Podobnie rzecz ma się z uelastycznieniem Kodeksu Pracy i wieloma innymi działaniami. Istnieją one na razie w postaci założeń i projektów rządowych. Rzecz zaś w tym, że owe projekty muszą przejść długą drogę legislacyjną, wydłużoną o wakacje parlamentarne. Najwcześniej więc można się jakichś zmian spodziewać jesienią.

Rząd chwali się polskim wzrostem gospodarczym. To rzeczywiście powód do dumy. Pytanie tylko – czyj? Bo z pewnością nie rządu, ani też opozycji. Ten wzrost, to zasługa setek tysięcy polskich firm, które od lat twardo walczą o swoje miejsce na rynku, są konkurencyjne w Europie i na świecie, racjonalizują koszty i inwestują w nowoczesne technologie. Władze zaś pomagają im nadzwyczaj wstrzemięźliwie. Może to zresztą i dobrze, bo na takiej pomocy można niekiedy kiepsko wyjść.

Często słucham i czytam o tym, że Polska ma mniejsze niż bogate państwa Zachodu możliwości pomocy gospodarce. Nie stać nas na miliardowe dotacje, zresztą, jak pokazują przykłady niektórych krajów te dotacje nie zawsze przynoszą pożądany skutek. Czyż jednak jest to wystarczające usprawiedliwienie dla nie robienia niczego?

Oczywiście pytam retorycznie. I wskazuję dwa obszary, w których szybko i niemal bezinwestycyjnie można pomóc przedsiębiorcom. Pierwszy z nich to sądownictwo. Przekleństwem wielu firm jest niemożność wyegzekwowania swoich spraw. Procesy sądowe trwają bowiem lata, a wcześniej miesiącami firmy czekają na wejście na wokandę. Na dodatek trzeba ponosić gigantyczne opłaty sądowe. Tak naprawdę dla wielu drobnych przedsiębiorców oznacza to niemożność wyegzekwowania swoich praw. A u nas nic się w tej mierze nie dzieje; nie chcę być złośliwy, ale wygląda na to, że minister sprawiedliwości zajmuje się wyłącznie własnymi procesami.

I druga rzecz, którą polecam – większe otwarcie na Wschód. Wielu polskich przedsiębiorców żyje z handlu z Białorusią, Ukrainą, czy Rosją. Wizy skutecznie ograniczają kontakt z tymi krajami, a na wpro­wadzenie ułatwień – zwłaszcza w ruchu przygranicznym – czekamy latami. Czy naprawdę tak trudno się tym zająć?
Panie i Panowie ministrowie, spieszcie się, bo przedsiębiorcy czekają. I w końcu mogą nie dać rady, a wtedy wy nie będziecie mieli okazji chwalić się sukcesami polskiej gospodarki.

Jarosław Szumski

cforms contact form by delicious:days

Zapraszamy na pierwsze Śląskie Targi Rolniczo-Leśne AGROSILESIA 2009.

Impreza odbędzie się w Centrum Targowo-Wystawienniczym Expo Silesia w Sosnowcu, przy ul. Braci Mieroszewskich 124

Godziny otwarcia:

• 29 maja 9:00 – 17:00
• 30 maja 9:00 – 16:00
• 31 maja 9:00 – 16:00

Więcej informacji na www.agrosilesia.pl

Bezpłatne zaproszenie można otrzymać wysyłając maila z tematem AGROSILESIA na adres patrycja.zadros@exposilesia.pl

Moja obojętność wynika z dwóch powodów. Pierwszy to taki, że już dawno przegraliśmy w świecie wojnę na symbole demokratycznych zmian w naszej części Europy. W 2000 roku tak się brzydzono w Gdańsku postkomunistycznym prezydentem Aleksandrem Kwaśniewskim, że nie zaproszono go na obchody 20 rocznicy Sierpnia. W związku z tym – protokół dyplomatyczny jest tu bezwzględny – nie mogła się w kolebce „Solidarności” pojawić głowa żadnego innego państwa. Spostponowano „komucha” kosztem znacznie większych strat politycznych i prestiżowych.

