Mügemmell

Men vs. Lipsticks

2012-02-14T17:43:00.004+02:00

Bu akşam kırmızı ruj sürücem. Anton silip beni öpücek. Sonra ben yine sürücem. O yine silip beni öpücek. Peki ben ne yapıcam? Tabii ki bir kez daha sürücem. ''Ama rujlu öpemem ki!'' diycek. ''Peki tatlım.'' diyip silicem. Yine öpücek. Sonra tekrar sürücem. ''Ne gerek var ama buna şimdi? Senin dudakların zaten çok güzel. Sürme şunları.'' diycek. ''Tabii tatlım tabii.'' diyip yine sürücem.

Yani kısacası; Bu akşam kırmızı ruj sürücem. Bütün gece.

Gift Ideas for Valentines Day

2012-02-08T18:30:00.002+02:00

Eğer sevgilinize ''Tatlım sana sevgililer gününde ne alıyım?'' diye sorduğunuzda ''Amaaan, hiç bir şey. Sevgililer günü de ne yaaa...'' diye bir cevap alırsanız, ondan bir hediye beklediğinizi çünkü sizin de ona bir hediyeniz olduğunu söyleyin ve bu ikisinden birini verin.

Her sene Sevgililer Günü'nün sadece satış amaçlı bir etkinlik olduğunu vurgulayanların bıdıbıdılarını dinlemekten çok sıkıldım.

Sevgililer Günü tıpkı Yeni Yıl gibi, buz gibi geçen sıkıcı kış günlerini renklendirmek için ortaya atılmış, eğlenceli bir gün işte. Enjoy it!

Hediye alıcam, itinayla aldırıcam. Bu budur yahu!

Takım Ruhu

2012-02-08T12:25:00.004+02:00

Senelerdir ayakkabı çanta takım almadım. Ama bu parçalardan birini alsam, diğerini de mutlaka alırım. Sahinden çok beğendim. Lacivert minik bir elbiseyle... Siyah sigaret pantolon üzeri beyaz ipek bluzla... Ooo ne kombinler yarattım kafamda...

Yararlı Bilgi

2012-02-08T09:30:00.003+02:00

Efendim bakınız, internetten kolye alırken zincir boyuna nasıl karar vereceksiniz. Çok kulanışlı bir şema hazırlamışlar. Ama bence boynu ip gibi ya da göğüsleri limon kadar olmayan hanımlarımızın, gösterilenden 2'' uzun olanı tercih etmeleri daha yerinde olacaktır.

Dobby!

2012-02-08T09:22:00.002+02:00

Halloween'e çok var ama bunu görünce dayanamadım, Photo of the Day'e eklemek istedim. Dobby bebek kostümü şahane olmamış mı? İlk Halloween'de etraftaki bebeklerden birine bunu ellerimle dikeceğim.

Valide'nin Evrimi

2012-02-07T09:03:00.007+02:00

Hadi yemedik ama Mehmet Günsur torpiliyle Şehzade Mustafa'nın evrimini anladık diyelim.

Valide'nin evrimine ne demeli?

Yukarıda 1962 Model Mercury arabasına yaslanan Nebahat Çehreyle aşağıdaki Nebahat Çehre aynı insan mı?

Biz Mehmet Günsur'a torpil yapıyor olabiliriz ama zaman da Nebahat Çehre'ye yapmış belli ki.

Best Doodle Ever!

2012-02-07T05:51:00.003+02:00

Charles Dickens'ın 200. doğumgünü şerefine oluşturulan doodle, kanımca bugüne kadar yapılanlardan açık ara başarılı. Gecenin şu saatinde beni nasıl mutlu etti, anlatamam.

Mustafa'nın Evrimi

2012-02-06T22:40:00.001+02:00

Hadi yukarıdaki, aşağıdaki oldu...

Peki yukarıdakiler nasıl aşağıdaki oldu?

