MIJN LEVEN MET CF

De muur van....

2011-06-17T02:32:00.004+02:00

De vakantie zit er bijna weer op. Twee weken zijn voorbij gevlogen. Het is inmiddels bijna half twee en ik luister nog wat naar Bach. Toeval of niet maar ik ben net bij de cantate 'Gleichwie de Regen und Schnee vom Himmel falt' aanbeland. Sneeuw blijft ons overigens nog net bespaard. We zitten hier ook niet echt hoog, dus de kans daarop in deze tijd is ook erg klein.

Onze ferienwohnung staat net buiten Blankenburg richting Timmerode, onder de voet van de Teufelsmauer, een stenen muur gevormd in de laatste ijstijd. Nou ja muur, er zijn nog maar delen rots over, maar het is wel indrukwekkend. Het is één van de oudste beschermde objecten van Duitsland. Achter onze ommuurde tuin begint een deel van de wandeling over de toppen van deze steenformaties. Je kan er ruim 3 kilometer over heen lopen en klauteren, alvorens hij abrupt stopt, waarna de rots klompen een aantal kilometers verder op bij Weddersleben weer opeens zomaar opduiken. Daar is het geheel overigens op zijn mooist en meest toegankelijk. Mijn profielfoto is daar ook geschoten.

Buiten deze apart natuur belevenis heeft de Harz nog veel meer te bieden, al is 2 weken wel ruim genoeg in mij ogen. Het gebied is niet zo ontzettend groot, waardoor je binnen de gestelde tijd wel bijna alle mooie dingen gezien hebt. Top attracties zijn verder Quidlinburg een stad die qua schoonheid en oudheid Heusden ruim voorbij gaat. Alles in het hart is nog volledig in originele staat en doet je echt even terug denken aan de ridderfilms van toen. Het mooie Bode Tal met de Hexentanz Platz, het ruige massief van de de Brocken met zijn oude smalspoorbaan naar de top (1150m), het Selketal met zijn prachtige klaprozenvelden en kastelen en de stad Goslar waarvan het hart net als bij Quidlinburg op de werelderfgoedlijst staat.

Verder kan je natuurlijk overal heerlijk wandelen, gebak eten, bier zuipen en ruime maaltijden verorberen voor vaak zeer minimale prijzen (10 – 15 euro voor een hoofdgerecht) Wat wil een mens nog meer?

Hierin zie je overigens o.a. nog een deel van de invloed van het oude Oost-Duitsland. De grens liep in dit gebied via het massief van de Brocken. Alleen enkele grote borden en gedenkstenen, herinneren ons nu nog aan deze tijd. Voor de rest zijn er natuurlijk de persoonlijk verhalen van de individuele Duitser. Als je over de Wendung begint weet je natuurlijk nooit zeker welke rol deze persoon heeft gespeeld in de tijd daarvoor. De soms nog slechte wegen, de enorme leegstand en het ernstig tekort aan jonge mensen. Geen ideaal vakantieland als je het mij vraagt voor een jonge vent in de bloei van zijn leven :). Soms krijg je echt het idee dat ze allemaal gedeporteerd zijn.

Mijn gedachten aan Oost-Duistland worden direct vooral gevoed door eerder vernoemde tuinafscheidinging. Deze is ruim 3 meter hoog en als de wandelaars langs lopen aan de achterkant kijken ze er net overheen (ze lopen iets hoger). Sommige groeten vriendelijk en weer andere starten een praatje, niet toevallig dus over de muur. Overigens wel met een humoristische ondertoon, iets wat overigens heel wat is voor de stijve vormelijke Duitser.

Overigens wordt dit alles ook nog deels gevoed door een stelletje vreemdgangers aan de andere kan van de muur. Sinds enkele dagen staat er elke ochtend voor dat de werkdag begint een stelletje te knuffelen. Het ideaalbeeld van de ommekeer? De muur kan hun 'verboden' liefde in ieder geval niet meer scheiden.

Overigens spatten de vonken er volgens mij vanaf, want de brandweer bleef vanochtend af en aan rijden :). Er stond een bedrijfspand in de fik in Thale ruim 6 kilometer verderop.

Zo ik ga maar weer eens afsluiten. Het is inmiddels bijna half 3 en een paar uurtjes slapen zou mij echt geen kwaad doen. Overigens gaat het verder uitstekend met de gezondheid. Ook een hele fijne Wendung als je het mij vraagt.

Schuss!

A piece of Brad

2011-05-30T01:37:00.002+02:00

Wat een zere boven benen, dat was wat eerste door mijn hoofd ging toen ik vanochtend mijn bedje uit kwam. Nou ja ochtend, het was inmiddels al bijna middag. Op het moment dat ik mij enigszins volpropte met voedsel, liep de kerk al weer leeg. Wat dit met elkaar van doen heeft? Het klonk leuk, meer niet.