Drugi powód jest bardziej przyziemny. Otóż mam wrażenie, że w sytuacji ogromnych zagrożeń gospodarczych po raz kolejny zafundowano nam igrzyska. Naprawdę są w naszym państwie sprawy ważniejsze, niż kłótnia o miejsce obchodów. Zadufana gdańska stoczniowa „Solidarność” powinna wreszcie przyjąć do wiadomości, że gra w Polsce toczy się nie o kilkaset miejsc pracy stoczniowców (choć oczywiście szczerze współczuję zwalnianym), ale o setki tysięcy tychże miejsc, na przykład w przemyśle drzewnym.

Premier, który tak troszczy się o bezpieczeństwo gości obchodów, powinien równie troskliwie pochylać się nad Polską gospodarką. A ona czeka na wiele działań – na faktyczne odblokowanie kredytów, na uelastycznienie rynku pracy, na likwidowanie prawnych absurdów, na pakiety stymulacyjne i wiele, wiele innych działań.

Tu się jednak dzieje niewiele, a jeśli już się dzieje, to trąci o groteskę. Tak było chociażby w Sejmie, gdy minister finansów Jacek Rostowski spotkał się z parlamentarną komisją finansów. Zamiast jasnych deklaracji co do przyszłości budżetu, usłyszeliśmy wiele komplementów na temat stanu polskiej gospodarki. W domyśle była to oczywiście rządowa autopromocja, przekonywanie, że to dzięki rządowi mamy się tak dobrze. Równie absurdalnie wyglądała narada ekonomistów zorganizowana przez prezydenta RP. Zyta Gilowska, krytykująca rząd, nie brzmiała zbyt wiarygodnie. Ale najgorsze jest to, że w sytuacji ogromnego zagrożenia dwa ośrodki władzy, zamiast mówić jednym, albo chociaż zbliżonym głosem, uznają gospodarkę za obszar politycznej rozgrywki.

Źle się panowie bawicie, a na dodatek przypisujecie sobie nie swoje zasługi. To, że Polska gospodarka całkiem nieźle radzi sobie z zagrożeniami jest bowiem wynikiem znakomitej roboty polskich menedżerów, ich odpowiedzialności i mądrego inwestowania. Owszem, niektórzy popadli w kłopoty, ale większość naszych firm ma zdrową kondycję i strukturę.

To jednak nie wystarczy, by przetrwać w świecie, w którym bogate państwa coraz obficiej subsydiują własne gospodarki. Polscy przedsiębiorcy są realistami i na miliardy euro pomocy nie liczą. Mają prawo jednak liczyć na to, by politycy poświęcali więcej uwagi ich problemom. Kłótnie o 4 czerwca naprawdę są mniej ważne.

Jarosław Szumski

cforms contact form by delicious:days

To jest prawdziwa rewolucja. Zespół Negocjacyjny przy Polskiej Izbie Gospodarczej Przemysłu Drzewnego 6 kwietnia uzgodnił zasadniczą treść wspólnego projektu regulacji dotyczących rynku drewna sprzedawanego przez Lasy Państwowe. Projekt ten Zespół oficjalnie przekazał ministrowi Michałowi Boniemu 9 kwietnia. Propozycja jest oparta o koncepcję stworzenia, po raz pierwszy w historii, nadzoru państwa nad monopolem LP, w postaci urzędu regulującego rynek, w tym nadzorującego ceny i ustalającego zasady sprzedaży drewna z lasów Skarbu Państwa. Wobec widocznego braku politycznego i społecznego poparcia dla prywatyzacji LP, jest to jedyna skuteczna droga uniknięcia negatywnych w sensie gospodarczym skutków istnienia tego monopolu.

Poniżej przedstawione przez Zespół uzasadnienie i założenia zmian systemu handlu drewnem okrągłym pochodzącym z lasów w zarządzie PGL Lasy Państwowe.

I. Podstawy systemu sprzedaży drewna okrągłego z lasów należących do Skarbu Państwa

W gospodarce Polski występuje element naturalnie monopolistyczny, utworzony na mocy ustawy o lasach (Dz.U. 91.101.444 z dn. 28.09.91 ze zm.) w postaci Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe, powołanych do życia  ze względu na przyjęty tą ustawą sposób gospodarowania tą częścią majątku Skarbu Państwa, jaką stanowią lasy. Są one dostawcą na polski rynek 90% drewna okrągłego, stanowiącego podstawę funkcjonowania całego narodowego przemysłu drzewnego. Ta gałąź gospodarki wytwarza blisko 9% wartości produkcji sprzedanej, 13% wartości eksportu, zatrudnia 350 tys. pracowników, co również oznacza, że z tego sektora pochodzą środki do życia ok. 2 milionów Polaków. W istotnym interesie polskiej gospodarki jest więc zabezpieczenie rynku drewna okrągłego przed wykorzystywaniem przez PGL LP swojej dominującej pozycji, co bez wątpienia obecnie ma miejsce (potwierdzają to ostatnie decyzje Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów), gdyż  oznaczać by to mogło zablokowanie rozwoju tego przemysłu, utratę jego konkurencyjności i stopniową degradację, z bardzo negatywnymi skutkami społecznymi i ekonomicznymi.

