ko ayaw akong kausapin ng taong ito. O sabihin ko ng wala ni isang taong gusto makipagkaibigan sa akin? Kawawa naman ako L Siguro ganun talaga, walang taong nakatadhanang makipagkaibigan sa akin. Kaya lumabas na lang ako... nag isip isip ulit...

Maya maya pa ay nagsidatingan na ang mga kaklase ko. Pansin ko na tinititigan ako ng mga classmates ko sa pagkakatulala sa kawalan bago sila pumasok sa silid-aralan.

Feeling ko kinakaawaan nila ako. Kaya naalala ko nanaman ‘yung panahon na kawawang kawawa ako dahil sa pang-aapi sa akin ng mga kaklase.

Ayoko ko na maging kawawa sa paningin ng ibag tao. Kung ang pagbabagong naisip ko eh ibabalik ‘yung panahong kawawa ako eh hindi ko na itutuloy ito kaya bumalik ako sa silid-aralan at pinagtripan si Jake at kasama na rin pala sina Michael at Shane. Napansin kong napakasaya niya ‘di tulad nung ako kausap niya kanina.

“Sumaya na ulit si Joyce kasi nandiyan na si Michelle.” Pasaring ko lang kay Jake habang papunta sa upuan ko.

Nagpatuloy lang ang pang-aasar ko sa kanya.

Kinabukasan eh inalok ko siya ng lollipop dahil napag-isip isip ko ay mali ako kaso hindi niya tinanggap. Kaya lumabas ako ulit. Naiyak ako, dahil nagsasawa na ako sa buhay na ito. Paulit ulit lang naman ang nangyayari eh, walang pagbabago. Ako pa din ‘yung Carlo na ayaw kaibiganin ng lahat. Pinigilan ko nalang ang sarili ko umiyak dahil sa unti-unti ng nagsisidatingan mga kaklase namin.

Dahil sa tig aapat na miyembro lang ang isang grupo sa Chemistry Lab eh pinalipat ako nila Nate. Feeling ko para lang akong tutang pinamigay lang, ni hindi ma nila pinag isipan kung sino papalipatin eh ako na kaagad ang nakita nila, wala talaga ako silbi sa mata ng karamihan. Yan lang ang pumasok sa aking isipan.

Habang hinihintay namin sina Shane at Michael dahil may binili pa sila eh naisip ko na naman pagtripan si Jake hanggang sa napikon siya, nagalit, itinulak niya ako at hindi ko na napansin na natumba na pala ako at may kaunting maliit na sugat dahil sa nabasag ang mga equipments na bumagsak pala kasama ko.

Maya-maya ay kinausap ako ni Micheal.

Ipinaliwanag ko sa kanya ‘yung nangyare. Nahihiya man, pero alam ko sa sarili ko na kasalanan ko.

“Sana tol gawa ka ng paraan para magkaayos kayo, ayaw ko kasing may nasasaktan sa mga kaibigan ko, dahil ang mga kaibigan ko ay parang sila na ang buhay ko kaya pinapahalagaan ko sila higit pa sa pagpapahalaga ko sa sarili ko.” sabi niya. “Kaya ginagawa ko ang lahat para mapasaya mga kaibigan ko, ibinabahagi ko kung anong meron ako sa kanila kasi kung hindi rin naman dahil sa kanila eh parang patay na rin ako dahil walang magiging buhay ang buhay ko kung wala ag mga kaibigan ko.”

Naantig ang puso ko sa mga sinabi niya dahil ramdam ko ‘yung sinabi niya pero parang tinusok din ang puso ko dahil dito, dahil pakiramdam ko, hindi ako makakahanap ng ganoong klaseng mga kaibigan, ‘yung may importansya ka sa kanila.

“Sige tol, ita-try ko magkaayos kami.” Sagot ko na lang.

Pinagsulat ko si Jake ng experiment paper niya dahil sa nagsusulat pa siya sa group notebook. Sa pagsusulat ko eh hindi ko naramdaman ang sakit ng daliri. Ewan ko ba, ang sarap nung feeling na may pinagsusulat ka katapos alam mong isa ‘yung paraan para mapatawad ka niya sa nagawa mong kasalanan.

Natapos na kami sa pagsusulat at natapos na din ako sa paghuhugaw ng mga equipments ay tumuloy kami kay Ma’am Yumul dahil sa nangyaring kanina. Pinapabayad nila ang mga nabasag na equipments at pinapatawag ang parents namin.

Patay na naman ako neto kay Mama at Papa. Tsk!

Isinabay na ako nila Michael sa lunch. Alam ko, isa din ito sa mga paraan ni Michael para magkaayos kami ni Jake. May nararamdaman akong kakaiba sa dalawa... ‘Di ko lang malaman kung ano, pero may kakaiba talaga sa kilos nila... Hmmm....

Itutuloy...

Another Boy’s Story: “Bully” (ABS/AGS Extension) - Chapter 1

2012-01-26T21:07:00.001+08:00

Another Boy’s Story: “Bully” (ABS/AGS Extension)

Chapter 1

Masasabi ko na ako na ang pinaka maligayang tao sa buong mundo dahil sa natagpuan ko na siya...

Habang naglalakad-lakad ay naalala ko ang mga nangyari sa buhay ko, mga napagdaanan ko sa buhay bago ako naging ganito kaligaya dahil sa pagmamahal na natagpuan ko sa kanya, pagmamahal na ‘di ko inaasahang mararamdaman ko sa kanya.

At heto na nga ang naalala ko habang naglalakad sa kawalan...

Ganito siguro talaga ang buhay. Sabi nga sa kanta, parang gulong lang iyan, minsan nasa taas ka, minsan nasa ibaba.

Masasabi ko noon na ako ang nasa ibabang parte ng gulong ng buhay na ito.

Pre-school pa lang ako noon ay palagi na akong inaapi ng mga kaklase ko. Ewan ko ba bakit ako na lang palagi ang napagti-tripan ng mga kaklase ko noon kasi alam ko naman noon na hindi totoo ang kinukutya nila sa akin. Alam ko sa sarili ko iyon, hindi iyon totoo!

“Bakla!!!” sigaw mga kaklase ko noon na palagi na lang bumabalik balik sa isipan ko kahit aong pilit kong alisin ito.

Napakasakit ng ganito, iyong tipong pinag-iisipan ka ng iba ng isang bagay na alam mo namang hindi ka naman. Iyong walang respeto ang mga tao sa iyo.

Wala naman akong magawa noon kundi ang umiyak na lang sa isang sulok, walang laban, walang kakampi.

“Susumbong ko kayo kay Nanay!” iyan ang palagi kong sigaw ko sa kanila ngunit pinagtatawan lang nila ako dahil ilang beses ko ng binanta sa kanila ito pero wala namang nagyayari dahil hindi ko naman talaga sila nasusumbong.

Gustuhin ko mang sabihin kay Nanay ang lahat ay hindi ko masabi dahil iyan sa takot ko at lalong lalo na... Wala silang panahon sa akin, iyon ang nararamdaman ko. Minsan nga, naiisip ko na ampon lang siguro ako kasi ‘di na nila ako inaasikaso, tanging mga katulong lang namin ang mga nag-aalaga sa akin ‘di kagaya ng ibang mga bata, hatid sundo sila ng mga nanay nila sa school. Puro na lang kasing negosyo ang inaasikaso nila. Hindi ko naman hinahangad ang napakaranyang buhay eh. Gusto ko lang maramdaman ang pagmamahal ng mga magulang.

‘Di na kasi kagaya ng dati, nung hindi pa sinwerte sina Nanay at Tatay sa negosyong pinasukan eh ako ang palagi nilang inaasikaso dahil ako lang ang tanging anak nila. Noon ay nakukuwento ko pa ang mga masasayang nangyayare sa school namin, pero ngayon, gusto ko mang ikwento lahat ng pang-aapi ng mga kaklase ko ay ‘di ko man magawa.

Nagpatuloy lang pang-aapi ng mga kaklase ko sa akin...

Pero ngayon, masasabi ko na na ako na ang nasa taas.