Tijdens het te goed doen aan mijn brood, ben ik meteen gaan zoeken naar de andere uitslagen. Hoe zo verslaafd? Ik wil gewoon kampioen worden. Ik tennis niet voor mijn lol! Ik bedoel het gaat gewoon om het botte geld, de doekoes! Ik moet nog steeds een nieuwe Zweedse kastje in de keuken en die komt er niet zomaar. Helaas heb ik nog geen exclusief sponsorcontract met het alom bekende meubelhuis.
Wij hebben Wacko Jako (sport)! Laat de eigenaar van deze firma dit bericht alstublieft niet lezen. De tijden zijn nu eenmaal minder op dit moment en dat accepteer je elke geldschieter, elke kledingstuk, hoe gerafeld dan ook. Dat laatste kan overigens ook de schuld zijn van mijn moeder. Ja, als rijzende ster laat je zulk soort dingen doen.

Maar goed ik wil dus hoger op. De 2e klasse lonkt met/naar mij. Profcontracten, mooie vrouwen (bitches), noem het maar op............... Ik heb er alles voor over, desnoods een niet zo vrolijk vrouwenhoofd van één van mijn tegenstanders. :) :)
Bjorn: "Hij moet even herstellen van de raly vanwege zijn gezondheid". "Dan moet hij niet gaan tennissen" Ik win tenminste trut!

De trukendoos ging weer flink open gisteren en ik geniet er nu nog van. Ik had het echt zwaar bij vlagen en dan kan je alles gebruiken. Extra tijd nemen bij de wissel, grapje maken met de tegenstander als je achterstaat (concentratie), balletje net iets te scherp slaan richting de partner, paar keer extra stuiteren, een keer naar het hek lopen, etc.

Bij de tiebreak van de 1e set begon op 1-2 het publiek van de tegenstander zich te roeren: "Zo doe je dat" Bij het volgende punt, 2-2, roerde Jesse zich nu: "Zo doe je dat". Vooral dat gebalde vuistje naar het publiek, hahahaha. Overigens was het daarna stil en ging de set nog vrij eenvoudig naar ons! De 2e was een stuk pittiger. Ik kreeg veel last van de Prednison en daardoor schoten mijn knieen op slot. Carin sleepte me er echter aan het begin fantastisch doorheen, alvorens ik me de laatste games weer iets beter ging voelen en we op 4-5 terug braken om het op daarna 6-5 af te maken. Heerlijk!

Winnig Ugly can be unbelievably satisfying.

Thanks Brad Gilbert! Bedankt Ballpoint!

Ik ben ook geen 'banket Bakker'

2011-05-26T02:38:00.003+02:00

Zoals jullie merken vind ik het heerlijk om af en toe mensen af te vallen en hun gedrag cq mentaliteit onder de loep te nemen. Helaas zal ik dit waarschijnlijk altijd zo blijven. Het is deels karakter bepaalt en deels ingeven door het feit dat ik vaak de kansen niet heb gekregen, die andere vaak in de schoot geworpen worden. Als je er dan niks mee doet, krijg je er van mij soms flink van langs.

Zoals ik namelijk in mijn eerdere post vermelde zou ik graag met sommige mensen ruilen. Overigens wil ik daarmee niet zeggen dat het leven van bv. een tennisprof altijd de gelukkigste is, maar het is voor mijn gevoel nog altijd beter dan in onzekerheid die ik elke dag weer moet ervaren. Dit klinkt negatief, maar ik weet nooit van te voren wat me nu weer staat te wachten. Welke pijntjes me die dag evt. weer gaan 'kwellen'. Er gaat geen dag voorbij dat er helemaal niks 'mankeert' aan mijn lichaam. Ik zit vol met antibiotica, ontstekingsremmers, etc, het houd een keer op!

Ik kan met dit alles overigens prima leven. Ik ben niet zo snel van mijn stuk, maar het blijft vervelend om te merken dat bepaalde lichamelijk omstandigheden je dagelijkse leven flink kunnen belemmeren en verkleinen.
Daarnaast wordt het er dus niet beter op en is de kans op 'vooruitgang' nog een eindje weg.
Nu leef ik heel mijn leven al volgens een bepaalde patroon, dus die 2 jaar kunnen er ook nog wel bij. Uiteindelijk zal ik hopelijk beloond worden met de het mooiste cadeau dat men mij kan geven. Maar wat dan? Hoe ga je dan verder? Ik ben zo benieuwd! Misschien zwakt mijn kritiek op andere dan ook wel af, omdat ik opeens in de zelfde situatie terecht kom als een vrijwel gezond iemand!

Ik denk dat ik het antwoord overigens allang weet. Dit gaat niet gebeuren. Ik ben en blijf een eigenwijze, fanatiekeling die nooit rust voordat hij het gevoel heeft er alles te hebben uitgehaald. Daarnaast heb ik heel mijn leven al moeite met het te snel tevreden zijn over een bepaald resultaat. Voor dat bij mij iets echt af is ben ik maanden aan bijschaven. Het kan altijd beter in mijn ogen. Toch moet er een moment zijn dat je zegt nu is het genoeg. Ik laat het los, ik heb mijn best gedaan, dit is wat er in inzit. Ik bedoel waarom maak ik me niet druk om het feit dat mijn woonkamer inmiddels weer een complete chaos is?
Ik bedoel wat is dit voor verkapt perfectionisme? Is het deels gewoon imagebuilding?