Mucizevi Zımbırtı

2012-02-04T20:50:00.003+02:00

Sivilceli bir insan değilim. Ancak tam çenemin üzerinde bir nokta var ki, ne zaman üzülsem, sıkılsam, heyecanlansam kabarmaya başlıyor. Tek nokta. O kadar uyuz oluyorum ki ona. Hep kötü anlarda fırtlayıveriyor. Yıllardır üzerine sivex ya da antibiyotikli bactroban merhem, hiç bir şey bulamazsam da diş macunu sürerim. Fakat bu zımbırtıyı denemeye kararlıyım. Sephora'da gördüm. Bakın. Blue light teknolojisiyle 24 saatte akneyi yok edebiliyormuş. Üstelik anormal pahallı bir şey de değil. Minik olduğu için çantada bile taşınabilir. Belki sizin de işinize yarar.

Soru

2012-02-03T09:03:00.002+02:00

Aile büyüklerinizden biri, Ferre chinchilla paltosunu size hediye etse, kabul edip giyer misiniz? Kürk karşıtlığınız nedeniyle teşekkür edip prensiplerinize aykırı olduğunu mu belirtirsiniz?

Kürk meselesi senelerdir konuşulur durulur. ''Organ süs olamaz.'', ''Vahşettir.'', ''Üzerinde ceset taşımaktır.''... Çevreci sloganları, olayları birebir takip etmesem de ben bile ezbere biliyorum.

Şahsi fikrim; Kürkle mi doğduk? Zavallı hayvancıklara eziyet edilyorsa, giymem, olur biter, şeklinde. Ama güzel görünüyor mu? Bazıları evet, çok hoş görünüyor. 80lerdeki o çirkin görgüsüz vizonları bir kenara bırakın, bazı markaların sahiden çok hoş görünen paltoları, kulaklıkları, şapkaları var. Ama işkence edilerek elde edilen güzellik, güzellik mi? Sanmıyorum.

Ancak kürk aşığı bir arkadaşım, her kürkün işkenceyle elde edilmediğini, hayvanların öldürüldükten sonra da kürklerinin yüzülebildiğini söyledi. ''İşkence videolarını tabii ki ben de gördüm. İçim acıdı. Yazık, çok yazık. Ama kürk üretiminde her zaman işkence söz konusu değil ki. Nasıl et yemek için hayvan çiftlikleri kuruluyor, bunun için de belli bir üretim yapılıyor. Hayvanlar işkence çekmeden öldürülüyor, etinden yararlanıldığı gibi kürkünden yararlanılıyor. Asıl bu mantıkla, ipek kumaş kullanılmasın. İpek böcekleri, kozasından çıkmadan kaynarsuya atılarak öldürülüyor ve ipek bu şekilde elde ediliyor. Kürk tu kakaysa o halde asıl ipek öyle. Vizon, tavşan hayvan da ipek böceği değil mi? Bu işlerin sonu yok. Doğada insan hayvandan üstün. İşin gerçeği bu. İşkence tabii ki asla kabul edilemez ama yemek, giyinmek, ısınmak için hayvanların kullanılması hayatın gerçeği. Bir kaç kürk türü, işkenceyle elde ediliyor, evet. Onlar yasaklansın, gerisine karışılmasın.'' diyor.

İşin prosedürünü bilmiyorum. Sahiden işkence edilmeden elde edilen kürk türleri var mı? Eğer öyleyse, bunun deri giymekten ne farkı var? Hayvan nasılsa yenmek için öldürülüyor. O halde derisinden de yararlanılabiliyor. Deri, bu yüzden kullandığımız bir şey değil mi? Bence fark burada. Tilki, yenen bir hayvan değil. Sırf kürkü için öldürümesine kıyamıyorum. Ama tavşan için aynı şey geçerli değil. Tavşan, eti için de üretilen bir hayvan. Eti için kesilmişken kürkünden de yararalanılmasında açıkçası ben de bir tuhaflık görmüyorum. Ama belki de konuyla ilgili bilgi eksiğim var. Acaba kürkü çıkarılabilsin diye farklı prosedürler mi uygulanıyor gerçekten?

İki tarafı da dinleyince, insan ne düşüneceğini şaşırıyor. Siz ne düşünüyorsunuz?

Ben iki uca da karşıyım. Ne ''Kürk giyen katildir!'' diyorum, ne de ''Aman canııım, hayvan işte, öldür gitsin.'' tavrını haz ediyorum. Bu işin bir orta yolu yok mu?

