Mijn leven als ADD-er

2012 het jaar van de ommekeer

2012-12-24T10:05:00.001+01:00

Een terugblik
Acht maanden geleden kreeg ik de eerste hint...
Acht maanden geleden accepteerde ik een 'stempel'... Een stempel dat ik ook vandaag de dag nog steeds met 'trots' draag...

Meer nog dan een stempel was het een 'antwoord', een verklaring voor mijn soms onberekenbare gedrag. Een verlossing, maar ook weer een vraagstuk...

In de afgelopen zes maanden is mijn leven ondersteboven gegaan, maar juist nog meer op orde gekomen!

Ik kan zeggen dat 2012 het jaar is geweest van de ommekeer. Van labiel naar stabiel, van domme jongen naar intelligente man, van risicofactor naar zekerheidje...
Gaat dat zo makkelijk? Neen...

Voor...
De status van mijn leven op 1 januari 2012:
- Een huwelijk met een vrouw waar ik gek op ben, maar waar ik geen mogelijkheid meer zag om het te redden...
- Een baan die ik met veel plezier uitoefende, maar die op scherp stond doordat ik me in de eerste twee maanden al drie keer had verslapen.
- Halverwege het 5e (herkansings)jaar van mijn opleiding Commerciële Economie nog maar 2 van de 21 punten binnengehaald, ik had met de kerst van 2011 klaar kunnen zijn.
- Een voortdurend onzeker gevoel over mijn toekomst, ik maakte niets af en was onbetrouwbaar
- Een huis waar ontzettend veel aan moest gebeuren: De tuin was al twee jaar een zandbak, een aantal kabels liet ik door de woonkamer slingeren, er hingen peertjes overal, we zaten al maanden op een wc-bril met een barst.
- Ik was enthousiast maar onzeker... Ik durfde geen comittment meer aan... In 2011 ben ik gestopt met de Business Club van de voetbalvereniging, met actief werken aan het boek dat ik uitgeef, met afspraken maken om verantwoordelijkheid op me te nemen...

Ik kan doorgaan...

Bezinning
Als ik terugkijk dan ben ik dankbaar voor alles wat ik heb mee mogen maken dit jaar... Ik hoef niet meer voortdurend om te kijken over mijn schouder of ik mijzelf misschien in mijn rug steek.
De tranen hebben rijkelijk gevloeid de afgelopen weken, waarom? Dankbaarheid... Steeds maar weer.
Iemand die niet in een hogere macht gelooft zal zeggen: "Jongen, wat heb jij een mazzel gehad in het afgelopen jaar"... Maar ikzelf denk soms echt dat ik een 'steuntje' heb gekregen. Zo ontzettend veel puzzelstukjes zijn op hun plaats gevallen!

Na...
Mijn leven is op de rails... En we weten allemaal dat dat ook geen garantie is voor succes (kijk maar naar de NS)... Maar ik mag vooruitkijken!
2012... Het jaar waarin ik mijn studie afronde, waarin ik een fantastisch huwelijk ontwikkelde (waarvan uiteraard ook 50% op het conto van mijn vrouw komt), waarin ik papa werd, waarin ik een geweldige baan vond, waarin ik ADD ontdekte en daar een weg in vond, waarin ik mijzelf op ontzettend veel manieren heb ontwikkeld.
Zo heb ik dit blog bij kunnen houden (hoewel de frequentie heel laag is), heb ik een lied geschreven en 'uitgebracht' zonder kennis van muziek (ik zal het nog wat 'anonimiseren' en dan posten), heb ik eigenhandig een ooievaar gemaakt van hout zonder enige kennis van techniek (met minimale hulp, zie foto onder dit blog), heb ik familiebanden aan kunnen halen (voor het eerst bij heel veel mensen op visite geweest), heb ik zaken afgemaakt die ik normaal zou laten schieten.

Mezelf zijn
2012 is voor mij het jaar geworden waarin ik mezelf leerde kennen, maar nog meer mijzelf accepteerde... Wanneer de diagnose ADD gegeven wordt (en deze door de patient wordt erkend/herkend) dan wordt het hele geleefde leven opnieuw onder de loep genomen.
Waarom deed ik zo in 1988, waarom reageerde ik zo vreemd op mijn nieuwe omgeving in 1990, hoe komt het dat ik op dat en dat moment faalde enz... Eigenlijk wordt het zelfbeeld opnieuw opgebouwd.

Misschien heb ik de mazzel dat ik overwegend positief in het leven sta en kan ik daardoor de voordelen zien van de 'stoornis'. Meer en meer wil ik mijzelf zijn.
Toen ik solliciteerde voor de baan waar ik nu werk heb ik verteld over ADD. Ik heb duidelijk uitgelegd wat het is en dat dat iets is dat hoort bij Morris Monopoly, neem je Morris aan, dan krijg je er ADD bij.

In de afgelopen maanden leer ik dat ik echt mijzelf mag zijn. Met mijn soms veel te ver gezochte humor die niet begrepen wordt, met mijn redenaties die onnavolgbaar zijn, met soms ook weer briljante analyses... Misschien is het voor de 'normale mens' een inkopper, maar ik ben er veel minder mee bezig om me aan te passen aan een systeem waarin ik misschien wel nooit 100% zal passen.
Ik accepteer afwijzing makkelijker, weet dat niet iedereen mijn vriend kan zijn, weet ook dat niet iedereen mij aardig hoeft te vinden om wat ik 'doe'.

Ik ben blij en gelukkig, ongetwijfeld zitten er wat 'papa-hormonen' bij, maar als ik terug kijk, dan kan ik alleen maar dankbaar zijn voor de ongelofelijke hoeveelheid goede dingen die me overkomen zijn. De tranen komen weer...

Dankwoord
Vandaag staat de teller op 12.500 pageviews... Ik ben dankbaar voor de mensen die betrokken geweest zijn bij de diagnose. Ik ben dankbaar voor de mails die ik heb mogen ontvangen van mensen die steun vonden in mijn blog (of er spelfouten in vonden).

Ik wil iedereen een fantastisch 2013 wensen, hopend dat het net zo veel goede dingen mag brengen als ik zelf heb meegemaakt. Ik weet nog niet of ik door ga met het bloggen, ik merk dat de behoefte aan het afnemen is, maar ik ben blij met iedereen die het blog heeft bezocht!

Hartelijk bedankt!

Ps. We kunnen weer fatsoenlijk schijten...

GESLAAGD!!! HBO-diploma: 2004-2012...

2012-09-10T21:57:00.001+02:00

YES! Het onmogelijke is toch mogelijk gebleken!

Beginnen met studeren...
Het was September 2004 toen ik voor het eerst binnenliep bij de HES in Rotterdam. Ik begon vol ambitie aan de opleiding Bedrijfseconomie. Ik wist dat ik zou beginnen met een achterstand, ik heb immers nooit de HAVO gedaan en met de tegenwoordige 'profielen', is aansluiting met het HBO beter geregeld dan met een MAVO-diploma.

Getriggerd door de wil om me te bewijzen haalde ik in 1 jaar mijn propedeuse, helaas werd er een docent ziek waardoor ik mijn cijfer voor dat vak pas later kreeg, maar ik had het wel binnen het jaar ingeleverd en mocht me een van de weinigen noemen. In januari van dat schooljaar maakte ik het uit met mijn vriendin. Ze hing teveel aan me en ik verdacht haar van ontrouw (ze was al twee keer vreemd gegaan en ik had haar onlangs nog betrapt op het chatten met jongens over sex en het over en weer opsturen van 'pikante' foto's). Ik stortte me volledig op school als afleiding.
Soms maakte ik dagen van 8.30 tot 22.30, levend op Red Bull en vieze schoolhappen.

Ook ontwikkelde ik in die tijd een gokverslaving, hoewel ik een schuld had bij mijn ouders, had ik nog genoeg zakgeld over (en ik verdiende zwart wat bij) om mijn goklusten te kunnen bevredigen. Ondanks het uitmaken met mijn vriendin en het gokken, slaagde ik er toch in om het erg goed op school te doen!

Ik had al vijf jaar niet meer op school gezeten. Op mijn 16e haalde ik mijn MAVO-diploma en daarna ben ik in militaire dienst gegaan. Natuurlijk volgde ik daar wel cursussen, maar echt leren voor vakken was eigenlijk nooit nodig.

Veel mensen in mijn omgeving (onder andere mijn ouders) hebben me afgeraden om te gaan leren. Het zou me niet gaan lukken, ik zou te lui zijn, ik zou niet genoeg discipline hebben etcetera. Mijn ouders betaalden toch mijn collegegeld en boeken, ook al was ik nog bezig met het aflossen van de opgelopen schuld van mijn faillissement.

Het 2e jaar... Ik liep vast...
Na het behalen van mijn Propedeuse ging ik verder met het 2e jaar van Bedrijfseconomie. Veel meer theorie en veel minder praktijk. De eerste twee kwartalen haalde ik alleen de praktijkvakken, maar bij de theorievakken faalde ik steeds. Vooral vakken als recht en 'Algemene Economie' waarbij het vooral ging om het leren van lange stof, bleken erg moeilijk te zijn. Het leren van de Bedrijfseconomische vakken (veel rekensommen), statistiek en logistiek gingen me dan weer wat makkelijker af.

In die tijd ben ik naar een schooldecaan gegaan. Ik vertelde hem over mijn problemen met concentratie, dat het wel leek of ik verslaafd was aan risico (gokken, altijd te lang uitstellen met leren of maken van werkstukken etcetera). Hij adviseerde om naar een psycholoog te gaan. Het was 2005.

Deze psycholoog heb ik ongeveer alles verteld wat me dwarszat. Waar ik mee bezig was, hoe ik tegen dingen aankeek, waar ik tegen aanliep enzovoort. De beste man deed enkele tests met me en bracht me onder 'hypnose' etc... Zijn conclusie na 10 sessies: Je bent gewoon een gezonde jongen, je bent eigenlijk gewoon lui en hebt een schop onder je kont nodig. Verder heb je een zeer laag gevoel voor schaamte, succes... Je moet jezelf gewoon motiveren...
Daar kon ik dus niets mee!

Mijn schuld bij mijn ouders was bijna helemaal afgelost, maar de situatie thuis was ondraaglijk. Ik lag voortdurend overhoop met mijn ouders. Ik kon me thuis niet concentreren op mijn studie en had moeite om mijn afspraken met medestudenten na te komen. Het gokken was weer 'overwonnen', dat gelukkig weer wel.

In februari van 2006 kreeg ik de mogelijkheid om een huisje te huren via de woningstichting.
Ik was toen al een tijdje bezig met een maatje van me om een huisje te vinden, maar we vonden alleen hele dure dingen of huizen waarbij je echt op elkaars lip zit.
Zijn broertje handelde in drugs en had al eens een laptop gestolen van hem. Verder was er altijd herrie bij hem thuis omdat zijn broertje met vrienden naar house luisterde.

Dit huisje had twee kamers en op een gegeven moment heb ik het hem verteld: Sorry, maar dit is echt te klein om samen in te wonen. Maar ik MOET echt weg bij mijn ouders... Het is niet meer te doen daar! Hij begreep het en ging zelf verder zoeken.
Ik nam het huisje, maar bracht niet genoeg geld binnen om rond te komen, ik moest er dus een baantje bij hebben. Ik leefde van 40 euro per week om te eten, te drinken en te roken... Bijna onmogelijk, ik werkte toen nog bij een restaurantje waar ik van mijn fooien peuken kon kopen en ik at en dronk regelmatig 'van de zaak'.

Diverse baantjes kwamen voorbij, sommige waren alleen mogelijk als ik 40 uur zou werken voor 2 weken. Dan maakte ik de afweging: Studeren of een paar vakken missen en rond kunnen komen. Vaak won de laatste.

In de tijd dat ik mijn huisje kreeg raakte ik ook verliefd op de vrouw waar ik nu mee getrouwd ben.

In de laatste twee kwartalen haalde ik ook niet meer alle praktijkvakken. Ik besteedde veel tijd aan werken, bracht veel tijd met mijn vrouw door en had nog steeds alle moeite met concentratie.
Ik eindigde het 2e jaar met 28 studiepunten en kreeg een negatief studieadvies. Ik moest het jaar overdoen of anders van school verdwijnen.

Een andere wending... 2e x 2e jaar!
Rond Mei was er een 'selectiedag' van Deloitte. Ik werd er als talent uitgepikt en kreeg een baan aangeboden als Assistent-Accountant. Ik zou dan in de avond kunnen beginnen met het 2e jaar Accountancy op HBO-niveau. Een fantastische kans, het zou me dan niet nog een jaar extra studieschuld kosten, ik zou praktijkervaring op kunnen doen en zou in de avond lekker kunnen gaan leren. Ondertussen zou ik ook nog eens salaris ontvangen en zou de studie betaald worden.

Met de hele familie gingen we in 2006 op vakantie naar Amerika en Hawaii, mijn vriendin mocht toen mee. Het was een fantastische vakantie en een perfecte overgang naar het nieuwe (school)jaar, waarin ik zou beginnen als aankomend talent in de Accountancy!

In september 2006 begon ik met het 2 jaar Accountancy. Deloitte had gezegd tegen me dat ik drie maanden intern zou zitten en dat ik daarna naar klanten zou gaan. Ook zou ik dan een auto'tje van de zaak krijgen en regelmatig op pad zijn.

In de avond volgde ik lessen en ik had de vrijdag vrij om te studeren.
Maar hoezeer ik ook mijn best deed, het lukte me niet om op de vrijdagen mijn schoolwerk te doen. Op de zaak werd ik als talent behandeld, de eerste twee maanden deed ik het fantastisch. Ik pakte zaken snel op, handelde mijn taken snel en goed af en ik dacht al snel mee over de organisatie.

Maar degene die mij inwerkte vertrok en ik kreeg een andere inwerker. Een meisje dat zelf nog geen MBO-diploma had, maar dat ooit als secretaresse begonnen was en nu 'boekhouder' was. Ze legde de dingen onduidelijk uit, werd boos als ik iets deed en uiteindelijk werd het een drama. We lagen voortdurend overhoop, ik hoorde via collega's dat ik dingen fout deed terwijl ik dat zelf nog niet eens rechtstreeks gehoord had. Naderhand bleek dat ZIJ de fout gemaakt had, maar dat ze die bij mij in mijn schoenen geschoven had.

De sfeer werd grimmig rond het einde van oktober. Mij werd verteld dat ik waarschijnlijk nog twee jaar intern zou zitten en dat ze voorlopig niet meer dan 16 uur werk per week voor me zouden hebben. De rest van de tijd moest ik het archief in om dat op te ruimen. Ik werd steeds ongelukkiger, maar wist ook dat ik me staande moest houden. Om zoveel mogelijk 'leuk' werk te kunnen doen, bleef ik zoeken naar mogelijkheden om mezelf bezig te houden. Ik nam administraties over en probeerde wat cursussen intern te doen.
Op school ging het best goed, ik was niet 'helemaal bij' met de stof, maar volgde wel alle lessen. En dat was voor een deel al de winst die ik pakte. Onthouden gaat me over het algemeen goed af.

Een schok en van de kaart
Het was rond 12 november dat ik gebeld werd door een vriendin van me.
"Morris... *** is dood"
"Wat???"
"Ja... Gisteren... Overleden aan een overdosis drugs"
"Huh? Hij gebruikte nooit drugs? Hij haatte het!!!"
"Ja, niemand begrijpt het ook... Maar ze zeggen dat zijn broertje het in zijn drinken heeft gedaan..."
"ECHT??? He? Hoe... Wtf... Waar ben je nu?"

We ontmoetten elkaar die avond op een parkeerplaats bij Rotterdam. We hebben twee jaar in de klas gezeten bij elkaar en hebben een hechte vriendschap ontwikkeld. Hoewel ik niet meer vaak op school was, had ik nog wel regelmatig contact met hen.

De jongen die overleden was, was mijn maatje waarmee ik op huizenjacht was. Naderhand bleek dat de drugs inderdaad van zijn broertje vandaan gekomen is. Het broertje heeft 1,5 jaar vastgezeten.

Maar ik was van de kaart... En goed ook...
Hoewel ik zijn moeder niet goed kende, had ik wel haar telefoonnummer. Ze had ooit aangeboden om borg te staan voor ons als we een huisje zouden vinden en we hebben een paar keer gesproken omdat ze wilde weten wat voor vlees ze in de kuip had.
Ik belde haar op... "Hi, met Morris... Ik heb twee weken geleden met je zoon gesproken, hij vertelde hoe hij zijn begrafenis wilde hebben..."

Dit was misschien wel een van de raarste dingen ooit. Ik vertelde een moeder die verscheurd werd door verdriet hoe haar zoon zijn begrafenis wilde hebben. Ze nam alles aan van een jongen die ze eigenlijk alleen kende van de verhalen van haar zoon...

Ik kreeg vrij bij Deloitte. Met zijn moeder verzamelden we circa 50 vrienden en bekenden hebben op een van de stormachtigste dagen van 2006 (het werd absoluut afgeraden om de weg op te gaan) zitten brainstormen over de begrafenis van onze vriend. We gingen in groepen zitten en schreven onze ideeën op. De moeder wilde toetsen hoe zijn vrienden over hem dachten.

De ideeen bleken 100% overeen te komen met hetgeen ik haar verteld had. Zo werd het ook uitgevoerd.

Ik kon de school niet meer in... Elke keer als ik er kwam werd ik overmand door verdriet en schuld. Als ik WEL met hem samen was gaan wonen, dan was het niet gebeurd. Dan had zijn broertje die avond nooit gevraagd of hij hem op wilde komen halen van een discotheek. Dan hadden ze nooit bij een vriend in de huiskamer gaan zitten, dan hadden ze nooit de pillen in zijn drinken gedaan om hem later te filmen als hij 'waus' was en dan zou hij nooit gestorven zijn aan een overdosis...

Nog een schok
Drie weken nadat hij begraven werd kreeg ik een nieuwe klap in mijn gezicht.
Mijn vrouw maakte het uit met me... Ze vond me afwezig en vond dat ik haar te weinig aandacht gaf... Het klopte, ik was helemaal bezig geweest met het overlijden van mijn vriend. En ze had meerdere malen gevraagd om aandacht, maar ik had haar kwaad afgewezen. Ze begreep niet dat ik steun zocht bij mijn schoolvrienden en dat ik geen aandacht wilde hebben voor haar...

Ook mijn ex-vriendin kende de jongen die overleden was. We waren wel eens wat gaan drinken met zijn drieeen. Ze belde twee weken na zijn begrafenis op. Ze wilde afspreken. Ik had met mijn vrouw overlegd (toen nog vriendin) of ze het goed vond. Het bleek voor haar de druppel te zijn, wel afspreken met een ex, maar niet met mijn eigen meisje kunnen communiceren.

Een dag voordat de afspraak met mijn ex plaats zou vinden maakte mijn vriendin het uit. Ik was kapot, maar ook boos... Hoe kon ze het uitmaken om deze reden? Er overlijd een vriend van mij en ze begrijpt niet dat ik dat wil verwerken... Ik dacht: "Dat komt wel weer goed... Laat haar maar..."

Mijn ex kwam langs, ze had twee flessen rosé bij zich. We hebben heel de avond gekletst, ik kreeg alle ruimte om te praten. Dat was uniek, ik was steeds sterk geweest naar anderen toe, was voortdurend bezig om anderen te troosten. Dit was de eerste keer dat ik zelf mocht praten... Ik vertelde alles aan mijn ex. De schuldgevoelens, het verdriet, het onbegrip van mijn vriendin enzovoort. We sloten de avond af met een lange wandeling naar het huis waar zij samen met haar moeder woont. Ik denk dat ik een halve fles rose op had en zij de rest, maar ze was nog redelijk nuchter. Bij de voordeur kreeg ik een hug en namen we afscheid met drie zoenen. Gewoon netjes, formeel en afstandelijk.

Ik liep het hele eind terug naar huis en denk dat ik rond 04.00 uur thuis aankwam. Het was een rommeltje in mijn huis... Er stonden wijnglazen, waren veel kaarsen die half opgebrand waren, er lag een dekentje op de bank omdat mijn ex het koud gehad had. Maar ik was moe... Ik liep door mijn woonkamer (aangesloten op de achterdeur) trok door mijn kleding uit en liet die vallen waar ik liep. Overhemd op de bank, hemd over mijn bar, broek in de gang en sokken bij mijn bed. Ik was kapot...

Ik denk dat ik tot een uur of 15.00 ben blijven liggen.
Op mijn telefoon een paar gemiste oproepen en sms-jes... Mijn vrouw was de woonkamer ingekomen (ze had nog een sleutel) en had daar de flessen en kledingstukken gezien... Ze deed verschillende aannamen in de verkeerde richting... Wat ze die avond deed met een andere man heeft veel tijd nodig gehad om te herstellen, het is gelukkig goed gekomen... Maar het was misschien wel pijnlijker dan alles dat ik ooit had meegemaakt...

Ik heb dat schooljaar niet meer afgemaakt en ook bij Deloitte kon ik mezelf niet meer gelukkig zien worden. Ik werkte er nog niet heel lang, maar het sterven van mijn maatje deed me wel beseffen dat dit niet het leven zou zijn waar ik van droomde...
Ik maakte het jaarcontract vol en gaf aan te willen stoppen... Ze waren zeer coulant naar me want ik hoefde de studiekosten niet terug te betalen.

Rond Juli 2007 volgde ik een NLP-cursus in Londen. Vijf dagen lang springen, motivatietraining en 'technieken' om een goed leven te leiden. Vooral het 'leren dromen' en zoeken naar wat je echt leuk vind hielpen me om het besluit om te stoppen bij Deloitte te nemen.

Kort:
Ik stopte met werken en gooide me op het ondernemerschap, ik kocht de rechten van een boekje en wilde het uitgeven. Ik kreeg twee toezeggingen voor orders van 5.000 stuks, maar deze werden uiteindelijk nooit concreet. Na drie maanden ben ik weer teruggegaan naar het werkzame leven. Een kantoorbaan die uiteindelijk eindigde in de werkplaats omdat er een paar mensen ziek werden.
Daarna volgde een halfjaar Blokker (winkelmedewerker voor 8,30 per uur...)...

Na de motivatietraining wist ik het zeker: Ik wilde me gaan richten op het zelfstandig ondernemerschap en dan het liefst de consultancy... Maar daar is dan wel een vak voor nodig.
In 2008 kreeg ik een goede baan bij Wartsila. Order Administrator: Het factureren van enorme scheepsbouwprojecten. Het zou voor twee maanden zijn. In september zou ik dan weer naar school gaan: Commerciele Economie.

Sinds toen ben ik zowel gaan werken (20 uur) als gaan leren (Full Time).
Ik haalde het tweede jaar 48 punten van de 60 (ik mocht in het 2e jaar instromen). We trouwden in 2009 en ik miste een kwartaal.
In het derde jaar haalde ik 60 punten van de 60 en kochten we een huis (ik miste hetzelfde kwartaal en kon dus niet herkansen).
In het vierde jaar haalde ik 51 punten, dit was niet genoeg om dus mijn diploma te halen.
Er stonden toen nog 21 punten open.

Een aantal punten had ik al met 100% zekerheid gehaald, maar volgens de school was dit niet zo.
Ik loop enorm uit met dit verhaal, maar het kwam er op neer dat ik 1,5 jaar bezig geweest ben (27 a4'tjes vol met mails over en weer) om mijn gelijk te krijgen en dat er in de laatste maand een mailtje kwam: Had je dit eerder gezegd, dan hadden we er wat aan kunnen doen... Toen brak echt mijn klomp...

In april kwam de ADD om de hoek, ik had nog 5 vakken openstaan en had al meerdere keren geprobeerd om die vakken te halen. Steeds faalde ik... Of door tijd te kort op het tentamen of door concentratieproblemen tijdens het leren.

Mede door de coaching en de medicatie haalde ik uiteindelijk vier van de vijf vakken en kreeg ik via het Decanaat op school de gelegenheid voor extra tijd op mijn tentamen... Deze toestemming kreeg ik halverwege juni 2012. Ik zou in een speciale klas en speciale ruimte krijgen als 'ADHD'er'.

Het laatste tentamen
Op 12 augustus 2012 kreeg ik om 14.00 het tentamen. Ik heb keihard geleerd, stiekum heb ik zelfs de dosis Concerta van 36mg naar 72 en ca 100mg verhoogd. Dit werkte fantastisch. Ik heb het HELE boek doorgenomen en heb er een goede samenvatting van gemaakt. Dit is me nog nooit gelukt!
Met veel vertrouwen kwam ik op 12.00 aan op school.

Nog even de samenvatting doornemen. Toen om 13.30 naar de servicebalie om te vragen waar ik het tentamen met 'speciale voorzieningen' zou krijgen. Ik stond niet op de lijst.
Ik bakkeleide wat over mijn recht en de toezegging... Om 13.40 stond ik bij de collega van de persoon die mij toezeggingen had gedaan. Ze vertelde me dat het geregeld was en dat ik gewoon op de lijst moest kijken bij het lokaal, dat zou om 13.45 open gaan.

Pas om 13.50 kon ik het lokaal in en stond er een bejaarde surveillant met een aantal pakketjes, verschillende vakken voor mensen met dyslexie en ADHD... Het duurde een paar minuten, maar voor mijn gevoel uren dat hij alle pakketjes doorgenomen had... Ik stond er niet bij...

Ik rende terug naar de persoon die met mij het contract had ondertekend.
"Ik sta niet op de lijst..."
"Welke lijst?"
"Die voor het tentamen, weet u nog, mijn laatste tentamen zou ik extra tijd krijgen en een stilte ruimte..."
"Nee joh, dat is voor volgend jaar gepland..."
"Nee juist niet, ik had nog maar een enkel vak... Het was voor de summerschool..."
"IK HEB NOG MAAR EEN VAK... KUNT U HET SNEL REGELEN???" De wanhoop sloeg toe... Ik begon eigenlijk een beetje in paniek te raken... Ik wilde boos worden... Maar wilde ook rustig blijven om mijn tentamen te doen.

"Nee, je bent er wel erg laat mee dat je nu nog een vak hebt..."

"Ja maar ik heb er zelf bij gezeten dat u het ondertekende, ik was er bij toen de Decaan u een mail stuurde en dat u het bevestigde... U moet het regelen..."

"Sorry, ik kan niks voor je doen nu... Je bent te laat..."

"Ja maar ik was hier in JUNI... Wat een tyfusbende bij jullie zeg... 1,5 jaar moet ik zeiken om cijfers van twee vakken waar ik recht op heb... Dan ben ik in JUNI om te vragen om extra tijd en wordt dit toegezegd... Het wordt echt eens tijd dat jullie je verantwoordelijkheid gaan nemen als Hogeschool..."

Met een klap sloeg ik de deur achter me dicht... Kloteschool...
Het zweet stond op mijn hoofd toen ik het klaslokaal binnenkwam... Vijf minuten voor tijd... Eigenlijk tien minuten te laat...

Het tentamen begon... Een case van 15 pagina's moest ik lezen... *KLOP* *KLOP*... Een student komt te laat binnen en begint het te uit te leggen... Opnieuw beginnen met lezen dan maar... Pagina 3... *KLOP* *KLOP*... Weer iemand te laat... Opnieuw pagina 3 lezen... Ik werd boos van binnen...
*klop klop*... Tijdens pagina 6 werd opnieuw geklopt: "Jongens, ik wil jullie er aan herinneren dat je geen drinken op tafel mag hebben... Tassen en jassen voorin de klas..."

WEER OPNIEUW BEGINNEN!!!