Vanavond vertelde mij iemand dat ik in zijn ogen heel arrogant overkwam op de baan. Hij kende mijn situatie toen nog niet en zwakte het daarom ook meteen weer af. Toch denk dat hij de spijker op de kop sloeg. Ik ben best wel een show mannetje. Ik geniet wel van de aandacht op en naast de baan en maak er dan soms ook wel handig gebruik van.
Vroeger kon ik al een hoop drama maken over een klein sneetje in mijn vinger. Het was soms net een komische toneelstuk, waarbij ik alle aandacht naar me toe zoog. Het hoort gewoon een beetje bij me en ook dat zal altijd wel zo blijven. Het sterkte me ook. Ik ben (heel) vroeger altijd erg onzeker en verlegen geweest en deze aanpak heeft zeker meer zelfvertrouwen gegeven.

Ik ben alleen bang dat het soms een beetje doorgeslagen is. Als ik nu mijn open brief van gisteren weer door lees, denk ik, nou nou!!!!, je durft wel zonder deze jongen persoonlijk te kennen. Ik maak misschien soms iets te veel een inschatting vanaf de zijlijn. Dit is best gevaarlijk, al blijf ik in dit geval bij mijn standpunt. Er is veel meer mogelijk is als deze jongen wat harder voor zichzelf zou zijn en al die zogenaamde liesblessures en ander fratsen thuis laat. De weg naar de top is zwaar, maak het dan nog niet zwaarder. Vastberadenheid is goed, maar eigenwijsheid kan soms een enorme last zijn en ik kan het weten, want ik voel het nog dagelijks. Het maakt je ook minder geliefd bij anderen. In Thiemo's geval het grote publiek, het publiek dat hij in de toekomst nog zeer hard nodig zal hebben

Daar ga ik weer.......:) :) Zucht!

"Open Brief" aan Thiemo de Bakker.

2011-05-24T19:46:00.014+02:00

Afgelopen middag was ik "wil om te winnen" aan het lezen, het boek over de carrière van Pete Sampras. Erg inspirerend als je het mij vraagt. Ik heb deze ooit gekregen van mijn oud trainer toen ik in het ziekenhuis lag ten tijde van de ernstige longbloedingen. Ik ben er toen nooit aan toegekomen en nu vond ik de tijd rijp om het toch maar eens ten handen te nemen. Ruim 2 maanden geleden had ik overigens al 80 pagina's verslonden, maar zoals het vaker bij mij gaat, blijft het dan weer een tijd onberoerd op de plank.

Ik werd vooral tot het boek geroepen door de waardeloze prestatie van Thiemo de Bakker. Wat een mentaal zwak schaap is dat. Op één of andere manier wil deze jongen niet alles uit zich zelf halen, of denkt het allemaal alleen te kunnen. Zijn partij tegen Djokovic was het aanzien eigenlijk niet waard. Ik zou na zo'n partij met het schaamrood op mijn kaken naar huis toe gaan en mijn rackets voorlopig niet meer aanraken. Shame on you Thiemo!

"Je hebt het mooiste vak van de wereld en je gaat er mee of het een bijbaantje is waar je door je ouders voor bent opgegeven. Dat kan nooit een het juiste recept zijn voor een mooie toekomst in het ATP circuit. Je belichaamt voor mij ook grotendeels het volledig gebrek aan mentaliteit binnen de Nederlandse tenniswereld. De verwende elite van de Nederlandse topsport. Succes komt niet uit de lucht vallen, daar moet je keihard voor knokken. Geld verdwijnt uiteindelijk in een bodemloze put als je niet weet wat de waarde van alles is".

Sampras vertelt ergens halverwege zijn boek over de strijd die hij voerde met zijn mentaliteit en de drive tot het gaatje te gaan Het is die omschakeling die hem uiteindelijk in vele ogen tot de beste tennisspeler van de wereld maakte. Nog steeds is hij mijn held. Zijn spel was misschien technisch niet zo begaafd als Federer, maar zijn vermogen om altijd maar door te gaan was fabelachtig. Wat die jongen heeft gedaan om beter te worden is uniek. Er wordt altijd gezegd dat hij enorm veel talent had, maar ik denk dat zijn discipline vooral doorslaggevend was.

Kijk en huiver!!

Hij vertelt ook hoe belangrijk het is om op het juiste moment de goede mensen om je heen te hebben en deze te vertrouwen en niet constant af te vragen of zij wel de juiste keuzes maken. Zij hebben de kennis!

"Thiemo misschien moet je het boek ook eens doorbladeren en wat minder eigenwijs voor de camera reageren na zo'n diepbedroefde wedstrijd. Volwassenheid heet dat! Je kan je zelf pas vinden als je open staat voor kritiek en daar heb je op je 22e nog verdomd veel moeite mee.