Zdaniem Prezesa UOKiK, ani zasady sprzedaży wprowadzone zarządzeniem dyrektora generalnego PGL LP w 2008 r. ani w 2009 r., nie równoważą skutków istnienia monopolu na rynku drewna. Te ostatnie, obowiązujące w 2009 r., z góry uznane zostały za rozwiązanie tymczasowe. Urząd stwierdził też, iż PGL LP za pomocą ww. zarządzeń i decyzji de facto próbują pełnić rolę regulatora rynku, do czego nie są uprawnione.
Zdarzenia na przełomie roku 2008 i 2009, gdy wprowadzono w życie obecne zasady sprzedaży drewna, wykazały również, iż PGL LP nie są w stanie, lub nie chcą dostosować cen drewna do sytuacji na rynku w sposób elastyczny, odpowiednio szybki ani też w odpowiedniej skali. Otóż minimalny poziom tych cen na 2009 r. ustalony został jeszcze w 2008 r.  w sposób powiązany najwidoczniej jedynie z planami wydatków LP i w efekcie okazał się za wysoki, mimo iż LP były świadome kryzysu i wielokrotnie otrzymywały przekazywane z kręgów przemysłu informacje jaki jest ich realny poziom. W efekcie sprzedaż jednostek LP na początku 2009 r. drastycznie spadła, Łącznie z półrocznej oferty drewna wynoszącej 13,736 mln m3 sprzedano 81,56%, czyli pozostało nie sprzedane 2,523 mln m3  o wartości rzędu 450 mln zł. Można też już stwierdzić, że znaczna część teoretycznie sprzedanego drewna, przy obecnym poziomie jego cen nie zostanie przez przedsiębiorców odebrana. Niezbędna okazała się więc korekta cen, która jednak napotkała na istotne przeszkody formalno-prawne, wynikające głównie z faktu, że sprzedaż ta dokonana została drogą przetargów. Zmiana tych cen w tej sytuacji może więc oznaczać, że warunki przetargu zostały zmienione po jego rozstrzygnięciu. Jednak konieczność gospodarcza korektę taką na Lasach Państwowych wymusiła w lutym br., lecz równocześnie ich opór spowodował, że okazała się ona zbyt niska a tym samym nie w pełni skuteczna dla oczekiwanego zwiększenia obrotów na rynku.

Należy podkreślić, że te zdarzenia stanowią, w pewnym sensie, powtórzenie wielu wcześniejszych działań PGL LP, które w ciągu ostatnich 20 lat wielokrotnie wykorzystywały swoją pozycję monopolu ze szkodą dla przemysłu. Jednak ten najnowszy przykład szczególnie jasno wykazuje niedopasowanie do realiów gospodarczych systemu sprzedaży opartego wyłącznie na przetargach, zwłaszcza w okresie kryzysu i dekoniunktury. Ponadto taki system sprzedaży stawia przedsiębiorców wobec wysokiego stopnia niepewności utrzymania stabilności zaopatrzenia i naraża krajowy rynek, bazujący głównie na małych i średnich przedsiębiorstwach, na możliwe  spekulacyjne działania silnych europejskich koncernów, zwłaszcza w momentach znacznego wzrostu kursu euro, takiego jak obserwowany obecnie. To oznaczałoby zablokowanie szans rozwoju i inwestowania polskich przedsiębiorstw, z nieuchronną dalszą utratą konkurencyjności wobec konkurentów z krajów UE.