Pinag-aralan aralan kong maging matapang at hindi pumayag na api-apihin na lang kung sinuman.

Nagulat na lang silang lahat na lumalaban na ako.

Hanggang sa hindi ko na namalayan na ako na pala ang nambu-bully ng mga kaklase.

“Bakla!!!” sigaw ko sa isa kong kaklase. Sa lahat na nakikita kong lalampa-lampa ay iyan na ang naging tawag ko kahit hindi naman talaga sila bading dahil ako ngayon, makisig na, macho, kailangan lang katakutan, ako lang dapat ang lalaking lalaki sa paningin lahat ng babae at wala ng iba.

‘Di ko man din gusto ang ganito, ang mang-api ng iba dahil alam ko gaano ito kasakit dahil napagdaanan ko ang ganito pero kailangan kong gawin para sa sarili ko, nagsawa na kasi ako na ako lang palagi ang naapi.

Ako nga pala si Carlo, Carlo Vicente.

Itutuloy...

A BOY’S STORY / A GIRL’S STORY - Chapter 6

2012-01-22T15:47:00.000+08:00

A BOY’S STORY / A GIRL’S STORY

Written by Jordan Dula

Okay, salamat, thanks, arigato, gracias sa mga readers and sa mga nagcocomment!!!

Salamat sa mga nagcomment sa chapter 5 na sina: jemyro; ramy from qatar & j.v from italy(from Italy at Qatar pa talaga ah? umiinternational na ata 'yung ABS/AGS ko? kapal ko naman, haha); -cnjsaa- & jhay rotia (mahaba talaga kau kung mag comment ha? salamat sa pagsuporta, hehe); dereck; Boss J; ZROM60; James; Clyde Rivera (post ka na ng new pic mo sa fb! haha!); R.J.; Jun; Clariz Dungca at sa mga anonymous at silent readers kung meron man! :P

Salamat din sa mga nagvote ng LOVE TEAM para kay Jake ay yan ay sina: ramy from qatar; -cnjsaa-; Hotako D 220; j.v; J.R.S from Pampanga (San ka pala sa pampanga? hehe); jhay rotia; dereck; mike; -tomo3-; Boss J; Jun; R.J.; at sa mga anonymous :)

Paki suportahan nalang po natin ang mga blogsites ko:

http://mgalikhanijordandula.blogspot.com

http://jordandulafictionstories.blogspot.com

Note: This story is a fiction. Kung meron mang anong pagkakahalintulad sa buhay niyo o ng kakilala niyo, gaya ng pangalan, pangyayari at iba, ay maaaring nagkataon lamang at hindi sinasadya.

A Boy’s Story: Chapter 6

Dahil sa sobrang galit ko ay para na akong papatay ng tao. Ngayon ko lang naramadaman ang ganito, ang sobrang galit, nakakaubos na ng pasensiya ang ganito eh, ‘yung tipong binabastos ka dahil sa pagkatao mo. Alam ko, ‘di ako perpekto na tao pero alam ko naman sa sarili ko na ‘di ko deserve ang ganoong pambabastos dahil hindi ako tumatapak ng ibang tao.

Lalapitan ko pa sana siya para humabol pa ng suntok pero naramdam ko na lang na inaawat na pala ako. Dahil sa tindi nga ng galit ko eh hindi ko napansin na si Michael na pala ang umaawat sa akin.

“What’s going on here!?” pasigaw na tanong ni Miss Yumul.

At ayun na nga, ichinismis na kaagad ng mga kaklase ko ang nangyari.

“Bigla na lang pong tinulak ni Jake si Carlo.” Sabi ng isa kong kaklase na tila di alam ang buong pangyayari.

“Hindi! Nauna si Carlo, iniinis niya si Jake.” Sagot naman ng isang kaklase na babae at nagsmile siya sa akin. Weird.

“Mr. Jake Delos Reyes and Mr. Carlo Vicente, right?” Tanong ni Miss Yumul sa amin.

Nanatiling nakayuko lang si Carlo. Ako naman ay tumango.

“We’ll talk, both of you, about this issue later after you accomplish your experiment.” Sabi ni Miss Yumul nanatili namang kalmado.

“Paki-linis nalang yang mga nabasag na instruments, regarding sa mga yan, you’ll have to replace or pay those na nabasag niyo. Pasalamat nalang kayo eh hindi ‘yung mga mamahaling instruments ang mga pinahiram ko sa inyo kundi, baka isang taon niyo ng allowance eh di pa kumasya pambayad.” Dagdag ni Miss Yumul.

Nanatili lang akong walang imik buong oras, wala sa sarili, ganun din si Carlo, tulala lang kaya sina Michael at Shane na muna ang nagleader at assistant leader samantalang ako naman ang secretary at si Carlo naman ang maghuhugas ng mga equipments.

Hindi ko lubos maisip na hindi ko napigilan ang sarili ko sa ganitong bagay lang. Nahihiya ako sa sarili ko dahil ang pagkakakilala ko sa sarili ko ay isang taong mapagpasensya pero bakit ganito? Siguro nga tama sila, mas mahirap kilalanin ang sarili kaysa pagkilala ng ibang tao.

Nakuha na halos matapos ang experiment ay wala pa rin akong kibo.

“Ayos ka lang ba?” tanong ni Shane.

“Oo, ayos lang ako.” Matipid kong sagot kahit sa loob loob ko ay ay ayos ag pakiramdam ko. Narealize ko na totoo pala ang sinasabi nila... Ang katagang ‘I’m fine’ na ang pinakahindi totoong sagot ‘pag tinatanong ka kung kamusta kana.

At umupo sa tabi ko si Shane inakbayan. Gumaan ang pakiramdam ko dahil dito, naramdaman ko na may taong narito lang para sa akin para maging maayos lang ang pakiramdam ko pero sa tingin ko a mas magiging maayos ang pakiramdam ko kung si Michael ang umaakbay sa akin ngayon pero ganun pa man, okay na din ‘to, siguro ‘di nga si Michael ang taong ineexpect kong magiging caring para sa akin.

“Okay, tapos ko na gawin ‘yung experiment.” Sabi ni Michael.

Sinulat ko na ang mga sagot ni Michael sa group notebook namin samantalang sila naman ay nagsulat sa individual experiment paper.

Dahil sa mabagal talaga akong magsulat at wala pa din ako sa mood eh ako nalang pala ang nagsusulat sa aming grupo. Pagkatapos kong magsulat sa group notebook ay magsusulat na sana ako sa sa individual paper pero ‘di ko makita ang photocopy ko ng experiment.

“Eto ‘yung paper mo.” Sabi ni Carlo. “Pinagsulat na kita.” At ngumiti siya sa akin pero ramdam ko ang lungkot sa likod ng ngiting iyon.

‘Di ko naman ngayon malaman ang mararamdaman kung maiinis pa din ako sa kanya o maawa. Ah!!! Ewan!

Kinuha ko ang photocopy ko sa kanya at chineck ito kung tapos na nga at ayon, ayos naman, in fairness, maganda sulat niya, parang sulat pambabae.

Pinass na namin kaagad ‘yung experiment namin at binalik na namin ang hiniram naming equipments and materials.

“ Ms. Concepcion and Mr. Dominguez, you two can now go. For Mr. Delos Reyes and Mr. Vicente, you two must stay, we’ll talk about what had happened a while ago.” Sabi ni Miss Yumul.

Pinanarrate ni Miss Yumul sa akin kung ano ang nangyare.

“...” di ako nakasagot.

“Ma’am, kasalanan ko po ang lahat. Ako ang nag-umpisa, pinrotektahan lang po ni Jake ang sarili niya. Pasensiya na po sa abala. Ako na rin po ang magababayad ng mga nabasag kanina.” Sabi ni Carlo.

“Ma’am, ayos na po ba? P’wede na po ba kami mag-lunch break?” dagdag ni Carlo.

“No, I need to talk with both of your parents or guardians next week, during our schedule.” Sabi ni Miss Yumul.

“Ma’am, ‘wag na po, please? Ako na rin naman pong magbabayad ‘di ba” sagot ni Carlo na halata ko namang nag-aalala.