Ik moet eerst me zelf vinden? Wat is dat voor kwats als je zo staat te spelen? Wat wil je vinden? Het enigste dat ik vind is een halfbakken zeurende net niet prof die moeite heeft zich aan te passen aan de het leven van een topspeler. Zoek de spiegel eens op en open je geest voor wat andere te zeggen hebben. Dan pas heb je een kans om verder te komen en ga ik me misschien wat minder aan je ergeren. Ik zou er een moord voor doen als jou plek in kon nemen, helaas zijn de omstandigheden er bij mij niet na".

Maar goed ik treur niet, want op mijn niveau kan ik, wel gaan tot het gaatje, althans die intentie is er altijd. En dat had ik niet bereikt zonder de hulp van anderen en het besef dat er dingen in het leven zijn die je moet accepteren. Pas dan kan je pieken en haal je het beste uit jezelf. Mijn gezondheid verslechterd nog steeds, ik zit vol met medicijnen, maar mijn spel is nog nooit zo goed geweest! Weet je hoe dat voelt?!

"Het komt wel" Nee, niks komt. In het leven moet je iets verdienen maat! Sampras en vele andere voor en na na hem besef(f)(t)en dat maar al te goed!

Zo'n grote vuurbal!

2011-05-07T14:27:00.009+02:00

Zoals jullie allemaal waarschijnlijk al weel deels vernomen hebben, houdt de wereld in oktober op met bestaan. Een groep fanatieke Amerikaanse christenen weet het zelfs zeker. 200 miljoen mensen gaan naar de hemel en de rest heeft pech. Een soort Ark van Noach, maar dan iets groter. Overigens wist men dit ook zeker in 1994, maar ja, soms kan je ook wel eens te vroeg pieken. Het kan ook zijn dat God graag Hide en Seek speelt en hij hier ontzettend goed in is.

Wie zijn die 200 miljoen? Ik heb begrepen dat er in mei een selectie wordt gemaakt, dus hou je brievenbus in de gaten. Hij kan zomer binnenvallen uw ticket naar het hiernamaals. Goeiemorgen!!!!!!!!!!!!!!!

Ik ben eigenlijk best benieuwd. Zouden er ook maagden, drop en buggles zijn daarboven? Ik kan me er echt geen voorstelling van maken, misschien komt dat ook wel omdat niet geloof in deze onzin, althans niet in deze abrupte ondergang van onze planeet. Waarom zou God ons verzwelgen en waarom juist in oktober 2011? Heeft hij dan pas tijd voor ons?
"Godverdomme, ik moet ook nog een keer een vuurbal op de aarde afsturen"."Ik pak de agende er even bij. Oktober 2011 misschien een optie heer?"

Gaan we ook weer selecteren zoals bij Noach? "Helaas u kinderen mogen niet mee. Alleen maar paartjes? In sommige gevallen zullen mensen hier overigens misschien wel heel blij mee zijn, maar het lijkt mij toch vrij bitter. Hoe zit het met onze moslimbroeders? Zij zijn volgens mij helemaal de pineut! Al'Akbar !!!!!!

"Zo'n grote vuurbal jonge"

Ik geniet nu al van de gedachten, dat er in oktober helemaal niks gebeurt. Dat iedereen zonder werk zit te verhongeren in een bunker terwijl wij gewoon doorgaan met leven. Toch lullig als je daarna weer deel moet gaan nemen aan de maatschappij. Alle ogen zijn toch op je gericht. Jij hebt het vuurtje aangewakkerd.

"Met de vlam in de pijp...."

Laten we gewoon blijven doen wat we altijd doen en als die mensen in sprookjes willen geloven, prima. Ik ben echter zo volwassen, dat ik dat stadium al ben gepasseerd. Daarnaast denk ik graag zelf na over de dingen en zal ik mij nooit laten lijden door één of ander gestoorde geloofsfanaat die zich dominee noemt.

Mijn wereld is overigens al zo vaak vergaan in het verleden, althans zo formuleerde mijn ouders het als ik weer eens iets niet mocht en dan net zo rood werd als een vuurbal. Of is hij geel? Wat kan mij het eigenlijk een bal schelen.

"Cause baby you're a firework

Come on show 'em what you're worth

Make 'em go "Oh, oh, oh!"

As you shoot across the sky-y-y"

"Als we gaan, gaan we met z'n alle..."

"Daar vergaat ze..."

"I'm hot , You're hot, He's hot, She's hot...."

Iemand nog meer leuke toepasselijke lyrics? Het leven duurt niet lang meer, dus voeg ze nu snel toe! :) :) :)

Wakker worden!

2011-05-03T11:58:00.006+02:00

Gisteren dacht ik laat ik weer eens wat gaan schrijven, maar door omstandigheden kwam het er niet van. Ik had zeker te weten weer zo een pagina kunnen vol kalken. Nu ben ik al aan het zoeken naar de woorden om te beginnen. Ik wijt dit aan mijn denkwereld. Op één of andere manier is mijn deze blijkbaar nog later wakker als ik. Op school had ik hier vroeger al last van. Voor mij vlogen de eerste uren meestal voorbij, zonder later ook maar enig idee te hebben waar de leraar het eerder die les over had gehad. Ik kon me nog wel af en toe zijn beklag herinneren als ik weer eens de slaaphouding aannam.