Eindelijk... De vragen...
*PIEP*PIEP*PIEP*
De surveillant liet de wekker van zijn Blackberry gaan... Hij drukte op diverse knopjes, maar kreeg hem niet uit... Ik keek om me heen, de meeste mensen konden gewoon doorgaan... Maar de vent die bleef maar drukken en zei op een gegeven moment zelfs "Jeetje, wat een slechte telefoons... Je krijgt ze niet eens gemakkelijk uit..."
Mijn woede was op een toppunt...

Na 3 kwartier mochten de eerste studenten vertrekken... Ik had pas een van de 15 vragen beantwoord... Er keerde op een gegeven moment rust terug in het klaslokaal... Ik maakte een groot aantal vragen en kwam toen weer dezelfde vraag tegen als die eerder gesteld was... HUH? Staat die vraag er dubbel in?
Crap... Verkeerd gelezen de eerste keer... Die pas ik zo wel aan...
Ik vergat begrippen en haalde dingen door elkaar... Tijdnood...

Snel proberen de boel te corrigeren... "Dames en heren, u mag uw pen neerleggen..."
"Mag ik alstublieft mijn laatste vraag afmaken?"
"Nee, dan bent u aan het frauderen en moet ik u aangeven..."

Ik smeet mijn pen neer, pakte mijn tas en jas en smeerde woest naar buiten... Hoe konden die mongolen nou mijn laatste tentamen nog verzieken? Wat een slechte organisatie...
Ik rookte toen vijf of zes peuken en liet mijn telefoon uitstaan... Ik wilde niet gebeld worden door iemand om te vertellen dat het slecht ging... Ik wilde niets...

Op dinsdag (the day after) deed ik niets, alleen maar in bed liggen... Te gefrustreerd om te kunnen slapen, terwijl die weken ervoor een uitputtingsslag waren...
Woensdag belde ik de Decaan, de directe, een coach en een adviseur op het gebied van recht... Ik wilde weten wat mijn mogelijkheden waren om eventueel aanspraak te maken op een extra herkansing. Donderdagochtend sprak ik met de Decaan om een klacht in te dienen, daarna had ik een gesprek met de directe van het Cluster Commerciele Economie. Daarna had ik een gesprek met mijn coach...
Ik had verder nog gesprekken bij PsyQ...

Heel de week had ik al op de 'verversenknop' van mijn telefoonbrowser gedrukt. Ik was moe van het praten... Klagen, zeuren, zagen en zeiken... Ik wilde niet naar huis... Ik ging naar mijn ouders...

Daar vertelde ik alles van de afgelopen week... Ik was moe... kapot... Mijn kop stond niet stil en ik was boos... Rond 16.00 uur drukte ik voor de 200e keer op de verversknop... Ik begon hard te janken...
Als een kind schokte ik... Mijn moeder en schoonzus vroegen wat er was...
Met een piepstem zei ik:

"Ik heb het gehaald..."

Ik liet de 5,9 zien aan hen... 8 jaar successen en verdriet kwamen los...

Een tranendal van 25 minuten volgde... Het duurde daarna 3 dagen voordat ik voor het eerst blij kon zijn met mijn cijfer...

HET IS VOLBRACHT!

Vandaag mijn laatste tentamen ooit?

2012-08-27T04:27:00.002+02:00

Het is nu 4.15...
Ik ben nog niet klaar met leren... In plaats van de gebruikelijke 36 mg heb ik vandaag gezondigd... Twee keer 36 mg (een 's ochtends en een 's middags) en een 27mg in de avond...

Het concentreren in de afgelopen dagen was waardeloos!
Gewone taken kon ik prima doen (in de lijn van de afgelopen weken), maar bij het leren was het onmogelijk om mijn aandacht er bij te houden.

Ik ben naar mijn vertrouwde 'werkspots' gegaan: Delta Hotel en Cafe Engels in Rotterdam, maar de concentratie was zo slecht dat ik in vier dagen tijd slechts 25% van de stof heb kunnen leren.

Vandaag heb ik met behulp van de 'overdosis' daar nog ongeveer 60% aan toe kunnen voegen (220 bladzijden geleerd, onderstreept en aantekeningen gemaakt!!!). Side-effect: Moeilijk praten met mensen ("Ik wil een eh... zo'n koffie met schuim en melk..." "Cappuccino?"... "Ja zo een... En heeft u er een plaasje... Eh, glaasje water bij?")... Het personeel zal wel gedacht hebben...

Het tentamen is morgen om 14.00 uur. En ik weet nu al dat ik een 'overdosis' ga nemen om weer zo productief te kunnen zijn! Nu effe 3 uur slaap pakken en dan morgen 'onder invloed' van Concerta weer knallen!

Voor wie dit leest: Bidt, duim, brand kaarsen, doe een dansje of iets anders dat mij op afstand zou kunnen helpen! Ik heb dit tentamen in de afgelopen vier jaar zeven keer gedaan... Het eerste cijfer was een 4,6 de laatste (ik had keihard geleerd) keer was het een 2,6...

Ik heb een aanvraag ingediend voor extra tentamentijd... Deze is goedgekeurd, ik ga dat morgen toch nog maar eens laten bevestigen!

De afgelopen dagen ben ik ontzettend druk geweest, u heeft nog een aantal blogs tegoed van mij (coachingsgesprek nr zoveel, telefonisch consult met de arts, medicatie voor stoppen met roken, de 3e groepsbijeenkomst, uitleg ADD en voortuit... Concerta als doping, want dat werkt als een malle!).

Ik hoop u snel te mogen berichten dat ik na ACHT jaar eindelijk mijn HBO-diploma gehaald heb!

Groeten, Morris!

Introductiegroep AD(H)D bij Volwassenen 2 van 3 - Neurobiologie en medicatie!

2012-08-22T00:57:00.000+02:00

Inleiding
De tijd die er tussen twee blogs inzit wordt steeds groter, terwijl ik de laatste weken juist ontzettend veel meemaak tijdens mijn 'ontdekkingstocht' naar AD(H)D.

Dit maakt het lastig om de details te herinneren van bijvoorbeeld gevoerde gesprekken en gelezen/verzamelde informatie.

Zo ook voor de 2e groepsbijeenkomst. Hoewel deze pas acht dagen geleden is. Ik hoop zo goed mogelijk verslag te geven van deze avond.

13-8-2012 De 2e Introductiebijeenkomst
Net als de vorige week heb ik mijn Concerta een stuk later op de dag genomen. Ik had een flinke waslijst aan taken voor mijzelf opgesteld, maar ben niet heel ver gekomen. Wel wat kleine dingetjes afgehandeld (mensen bellen en reageren op mails). Hier kom ik later op terug in een ander blog.

Ik kwam wederom op tijd aan in Rotterdam hoewel het weinig scheelde. Ik had voor mijzelf een marge van ca 10 minuten ingepland. Maar om de een of andere reden (ondanks de Concerta) ben ik toch precies om 16.30 in de auto gestapt.
Ik vrat me op over de auto's die traag links bleven rijden en irriteerde me aan stoplichten die nodeloos op rood bleven staan.

De 80km-zone bij Rotterdam irriteerde me nog het meest. Vroeger deed ik een 'enkeltje Maassluis-Kralingen' in 17 minuten (ok, dit is mijn record), maar sinds de invoering van de snelheidslimiet van 80 kost het me zonder file gewoon 25 minuten.

We werden vrijwel direct opgehaald. Ik had er zin in!

Opening en terugblik
De bijeenkomst werd geopend door de twee dames van PsyQ. Er werd uitgelegd wat het doel was van de bijeenkomst (informeren over neurobiologie en medicatie) en daarna werd er gelegenheid gegeven tot het stellen van vragen over de vorige sessie.

Er kwamen (als ik het me goed herinner) niet veel vragen over de vorige week.
Ik greep mijn kans om een vraag te stellen over de bijzondere tijd van de bijeenkomsten: 17.00 uur.
Hoewel ik de laatste weken vrij gehad heb (als in: niet op hoeven draven bij een werkgever), vind ik de tijd echt te vroeg voor het comfortabele. De sessie duurt twee uur dus je eet bijvoorbeeld of vroeg of laat, daarnaast is er voor mij persoonlijk toch zo'n 45 minuten reistijd. En het is lastig om aan een werkgever uit te leggen dat je tot medio december naar een cursus moet voor je stoornis.

Het werd uitgelegd: Het heeft te maken met de kosten voor het personeel (receptie, begeleidend personeel, schoonmaak etc) . De sessies waren eerst zelfs overdag, maar dit was de beste mogelijkheid die er gegeven kon worden.

Vooralsnog staan er geen wijzigingen op de agenda voor tijden, het zou meegenomen worden op de volgende vergadering.

De voorlichting
Deze sessie zaten we in een wat groter lokaal met een interactieve projector (je kunt bijvoorbeeld op de PowerPoint tekenen).

We begonnen met de werking van de AD(H)D-hersenen. We hoorden dingen die niet echt aangenaam zijn. Zoals dat de ADHD-hersenen gemiddeld 5% kleiner zijn dan die van 'normale' mensen.
Uiteraard werd hierop gereageerd vanuit de groep.

"Gaan we dan effectiever met onze hersenen om?"

Het antwoord is ja/nee... Over het algemeen gebruiken we als mensen maar 1 tot 4 procent van onze hersenpan. ADHD komt bij mensen voor met verschillende intelligentie quotiënten. Het verschil is dus niet 'merkbaar' in intelligentie.

Ook kregen we te horen dat er in de frontale cortex minder bloeddoorstroming is (Wikipedia: De frontale kwabben spelen een rol bij het aansturen van willekeurige bewegingen. Ook zijn ze betrokken bij veel mentale functies, zoals impulsbeheersing, beoordelingsvermogen, probleemoplossing, planning, sociaal gedrag, taal (via de gebieden van Broca) en geheugen.). Het gevolg is dat enkele functies hier minder goed uitgevoerd worden.

Daarnaast is er MEER bloedstroom in de 'sensomotorische cortex'. De exacte werking van dit deel van de hersenen kan ik niet verklaren, maar dit artikel uit het NRC kan dat wel heel goed.

Tot slot blijkt er een minder goed werkende suikerstofwisseling te zijn bij AD(H)D'ers. De suikerstofwisseling is een samenwerking tussen verschillende organen die er voor zorgen dat de bloedsuikerspiegel in orde is. Ofwel, de brandstof voor het lichaam.

Misschien is het veel te gegeneraliseerd, maar ik ken een groot aantal ADHD'ers dat dagelijks Red Bull drinkt om zich maar 'prettig' te voelen (overigens weinig in de groep waarin we zaten).

Al deze 'afwijkingen' tezamen zorgen voor een verstoring van de communicatie in de hersenen.
Het verhaal van de neurotransmitters Dopamine en Noradrenaline zou ik helemaal toe kunnen lichten, maar dat vind ik zonde, de informatie is elders te vinden.

Na het behandelen van de werking van 'onze' hersenen (op een prettige manier uitgelegd in een presentatie) hebben we een korte pauze gehad en zijn we verder gegaan met het bespreken van mogelijke medicaties.

Het bleek een 'hot' item.
Acht personen en zeer verschillende ervaringen (nog niet iedereen gebruikt medicatie).
Ik vond sommige dingen pijnlijk om te horen. Tot nu toe bevalt mijn medicatie me uitstekend, maar er zijn mensen die op dezelfde medicatie (Concerta) heel anders reageren.

Klachten die ik heb (Slapeloosheid) die kwamen beperkt voor, maar sommige mensen werden er erg depressief van. Anderen veranderden in zombies.

We behandelden verschillende medicaties, ik zal hier een aparte blog aan wijden. Er werd onderscheid gemaakt in twee soorten stimulantia: Methylfenidaat en Dextro-amfetamine. De ene is een heropnameblokker, de andere stimuleert de aanmaak van dopamine.

Ook werden antidepressiva en medicatie voor bijeffecten besproken (oa Melatonine).

Ik merk in de groep dat we (ondanks dat het pas de tweede sessie is) erg open naar elkaar kunnen zijn.

Sfeerimpressie
Ik kan niet in details treden over de persoonlijke ervaringen.
Maar ik kan wel vertellen hoe de bijeenkomst was (vanuit mijn perspectief).

AD(H)D kan een zegen zijn en een vloek. De vele verhalen van mislukkingen op verschillende gebieden werden van alle kanten verteld en bevestigd. Er ontstond een band. Lotgenotencontact is een van de doelen van deze avonden en dat werkt.

Niet alleen de herkenning bij elkaar, maar ook het begrip is ruimschoots aanwezig. Natuurlijk zijn we allemaal individuen met onze eigen karaktertrekken, maar de gemeenschappelijke noemer is duidelijk dominant in onze levens.

Het kunnen delen van ervaringen en goed(bedoeld)e adviezen is prettig. Je merkt dat veel mensen uit de groep een deuk opgelopen hebben in zelfvertrouwen en zelfbeeld. Zonde, want stuk voor stuk verbazen de groepsgenoten me met een 'inzicht' in het leven en het omgaan met de 'stoornis'.
Is dat dan ook een eigenschap die hoort bij ADHD? Dat je het leven 'anders' kunt zien en sommige zaken beter een plaats kunt geven?

De uitleg van de coaches is goed. Zijn er vragen die niet beantwoord direct beantwoord kunnen worden, dan worden deze antwoorden in de pauze opgezocht en in het vervolg van de sessie beantwoord.

De documentatie uit de reader is vrij beknopt. Per sessie ca 3 bladzijden. Maar het is genoeg als kapstok en niet teveel om er in te verdrinken.

Nog steeds stijgt PsyQ in zijn toegevoegde waarde voor mij persoonlijk! Mocht je twijfelen, dan wil ik je van harte aanbevelen je aan te sluiten bij PsyQ. Heb je een vervelende ervaring met een coach of begeleider, probeer dan een andere te vinden.

Natuurlijk lees ik op het internet negatieve verhalen over PsyQ. Ik geloof niet dat er een bedrijf in Nederland is dat 100 van de 100 klanten tevreden stelt. Maar dat het goed kan gaan bij een 'rampgeval' als ikzelf, bewijst in mijn ogen dat er echt wel mogelijkheden zijn.

Tot slot merkte ik ook in deze sessie dat voor de meeste mensen in de groep het 'ontdekken' van de AD(H)D een serieuze zaak is. Stuk voor stuk zijn het doorzetters die moeten vechten tegen vooroordelen van anderen (lui, zwak, chaotisch, ongeïnteresseerd etc). Een geen van hen verwacht dat er binnen een korte tijd een blijvende oplossing is. Het is een traject/proces dat je ingaat.

We lijken wel 'normale' mensen... Zoekend naar een mogelijkheid om zin te geven aan ons leven met de capaciteiten die we hebben...

Dag 6 en 7 met Concerta en Melatonine

2012-08-17T17:54:00.000+02:00

Vertrouwen is goed, controle is beter en... Meten is weten...
Toen ik nog in dienst zat mocht ik een cursus 'CLS' doen. Combat Life Saver... Ofwel iets dat tussen 'Medic' en EHBO'er in zit. Onderdelen van die cursus waren: Het maken van een gat in de longen (mocht er door een kogel bloed in gekomen zijn, het stabiliseren van een gebroken been, het aanleggen van een infuus etcetera...

De commandant die elke ochtend een praatje hield voor de cursisten zei elke dag twee dingen:
- Vertrouwen is goed, controle is beter
- Meten is weten

Het zijn inderdaad hele belangrijke dingen voor mensen die na een ongeluk op een locatie aankomen. Immers, je weet niet of het slachtoffers zelf nog weet wat er gebeurt is, je weet ook niet of de omstanders alles goed hebben gedaan. "Ademt hij?"... Zelfs als ze ja zeggen zul je het toch moeten controleren, het zou zomaar veranderd kunnen zijn in een paar seconden.

In het bedrijfsleven pas ik deze twee principes ook toe. Als ik iets uitbesteed, dan wil ik dat dat goed gebeurt, ook wil ik weten of het gegaan is zoals ik afgesproken heb. Hetzelfde geldt voor onze persoonlijke financieen. Heb je voor maximaal 50 euro boodschappen gedaan? Zelfs als mijn vrouw ja zegt, dan kijk ik het nog even na... Oeps, twee onderbroeken van Sloggi gekocht... 25 euro extra... Die was niet meegenomen in het budget, gauw maar wat terugboeken van de spaarrekening dan maar.

Voor mijzelf
Ook voor mijzelf ben ik de principes aan het toepassen. Als ADD'er heb ik de neiging om dingen te vergeten of om dingen anders te doen dan afgesproken is. Ik ben al jaren de koning der lijstjes, maar nu met de nieuwe krachten die de Concerta me geeft, ben ik zelfs 'keizer'.

Sinds dinsdag 7 augustus hou ik weer een lijst bij... Nu niet meer op losse blaadjes die ik kwijt raak, maar gewoon in een heus kladblok:


Links de 'to do lijst', rechts de planning en daaronder de werkelijke uitvoering.

Wat ik merk, is dat ik veel beter bij 'de tijd' ben. Ik ga bewuster om met mijn tijd en maak meer dingen af. Toen ik een dergelijke lijst liet zien aan mijn coach bij PsyQ, zei ze dat de lijst veel te vol is. Dat is inderdaad zo, ik maak zo'n lijst zelden af. Maar ik blijf wel makkelijker doorgaan.

Opvallend is dat bij mijn 'werkelijke uitvoering' iets anders staat dan op mijn planning is voorgenomen: Het koken schoot er bij in omdat de olijfolie waarmee ik kookte verzuurd was (veranderd in een soort alcohol of azijn). Verder crashte mijn PC (ik werk voornamelijk op een Mac, maar mijn printer is aangesloten op het netwerk van de PC ik heb de pc dus nodig om te printen).
Ik ben ongeveer een uur bezig geweest met het open maken van mijn PC en het schoonblazen/stofzuigen van de binnenkant.

Ik doe dus niet helemaal wat ik zou moeten doen, maar ik ga er van uit dat 'normale' mensen hetzelfde hebben. Niemand doet altijd 100% van wat hij zich voorneemt.

Hoe zit ik in mijn vel?
Ik kan na zeven dagen zeggen dat ik me uitstekend voel! Wat me wel echt opbreekt is het gebrek aan slaap, maar daarbuiten voel ik me topfit! Ik merk aan veel dingen dat ik gewoon echt sneller ben, ik ben actiever en frisser in mijn hoofd. De lijn van dingen die ik in mijn vorige Concerta bericht schreef, die gaat nog steeds door.

Zowel mijn vrouw als ikzelf zijn er echt heel blij mee!

Slapen
Op woensdag 7 augustus was ik er overigens helemaal klaar mee dat ik de slaap niet kon vatten!
Op het internet heb ik opgezocht hoeveel Melatonine je maximaal mag slikken. Ik kwam verhalen tegen over mensen die standaard 10mg nemen.

Rond 10 uur 's avonds heb ik drie pillen genomen van de Melatonine. Omgerekend dus 9mg...
Ik was pisnijdig dat ik de slaap om 11 uur nog steeds niet gevat had, maar ging wel liggen...

Verder weet ik niet zo veel meer, want ik heb geslapen als een roosje!

Zou dit betekenen dat ik dan de volgende nachten ook 9mg zou kunnen gebruiken? Dan gaat mijn voorraad wel heel erg hard...

In een volgend bericht zal ik vertellen wat de Coach en de Arts hierover te zeggen hadden...

Tot nu toe: EEN WEEK HEERLIJK GELEEFD!

Mijlpaaltje blog!!!

2012-08-16T03:03:00.002+02:00

Toen ik een paar maanden geleden aan deze blog begon had ik twee dingen in gedachten:
1. Ik wilde mijn ervaringen van me af schrijven
2. Ik wilde voor mensen die hetzelfde mee (gaan) maken enige steun geven uit mijn ervaringen.

Ik had niet verwacht dat iemand mijn blog interessant zou vinden of dat ik bezoekers zou krijgen.
Vandaag heb ik een (voor mij) bijzondere mijlpaal bereikt:

3.000 pageviews

Op sommige dagen mocht ik meer dan 100 bezoekers ontvangen op dit blog!

Ik heb diverse reacties gehad van mensen die het leuk vinden om mijn ervaringen te lezen. Anderen schrijven dat ze nu beter in kunnen schatten wat ze kunnen verwachten als ze bijvoorbeeld het circus in gaan van het stellen van de diagnose.

Erg leuk om deze positieve bevestigingen te krijgen. Ik hoop het nog lang leuk te vinden!

Vind je het leuk om persoonlijk met me te communiceren, dan kun je me toevoegen op Facebook:

https://www.facebook.com/morris.monopoly

Heel erg bedankt voor jullie bezoeken en interesse!
Ik hoop dat ik tot veel nieuwe inzichten mag komen die ik weer door mag geven!

Hartelijke groeten,

Morris!

Introductiegroep AD(H)D bij Volwassenen 1 van 3 - Wat is ADHD?

2012-08-13T00:32:00.002+02:00

Onderdeel van behandelplan
Hoewel er niet perse een 'standaard behandelplan' is, is er bij PsyQ wel een aantal dingen dat bij elke AD(H)D'er aangeboden wordt: De coaching, de medicatie en groepsvoorlichtingen/cursussen.

De coaching zal heus wel wat raakvlakken hebben per individu, maar er wordt echt specifiek naar je persoonlijke situatie gekeken. Dat is fijn... Geen ABC'tje, maar gewoon je 'eigen' behandelplan.

De medicatie wordt ook wel per individu vastgesteld, maar er wordt in een groot aantal gevallen altijd begonnen met methylfenidaat (Ritalin, Concerta etc)...

De groepsvoorlichting of cursus is optioneel, maar wordt wel aanbevolen. Ik heb me dan ook zodra het kon aangemeld voor deze groepen. Enig nadeel: Elke cursus begint om 17.00 uur in Rotterdam. Als zzp'er is dat niet zo'n probleem, maar straks als ik weer in loondienst ga, zal dat wel een uitdaging zijn.

Aankomst
Ik kwam rond kwart voor vijf aan op de Max Eeuwenlaan in Rotterdam. Ik vroeg bij de balie waar de groepen voor AD(H)D zouden plaatsvinden, maar de dame achter de balie zei dat ik mocht wachten in een soort koffiehoekje op de begane grond.

Er zaten denk ik al zo'n vijftien mensen... Sommigen van hen waren druk aan het praten, anderen zaten stil de omgeving in zich op te nemen.
Ik kwam aan met een spijkerbroek, shirtje, colbertje en mijn hoedje op... Omdat ik mijn schoenen de zaterdag ervoor bij de schoenmaker had achtergelaten, liep ik op mijn pantoffels die heerlijk zitten en me al vele kilometers door het land gebracht hebben.
Ze zijn zwart en zijn gemaakt van ribfluweel. Ik zag direct een meisje kijken naar mijn 'schoeisel'.

Ik vermoed dat de andere mensen (net als ik) enorm nieuwsgierig waren naar wat ze zouden aantreffen, een eerste indruk maak je natuurlijk geen tweede keer, dus het meisje zal wel gedacht hebben: Oei, er zijn ook getikte ADHD'ers.

Ik nam een bakje koffie en verschool me veilig achter mijn telefoon. Maar ik nam ondertussen ook alle mensen in me op.
De mensen die ontspannen met elkaar zaten te kletsen leken elkaar al een tijdje te kennen. Op een gegeven moment hoorde ik ze zelfs praten over 'Hoe scheer jij je poes'. Het was een groep meiden van ca 20 tot 25 jaar. Er was een hoop gegiechel... Dat belooft wat dacht ik...

Er kwam iemand aanlopen die zich niet gedroeg alsof ze 'op bezoek kwam', de meeste mensen keken op. Ze kwam de groep meiden halen... De rest keek even om zich heen of er gereageerd werd door andere mensen... Het was een beetje verwarrend, maar ik nam me voor om te blijven zitten tot het echt zeker was dat de dame specifiek voor onze groep kwam.
Dat was gelukkig niet het geval, ik was intern blij dat ik niet opgestaan was en me aan was gaan sluiten bij de groep... Het zou een tweede flater kunnen zijn na mijn sloffen.

Aanvang
Iets over vijf kwamen er twee dames de rest van de groep ophalen. Er zaten nog maar acht mensen in de koffiehoek. "Introductiegroep ADHD? Jullie mogen met ons meelopen."

Ik trok nog snel een bakkie koffie uit de automaat en we liepen als groep mee met de dames. Ik hield mijn adem in... Ik weet dat ik me te snel op mijn gemak voel in groepen, ik wilde me een soort onzichtbaar opstellen.

We gingen een trap op en liepen een gang in. Daar kwamen we aan in een lokaaltje waar de tafels in een cirkel neergezet waren. Ik liep een beetje voorop en dacht na over de plek die ik wilde hebben... Direct naast de 'begeleiders', of toch midden in de groep? Ik koos voor een plekje waarvan ik dacht dat ik goed op het bord zou kunnen kijken.

Het was de vijfde dag dat ik Concerta ingenomen had. Ik heb hem bewust wat later genomen, dan zou ik mijn aandacht er tenminste goed bij kunnen houden in deze late sessie.
De 'begeleiders' (ik zal ze vanaf nu maar 'coaches' noemen) stelden zich voor en vertelden wat het programma zou zijn. Daarnaast kwam er nog enkele toelichtingen als "Wat er in deze kamer verteld wordt, blijft binnen deze kamer" enz.

Ik wil toch even de 'Opzet van de bijeenkomsten' noemen, rechstreeks gekopieerd uit de reader:

De groep bestaat uit 3 wekelijkse bijeenkomsten. De duur van de bijeenkomsten is 2 maal 1 uur, met een pauze van 15 minuten tussen de onderdelen.
Er zijn 12-14 deelnemers per groep
De groep wordt begeleid door twee coaches
De doelen van deze groep zijn: Voorlichting, interactie, psycho-educatie en lotgenotencontact.
Er zal gelegenheid zijn voor discussie en het stellen van vragen
De volgende thema's zullen in de cursus aan bod komen:

Bijeenkomst 1: Wat is ADHD?
Bijeenkomst 2: Neurobiologie en medicijnen
Bijeenkomst 3: Wat doet ADHD met je leven en de behandeling

Voorstellen
We begonnen met een voorstelrondje:
Wie ben je, hoe oud ben je, wat doe je, gebruik je medicatie en hoelang zit je bij PsyQ? Alle negen hebben we kort verteld wat we deden.

Hoewel ik het liefst op dit blog een uitgebreide omschrijving zou willen geven van het soort mensen dat er zaten, zal ik het toch echt oppervlakkig moeten houden.

Maar wat me enorm opviel, was dat het gezelschap goed ontwikkeld was. De eerste dame vertelde dat ze een goede baan heeft bij een groot en prestigieus bedrijf (ik kan het echt niet noemen hier), de tweede gaf les op de basisschool, de derde was order administrator, de vierde was student, de vijfde was student, de zesde (ik) was student, de zevende deed promotieonderzoek op een Universiteit en de achtste heeft een eigen bedrijf.

Best bijzonder allemaal. Ik telde zes ADHD'ers, drie ADD'ers. Allemaal hele normale mensen, van wie je op het uiterlijk af dus echt helemaal niets kunt zeggen.
Ik keek onder te tafels en telde maar twee 'tikkende voetjes'... Die van mijzelf en die van mijn buurman. De rest leek heel erg kalm en rustig.

De 'stof'
Na het voorstellen vroegen de coaches om een stapel boekjes door te geven. Dat waren de cursusboekjes. Ik blijf maar bij het woord cursus hangen, omdat ik niet goed weet hoe ik het anders zou kunnen noemen. Praatgroep zou ook terecht zijn, want er was heel veel gelegenheid om ervaringen te delen.

We begonnen met de uitleg van ADHD... We mochten allemaal ons boekje dicht doen en op het bord werden de drie 'basiskenmerken' van ADHD geschreven. Allemaal kregen ze een eigen kolom:

Aandacht tekort/Concentratieproblemen
Hyperactiviteit
Impulsiviteit

We mochten een voor een (en door elkaar) symptomen opnoemen en die in een van de kolommen plaatsen. Soms werd er doorgevraagd als iemand iets riep. Vaak kwamen er dan anekdotes of grappige, maar bovenal herkenbare antwoorden.