“This is not just about those broken equipments na kailangan niyong palitan o bayaran but also, your parents should be aware of the troubles you are in.” Sagot ni Miss Yumul. “If ever na di niyo ininform ang parents niyo about this, we have other ways to talk with your parents. Remember, we have documents in the registrar’s office, we could vist your parents at your home anytime. Mas nakakahiya naman siguro if malaman ng parents niyo na di niyo sila iniinform na may ganito kayong issue dito sa campus.”

At hindi na nga nakasagot pa si Carlo. Di ko man alam ang laman ng isipan niya eh alam ko naman na nag-aalala siya na pagalitan siya ng parents niya.

At pinalabas na nga kami ni Miss Yumul. Pagkalabas namin ay naroon pa pala sina Michael at Shane na akala ko ay naglunch na.

“Oh, lunch na tayo?” tanong ni Michael.

“Sige, tara, gutom na din ako eh.” Sagot ko kahit hindi naman ako masyadong gutom. Pinipilit ko lang na magmukhang okay lang kahit hindi masyado dahil sa maiistorbo ko si Mommy ng isang araw niya ng trabaho.

“Ikaw Carlo? Sabay ka na sa amin?” tanong ni Michael kay Carlo.

“Hinde. Kina Nate ako sasabay.” Sagot naman ni Carlo.

“Umalis na kaya sila kanina pa.” Sabi ni Michael.

“...” wala ng nasagot pa si Carlo.

“Oh ano? Sabay ka na sa amin?” tanong ulit ni Michael.

“Busog pa ‘yan! Tara na!” pumagitna na ako sa pag-uusap nila dahil ayokong makasabay ‘yang Carlo na ‘yan baka kung ano pangti-trip na naman ang gagawin sa akin.

“ ‘Di pa kaya siya kumain. Isama na natin siya, mukha namang nagsisisi na siya sa nagawa niya kanina sa’yo eh.”

“Wala sa mukha ‘yan noh? Kahit ako naman kaya kong gawin ‘yan ee” sabi ko. Ewan ko ba, patuloy lang akong sa pagsasalita ng masama sa kanya pero parang pati damdamin ko nasasaktan. ‘Di kasi ako sanay ng ganito, may kaaway, ayaw ko nun eh, parang ambivalence ‘yung nararamdaman ko.. tipong gusto kong pagsalitaan siya ng masama pero masakit din para sa akin na ginagawa ko iyon.

Hanggang sa wala na nga akong nagawa kundi pumayag na sumama siya sa amin mag lunch, at least ngayon lang naman siguro siya makikisabay kaya ayos na lang din.

Pero mali pala ako dahil sa sumunod na araw eh kasabay nanaman pala namin siyang maglunch. Bwiset naman oh!

Hanggang sa dumating na ang next week at kailangan papuntahin ang parents sa school dahil nga sa nangyari sa amin ni Carlo.

Ikinwento ni Miss Yumul ang nangyari sa nanay namin.

Nahihiya ako kay Mommy nung panahong ito dahil ayokong nagbibigay ng problema sa kanya pero ganito na nga ang nangyari.

Si Carlo naman nanatiling nakayuko, walang imik.

“Nakakahiya naman po kung kayo lang ang magbabayad ng mga nabasag nila.” Sabi ni Mommy sa nanay ni Carlo. “Parehas lang naman na may kasalanan ng anak natin.”

“Huwag na, nakikita ko sa inyo na mas kailangan niyong magtipid, sa amin barya lang ‘to.” Sagot ni Mrs. Vicente.

Lumabas ng room si Carlo.

“Ako na humihingi ng tawad sa nagawa ng anak ko. Nagpapapansin lang talaga iyan, minsan mali lang ang paraan niya para mapansin. Kasalanan na rin namin siguro ng ama niya bakit siya nagkaganyan. Palagi kami kasing busy sa negosyo namin kaya di na namin masyadong napagtuonan ng pansin ang paglaki niya.” Sabi ni Mrs. Vicente na halata ang hiya niya sa amin.

“Sana kahit nagkaganoon kayo ng anak ko eh wag mo siyang iwasan. Gusto ko kasi sana na magkaroon siya ng mga kaibigan kasi sa bahay, palagi lang ‘yan nagkukulong, palaging malungkot, mag-isa.” Sabi ni Mrs. Vicente. “Sana magbalik ‘yung dating Carlo, ‘yung Carlo na palaging masaya, mabait, walang sinasaktang iba.”

At nakuha na ngang matapos ang pag-uusap namin kay Miss Yumul.

Lumabas na kami ng room.

“Bye Mom!” sabi ko kay Mommy. “Pasensya na ah, naabala kita ngayon”

At umalis na nga si Mommy.

Babalik na sana ako sa Chemistry Lab kung saan sinimulan na nila Michael at Shane ang experiment pero may pahabol pa na sinabi sa akin si Mrs. Vicente.

“Jake anak, pwedeng manghingi ako ng favor sa’yo?” tanong niya.

“Ano po ba iyon?” sagot kong patanong.

“Pwede ba iinform mo ako kung ano ang mga ginagawa araw-araw sa school ni Carlo?” tanong niya.

“Ah paano naman po?”

“Text mo lang ako o kaya tawagan. Nag-aalala kasi ako sa kanya, di ko na alam ang nangyayari sa buhay niya.” Sabi niya. “Dati kasi, nung bata pa yang si Carlo palakwento iyan, kinekwento niya lahat ng nangyayari sa school niya kaso unti unting nagbago iyon di naman malaman ng tatay niya kung bakit. Tinatanong naman namin siya pero di rin naman sumasagot.”

“Ah.. Eh.. Di ko po mapapangako na makakatext po ako sa inyo. Di naman po kasi ako nagloload madalas, kapag lang kailangan ko, kailangan po kasing magtipid.”

“Ganun ba?” tanong niya sabay dukot sa bulsa niya ng kanyang wallet. Inabot niya sa akin ang isang libong piso.

“Ay naku po tita, ‘wag na po, nakakahiya.”

Pero nag-insist siya kaya wala na din akong nagawa. Ang kulit ng nanay ni Carlo! Haha, kaya di kataka takang makulit din ang anak niya.

May ilan pang mga bilin si Mrs. Vicente na hindi na ako nakatanggi dahil sa naabutan na niya ako ng pera dahil kung tutuusin, sobra sobra na ang isang libo, para lang pang text sa anong nangyayari kay Carlo.

At bago kami naghiwalay ay may ibinigay siyang card.

“Ah, muntik ko ng makalimutan, eto, calling card card ko, nandiyan ang cellphone number ko. Salamat ah hijo. Sige, mauna na ako, may mga bagay pa kasi akong kailangang asikasuhin.”

At ayun, napasubo nga ako sa favor ng nanay ni Carlo. Hay naku! Dapat kasi sa una pa lang sinabi ko na di pwede humingi ng favor ee.. haha

Itutuloy...

A Girl’s Story: Chapter 6

At dali-dali ko ngang pinuntahan si Ma’am Yumul para paalam na nagkakagulo sa Chemistry Lab.

Tinanong niya sa mga kaklase namin kung ano ang nangyare at kinausap niya sina Jake at Carlo at sinabihan na mag-uusap sila after ng experiment.

Dahil sa napansin namin nina Michael na tila wala pa sila sa sarili eh kami na muna nagpresenta na maging Chemist at Assistant Chemist, sila naman ang secretary at cleaner.

Madali lang yung experiment na ginagawa namin, lahat naman kasi ng gagawin eh nakasulat na dun sa photocopy at may guide din sa whiteboard.

Naging masaya ang experiment na to dahil puro kulitan lang kami ni Michael na halos makalimutan na namin sina Jake at Carlo.

Malapit na kaming matapos pero may gagawin muna daw kami ni Michael since madami pang oras.

“I-comfort mo si Jake, ako naman kakausapin ko si Carlo sa labas tungkol sa nangyare kanina.” Utos niya.