Doni mijn tafelgenoot bij Aardrijkskunde had het zelfde probleem, met het enigste verschil dat hij uiteindelijk al 2 keer was blijven steken en zich er geen moment druk om leek te maken. "Hou me op de hoogte als er iets bijzonders gebeurd" "In mijn slaap?"

Overigens miste ik meestal al de halve ochtend op school. Ik zat vaak de eerst les in de Els. Ik ging toen al elke dag te laat van huis en besloot dan halverwege de polder ook geen moeite meer te doen om het te halen.
Een deal met conrector Groos, voorkwam elke week een vierkant rooster. Ik had hem uitgelegd dat mijn gezond nog al eens opspeelde als ik zulke afstanden moest fietsen en hij geloofde het. Het was een protestante school, dus ja het geloof stond hoog in het vaandel. Ik verkocht toen al de meest grote onzin en af en toe werkte het :)

Ik kwam trouwens ook wel degelijk af en toe te laat vanwege mijn gezondheid, maar die keren zijn op drie handen te tellen. Dat kon ik nog net overigens. Mijn wiskunde was zo dramatisch dat mevrouw Den Hollander mij volgens mij, bij het minste geringste er al wou uitzetten. Een beetje de Gert Leers van het Willem. Nu maakt ik het ook wel bont (en blauw) soms. Zo kan ik mij herinneren dat ik weer eens versuft op mijn stoel zat te wippen en de controle verloor. Ik klapte met enorme knal tegen de achter muur. Mijn hoofd afdruk moet nu nog ergens in het oude schoolgebouw te vinden zijn. "Meneer Nederlof nu gaat u eruit" Enigszins aangeslagen was ik nog wel assertief en antwoorden op zijn Jesse's: "Dat gaat niet lukken, ik ben veel te moe" Nu lag ook de klas in een deuk en was ik even de man, iets wat mij mijn Mavo jaren niet vaak gebeurde. Ik ben er uiteindelijk overigens niet uitgezet. Why???? Don't Ask Me! Ik denk dat ze beseft dat ik toch niet meer te reden was. Meer dan een simpele rekensom was daarvoor ook niet voor nodig.

Misschien had een avond/nachtschool nog niet zo gek geweest voor mij. Hoe later op de avond hoe meer woorden dus. :)

It´s My Life

2011-04-07T00:33:00.001+02:00

Eergisteren vertelde ik jullie wat over mijn leven onder de kop Hollen en Stilstaan. Nu ben ik eigenlijk plan om daar wat meer mee te gaan doen. Ik koester al heel lang de wens om het eerst deel van mijn bestaan op papier te zetten. Ik wil het eigenlijk van me af schrijven, zodat ik na de transplantatie weer vanaf nul kan beginnen.

Birds flying high

You know how I feel

Sun in the sky
You know how I feel
Breeze driftin' on by
You know how I feel
It's a new dawn
It's a new day
It's a new life
For me..
And I'm feeling good

Hoe ik alles ga invullen weet ik nog niet. Ik heb al veel fragmenten liggen, maar het tot een leesbaar geheel maken is toch weer heel wat anders. Ik ben geen neerlandicus en dat is soms best lastig. Misschien ben ik toch wel van de melkboer.

Aan de andere wil ik mezelf ook niet te veel verplichten. Ik kan niet zeggen nu schrijf ik dat en morgen dat. Het komt zoals het komt. Soms kalk ik in no time drie á vier pagina´s vol om daarna weer een bepaalde periode helemaal niks op papier achter te laten. Het blijft dus een beetje Hollen en Stilstaan.

Hollen of stilstaan

2011-04-03T23:27:00.019+02:00

Zo schrijf je bijna een maand geen letter en zo heb je zin om elk uur wel iets te melden. Het is een beetje een verlengde van mijn karakter. Hollen of stilstaan. Toen ik vroeger nog iets kleiner was, deed ik precies het zelfde.

Vaak begon ik ergens met super veel enthousiasme aan, om er even later weer net zo snel mee op te houden. Ik las soms 5 boeken in een maand om in het vervolg dan weer een halfjaar lang geen kaft te beroeren.
Later op de middelbare school ging het al niet veel anders. Ik deed de eerste maanden meestal niks om dan op het laatst nog een eindsprint in te zetten, met als gevolg een rapport met net die ene voldoende die ik nodig had. Laat het nu net in mijn Havo examen jaar een keer mis gaan. Wat baalde ik toen. Ik kon me zelf wel wat aandoen opdat moment. Nog een jaar op die saaie klote school.