En juist dat laatste was heel prettig. Dingen waarvan ik dacht dat als ik ze zou roepen in een 'normale' groep dat ze raar gevonden zouden worden, die werden hier allemaal herkend. Er was heel veel herkenning en begrip onderling. Het leverde veel lachmomenten op.

We behandelden nog wat gevolgen en 'vervolgklachten' (onderpresteren, slaapproblemen, verslavingen etc) en gingen toen wat dieper op de stof in.
De coaches deden het heel erg goed en leuk. Ze noemden herkenbare voorbeelden op en zochten echt de interactie met de groep. Ze deden het echt uitmuntend!

We behandelden de 'diagnose': Veel mensen uit de groep hadden aan hun omgeving verteld dat ze ADHD hebben en kregen dan als antwoord: "Ja maar ik ben ook wel eens ongeconcentreerd" of "Ik vergeet ook wel eens iets"... Dat zijn vervelende dooddoeners die niet weten hoe het is om het 24 uur per dag te hebben. En daar ligt dan ook de grens voor een diagnose: Je moet het je hele leven hebben gehad en je moet het 24 uur per dag hebben.

We gingen over op de drie subtypen ADHD. Voor mij was het nieuw dat ADHD eigenlijk als twee stoornissen gezien wordt: De Aandachttekortstoornis en de Hyperactiviteit worden als losse stoornissen gezien. Heb je beide, dan wordt dat ADHD genoemd (ca 85% van de ADHD'ers heeft dit), heb je alleen de concentratieproblemen, dan heet dat 'het overwegend onoplettende type' of ADD (ca 10% van de ADHD'ers krijgt deze diagnose) en heb je alleen de hyperactiviteit, dan heet dat het 'overwegend hyperactief/impulsieve type' (ca 3-5% van de diagnoses).

Ze werden alledrie ook weer toegelicht, met bijbehorende kenmerken en verschillen.

We gingen over op de statistieken van ADHD: De verhouding mannen-vrouwen, het percentage van de bevolking dat de stoornis heeft (1-3%) en redenen waarom de cijfers waarschijnlijk niet helemaal kloppen. Ik zal ze niet allemaal toelichten.

We hebben het over oorzaken gehad van ADHD (erfelijkheid, roken/drinken tijdens zwangerschap, vroeggeboorte enzovoort). Ook hebben we het gehad over fabels/misverstanden over ADHD:
- Je kon goed meekomen op school en hebt dus geen ADHD.
- Je hebt een HBO of Universitaire opleiding... Dus geen ADHD
- ADHD komt door kleurstoffen (Absolute bullshit)
- ADHD is eigenlijk gewoon luiheid, desinteresse of motivatiegebrek
- Je kunt ADHD krijgen door een traumatische jeugd

Zoals mijn coach in de coachingsgesprekken al gezegd had dat de groepsbijeenkomsten waarschijnlijk vooral uit 'open deuren' bestaan, vond ik het erg nuttig om dit te horen. Het geeft je handvaten om je stoornis te begrijpen en eventueel aan anderen uit te leggen.

Tot slot behandelden we nog de bijkomende stoornissen die vaak bij ADHD voorkomen:
- Slaapproblemen (80%)
- Verslavingsproblematiek (24-45%)
- Depressie, burnout, winterdepressie (20-30%) (Ik heb altijd gezegd dat ik last heb van winterdepressie, maar mijn ouders en leerkrachten geloofden dit niet)
- Angststoornissen (20-30%)
- Persoonlijkheidsproblematiek (25%)
- Tics (20%)
- Bipolaire stoornis (Manisch-depressief: 8%)
- Eetstoornissen (9%)
- Leesstoornissen als Dyslexie en Dyscalcullie (3-4%)

Met dit onderwerp sloten we af. Morgen is de tweede bijeenkomst en ik heb er zin in!
Het was gewoon erg gezellig en prettig om ervaringen uit te wisselen met 'lotgenoten'. De coaches deden het gewoon heel goed, erg duidelijke uitleg en enthousiaste betrokkenheid.
Kortom: Een aanrader!

Dag 5 met Concerta en Melatonine

2012-08-12T01:10:00.004+02:00

De maandag, 6 augustus 2012...

Ook de maandag was een prettige dag... Wederom heb ik slecht geslapen, circa 3 uur...
Ik merk dat het me nu wel begint op te breken dat ik zo weinig slaap, maar de 'kick' die ik krijg van de dingen die ik nu makkelijk kan doen door de Concerta, compenseert dat wel een beetje.

Ik had een aantal dingen op mijn lijstje staan en die heb ik keurig afgehandeld. De details van wat precies zijn me ontgaan. Maar ik had wederom een nuttige dag.
Voor mijn vrouw was het een aangename verassing toen ze thuis kwam, dat de keuken helemaal opgeruimd was (inclusief doekje over het aanrecht).

Even stilstaan bij wat 'opmerkelijkheden'.
Er is een aantal dingen die voor mij veranderd zijn, ik probeer ze hier op te sommen. Nog steeds wel met de gedachte dat 'een zwaluw nog geen zomer maakt':

Assertiviteit
In de communicatie met mensen ben ik assertiever. Ik draai niet zoveel om het onderwerp heen, maar ben rechter voor mijn raap. Ook ben ik veel minder bezig of mijn toehoorder wel begrijpt wat ik zeg. Ik weet dat ik op sommige momenten heel 'vlot' kan zijn in mijn babbel, maar ik weet ook dat ik soms van de hak op de tak vlieg om dan weer op de 'hak' terug te keren. Ik heb veel minder gedachten die mijn spraak 'van commentaar voorzien'.
Normaal gesproken zou ik terwijl ik iets aan het vertellen ben met mijn gedachten bezig zijn met de volgende woorden of de exacte formulering, dat is veel minder.

Onzekerheid
Ik heb vorige week een nieuwe baan aangeboden gekregen. Ik ga het zzp'erschap voor een paar jaar in de koelkast zetten en in loondienst bij een Consultancy bureau. Ik krijg 'training on the job' en krijg meerdere cursussen per jaar om mijzelf in het vakgebied te bekwamen.
De reden dat ik voor het zzp'erschap koos, is dat ik dan meer vrijheid heb en best wel wat meer verdiende. Ik maak min of meer mijn eigen regels en kan met minder werktijd net zoveel verdienen als voor een baas.

Ook ben ik 'bang' voor werken voor een baas. Ik werk goed en heb mooie resultaten gehaald, maar mensen kijken niet naar de 'extra's' die je levert, maar juist naar de dingen die je minder goed doet. Pas als je die dingen op orde hebt worden er naar de extra's gekeken.
Door het verslapen en te laat komen, heb ik gewoon prachtige projecten en oplossingen die ik geleverd heb laten overschaduwen. Hoewel ik weet dat ze nog steeds in die bedrijven gebruikt worden, zullen ze me er niet om herinneren. Morris is niet die jongen die intelligente oplossingen bedenkt, maar die jongen die zich zes keer versliep in zes maanden.

De angst om ooit zoiets weer mee te maken ben ik kwijtgeraakt, hoewel ik nog maar kort de pillen gebruik, voel ik gewoon dat ik geordender ben. Als ik het slapen ook nog eens onder controle krijg, dan denk ik dat ik een mooie toekomst tegemoet ga.

Ook ben ik veel minder bezig met wat mensen van me vinden. Dat is gek, blijkbaar speelde dat toch een grote rol in mijn achterhoofd... Dat drukke verstorende achterhoofd...

Roken
In het gesprek met de psychiater heb ik aangegeven te willen stoppen met roken. Veel mensen zouden door de Concerta minder behoefte hebben aan roken. Dit is bij mij niet het geval, ik rook denk ik 50-100% meer... Ik kan er niet van af blijven. Misschien is het omdat ik gewend ben om na ieder klusje even een peuk te doen en dat ik nu vaker een klusje afrond?
Of het is voortdurend de behoefte om mezelf bezig te houden, ik weet het niet... Maar het viel me zelf op en ook mijn vrouw zei er iets over... Ik hoop dat toch wel snel op te lossen... Ik blijf het een domme gewoonte vinden!

Concentratie
In een eerder blogbericht heb ik wel eens geschreven dat de hersenen geen onderscheid maken tussen 'goed' en 'fout'. 5-10% van ons handelen gebeurt bewust, de rest komt voort uit het onderbewuste. Elk 'pad' dat meerdere malen genomen wordt, wordt uiteindelijk een automatisme... Handig, anders zou op een gegeven moment ons brein uit elkaar knallen...

Zo ook met Concentratie... Ik doe ontzettend veel meer op een dag... En ik kan mijn aandacht er makkelijker bij houden. Nu zijn er nuttige dingen en onnuttige dingen. We kunnen 'bewust' constateren of iets nuttig is of niet. Maar het onderbewuste heeft hier geen notie van, ons onderbewuste doet wat goed is in zijn ogen. Als we een slechte gewoonte hebben aangeleerd, zal ons onbewuste dat als 'goed' ervaren en zal de 90% van het gedrag ook zo worden uitgevoerd.

Als ik een klusje afgerond heb, dan kijk ik meestal even op Facebook of ben ik bezig met Nu.nl of een spelletje... Ik merk ook dat daar de concentratie voor toeneemt. Ook een spelletje op mijn mobiele telefoon kan meer mijn aandacht opslokken, ook hier ben ik geconcentreerder... Dat vertraagt ook het proces waarin ik nuttig bezig ben. Ofwel, ik kan 30 minuten uiterst geconcentreerd een spelletje doen op mijn iPhone.

Zien
Ik zie nu makkelijker welke kleine dingetjes ik zou kunnen doen. Effe een kopje naar de keuken, effe iets in de vaatwasser zetten, effe een telefoontje plegen, effe de post doornemen. Ik zie veel meer en kan er makkelijker 'actie' tegenover zetten... Voor mijn vrouw heel prettig.

Rust
De rust in mijn hoofd en de rust bij wat ik doe is exponentieel toegenomen. Ik heb veel meer aandacht voor wat ik doe. Volgens mijn vrouw ben ik veel rustiger geworden. Ikzelf heb juist het idee actiever te zijn, maar inderdaad ik doe alles veel rustiger en wat meer overwogen.
Een heerlijk gevoel!

Seks
Een gevoelig item misschien... Mijn vrouw is zwanger, maar nog steeds woest aantrekkelijk;-)
Maar sinds ik de eerste pil nam, merk ik dat ik geen zin heb om te vrijen... Ik heb er wel zin in, maar ben nog in zo'n 'ik moet nuttig bezig zijn'-flow, dat ik het bijna zonde vind van de tijd. Het is toch een bezigheid waar je veel tijd mee kwijt raakt... Daarna wil je je nog opfrissen en vaak ben je ook wat vermoeider na een fijne vrijpartij. Ik schrijf dit stuk op zondag 12 augustus, dus ik kan ondertussen al uit wat meer Concerta-ervaring putten. We hebben tot de dag van vandaag nog niet gevreeën, terwijl er wel tijd voor was. Ik weet niet hoe dit komt, maar het viel mijn vrouw eerder op dan mijzelf en dat is opmerkelijk;-)

De rest van de maandag
Rond 15.00 ben ik gestopt met de nuttige dingen die ik aan het doen was en ben ik richting Rotterdam vertrokken. Om 17.00 moest ik aanwezig zijn bij PsyQ om daar het eerste groepsgesprek mee te maken. Hierover zal ik een los blogitem posten.

Toen ik uit het groepsgesprek kwam, ben ik direct naar de sportschool in Maassluis gegaan. Normaal zou ik thuis uitgeput neerzijgen op de bank, maar nu wilde ik kijken of ik nog net zo lang kon sporten als de vorige keer dat ik Concerta gebruikte.

Rond 20.30 kwam ik aan bij de sportschool. Ik heb mijn sporttas meegenomen naar PsyQ en ben op de fiets naar het station gegaan. Dan kon ik sneller door naar de Fitness.
De vorige keer heb ik best een flinke hoeveelheid Cardio gedaan, hardlopen en een of ander Crossapparaat.

Om 21.30 stond er drie kwartier op de teller van het Crossapparaat. 45 minuten in een hoog tempo sporten met een hartslag van ca 160 Bpm. Erg bijzonder voor mijn doen. Dus ook nadat de pil al een tijdje uitgewerkt was, was het voor mij mogelijk om veel langer te sporten.

Ik ben naar huis gegaan en bij mijn vrouw in bad gekropen. Daar hebben we het wat over de afgelopen dag gehad en de groepsbijeenkomst.
Uiteindelijk heb ik haar verteld van mijn kortstondige gokavontuur... Ze had het er erg moeilijk mee, maar zei ook dat ze blij was dat ik het haar vertelde en dat ze me vertrouwd als ik zeg dat het eenmalig is.
En pak van mijn hart... Want ik vond het erg moeilijk om het te vertellen tegen haar.

We gingen gelijktijdig naar bed, maar ook nu kwam de slaap niet... Ondanks de Melatonine, de vermoeidheid en het sporten.
Wederom een geslaagde dag met Concerta!

Dag 4 met Concerta en Melatonine - en een misstap

2012-08-11T10:39:00.001+02:00

Zingen in de kerk
De vierde dag met Concerta was ook al geen 'echte test'. Een zondag, helemaal volgepland, maar niet met huiswerk of werk.
In de morgen ben ik naar de kerk geweest. Met een van mijn beste vrienden zijn we af en toe aan het 'Church-hoppen'... Niet perse op zoek naar een plek om te blijven, maar meer om gewoon de sfeer te proeven en de geloofsbeleving van andere mensen en kerken te zien.

Vorige week was er de Katholieke Kerk (zijn achtergrond), vandaag de kerk waarin ik ben opgegroeid... Een Evangelische/Pinkstergemeente.
Wat me als eerste opviel, was dat ik daar gewoon door de kerk liep met een rechte rug. Ik keek de wereld in vol zelfvertrouwen.

Ik kom zelden in die gemeente, er zijn dan altijd mensen die even naar je toekomen en zeggen: "Wat fijn dat je er weer bent". Ik hou er niet zo van... Ik twijfel er niet aan dat ze het menen, maar ik kan er weinig mee, want ik weet dat ik er een volgende keer niet zal zijn.

De eerste testcase kwam toen we gingen zingen. Het kan heel stom klinken, maar mijn stem is hard als ik zing en ik ben niet altijd stemvast. In het verleden maakte ik vaak mee dat ik hard uithaalde en dat ik er niet een toon naast zat... Dat is vervelend, je ziet mensen omkijken. Meestal trek ik dan mijn 'onnozele gezicht'.
Een ander naar ding dat veel voorkomt is dat ik niet tekstvast ben. Ik kan honderdduizend keer hetzelfde liedje zingen, maar nog steeds niet weten wat de tekst is. Harde stem + valse noot + verkeerde tekst geeft helemaal grappige reacties...

Er werd meegezongen met een diaprojectie van de tekst. Dit is al jaren zo. Maar voor het eerst kon ik gewoon de tekst meezingen zoals die geprojecteerd werd. Ik kon me er op concentreren. En soms zelfs kon ik gewoon met zelfvertrouwen de liedjes meezingen zonder op het scherm te kijken. Een nieuwe 'ontdekking'.

Ik schrijf zelf ook wel eens liedjes... Voor een bruiloft of voor mezelf. Zelfs die liedjes die ik letter voor letter geschreven heb, kan ik niet onthouden. Of... Ik kan me er niet op concentreren... Dat gaat nu veel beter!

Sociaal gebeuren
De middag stond in het teken van de verjaardag van mijn nichtje. Ze is twaalf geworden.
Ik draai iets langer dan zes jaar mee in de schoonfamilie en ken dus ondertussen best wat van de mensen die op verjaardagen komen.

Ik ben geen onzeker persoon, ik kan een grote bek hebben en prima meekomen in gesprekken. Maar toch... Op verjaardagen vind ik het moeilijk om er bij te blijven... Het gebeurde me regelmatig dat ik op een gegeven moment met een telefoon in mijn handen de tijd uit zat te zitten.

Vandaag niet... Ik heb staan praten met mijn schoonvader, ik vertelde hem over een baan die ik aangeboden heb gekregen. Ik heb staan praten met mijn zwager, over zijn nieuwe baan, over zijn nieuwe auto, over de zwangerschap van zijn meisje etc. Ik heb in een kringetje gestaan met de 'oudere mannen'... Ze zijn stuk voor stuk de 40 gepasseerd, wij 20-ers en 30-ers komen er over het algemeen moeilijk tussen.

Assertief zijn
We hebben het gehad over auto's, over de nieuwe hypotheekmarkt (er was er een hypotheekadviseur die zich heeft om laten scholen en zijn papieren heeft laten verlopen), we hebben het gehad over de TT in Assen, over op vakantie gaan met kinderen, over het kopen en verhuren van huizen etc etc)... En hoewel ik er weinig ervaring mee heb, behalve dan wat ik er over heb gelezen, kon ik erg goed meekomen.

Op een gegeven moment hadden we een gesprek over het verhuren van flatjes die leeg staan en wachten op de sloop. Die situatie heb ik meegemaakt, mijn eerste huisje was zo'n project.
Ik vertelde over een drugsgebruiker die naast me woonde en ik vertelde over een wietplantage aan de andere kant...
Op een gegeven moment had ik een serie zinnen ingezet... Midden in mijn verhaal viel er iemand binnen met een zin die wel gerelateerd was, maar ik was nog niet klaar. Ik sloeg mijn arm om hem heen en zei: "Hou het vast, ik was nog niet klaar"... Ik lachte er bij...

Deze man die binnenviel is erg sympathiek. Ik mag hem heel graag! Maar hij is ook 20 jaar ouder. Normaal gesproken zou ik denken: "Dit is jullie vaste groepje op verjaardagen, wie ben ik om er wat te mogen vertellen". Maar nu niet... Ik rondde mijn verhaal af over mijn buurman die al maanden niet meer gezien was. Over de groene vliegen die letterlijk met honderden tegelijk tegen zijn keukenraam zaten, over zijn moeder die langskwam met de sleutel en de politie, over de angst dat hij misschien wel dood zou zijn en over de vrieskist met rottend vlees omdat de Eneco zijn energie had afgesloten.
Toen ik klaar was, vroeg ik: "Wat wou je ook al weer zeggen?"

Ik ben minder bezig met mijn gedachtestroom op de achtergrond en ben assertiever en directer.
Bijna zakelijker.

De rest van de verjaardag was gezellig en ik heb gewoon leuk mee kunnen komen met de heren en overige mensen. Mensen die ik al jaren zie heb ik voor het eerst gevraagd wat ze doen en ik dirigeerde sommige gesprekken in de richting waarvan ik dacht dat het interessant zou zijn (en dat lukte).

We gingen heel laat huiswaarts...

Een misstap... Oude gewoonten slijten niet
Mijn vrouw ging naar bed en ik kon zoals de vorige nachten niet in slaap komen.
Ik ging weer naar beneden en ging met mijn telefoon en een sigaret onder de afzuigkap zitten. De tijd doden. Ik dacht er toen over om te gaan bloggen... Het zal een uur of 0.00 geweest zijn.

Ik opende mijn laptop en startte mijn browser. Ik zou nog wel een serie willen downloaden, ik ging naar een van de torrentsites die ik wel eens gebruik.
BAM: Reclame van een casino over mijn scherm heen...

Ik kreeg ineens de nieuwsgierigheid om te testen of ik nog zo impulsief was als hiervoor. Ik besloot naar Unibet te gaan om daar met 10 euro wat te proberen... Binnen een zucht en een scheet was het weg. Nog maar eens 15 euro bijstorten dan... Om 01.30 was ook die op.
Weet je wat: ik doe nog 50 euro en daarna stop ik...

De 50 euro werd 80 euro door wat bonusspellen, dus ik ging 'onverdroten voort', ik stond op winst.
Ongeveer rond 2.45 uur was ook de 50 euro op... Ik keek nog even naar het saldo van mijn rekening, rekenen of het 'kon'... Toch maar niet gedaan... Ik liet mezelf weer voor een halfjaar blokkeren van het online casino (mijn internetfilter heeft een 'zwak' voor Unibet) en ging met een naar gevoel naar bed... Het was al weer twee of drie jaar geleden dat ik gegokt had... Maar ik was nog steeds net zo gevoelig als ervoor...

Crap, dit moet ik aan Mina vertellen... Hoewel ze er waarschijnlijk nooit achter komt...
Nu eerst slapen, morgen een nieuwe dag!

Dag 3 met Concerta en Melatonine

2012-08-08T15:10:00.004+02:00

Doel van mijn medicijngebruik
Reeds twee dagen gebruik ik nu Concerta. En het bevalt best goed.
Het is voor mijn vrouw fijn dat ik wat makkelijker klusjes doe in het huis en dat ik wat opgeruimder ben. Maar zoals wellicht al een beetje door mijn blog heen te lezen is, gaat het uiteindelijk voor mij om het 'tot mijn recht komen'.

De echte 'cases' zullen natuurlijk werken en studeren zijn. Dat zijn de dingen waar ik uiteindelijk mijn brood mee moet gaan verdienen en waar ik voldoening uit hoop te halen voor de rest van mijn leven.

Deze derde dag is een zaterdag, ook hier dus nog even geen echte 'cases'.

De derde dag!
Om 9.00 kwam ik mijn bed uit, ik nam de pil en bereidde me voor op de huiswerkles die ik zou gaan geven. Ik had wederom een slechte nacht gehad, de melatonine heeft me nog niet zo veel gebracht.

Om 10.00 uur arriveerde ik bij mijn bijlesstudent. Ik zou voor haar een planning maken, maar door de heisa van de vorige dag (mijn vrouw was haar auto kwijt) ben ik er niet aan toegekomen. We hebben de stof doorgenomen en zijn door wat huiswerkoefeningen gegaan. Eigenlijk heel prima, het was natuurlijk de eerste keer dat ik deze situatie meemaakte 'onder invloed'.

Om 11.45 vertrok ik weer, het is zo'n 5 minuten fietsen. Onderweg riep er een man naar me: "Entschuldigung, Excuse me... What is ze road nach Hooik van Holland?"
Ik stopte en dacht er over na hoe ik het uit zou leggen, de man fietste op dat moment de verkeerde kant op. Hij sprak goed Engels, maar had er een klein Duits accentje doorheen.
Mijn Engels is niet mijn sterkste kant, maar ik heb in het verleden best wel een woordje Engels gesproken, dus het is wat roestig. Maar nu niet, het was best aardig dacht ik bij mezelf.

Ik vroeg of ze me wilden volgen, dan zou ik ze daarvandaan kunnen wijzen hoe ze moesten rijden.
We fietsten vijf minuten samen en hadden een leuk gesprek, in nagenoeg vloeiend Engels. Hij was met zijn zoons een fietstocht aan het doen door Europa, ze hadden er al 500km gereden.
Ik bracht ze naar de waterweg, daarvandaan is het in een rechte lijn naar Hoek van Holland... Ik was gewoon zo 'helder' dat ik ze vroeg waar ze meer trek in hadden: Langs het spoor door wat aangelegde bossen of gewoon langs de Waterweg en dan het uitzicht op de Petrochemie aan de overkant. Ze kozen voor de laatste.

Om 12.00 kwam ik thuis, mijn vrouw zat heerlijk in het zonnetje.
Ik pakte direct mijn kladblok en vroeg haar of ze nog bijzonderheden had...
We stelden een lijst op van de dingen die ik zelf sowieso nog moest doen dit weekend:
- Gras maaien
- Het hoekje opruimen waar ik donderdag de vuurkorf had aangestoken
- Wat planten snoeien
- Boodschappen doen
- Een administratief probleem oplossen (2 uur)
- Een marketingdocument afronden (2 uur)
- Een contract opstellen (1 uur)
- Documenten voor een stuk kwijtschelding opsturen naar de DUO (IB-groep)
- Mail sturen naar een mevrouw op de Hogeschool Rotterdam
- Kladblokken halen bij de Hema
- Schroeven voor de Box halen (er waren er een paar rot)
- Mijn vrouw wilde dweilen
- Mijn werkgever bellen wanneer ik weer aan de slag kan
- Voorbereiden van het laatste schoolvak
- Facturen sturen
- Persoonlijke financiën ordenen
- Lege kratten inleveren
- Formulier invullen hoe ik me voor en na de concerta voelde
- Schoenen wegbrengen naar de schoenwinkel
- Planning maken voor mijn bijlesstudent
- Mijn vader betalen voor het kopiëren
- De tweelingzus vragen om geld voor de fotoshoot van gisteren

Een behoorlijke lijst, ik zette overal bij wat de kosten waren en hoeveel tijd het in beslag zou nemen.
Ook stelden we een boodschappenlijst op.

Om 12.30 stapten we in de auto met de kratten en de schoenen.
We deden in een recordtempo de boodschappen, speerden door naar de Hema, leverden de kratten in bij Albert Heijn, reden daarna door naar de schoenmaker in het centrum van Maassluis (het is een jonge gast met wie ik ooit gevoetbald heb, ik gun het hem omdat hij de stap naar zelfstandig ondernemerschap durfde te nemen). We bleven daarna wat mij betreft iets te lang hangen bij een winkel voor kinderkleding. Die stond niet op de planning en ik wilde door... Ik wilde het maximale uit de medicatie halen.

We reden daarna door naar de Karwei, op mijn boodschappenlijst stonden drie aparte dingen: Een opvouwbare 'compostbak' waar tuinafval in kan, een snoeischaar en natuurlijk de schroeven voor de Box.
De compostbak vonden we, maar de schroeven waren we vergeten om mee te nemen als vergelijkingsmateriaal. We haalden de schaar en de bak en reden door naar mijn vader.

Ik betaalde hem het bedrag dat het kopiëren gekost had, dat had ik in de morgen gekregen van de moeder van de bijlesstudent.

Rond 16.30 uur hadden we alle 'doe-dingen' die betrekking hadden tot het doen van boodschappen gedaan. Ik voelde me energiek, maar ook weer een beetje moe... Het gebrek aan slap brak me een beetje op.
We hebben de boodschappen uitgeladen en zijn toen even lekker op de bank gaan neerploffen.
Er stond nog heel veel open van mijn lijstje, maar ik wist ook het meeste niet af zou komen, maar dan had ik de rest van de week tenminste nog een geheugensteuntje.
In de tussentijd heb ik mijn baas nog een aantal Whatsapp's gestuurd om te vragen wanneer ik kon komen werken, ik hoorde niets meer van hem...

Mina ging op de bank liggen en ik ben met mijn zojuist aangeschafte grasschaar in de tuin aan de slag gegaan. Bij het gras knipte ik eerst de randen af, de tuin is nog maar twee maandjes oud en daarvoor maaide ik het gras geheel met de maaier, maar om de randen te doen moest ik dan door de perken heen. Ik kon gewoon geconcentreerd en gestructureerd het gras maaien.
Dat kan stom klinken, immers... Gras maaien is niet zo'n grote opgave toch? Wel als de verveling toeslaat... Normaal denk ik 'het is best zo' en dan rag ik snel de maaier over ons gazonnetje heen. Nu ging ik secuur en rustig te werk. En in tegenstelling tot de vorige keren heb ik gewoon het gemaaide gras opgeruimd in de zak die ik er voor gekocht had...

Rond 17.30 ben ik de keuken ingegaan om te koken. Mijn vrouw ging lekker op de bank liggen, meer dan ooit merken we dat de zwangerschap zijn tol eist als het gaat om fysieke activiteit (we hebben behoorlijk wat meters gemaakt door supermarkten, het winkelcentrum en winkelstraatjes).