Nasiyahan naman ako dito, friend na talaga ang dating sa akin ni Michael, parang gumagawa siya ng paraan para magkalapit kami ng Jake ko! ^^, chance ko na ‘to! Hahaha

Umupo ako sa tabi ni Jake at inakbayan siya pero di ako umimik. Binigyan ko siya ng panahon makapag-isipisip at pinaramdam ko na lang na andito lang ako para sa kanya di lang sa oras na masaya siya, kundi pati na rin sa malungkot na panahon.

Maya-maya pa ay naramdaman ko nalang na lumuluha na siya. Kumuha naman ako ng tissue para punasan ang luha niya. Ramdam ko ang lungkot na nararamdaman niya, para talagang may special connection between sa aming dalawa. Siya na talaga ang pangarap ko, tadhana ko :)

Pagkatapos na ng experiment ay sinulat na namin ang sagot dun sa photocopy. Samantala si Jake naman sa group notebook muna siya sumulat. Ang bagal niyang sumulat, walang gana. Kukunin ko na sana yung photocopy ni Jake para pansulat ko kaso na kay Carlo na pala ito at sinusulatan na.

“Hayaan mo na siya magsulat.” Sabi ni Michael at ngumiti.

Umakbay sa akin si Michael at bumulong sa akin.

“Hindi naman importante kung sino ang tama at kung sino ang mali sa kanilang dalawa, ang importante lang, marunong silang magpakumbaba at aminin sa isa’t isa ang pagkakamali nila.” Dagdag niya.

Naramdaman ko ang gustong gawin ni Michael at ‘yun ang pagbatiin sila ni Jake. Naramdaman ko ang pagkamabait talaga ni Michael, ako nga ee di ko inisip na pagbatiin sila kundi ang naisip ko eh awayin ko din si Carlo dahil inaway niya si Jake ko. :P

Pagkatapos ng pagsusulat ay ipinass na namin group notebook at individual papers namin at ibinalik na rin ang mga equipments na nahugasan na ni Carlo at pagkatapos noon ay kinausap na sina Carlo at Jake ni Ma’am Yumul. Napagdesisyunan namin ni Michael na hintayin na sila at sabay sabay nakaming mag lunch.

Naging maayos naman ang lahat, mukhang ayos lang naman na sabay sabay kaming kumain pero ganunpaman nanatiling tahimik sina Carlo at Jake.

Sa mga nagdaan pang mga araw ay napagdesisyunan namin na isabay na si Carlo araw araw sa lunch, kahit medyo alangan pa ang dalawa ay wala na rin naman silang nagawa.

Friday: Kaming apat na talaga magkakasama kahit di nagkikibuan ang dalawa.

“Tignan niyo oh? Si Carlo kasama na palagi ang mga losers!” sabi sabay tawa ni Nate. “Baka mahawa sa sa kafederasyon na si Joyce!” at nagpatuloy nga ang grupo nila sa pagtawa.

Naramdaman ni Michael na parang mapipikon na si Carlo kaya inawat na niya ito wala pa man.

“Tandaan mo, iba ang pagiging disiplinado sa duwag.” Sabi ni Michael kay Carlo. “Huwag na huwag mong iisipin na duwag ka dahil di mo sila nilalabanan.”

At kumalma na nga ng konte si Carlo dahil sa mga sinabi ni Michael sa kanya.

Dumaan ang weekends na puro Jake at Michael lang ang laman ng isip ko. Ewan ko ba ba’t pati si Michael ee di ko maalis sa isipan ko, siguro lang dahil sa sobrang bait at masayahin pa niya. ‘Di ko rin maiwasang alalahanin ‘yung mga pick up lines niya atsaka lahat na ng jokes niya, mula sa mga korni hanggang sa mga nakakasakit ng tiyan san a jokes.

Dumating ang Tuesday at iyon na nga ang araw na pinapatawag ang parents nina Carlo at Jake.

Ako naman ang Chemist at si Michael naman ang assistant. Di naman nagtagal ay bumalik na si Carlo sa Chemistry Lab, iniwan niya pala dun mga parents nila at si Jake. Nahihiya na daw kasi siya sa nanay niya dahil sa ilang beses na niya naexperienced na pinapatawag ng teacher ang parents. At ayun, tatlo na nga kami nagkukulitan.

At dahil sa hindi naman talaga ako marunong o matalino eh tinulunga ako ni Michael sa lahat ng procedure ng experiment, parang siya nga ang Chemist at Assistant lang ako, baliktad.. haha

Itutuloy...

A BOY’S STORY / A GIRL’S STORY - Chapter 5

2012-01-12T18:17:00.001+08:00

A BOY’S STORY / A GIRL’S STORY
Written by Jordan Dula

Note: This story is a fiction. Kung meron mang anong pagkakahalintulad sa buhay niyo o ng kakilala niyo, gaya ng pangalan, pangyayari at iba, ay maaaring nagkataon lamang at hindi sinasadya.

Pasensiya na po, feeling ko ‘di maganda ang pagkakasulat ko nitong kabanatang ito pero nung naimagine ko naman ang scene na ‘to nung New Year’s Eve eh ang ganda ganda. LOL. ‘Di ko siya masulat as exactly the way I have imagined it. Haha

Again, papasalamat ako sa mga nagko-comment na sina: j.v; Hotako D 220; Jun; ramy from Qatar;Robert_mendoza94@yahoo.com; dereck; Chris; -cnjsaa (sige, kaw na may mahabang comment, haha); --KEVS ^_______^; R.J.; ram; at MARGE!!! Hala, bat napunta ka sa site na ‘to? LOL

jhay rotia ('di ka ba nag comment, ang pagkakaalala ko nagcomment ka ng mahaba kaso di ko makita. LOL)

Pati na din sa mga silent reader(s) [kung meron lang naman], kung wala eh salamat pa din :) haha.

Anyways, enjoy reading! ^^,

A Girl’s Story: Chapter 5

“Nag-iisa?” tanong niya naman.

“Oo, nasa labas, nakatulala sa langit, mukhang malalim ang iniisip.”

Nakita ko ang concern sa mga mata ni Jake nung sinabi ko na nakatulala si Carlo at mukhang malungkot pero napansin ko namang iniba niya ang usapan, halata kaya, sobrang walang connect kay Carlo o kaya sa pagtututulala niya sa langit o kung anuman.

Hmmm... Totoo kaya yung mga haka-haka noon nung high school kami tungkol sa kanya? Hindi! Hindi Pwede!!!

Mamamatay ako ‘pag nangyari ‘yon! Oh my!

Dahil sa wala pa naman ang time eh inalok ko si Jake sa sandwich na dala ko.

“Gusto mo?” wika ko.

“Siyempre naman, blessings ‘yan, ‘di dapat tinatanggihan.” Sagot naman niya at natuwa naman ako dahil sinadya ko talagang dalawang sandwich ang baunin ko.

Yey! Makakasabay ko na siyang kumain sa wakas! At take note, kami lang dalawang kakain. Haha, ang sweet lang ng scene na ito, parang ‘yung mga telenovela kong pinapanood lang sa TV.

Inimagine ko na nasa isa kaming romantic dinner date, with rose petals everywhere and with matching candlelight pa!

Pero naudlot ang aking pagpapantasya dahil dumating na si Michael. Putik naman oh!

“Ay, kala ko masosolo ko na si Jake” iyan ang nasa loob-loob ko.

“Wow, sarap naman ata niyang sandwich ah, pakagat naman oh?” sabi ni Micheal sa amin.

Nagtinginan kami ni Jake kung kaninong sandwich ang sandwich na ipapagkagat sa kanya.

Pero humarap sa akin si Michael at ibinuka ang bibig. “Patikim” sabi niya.

Ibinigay ko sa kanya ang sandwich. “Oh ayan, kagat kana.” Badtrip kong sabi dahil di ko man lang naenjoy ‘yung moment na kami lang dalawa.

Ibinalik niya naman sa akin ang sandwich at sinabing “Subuan... please?” sabi niya at nagmake face na nagmamakaawa.

Pagkabigay sa akin ni Michael ng sandwich sabi ko “Ayoko nga! Para ka namang bata niyan eh.”