Avenue Q-Yalan Dünya-Volkan Severcan-Müjdat Gezen

2012-02-02T18:28:00.005+02:00

Gülse Birsel'i çok severim. Yalan Dünya'nın aşığı olmadım ama yine de izliyorum. Fakat tanıtımlarını izlerken bu kez dizinin Cihangir'de geçeceğini fark edince, kuklasız Avenue Q gibi bir şey çıkacak karşımıza sandım. Değilmiş. Ama olabilirdi de.

Bilmeyenler için Avenue Q'nun olayını kısaca anlatayım. New York'ta bulvarlar 1., 2., 3. olarak numaralarla ifade edilir fakat şehir merkezinden uzaklaşıldıkça numaralar yerini harflere bırakır. Avenue Q, olmayan bir bulvar adı. Tam Türkçeleştirmek gerekirse Ebeköy olarak çevirirdim herhalde. Ebesinin bilmem neresi yani... Her sahnede başka ırktan gruplar, başka konular var. İzleyiciyi asıl kendine bağlayan yanı, dilinin aşırı sivri oluşu. Kitaba uygun politik söylemler yerine, azıcık ırkçı, iğneleyici ve fakat komik bir dil.

Geçen gün Instagram'da Volkan Severcan'ın fotoğraflarına denk geldim. Sanırım Avenue Q Türkiye'de de yapılacak. Biraz internet araştırması yaptım ama hakkında hiç bir şey bulamadım. Eğer böyle bir şey yapılacaksa, nasıl olacak çok merak ediyorum. Düz çeviriyle bu işi kurtaramazlar. Mümkün değil. Türk halkı New York'un yeni jargonunu, ırkçılığa yeni bakışını tam olarak algılayamaz çünkü burada öyle bir ortam yok. O haliyle o ürün burada satmaz. Ama Türkiye'ye yorumlayarak yaparlarsa, ki neden olmasın, harika bir iş çıkabilir aslında ortaya. Ancak o zaman da korkum, politik nedenlerle, korkularla bastırılıp, başlarına iş açmamak için yumuşatmaya kalkmaları. İşte o zaman suyu çıkmış, zavallı bir Avenue Q çıkar karşımıza.

Aslında buna benzer bir müzikali seneler önce Müjdat Gezen gerçekleştirmişti. Belki içinizde hatırlayanlar olur; İstanbul Müzikali. İstanbul'un ayrı semtlerinde geçen hikayelerin anlatıldığı, çok sivri dilli olmayan, hoş bir tiyatro oyunuydu. Nereden nereye diyeceksiniz belki, bağdaştırmanın bokunu çıkarmış olabilirim kabul ama Avenue Q, Türkiye'ye uyarlanacaksa, İstanbul Müzikali iskelet olarak alınıp üzeri günümüz kodlarıyla işlenebilir, dil sivriltilip ortaya şahane bir iş çıkabilir. Ama dili politikaya uydurmamak, her etnik kökenin bir hoşluğu olduğunu özellikle vurgulanmamak kaydıyla. -ki bunun kolay kolay yapılabileceğini sanmıyorum malesef.-

Bakalım önümüzdeki günler bize bu konuda neler gösterecek. Şahsen heba mı edilecek yoksa elle tutulur bir uyarlama mı sergilenecek çok merak ediyorum.

Tamam, Kabul.

2012-02-02T09:27:00.000+02:00

Kar güzel bir şey.

İzmir'e de yağdığına göre.

Olivia Palermo

2012-02-01T12:52:00.003+02:00

Oliva Palermo, son dönemlerde takipçisi olduğum bir diğer blog. Bu kıza ve stiline bayılıyorum. Nefret ettiğim leopar desenini bile hoş kullanabiliyor. Şu fotoğrafta ne kadar güzel olduğuna bakar mısınız? Kürklü örgü ceketi, asimetrik ipek bluzunun üzerine taktığı deri kemeri, saç renginin doğallığı... Her şeyini ayrı ayrı ve bir bütün olarak çok beğendim.