Ik heb in het verleden wat geëxperimenteerd met het maken van 'Dahl' en vegetarische burgers van doperwten. We zijn 'flexitarieers', eten over het algemeen weinig vlees, maar kunnen ook zeker niet zonder.
We hadden pita's in huis en ik maakte mooie burgers van de gepureerde doperwten. Op een gegeven moment werd ik wel erg moe... De concerta kon nog niet uitgewerkt zijn dacht ik, dus ik weet het aan het slaapgebrek.

Ik diende pas na 1,5 uur het eten op (het is een tijdrovende bezigheid om die prut te maken). En hebben eigenlijk alleen maar op de bank gekeken naar een serie. Ik wilde die avond mijn blog nog schrijven over het eerste Concertagebruik. Maar ik was te moe...

We zijn rond 23.30 denk ik naar bed gegaan, maar ik kon niet slapen. Om 0.00 uur ging ik er weer uit en ben ik beneden wat voor mijzelf gaan doen. Ik zou niet eens weten wat, volgens mij gewoon op de bank hangend met een spelletje op mijn iPhone.

We hebben een enorm productieve zaterdag gehad (huiswerkbegeleiding, boodschappen, voorbereidingen op klusjes, contact met de baas, koken etc...) Ik denk dat de Concerta zijn werk goed doet bij mij... Alleen dat slapen... Daar maak ik me toch echt zorgen om.

Verder merk ik dat het moeilijk is om 'terug te denken' aan wat ik gedaan heb.
Normaal heb ik best een goed geheugen voor onbenullige dingen (wat ik heb gegeten, met wie ik gesproken heb, wat voor weer het was...) Nu ik dit blogbericht schrijf, heb ik de grootste moeite om te herinneren wat we gedaan hebben, ik heb er zelfs mijn vrouw voor moeten bellen haha...

Dit blog heb ik overigens in 25 minuten geschreven, normaal gesproken zou me dat ongeveer 2 uur kosten...

Dag 2 met Concerta en Melatonine

2012-08-08T00:34:00.000+02:00

Even in vogelvlucht
Op donderdag 2 augustus ben ik begonnen met Concerta. De eerste dag is eigenlijk heel erg goed bevallen! Hierover heb ik een blog geschreven.

De dag voor ik mijn eerste pil nam viel ik pas in slaap rond 4.00 a 5.00 uur. En ondanks de vermoeidheid kon ik toch heel de dag productief zijn.
De dag van de eerste Concerta ben ik ook begonnen met de eerste Melatonine. Zoals ik reeds schreef, had ik een aantal vrienden op bezoek en hebben we tot laat een kampvuurtje gebouwd. Ikzelf dronk drie biertjes (ik dacht dat de Concerta op dat moment wel uitgewerkt zou zijn). Ik ben rond middernacht de 3mg pil Melatonine in gaan nemen. Ik schatte in dat ik rond 1.30 uur zou slapen.

Wat was de teleurstelling groot... Ik heb het 6.00 uur zien worden. Kwam het door de Alcohol? Werkt Melatonine niet zo goed bij mij? In het verleden heb ik meerdere slaappillen gehad en dan echt de zware troep. Maar ik kon dan gewoon gaan liggen zonder dat er iets gebeurde, was mijn hoop ijdel geweest dat het met Melatonine anders zou gaan? (naar ik begreep is 3mg echt 'peanuts'. Ik hoor meerdere mensen die zeggen dat ze 10mg slikken na Concerta. Ik moet daar aan toevoegen dat ze ook een hogere dosis Concerta gebruiken).

Enfin... De vrijdag (3 augustus).
Ik was relatief vroeg uit mijn nest. Ik had mijn vrouw gevraagd of ze me wat langer kon laten liggen. Een uurtje of 9 was het. Direct ben ik naar beneden gegaan om mijn eerste pil in te nemen. Ik heb echt een halfuurtje gewacht op het effect en ben toen aan mijn dag begonnen. Ik heb nog steeds een soort vakantie, dus ik 'mag' wat later uit bed van mijzelf.

Mijn vrouw was vrij die dag, ze is samen met haar tweelingzus in verwachting en ze zijn dezelfde datum uitgerekend. Dat is op zich al heel bijzonder natuurlijk. Mijn zusje is fotografe en vond het leuk om een fotoshoot te doen van de tweeling. Ze waren toen 21 weken zwanger en hebben dus al een bescheiden zichtbaar buikje.
Ik zou op de kinderen van mijn zusje passen.

Om 9.30 begon de boel te werken. Ik voelde dat ik langzaamaan wat energieker begon te worden. Ik deed wat kleine opruimwerkzaamheden en bedacht nog wat creatiefs voor de shoot. Ik hoor wel eens mensen zeggen dat ze hun creativiteit verliezen van medicatie, maar daar heb ik nog geen last van gehad... Maar goed, we zijn net onderweg.

Om 10.00 uur kwamen we bij mijn zusje aan. Ze zouden naar een andere locatie vertrekken en ik mocht er voor zorgen dat het huis heel bleef. De kids zijn 4,5 en 1,5... Echt heel leuk.
Ik probeerde mijn aandacht te verdelen over de kids... Rollenspelletjes, tekenen en uiteindelijk vroegen ze of ik een filmpje op wilde zetten. Finding Nemo ging er in en ik dacht wel even de mogelijkheid te hebben om op de pc van mijn zusje en blog te schrijven over mijn eerste ervaring met Concerta.

Die inschatting was fout... De vraag om aandacht bleef ondanks de interessante film nog steeds aanwezig. Dan maar weer met de meiden aan de slag.
Mijn zusje werkt aan huis en ik weet dat ze met het moederschap soms een zware dobber heeft, zeker nu het zomervakantie is en de meiden voortdurend om haar heen zweven.

Ik besloot om de keuken op te gaan ruimen. Vaatwasser uitruimen en de vieze boel er weer in. De meiden hielpen vrolijk mee. Het werkt aanstekelijk blijkbaar?

Om 11.30 kwamen mijn zusje en de 'twins' terug van de shoot. Een halfuur eerder dan ik verwacht had. Ik zou de kids nog meenemen naar de speeltuin, maar dat had ik voor het laatste halfuurtje gepland, toen we weg wilden gaan stond 'moeders' er al weer.

Natuurlijk ging direct de SD-kaart in de Mac om het resultaat van de shoot te bekijken. Ik besloot om de meisjes alsnog mee te nemen naar de speeltuin. De oudste wilde op de schommel (een grote band met een net in het midden) en de jongste wilde daar maar zo dicht mogelijk bij gaan staan.
Voortdurend scherp zijn, want 'Nee' is nog een wat te onduidelijk begrip voor de jongste (tenminste, dat wilde ze me laten geloven).
We hadden een bal bij ons en daar probeerde ik de jongste mee te vermaken, ondertussen aangemoedigd door de oudste: "MOOORIIIIS ik wil HOOOGEEEEER"

Steeds schakelen dus en dat ging goed. Na een half uur had ik het gezien en begonnen de meisjes juist los te komen... Toch maar naar hun moeder gebracht.

Om 15.00 uur stond er weer een afspraak met mijn 'economie bijlesstudent' gepland. Ik wilde me goed voorbereiden. De papieren die ik gekopieerd had, moesten nog in de map komen en daarnaast zou ik een planning voor haar maken.
Rond 13.00 uur belde ze af, ik was net thuis... Ik had nog zat te doen thuis en dacht de planning nog wel tot het weekend te kunnen schuiven. Effe het een en ander opruimen dan maar...

Rond 13.30 kwam mijn vrouw thuis bij mijn zusje vandaan. Ze had een afspraak bij de schoonheidsspecialist in Delft. Ik dacht dat ze allang daarheen gereden was, want de ervaring uit het verleden leert dat je er binnen een halfuur bent, maar dat je dan nog rustig 15 minuten bezig bent om een parkeerplaats te vinden.
Ze vroeg of ik haar wilde brengen, dat scheelde in de tijd voor het zoeken van plek.
Dat vond ik erg zonde van mijn tijd, ik moest echt nog veel doen! Dus ik zei dat ze echt zelf moest gaan. (ik heb reeds een blog geschreven over het 'verdwijnen van de flow': Duizend prikkelende naalden... Ik heb me voorgenomen om het niet meer te laten gebeuren dat ik er uit gehaald wordt.)

Aan de slag maar weer, ik handelde een aantal (administratieve) zaken af die al een tijdje lagen.
Rond 15.00 uur kreeg ik een 'dip'. Ik werd vreselijk moe, nu had ik al best een hoop gedaan voor mijn doen, dus ik dacht dat ik wel even wilde ontspannen in bad. Net als donderdag (ik probeerde een dutje te doen 's middags) lukte het me niet om te slapen, het bad was dus een goede tweede optie.

Om 15.30 ging mijn telefoon:
"Hi Schat... Ehh... Ik ben klaar bij de schoonheidssalon.."
"Ok, hoelaat denk je dat je hier bent?"
"Nou... Ik kan mijn auto niet vinden..."
"Hoe bedoel je dat?"
"Nou ik was zo erg te laat dat ik hem gewoon maar ergens heb neergezet en er stond niks op mijn chip dus... Ik heb hem maar gewoon zo laten staan. Ik ben bang dat ze hem weggesleept hebben..."
"Maar je hebt wel gekeken waar je hem neergezet hebt?"
"Dat weet ik dus niet meer precies... Ik ben al heel veel grachtjes langsgelopen, maar ik kan hem echt niet vinden"
"Toen je parkeerde, hoelang moest je toen lopen tot je bij de salon was?"
"Weet ik niet... Ik had echt zoveel haast en zoveel stress..."
"Tja schat, ik vind het vervelend, maar ik kan even niets voor je doen. Bel me over 15 minuten nog maar een keer of laat het weten als je hem vind."
"Ok, sorry schatje... Ik denk dat het de zwangerschapshormonen zijn..."
"Geeft niets lieverd, dat kan iedereen wel eens overkomen... Je vind hem vast wel snel..."
"Ok, ik bel je zo ja? Laf joe!"
"Laf joe toe schat"

Enigszins verbouwereerd begon ik na te denken hoe ik hier een oplossing voor kon verzinnen. Op het moment dat je denkt dat je hem echt niet meer kunt vinden, dan ben je eerder geneigd om inderdaad de auto niet meer te vinden.

(Escatoma: Een 'blindheid' veroorzaakt door gebrek aan overtuiging. Kan ook andersom werken trouwens: Een mooi voorbeeldje tussendoor.
Er waren twee klassen die gedurende een jaar lang gemiddeld dezelfde prestaties op school haalden. Tegen een van de klassen werd gezegd dat ze de beste leerlingen waren van het jaar en dat in het volgende jaar een speciale behandeling zouden krijgen omdat ze het zo goed doen. Beide klassen kregen in het jaar erna exact dezelfde materie te verwerken. De klas tegen wie niets gezegd was presteerde in dezelfde lijn als het jaar ervoor. Echter, de klas die verteld was dat ze erg goede leerlingen waren, presteerde gemiddeld veel hoger. Doordat ze overtuigd waren van hun kunnen).

Na 15 minuten ging inderdaad weer de telefoon.
Zonder te huilen, maar wel met een wanhoop in haar stem belde mijn vrouw op dat ze hem echt niet meer kon vinden.
"Geeft niet schat, wat jij nu gaat doen is lekker ergens een terrasje pakken, je bestelt dan een kopje verse muntthee of iets waar je zin in hebt... Ontspan! Ik ga zorgen dat ik vervoer jouw kant op krijg en dan gaan we samen jouw auto zoeken!"

Ik hing op en belde mijn zusje, of haar man al thuis was. Dan zou ik misschien zijn auto even kunnen lenen om te helpen zoeken. Mijn zwager hing op en bood direct aan om mee te gaan.

Eigenlijk was ik van plan om direct uit bad te komen en dan nog het en en ander te gaan doen thuis... Wederom dus een onderbreking van de 'flow', maar ik had erg met haar te doen.
Om 16.00 uur vertrokken we naar Delft.
Ondertussen belde ik de politie om te vragen of ze inderdaad de auto hadden weggesleept... Dat was niet het geval.

We kwamen rond 16.30 aan bij de schoonheidssalon en vroegen mijn vrouw om onze kant op te lopen. Ondertussen reden we zelf al wat grachtjes langs.
Toen ze arriveerde, stapte ze in en deden we nog wat grachtjes aan...
"JA! Ik denk dat het hier was..." Maar dan was het daar toch niet.

"Lieverd, kun je echt niet herinneren wat je gezien hebt toen je richting de salon liep?"
"Jawel, ik heb hem neergezet op de Kornmarkt... Maar daar ben ik al drie keer langsgelopen..."
"De Kornmarkt??? Daar zijn we nu nog niet in de buurt geweest..."
Ik vroeg mijn zwager om het centrum te verlaten en een andere ingang te nemen. Het Centrum van Delft wordt gescheiden door water en een groot kerkplein, als het inderdaad de Kornmarkt was, dan moesten we omrijden.

Ik vond het prettig, ik kon goed redeneren en helder nadenken. Nu gaat dat altijd wel makkelijk in situaties die spannend zijn, maar nu voelde het alsof ik extra scherp was.

We reden om en vonden inderdaad de auto geparkeerd bij de Kornmarkt. Op de weg er naartoe kwamen we ongeveer drie teams van parkeerwachters tegen. Maar we troffen de auto ondanks de drie uur dat deze 'onrechtmatig' geparkeerd was de auto zonder boete aan.

Mijn zwager karde alleen naar huis en wij rijden achter hem aan.
We moesten nog boodschappen doen voor het avondeten, maar toen ging de telefoon van mijn vrouw al: Of we bij mijn zusje en zwager kwamen eten.
Dat deden we...

Ik dacht scherp na en probeerde in te schatten hoe het voor mijn zusje was om de gratis fotoshoot te doen en ik wilde mijn zwager bedanken voor zijn tijd en inzet voor het vinden van de auto. Het was voor hem immers vrijdagmiddag en dan wil je eigenlijk weinig meer doen na een zware werkweek.
In mijn hoofd 'TomTomde' ik een ideale route om te rijden, zonder dat we weer allerlei drukke straten in zouden moeten om bij een winkel te komen.

We haalden een kaart en €50,- euro voor mijn zusje en haalden een 12-pack bier voor mijn zwager.

Daarna gingen we eten en hebben we daar eigenlijk de hele avond doorgebracht.
Tijdens het bezoek aan mijn zusje en zwager was ik voortdurend scherp op een 'Rebound'. Ik wilde weten wanneer de Concerta uit zou werken. Ik ging uit van een werking van 10 tot 12 uur... Ik zou dus rond 21.00 zeker al iets moeten merken.

Ik merkte rond 22.00 uur voor het eerst dat ik mijn aandacht niet meer bij de gesprekken kon houden. Ik betrapte mezelf erop dat ik mijn telefoon in mijn handen had, niet sympathiek, maar ik doe het wel vaker. Van sommige ADD'ers is bekend dat ze zich beter kunnen focussen op iets als ze twee dingen tegelijk doen. Ik kan makkelijker een gesprek volgen als ik ondertussen op NU.NL zit, maar de boodschap is natuurlijk niet erg leuk naar je gastheer en gastvrouw.
Opvallend was dat ik tegen mijn gewoonte in heel de avond nog niet op mijn telefoon heb gekeken.

We gingen rond 23.00 naar bed, maar ik heb het helaas nog 3.30 uur zien worden... Ondanks de Melatonine... De volgende ochtend had ik om 10.00 uur een nieuwe afspraak met mijn studente, dus het werd weer een heel kort nachtje..

Cumulatief (inclusief de nacht voorafgaand aan de concerta) heb ik dus in drie nachten in totaal:
wo-do 2 uur
do-vr 3 uur
vr-za 5 uur
10 uur geslapen... En er stond een druk weekend voor de boeg!

02-08-2012 start medicatie. DAG 1 met Concerta

2012-08-06T03:17:00.000+02:00

Ophalen en inname
In mijn vorige bericht schreef ik over het verkrijgen van de 'golden ticket' (recept) bij de arts van PsyQ. Best leuk allemaal, maar het gaat natuurlijk uiteindelijk om het gebruiken.
Op dit blog heb ik er geen geheim van gemaakt dat ik er erg naar uitzie om te gaan beginnen met de pillen!

10:00 - Reizen naar Maassluis
Bij PsyQ heb ik snel een bakje koffie meegenomen uit de automaat. Ik dronk de helft op en zette het bakje in de bekerhouder van onze prachtige bolide (Citroen C1). Na ongeveer vijf kilometer begon het lampje van de benzinetank te knipperen. Als het goed is zou ik er nog zo'n 40 a 50 kilometer mee kunnen rijden, Maassluis was dus nog prima haalbaar.

10:25 - Gearriveerd bij de Apotheek
Ik kwam aan bij de Apotheek in Maassluis. Het was gelukkig rustig, het zal wel met de vakantie te maken hebben. Ik overhandigde de dame het recept en grapte er iets bij "Het is echt gewoon Nederlands, maar jullie zullen wel wat gewend zijn met al die voorschrijvende artsen". Het meisje lachte vriendelijk en stelde me gerust, ze kon het ontcijferen.
Ze moest even zoeken naar de Melatonine, de Concerta had ze gewoon op voorraad.
"Ik kan je helaas niet alles meegeven van dit recept. Omdat het je eerste keer is, krijg je het maar voor twee weken mee."
Het was een beetje en teleurstelling, ik probeer dit soort dingen zoveel mogelijk rondom elkaar te plannen. Een dagje waarop ik al dit soort dingen afhandel. Naar PsyQ, naar de tandarts, naar school voor afspraken, een bezoek aan de garage... Dat soort dingen. En dan hou ik er niet zo van om weer een extra verplichting te hebben.

Ze informeerde me over de mogelijkheid om recepten in te leveren, middels een kluisje buiten de apotheek en een code per sms was het dan mogelijk om de medicijnen op te halen op een tijdstip naar keuze. Dat is dan weer een meevallertje.

Ik kreeg dus voor twee weken medicijnen mee en mocht deze ook af gaan rekenen. De Concerta was gedeeltelijk gedekt en de Melatonine helemaal niet (AV top bij CZ). Ik pinde 35 euro en nam het zakje mee naar buiten.

10:30 - Inname 36mg Concerta
De afgekoelde koffie stond klaar in de auto als hulpmiddel om de eerste pil in te nemen.

De eerste pil heb ik gelijk maar even vastgelegd. Het is toch weer een mijlpaal!

Direct nadat ik de eerste pil nam ben ik gaan tanken. Het medicijn zou na ongeveer 30 minuten gaan werken en ik wilde mezelf bezig houden om maar niet uit elkaar te knallen van ongeduld.

Er is een aantal dingen dat al best een tijdje ligt te wachten. Een van die dingen is het aanvragen van mijn rijbewijs. Het is in 2011 rond september gejat uit de kleedkamer van een voetbalvereniging.
Ik weet donders goed dat het strafbaar is om zonder rijbewijs te rijden en ik weet ook dat je eerst aangifte moet doen alvorens je een nieuwe kunt aanvragen. We zijn bijna een jaar verder en ik heb het nog niet gedaan.
Afgelopen dinsdag ben ik aangifte gaan doen bij de politie. Ik heb aan drie mensen uit moeten leggen wat er gebeurt is en waarom ik er nu pas mee kwam... Lakoniek heb ik steeds gezegd dat ik sinds kort pas weet dat ik ADD heb. Het is de eerste keer dat ik het aandraag als 'excuus'. Een andere reden kon ik niet bedenken. Wat mij betreft ook de laatste keer...

10:50 - Aanvraag Rijbewijs (1)
Met de aangifte onder mijn arm ben ik het gemeentehuis ingestapt.
Ik kon direct door lopen naar de balie... Daar werd mij gevraagd of ik een afspraak had.
"Een afspraak? Is dat nieuw?"
"Vier jaar geleden wel..."
"Ehhh... Kan ik dat nu gelijk doen?"
"Ja, ik heb om 12:35 nog wel een plekje... Heb je pasfoto's?"
"Euh... 12.35 is goed, pasfoto's doen jullie dat hier niet?..."
"Die zult u zelf even moeten laten maken... Wilt u een briefje met de eisen voor de foto's?"
"Nee dank u, 12.35 uur is goed, tot vanmiddag!"

10:55 - IK VOEL HEM!
Ik moest wat gaan doen om de tijd te overbruggen. Ik geef bijles Economie aan een meisje en heb haar gevraagd of ik haar boeken kon kopiëren (het zijn meer een soort Readers). Vandaag had ik er tijd voor en ik had de map in de auto liggen. Het was me opgevallen dat haar map eigenlijk te klein was voor de hoeveelheid documenten. De 24 ringen schoten bij elke poep en scheet open. Ze had al een paar keer gezegd dat ze eigenlijk een nieuwe moest gaan halen, het liefst een met vier ringen. Maar het is een fijne ADHD'er en het was er dus nog niet van gekomen...
Eerst nog even het winkelcentrum in dan (ligt op 30 meter afstand van het gemeentehuis).

Ik ging op zoek naar een winkel waar ze nog ouderwets pasfoto's maken. Maar na een rondje door de 'Koningshoek' (onze plaatselijke 'place to be' voor shopbehoeften) kwam ik er achter dat pasfotograven dun gezaaid zijn. Crap, dan moet ik naar het centrum van Maassluis... Daar zit nog zo'n 'old school-vent' die die dingen maakt.

En toen besefte ik het... Mijn gedachten... Mijn gevoel... Mijn 'tamheid'... Het is... Anders.
Ik voel het! Jaaa... Maar wat voel ik dan? Ik voel me nog mezelf...

Het was alsof ik 'helder' was. Normaal gesproken zou ik bij een dergelijke 'teleurstelling' (dat ik eerst niet direct geholpen kon worden in het gemeentehuis en nu ook geen fotograaf kunnen vinden) gaan twijfelen of ik het niet beter morgen zou kunnen doen. De normale gedachtegang zou zijn:
"Het is nu 11.00 uur, als ik naar het Centrum moet rijden, dan kost dat me 25 minuten. Ik heb nog niet gegeten. Oh, ik heb mijn vrouw nog niet gebeld om te vertellen hoe het gesprek ging. Ik heb honger. Zal ik een broodje halve warme gaan halen bij de Hema? Wat kwam ik hier ook al weer doen? Moest ik nog boodschappen hebben?"
En waarschijnlijk zou ik dan eerst ergens naar buiten gaan en dan een peukje gaan roken om alles even op een rijtje te zetten... Een soort van 'poeh-poeh-moment'... Effe tot mijn zinnen komen...

Maar nu was het anders! Ik werd niet afgeleid door de vele winkelramen, door de heerlijke geuren van friet, halve warme, kroketten, kippenpoten en de viswinkel.

Ik ordende mijn gedachten:
Eerst naar de Hema om een map te kopen, dan naar het Centrum om daar pasfoto's te laten maken, daarna doorrijden naar mijn vader die een grote kopieermachine heeft, daarna terug naar het gemeentehuis en dan nog effe een boodschapje doen.

Het gekke is dat ik helemaal niet het idee had dat ik minder gedachten had. Normaal gesproken heb ik een voortdurende dialoog/gedachtegang in mijn hoofd. Alsof ik mijn hele leven van commentaar voorzie. Ik ben lang dromer genoemd.
Maar de gedachtestroom was niet afgenomen, hij was alleen meer geordend. Ik kon mijn gedachten langer bij een onderwerp houden en dat voelde best goed.

Ik ging de Hema in. Zag drie kleuren mappen met vier ringen en kwam eigenlijk gelijk een eerste test tegen.

11:00 - Een besluit nemen
Het meisje dat ik bijles geef is 18 jaar. Ze gaat naar het volwasseneonderwijs.
De map die ik geleend had van haar was deels oranje, deels wit en had wat roze lijnen en accenten. De tabbladen waren roze met een bloemetjesmotief.
Hoelang zou ze die map al hebben? Wilde ze een nieuwe omdat ze het een kinderlijk ding vond dat ooit in de eerste wel interessant was? Zou ze een 'zakelijke' willen hebben? Of zou ze juist een turquoise kunnen waarderen?
Normaal zou ik daar rustig 10 minuten kunnen gaan wikken en wegen. Maar ik pakte de fuchsia map en liep er mee naar de kassa. Ik dekte mezelf in door een whatsapp te sturen naar haar met de vraag of ik haar zou 'beledigen' als ik met een knalroze map aan zou komen.
Ik wachtte haar antwoord niet af en betaalde de map.

11:05 - Heel erg schrikken
Aan mezelf merkte ik wel dat er iets van 'dofheid' over me was. Helder en dof tegelijk. Ik was meer gefocust op mijn huidige taak en had veel minder last van overige prikkels. Ik hoop dat ik het daarmee duidelijk omschrijf. Het voelde prettig.
Ik liep naar de parkeerplaats en stapte in de auto. Ik keek goed om me heen en zag geen auto's of personen in de buurt. Ik zette de auto in zijn achteruit en keek daarbij achterom.
Toen ik uit het parkeervak was, schakelde ik weer naar voren en toen gebeurde het.
Ik keek waar ik naar toe wilde rijden en daar stond plotseling een auto die ik helemaal niet gezien had... Ik schrok echt heel erg!

Mijn koppeling was gewoon ingedrukt en mijn voet op de rem. Ik rij normaal gesproken vrij rustig en 'correct'. Aan de beweging van de auto zag ik dat deze uit een parkeerplaats kwam, maar hoe kwam het dat ik dat niet gezien had? Ik liet de rem en de koppeling los en reed keurig langs de auto die daar uit het niets was gekomen. Ik voelde nog steeds mijn hart in mijn keel kloppen.

11:20 - Impulsaankoop
In het centrum van de stad aangekomen parkeerde ik de auto. Zonder er bij na te denken plaatste ik de parkeerschijf (dat vergeet ik nog wel eens) en liep ik naar de fotozaak.
Ik kwam binnen en er stond niemand achter de balie.

Een gevoel van ongeduld kwam over me heen. Het duurde ongeveer twee minuten voordat de man vanuit zijn opslaghok kwam. In de tussentijd had ik al een paar keer op mijn telefoon gekeken hoelaat het was en had ik de winkel (klein winkeltje) al een paar keer bekeken.
Ik dacht aan al de dingen die ik in de tussentijd had kunnen stelen als ik een slecht mens geweest zou zijn.

Mijn oog viel op een aanbieding: Een geheugenstick met 16GB voor 15 euro. Mooi prijsje dacht ik.
Het was een relatief klein dingetje en ik zag er wel mogelijkheden voor.
Onze TV heeft een ingebouwde mediaplayer waar ook USB sticks op aangesloten kunnen worden. Af en toe kijken we wel eens een serie, maar dan sluiten we de Mac aan op de TV (via de VGA kabel).
We gebruiken wel eens een USB-stick, maar daar kan maar 2GB op. Als we twee of drie delen van een serie willen zien, dan moeten we steeds per aflevering de USB-stick eruit halen, aansluiten op de Mac, het filmbestand overzetten en dan opnieuw de boel weer aansluiten. Met die stick zou het niet meer hoeven.
We moeten eigenlijk op de centen letten en een USB-stick stond eigenlijk niet op de begroting.

Ik ging zitten voor de foto en kletste gezellig wat met de fotograaf.
Het maken van de foto was zo gebeurd en ik rekende de pasfoto's af. Ik zei gedag en liep naar de deur.
Daar was de advertentie weer.
Ik draaide me om en vroeg of de USB-stick snel genoeg was (een trage USB bestaat, het zou er voor kunnen zorgen dat de film niet soepel loopt). Hij verzekerde me dat het een van de beste merken is die op dit moment te verkrijgen is en dat hij er nooit klachten over krijgt.
"U zou me verbazen als u iets anders gezegd zou hebben mijnheer" antwoordde ik met een knipoog.
"Ik neem hem".