“Sige na please?” pangungulit niya. Si Michael ang tipo ng makulit pero hindi nakakainis, ang pagkamakulit na parang hinahanap-hanap din, ‘di kagaya ng iba nakakabanas! Pero kahit ganun pa man ay hindi ko pa din siya sinubuan dahil sa naiilang ako at baka ano pa isipan ng iba naming kaklase. Ang ginawa ko nalang eh, dinilaan ko ang buong sandwich.

“Oh? Gusto mo pa?” tanong ko at tumawa lang kami nina Jake dahil sa reaksiyon ni Michael na lubhang nandiri.

“Kadiri ka naman Shane!” sabi niya kaya lumapit nalang siya kay Jake. “Sa’yo na nga lang ako makikikagat” sabi niya kay Jake.

Isusubo sana ni Jake ‘yung sandwich kay Michael pero sabi ni Michael “Tol, ako na lang hahawak ng sandwich, ang sagwa eh.” At napansin kong namula si Jake.

“...” natameme si Jake.

“Ako na lang kaya magsusubo sa ‘yo.”

Sarap magharutan ng dalawang ‘to talaga. Pero napapansin ko lang, pag si Michael ang kausap ni Jake eh minsan nagbu-buff pa ‘tong si Jake, parang pinipili ‘yung mga salitang babanggitin pero pag ako kausap eh parang tuta lang niya kahit anong panlalait eh sinasabi pero ayos lang, pabiro lang naman eh atsaka totoo rin naman. Haha

“Hala! Napudpod na ata ang eyeliner mo at tigka-kalahati lang ng mata mo ang nakaeyeliner??” pangti-trip lang sa akin Jake.

“Ayos naman make up niya ah? Ganda nga niya ‘di ba?” sabi ni Michael.

“Oo nga, ang ganda ng make up niya. Pang clown pa! Napasobra sa din kasi sa puti dahil sa pulbos”

Nagtawanan lang kami hanggang sa dumating na ang teacher namin.

Nagstart siya by checking the attendance.

“Nice, you are all complete. I hope that we will have a perfect attendance until finals.”

“Okay, we will officially start our class this school year by doing this simple experiment.” Pag-didisscuss ni Miss Yumul.

Sabi niya na madali lang ang experiment, kahit isang oras lang ay puwede namin itong matapos kaya hindi namin mako-consume ang buong tatlong oras na lab ngayong araw.

Pinag-form kami ni Miss Yumul into groups, kung sino gusto namin makagrupo until the end of the semester, 4 members each group dapat.

Siyempre, sigurado nakaming tatlo nina Michael at Jake na magkakagrupo nakami, so isa na lang ang kulang, naghanap kami sa malapit sa ‘min kung meron pang walang kagrupo, kaso wala.

Ichineck ni Miss Yumul kung ayos na ang groupings.

Kami na lang ata ang grupo na 3 pa lang ang members, kasi nakita namin na tigaapat na mga kaklase namin.

“In my class list, you are 48 in total, so dapat sakto kayong tigaapat unless may absent, pero wala naman.”

“Oh kayo? Lima kayo diyan ah, lumipat ang isa.” Sinabihan ni Miss Yumul ang grupo ng mga kalalakihan.

Nagkagulo sila kung sino ang papalipatin sa grupo namin.

“Oi, Carlo, lipat ka na nga doon!” pagpapalayas ni Nate sa kanya. Mukhang wala naman magawa si Carlo kaya wala na siyang nagawa kundi siya ang lumipat.

Nakita ko ang pagkaawa sa mukha ni Carlo, tila kasi gusto niyang manatili sa grupo nila pero wala siyang magawa kasi para lang siyang asungot sa grupo kaya ganun ganun nalang siya pinalayas.

Huling bilin ni Miss Yumul bago siya pumunta doon sa kung saan ‘yung mga custodians. Each group kailangan bumili ng mga face mask, detergent pang linis ng mga gagamiting equipment pagkatapos gamitin, basahan at iba iba pang gamit. Ang dalawa sa grupo ang bibili, ang dalawang matitira ang mga hihiram ng mga equipments and materials na gagamitin sa laboratory experiment # 1.

“Kami na bibili nina Shane ng mga gagamitin namin kayo nalang magstay dito.” Sabi ni Michael.

“Ayoko, si Carlo na lang ang sasama sa’yo, tinatamad ako eh” sabi ko kay Michael pero ang totoo niyan eh gusto ko lang titigan magdamag si Jake.

Pero bigla akong hinatak ni Michael papalabas at wala na akong nagawa kundi ang sumama sa kanya.

“Masyado ka naman pahalata eh. Ayaw mo sumama ‘di dahil sa tinatamad ka.” Sabi ni Michael at tumawa siya.

“O ano naman dahilan ko para umayaw ako sumama?” tanong ko sa kaniya at patuloy kong paga-alibi.

“Halata naman kaya, gusto mo lang titigan si Jake.”

“...” Natahimik ako ng sandali.

“Hindi ah?!” medyo delayed kong pagdedeny, ‘di ko kasi expect na obvious na ako.

“Magpapalusot ka pa eh.” Sabi niya at ngumiti na tila nagsasabi na ‘di ko siya mapaglilihiman.

Hindi na ako sumagot pa.

Dahil sa maaga pa ay wala pa masyadong nakabukas na tindahan kaya tumungo na lang kami sa palengke na malapit sa din naman.

Medyo naging tahimik ang paglalakad namin.

Sa paglalakad namin ay na-realize ko na sobra na siguro ako makapantasya kay Jake to the point na nagiging masyado nang evident.

Ano ba naman ang magagawa ko? Nagmamahal lang naman ako ah? Ano’ng masama dun?

Habang bumibili kami ng detergent, biglang humirit ‘tong si Michael.

“Detergent ka ba?”

“Bakit naman?” sagot ko.

“Inalis mo kasi ‘yung mantsa dito sa puso ko eh.” Sagot din niya. “Kaya eto, para na siyang bago.”

Natawa naman din ako. Hindi dahil sa natawa ako sa banat niya, natawa ako dahil ang korni niya at ang cute ng facial expressions niya dahil sa parang mukhang inlove na inlove siya sa akin habang bumabanat.

Ewan ko ba. Masaya lang ako sa bawat banat niya. Minsan nga, natatawa ako makita lang ang facial expressions niya kahit ‘di man siya nagjo-joke, pinagkakamalan na nga niya ata akong baliw eh.

Hindi na kami nagtagal eh bumalik na rin kami. Konti lang din naman kasi yung pinapabili ni Miss Yumul.

Pagkarating ng chemistry lab eh nadatnan namin na may kaguluhan. Si Jake inaawat ng mga kaklase namin habang si Carlo naman ay tumayo sa pagkakaupo sa sahig na napansin din namin na may nabasag na mga test tubes, graduated cylinder at iba pang mga kagamitan.

Itutuloy...

A Boy’s Story: Chapter 5

“Ang weird ni Carlo noh? Ang yabang yabang niyang umasta pero ‘pag nag-iisa mukhang senti ang dating.” Dagdag niya.

“Nag-iisa?” tanong ko naman.

“Oo, nasa labas, nakatulala sa langit, mukhang malalim ang iniisip.”

‘Di ko alam pero naapektuhan ako sa sinabi ni Shane tungkol kay Carlo. Bakit ba? ‘Di naman kami close ah? Nakokonsensiya lang siguro ako dahil sa alam ko na may connect ‘yung pagsusungit ko kanina kaya siya nagkaganun kasi naman kanina ang saya saya pa kaya ng mukha niya. Iniba ko ang topic ng pag-uusap namin dahil sa ‘di ko malamang dahilan.

Dahil sa wala pa naman ang time eh inalok ko si Jake sa sandwich na dala ko.

“Gusto mo?” wika niya.

“Siyempre naman, blessings ‘yan, ‘di dapat tinatanggihan.” Sagot ko.

Maya maya pa ay nandiyan na si Michael na siyempre nagpaliwanag sa araw ko.

“Wow, sarap ata niyang sandwich ah, pakagat naman oh?” sabi ni Micheal sa amin.