Sommige die dit lezen zullen nu ook elk dag naar het Willem in Waalwijk fietsen en denken dat valt toch wel mee. In mijn tijd zeker niet. Er mocht echt helemaal niks en als er dan wat werd ondernomen, moest het wel eerste door een commissie van geloofsbroeders worden goedgekeurd.
Ik weet nog goed dat op het eerste echte brugklasfeest, in ik meen '93, de leraren een act opvoerde op het in mijn ogen onschuldige No Limit. Dat viel echt volledig verkeert bij de reïncarnatie pietjes. Ik vond het geweldige, al ondermijnde het misschien later het gezag van sommige. Het voordeel in deze, was dat die toch vaak al ver te zoeken was, dus waar maakte men zich nu werkelijk druk om. Ik genoot tenminste eindelijk keer van de school waar ik 'gedwongen' naar toe moest, want zo ging het in die tijd eigenlijk nog wel. De katholieken en Islamieten ging bovenaan het viaduct rechts en de andere links. Een kerkelijke splitsing. Het was in ieder geval een symbool van de verzuiling, hahaha.

Overigens hield ik het fietsen wel vol. Ik ging 7 jaar lang elke dag door weer en wind 11 kilometer heen en 11 kilometer terug. Overigens was dit zeker niet altijd erg. Ik genoot vaak van alles om me heen, met daaraan gekoppeld een enorm berg fantasie. Ik reed regelmatig in de ronde van Vlaanderen of gewoon Waalwijk - Oudheusden - Waalwijk. Als ik dan bijna bij de finish was moest ik nog die scheiding der kerken beklimmen alvorens ik mij heerlijk liet afzakken richting Oudheusden. Dat was absoluut het hoogtepunt van de koers. De vrij val richting het plaatsnaambord. En dan net voor de bocht afremmen. Soms reed ik overigens wel eens door omdat ik de bocht dan nimmer meer kon halen.

Ik hield deze alleen strijd jaren vol. Ik moet zelfs bekennen dat ik soms baalde als er iemand met mij terug reed. Ik ben altijd wel een beetje een loner geweest. Ik hoorde op school ook niet echt ergens bij. Ik had wel vrienden, maar dat werden nooit echt maten. Mark was eigenlijk de enigste uitzondering, maar hem kende ik toen al ruim 8 jaar. Beide ouders zaten zelfs nog samen om zwangerschapsgym.

We leerde elkaar echt kennen op het tennispark. Daar werden we vast enkel -en dubbelmaatjes. Samen verbleven we vaak vele dagen achtereen op het heilige beton of gravel. We speelde daar regelmatig vijfsetters die hele middagen in beslag namen. Ik was dan Stefan Edberg.
Net als mijn grote voorbeeld liep ik op vrijwel elke (domme) bal op. Hierdoor waren de meeste partijen na drie sets al wel voorbij. Ik was zeker geen slechte voleyspeler, maar Mark was gewoonweg de betere tennisser. Zijn backhand was som echt dodelijk. Daarnaast had ik mijn mentaliteit niet mee. Ik was af en toe een enorme drift harses. Als iets niet lukte kon je maar beter uit de buurt blijven. Ik heb hele lego bouwwerken in klap te gronde doen gaan. Wat nou tsunami!

Ik denk dat het geen hierboven beschreven ook wel een deel van eerder alinea's verduidelijkt. Mijn concentratievermogen was vroeger niet altijd best. Daarnaast was voor mij de lol er dus snel af, als iets niet helemaal lukte. Verder was en ben ik nu eenmaal een toch een beetje een dromer, de fantast, noem het maar wat je wilt. Ik heb vaak veel ideeen, alleen regelmatig blijft de uitvoering achterwegen.
Toch heb ik me wel altijd enorm kunnen vermaken. Ik zat ook nooit stil, tot ergernis van mijn ouders, die o.a. altijd de chaos rond mijn bord moesten opruimen. Ik at altijd met de gehele tafel! Het is een familie dingetje. Mijn opa's stropdassen, waren meestal een delicatesse van etenswaren. Ik hoor mij oma nog roepen: "Aart kijk nu uit je stropdas hangt weer in de soep" Te laat!!! Waar blijft de tijd (zucht).........

Ik ben in de loop der jaren overigens wel veel veranderd. Er is natuurlijk ook een hoop gebeurd. Mijn leven staat nooit stil en de mogelijkheden worden steeds schaarser. Je zal dus moeten pakken wat je pakken kan en proberen af te maken wat je afmaken kan. Soms denk ik echter ook wel eens waar doe ik het voor? Wat is het doel? Wat heb ik er nu eigenlijk aan? Ik denk dat het antwoord ligt in een stukje waardigheid en de drang om me mezelf te bewijzen. Te laten zien dat ik best wel ergens goed in kan zijn, iets met succes kan voltooien.

Gek eigenlijk dat ik in het hele verhaal niet mijn vrijwilligerswerk voor de jeugd van TV Heusden heb meegenomen. Als ik iets volhoud is dat het wel. Dit jaar wordt mijn 15e jaar in de jeugdcommissie. Laatst zei ik nog tegen iemand dat het wel eens mij laatste periode zou kunnen zijn. Waarom heb ik dit in 1998 niet gezegd, of in 2002, of 2006. Waarom hou ik dit wel vol? Het is het bijna altijd hollen....
Ik denk dat jullie het antwoord zelf wel weten. Ik wil er niet te lang bij stilstaan. Overigens verwacht ik niet dat ik ditmaal wel de de daad bij het woord zal voegen en dat is misschien maar beter ook.