Als kersverse eigenaar van een USB-stick liep ik naar de auto en dacht ik aan wat ik nu zou doen.
Zonder twijfel stapte ik in de auto en reed ik naar het kantoor van mijn vader.

11:40 - Een verhaal volgen en... slordigheidjes horen er toch bij
Al drie kwartier was ik 'onder invloed'. Maar het voelde best fijn.
Bij mijn ouders aangekomen liep ik gelijk door naar het kantoor van mijn vader. Er zat een soort 'haast' of 'gejaagdheid' in me. Het voelt nog steeds lekker.

Nu heb ik wel vaker van die dagen dat ik gewoon een aantal dingen moet gaan doen. Het zijn dagen met afwisselende taken en zijn vaak mijn beste dagen. Dus of de 'rush' aan de Concerta lag durf ik niet met zekerheid te zeggen. Wat ik wel echt kon merken is dat ik minder treuzelde bij dingen.

Mijn vader was op dat moment bezig in zijn kantoor. Er stond een scherm op zijn pc open met een AEX-grafiekje. Zoals u weet, heb ik altijd wel interesse gehad in de beurs.
Hij draaide zich om en zei gedag. "Het kan haast geen toeval zijn dat je op dit moment binnenkomt. Ik ben nu ergens mee bezig en dat is echt leuk, heb je tijd om even mee te kijken?"
Mijn 'hmm' bevestigde het.
In 10 minuten tijd legde hij uit wat hij aan het doen was. Het was verbazingwekkend hoe makkelijk ik mijn aandacht bij zijn verhaal kon houden. Grappig, want terwijl hij vertelde, was ik in gedachten bezig met dat ik het makkelijk vond om mijn aandacht er bij te houden, wat me op zich verbaasde omdat ik nog steeds mijn aandacht er bij hield :-P

Ik stelde nog enkele gerichte vragen en begon aan een oersaai klusje: Het printen van zo'n 100 vellen papier... En dan dubbelzijdig.

Voor de krachtige machine van mijn vader is dat op zich geen probleem.
Ik begon per hoofdstuk, dan zou ik ze weer makkelijk in de map terug kunnen doen, zonder alles weer uit te hoeven zoeken. Per opdracht moet er aangegeven worden of het dubbelzijdig gekopieerd moet worden. Dat deed ik de eerste twee hoofdstukken.

Bij het derde tot en met het achtste hoofdstuk was ik het zat, het duurde te lang en ik moest nog naar het gemeentehuis om mijn afspraak na te komen. Ik heb alle tabs uit de boekjes gehaald en het in een keer op het kopieerapparaat gelegd. Omdat ik nog steeds een hekel heb aan wachten, dacht ik de tijd te kunnen gaan doden met een sigaretje, dus ik liep richting de trap.

De kamerdeur van mijn broertje stond open en ik had hem al een tijdje niet meer gesproken. Hij was bij een christelijk kamp aan het zingen geweest en ik vroeg hoe het gegaan was.
We hebben tien minuten gepraat en toen ben ik weer teruggegaan naar het kopieerapparaat.

CRAP! Bij die laatste grote stapel was ik vergeten om de opdracht dubbelzijdig te geven. Er lag een grote hoeveelheid papier en ik schaamde me een beetje naar mijn vader.
Er was nog te weinig tijd om de boel netjes in een map te doen, dus deed ik de stapel tussen de ordner en hield die stevig vast.

Ik groette iedereen en ging toen naar het gemeentehuis.

12:30 - Nog steeds mezelf
Uit het apparaat bij de ingang trok ik een nummertje en ik ging zitten, mijmerend over hoe de dag tot nu toe verlopen was. Ik voelde me goed, gejaagd, maar wel op een goede manier.

*PING*
Er verscheen een nummer op het bord boven de balies. Twee mensen die er al voor mij zaten stonden op en liepen tegelijkertijd naar dezelfde balie. Er ontstond een klein beetje gemompel over wie er eerder binnen was gekomen. Beide mensen lieten hun nummer zien... Het bleek echter om mijn nummer te gaan. Enigszins verontschuldigend liep ik de 20 meter naar de balie toe... De twee mensen die eerder waren dan ik hadden een afspraak staan die later begon dan de mijne...

Het gesprek was net zo boeiend als het aanvragen van een rijbewijs kan zijn. Maar ik volgde goed wat de vrouw vertelde.
Toen ze me het formulier overhandigde dat ik moest ondertekenen las ik het heel snel door.
"Mevrouw? Mijn C-rijbewijs staat er niet bij."
De mevrouw keek in haar computer en zei dat mijn rijbewijs al verlopen was op het moment dat hij gestolen werd. Het was al bijna een jaar geleden dat hij niet verlengd was. Om opnieuw mijn C-rijbewijs te krijgen had ik een medische keuring nodig. Ze gaf me een blaadje waarop stond waar dat kon en wat het kostte... 90 euro...

Dat had ik er niet voor over... Ik besloot om dan maar een gewoon mijn rijbewijs B op te halen. Ik had al 10 jaar geen vrachtwagen meer gereden en ik zie dat op de korte termijn ook niet gebeuren.

Ik handelde de boel af, terwijl ik verbaasd was dat het me op was gevallen dat mijn C-rijbewijs niet op het formulier stond. Normaal kan ik de concentratie niet opbrengen om zo'n formulier door te lezen. Ik ga er eigenlijk altijd wel (voor het gemak) vanuit dat zo'n ding klopt.

13.00 - Concreet
Gedurende de week had ik al wat contact gehad met een vriend van me. Hij wilde bij ons in de tuin een biertje komen doen in de avond. We zouden dan een vuurkorfje aan gaan steken als het lekker weer zou worden.

Direct nadat ik uit het gemeentehuis kwam besloot ik om de boodschappen te gaan doen voor de komende twee dagen. Ik haalde twee sixpacks en verder wat standaarddingen als brood en avondeten.
Ik ging snel en doelgericht door de winkel heen, dacht niet te lang na bij dingen en vertrok ook weer redelijk snel naar de kassa.

Ook dit is opmerkelijk. Ik noem het 'concreet' zijn. Geen haperingen, gewoon direct en zakelijk mijn lijst (uit mijn hoofd) afwerken en dan naar huis gaan. FIJN!

13:30 - Thuiskomen
Zoals ik in mijn vorige bericht vertelde was mijn vrouw aan het thuiswerken.
Ze vond het niet zo fijn dat ik nog niet gebeld had, eigenlijk is dat ook niet echt iets voor mij. We bellen gedurende de dag regelmatig.
Ik somde haar op wat ik tot dan toe gedaan had en vroeg hoe het met haar was.
Zonder dralen kon ik het vertellen aan haar.

Ik ruimde de vaatwasser uit, ruimde hem weer in en zette hem aan. Ondertussen ruimde ik links en rechts wat op, at ik wat en maakte ik me nuttig.

Tot ik er bij stil stond... HUH! Zonder aarzelen en zonder twijfel had ik de boel opgeruimd en niet eens langzaam of treuzelend... Nee, ook hier weer zakelijk en concreet.

MAN! Concerta moet wel een wondermiddel zijn!

15:00 - DIP
Rond 15.00 uur begon ik enorm moe te worden. De Concerta zou 12 uur werken (dat had de arts gezegd), dus daar kon he tniet aan liggen.
Ik vroeg aan mijn vrouw of ze me kon wekken rond 16.00. Ik zou dan even een uurtje mijn ogen dicht doen.

Ik denk dat het door de zenuwen kwam, maar in de nacht ervoor had ik maar 3 uur geslapen. Dit overkomt me wel vaker, maar sinds ik met de coaching bezig ben en toch wat meer regelmaat probeer te krijgen is het wel zeldzamer.
Ik ging liggen... Eigenlijk hartstikke moe. Voor mijn doen had ik best al een behoorlijke dag achter de rug... En dat voelde ik.

Om 15:30 stuurde ik mijn vrouw een berichtje of ze me toch maar om 16.30 kon gaan wekken. Ik kon de slaap niet vatten. Nu waren de buren ook bezig met het ophangen van rolluiken voor de ramen, dus werd er flink in de gevel geboord. Het was een nare herrie...
Toen mijn vrouw om 16.30 bij me kwam, was ik nog klaarwakker....

Ik ging ondanks de vermoeidheid maar effe eten koken rond een uur of 5.
Ook dit ging erg goed, wel wat langzaam, maar dat doe ik altijd. Maar niet omdat ik dingen vergat of ongestructureerd te werk ging. Ik heb voor het eerst in mijn leven gehaktballen gemaakt die lukten...
Normaal brandden ze aan of vielen ze uit elkaar, maar deze keer waren ze gewoon erg goed.

18.30 - Super(sport)man!
De vriend met wie ik vanavond had afgesproken belde me op om te gaan sporten, daarna zouden we thuis effe douchen en zou hij naar mij toe komen.

Aankomende dinsdag begint de voetbaltraining weer. Ik hoopte de zomer te kunnen gebruiken om wat af te vallen en aan mijn conditie te werken (hardlopen in de ochtend, weet u nog?).
En hoewel ik wel een paar keer geweest ben, heb ik toch wat achterstand in mijn planning opgelopen.
Twee weken terug deed ik een Cardio-oefening op een apparaat en gaf ik het na 12 minuten hijgend en zwetend op. Het was voor mij een verbetering van 2 minuten ten opzichte van de vorige keer.

Mijn maatje zou wat later komen dus ik ging naar de cardio-apparatuur toe.
Met harde muziek uit mijn oordoppen ben ik gaan sporten op een rap tempo. De muziek is 160 BPM en ik gebruik dat ritme om mijn 'stappen' op het apparaat te maken. Op de schermen in de sportschool was te zien hoe America goud won bij een of ander dansturnen...
Mijn vriend arriveerde... Ik keek even hoever ik was en zag dat ik al 20 minuten non-stop aan het sporten was... Mijn hartslag lag rond de 162, dat heb ik normaal gesproken ook, maar dan lig ik echt snel op apegapen.

Ik wilde mezelf pushen... Kijken hoelang ik het vol zou kunnen houden.
Uiteindelijk deed ik 50 minuten (!) cardio met een hoog tempo. De laatste keer dat ik dat soort dingen deed was op mijn 15e!!! Ik had me niet verveeld en had er van genoten...

Merkwaardig spul dat Concerta!

21.00 - 06.00 - Een HEL
De avond was erg gezellig, uiteindelijk zaten we met z'n drieen bij een knapperend vuurtje onder een mooie sterrenhemel. Ik was scherp en adrem en kon de gesprekken goed volgen en meedoen. Normaal gesproken kan ik met drie mensen al eens afdwalen. Maar het ging goed. LEUK!
Van een Rebound of iets dergelijks heb ik helemaal niets gemerkt.

Om 23.00 uur nam ik snel effe een melatoninetabletje (3mg). 1 tot 2 uur van tevoren innemen had de arts gezegd.
Om 01.30 vertrokken de gasten en ging ik naar mijn nest.

Om 06.00 uur lag ik nog naar het plafond te kijken. Ik was doodop, maar kon niet in slaap vallen...

(net als NU)... Het is nu zondagnacht om 3.15... Ik kon weer niet slapen en ben maar gaan bloggen... 3 uur geleden;-)

De balans opmakend, kan ik zeggen dat ik erg blij ben met de Concerta, maar ben ik zwaar ontevreden over mijn slaap. Zoals ik hiervoor al schreef heb ik 3 uur geslapen voordat ik naar PsyQ ging. De nacht erna heb ik 2 uur geslapen (ondanks de Melatonine) en nu zou ik gewoon uitgeput moeten zijn, maar ik ben nog klaarwakker... We zijn vier dagen verder, waarvan de drie nachten cumulatief 11 uur slaap opgeleverd hebben (en dus nog een nachtje ervoor met maar 3 uur)...

4 nachten en 14 uur is niet goed en niet prettig...

Ik hou jullie op de hoogte (sorry voor de lange post)

Gesprek met arts dd 2-8-2012 over start met medicatie

2012-08-04T19:03:00.002+02:00

Wat vooraf ging
Op 2 augustus 2012 was het zover... Een gesprek met de arts over de medicijnen die bij de behandeling horen en... Daarbij het eerste gebruik, daar open ik toch even een nieuw bericht voor.

Ik wil de eerste dag als een soort dagboek weergeven... Een overzicht achteraf met 'commentaar':

7.00 opstaan.
Om 9.00 uur in de ochtend had ik een afspraak met de arts. Mijn vrouw heeft een autootje ons huwelijk 'in gebracht' en hoewel we alles op een hoop gegooid hebben, is zij toch de voornaamste gebruiker.
We besloten 's morgens dat ze thuis zou gaan werken en dat ik de auto kon gebruiken.

Ik was wat nerveus. Ik denk dat dat niet gek is. Ik heb er lang naar uit gezien.

Om 7.45 was ik klaar voor vertrek. Ik had het geduld niet om te wachten en ben om 7:50 de auto in gestapt. Normaal gesproken is het zo'n 25 minuten rijden vanuit Maassluis.
Om 8.00 uur reed ik in de buurt van Vlaardingen. Misschien was het toch handig om wat te eten...
Snel effe langs de mac om drie Egg McMuffins te halen. Superslecht, maar het is een bijzondere gelegenheid toch?

Om 8.30 uur kwam ik bij PsyQ aan. Veel te vroeg... Nog effe een peukje voor de deur... Naar binnen, zien dat ik nog steeds 25 minuten moest wachten, naar buiten, nog een peuk en weer naar binnen.

Crap... 20 minuten nog... Koffie gepakt, naar het toilet gegaan, wat berichtjes gestuurd, Facebook bekeken en op de klok kijken. Nog 10 minuten te gaan. Ik haat wachten:-P

Nu.nl, Ad.nl, de Voetbal International app, Facebook, twitter... Nog vijf minuten te gaan. En uiteindelijk... Stipt om 9 uur werd ik naar binnen geroepen.

Doorgezaagd
We kwamen in een grote kamer binnen. Twee grote platen met natuurtaferelen aan de muur, een archiefkastje, een metalen kast (met een soort rolluikdeuren) en een bureau... Net zo groot als mijn woonkamer, maar dan minder gevuld.

We gingen aan het bureau zitten en begonnen het gesprek:
"Hoe is het met je?"... Ik keek naar het doosje tissues op zijn bureau en dacht "Zou dit het moment zijn dat de meeste mensen naar het doosje grijpen?". "Naar omstandigheden best goed". Antwoordde ik.

"Wat bedoel je daarmee?"
De man vroeg het op een vriendelijke toon. Ik schat hem tussen de 55 en 60 jaar. Hij zag er echt uit als een psychiater. Hij sprak zacht en rustig en gaf eigenlijk een heel vertrouwd gevoel.
Ik vertelde over de ontwikkelingen van de laatste maanden, het ontdekken van de mogelijkheid dat ik ADD zou kunnen hebben, het ondergaan van het onderzoek, de diagnose en de coaching.
Dat ik goede dagen ken en slechte dagen en dat ik een verwachting heb van de medicatie.

Tussendoor 'humde' hij begrijpend en stelde hij met een kalme stem af en toe een vraag.
Er ging zo'n rust uit van de man dat ik bijna wilde gaan fluisteren.

Het gesprek liep anders dan ik had verwacht. Ik verwachtte dat we de kamer in zouden gaan, hij met een groot dossier onder zijn arm en ik als een onzeker muisje.
Ik had verwacht dat hij het dossier met een grote klap op het bureau zou leggen en me strak aan zou kijken: "Zo mijnheer Monopoly..."
Maar niets van dat alles...

Na mijn korte verhaaltje begon hij gericht vragen te stellen.
Over mijn eetgedrag. (soms eet ik pas mijn ontbijt bij het diner en soms knal ik er drie McMuffins in)... Over het algemeen eet ik gezond en zeker sinds de coaching zit er veel meer regelmaat in het eten.

Hoe ik slaap. Ik vertelde dat daar geen pijl op te trekken is.

Of ik wel eens somber of neerslachtig ben. Ik bevestigde dat en gaf er als reden voor dat het soms moeilijk te verteren is dat ik mijn talenten verspil. Dat ik wel eens mensen teleur stel en dat ik al zo ver had kunnen zijn als ik niet door de ADD geremd werd.

Hij vroeg of ik suïcidaal ben of dat wel eens met de gedachte speel om een eind aan mijn leven te maken. Ook dat bevestigde ik. Tot een echte poging is het nooit gekomen en dat zal ook nooit gebeuren, daarvoor zijn er teveel mensen die ik er pijn mee zou doen (Zou ik mijn vrouw of moeder het verdriet aan willen doen? Zou ik mijn vader en broers en zussen niet een enorm gevoel van schuld geven?). En... uiteindelijk zie ik toch altijd wel weer hoop of kansen op een mooi leven. De tijden van depressiviteit zijn gelukkig altijd maar kort en de laatste keer is toch al weer een tijdje geleden.

Hij stelde nog veel meer vragen... Een beetje de standaardvragen die je bijvoorbeeld krijgt als je bijvoorbeeld een verzekering aanvraagt: Gebruik je medicijnen, ben je onder behandeling van een ..., heb je fysieke klachten, gebruik je drugs, rook je enzovoort.

Ik werd min of meer in zeer korte tijd doorgezaagd.
Tot slot hebben we mijn bloeddruk gemeten, het apparaat dat daarvoor gebruikt werd bleek een lege batterij te hebben en er was geen oplader in de metalen rolluikkast. Ik heb mijn bloeddruk onlangs getest en bekeken op internet welke score er voor mijn leeftijd een beetje normaal was en ik zat in de goede bandbreedte. Hij nam dit maar van mij aan.
Verder mocht ik even op de weegschaal gaan staan... 86,2 kilo gaf het apparaat aan. "We trekken er nog een kilo'tje vanaf voor je schoenen en je kleding" (RELAXED!!). (thuis op de weegschaal ben ik nog even nakend gaan staan en toen gaf het apparaat inderdaad 85,2 aan).

Het voorschrijven van de medicijnen
Toen het 'onderzoek' was afgerond werd me gevraagd welke verwachting ik had van de medicijnen. Dat had ik natuurlijk al aan het begin van het gesprek gezegd, maar hij wilde daar wat specifieker op ingaan.
De grootste verwachtingen die ik uitsprak waren:
- Sneller ergens aan beginnen.
- Een hogere concentratie voor datgene waar ik mee bezig ben.
- Dingen afmaken
- 'Normaal' slapen

"Zou je een langwerkend of een kortwerkend medicijn willen hebben?"
"Het liefst een langwerkend medicijn, ik zie het niet zitten om om de drie uur een nieuw pilletje te moeten nemen".
"Dan zal ik Concerta voorschrijven voor je. Er zijn wel kosten aan verbonden, de zorgverzekering dekt het meestal niet helemaal. Je kunt om 8.00 uur een pilletje nemen en deze werkt na 10 tot 12 uur gewoon uit. De meeste mensen hebben nauwelijks bijwerkingen, maar op het moment dat je die hebt, dan kun je er even mee stoppen. We hebben volgende week donderdag telefonisch contact over de eerste paar dagen en zullen het er dan over hebben.
Voor het slapen kan ik je een recept voor Melatonine meegeven, deze pilletjes dien je een halfuur tot een uur van te voren in te nemen. Je zult merken dat je er wat makkelijker door in slaap valt. Tot zover vragen?"

Ik stelde wat vragen over de vermeende Rebound, daar zou ik nauwelijks last van hebben dacht hij.
Ook wilde ik weten of er sprake zou zijn van gewenning. Dat was er niet. "Je neemt het in om 8.00 uur en als het uitgewerkt is, dan is het klaar. Je hoeft niet steeds een hogere dosis en je hoeft ook niet af te bouwen als je er mee zou stoppen."
De man beantwoorde al mijn vragen duidelijk. Wat me opviel was dat hij zich niet indekte. In het verleden heb ik wel eens medicijnen gekregen en dan werd er bij verteld 'dat het niet altijd bij iedereen werkt' of 'je kan wat last krijgen van dit en van dat' en nog meer dingen die de verstrekker indekken.
Maar deze man niet, hij vertelde gewoon dat Concerta erg goed werkt en erg effectief is gebleken.

"We zouden je kunnen laten beginnen met een lage dosering, eentje die ik wel eens voorschrijf aan mensen die net naar de middelbare school gaan. Je kunt dan voor jezelf een beetje wennen aan het gevoel dat er 'iets anders gebeurt' in je lijf."
Ik zei dat ik er graag vol gas in zou willen gaan (verder ben ik een geduldig mens hoor;-).

"Dat is prima en kan zonder problemen. Verder nog vragen?"

"Ja! Ik zou het liefst vanaf september gaan stoppen met roken. Nu hoor ik dat er wel eens mensen zijn die na het gebruik van Ritalin of Concerta veel minder behoefte hebben om te roken. Klopt dat?"
"Je zult merken dat je minder impulsen hebt, veel mensen merken inderdaad een verminderde behoefte aan sigaretten, maar dat hoeft niet zo te zijn. Heb je wel eens een stoppoging gedaan?"
"Ongeveer vier serieuze die langer dan een maand duurden, hierbij gebruikte ik Champyx"
"Ik ken het middel, het kan inderdaad helpen om het roken te stoppen, maar het is prettiger voor jou om nu even geen andere medicijnen te nemen. We gaan eens aankijken of de Concerta je bevalt en kunnen over een maand nog eens kijken of we daar iets mee kunnen doen."

Hij krabbelde een onleesbare tekst op een papiertje en overhandigde dit aan mij.
"Zo, ik geef je een recept mee voor een maand Concerta 36 mg en 3 mg Melatonine. Dit kun je gewoon bij je apotheker inleveren...

We schudden handen en namen afscheid.

Met mijn 'golden ticket' in handen ging ik nog even in de wachtkamer zitten... Ik schreef nog snel even wat data van de volgende afspraken op, haalde een bakkie koffie uit de automaat en ging met mijn 'heilige graal' naar beneden... Haastend naar Maassluis om daar mijn superpillen op te gaan halen!

Wordt vervolgd;-)....

Morgen aan de drugs! Drugsgesprek bij PsyQ.

2012-08-02T01:21:00.003+02:00

Bij aanvang van het schrijven van dit stuk is het 1 augustus 2012. Een dag voordat DE DAG met de grote rode cirkel op de kalender aanbreekt.
Het is een dag waar ik maanden naar uit zie, maar ook al maanden tegenop zie...

Morgen heb ik de eerste ontmoeting met de behandelende arts.
Zoals ik reeds eerder schreef is het de eerste ontmoeting die ik zal hebben met de 'echte psychiater'. Tot op heden heb ik alleen contact gehad met de behandelende psychologe, maar de keiharde beslissing omtrent medicatie zal door hem genomen gaan worden.

Deze dag is voor mij belangrijk. Het zal een mijlpaal kunnen worden in mijn huidige bestaan!

In gedachten droom ik al van een pilletje zoals in 'Limitless'... De hoofdrolspeler krijgt een pil die zorgt dat hij 100% van zijn hersencapaciteit gebruikt (in tegenstelling tot het gemiddelde van 4%)... Hij wordt een van de machtigste mannen van de wereld... Superinteressant...

De werkelijk zou echter wel eens anders kunnen worden.

Raak ik afgestompt? Word ik een zombie? Gaat het iets goeds brengen of juist iets slechts?

Ik heb eigenlijk hoge verwachtingen. Met name op het gebied van 'doen' en 'concentratie'.
Maar misschien te hoog? Ik zal het sowieso posten hier!

Ps. Ik ga voor een ADD-medicijn, hoop op iets om te stoppen met roken en ik ga voor melatonine om de slaap eens een beetje te stimuleren!

Duizend prikkelende naalden... De flow is heilig!

2012-07-29T23:42:00.001+02:00

Mijn topdag
Pieken en dalen kunnen elkaar snel opvolgen in het leven van een ADD'er. Hoewel het misschien geen officieel kenmerk is, herken ik me in stemmingswisselingen.

Een dag die verschrikkelijk begint kan eindigen in een prachtige dag. En een dag die begint met een sneltreinvaart, die kan afzwakken naar een dag die zwart ziet van de ellende... Duisternis en frustratie kunnen me dan verteren.

Is er een pijl op te trekken? Moeilijk... Ik heb nog geen verband gevonden tussen gezond eten, drinken of slapen en een 'topdag'. De Heilige Graal lijkt niet te bestaan.

Wat is dan voor mij een topdag? Laat ik vooropstellen dat ik vermoed dat die voor elke ADD'er anders kan zijn. Als ik denk aan artiesten met ADD, dan stel ik me voor dat ze hun hele dag weg kunnen gooien om op dat ene moment te pieken. Om een weergaloos optreden weg te geven dat het gevolg is van maanden voorbereiding.
Of ik denk aan een politieman die met een strakke routine zijn dagelijkse taken uitvoert, of een brandweer man die strak van de adrenaline branden blust en mensen redt.

Zulke topdagen zijn voor weinig mensen weggelegd. Onlangs vroeg iemand me wat nou een typische ADD-baan is. Ik lees op het internet dat mensen met ADD het goed doen bij de politie en de brandweer. Ook weet ik van veel ADD'ers dat er grote talenten zijn voor het analyseren en creativiteit. Maar zouden zij dan nooit vervelende dagen hebben?

Voor mij is een topdag een dag die 'nut' gehad heeft. Een dag waarop ik dingen afhandel van mijn 2do lijst, een dag waarop ik klusjes afhandel die al een lange tijd liggen, een dag waarop ik verschillende afspraken heb met mensen en daar van waarde kan zijn.

Flow
Wanneer ik zo'n dag meemaak, dat alles als vanzelf lijkt te gaan en dat ik nut vind in de dingen die ik doe, dan zit ik in mijn 'flow'. Een onstopbare trein die als een heet mes door de boter walst. Ik pak een taak op en maak hem af, de volgende ligt klaar en ook die wordt tot een goed einde gebracht.
Dat zijn de dagen of momenten dat ik floreer, dat ik volledig 'mijzelf' ben. En dan geniet ik!

Vandaag was een van die dagen. Vanmorgen ben ik met een vriend naar de kerk geweest. Een Katholieke kerk, ik kom zelf uit een Protestants gezin en hij was al een paar keer met mij mee geweest. Ik deed hem een plezier door met hem mee te gaan. Dat stond al weken op de 2do lijst.
Daarna ben ik thuisgekomen en hebben we nog even gekletst over een Business Plan waar hij mee bezig is. Snel kon ik hem het een en ander uitleggen over bepaalde mechanismen die met marketing te maken hebben.
Zodra hij weg was, heb ik een eitje gebakken en snel geluncht. Mijn vrouw had al gegeten.
Al een week staat er een Box in de woonkamer die in elkaar gezet moet worden, ik heb er weinig tijd voor gevonden deze week en ook had ik er af en toe geen puf voor. Maar toen zag ik hem staan... Mijn vrouw lag wat ziekjes op de bank (zwangerschapskwaaltjes)... Ik pakte mijn gereedschap uit de schuur en zette het ding in een halfuur in elkaar... We hebben het ding van Marktplaats gehaald en sommige schroefjes waren 'doorgedraaid'. Ik maakte een lijstje van dingen die we nodig hebben om de box volledig te maken.
Daarna heb ik mijn laptop gepakt en wat dossiers en ben ik naar het Delta Hotel gereden. Daar kwam ik rond 13.00 aan. Eerst zocht ik een formule uit die ik zelf nog niet zo goed begreep (ik geef bijles Economie) zodat ik morgen 'goed beslagen ten ijs kom'.
Daarna heb ik een heel dossier doorgenomen waar ik al enige tijd mee bezig ben... Deze week heb ik het wat uitgesteld omdat het iets te groot was om in een uurtje te doen. Maar BAM, ik knalde er door heen. Het is nog niet af, maar ik weet waar ik maandag de draad weer op kan pakken.
Daarna heb ik me nog twee uur over een marketingplan gebogen dat ik aan het schrijven ben voor een vriend van me. Voor ik het doorhad was het 17.00 uur en had ik mijn middag al flink nuttig besteed.