Nagtinginan kami ni Shane kung kaninong sandwich ang na ipapagkagat sa kanya.

Pero humarap si Michael kay Shane at ibinuka ang bibig. “Patikim” sabi niya.

Ibinigay naman ni Shane ang sandwich kay Michael ang sandwich pero ang gusto ni Michael ay si Shane ang magsubo sa kanya.

“Sanang ako na lang, willing na willing pa.” Wika ko sa sarili.

At nabigla nalang ako, dahil sa ayaw subuan ni Shane si Michael ay dinilaan ni Shane ang buong sandwich. Natawa ako dahil sa loko-loko pala talaga ‘tong si Shane, ‘di kasi halata sa kanya dahil sa ang ganda niya at ang seksi pa pero kahit ganoon pa man eh walang siya ni isang bahid ng kaartehan ‘di gaya ng iba, ‘di na nga maganda, sobrang arte pa. LOL

“Kadiri ka naman Shane!” sabi ni Michael kaya lumapit nalang siya kay sa akin. “Sa’yo na nga lang ako makikikagat” sabi niya.

Isusubo ko na sana ‘yung sandwich kay Michael pero sabi niya “Tol, ako na lang hahawak ng sandwich, ang sagwa eh.” At napansin kong uminit ang tenga ko.. HALA!!! Namumula ako!

“...” natameme ako at ‘di nakasagot.

“Ako na lang kaya magsusubo sa ‘yo.”

‘Di ko alam ang isasagot sa kagustuhan niyang subuan ako, umayaw ako magpasubo sa kanya, hindi sa magmumukha lang akong bata at nakakailang pa eh ayaw kong pagchismisan ng mga kaklase pero mapilit si Michael kaya wala naman akong nagawa pa, ‘di ko matanggihan ang ibig gawin sa akin ng isang mala-anghel na lalaking ito.

Hindi ko na-feel na romantic ang scene na ‘to. Grabe!! Feeling ko lang para akong tutang pinapakain pero natuwa pa din ako dahil sa pag-eeffort niyang subuan ako, puwede naman kayang ako na lang. Dahil sa mga kilos na ito ni Michael ay medyo naguguluhan lang ako ng konte, bakit kaya niya ginagawa sa akin toh? Bisexual din ba kaya siya? [Asa naman ako :’( ] O ganun lang talaga siya sa mga nagiging kaibigan niya? Ah! Bahala na. Basta ang alam ko, naeenjoy ko ang moment ‘pag kasama siya.

Maya-maya pa eh nandiyan na si Miss Yumul. Ipinaliwanag niya ang mga kailangan naming gawin sa araw na to. Una ay iginrupo niya kami, bawat grupo ay dapat mayroong tiga-apat na miyembro. Hinayaan niya kami piliin ang sarili naming mga kagrupo. Dahil sa tatlo pa lang kami ay nilipat si Carlo mula sa grupo nila sa amin dahil lima sila doon.

Sina Michael at Shane ang mga bumili ng mga iba naming mga gagamitin na pinabili ni Miss Yumul kami naman ni Carlo ang naiwan sa Chemistry Laboratory.

“Baba lang ako ah, ipapaphotocopy ko lang ‘tong gagawin nating experiment.” Sabi ko kay Carlo.

“Sama na ako.” Sagot niya.

“Ikaw na lang kaya magpaphoto copy?” sagot ko sa kanya.

“Ay, ‘wag na. ‘Di man pala kita makakasama eh.” Sabi niya.

“Bakit? Mas magiging maganda ba ang pagkakaphoto copy kung dalawa tayong magpapaphoto copy?” sumumpong na naman ang pagkasuplado ko.

“...” ‘di nakasagot si Carlo.

“Sige na nga, ako na lang.” Sagot niya na halatang napipiplitan lang.

Ako naman ang naghiram ng mga test tubes, alcohol lamp, beaker, medicine dropper at iba pa doon sa custodian.

Medyo matagal ang paghihiram dahil sa marami ang nakapila para maghiram din.

Pagkabalik ko ay naroon na sa table namin ‘yung mga photocopies pero wala sa table namin si Carlo. Inilibot ko ang aking paningin at ayun! Nakita ko siya mga kasamahan niyang kalalakihan at ako na nga lang ang natira sa sa table namin. Hays, kainip naman, antagal naman nina Michael at Shane. :(

Maya-maya pa ay bumalik na si Carlo sa table namin pero kasama niya ‘yung mga kasamahan niya na mayayabang ang dating.

“Gusto mo ng lollipop?” tanong sa akin ni ng kasama ni Carlo na si Nate na siyang pinakamaangas sa kanilang lahat.

“Ayoko.” Sagot ko dahil sa napansin kong iyon din ang lollipop ni inaalok ni Carlo kanina, baka isipin niya porke siya ‘yung nag-alok kaya ko tinanggihan.

“Sabi ko na nga ba sa iyo eh, ayaw niya ‘yang lollipop na yan eh.” Sabi ni Carlo sa kasamahan niya. “Ibang klaseng lollipop gusto mo?”

Naisip ko baka Chupa Chups na ‘yung iaalok niya at wala ng bubblegum sa gitna.

“Oo, sige.” Sagot ko naman ng may smile :P

“Tignan mo?!” sabi niyang malakas. “Sabi na nga bas a inyo eh kakaibang lollipop ang gusto niya! Buhay na lollipop ang trip!!” at naghiyawan sila pati na rin ‘yung iba naming kaklase na nakikinig pala.

5...

4...

3...

2...

1...

Sasabog na ako!!!

Sa ‘di ko malamang dahilan eh hindi ko na napigilan ang aking sarili kaya tumayo ako sa kinauupunan ko at nandilim ang paningin ko dahilan upang itulak si Carlo para siya ay matumba at mahulog ‘yung mga hiniram ko sa custodian kasama niya at nabasag ang mga ito.

Alam mo ‘yung feeling na gusto mong kalmahin ‘yung sarili mo pero ‘di mo magawa dahil sa tindi na ng galit na naramdaman mo?

Dahil sa sobrang galit ko ay para na akong papatay ng tao. Ngayon ko lang naramadaman ang ganito, ang sobrang galit, nakakaubos na ng pasensiya ang ganito eh, ‘yung tipong binabastos ka dahil sa pagkatao mo. Alam ko, ‘di ako perpekto na tao pero alam ko naman sa sarili ko na ‘di ko deserve ang ganoong pambabastos dahil hindi ako tumatapak ng ibang tao.

Lalapitan ko pa sana siya para humabol pa ng suntok pero naramdam ko na lang na inaawat na pala ako. Dahil sa tindi nga ng galit ko eh hindi ko napansin na si Michael na pala ang umaawat sa akin.

Itutuloy...

A BOY’S STORY / A GIRL’S STORY - Chapter 4

2012-01-07T14:43:00.000+08:00

A BOY’S STORY / A GIRL’S STORY

Written by Jordan Dula

Note: This story is a fiction. Kung meron mang anong pagkakahalintulad sa buhay niyo o ng kakilala niyo, gaya ng pangalan, pangyayari at iba, ay maaaring nagkataon lamang at hindi sinasadya.

Pasensya na po sa matagal na update, balik school po eh. Katapos quizzes agad salubong ng unang araw ng pasukan this 2012.

Maraming salamat po sa mga readers and commentors!

tomo3(ali mula siguru akaklasi, haha, gawa gawa kula mu reng characters eh); Jun; --makki--; kevs ^_______^; Chris; ram; rah16; Hotako D 220; jhay rhotia; R.J.

Promotions:

Basahin din po natin ang gawa din nina "akosiea" at "clydoscope".

A Boy’s Story: Chapter 4

12:30pm na nung matapos kong ipresent ang business. Wala ng time kaya bumili na lang ako sa 7-eleven na malapit sa school namin ng bottled water at dalawang pirasong biscuit.

At pumunta na ako sa room namin. Pagkadating ko ng room ay si Carlo pa lamang ang nasa loob ng silid-aralan.