Bu ara sevdiğim bloglar hakkında yazmaktan büyük keyif alıyorum. Umarım sizin de hoşunuza gidiyordur.

Karda kışta burnumu dışarı çıkaramayınca sürekli web hunting halindeyim.

İnsan evini bu kadar mı sever? Evde yalnız olup canımın sıkıldığını hiç bilmem. Bu ara da öyle bir aşk yaşıyoruz ki...

Hem Kar Güzel Bir Şey Olsa İzmir'e Yağardı

2012-01-31T09:11:00.005+02:00

Şu Suadiye'ye hayatta kar yağmaz derlerdi, a-ha bakın ne oldu. Basbayağı karlar altındayız. Bugün arabayı çıkarayım da bir market alışverişine gidiyim dedim ama üstünü temizlemek bile zor geldi sonra. Tabii kuzey insanı Anton Pasha halinden çok memnun. Hatta Suadiye onu kesmedi, Gstaad'a gidelim diyip duruyor. Ben bu havada adımımı atıp şurdan şuraya gitmem arkadaş. Burnumu çıkarmam dışarı. Zaten aksırıyorum tıksırıyorum. Böyle kar aşığı moduna girmenin hiç bir manası yok. Belki güzel hatrı için kar meleği olur karların içinde iki çırpınırım ama maksimum budur yani. İzmirli'yim canım ben. Kar da neyin nesi? Hem kar güzel bir şey olsa İzmir'e yağardı.

Çocukluğumda babamın bizi Bozdağ'a götürüp, ''Bakın yavrularım, bu kar.'' diye bize kar gösterdiğini hatırlıyorum. Sonra bir kaç kez gittiğimiz Uludağ gezilerinden başka bir yerde, özellikle de şehirde kar gördüğümü hatırlamıyorum. Zaten bir şehir karlıysa, oraya gidilmezdi. Olay buydu yani.

Sonra İstanbul'a taşındığım ilk sene deli gibi kar yağmştı. Daha çiselemeye başlayınca bile heyecanlanmıştım. Ne de olsa yaşadığım şehirde ilk defa kar yağıyordu. Hiç unutmuyorum, Ankaralı arkadaşım Eda, atkı, kaşkol, bere kendimi sokağa attığımı görünce, üzerindeki soğan kabuğu gibi incecik montuyla yanıma gelip ''Geçti, geçti. Hadi gir içeri. Yağınca çıkarız bir ara.'' demişti. ''Ama nasıl yani? Baksana kirpiklerim kar tuttu!'' diye çığlık atmıştım. Meğerse o kar değilmiş. Şimdi günlerce kar görmüş, kuzey ülkelerinde uzun süre kalmış biri olarak düşünüyorum da, sahiden kar değilmiş o.

Ama fikrim ne kadar değişti? Pek değil. Yağarken iyi hoş, izlemesi güzel de Türkiye gibi bir ülkede sokakta yaşayan insan ve hayvanların halini, erimeye başladıktan sonra etrafta oluşacak çamurları, arabaların o çamurlu suları kaldırımdakilere sıçratacağını düşününce hala kara pek bayılmıyorum.

Ama masalsı mı, masalsı. Zaten hayal perest bu bünyeyi daha da fazla hayallere gark etmiyor mu, ediyor. Peki bu iyi bir şey mi? Bilemiyorum.

Red Noses

2012-01-27T11:30:00.003+02:00

Bu Melissa.

Bu da Can.

Bu yılın en güzel kar pozlarını onlar verdiği için Mügemmell'deki yerlerini aldılar.

Tabii bir de kuzen torpilleri var. :)

Ayça'nın Baykuş Ailesi

2012-01-27T09:54:00.003+02:00

Koleksiyonlardan bahsetmiştik ya hani... Yazmayı unuttuğum bir koleksiyoum da baykuş objeler. Baykuşlara bayılıyorum. Ayça'nın Komikçi Dükkanı'ndaki bu baykuş ailesini gördüğümden beri, ortadaki göbeği kalpli, gözleri mahyoş bakan baykuşa kafayı taktım. Çok tatlı! Çeşmedeki yatağımın üzerinde çok hoş duracak :) Ayça, Alaçatı'da böyle cici şeyler satan, İzmirli, yetenekli bir tasarımcı. Yeni tanıdım, tanımanızı istedim.