Ik haalde op de terugweg nog een boodschapje en heb daarna direct de avondmaaltijd voorbereid. Ondertussen heb ik ook nog onze Mac aangesloten op de TV en een oude serie op DVD opgezocht.

Maar toen ging het mis
De reden dat ik uit het Delta Hotel wel ging was dat ik samen met mijn vrouw wilde eten. Hoewel de zwangerschap eigenlijk goed verloopt, is ze wel wat vaker moe en leunt ze iets meer op mij dan normaal. Dat geeft niet, dat hoort er bij en ik doe het graag.

Maar ik 'voel' het als ik nog in mijn flow zit. Mijn lichaam is klaar voor actie, het voelt fris en het voelt goed. Ik heb zin om dingen te doen en wil ze afmaken. In tegenstelling tot het grootste gedeelte van mijn tijd ben ik dan echt gewoon 'normaal'... Heerlijk, actief en levenslustig ben ik dan!

Ik vertelde mijn vrouw dat ik na het eten weer door wilde gaan met het marketingplan... Het is zonde om een flow te beëindigen... Ze vond het goed, ze was blij dat ik teruggekomen was om even bij haar te zijn. We zouden een aflevering kijken en daarna zou ik weer aan de slag gaan.

Maar na de eerste DVD vroeg ze of er nog eentje kon komen...
Met pijn in mijn hart stemde ik toe... Maar ik zat met mijn trillende voet op de bank (er wiebelt altijd wel iets aan me)... Ik wilde verder... Mijn hele lijf wilde verder!

Elke keer als ik dacht dat ik verder kon gaan, dan kwam er een vraag: Even wat drinken pakken, even dit doen, even dat doen, nog effe iets lekkers uit de kast halen... En dan voel ik het wegglippen... Leidt me niet af van mijn flow... Dat is zonde! Ik weet van te voren niet hoe ik me morgen voel als ik opsta... Ontneem het me niet...

En toen was daar het omslagpunt... We hebben vier delen van de serie gekeken en ik voelde dat de energie uit mijn lijf wegging... Hoewel ik aangaf dat ik verder wilde gaan met werken, was daar ook het 'verdriet' in de ogen van mijn vrouw... En ik begrijp haar... Het is zondag, de laatste avond van het weekend. En hoewel we een leuk weekend gehad hebben samen, vind ze het heerlijk om het weekend samen af te sluiten. Ik kon het haar gewoon niet weigeren.

Maar ondertussen begon mijn bloed te koken. Flow weg, zin weg, nut weg... Een serie kijken die ik leuk vind, maar niet als ik in mijn flow zit... En op dat soort momenten, dan kan ik niet ontspannen... Dat zijn de momenten dat mijn lichaam schreeuwt om actie, dat ik moet, dat ik moet gaan! Niet stoppen maar doorgaan...

Het is dan alsof ik voortdurend gestoken wordt door duizenden naalden... Alsof mijn bloed letterlijk kookt. Ik weet dan ook dat het niet de schuld is van mijn vrouw, maar mijn eigen verantwoordelijkheid. Laaiend word ik er van... Op zo'n moment zou ik keihard willen rennen of een bokszak helemaal rot willen trappen tot het zaagsel er met een laatste harde klap uitspat.
Ik zou mijn telefoon tegen de muur willen smijten om te laten zien dat ik boos ben, dat ik gefrustreerd ben. Ik zou mijn laptop willen stuksmijten en de inhoud over de vloer verspreid zien worden...

Maar het zou me niets opleveren dan schuldgevoel...

De flow is heilig
Misschien ben ik de enige ADD'er die het zo ervaart. Maar ik weet wel dat er meerdere mensen zijn die moeite hebben met het starten van dingen. En dat ze het ook moeilijk vinden om te stoppen als ze eenmaal bezig zijn.

Als ik terugdenk, dan zijn het die momenten dat ik met veel moeite eindelijk aan mijn huiswerk zat en dat mijn moeder plotseling beneden aan de trap riep dat we gingen eten. Dan ontplofte ik bijna... Niet vanwege mijn moeder, zeker niet van het eten... Maar puur omdat ik wist dat ik 'eindelijk' mezelf er toe had gezet om datgene te doen waar ik zoveel moeite voor had gedaan.
In dienst had ik het ook... Ik demonteerde delen van mijn vrachtwagen, had eindelijk de hele installatie klaar om de boel te gaan schuren en schilderen, maar dan kwam er ineens een klusje tussendoor... BAM! Weg flow... Alleen maar om een pakketje op een andere kazerne te bezorgen...
Op de middelbare school heb ik nooit gespijbeld. Maar op het HBO heb ik wel eens lessen verzuimd, vaak omdat ik dan drie uur geen les had en dan wat huiswerk deed. Het kostte me 1,5 uur om er aan te beginnen... Maar als ik dan mijn pen neer moest leggen om naar een les te gaan, dan deed dat zoveel pijn dat ik gewoon doorging (ook omdat ik soms gewoon de tijd niet meer doorhad gedurende mijn flow).

Ik koester de momenten van mijn flow. Die zijn zo zeldzaam en kunnen zo onverwacht optreden. De flow is Heilig... Niemand mag daar aankomen... Het is MIJN moment, het heilige moment.

Ik denk niet dat ik het iemand uit kan leggen die geen ADD heeft. Misschien is het te vergelijken met het kijken van een goede film die steeds wordt onderbroken door reclame? Of misschien is het te vergelijken met een lekkere voetbalwedstrijd spelen die plotseling door onweer wordt onderbroken?

De flow is fijn, de flow is heilig... LAAT ME!

Mijn ADD-hond... Hoe zou ik ADD voor mijzelf omschrijven?

2012-07-28T00:26:00.002+02:00

Huisdieren
Sinds mijn vrouw vorig jaar zonder overleg de katten op marktplaats heeft gezet, hebben we geen huisdieren meer. Ik vind het jammer... Maar... De nieuwe bank, de nieuwe gordijnen en al het andere nieuwe meubilair was meer waard dan de gezelligheid van een paar van die heerlijke pluizenbollen op pootjes. Ach... We krijgen in december een kindje, ik ben benieuwd of hij het verschil gaat zien tussen een velletje papier en de bank...

Maar wat ik wel heb is een ADD-Hond... Tenminste, het is voor mijzelf een makkelijke manier om naar de ADD te kijken.

Een parabel voor ADD
Stel je eens voor dat je hersens twee belangrijke delen heeft:
1. De blinde opdrachtman (het baasje)
2. De uitvoerder (de hond)... We noemen hem Snuf (naar de herdershond uit mijn vroegere lievelingsboeken).

De hond is een vuilnisbakkenrasje. Goudbruin van kleur, licht golvend haar en hij komt iets boven je knie uit. Met zijn grote bruine ogen kijkt hij ondeugend en nieuwsgierig de wereld in. Hij heeft nog het meest weg van een Cocker Spaniel, maar dan niet met die laffe hangende flaporen.
Hij kan intelligent en dom kijken... Maar dan tegelijkertijd... Ook hij is hij nieuwsgierig... Hij volgt elke beweging van zijn baas met grote belangstelling.
Het beestje is vriendelijk van aard, doet geen vlieg kwaad, heeft graag aandacht en is gek op spelletjes. Ook vind hij het geweldig om nieuwe dingen te leren. Eigenlijk is het een topbeest!

De baas is een oude wijze en misschien wat saaie man. Hij is belezen, heeft kennis van veel zaken en beschikt over een uitstekend denkvermogen.
Hij weet wat goed is voor hemzelf en de hond. Hij denkt vooruit en zorgt er voor dat de hond goed geïnstrueerd is. Omdat de man zelf niet veel kan door zijn gebrek aan ziend vermogen, is hij afhankelijk van wat de hond voor hem doet.

Wil de baas zijn krant in braille uit de brievenbus, dan hoeft hij maar tegen de hond te zeggen: "Pak de krant" en het trouwe beest rent al naar de bus om vervolgens met de krant terug te keren.
Of wil het baasje gezond eten, dan gaat de hond naar de supermarkt om terug te komen met een krop sla, wat tomaten, een kipfiletje en diverse kruiden.

De baas en de hond zouden in de hersenpan een fantastisch koppel kunnen zijn... Ware het niet dat de hond een hele vervelende eigenschap heeft: Het beest is zo eigenwijs als de neten!

De baas weet dat het eten van groente goed is voor hem, maar af en toe komt de hond terug met een zak patat of een opwarmmaaltijd. Zelfs als de baas de hond straft of ernstig toespreekt, dan nog kan de hond in staat zijn om iets anders te doen dan afgesproken is.

Droomhuis
De baas heeft een droom... Hij wil een huisje bouwen.
Door zijn kennis van bouwen, schat de baas in dat het mogelijk moet zijn om zonder hulp van buitenaf het huis neer te zetten. De belangrijkste voorwaarde is dat de hond alles doet wat het baasje zegt.

Met dik papier en een pen die niet met inkt schrijft, maar die het papier goed 'indrukt' heeft het baasje de plannen voor het huis getekend. Hij kan door te voelen prima weten hoe het er uit komt te zien en welke bouwmaterialen hij nodig heeft. In zijn hoofd en op papier klopt het helemaal... Maar nu de praktijk.

De baas vraagt de hond om hem naar de juiste plek toe te brengen. Het stuk grond staat al enkele jaren op zijn naam... De bouwmaterialen heeft hij al laten bezorgen. Het enige dat hij hoeft te doen is op de juiste plaats de juiste materialen te bevestigen.
Maar op de wandeling naar de bouwplaats toe ruikt de hond ineens de heerlijke geur van worst. Het hondje wordt onrustig, maar de baas houdt hem strak. "Nee jongen, we gaan een huis bouwen".
De hond kan zich beheersen, maar na een paar honderd meter wordt de drang toch te groot... Met een flinke ruk aan het touw trekt hij zijn baasje bijna omver... In een hoog tempo trekt hij het baasje mee.

De hotdog wordt gekocht en het baasje en het hondje zijn even tevreden. De baas is al flink uitgeput van het wandelen, maar hij moet doorgaan... Hij besluit om even uit te rusten op een bankje... De baas is niet blij met de hond, maar weet ook dat hij niet zonder hem kan. Hij foetert even, maar besluit daarna om de draad weer op te pakken.

Aangekomen op de bouwplaats begint de baas met het uitvoeren van het plan. Het fundament was al gestort, de baas kan gelijk beginnen met het skelet van de woning. Hij vraagt Snuf om naar de opgestapelde balken te gaan. Ze lopen er samen heen, maar halverwege besluit Snuf dat het toch beter is om naar de bakstenen te lopen. Bij de bakstenen aangekomen, zoekt de baas op de tast naar de balken, maar vind niets dan bakstenen... Hij twijfelt even aan zichzelf... Wat kwam hij hier ook al weer doen? Huh, oh ja... Balken...

Hij loopt opnieuw naar de balken toe en grijpt er een aantal onder zijn arm. Hij brengt ze naar zijn werkbankje toe en klemt ze een voor een vast om ze op maat te zagen. "Snuf, zoek de zaag".
Snuf komt even later terug met een zaag en de balken worden keurig op maat gezaagd.

"Breng me naar het midden van het huis...". De baas houdt de lijn stevig vast en volgt snuf naar het midden van het huis. "Keurig jongen, goed gedaan!" En hij gooit een brokje naar de hond.
De balken worden over de lengte van het huis gelegd. Later worden er nog meer balken over de vloer van het huis gelegd... Er ontstaat een basis voor een houten constructie.

De baas en Snuf kunnen goed samenwerken.
Maar het gebeurt regelmatig dat Snuf iets totaal anders doet dan dat er afgesproken is.
De baas is afhankelijk van Snuf, maar snuf is eigenwijs. Snuf heeft niet altijd zin om het huis te bouwen. Soms besluit Snuf zelfs dat hij liever thuisblijft of een wandelingetje naar het park maakt.

Veel langzamer dan gepland bouwen Snuf en de baas het huis af... Soms gebeuren er rare dingen bij.
De baas vraagt Snuf om naar de linkerhoek te lopen en hij loopt naar de rechterhoek. Of de baas vraagt om Tork schroefen en Snuf komt met spijkers aan.
De eigenwijze Snuf is niet voor verbetering vatbaar.

De baas accepteert dit van Snuf, maar het frustreert wel...
Nog enkele maanden voordat de baas zijn huidige huis uit moet, maar het nieuwe huis is nog niet klaar.

De baas is intelligent, maar Snuf is eigenwijs... De baas kan niet zonder Snuf... Ze moeten roeien met de riemen die ze hebben...

Flauw voorbeeld?
Het voorbeeld mag misschien een beetje flauw zijn en slecht uitgewerkt, maar zo voelt ADD voor mij.
Je WEET wat je kan en hoe het moet, maar in dezelfde kop waar die zaken besloten worden, lijkt er een onwillige hond te zitten die meewerkt en tegenwerkt op het moment waarop die er zelf zin in heeft. Soms MOETEN dingen gedaan worden en doe ik ze niet.

Soms heb ik prioriteiten en doe ik spontaan iets heel anders...

Met alle rede en verstand in mijn kop weet ik hoe het moet. Maar ondertussen doe ik andere dingen of doe ik niets... En dat kan best frustrerend zijn!

Het vierde coachingsgesprek bij PsyQ dd 26-07-2012

2012-07-27T23:29:00.002+02:00

"I sit and talk to God, and he just laughs at my plans..."
Het is een zinnetje dat gezongen wordt in een liedje ("Feel") van Robbie Williams.
Toen ik uit dienst vertrok schreef een van mijn beste vrienden uit het leger dat zinnetje op de afscheidskaart.

In kerkelijke kringen is het gebruikelijk om bij bijzondere gelegenheden een bijbeltekst te geven aan iemand. Teksten als "De Heer is mijn herder, mij ontbreekt niets. Psalm 23:1" of "Niemand schatte u gering om uw jeugdige leeftijd, maar weest een voorbeeld in woord en wandel voor de gelovigen (effe vrij vertaald)" Uit I Timotius.
Vaak zijn dit teksten die 'passen' bij iemand...

Maar het zinnetje dat mijn collega schreef is misschien wel de meest 'rake' tekst geweest die ik ooit van iemand gekregen heb. Helemaal niet uit de bijbel, maar gewoon uit een liedje van een zanger die worstelde met zijn eigen successen en falen.

Hoewel ik het zinnetje tijdens het vierde coachingsgesprek slechts een keer genoemd heb, was het achteraf misschien wel het 'thema' van het gesprek.

Ik dit keer geen exacte weergave geven van het gesprek, maar meer een sfeerimpressie.

Opening
Tijdens het vorige gesprek met de psychologe heb ik verteld over mijn blog, ik heb haar de link gegeven. Tot mijn grote verassing heeft ze het gelezen! Helemaal!
Ik stel me zo voor dat een behandelaar bij PsyQ een aantal uren krijgt per patiënt. Tenminste, dat is een aanname die ik doe.

30 tot 45 minuten contacttijd per twee weken. Wat voorbereiding, wat aantekeningen achteraf, wat overleg, wat dossiervorming en dat is het. Die indruk heb ik. Het is toch een groot 'bedrijf', waar denk ik de nadruk ligt op zoveel mogelijk kwaliteit tegen zo laag mogelijke kosten. In tegenstelling tot bijvoorbeeld de hele kleine praktijken.

Ik voelde me enigszins bezwaard, want de berichten die ik in de afgelopen maanden geschreven heb zijn geen van allen kort. Van mijn ouders weet ik dat ze er echt de tijd voor nemen om het door te lezen, want het is gewoon veel!
En daarom kwam het als verassing dat ze het helemaal gelezen heeft, want het zal haar een hoop tijd gekost hebben. Ook de stagiaire heeft mijn blog gelezen. Het voelt als een oprechte interesse.

Eerder schreef ik al dat ik met wat 'minpuntjes' begon bij PsyQ, maar dat het uiteindelijk een warm bad werd. En we gaan nog steeds verder in dat warme bad.

We hebben het even gehad over twee dingen die ik op mijn blog schreef die over hen gingen.
Over het eerste gesprek (de diagnose), daar schreef ik wat over de eerste ontmoeting. En ook heb ik geschreven over de stagiaire, dat ze het misschien wel saai vond om naar mijn warrige verhaal te luisteren.

Ze nodigde(n) me uit om tijdens de gesprekken eerlijk te zijn.
Het is waar dat ik op mijn blogs meer 'vertel' dan tijdens de gesprekken. Ze vroeg waarom dat zo was.
Eigenlijk heb ik er geen concreet antwoord op, behalve dan dat ik tijdens het schrijven de tijd heb om na te denken. Voor het schrijven van een blog kan ik rustig drie of vier uur de tijd nemen. Het is dan veel eenvoudiger om de woorden te wegen.

Terugblik op de afgelopen twee weken
We hebben de afgelopen twee weken geëvalueerd, net als in de voorgaande sessies.
Wat tijdens het vorige gesprek centraal stond was het stukje 'planning'. Dit staat elke keer wel een beetje centraal, maar omdat ik de vorige keer een concreet voorbeeld had van een specifieke dag (ik had mijn uitgeschreven planning toen bij me) zijn we daarop verder gegaan.

We hebben afgesproken dat ik minder vol zal plannen en dat ik zou werken volgens 'planning per week' en dan per dag een of meerdere punten aan zou pakken.

En dan komt nu een 'moeilijk' punt. Want... We (de psychologe en ikzelf) hebben een prachtig schema ontworpen, met specifieke tijden om dingen af te handelen... We hebben het gehad over 'rust, regelmaat en reinheid', over gezonde voeding enzovoort...
Maar het lijkt wel of ik het maar gedeeltelijk 'kan'...

Ik vertelde over de dagen dat ik productief was, ik vertelde over de dagen dat ik nergens toe kwam. Maar ik vertelde ook dat ik 'als door een werkbij gestoken' wel ineens mijn aangifte omzetbelasting afmaakte... Maar dan om half 3 's nachts...

Voorafgaand aan het gesprek stelde ik me voor hoe ik zou gaan vertellen dat het 'experiment' eigenlijk mislukt was (we hebben duidelijk afgesproken dat we op een zoektocht zijn naar wat voor mij persoonlijk goed werkt). Maar al opsommend... Kwam ik er voor mijzelf wel achter dat ik heel veel gedaan heb wat op mijn '2 do' lijst stond...
Het vervelende is dat dit niet volgens de planning ging zoals we hebben afgesproken. Maar ik 'doe' de dingen wel...

Het hardlopen in de morgen heb ik geen enkele keer gedaan, voor mij persoonlijk een teleurstelling. Ook ben ik er door 'vakantie' elke ochtend pas rond 7.30 uur uitgegaan (maar wel tussen 23.00 en 0.30 erin op een enkele keer na). Het sporten in de avond is er ook bij ingeschoten... Wel heb ik dan weer op zondagmiddag twee keer gesport...

Ook heb ik vier keer 'buitenshuis' gezeten. Drie keer succesvol en een keertje niet. Blijkbaar werkt het redelijk voor mij.

De realiteit
Er is genoeg gezegd en besproken... Ik ben wat negatief geweest, af en toe gaf ik zelfs (minimaal) aan ietwat depressief en onzeker te zijn over mijn toekomst.

Want... I sit and talk to God, and he just laughs at my plans...
Ik heb grote dromen, grote wensen... Wie voor een kwartje geboren is moet zeker geen dubbeltje blijven... Dat soort geneuzel...

Maar waar het toch steeds weer op terug lijkt te komen:
Ik heb de capaciteit... En ik heb de capaciteit niet!

De behandelaar vroeg of ik geloof dat ik het 'kan'... Met een omweg langs de 10.000 YES-roepers en een voorbeeld van 'leren piano spelen' (als ik vandaag begin en elke dag oefen, dan speel ik over 10 jaar vlekkeloos piano) ontweek ik de vraag een beetje...
Uiteindelijk gaf ik toe dat ik geloof in mijn kunnen, maar ik gaf ook aan dat ik steeds hetzelfde cirkeltje rondloop:

Starten, stoppen, starten, stoppen...
Van de dingen die ik privé start, rond ik misschien maar 10% af.
Ik vroeg me hardop af of ik niet gewoon een 'low-profile' life moet gaan leven. Geen uitdagingen aangaan... Mijn leven maar een beetje 'uitzitten'...
Ik voegde er snel aan toe dat ik niet van de brug wil springen...

Het antwoord van de psychologe was reëel. Maar niet harder dan wat ik zelf steeds meer begin te beseffen... Ik HEB een handicap... Dat deze handicap komt met vele zegeningen, merk ik niet altijd. De realiteit van elke dag is gewoon dat ik niet tot mijn potentie kom... Maar MISSCHIEN dus juist ook weer wel.

We hebben erover gesproken dat het een zoektocht is... Er bestaan geen wondermiddeltjes die de ADD kunnen doen verdwijnen. De behandelaar zei: "Was het maar zo dat ik een toverstafje had en *poef* weg ADD... Maar dat is er niet."

Misschien leg ik inderdaad mijn lat af en toe te hoog... De tijd zal het leren...

Afsluiten
We hebben het nog even gehad over een cursus 'Mindfullness'. Die wordt bij PsyQ gegeven... Het leert je om wat bewuster te leven, niet teveel bezig te zijn met de toekomst (een gevaar voor veel ADD'ers)... Omdat er al een aantal cursussen gepland staat, hebben we deze nog even in de koelkast gezet. Maar ik hoor er veel over van andere ADHD'ers... Ze schijnen er baat bij te hebben... Ik zou het hoe dan ook nog willen onderzoeken.

Ik heb verteld erg uit te zien naar volgende week. Op 2 augustus ga ik naar de arts met wie ik een aantal medicijnen zal bespreken. Vanaf dat moment ga ik waarschijnlijk aan de Ritalin, Concerta, Strattara of DEX...
Ook hierover zei de psychologe dat het geen wondermiddeltjes zijn (ook het zoeken op het internet geeft geen eenduidig antwoord op de vraag of het goed werkt...), maar dat het wellicht op sommige vlakken wel zal kunnen helpen om bepaalde zwakheden minder zwak te maken.

We sloten af met het lijstje met 'doelen' dat ik twee maanden geleden heb opgesteld. Het waren de punten waar ik aan wilde werken...
Al opsommend kwamen we erachter dat het op heel veel vlakken gewoon hartstikke goed gaat! Veel beter dan voor de behandeling. Vooral op het gebied van slapen, wakker worden, ontbijten, gezond eten, opruimen enzovoort gaat het erg goed.
Ook heb ik onze financiën gestructureerd en zijn er slagen gehaald op het gebied van punten die nog afgehandeld moesten worden.

Hoewel ik wat somber naar het gesprek toeging, kan ik eigenlijk zeggen dat ik de laatste twee weken 'beter' geleefd heb dan ik aanvankelijk vermoedde... Misschien kijk ik gewoon teveel naar de dingen die niet lukken?

We hebben even geen nieuwe afspraken gemaakt. Vanaf volgende week gaan we naar de pillenboer... Ik wil eerst zien wat daar het effect van is. Wel heb ik van haar een tweetal formulieren gekregen dat ik in kan vullen... Hierop kan ik aangeven hoe mijn gemoedstoestand is voor en na het gebruik van medicijnen. Ze benadrukte dat het geen wetenschappelijke test is, maar meer een handvat voor het volgende gesprek.

Waarschijnlijk gaat mijn volgende gesprek over mijn ADD-hond... Ik heb er nu al zin in om er over te schrijven!

Bijzondere verassing... Veel geld terug! ADD en school.

2012-07-19T12:07:00.000+02:00

Een bijzondere omstandigheid? De school kan je helpen!
Dat ADD voor,- en nadelen heeft, dat mag wel blijken uit mijn blog.

Maar dat er ook mogelijkheden zijn om de nadelen te compenseren met keiharde knaken dat wist ik niet. Al vanaf het eerste jaar dat ik op de Hogeschool Rotterdam rondliep, heb ik diverse mensen doorgestuurd naar het Decanaat.

Iemand die haar oma verloor en er flink van slag van raakte, iemand die last had van zijn Dyslexie, iemand die zijn buurmeisje verloor, iemand die moeite had met de Nederlandse taal enzovoort.
Door mijn luisterend oor, kom ik er vaak achter dat mensen met 'problemen' zitten waar goede oplossingen voor zijn, het Decanaat is een soort van 'vertrouwenspersoon', maar heeft ook de mogelijkheid om om extra faciliteiten voor een student te vragen.

De jongen die zijn buurmeisje verloor kreeg een extra herkansing voor een tentamen, de jongen die slecht Nederlands sprak kreeg extra bijles en kreeg meer tentamentijd, het meisje dat haar oma verloor kreeg kosteloos een halfjaar extra om haar studie te halen.

Zelf ben ik in 2005 ook wel eens bij de Decaan geweest.
Ik liep vast in mijn studie en kon me er slecht voor motiveren. Het was net uit met mijn meisje en mijn gokverslaving leefde flink op in die tijd. De beste man verwees me door naar een psycholoog...
Ik weet niet of ik het wel eens geschreven heb hier, maar de psycholoog was een halve gare die me bomen wilde laten tekenen en daar conclusies uit trok... Ik dwaal af...

In gesprek met de Decaan
Op dit moment ben ik wederom in gesprek met een Decaan.
We bespreken drie mogelijkheden:

1. Het terugkrijgen van Studiefinanciering
2. Het terugkrijgen van een gedeelte van het collegegeld
3. Het krijgen van extra tijd en ruimte voor het maken van tentamens

Want wat blijkt:
Als je een functiebeperking hebt (en helaas wordt ADD zo genoemd), dan bestaat de mogelijkheid dat je extra tijd nodig hebt voor je studie. Zoals ik reeds eerder op mijn Blog geschreven heb, ben ik sinds 2004 actief op de Hogeschool Rotterdam, waarvan zes jaar ingeschreven als student.

In die zes jaar heb ik studiefinanciering ontvangen, ik heb het grootste gedeelte van mijn studie buitenshuis gewoond (eigen huurwoning en inmiddels een koophuis) en mijn studieschuld is dus flink opgelopen.

Het is waar dat ik tijdens veel tentamens extra tijd nodig heb... Soms lees ik een vraag verkeerd en kras ik mijn hele antwoord door om opnieuw te beginnen. Er zijn tentamens waar ik goed voor kon leren, maar waar ik 'slechts' een 7,5 voor haalde omdat ik niet alle vragen gemaakt heb.
Een kuchje op de gang is voldoende om mij volledig uit mijn concentratie te halen.

Concreet:
Ik moet een hele mallemolen in met allemaal formulieren. Ik moet aan kunnen tonen in welke jaren ik een studievertraging heb opgelopen. De Hogeschool Rotterdam heeft een potje met geld (het zogenaamde 'Waarborgfonds') voor mensen die bijzondere omstandigheden hebben.
Het is jammer dat mijn ADD pas onlangs bekend geworden is, anders had ik wellicht al klaar kunnen zijn met de studie (bijvoorbeeld door Ritalin of coaching).

Normaal gesproken is het waarborgfonds voor studenten die vier jaar gestudeerd hebben, maar dan toch extra tijd nodig blijken te hebben. Ikzelf heb meer dan vier jaar nodig gehad en ben zelfs bijna klaar. We gaan nu proberen om met 'terugwerkende kracht' geld van de Hogeschool Rotterdam terug te vragen. Het zal een lastige klus worden, het is nog niet eerder gebeurd. Ik weet ook niet of het gaat lukken, maar ik hoop op een goede afloop. Het zou kunnen leiden tot een teruggave van een bedrag tussen de 1.000 en 3.000 euro!