Pagkaupo ko sa aking silya ay ngumiti siya sa akin at sinabing “Hello!” pero ‘di ko pinansin na tila wala akong nakita’t narinig. Narinig ko siyang bumulong pero ‘di ko na inintindi pa dahil ‘di pa naman kami close at gutom ako, wala ako sa mood makipagbatian.

Lumapit siya sa akin “Hello, sabi ko.” Sa mismong tapat ng mukha ko.

“Hello.” Sabi ko na lang para tumahimik ang mokong, ang kulet eh.

“I’m Carlo pala.” Sabi niya.

“Okay.” ‘Yan lang ang sinagot ko.

“Oh, ‘di ka man lang ba magpapakilala sa akin?” tanong niya sa akin.

“Jake.”

“Mukha ka wala kang kibo? Kanina sa Math class natin kayong tatlong nina Michael at Shane ang pinakamadaldal ba’t para atang naputulan ka ng dila?”

“Pake mo?” pagsusungit ko sa kanya. Gutom na ako eh, wala ako sa mood makipag-usap.

Natahimik si Carlo. Mukhang napahiya sa akin. Lumabas siya ng silid-aralan.

‘Di naman tumagal ay bumalik din si Carlo, pero kasama na ang ibang kaklase namin na puro kalalakihan.

“Parang wala sa mood si Joyce oh!? Este Jake pala. Wala kasi ata ‘yung BF niyang si Michelle, ayayayayyyy.. este Michael” sabi ni Carlo at nagtawanan ang buong grupo nila.

Bigla na lamang kumunot ang noo ko at nabigla sa sinabi niya. Uminit ang dugo ko sa kanya pero pinagpasensyahan ko na lang. Ayokong maalis ang magandang imahe ko sa university na ito, binigyan pa man din ako ng certificate na “Most Behaved Student of Batch 2010” tapos bigla lang akong makikipag-away.

Maya-maya pa ay dumating na sina Michael at Shane. Napansin ko ang hawak-hawak ni Michael at lalo akong nagutom, naku po!!! Itago mo ‘yan baka lantakan ko ‘yan. Oh my!

“Jake, para sa ‘yo pala. Naisip ko kasi baka ‘di ka pa nakakapaglunch kasi may business meeting ka pang pinuntahan kanina kaya pinang-take out na kita ng KFC.” Sabi ni Michael.

“Wow! Salamat!” ang aking naibulaslas. ‘Di ko malaman kung paano niya nalaman na gutom na gutom na ko. Siguro, siya na nga ang kalahati ng puso ko kaya naramdaman niya din ang pagkagutom ko, siya na nga siguro, siya na... ang tadhana ko, ayeee! :D (Kilig lang ako.. pero pinigilan kong ilabas ang nararamdaman ko, baka anong isipin niya pati na rin ni Shane.)

Nilamon ko na ang dalang KFC ni Michael. Baka dumating na kasi iyong teacher namin kaya, lamon lang! Wala nang hiya hiya ‘to!

“Para kang baboy kumain.” Biro ni Michael sabay tawa na kitang kita ko na manghang mangha siya sa laki ng subo ko. Ooopppppsss! SUBO. Ahem, KFC po sinusubo ko ah.. :P haha

Ang cute talaga ng titig niya. Parang kami lang dalawa sa silid-aralan at tila walang Shane na nag-eexist.

Balik na uli ang mood ko! :) May Michael na, may pagkain pa!

Naalis na ang bad vibes na dinala sa akin ni Carlo. Good vibes ulet. Nagsimula nanaman kaming magdaldalan nina Michael at Shane habang kumakain pa ako. Ewan ko nga ba, ‘pag dating sa kanila eh napapadaldal na rin ako. Magaan na talaga ng loob ko sa kanila kahit first day pa lang ng klase.

Dumaan si Carlo sa aisle malapit sa aisle namin para pumunta sa upuan niya, sa may bandang likod din kasi siya nakaupo.

“Sumaya na ulit si Joyce kasi nandiyan na si Michelle.” Pasaring ni Carlo sa akin na muling nagpaalis sa maganda kong mood.

‘Di naman naintindihan ni Michael ang sinabi ni Carlo dahil kitang kita ko ang pagkainosente sa mukha ni Michael pero kita ko na nagtaka silang dalawa ni Shane dahil sa alam naman nila na wala kaming kaklaseng Joyce at Michelle pero ‘di na nila pinagtuunan iyon ng pansin dahil pumasok na yung teacher namin.

Nagtuloy-tuloy ako sa pagkain, pero di ako binawalan teacher. Buti na lang! :D

Ganun lang ang nangyari sa buong araw. Puro pagpapakilala, walang ni isang nag-start na magdiscuss ng lesson.

Sabay na kaming umuwi ni Michael dahil parehas kaming sa San Fernando nakatira, si Shane naman ay sa Balibago kaya ang sinakyan namin ni Michael ay Villa Pampang na jeepney na kulay dilaw si Shane naman ay ‘yung Checkpoint Highway na kulay Blue.

Walang imik ang aming pagbibiyahe ni Michael. Gusto ko man magsimula ng isang kuwentuhan ay ‘di ko na nagawa dahil napansin kong busy siya sa kakatext kaya naman tinitigan ko nalang siya pero ‘di niya na siguro ‘yun napapansin dahil nga sa busy siya sa cellphone niya. Haysss, sana cellphone na lang ako. Basic need na nga ang cellphone ngayon, mula sa paggising hanggang sa pagtulog eh cellphone pa din katapat ng mga tao kaya naman ‘di ako nagkamali na magandang sideline business nga ang universal loading na pinasukan kong business.

Bumaba kami sa terminal ng jeepney dahil kailangan pa naming sumakay ng panibagong jeepney bago makarating sa patutunguhan namin.

Nagpatuloy ang katahimikan kaya nagkunyakunyarian na lang ako ng nagtetext din. Awkward kasi na nakatitig lang ako sa kanya buong biyahe baka makahalata ang mokong, patay ako na’ko nun, baka biglang mandiri at lumayo sa akin.

‘Di na rin tumagal eh nasa Hacienda Royal nakami, doon siya nakatira, kaya bumaba na siya.

“Sige, una na ako.” Sabi niya na may kakaibang ngiti. Ngiti ng isang taong parang in love.Weh? Baka naman imagination ko lang ‘yun, baka simpleng ngiti lang, binigyan ko lang ng malisya.

Saktong pagkababa niya, kinuha ko ang cellphone ko at nagtext.

“Ingats!” text ko sa kanya.

“ Ingat din! :D ” reply niya na may kasamang smiley na nagpangiti sa akin.

Ilang saglit pa ay bumaba na rin ako, ‘di naman kasi kalayuan ang Hacienda Royal sa Baliti na kung saan ako nakatira.

“Para po.” Sabi ko sa driver.

“May bababa?” sagot ng driver.

“Aakyat? Aakyat? May 2^nd Floor?” pabiro kong sabi na natawa naman ‘yung ibang mga pasahero kahit gasgas na joke na ‘yun dahil sa palagi kong naririnig.

At lumipas nga ang araw na puno ng saya dahil sa mga bagong kaklase at kaibigan. Naging mahimbing ang tulog ko dahil sa akap akap kong unan sa pagtulog.

Kinabukasan ay maaga nanaman akong pumasok, mga 6:15am pa lang ay nasa school na ako. Ayaw na ayaw ko kasi ang nale-late at dahil diyan eh tumuloy na ako sa Chemistry laboratory na sinabi kahapon ni Miss Yumul kung saan namin gagawin ‘yung experiment namin.

Pagkadating sa school eh si Carlo nanaman ang nadatnan ko doon. Ano ba ‘yan? Kakasimula pa lang ng araw eh panira kaagad nadatnan ko.

“Hello!” bati niya sa akin pero ‘di ko na pinansin.

As usual, ‘di ko siya pinansin.

“Galit ka ba? Nagjo-joke lang nama ako kahapon eh, napansin kong wala ng ka sa mood. Di ka naman bading ‘di ba pare?”

Lumapit siya sa akin at nag-alok ng lollipop.