W tej sytuacji istnieje tylko jedno rozwiązanie, którym jest dopuszczenie do  sprzedaży drewna w oparciu o powszechnie dostępne umowy długookresowe, z ustalaniem poziomu cen drogą negocjacji i okresowych renegocjacji. Biorąc jednak pod uwagę przewagę rynkową PGL LP oraz brak alternatywnych źródeł zakupu surowca drzewnego przez przedsiębiorców to, aby nie doszło tu do nadużycia przewagi przez dominujący podmiot,  wyniki takich negocjacji winny podlegać kontroli niezależnej od stron instytucji – regulatorowi rynku. Sam zaś system umów nie może  stanowić ograniczenia dostępu do rynku dla nowych podmiotów gdyż, jak już jasno to stwierdził  Prezes UOKiK, oznaczałoby to ograniczenie rozwoju konkurencji.
Należy jednak podkreślić, że ani przedsiębiorcy, ani z pewnością same LP nie negują potrzeby prowadzenia sprzedaży przetargowej w zakresie dotyczącym drewna nie objętego innymi formami zakupu. Istnieją tu pozytywne doświadczenia oraz wypracowano dobre rozwiązania techniczne, w tym z wykorzystaniem internetu. I tu jednak cena minimalna stosowana przez dominującego sprzedawcę musi być nadzorowana, aby nie doszło do jej jednostronnego zawyżenia.
Osobnym zagadnieniem jest kwestia kontroli poziomu podaży drewna okrągłego, wobec istnienia fachowych ekspertyz potwierdzających niepełne wykorzystywanie możliwości pozyskiwania drewna z lasów w zarządzie PGL LP. Oznacza to, że najwyraźniej dochodzi tu do nieuzasadnionego  ograniczenia podaży deficytowego surowca ze skutkami w postaci ograniczenia rozwoju i dochodów gospodarki kraju, i do nieracjonalnego wzrostu cen tego drewna, co zapewne oznacza naruszenie również prawa konkurencji.

Nasuwa się następujący wniosek: Wobec faktu, iż PGL LP stanowią naturalny monopol, którego istnienie akceptuje państwo, również państwo musi stworzyć instrumenty kontroli i regulacji opanowanego przez niego rynku drewna krągłego. Zgodnie z prawem konkurencji rolę taką pełnić powinien powołany w tym celu urząd regulacji rynku drzewnego.  Nadrzędnymi funkcjami tego urzędu powinno być:

• równoważenie interesów ekonomicznych uczestników rynku drzewnego po stronie sprzedaży i zakupów,
• przeciwdziałanie praktykom monopolistycznym w odniesieniu do rynku drzewnego,
• wspieranie rozwoju procesów konkurencyjnych.

Rozwijając powyższe tezy, należy powtórzyć, że podstawowym zadaniem regulatora rynku, zwanego dalej umownie „Urzędem Regulacji Rynku Drzewnego” (w skrócie: URRD), jest tworzenie czytelnych warunków działania przedsiębiorstw przerabiających drewno, zbliżonych do rozwiązań konkurencyjnych, koniecznych w sytuacji występowania monopolu naturalnego. Polega to przede wszystkim na wprowadzenie przymusu stosowania przez Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe zasad działania, które spowodują takie jego zachowanie, jak gdyby działało ono na rynku konkurencyjnym.

Regulacja ma chronić przedsiębiorstwa przerabiające drewno przed próbami stosowania praktyk monopolistycznych, w szczególności polegających na stosowaniu nadmiernie wygórowanych cen, ograniczaniu podaży drewna, zapewnienia pewności i jakości dostaw w perspektywie wieloletniej.

Generalnie można stwierdzić, że zadaniem regulacji  jest konsekwentna ochrona interesu konsumentów wyrobów z drewna (papier, opakowania, meble, materiały do wykańczania wnętrz, itp.) przed skutkami działaniami monopolu w zakresie podaży surowca drzewnego i cen sprzedaży. Ma ona również na celu zrównoważenie interesów odbiorców drewna z koniecznością zapewnieniem PGL LP możliwości uzyskiwania przychodów wystarczających do utrzymania na odpowiednim poziomie gospodarki leśnej, zapewniając przedsiębiorcom długoterminową pewność i jakość dostaw drewna.