Het werken met de kids is toch een beetje mijn "lust" (gevaarlijk woord in deze tijd) en mijn leven. Ik kon het "stokje" (wederom link) van mijn vader helaas door omstandigheden niet overnemen.Overigens heb ik dit ook heel lang niet gewild. Ik had vele andere ideeën over mijn toekomst. "Papa ik wil directeur worden van Shell" Ik was 5, sorry! "Ik wordt stratenmaker" Ik was toen 12 en had net de hele tuin verpest. "Ik wordt architect" Ik was toen 15 en had een 3 voor wiskunde. "Ik ga de politiek in" Ik was toen 18 en werd helaas niet veel later voor het eerste deels afgekeurd........

Live is hard sometimes, so take what you can en probeer ook soms eens stil te staan bij wat je hebt en dan weer hollen, want ja het leven gaat helaas door.

Valderie valdera

2011-04-03T13:26:00.008+02:00

Gisteren schreef ik op mij hyves als aankondiging van mijn vorige bericht, dat ik wel even zou uitleggen wat ik aan het doen ben zo de hele dag. Nu lees ik het geheel terug en heb ik eigenlijk niet echt veel verteld. Het was meer een Welkom back on my blog verhaal.
Overigens had ik er wel een paar dingen over de dag van gisteren in verwerkt. Zo ben ik fiks op mijn plaat gegaan met mijn fiets. Ik had een lang dag op de tennisbaan doorgebracht en daarna ben ik naar mijn ouwe lui gegaan. Daar wat gegeten en toen ben ik meteen weer huiswaarts vertrokken. Ik was het vlees op mijn bord gewoon aan toe gapen. Oke het was een lekker kippetje, maar.......
Dus ik weer op mijn mountainbike (klinkt toch net wat beter dan fiets), kom ik bij het bruggetje over het Oude maasje in Heusden (Steenweg), komt er mij een tegenligger tegemoet. Zoals de meeste van jullie weten, het is daar vrij smal. Daarnaast had de ander niet het zelfde postuur en geen grote tas aan zijn stuur. Maar ik denk een beetje aan de kant en het gaat wel lukken. Bam! daar lag ik. Mijn tas had het hekje mee genomen en toen was de balans weg. Even zag ik alle sterrenbeelden langs komen. Vooral de grote beer, maar die was inmiddels een paar meter verder stil blijven staan. Hij kwam me vriendelijk vragen of alles goed was en ik moet zeggen dat was volgens mij wel het geval. M'n kniee lag open, maar voor rest was de schade minimaal.
Dat mijn ketting er af lag bemerkte ik pas weer een minuut later.
Als een albino Antilliaan met net iets te zwarte handjes ben ik daarna verder gereden en heb thuis de schade nog eens rustig doorgenomen. Ik kon er niet meer van maken. Geen spectaculair drama in vier bedrijven.
Nu vanochtend voel ik alleen dat de boel nog wat in vuur en vlam staat en redelijk dik is. Ik ga er vanuit dat dat wel weer goed komt binnen enkele dagen. Achteraf bezien had het veel erger kunnen zijn, want ik viel technisch niet fraai, al zullen sommige daar misschien anders over hebben gedacht. Ik ben vooral benieuwd naar de reactie van de twee wandelaars die richting de grote parkeerplaats liepen. Zij waren één van de weinige stille getuige van dit niet olympisch onderdeel.

Als komt goed behalve een banaan!

2011-04-02T22:50:00.004+02:00

Daar zijn we weer. Het is weer even geleden dat ik wat geschreven heb. Waarom? Ik denk dat ik het even genoeg vond na de laatste posts. Mijn blog was meer een klaagmuur geworden en daarvoor had ik hem in de basis niet opgezet.Natuurlijk is het een soort uitlaat klep voor mijn gevoelens, maar die hoeven niet altijd negatief te zijn. Volgens mij gebeuren er ook zat mooie dingen in mijn leven die het vermelden waard zijn. Ik weet het zelfs wel zeker. Het leven is eigenlijk één groot wonder. Een grote verlenging waar maar geen einde aan lijkt te komen.

Waarom win ik nog steeds toernooien met tennis? Loop ik nog steeds mijn trapjes omhoog? Heb ik al 2 jaar geen echte bloedingen meer gehad? Flikker ik op mijn plaat met fietsen? Waar heb ik de tijd verdient?
Ik geloof niet in een god, maar als er iets is, dan is hij of zij mij wel heel goed gezind.
Natuurlijk moet ik af en toe even gas terug nemen, maar ja als dat alles is dan mag ik toch niet meer dan intens gelukkig zijn. Waarom soms dan toch die frustraties?