“Peace na tayo?” sabi niya sa akin na may paawa effect ang loko pero ‘di ako nagpatinag, ‘di ko pa din siya pinansin hangga’t sa nagsimula nang magsidatingan unti-unti mga kaklase ko at ‘di na niya nga ako kinulit pa.

‘Di naman ako galit kay Carlo, inis lang. Papatawarin ko na sana siya kaninang nag-aalok siya ng lollipop kaso ‘yung inaalok niya eh yung tag-pipisong lollipop lang na may chewing gum sa loob, eh ayoko ng chewing gum eh.

“Mag-aalok na nga lang ng peace offering ung tagpi-piso pang lollipop, ba’t di man lang Chupa Chups, baka ‘yun eh tinaggap ko pa!” sabi ko sa sarili.

Maya-maya pa ay nandiyan na rin si Shane.

“Ang aga mo ah?” bungad ko sa kanya.

“Ah.. Eh.. ‘Di kaya! 6:30am na rin kaya.. Atsaka, ikaw din naman ah, aga-aga mo.” Pagtatanggol niya sa sarili.

“Ang weird ni Carlo noh? Ang yabang yabang niyang umasta pero ‘pag nag-iisa mukhang senti ang dating.” Dagdag niya.

“Nag-iisa?” tanong ko naman.

“Oo, nasa labas, nakatulala sa langit, mukhang malalim ang iniisip.”

‘Di ko alam pero naapektuhan ako sa sinabi ni Shane tungkol kay Carlo. Bakit ba? ‘Di naman kami close ah? Nakokonsensiya lang siguro ako dahil sa alam ko na may connect ‘yung pagsusungit ko kanina kaya siya nagkaganun kasi naman kanina ang saya saya pa kaya ng mukha niya.

Itutuloy...

A Girl’s Story: Chapter 4

“ ‘Di ka pa ba nabusog sa kinain natin?” tanong ko.

At sumagot siya “Ah, di sa akin ‘to, kay Jake.”

“ ‘Di ba business ‘yung pinuntahan niya? Baka ‘di na siya nakakain kaya nagtake-out na ‘ko para sigurado, atsaka para fair, ikaw nilibre ko, dapat pati din siya.” dagdag niya ng may ngiti sa labi.

Napaisip ako, ang thoughtful pala ni Jake. Kahit ‘di na namin kasama si Jake eh naalala pa niya rin ito. Ako nga na may crush sa kanya eh halos nawala na siya sa isipan ko dahil sa sarap ng kuwentuhan at sarap ng libre, syempre!!! Haha, minsan lang ‘to kaya enjoyin ko na dapat.

At oras na nga, kaya tumungo nakame sa school.

Pagkadating namin sa room eh nakita namin si Carlo sa labas ng room, tila nagmumuni muni, ang weird niya ang, ang yabang yabang kaya ng asta niya kanina sa Math class. Pero ‘di na namin ito pinagtuunan ng pansin dahil sa ‘di naman kami close.

Nadatnan namin si Jake sa room na siya palang mag-isa, mukhang wala sa mood at matamlay.

Ibinigay ni Michael ang dala niyang KFC at nakita ko sa mukha niya ang sabik kumain. ‘Di nga nagkamali si Michael, ‘di pa nga nakakain si Jake. Parang kambal lang sila, parang naramdaman ng isa ang gutom na naramdaman ng kakambal. Ang cute!!!

Pinagmasdan namin ang pagkain ni Jake, pinagmadalian na niya ang pagkain dahil sa malapit na matapos ang lunch break. Kaya nilamon niya nalang ng nilamon pero imbes na maturn off ako sa parang baboy lumamon eh lalo pa akong naturn on sa kanya.

First day pa lamang ay napapansin ko na magugulo na ang mga kaklase ko, ingay sa room eh,may magpapatawa na lang ng bigla.

Pero biglang natahimik ang klase ng pumasok ang teacher namin si Jake naman, ‘di nagpaawat sa pagkain pero ‘di naman siya binawalan ng teacher namin kaya pinagpatuloy lang niya ito.

Ganoon pa din ang activity namin sa lahat ng sumusunod na subjects, nagpakilala ulet, nakuha ko ng mamemorize ata lahat ng pangalan nila eh. Pero gaya kanina sa Math class, daldalan lang kami nina Michael at Jake.

DISMISSAL TIME!!!

Ayyy, uwian na. Nalungkot ako bigla, enjoy na enjoy akong kasama sila eh. Buti pa si Michael, kasabay sa pag-uwi si Jake dahil sa parehas sila sa San Fernando nakatira at ako naman ay sa Balibago.

Mag-isa man ako sa pag-uwi ay hindi ako nainip sa biyahe at dahil ‘yan sa nagtetextan kami ni Michael, tuloy tuloy pa din ang kulitan. Gusto ko sanang itext din si Jake kaso naisip ko naman baka masyado na akong halata sa nararamdaman ko.

“Alam mo, napansin ko kanina nung pinag-pass tayo ng ¼ sheet of yellow paper kanina sa Math class, may kulang dun sa pangalan mo na pinass mo.” Text ni Michael.

“Huh? Talaga? Ba’t ‘di mo ko sinabihan napansin mo pala.” Reply ko.

“Oo. Kulang talaga siya.” Sabi niya ulet

“Ano namang kulang?” reply ko.

“Apelido ko :P ” text niya at nangiti naman ako, bolero siguro ‘tong si Michael, andami alam na pickup lines eh.

“Haha, natawa ako dun ha? Siguro andami mo nang napaiyak na babae noh?” reply ko sa kanya.

“ Wala pa akong pinaiyak na babae huh!” text niya.

“Weh?” reply ko sa kanya. Halata naman na marami na siyang nagiging girlfriend eh, gwapo kaya din niya ang puti pa.

“Oo kaya, totoo yun, wala pa akong pinaIYAK na babae, pinaLIGAYA, madame, SOBRA!!!” text pa niya.

Hanggang sa pag-uwi at sa pagtulog ko eh hindi natapos ang pagtetext namin sa isa’t isa.

Good start ito sa pagsisimula ng school year. Masaya, sana magtuloy tuloy ito!

Kinabukasan eh inagahan ko ang pagpasok sa school dahil tinext ako ni Mariel na early bird itong si Jake kaya ayun! ‘Di na ako nag breakfast sa bahay, nagbaon nalang ako ng sandwich.

Pagkadating ng school ay maraming mga bumabati, bumati din naman ako pero ‘di na ako nakipag chikahan gaya nung high school, pakikipagchikahan ang unang inaatupag. Umakyat na ako sa Chemistry Laboratory dahil sigurado doon lang naman tatambay ‘yun ayaw kasi nun magstay sa mga maiingay na lugar gaya ng student center. Oh? Di ba? Alam na alam ko likes and dislikes niya! May source eh, salamat Mariel!

Kaakyat ko ay si Carlo nanaman ang nakita ko sa corridor, nakatulala nanaman sa langit gaya kahapon at halatang malungkot siya.

Tumuloy na ako sa loob ng Chemistry room.

“Ang aga mo ah?” bungad sa akin ni Jake.

“Ah.. Eh.. ‘Di kaya! 6:30am na rin kaya.. Atsaka, ikaw din naman ah, aga-aga mo.” Pagtatanggol ko sa sarili. Di ko naman masabi na inagahan ko talaga para lang makita siya.

“Ang weird ni Carlo noh? Ang yabang yabang niyang umasta pero ‘pag nag-iisa mukhang senti ang dating.” Dagdag ko para maalis sa akin ang usapan at baka makahalata pa siya na obsessed na obsessed ako sa kanya.

“Nag-iisa?” tanong niya naman.

“Oo, nasa labas, nakatulala sa langit, mukhang malalim ang iniisip.”

Nakita ko ang concern sa mga mata ni Jake nung sinabi ko na nakatulala si Carlo at mukhang malungkot pero napansin ko namang iniba niya ang usapan, halata kaya, sobrang walang connect kay Carlo o kaya sa pagtututulala niya sa langit o kung anuman.

Hmmm... Totoo kaya yung mga haka-haka noon nung high school kami tungkol sa kanya? Hindi! Hindi Pwede!!!

Itutuloy...