W ramach porządkowania rynku drewnem istotnym jest więc wyposażenie regulatora w uprawnienia związane z:

• oceną i kontrolą podaży drewna, na poszczególnych rynkach właściwych, w stosunku do możliwości użytkowania lasów wynikających ze zrównoważonego rozwoju gospodarki leśnej, ale w oparciu o benchmarking oparty na standardach europejskich w tym zakresie,
• kształtowaniem i kalkulacją cen oraz warunków sprzedaży drewna na poszczególnych rynkach właściwych, uwzględniając sytuację ekonomiczną w kraju i ceny na rynku europejskim,
• zapewnieniem pewności i jakości dostaw drewna na rynek w perspektywie wieloletniej,
• warunkami zawieranych umów na dostawy drewna,
• warunkami prowadzenia sprzedaży drewna w innych formach, w tym w formie aukcji i przetargów,
• monitorowaniem funkcjonowania rynku drzewnego i kontrolą obowiązków publikowania informacji służących zwiększeniu efektywności gospodarowania drewnem,
• kreowaniem i oceną polityki udzielania rabatów w zależności od wolumenu dostaw i warunków płatności.

W zakresie funkcjonowania systemu regulacyjnego szczególne znaczenie ma jasne i trwałe określenie zasad w jakich działają podmioty na rynku drewna, przy czym zasady te powinny być na tyle stabilne i przejrzyste, by umożliwiały planowanie przynajmniej w perspektywie kilkuletniej i pozwalały zminimalizować poziom ryzyka regulacyjnego. Zasady regulacji mają także kluczowe znaczenie dla potencjalnych inwestorów.

Urząd Regulacji Rynku Drzewnego powinien mieć status centralnego organu administracji rządowej, a nadzór nad jego działalnością powinien być powierzony ministrowi właściwemu do spraw gospodarki z uwagi na znaczący wpływ branż przerabiających drewno na rozwój całej gospodarki.
Regulator winien zostać wyposażony w kompetencje pozwalające żądać od sprzedawcy drewna dowodów na ograniczanie przepływu informacji dotyczących funkcjonowania rynku drzewnego, w tym związanych z ograniczaniem dostaw drewna na rynek.

W warunkach monopolu przedsiębiorcy przerabiający drewno muszą mieć możliwość kierowania do URRD skarg na działania dostawcy drewna związane z wykorzystywaniem jego pozycji dominującej na rynku i skorzystania z przejrzystych, prostych i nieuciążliwych procedur ich rozpatrywania.

Zasadne jest powołanie działającej przy URRD Rady Konsultacyjnej jako organu doradczego Prezesa URRD i składającej się z przedstawicieli organizacji skupiających przedsiębiorców przerabiających drewno z różnych branż (przemysł tartaczny, celulozowo-papierniczy, płyt drewnopochodnych, producenci palet itp.).
Urząd Regulacji Rynku Drzewnego poprzez swoje działania z pewnością uporządkuje i określi zasady funkcjonowania rynku drzewnego z uwzględnieniem specyfiki poszczególnych rynków właściwych, eliminując tym samym wszelkie nieprawidłowości w funkcjonowania tego rynku jakie powstały w ostatnich latach, a które wynikały z wykorzystywania swojej przewagi rynkowej przez PGL LP w kształtowaniu stosunków handlowych w obrocie drewnem i arbitralnym narzucaniu odbiorcom drewna niekorzystnych dla nich warunków sprzedaży drewna.

II. Oczekiwane efekty wdrożenia proponowanych rozwiązań

1. Zdecydowany wzrost nakładów inwestycyjnych w przemyśle drzewnym na nowoczesne rozwiązania techniczne, technologiczne i przedsięwzięcia proinnowacyjne,
2. Rozwój konkurencyjności w obrębie przemysłu drzewnego, prowadzący do jego stopniowej restrukturyzacji polegającej na koncentracji produkcji, rozwoju specjalizacji i wzrostu w wyrobach wartości dodanej, z konsekwentnym wzrostem konkurencyjności całego polskiego sektora drzewnego na rynkach UE.
3. Wzrost wpływów do budżetu państwa z tytułu podatków pośrednich i bezpośrednich.
4. Zwiększenie ilości miejsc pracy.
5. Długookresowa stabilizacja dochodów PGL Lasy Państwowe wraz ze zwiększeniem efektywności gospodarki leśnej, pozwalająca na realizację  zadań nałożonych ustawą o lasach.

o-Jarosław Piotrowski

Pozwolę więc sobie – zamiast komentowania oficjalnej rzeczywistości – podzielić się z Państwem szczyptą wiosennego optymizmu. Ten optymizm wywołały u mnie niedawne targi Drema i Furnica. Nie, nie dlatego, że zaobserwowałem na nich jakieś gigantyczne ruchy biznesowe. Zresztą o tym, jakie te targi były piszemy obszernie w tym numerze Miesięcznika Drzewnego.