Photo of the Day!

2012-01-26T12:30:00.003+02:00

Konu yaştan açılmışken Barış Manço'nun 40. yaşı için özel hazırlanan hıyarlı doğum günü pastasıyla verdiği bu pozu geldi aklıma. Günün pozu da bu olsun. Mügemmell günler efendim...

Bu Blog'a Bayılıyorum!

2012-01-26T11:57:00.005+02:00

Advanced Style, son dönemde en sık takip ettiğim, geçmiş postlarını okumaya, fotoğraflarına bakmaya doyamadığım bir blog. Siz de görün istedim. Bazı kadınları arkadaşlarıma, ailedeki kadınlara benzetip, ilerde ne yapıp ne yapmamalıyı düşünerek eğleniyorum. Sanırım kendime en yakın hissettiğim advanced style sahibi, bu iki kadın. Yaşlanınca böyle olabilirim.

Blogun sahibi Ari Seth Cohen, New York sokaklarında şık, yaşlı kadın avına çıkıp onları fotoğraflıyor. New York'ta herkesin her şeyden haberdar olması için maksimum üç gün geçmesi gerektiğini düşünecek olursak, o yaş kutucuğuna giren tüm koketlerin ekstra dikkat ederek dışarı çıktığından eminim. Düşünebiliyor musunuz, ya Ari'yle rujsuz karşılaşırlarsa? A-Bow!

P.S: New York'un yaş, kilo, ırk, renk, para, mezun olunan okullar, tek taşınızın ne kadar büyük olduğu, oturduğunuz semt vs... konularında feci acımasız olduğunu düşünüyorum. Antidiscrimination büyük palavra. Büyük çoğunluk aşırı mükemmeliyetçi ve superficial. Bu yapaylığın, mükemmeliyet adına yıpranan ruhların, yaşlandığı için kendini daha az değerli hisseden kadınların arasından bu tavırla ortaya çıkan genç bir adam için eminim bin çeşit dedikodu dönüyordur. Dönsün. Hangi yaşta olursa olsun, bir kadını mutlu etmeyi başaran her erkek, gözümde takdire değer. Ari Seth Cohen'i Mügemmell Profil ilan ediyorum.

Motherish...

2012-01-24T18:13:00.004+02:00

Şöyle uyumak varken...

Danimarka iyi, hoş güzel de... Yaptıkları bir şeye çok fena kafayı taktım. Çocukları uyumaları için kara kışın ortasında sokağa bırakıyorlar. Evet. Bildiğiniz kaldırıma. Bebek arabalarına yerleştirip, üstünü başını örttükten sonra kaldırıma bırakıp evlerine giriyorlar. Ya da artık her neredeyseler, oraya. Ve zavallı bebişler soğuktan uyuşup uyuyakalıyor. Bir saat, bir buçuk saat sonra da gidip çocuklarını sokaktan topluyorlar.

Bunun çok sağlıklı bir kuzey ülkesi geleneği olduğunu filan anlatsalar da ben anlayamıyorum valla. El kadar çocuk sokağa mı bıraklır? Hadi soğuk sağlıklı, tamam ki, o da tamam değil. 5 derecede uyumanın neresi sağlıklı? Türkiye'de çocuklarını dolma gibi sarıp sarmalayanlara da kızıyorum ama bu ne kardeşim? 3 derecede 5 derecede çocuk mu uyutulur? Ayrıca, ya çocuğu kapıp götürseler? Buna da cevap enteresan. Bugüne kadar Danimarka'da hiç çocuk kaçırma vakası yaşanmamış. Yuh! Ya ilki seninki olsa?! Riske bak!

Anne olmayabilirim ama çoğu anneden çok daha anaç bir insan olduğumu düşünüyorum.

O sokağa bırakılan minnoşların yanında durup kimseye çaktırmadan başlarına bir şey gelmesin diye bekledim kaç gün.

It's not about being a mother. It's all about being motherish...

Koleksiyoner Olmak...