Ook de Dienst Uitvoering Onderwijs (Voorheen Informatie-Beheer Groep) heeft speciale regelingen voor mensen met een functiebeperking. Het gebeurt regelmatig dat mensen met ADHD, ADD, ziekte, enzovoort een jaar studiefinanciering 'kwijtgescholden' krijgen. Dit bedrag wordt in mindering gebracht op de schuld, net als de OV-kaart.
Als student op het HBO heb je recht op 4 jaar studiefinanciering, ik heb er al zes geincasseerd, de laatste twee jaren hebben voor mij voor 100% uit een lening bestaan. Dat geld zal ik gewoon terug moeten betalen, maar een ander jaar zou ik eventueel wel terug kunnen krijgen. En dat zou een 'zegen' zijn uit onverwachte hoek!

Extra tentamentijd
Het is jammer, ik hoef nog maar een enkel vak. Een vak waar ik al zeven keer voor gezakt ben. Het is een vak voor 4 ECTS, het mag niet gecompenseerd worden of met een vervangende opdracht gemaakt worden volgens het regelement van de Hogeschool. Maar het lijkt voor mij een onneembare vesting. Ook de vorige keren kwam ik tijd tekort bij dit vak, de eerste keer dat ik het examen deed had ik een 4,3 de laatste keer had ik een 2,6... Ondanks goed leren en voorbereiden.

Ik heb al bijles gehad in het vak en ga in Augustus 2012 een 'Summer Course' volgen. Tijdens deze course krijg je een extra les om je voor te bereiden op de stof. Alle 'lastige' punten worden dan nogmaals aangepakt. Door te discussieren over het onderwerp zul je meer betrokken worden bij de lesstof. Het zal heel pittig worden, want je bent van 's morgens vroeg tot 's avonds laat in de weer met het vak. Een hele week lang!
De maandag erop volgt het tentamen en daarna is het schooljaar practisch voorbij. Het is dus letterlijk mijn laatste strohalm.

Het zou voor mij ook kunnen betekenen dat ik een tentamen mag afleggen in een afgesloten ruimte. In het handboek voor 'speciale gevallen' staat zelfs dat voor mensen met ADHD en ADD de gelegenheid geboden kan worden om een stukje te wandelen. Ofwel, een pauze tijdens een tentamen. Hier ga ik geen gebruik van maken, maar de school is wel heel meegaand.

Voor alle mensen die dit lezen en denken "Ik ken nog iemand met ADD of ADHD of een andere beperking"... Wees vrij om ze te stimuleren om naar hun betreffende school te gaan en zich aan te melden als 'speciaal geval'. In het allergunstigste geval zou het mij 5.000 euro op kunnen leveren (die ik reeds geïnvesteerd heb in school)... Dat is het proberen waard toch?

Een tipje tussendoor over het volgen van mijn blog.

2012-07-16T21:51:00.000+02:00

Van veel ADD'ers weet ik dat ze onderzoekend en nieuwsgierig zijn. Dat ben ik zelf ook.
Het gebeurt me regelmatig dat ik op een blog kom die mijn interesse opwekt.

Vaak denk ik dan: "Die moet ik onthouden"... Soms sla ik hem op in mijn favorieten, soms schrijf ik het ergens op en soms dan denk ik "Ik zoek het wel op in mijn geschiedenis..."

Misschien voelt u hem al hangen? Ik kom nooit meer terug op die blogs:P

Nu heb ik een aantal jaar terug een manier ontdekt om zulke dingen makkelijker te maken voor mijzelf. Alleen heb ik dat toegepast op een andere computer. Na de aanschaf van mijn MacBook ben ik eigenlijk nooit meer achter die PC te vinden en daarom gebruik ik die manier ook zelden.

Het is mogelijk om Blogs en (nieuws)websites via RSS te volgen. Veel mailprogramma's bieden daar de mogelijkheid toe. Zodra er een nieuw item verschenen is, dan krijg je een bericht in je inbox.

Om een blog te volgen (en natuurlijk geef ik mijn blog als voorbeeld) zoek je in je mailprogramma op waar je RSS feeds toe kunt voegen en geef je de volgende link:

http://add-ervaringen.blogspot.com/feeds/posts/default?alt=rss

Als het goed is ontvang je dan bij iedere update een gedeelte of het hele bericht in je mailbox.

Ik pas dit toe op verschillende sites die ik volg (bijvoorbeeld Frankwatching en DutchCowboys). Ik vind niet alles interessant, maar kan wel snel 'koppensnellen' en besluiten wat ik wil lezen en wat niet.

Ik hoop dat deze tip waardevol was.

Hartelijke groeten,

Morris

Vooruit... Nog eentje dan... Over impulsiviteit en verslaving

2012-07-16T01:44:00.000+02:00

Ik besef me dat ik wel eens generaliseer op mijn blogs. Op het www lees je veel soortgelijke verhalen, ik herken me erin en schrijf over datgene dat op mij van toepassing is.

Er wordt veel geschreven over AD(H)D'ers dat er moeite is om onze 'impulsiviteit' in te dammen.
De Wiki over impulsiviteit begint met:

"Impulsiviteit duidt op de neiging tot handelen vanuit plotse opwellingen en niet volgens weloverwogen plannen."

Over het algemeen denk ik dat ADD'ers iets rustiger zijn dan mensen met ADHD. Het Hyperactieve ontbreekt in onze diagnose, maar het impulsieve kan net zo goed aanwezig zijn als bij een ADHD'er.

Toen me tijdens intakes gevraagd werd of ik impulsief ben, antwoordde ik met 'nee'. Ik vind het wel meevallen. Maar, nu ik er meer over nadenk, denk ik dat ik wel degelijk zeer impulsief kan zijn. Op school kan ik uit het niets ineens een 'rake' (vind ik zelf dan) opmerking de klas in strooien. Of in een ongepaste situatie kan ik ineens iets zeggen dat niet netjes is (zoals bij mijn Christelijke ouders de 'taal' vanuit de voetbalkleedkamer gebruiken...).

Ik heb mijzelf een 'houding' aangeleerd waarbij het lijkt of ik 'schijt' heb aan veel dingen.
In zekere zin is dat ook zo, van etiquette hou ik niet, van 'hoe het hoort' hou ik ook niet. Dat is al sinds de lagere school zo (quote van de juf op mijn rapport: "Morris, accepteert het niet makkelijk dat er andere manieren zijn dan zijn eigen manier om dingen op te lossen"). Maar ergens vind ik normen en waarden juist weer heel belangrijk... Controversieel zegt u?

Er zijn mensen die er gek op zijn. Die kunnen genieten van mijn 'lakse' houding en mijn 'open mind'. Maar er zijn ook mensen die nog wel geloven in Heilige huisjes en in 'hoe het hoort'. Voor die laatste groep ben ik niet makkelijk te begrijpen en visa versa.
Ach... Ik hou van mijzelf en hoop dat ik de schade naar andere mensen beperkt hou (wat ik echt ambieer overigens;-)

Het kan zo zijn voordelen hebben om impulsief te zijn. Je draait niet snel om zaken heen en zegt (vaak) wat je op je hart hebt. Ik kan geprezen worden om mijn openhartigheid (ik vind het niet bijzonder, de dingen zijn zoals ze zijn toch?). De nadelen van 'verbale impulsiviteit' heb ik al eens besproken in mijn blog over 'de clown'.

Groot nadeel van impulsiviteit
Er is voor mij ook een groot nadeel van impulsiviteit. Hoewel ik mijzelf zie als een (meestal) weloverwogen mens, kan ik toch dingen doen die mij niet het 'juiste' brengen.

Stel je een situatie voor waarin je twee jaar lang iedere maand 500 euro spaart. Een prachtig bedrag van 12.000 euro siert dan je rekening. Twee jaar lang zuinig leven, twee jaar lang offers brengen om maar te kunnen sparen. Maar in een klap besluit je om een tweede auto te kopen die je eigenlijk niet nodig hebt... Je komt er na een paar maanden achter dat je het wagentje nauwelijks gebruikt en je verkoopt hem weer... Voor 8.000 euro. In principe heb je een derde van je 'zwoegen' weggegooid.
Een logisch sommetje wanneer je er 'weloverwogen' mee bezig bent.

Ik geloof dat mensen handelen uit zelfbelang. Altijd! En iedereen!
Of het nu voldoening is die je haalt uit het 'weggeven' van je tijd en spullen (door bijvoorbeeld arme mensen te helpen) of de complimenten die je te horen krijgt van anderen, ieder mens handelt uit zelfbelang.

En helaas is er niet zoiets als 'goed' zelf belang. Want ik geloof niet dat onze hersenen weten wat 'goed' en wat 'slecht' is. We leren wel van jongs af aan dat sommige dingen een negatieve afloop hebben, maar zouden we niet opgevoed worden, dan denk ik dat er gewoon ouderwets het recht van de sterkste geldt: "Jij hebt een lekkere pinda, ik wil die pinda *MEP*... Hap..."

De 'plotselinge opwellingen' zoals die beschreven worden op de Wiki komen mijns inziens voort uit een (onderbewuste) 'behoefte' die spontaan bevredigd moet worden.

ADD'ers hebben een andere chemische huishouding dan 'normale' mensen. Dopamine, de stof die zorgt voor het 'beloningsgevoel' in het beloningscentrum van onze kop wordt soms te weinig aangemaakt (en soms te veel).
Ik vermoed dat 'normale' mensen die stof veel geleidelijker opbouwen en afbouwen en er dus langer van 'genieten'. Bij ADD'ers kan deze stof soms ontbreken of in mindere mate aanwezig zijn.
We zijn geneigd om er 'creatief' mee om te gaan om deze stof op te wekken.

Ik denk dat ieder mens wel begrijpt wanneer er 'beloningssignalen' naar de hersens gaan? Als kind kreeg je een snoepje, heerlijk, welk kind wilde er niet direct nog eentje? En hoe voelt het om de winnende goal te maken in een belangrijke wedstrijd? Of hoe voelt het om je zwemdiploma te halen? Hoe voelt het om een applaus te krijgen voor een mooie prestatie (even erbuiten gehouden dat het flink ongemakkelijk kan zijn om complimenten te krijgen).

De boven beschreven 'oorzaken' van 'beloning' zijn herkenbaar, maar vragen vaak een stuk voorbereiding. Denk aan de Olympische sporter die goud haalt. Er zijn jaren van training en opofferingen aan vooraf gegaan. Zo'n sporter kan blijkbaar heel goed focussen op die beloning en er 'kracht' uit halen wanneer hij er tijdens zijn trainingen doorheen zit. Ik heb er meer moeite mee... Ik kan hardlopen en dan plotseling besluiten dat ik het genoeg vind... (in dienst eindigde ik overigens als 3e in een wedstrijd over 3 kilometer tussen 150 man, ik werd in de eindsprint door twee man voorbij gerend die net wat meer 'puf' over hadden).

Er zijn echter manieren om 'kunstmatig' je dopaminegehalte/beloningsstoffen te verhogen. Ze zorgen voor een snelle toename van de stof in je lichaam/brein.
Ik noem er een aantal:
Koffie, porno, vechten, lekker eten, winnen, gokken, roken, gamen, seks, een discussie winnen, speed/cocaïne/harddrugs/xtc, risico nemen, excessief sporten, alcohol, beleggen enz.

Voor een ADD'er die 'chronisch' een tekort heeft aan beloningsstoffen kan het eenvoudig zijn om daarom regelmatig terug te grijpen op een van deze dingen.

Ikzelf heb een behoorlijke CV als het gaat om verslavingen. Sommige zijn actueel sommige heb ik gelukkig achter mij kunnen laten, maar zullen altijd op de loer blijven liggen:

Roken, zo actueel als wat... Ik rook een pakje van 25 sigaretten vrij eenvoudig weg in een dag. Er is een tijd geweest dat ik drie pakjes per dag rookte. 17 stoppogingen verder is het me 3 x gelukt om langer dan een maand niet te roken. Respectievelijk 3 maanden, 6 maanden en 1 maand. De volgende stoppoging ga ik doen na mijn laatste tentamen, drie maanden voor de geboorte van ons eerste kindje.
Gokken, gelukkig sta ik al heel lang droog, maar plaats me niet met een pinpas in het Holland Casino, want dan trek ik heel de rekening leeg (hier zal ik later nog een blog aan wijden). Ik denk dat veel AD(H)D'ers vatbaar zijn voor gokken. Dit komt vooral door de snelle beloning en het risico dat er is. Je draait tien keer met zo'n automaat en verliest tien keer 20 cent, maar die elfde keer win je 1,80... Je hoopt dat je snel weer 1,80 wint om het verlies op te vangen. Ach wat heb ik grote bedragen gewonnen en dat de 1,80 me niet meer boeide... Ik wilde dan die 3,60 winnen of 7,20... Hogere inzetten om de spanning er in te houden hebben me 1.000-en euro's gekost! Het gekke is dat de verliezen pas pijn gaan doen als je je laatste dubbeltje opgemaakt heb. De ergste variant is Poker. Je kunt met het spel enorm veel geld winnen door gebruik te maken van de statistieken (je weet dat die goede hand heus wel een keer komt), het nadeel is dat ik soms te veel risico neem (impulsiviteit): "Ik denk dat die gozer bluft... ALL IN" en dan met een 'Straight' verliezen van een 'Flush' bijvoorbeeld... Of dat je een Full house Heren over Azen hebt en dan verliezen van een Full House Azen over Heren...
Pornografie, niet actueel. Ivm met het gokken hebben we een 'internetfilter' die op content websites blokkeert. Porno, vuile taal, goksites en racistische websites worden geblokkeerd. Sinds ik met mijn vrouw ben is het overigens helemaal nooit moeilijk geweest om er vanaf te blijven (ik zeg niet 'nooit meer gedaan' want dan lieg ik), blijkbaar kunnen normen en waarden wel degelijk een 'impuls' tegenhouden.
Koffie (of cafeïne), niet actueel. Och man, die weekenden dat ik thuis zat en de dag niet begon met een bakkie koffie. Koppijn tot laat op de dag. Omdat me afgeraden is door de Osteopaat om Red Bull te drinken, ben ik daarmee flink mee aan het minderen. Maar er zaten dagen tussen dat ik echt een ADD-dip had en ik die weg hoopte te drinken met Red Bull... Verder probeer ik niet meer dan drie of vier bakken koffie te drinken op een dag. Ook omdat ik al een slechte slaper ben drink ik meestal na 18.00 geen bakkie meer.
Lekker eten. Ik ben geen enorme snoeper. Als er een zak snoep in de kast ligt, dan kan die daar weken blijven liggen. Maar leg geen zak Chocotoffs op mijn bureau neer, want dan komt er ergens een moment dat ik op de tast in de zak besef dat er alleen nog maar lege papiertjes in zitten. En ik kan best perioden hebben dat ik in een week drie cakes bak of vier keer naar de Mac ga (dat is gelukkig ook weer ver achter mij), helaas heb ik dat niet met worteltjes... Ik ben nog 3 kilo te zwaar (ik ben er bijna 7 kwijt sinds mijn 'top') maar kan me qua eten goed beheersen.
Gamen, soms actueel. Ik heb twee keer een playstation gehad, twee keer heb ik hem weggedaan omdat ie me niet meer boeide. Maar nu snak ik er soms naar. Ik kan uren gamen, de tijd verlies ik helemaal. Net als bij gokken krijg je bij gamen een snelle beloning. Een doelpunt scoren met Fifa tegen iemand waar je moeilijk van kunt winnen, of een nieuw wapen vinden in World of Warcraft... Het geeft een snelle beloning. De meeste spellen hebben tegenwoordig een 'ervaringssysteem' hoe meer je speelt hoe meer ervaring je opbouwt en hoe meer nieuwe 'futures' er beschikbaar komen in het spel. Het is een gebed zonder end. Op dit moment game ik niet, af en toe doe ik een spelletje op mijn iPhone... Ik verveel me vrij snel, maar eigenlijk kunnen de games me niet eens hele erg boeien.
Risico nemen/beleggen... Ik hou van risico's nemen, tenminste dat hou ik mezelf voor. No pain no gain. Zonder de mogelijkheid om iets te verliezen is er niets te winnen. Ik heb veel belegd in aandelen, opties, turbo's enz. Meestal begin ik vrij weloverwogen. Ik besluit om een aandeel te kopen en dat twee jaar vast te houden. Ik kijk dan naar wat de opties doen en wat andere aandelen doen en dan plotseling verkoop ik de boel met verlies om daarna wat te speculeren met opties. Het is een tijdje mijn 'beroep' geweest. Misschien dat ik er geschikt voor ben als ik Ritalin gebruik, maar anders helaas niet.
Een discussie winnen, niet actueel. Vroeger moest ik elke discussie winnen, dan kon ik heel erg ver gaan. Tegenwoordig accepteer ik makkelijker dat iemand anders graag zijn best wil doen om een discussie te winnen en laat ik het er maar bij. Ik moest en zou iemand overtuigen van mijn gelijk, het liefst had ik dat die persoon dan ook gelijk mijn mening overnam. Ik was zo'n irritant mannetje dat iedereen van het 'bestaan van God' wilde overtuigen en dat soort oneindige onderwerpen. Op de een of andere manier ben ik er milder in geworden, maar ik kan me de 'kick' nog goed herinneren die het gaf als ik voor een groep mensen iemands argumenten stuk voor stuk uit elkaar trok (ik kan er nog wel eens een handje van hebben als een docent een volstrekt ondoordacht argument op tafel legt... Ik heb er meerdere keren van gehoord: "Ja he, mag ik nog les gaan geven... Voor mij een teken dat ze het opgaven... Maar ik verzeker u: het is GEEN WINST)

Voor de rest heb ik denk ik mazzel gehad dat ik redelijk beschermd ben opgevoed. In dienst kon ik overigens nog best stevig drinken... Nu stop ik meestal na drie of vier biertjes (en die momenten zijn zeldzaam), ik drink zelden.

Maar je mag er vanuit gaan dat ik bij elke verslaving gedacht heb: "En nu is het klaar, ik doe het nooit meer". En dan komt die 'impulsiviteit' weer om de hoek kijken. Het 'onbewuste eigenbelang' moet vervuld worden en voor ik het wist zat ik weer helemaal vast...

Mijn derde coachingsgesprek bij PsyQ dd 12-7-2012

2012-07-13T01:22:00.000+02:00

Hoe gaat zo'n gesprek ongeveer?
Net als de voorgaande keren hebben we de afspraken van het vorige gesprek nog even aangehaald.

Weet u ze nog?
- Elke morgen om 6.30 hardlopen
- Op woensdag een administratiemiddag inplannen
- Ruimer plannen (daarover schreef ik dat ik dat niet ging doen omdat ik dacht dat het niet zou werken voor mij)

En de afspraken van daarvoor:
- Op tijd opstaan (dat was toen 7.00 uur)
- Op gezette tijden eten kopen en koken
- Sporten op dinsdag en donderdag
- Op tijd naar mijn nest gaan
- Enz.

Per punt hebben we geevalueerd hoe het ongeveer gegaan is.
En ik moet zeggen dat ik niet helemaal tevreden ben over mijzelf.

Pieken en dalen volgen elkaar snel op. De grove lijn is overigens wel goed zichtbaar en zeker positief. Ik kom 80% van de tijd op tijd mijn nest uit en ga er zelfs 90% van de keren op tijd in (de afspraak was tussen 23.00 en 0.30 uur).

Het koken gaat ook vaker goed dan slecht, ook daar is progressie.
Het sporten is er een beetje bij ingeschoten, ik kamp met diverse terugkerende blessures. Met name in mijn nek en in mijn rug heb ik vaak last van verkrampte spieren. De fysio heeft het opgegeven en me doorgestuurd naar een ostheopaat.

Daarom heb ik slechts twee keer hardgelopen in de ochtend. Mijn avondsport ging overigens wel goed, wanneer ik tijd had en 'fit' was.

Ik heb afgesproken om niet elke dag te gaan hardlopen, maar om de dag (ma, woe, vr). Omdat ik op de dinsdag en donderdag ook al sport.

Nieuw punt op de agenda
Ik heb vandaag twee nieuwe punten op de agenda gezet:
- Planning
- Ontspanning
Over de laatste wil ik sowieso nog een blog posten, ik heb er grote moeite mee namelijk.

Afgelopen maandag had ik een spontane vrije dag. Mijn baas belde op of het mogelijk was om effe een ochtendje voor een middagje om te ruilen (de maandagochtend voor de woensdagmiddag... De woensdag is mijn... JUIST... Administratiedag. Dat hield in dat ik mijn geplande administratie voor woensdag nu op maandag moest gaan doen.

Heel braaf ben ik om 8.15 achter mijn bureau gaan zitten om een dagplanning te maken. Ik had 9 punten staan, variërend van boodschappen doen tot het doen van mijn aangifte Omzetbelasting en het doen van huiswerk.

Ik heb ca 3 punten afgehandeld zoals ik ze gepland heb en eigenlijk daarna niets meer afgemaakt. Het enige dat ik maandag nog gedaan heb is een nieuwe blog schrijven (stond ook op mijn lijstje).
Helaas was de pijp rond 13.00 uur helemaal leeg. Ik kreeg niets nuttigs meer gedaan, maar ik had nog zat punten openstaan. En dan begint er een intern conflict: Ik ben moe en kan weinig meer uit mijn handen krijgen, maar ik gun mezelf ook geen ontspanning omdat ik dan mijn tijd nutteloos besteed.
Vaak eindig ik dan licht depressief en soms zelfs zwaar depressief. Dan verfoei ik echt de ADD... Ik moet zoveel en kan zo weinig. Ik wil niet lui zijn.

Ik heb de planning van mijn week/maandag aan de psychologe laten zien, ze zei direct dat het te vol stond. Dat zei ze twee weken geleden ook, maar daarover schreef ik later op mijn blog dat ik de 'druk' nodig heb om tot prestaties te komen. Vanmiddag lichtte ik toe dat als ik een dergelijke lijst op mijn werk maak, dat ik hem over het algemeen af krijg en ik dus niet begrijp dat ik dat thuis niet kan.

We hebben er twee dingen over afgesproken:
1. Ik plan minder dingen in (3 tot 5 ipv 9).
2. Voor dingen waar ik tegenop zie (moeite met starten) zal ik naar een andere plaats moeten gaan (bijvoorbeeld het eerder genoemde Delta Hotel of Café Engels), ik heb reeds eerder geblogged dat het afmaken van dingen makkelijker buiten de deur lukt dan thuis.

Dat is mijn 'huiswerk' voor de komende tijd.

Bij de gesprekken heeft nu twee keer een stagiaire gezeten. Ze mag meegenieten van mijn gejeremieer en klaagzangen over de ondraaglijkheid van het leven (dit is een grapje).

Ook zij had een tip die voor haarzelf werkte:
Maak een planning van dingen die per week gedaan moeten worden en probeer per dag te kijken wat je wil doen.
Dat is misschien een beetje een open deur (want het is min of meer de manier waarop ik werk), maar samen met de tip van de psychologe zou deze op zich best wel eens waardevol kunnen zijn.
Immers, ik plan mijn hele dagen vaak vol en maak niet veel af. Ik moet het mezelf gunnen om weinig te doen.
Ik zie nu al op tegen het gesprek met mijn vrouw waarin ik uit ga leggen dat ik niet alle klusjes kan afmaken... :P

Het ontspannen is een lastiger punt.
Ik kom namelijk niet tot ontspanning. Ik 'mis' het om ergens in opgezogen te worden. Omdat ik mezelf niet toesta om bij een 'dip' gewoon wat leuks te gaan doen, lukt het me niet om iets te gaan doen. Vroeger had ik een playstation waar ik gewoon gedachteloos achter kon gaan zitten.
Daarnaast heb ik vroeger veel gegokt, ook dat slokte mijn volledige aandacht op. Verstand op nul en gaan.

Op dit moment zijn gok,-en gameverslavingen niet actueel (ook hierover komt nog een blog), maar ik snak er bijna naar om weer zoiets te gaan doen. Mijn hoofd staat nooit stil, alleen door ergens megageconcentreerd mee bezig te zijn, kan ik rust in mijn kop vinden (of ik merk niet dat het druk is).

Omdat ik vroeger in dergelijke situaties ging gokken/gamen heeft de psychologe aangeboden om eens te informeren bij een van de verslavingsdeskundigen bij PsyQ. Als ze meer informatie heeft dan zal ze me dat per mail laten weten.

Slot
Vandaag was ik niet op mijn best. Ik was erg verward aan het spreken tegen de beide dames tegenover mij. Vreslijk van de hak op de tak en soms zelfs midden in mijn verhaal gewoon compleet de draad kwijt. Ik zag in ieder geval aan de stagiair dat ze zin had om naar opdrogende verf te kijken, dat zou interessanter zijn waarschijnlijk:-) Ik neem haar niets kwalijk, ik was zelfs mijzelf aan het vervelen soms... Alsof ik van buitenaf naar mijzelf aan het kijken was en me ineens irriteerde aan een scheve haarwortel of zo... Helemaal van mijn appropos...

Eigenlijk ben ik gewoon trots op mijzelf. Werk gaat goed, het gaat goed met mijn (zwangere) vrouw, financieel staan we er langzaamaan weer beter voor en er gebeuren goede dingen om mij heen.
Ik ben blij met PsyQ. Ik had het niet verwacht van tevoren. Maar tot nu toe bevalt alles prima.

Er is echter een ding waar ik echt naar uitzie: 2 augustus... Dan zal ik waarschijnlijk beginnen met Ritalin, Concerta of iets anders. Ik kan echt niet wachten! Ik hoop dan meer 'hooi op mijn vork' te kunnen nemen.

PS. De spellingchecker lijkt niet te werken... Excuses voor de spelfouten!

Stimulerende middelen

2012-07-09T11:38:00.001+02:00

Stimulerende middelen
Ik heb in mijn korte leven veel stimulerende middelen gebruikt. Overigens nooit drugs, op een enkele joint na, maar van die paar die ik er gerookt heb, waren er maar weinig lekker.

Waar ik op doel zijn de talloze 'zelfhulpboeken' en cd's die ik in mijn leven gelezen of geluisterd heb.
Het begon denk ik rond mijn 15e. Ik las een boek van Anthony Robbins: Je ongekende vermogens.
Het boek is gebaseerd op NLP.

NLP staat voor Neuro Linguistisch Programmeren.
De 'uitvinders' ervan, Bandler en Grindler gingen er vanuit dat je als mens vanaf je geboorte 'geprogrammeerd' wordt. Ze gebruiken hiervoor de term 'conditioneren'.
Je leert bijvoorbeeld vroeg dat snoep lekker is, dat vuur heet is, dat jongetjes horen te voetballen en dat meisjes op ballet gaan (effe lekker gegeneraliseerd).

Bij het programmeren spelen omgevingsinvloeden en interpretaties een grote rol. De omgevingsinvloeden kunnen bestaan uit een stuk opvoeding, gebeurtenissen op school enzovoort.

Dat ik al heel mijn leven worstel met een aantal dingen, dat mag duidelijk zijn. Het inslapen, het wakker worden, het invullen van mijn tijd, op tijd komen, afspraken nakomen, doen wat ik beloof enzovoort. Maar ook heb ik altijd moeite gehad met andere mensen.
De dingen die andere mensen leuk vinden vond ik niet zo boeiend, de dingen die ik leuk vond vonden anderen weer niet zo interessant.
Ook vond ik dingen die anderen belangrijk vonden juist weer onbelangrijk en visa versa.
Dat geeft wrijving. Ik heb altijd wel vrienden gehad, maar voelde me toch vaak eenzaam en onbegrepen.

Door boeken over psychologie en zelfhulp te lezen hoopte ik 'de mens' beter te begrijpen.