Ja sam zaserwowałem sobie refleksję obejmującą nieco dłuższy „odcinek czasowy”. Przecież doskonale pamiętam czasy, gdy na targi chodziło się po to, by oglądać. Prawie nic bowiem z prezentowanych tam eksponatów nie trafiało do normalnego obiegu gospodarczego. Klient był złem koniecznym, chyba że dysponował dewizami, różnica między jakością towarów krajowych i tych z Zachodu wręcz porażała.

A teraz? Teraz tylko z nazw producentów można się zorientować, czy ich wyroby powstały w Polsce, czy też za granicą. Wszystko jest do kupienia, z równym szacunkiem traktuje się wielkiego kupca i detalicznego klienta. Nasza świadomość uległa gigantycznej, pozytywnej przemianie.

Zmieniły się też firmy. Trudno uwierzyć, że niektórzy dawni socjalistyczni, siermiężni producenci wytwarzają dzisiaj piękne i nowoczesne dobra. Dawni rzemieślnicy, to obecnie często właściciele nowoczesnych fabryk, a im wszystkim depcze po piętach kolejne, spragnione sukcesu pokolenie.

Wiem, że jest trudno, że się czasem sypią kontrakty, że bank zachowuje się niczym inkwizycja, ale pozwólcie sobie Państwo ten jeden raz na spojrzenie wstecz. Pomyślcie o tym, jak zaczynaliście, o tym czego się nauczyliście. Wtedy zrozumiecie, że kryzysy przychodzą i odchodzą, a firmy trwają. Bo zbudowano je mądrym wysiłkiem przedsiębiorców, bo ich właściciele cały czas się uczą i inwestują w siebie.

Z tego powodu bez emocji czytam różne alarmujące informacje kryzysowe. Moim zdaniem przedsiębiorcy, którzy w polskich warunkach, w kilkanaście lat zbudowali mocne firmy, poradzą sobie z czymś tak trywialnym, jak ogłaszany wszem i wobec kryzys.

I jeszcze jedno – warto sobie powiedzieć, że o poziomie naszego życia przede wszystkim zadecydują właśnie liderzy gospodarki. Zamożność społeczeństwa zależy od nich, a nie od państwa (choć oczywiście może ono sporo napsuć).

Bądźcie więc z siebie dumni, Panie i Panowie, żądajcie, a nie proście i wierzcie w to, że obecne zawirowania, to tylko przejściowe niepokoje, z których wyjdziecie umocnieni. Ja w to wierzę i dlatego dzielę się z wami tym moim optymizmem.

Jarosław Szumski

cforms contact form by delicious:days

W Expo Silesia odbyło się spotkanie dotyczące majowych Śląskich Targów Rolniczo-Leśnych. Ich organizatorzy zaprosili przedstawicieli instytucji, które w ramach swojej działalności mogą wesprzeć pierwsze tego typu targi nie tylko w województwie śląskim, ale również na południu Polski.

- Dotychczas województwo śląskie prawie w ogóle nie było postrzegane jako region, który w dużym stopniu jest związany z rolnictwem. Zależy nam na tym by odrzucić takie stereotypowe myślenie. Śląsk to nie tylko region górniczy i przemysłowy. Rolnictwo jest tutaj naprawdę bardzo silne i nowoczesne - mówi Roman Włodarz, prezes zarządu Śląskiej Izby Rolniczej.

To samo podkreślali inni uczestnicy spotkania. Wśród nich byli m.in. przedstawiciele Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, Śląskiego Ośrodka Doradztwa Rolniczego, Agencji Rynku Rolnego, Agencji Nieruchomości Rolnych, Zakładu Ichtiobiologii i Gospodarki Rybackiej PAN w Gołyszu, Urzędu Wojewódzkiego, Urzędu Marszałkowskiego czy KRUS. Wszyscy zgodzili się również co do tego, że takie targi trzeba silnie promować w naszym województwie.

- Po co rolnicy mają jeździć na takie targi organizowane w innych miastach naszego kraju, kiedy takie wydarzenie może być w Sosnowcu, w naszym województwie. Ponadto sosnowieckie targi mają szansę rozwijać się w kolejnych latach – mówili uczestnicy spotkania.