2012-01-24T09:30:00.004+02:00

Çocukluğumdan beri toplarım. Eşyalarından arınarak hayat bulan insanlardan değilim. Sadece üzerinde hatırlamak üstemediklerimi gördüğüm eşyalarımdan kurtuluyorum sanırım. O yüzdendir ki, çeşitli koleksiyonlarım var. Örneğin yıllarca dünyanın çeşitli yerlerinden yüksük topladım. Son 5-6 yıldır cam merakım var. Bir ara farklı şehirlerden Starbucks bardakları topluyordum. Ortaokul yıllarımda da Hard Rock Cafe t-shirt koleksiyonum vardı. Hatta son Amsterdam gezimizde artık onların ''vintage'' olarak anıldığını duyunca gözlerim doldu.

Neyse... Bu işin porselen koleksiyonerliğine kadar varacağını düşünmezdim ama şimdi de bu başladı. Daha doğrusu oldukça değerli bir koleksiyon sahibi olunca bunu devam ettirmek istiyorum.

Danimarka'ya ilk gittiğim sene, o senenin Royal Copenhagen Christmas tabağını almış, eski tabakları duvarda asılı görünce, doğum yılım olan 1982yi de satın almak istemiştim. Hatta bakın burada da anlatmışım. :) Ama eski yıllarda çıkan tabaklar sadece antikacılarda satıldığından o sene, civarı pek bilmediğim için gidip alamamıştım. Bu sene gezerken bir benim doğum yılımda, bir de Anton'un doğum yılında çıkarılan tabakları bulduk ve aldık. Bunun üzerine de Anton Pasha'nın sevgili annesiyle babası, senerce biriktirdikleri Royal Copenhagen ve Bing&Grondahl Christmas koleksiyonlarını bize hediye etti. Bir de Royal Copenhagen'ın Anneler Günü tabaklarını. O kadar mutlu olduk ki.

Nasıl güzeller... Bakmaya doyamıyorum. Şimdi ilk hedefim ailedekilerin ve yakın arkadaşlarımın doğum yıllarını tamamlamak.

Kendi yılımın tabağında pencereden dışarı bakan küçük bir kız çocuğu var ve tıpkı benim çocukluğuma benziyor. Benim de öyle saçlarım, aynı öyle bir geceliğim ve tıpkı öyle bir ayım vardı. Her baktığımda gözlerim doluyor.

Anneler günü tabakları da birbirinden güzel. Onları şimdilik kullanmamaya, bebişim olduğunda baby showerımda kullanmak üzere saklamaya karar verdim.

Ailelerin çocuklarına bu gibi değerli şeyler aktarması, beni her zaman çok duygulandırmıştır. Bol kadınlı bir ailede büyüdüğüm için anneannemden, babanemden bana kalan hiç bir şeyim olmadı. Sağlık olsun. Anneannemden bana kalan kocaman, neşeli ve renkli bir çocukluğum var. Daha ne olsun.

Ama yine de ileride, tıpkı Anton'un annesiyle babasının yaptığı gibi, kendi çocuklarıma anısı olan eşyalarımı bırakmak istiyorum. Benim verdiğim değerin yarısını bile verseler mutlu olurum.

Bu Aralar...

2012-01-24T09:13:00.004+02:00

-Üzerimde acayip bir rehavet var. Doğru dürüst çalışamıyorum da.

-Xmas ve Yılbaşı dönemi üzerimden dozer gibi geçti. Hem seyahat, koşuşturmaca hem de aldığımız bazı kötü haberler yüzünden. Çok sevdiğim bir arkadaşımın eşi vefat etti. Hem de üçüncü bebişleri 45 günlükken. Yanında olmaya, destek olmaya çalışıyorum ama fena etkileniyorum. Yalnız kaldığım her an kötü şeyler geliyor aklıma.

-Artık evimizin resmi olarak yıkım kararı çıktı. En geç Haziran'da boşaltıyoruz.

-Diş konusu da ayrı bir hikaye. Bu yaşımda damaklık takacağım. Neyse ki sadece 2.5 ay.

-Gördüğünüz gibi bu ara böyle tuhaf bir dönemden geçiyorum. Ejderha Yılı mıymış neymiş...