Oorzaak?
Ik kom uit een christelijk gezin. De christelijke normen en waarden zijn er met de paplepel in gegoten. Niet vechten, niet liegen, geen ruzie maken, niet stelen enzovoort. Ik denk dat elke ouder dat zijn kinderen meegeeft (hoewel ik er een paar ken...).
Maar in mijn opvoeding was nog een extra dimensie: Wat heeft God voor plan voor je leven? Hoe gebruik je de talenten die Hij jou gegeven heeft? Luister je naar de Heilige Geest? Word je een 'belangrijk' iemand in Gods koninkrijk?

We woonden tot mijn 10e in Rotterdam, ik ging naar een basisschool waar het bijbelonderwijs centraal stond. Een deel van de leerkrachten kwam uit dezelfde kerk als ik. Mijn schoolvriendjes kwamen ook allemaal in dezelfde kerk. Ik voetbalde bij een clubje dat was opgezet door de kerk, niet in competitieverband, maar gewoon met jongens van onze leeftijd die elke week een balletje met elkaar gingen trappen. Verder hadden we een knutselclub en ieder jaar kampen van de kerk.

De kerk (gemeente) speelde een centrale rol in het leven van mijn ouders en van mij.
Tot mijn 17e heb ik ook zeer bewust geleefd als Christen, zoals het in de lijn van die kerk paste.

We verhuisden naar Maassluis en daar viel de 'veilige muur' van de kerk weg. Ik kreeg nieuwe vriendjes, ging naar een 'echte' voetbalvereniging en kwam op school mensen tegen die helemaal niet Christelijk waren. Ik ben zelfs op de basisschool EN op de middelbare school naar de directie gestapt om te vragen of ze het 'Christelijke' uit hun schoolnaam konden halen.

Ik heb altijd gedacht dat ik een beetje vreemd was omdat ik zo Christlijk opgevoed ben. Het 'wereldse' (of het 'normale') vond ik niet aantrekkelijk, ik zag overal zonde in. Maar de rest van de wereld draaide gewoon door, groeide op, kreeg interesse in roken, drinken, sex, vloeken en weet ik wat nog meer.

Toch zou het ook best wel een beetje ADD kunnen zijn. Ik heb wel eens gehoord dat je een witte roos elke kleur kan geven door een beetje kleurstof in het water te doen. Ik denk dat ADD'ers best wel eens witte rozen kunnen zijn die snel de kleur van hun omgeving aannemen.
Maar tussen mijn 15e en 17e groeide de ontevredenheid met mijn kleur... Ik wilde mijn kleur kunnen manipuleren.

Ik heb me zo vaak afgevraagd waarom ik anders ben. Het mag lijken of ik Autistisch ben, maar ik ben er voor 100% van overtuigd dat ik dat niet ben. Maar toch... Hoe kon ik mezelf veranderen?

Een zoektocht
Zoals ik eerder schreef ben ik me gaan verdiepen in Psychologie, Non-verbale communicatie, manipulatie, zelfhypnose enzovoort. Elke paar weken kwam ik in de bibliotheek om weer nieuwe boeken te lenen. Ik wist precies waar ik zijn moest.

Er zaten hele grappige boeken tussen. De titel weet ik niet meer, maar wat ik wel heel grappig vond was een boek over 'Chinese kunst van gezichten herkennen'... Of zo iets... Volgens dat boek kon je het karakter van iemand herkennen aan de vorm van zijn gezicht.
Heeft iemand een vlezig gezicht? Dan is het maar het beste dat hij bankdirecteur wordt. Heeft iemand een 'deukje' in zijn kin? Dan heeft hij een sterk karakter. Heeft iemand kuiltjes? Dan is ie ondeugend.
Heeft iemand dikke oogleden aan de onderkant? Dan is hij gefascineerd door seks.

Ik had precies het verkeerde gezicht (wel een deukje in de kin), geen strakke kaaklijn, geen grote jukbeenderen en dikke oogleden haha. Het is eigenlijk onzin, maar ik wilde alles weten!

Ik heb het boek van Daniel Goleman (de 'uitvinder' van Emotionele Intelligentie) in zeer korte tijd gelezen, heerlijk boek!

Het hielp!
Door te lezen over hoe mensen 'denken' en in elkaar zitten, kon ik beter de 'juiste snaar' raken. Ik heb een tijd gekend dat ik zeer snel veel vrienden maakte. Ik werd 'wijs' genoemd. Mensen met problemen kwamen naar me toe om een luisterend oor te vinden. Ik kreeg buitengewoon veel aandacht, ook van meisjes:-D

Maar achteraf denk ik dat het niet de aandacht was waar ik naar verlangde. Mensen met problemen zijn altijd op zoek naar een luisterend oor. Sommige mensen die toen bij me kwamen met hun lasten, zie ik nu 15 jaar later nog steeds met dezelfde dingen worstelen.

Ik probeer waar mogelijk nog steeds positief voor mensen te zijn. Ik wijs niemand af, hoewel ik (zoals ik eerder schreef) best wel eens een karikatuur van iemand kan maken. Ik heb ook best wel eens wat mensen belachelijk gemaakt, maar in grote lijnen probeer ik een goed mens te zijn.
Met stroop vang je meer vliegen...

NLP
De andere stimulerende middelen waren de zelfhulpboeken.
"Wordt wie je hoort te zijn", "Kom dichter bij jezelf", "Wie ben je en wie ben je over vijf jaar?", "Elke reis begint met een eerste stap".
Deze kreten spraken me erg aan. Ik wilde iemand worden die door mensen geliefd is. Ik schreef eerder al dat ik de rol van 'clown' aannam. Maar dat werkt ook best averechts, je wordt niet altijd serieus genomen.

Ook had ik doelen voor mijzelf. Ik wilde vermogend worden, als ik een keer zin heb, dan schrijf ik daar nog een blog over (sterker nog, het staat online maar het zou misschien de geloofwaardigheid van mijn ADD blog wegnemen). Ik heb inmiddels 80 a4'tjes's geschreven, maar als een echte ADD'er heb ik het nooit meer afgemaakt.

Ik heb veel boeken verslonden, ben naar seminars geweest (10.000 mensen die YES roepen) en heb ook mijn vrouw meegenomen naar zo'n seminar.

Het werkt in zekere zin. Je wordt er meer open minded van. Je leert om je 'grenzen' weg te denken. Een stuk zelfvertrouwen wordt opgekrikt. We zijn als mensen gewend om in grenzen te denken: Ik kan dit wel, ik kan dat niet, ik ben geschikt, ongeschikt enzovoort.
Door dit soort (luister)boeken en seminars wordt je getriggerd om toch te DOEN.

Ook Ben Tiggelaar is iemand die over dit onderwerp geschreven heeft (Dromen, Durven Doen!).

Eigenlijk zijn al die seminars goed geweest voor mijn levensstandaard, die ging steeds een stukje omhoog. Het hielp me om toch het HBO te gaan doen, ondanks de 'belemmeringen' die ik meegekregen heb: "Het gaat je niet lukken", "Je kan het niet" en "Jij zal nooit ergens komen".

Doen!
Maar elk van de trainers, coaches en goeroes heeft magisch woorden waar ik geen vat op kan krijgen:
"Comittment","ACTION" en "DOEN".
En daar gaat het mis. Want ondanks dat ik met tienduizend man ongelooflijk enthousiast stond te roepen dat ik het zou gaan maken, worstel ik nog steeds iedere maand met mijn inkomen.

Mijn doelen zijn verder weg dan ooit. Op mijn 20e riep ik dat ik met 30 jaar een 'self-made-milionair' zou zijn. Ik had toen 15.000 euro gespaard en was druk met beleggen, ik heb kleine succesjes gekend, maar ben gewoon kinderlijk eenvoudig failliet gegaan.

Ik heb het goed! Ik heb een prachtig huis waar mijn vrouw en ik in verdwalen. Er is een kindje op komst, ik heb bijna een HBO-diploma (NOG EEN VAK!!!) en kan vooralsnog rondkomen als ZZP'er. Hoewel ik wel snel een nieuwe 'inkomenstenbron' aan moet boren.

Het stukje 'doen' is voor mij een (te) grote opgave.
In het boekje dat ik uitgeef (De rijkste man van Babylon) wordt een voorbeeld gegeven van een man die extreem rijk geworden is. Zijn jeugdvrienden die zelf elke maand moeite hebben met rondkomen kwamen bij hem langs om advies, ze wilden ook een zorgeloos bestaan leiden.
De man geeft hen een aantal strategieën om ook vermogend te worden, alleen als die structureel en gedisciplineerd opgevolgd worden, dan zullen zij ook in staat zijn om rijk te worden.
Hij zegt: "De kracht zit in het besluit dat je neemt. Als je besluit om vanaf vandaag elke dag een grindkorrel op te rapen en deze een jaar lang in de rivier te gooien, doe dat dan ook.
Vergeet je het? Draai je om en raap de steen alsnog op en gooi hem in de rivier. Soms denk je, wat een waardeloos besloot, ik raap een hand grind op en gooi hem in de rivier, dan kan ik er de rest van het jaar mee stoppen"

Dit voorbeeld is precies wat er bij mij mis gaat.
Ik weet dat als ik iedere maand 10% van mijn inkomen opzij zet, dat ik op een dag in staat ben om mijzelf in te kopen in een bedrijf. Of dat ik dan aandelen kan kopen die in de geschiedenis een goed rendement hebben laten zien. Of dat ik een eigen (handels)onderneming op kan zetten. Of dat ik mijn hypotheek voor een deel kan aflossen.

Ik weet dat als ik met een groep vrienden afspreek dat we elke twee weken twee uur bij elkaar gaan komen om een idee te verzinnen dat we te gelde kunnen maken, dat we op een gegeven moment met een goed idee komen voor een APP of een product of iets anders. We zouden dan gestructureerd een actieplan kunnen schrijven, we zouden de punten afhandelen en het gewoon 'DOEN'.

Maar die eerste stap wordt al niet gezet.

Het grappige is dat ik WEL andere mensen kan helpen met de kennis die ik heb opgebouwd. In dienst vertelde ik een maatje van mij dat hij met zijn uitzendtoelage best wel eens een 'opknaphuisje' zou kunnen gaan kopen. Hij is vreselijk handig, maar hij wist niet dat hij er geld mee kon verdienen.
Hij kwam terug uit Bosnië en is direct op jacht gegaan, hij wist een huisje uit de jaren 30 op de kop te tikken waar voor ongeveer 22.000 euro aan verbouwd moest worden.
Het huis was een koopje, hij belastte het met een hypotheek en bleef ondertussen gewoon thuis wonen. In een halfjaar tijd heeft hij het samen met iemand opgeknapt en heeft het toen aangeboden als huurhuis. De huur die hij ontving was net zo hoog als het bedrag dat hij maandelijks betaalde aan hypotheek. Juridisch heeft hij het allemaal correct gedaan. Ik heb hem al een tijdje niet meer gesproken, maar ik weet van de laatste berichten dat hij jaarlijks zijn huur met 2% verhoogde en dat hij ondertussen zelf goedkoop een huisje heeft gehuurd.
Al 9 jaar wordt de hypotheek op het huisje betaalt. De bewoners betalen gas, water en licht en alle andere kosten die er bij komen kijken. Over 11 jaar (of 21 jaar) is het huisje afbetaalt en zou hij het gewoon te koop kunnen zetten of er zelf in kunnen trekken. Op zijn 50e is hij volledig eigenaar van een huisje dat nu rustig 250.000 euro op zou kunnen brengen.

Wie weet of het ooit nog goed komt met mijn droom?

2e Coachingsgesprek bij PsyQ 28-6-2012

2012-07-07T02:14:00.001+02:00

Even rustig aan...
De afgelopen weken (sinds mijn vorige blog) zijn best hectisch geweest.
Een paar keer heb ik gedacht: "Dit is wel een mooi onderwerp voor een nieuw blogbericht". Zo heb ik op een gegeven moment keurig een dagplanning gemaakt en opeens 'als door een werkbij gestoken' heb ik een hele waslijst afgehandeld die niet op mijn dagplanning stond, maar die wel al lang openstond (sommige 2 jaar!). Verder heb ik me zwaar geirriteerd aan mijzelf, ik heb het megadruk en toch irriteer ik me er aan dat ik geen spanning heb.
Ook heb ik weer typische ADD dagen gehad, 's morgens enorm productief en dan rond een uur of drie gewoon helemaal niets meer waard zijn.

Omdat ik me strak aan mijn dag/nachtritme hou, ben ik wel eerder moe op een dag. Het echte nachtwerk (de meeste blogs heb ik pas na 3.00 uur afgerond) lijkt er even een beetje uit te zijn. Normaal 'floreer' ik 's nachts, maar nu kak ik in rond een uur of 23.00 uur.

Ook verveel ik me gewoon heel erg, ik zoek liever plezier in het kijken van Studio Voetbal, ik doe nog een spelletje op mijn iPhone of iets anders.
Ik zit weer hele dagen achter een PC dus na zo'n 10 uur werken/school heb ik ook niet echt zin meer om te gaan zitten typen.

Maar goed... Nu terzake!

Mijn 2e coachingsgesprek bij PsyQ!
Eerste deel: Evaluatie
De vorige keer hebben we het gehad over het creëren van ritme. Op vaste tijden naar bed, op vaste tijden boodschappen doen, op vaste tijden eten, ontbijten enzovoort.
Eigenlijk ben ik daar gewoon prima in geslaagd.

Natuurlijk waren er dagen dat ik 'faalde'. Maar de behandelende psychologe deed daar eigenlijk heel nonchalant over: "Joh, dit soort dingen gaan je nog zo vaak gebeuren. Het gaat er om dat je het in grote lijnen gewoon opnieuw blijft proberen". Eigenlijk heb je het hardstikke goed gedaan!

Tweede deel: Nieuwe doelen
We hebben enkele nieuwe doelen geformuleerd.
Ik heb bij mijn eerste gesprek aangegeven dat ik 'vroeger' toen ik nog in dienst zat regelmatig ging hardlopen in de ochtend. Het waren maar kleine stukjes van ongeveer 4 kilometer.
Om de een of andere reden is mijn dag/nachtritme ernstig verstoord sinds mijn 17e. Het was al niet best daarvoor, maar ik ben gewoon steeds later naar bed gegaan.

Ik heb toen voorgesteld om met hardlopen te beginnen in de ochtend. Het liefst elke morgen.
Omdat de afgelopen week heel goed gegaan is, konden we 'nieuwe' afspraken maken.
Een ervan is dat ik elke morgen om 6.30 uur opsta om dan een stukje te gaan hardlopen.

Een tweede afspraak die we gemaakt hebben is dat ik elke woensdagmiddag de tijd neem om de administratie van ons huishouden bij te werken.

De laatste afspraak die ik gemaakt heb is dat ik in de komende twee weken op twee manieren in ga richten:
- Een week 20 uur werken op maandag, dinsdag en woensdag (of ma, wo, vr)
- Een week elke morgen om 8.15 uur beginnen met werken.

Reden hiervoor is dat ik het belangrijk vind dat mijn ochtendritme goed wordt. Daarnaast vind ik het fijn om elke dag contact te hebben met mijn opdrachtgever, het mag gek klinken, maar ik heb na een periode van afwezigheid echt even tijd nodig om weer te 'wennen'. Zelfs als dat maar vier dagen is.

Aan de andere kant heb ik nog steeds een studie die ik af wil maken en heb ik tijd nodig om nieuwe klanten te werven voor mijn onderneming. Ook de vele gesprekken die ik heb op school en bij PsyQ kosten veel energie. Het is dan juist fijner om een hele dag niets te hebben dan twee afspraken.

Tot slot: Tips
Ik kreeg nog een tip mee:
Zelf ben ik nogal een planner. Ik maak iedere dag een planning in kwartieren. Dit doe ik al een tijdje, maar nu ik weet dat ik ADD heb, ben ik me er bewuster van.
Het is niet zo dat ik mijn planning altijd haal, ik haal hem eigenlijk nooit. Maar het zorgt er wel voor dat ik 'in actie kom'.

De tip die ik kreeg was om ruimer te plannen.
En om eerlijk te zijn: Ik ga er niets mee doen! Want ik weet dat dat niet voor mij werkt, als ik speling heb in mijn programma, dan bestaat de mogelijkheid dat ik ergens teveel tijd voor ga nemen en dan heb ik niet de broodnodige druk.

Evaluatie van afspraken twee
Tot nu toe heb ik van de afgelopen 6 werkdagen maar 1 keer hardgelopen.
Op maandagmorgen jl ben ik begonnen, op dinsdag en woensdag was ik nog steeds stuk van de spierpijn. Het was alsof mijn kuiten openknalden bij iedere stap!

Ook het wakker worden ging niet goed. Ik had me voorgenomen om toch om 6.30 wakker te worden, ook al zou ik niet gaan lopen. Dit ging alleen op maandag en vrijdag goed, de overige dagen werd ik te laat wakker (rond half 8). Dit terwijl ik mijn 'om 8.15 uur beginnen week' had.
Deze week ben ik alleen op maandag (mijn hardloopdag) op de juiste tijd begonnen.

Ook versloft het ontbijten.
Mijn vrouw en ik zitten financieel een beetje in zwaar waar. Ik ben degene die boodschappen doet, dus ik haal alleen het broodnodige: Brood, kaas, een pak melk, komkommer, bananen, appels, een krop sla en wat avondeten. Vrij eenvoudig dus.
Om dan de dure ontbijtjes van 80 cent in te slaan om die twee keer per dag te nuttigen, dat gaat me een beetje ver. Penny wise, pound foulish... Anyway...

Door blessures verslap ik ook met het sporten. Mijn rug en nek zijn zeer pijnlijk, gisteren ben ik voor het eerst naar een osteopaat geweest. Zijn conclusie was duidelijk:
Een jarenlang tekort aan vocht, verharde nieren en daardoor een slechte zuivering van het lichaam... Dit zorgt voor spierverkrampingen enz enz...

Nieuwe taak van de beste man: 2 liter water en stoppen met Red Bull (ik kan van de Lidl-variant rustig 3 blikjes wegtikken op een dag omdat ik me zo 'slap' voel) en sterk minderen met suiker.
Ik kan de hele dag koffie door blijven drinken, daar gaat sowieso wat suiker in.

Door drie weken lang veel water te drinken en weinig suiker te nuttigen (wel fruit e.d. en als ik wat te snoepen neem, extra water) zou mijn lichaam beter in staat moeten zijn om mijn spieren te ontspannen.

Eigenlijk gaat het allemaal niet zo soepel, ik ben ontzettend druk en heb in de afgelopen maanden veel resultaten behaald. Mijn resultaten zijn goed, ik hoef nog maar een vak om mijn HBO-diploma te halen. Mijn afspraken met de psych kom ik niet na, maar mijn verantwoordelijkheden neem ik weer wel. en daar gaat het om uiteindelijk toch?

Niet vooruit te branden...

2012-06-18T13:35:00.002+02:00

Mijn vader heeft een aantal mooie uitspraken gedaan over mij. Natuurlijk zei hij ook wel eens dat hij trots op me was, het is een geweldige man. Maar we hebben vaak gebotst hoor!
Een aantal van die uitspraken:
- Je bent niet vooruit te branden
- Luiwammes
- Dromer
- Fantast
- Betweter
- Je hebt de ziekte van kalifoe: Je bent liever lui dan moe. (Ik vraag me af wie dat verzonnen heeft?).

Verder heb ik ook wel eens gehoord:
- Je hebt gewoon een schop onder je kont nodig
- Een beetje peper in je reet zou geen kwaad kunnen
- Je moet jezelf gewoon motiveren
- Je moet je verantwoordelijkheid nemen
- Maak is een keer iets af waar je aan begint.

En ze hebben gewoon gelijk!
Volgens Van Dale is lui zijn:
Afkerig van inspanning of werk
Wat dat betreft klopt het, ik ben lui. Maar in tegenstelling tot andere mensen, is het bij mij geen karaktertrek. Want ik hou van werken! Onlangs heb ik twee dagen achter elkaar stenen gesjouwd en hard gewerkt in de tuin van een vriend. Ik genoot met volle teugen! Knallen!
Maar ook voor een werkgever vind ik het heerlijk om te werken. Het liefst met duidelijke targets en dan naar een doel toe werkend.

Al een paar dagen denk ik na over 'lui' zijn. In een van mijn vorige berichten schreef ik aan het einde welke resultaten ik bereikt heb sinds ik weet dat ik ADD heb. Niet onaardig dacht ik zo.
Maar ik vraag me af of er wel luie mensen bestaan? Zijn er mensen die zonder stoornis niet aan de slag willen gaan?

Ik ben liever aan het werk dan thuis. Dat dat niet altijd vloeiend gaat, dat lijkt me duidelijk. Ik heb goede en slechte dagen. Een constante is niet aanwezig.

Maar voor de buitenwacht ben ik gewoon een lui mens. Traag als dikke stront tegen de helling op. Of dikke stroop, wat u wilt. Hoewel... Er zijn ook mensen die zeggen dat ik een harde werker ben, de grap is dat ik dus bij sommige mensen een uitstekende indruk achter gelaten heb.

En toch hebben ze ongelijk!
In 2000 zat ik net een paar maanden in dienst. Mijn zelfvertrouwen was enorm toegenomen. Ik ging de wereld positiever zien.
Met mijn ouders ging ik naar een Christelijke conferentie. Op het complex waren zo'n 2.000 mensen aanwezig in Dalfsen. Het complex ligt aan de Vecht en ligt op sommige plaatsten lager dan het water in dit water.
Een van de nachten brak er een vreselijke storm los en viel het water met bakken tegelijk uit de hemel. Het moet zo'n 21.00 uur geweest zijn.

In het midden van het complex staat een groot gebouw, de regenpijpen konden het vele water niet aan en de waterputten stroomden over. Allemaal het gebouw in, de benedenverdieping stond blank.

Verder stonden er op het complex zo'n 200 tentjes en waren er ook in de andere gebouwen her en der lekken en wateroverlast.

Ik liep het gebouw in en zag vele mensen langslopen, op de ergste plaats stond een man te bellen met de brandweer, maar die had het druk. Het was de klusjesman zoals we die bij elke camping wel een beetje kennen. Hij liep van hot naar her en was redelijk nerveus. Het gebouw stond vol met geluidsapparatuur en muziekinstrumenten.
In een zeer korte tijd had ik zijn situatie overzien en toen ben ik het gaan organiseren.

Ik klampte iedereen aan en vroeg om me te helpen. De beste man had een waterstofzuiger maar die kon de waterstroom niet aan, elke keer als hij de inhoud had weggebracht, lag het dubbele er al weer in.

Ik vroeg de ca 30 mensen die bleven staan om op hun kamer te zoeken naar vuilnisbakjes of andere dingen waar water in kon blijven zitten. Daarnaast vroeg ik de terreinknecht om toegang tot de schoonmaakkasten.
De man keek me aan en vertrouwde me volkomen, dit gaf zo'n enorme kick! Hij ging zelf naar de andere gebouwen op het complex.

Met mijn blote voeten en korte broek stond ik in zo'n 30 centimeter water. Ik schepte het water in een emmer en gaf deze door. We vormden een keten met 30 man en in hoog tempo werden het water weggeschept en naar de Vecht gebracht.
Elke keer als er iemand langs kwam dan vroeg ik of hij/zij mee wilde helpen. Uiteindelijk stonden we denk ik met zo'n 50 man te scheppen en door te geven! Het treintje werkte heel erg goed!
Het was een Christelijk kamp en tijdens het scheppen stelde ik voor om wat te zingen, de sfeer was ontzettend goed!

Na ongeveer 2 uur ging de regen liggen, maar waren wij al flink ingelopen! Het water was nog maar zo'n 5 centimeter hoog. De man had verder nog ergens een vijverpomp vandaan weten te halen en die leidden we om naar buiten. Het duurde maar zo'n 20 minuten of we hadden het niveau bereikt dat het niet meer mogelijk was om te scheppen.

Daarna ben ik nog ca 2 uur bezig geweest met de waterstofzuiger om de vloer droog te krijgen.
De terreinknecht kwam bij me en gaf me 10 consumptiebonnen die ik de rest van de week mocht gebruiken. Hij vertelde me erg dankbaar te zijn en zei dat ik een harde werker was die nog ver zou komen. Ik zweefde!

Wat als...
Ik vraag me de laatste 2,5 maand vaak af hoe ik zou zijn zonder ADD. Zou ik dan iemand zijn die een universitaire studie gedaan zou hebben? Zou ik nog steeds bij Deloitte werken en inmiddels Accountant zijn? Zou ik ooit in het leger gegaan zijn?
Ik zal het nooit weten.

Wat ik wel weet is dat ik talenten heb en doorzettingsvermogen. Dat ik kan knallen weet ik ook... Maar de vraag blijft steeds... Wanneer knal ik? Zou ik het ooit kunnen reguleren?
In tegenstelling tot de vorige alinea hoop ik dat wel ooit te weten.

Eerste coachingsgesprek... R^3

2012-06-15T13:47:00.001+02:00

Huiswerk
Voor het eerste coachingsgesprek kreeg ik huiswerk mee. Ik moest een aantal doelen opschrijven. Ze hoefden niet perse 'smart' te zijn. Het waren eigenlijk meer verbeterpunten voor mijn leven.

Ik heb ze verdeeld over vijf vlakken. Als ik de tijd vind (het is nu weer heel erg laat) dan zal ik ze eens voluit posten. Maar voor nu:
1. Een regelmatiger leven (slapen, eten enz)
2. Een gezonder leven (stoppen met roken, slapen, eten enz)
3. Een betrouwbaar persoon worden (afspraken nakomen, op tijd zaken betalen)
4. Een betere partner worden (meer bijdragen aan het huishouden, vaker tegelijk naar bed met mijn meisje)
5. Dichter naar mijn volledige potentieel komen als ondernemer (niet na afloop van een opdracht een nieuwe klant zoeken, maar daarvoor al enz.)

Pik er maar een paar uit
We hebben er in overleg een paar uitgepikt die de 'basis' zouden moeten zijn voor een regelmatiger leven:
1. Op tijd opstaan: 7.00 uur
2. Op tijd naar bed (tussen 23.00 en 0.30 uur... Lukt me de eerste avond al niet, het is 3.19 nu)
3. Ontbijten en lunchen (mijn ontbijt is meestal rond 15.00 uur... En soms later)
4. Drie keer per week sporten (doe ik als het voetbalseizoen bezig is, nu is er zomerstop)
5. Gewoon koken en niet wachten tot het te laat is en het maar weer 'patat' of een opwarmmaaltijd wordt.

Strak schema
We hebben de werkweek op een bord getekend en hebben daar kaders in aangegeven:
7.00 opstaan en ontbijten (een drinkontbijt was ook goed)
7.45 naar werk gaan
12.30 een een kwartier tot een halfuur pauze nemen (verplicht) en wat eten
17.00 uit mijn werk direct vanaf de bus naar de supermarkt lopen en er de boodschappen voor de maaltijd doen. Daarna direct koken.
18.00-19.30 moet er gegeten zijn.
20.00 sporten tot 22.00 (op dinsdag en donderdag). Daarbij moet ik opletten of het helpt om in slaap te vallen
23.00 pitten

Basis
Dit is de basis waar we de komende vier weken aan gaan werken. De psychologe zegt dat het ongeveer drie maanden kost voordat een nieuwe gewoonte 'ingesleten' is, maar dat we gewoon gaan kijken in hoeverre ik dingen oppik. Als dat goed gaat, dan kunnen we er nieuwe dingen bij pakken.

Volgens haar is het het belangrijkste om gezond te leven en een stuk regelmaat te vinden. Daarvandaan moet het mogelijk zijn om ook alle andere zaken 'in het gareel' te krijgen. De vraag is of dat überhaupt ooit zou kunnen.

De spits is afgebeten... Ik hou jullie op de hoogte!