Współorganizatorem targów w Expo Silesia jest Śląska Izba Rolnicza, jej prezes Roman Włodarz przyznaje, że targi swoim zasięgiem powinny objąć nie tylko Śląsk, ale również inne województwa naszego kraju oraz Morawy i część Słowacji. Targi są dedykowane nie tylko rolnikom, ale również hodowcom, sadownikom, ogrodnikom, leśnikom czy działkowcom.

Więcej informacji o targach na stronie www.agrosilesia.pl

Niewątpliwie euro może mieć dobry wpływ na gospodarkę. Zdecydowaliśmy się na nie już w momencie wejścia do Unii Europejskiej, bo prędzej czy później wszystkie państwa Unii przyjmą tę walutę. Rzecz jednak w tym, że obecne kłótnie o euro są tak naprawdę tematem zastępczym. Europejskiej waluty nie wprowadzi się w atmosferze kłótni, napięć politycznych i gospodarczych. Tu jest po prostu potrzebna mrówcza i spokojna praca Ministerstwa Finansów. Jeśli ono nie popracuje, jeśli nie ograniczy deficytu budżetowego, to żadne deklaracje polityków niczego nie dadzą. Nawet, gdy dogadają się w sprawie referendum i pytań o euro.

Naprawdę ważne antykryzysowe działania dotyczą zupełnie innych sfer. Pozwolę sobie kilka z nich przypomnieć. Chciałbym więc wiedzieć, co się będzie działo z opcjami walutowymi. Zdaję sobie sprawę z tego, że rząd nie może anulować dobrowolnych zobowiązań, ale chciałbym wiedzieć, co się zmieni w sferze prawnej, by przedsiębiorcy podejmujący walutowy hazard mieli pełną świadomość gry, w której udział deklarują. Przecież wielu małych przedsiębiorców zostało po prostu oszukanych przez pazernych agentów bankowych.

Chciałbym wiedzieć, co zrobi rząd, by ułatwić firmom dostęp do kredytu. Kredyt, to gospodarcza krew. Jego ograniczanie, zaostrzanie kryteriów, może być dla wielu przedsiębiorstw śmiertelne.

Kolejny ważny temat, to wykorzystanie Funduszu Pracy. Zamiast przeznaczać go na ochronę miejsc pracy, mówi się o spłacaniu przez fundusz kredytów hipotecznych zaciągniętych przez bezrobotnych. A przecież to banki powinny pomagać solidnym klientom, którzy popadli w tarapaty. Czy nie należałoby trochę pogrozić bankom palcem, zamiast finansować ich nieodpowiedzialność, bo to banki dały kredyty wielu ludziom, którzy nigdy takich kredytów otrzymać nie powinni.

I jeszcze jeden naprawdę ważny temat – zawsze w warunkach kryzysu zaczyna się mówić o zwiększeniu obciążeń, a to fiskalnych, a to rentowo-emerytalnych, a to medycznych. Ten rząd również zaczyna o tym przebąkiwać. Tymczasem to bardzo niebezpieczna filozofia myślenia, rząd powinien się raczej zająć premiowaniem tych, którzy tworzą miejsca pracy, którzy inwestują, którzy eksportują polskie towary. Bo w zdrowym państwie wzrost wpływów zapewnia rozwój gospodarki, a nie dokładanie przedsiębiorcom kolejnych obciążeń.

Nie dajmy się więc wmanewrować w dyskusje zastępcze i drugorzędne. Od nich nie przybędzie miejsc pracy i rynków zbytu.

Jarosław Szumski

cforms contact form by delicious:days

W 1975 roku objęła zarząd nad firmami należącymi do grupy Weinbrenner, wydającymi specjalistyczne czasopisma przeznaczone dla branży drzewnej i meblarskiej.

Wydawnictwa grupy Weinbrenner zostały założone w roku 1874 przez jej dziadka Karla Weinbrennera.

W latach 1998-2008 była prezesem spółki Holz-Zentralblatt Polska, wydawcy miesięcznika Gazeta Drzewna.

W 1976 roku poślubiła Stanisława Drabarczyka vel Grabarczyka, z którym miała dwóch synów Hubertusa i Corneliusa. Wielokrotnie odwiedzała Polskę, zarówno w sprawach zawodowych, jak i rodzinnych. Przyczyniła się do rozwoju współpracy między przedstawicielami branży drzewnej Polski i Niemiec. Często można było spotkać ją na targach Drema i Meble w Poznaniu.