-Yeni bir huy edindim. Her gün yemek yapıyorum. 2012, domestikliğimin tavan yapma yılı olacak herhalde.

-Bir de bir karar daha aldım ki, bunun çok önemli olduğunu düşünüyorum. Bu sene, hiç bir şeye başlamayacağım. Yani şöyle ki, yeni bir kurs, yeni bir kulüp, hobi, iş gibi yepyeni bir şey çıkarmayacağım kendime. Bir sene nadastayım. Sadece çalışıp evle ilgilenicem. Gerçekten bunu başarabilir miyim, bilmiyorum ama başarabilirsem bu kararın bana bu sene büyük huzur vereceğine inanıyorum.

Extra

2012-01-13T10:00:00.002+02:00

Bu ara başımı yastığa koymadan havada uyumaya başlıyorum ve genellikle erken kalkan bir insan olmama rağmen sabah uykularına doyamıyorum. Havadan, iklim değişikliğinden olsa gerek.

Dün akşam Anton, ''What about some pillow talk?'' diyince uyku sersemi aklıma bu retro magnet geldi. ''Pillow talk is extra baby.''

Özledim!

2012-01-13T09:37:00.002+02:00

Hepinizi çok özledim! Blogumu, size yazmayı çok özledim. Uzun süredir öyle yoğunum ki, bir kelime bile yazamadım. Zeynep ve Dodo; İlginiz için çok teşekkür ederim :)

İyiyim. Hiç bir şeyim yok. Sadece bir süre ne ara ne yapacağımı şaşırdım. Önce dişim çekildi. Ardından o halde apar topar Danimarka'ya gittim. Orada aileydi, ailedeki yeni bebeklerdi filan derken bilgisayarın başına oturmadan koca bir Noel dönemi geçti. Noel fotoğraflarını sizinle sonra tabii ki paylaşiciğim :)

Hepinizi kocaman öpüyorum!

Mügemmell is back!

Çok Korkuyorum!

2011-12-07T09:54:00.002+02:00

Dün gece hiç uyuyamadım. Gözlerimin altı şişti. Yine başıma dert. Nasıl oluyor, bilmiyorum. En ön dişimin kökünün ucunda, yani burnumun arkasına denk gelen bir yerlerde bir iltihap oluşmuş. Ağrısı sızısı yok ama alınması gerekiyormuş. Diş de zaten, 14 yaşında kırdığımdan beri iflah olmadı, çekilip temizlenecek.

Temizlenecek de, kim bilir kaç gün fofuta gezicem? O geçici diş beni kaç gün idare edicek? Hadi bunlar bir yana, çekimden sonra eve gelince o ağrıya nasıl katlanıcam? Zamanında 20 yaş dişlerinin dördünü de çektirmiş biri olarak o diş çektirme ağrısını çok iyi bilirim. Bu sefer nasıl katlanıcam bilmiyorum. Annem de yanımda değil. Of ya! İnsanın annesi ne önemli yahu! Parmağımı incitsem hala anne diye ağlıyorum. Anton'a da ayıp oluyor.

Canı tatlı insanlardan da değilimdir ama bu kez baya dağıttım. Of bu diş olaylarında neden full anestezi yapmazlar anlamıyorum! Bas anesteziyi, kes biç ne yapıcaksan yap, uyandığımda bilmiyim ne oldu, ne bitti. Of ya! Of!

İzmir'im Geldi Benim :(

2011-12-06T20:14:00.003+02:00

Ne varsa bizim kızlarda.

İzmir'i o kadar çok özlüyorum ki...

Kim kiminle ne yapmış, kim görmüş, ne demiş sohbetini...

Gereksiz melankolilerimizi...

Bir an ayılıp kıkırdamalarımızı...

Gece yarısı abur cuburlarımızı...

Sena'yı...

Çok özlüyorum büyüdüğüm şehri.

Gidip kendimi alkole veresim var.

Karşıma eskilerden birini alıp dertleşesim, içimi dökesim, boş boş konuşasım var.

Büyük ciddiyetle dinletesim, üstüne saçma sapan kendime güldüresim var.

Memleketime gidesim var.

Annemi de özledim zaten.