Tytuły, którymi kierowała, przedstawiały obraz Polski jako kraju, w którym warto inwestować, z którym warto współpracować. Swoją działalnością przełamywała w Niemczech wiele niekorzystnych stereotypów o Polsce .

Maciej Stanek

Zaprezentują oni nowości produktowe z następujących grup produktowych: materiały obiciowe, naturalne i sztuczne skóry, materiały sklejane, nici, półprodukty, materiały tapicerskie i laminaty, inlety i poduszki, materiały z mikrofazy, guma gąbczasta i tworzywa piankowe, filce, drelichy materacowe, półfabrykaty tapicerskie, spody sprężynowe, rdzenie sprężynowe, siatki spiralne, formatki sprężynowe, stelaże tapicerskie, kółka meblowe, maszyny szwalnicze, maszyny do krojowni i przynależne do nich oprogramowanie.

Ta szeroka oferta grup produktowych czyni tegoroczne targi FurniFab szczególnie atrakcyjnymi dla zwiedzających.

Aktualna lista wystawców z ich grupami produktowymi jest dostępna na www.furnifab.pl

FurniFab – Międzynarodowe Targi Materiałów Obiciowych i Akcesoriów Tapicerskich, odbędą się w dniach 3-5 marca 2009, na terenie Międzynarodowych Targów Poznańskich, hala nr 6A.

cforms contact form by delicious:days

Ten i ów zadawał sobie pewnie pytanie – jaki jest sens wydawania sporych pieniędzy na udział w targach, skoro przyszłość jest tak nieokreślona. Chciałbym przedstawić swoją na ten temat opinię. Otóż potargować nie tylko można, potargować wręcz trzeba. Różne są bowiem metody walki z załamaniem koniunktury. Najlepszą wszakże – poza tak oczywistymi, jak ograniczane kosztów i racjonalizacja – jest niewątpliwie ucieczka do przodu.

W czasie trudności przetrwają bowiem tylko ci, którzy będą się rozpychać, walczyć o miejsce na rynku, głośno krzyczeć o swoim istnieniu. Prawda to dość banalna, ale czasem właśnie rzeczy banalne trzeba głośno powtarzać.

No i jeszcze odpowiedzieć sobie na pytanie, czy Budma spełnia oczekiwania rynku, czy wystawcy otrzymują za swoje pieniądze dobry produkt?

Nie chcę krytykować Międzynarodowych Targów Poznańskich, bo generalnie to firma, która dobrze służy gospodarce. Jednakże i po Budmie, i po wielu wcześniejszych imprezach zastanawiam się, czy w polityce MTP nie nastąpiło pewne zachwianie proporcji. Z jednej bowiem strony wystawy takie jak Budma są ekspozycją adresowaną do fachowców, ale z drugiej – powinny promować dany sektor gospodarki. Powinny wręcz krzyczeć – przemysł produkuje piękne rzeczy, idźcie je zobaczyć i kupujcie.

Tymczasem tego elementu jest zdecydowanie za mało. Za mało jest namawiania ludzi na wyprawę na targi, za mało informacji o nich w ogólnodostępnych mediach. Aż łza się w oku kręci za czasami tak zwanej komuny, gdy na targi waliły tłumy, by zobaczyć czego się w sklepach nie da kupić. Gdyby teraz waliły takie same tłumy mogłyby nie tylko zobaczyć, ale wręcz kupić niektóre wyroby lub przynajmniej złożyć zamówienie.

Prośba więc nieustająca do szefów MTP. Promujcie targi zdecydowanie aktywniej. To się wam opłaci, bo przyjdzie więcej zwiedzających, a więc sprzedacie więcej biletów. To się opłaci wystawcom i w rezultacie w następnym roku przyjedzie ich więcej. To się wreszcie opłaci nam wszystkim.

A poza tym normalka. Rząd ogranicza wydatki i mówi o walce z kryzysem, tymczasem na przykład w przemyśle meblarskim zaczynają się spełniać czarne scenariusze. Warto, by przyjrzał się im minister Michał Boni i przynajmniej porozmawiał z tymi, którzy alarmy w sprawie zbyt wysokich cen drewna uznawali za przesadzone. Szkoda, że u nas zbyt często trzeba dobić do dna, by się odbić, zamiast być mądrym przed szkodą.

Jarosław Szumski

cforms contact form by delicious:days