Misschien ben ik ook gewoon maar een mens met gevoelens. Ik ben niet veel anders als jij. Ik heb veel meegemaakt, absoluut waar, maar ook daar leer je grotendeels wel mee omgaan. Het wordt een patroon, een overleving. Ik denk dat één ieder in mijn situatie het zelfde gedaan zou hebben.
Natuurlijk hangt het van je karakter hoe je het uiteindelijk precies invult, maar als je wil leven heb je daar heel veel voor over, ik althans wel, al neemt het bij mij soms ook wel bijna manische vormen aan.....:) :)
Maar goed ik heb dit pad gekozen en ik voel me er goed bij. Ik maak uiteindelijk de keuzes, of andere daar nu blij mee zijn of niet. Hoezo eigenwijs? Ik ?

Zolang ik nog tijd heb kriebels te voel voor bepaalde mensen, ruzie te maken met één van mijn beste vrienden, 1 april grappen uit te halen, etc, dan gaat het eigenlijk wel prima met mij. Nee laat mij maar schuiven, tennissen, kutten, herrie maken, ruzie zoeken, wijntjes drinken, lachen, te laat komen en natuurlijk last but not least onzin schrijven...........

Als komt goed, behalve een banaan! Je kan iets wat krom is nu eenmaal niet rechtpraten. :) :). Ja...........................................................................?

Ik heb trouwens een baardtrimmer gekocht. Ik denk dan weten jullie dat ook weer!

Ik zal m'n mond verder houden! :)

Friends forever!

2011-02-11T16:14:00.004+01:00

Uit respect en 'liefde' voor bepaalde mensen heb ik o.a. mijn blog over attentheid verwijderd. Soms is de tijd gekomen om dingen te laten rusten en weer verder te kijken!

Emoties zijn niet erg, maar soms kan het zicht op de werkelijkheid daardoor wel eens gedeeltelijk vervagen.
Ik heb zelf ook steken laten vallen.
Dus mocht ik mensen hebben gekwetst dan spijt dat mij. Ik hoop wel dat zij nu zullen begrijpen dat bepaalde uitspraken soms wel eens uit pure onmacht ontstaan.

Ik trok het gewoon niet meer en ik heb jammer genoeg niet eerder aan de bel getrokken. Ik denk dat dat mij een hoop 'ellende' had bespaard.

0

2011-02-10T00:03:00.001+01:00

Vandaag was het in één keer genoeg geweest. Alle opgekropte emoties zijn er aan het begin van de avond uitgekomen. Het is lang geleden dat ik er zo vanaf ben geweest. Ik heb gehuild als een klein kind. Bepaalde gebeurtenissen in een vrij recent verleden hebben blijkbaar toch een te grote wissel getrokken op mijn geestelijk welzijn. Ik dacht dat ik het weer voor elkaar had, maar helaas was ik nog niet goed aan verwerking toegekomen.
Ik heb ruim 6 maanden lang niet geluisterd naar mijn lichaam en als een halve zot geleefd. Vanaf nu gaat de knop weer om en gaan we weer vanaf nul begin. Ik wil weer echt plezier hebben in mijn leven en niet doen net als of.
De jaren die nog gaan komen voor de operatie moeten een 'feest' zijn. Nu kan het nog! Daarna is het een grijs gebied, al blijf ik me zelf elke dag moet in praten en. Ik heb ook geen keus. Ik heb dit pad gekozen en we gaan het voltooien nu! Mij krijg je niet zomaar plat!

Open brief

2011-02-08T18:30:00.004+01:00

Beste Mevrouw Schippers,

Ontzettend triest dat u en uw partij opnieuw tegen een actief donorschap zijn.

Een inbreuk op zelfbeschikkingsrecht? We hebben een vingerafdruk op ons paspoort en een een DNA databank. In vrijwel overal hangen tegenwoordig camera's !!!!!??????

Als we actief Donor zijn kunnen we ook heel goed zelf beslissen wat we willen of niet. U doet nu net of we in Nederland een stelletje randdebielen zijn, die niet bij machte is om zich ergens af te melden! U vertegenwoordigd toch de partij die de vrijheid van de mens hoog in het vaandel heeft staan? Waarom legt u dan 80% van de mensen uw mening op? Zijn het weer de verzekeringen die bang zijn voor te hoge extra kosten?

Argument 1 kunnen we dus nu schrappen!!!

Dan het aantal donoren? Hoe kunt u dit weten als u Nederland niet de kans geeft. Als je nooit iets probeert kom je nooit een stap verder! Hypotheekrente aftrek? Zullen we nog een paar voorbeelden noemen! Eigenlijk zijn jullie gewoon zo ontzettend laf conservatief. Ieder mens weet dat je pas iets weet als je het probeert.

Het gaat goddomme weer om de zogenaamde cijfers en niet over directe mensenlevens. Ergens in een kantoortje is weer vastgesteld wat het moet worden. Nee, Bingo!

Mevrouw Schippers ik nodig u graag uit om eens persoonlijk van gedachte te wisselen zonder externe druk. U weet namelijk net zo goed als dat wij van alle ons omliggende landen het slechtste jongetje zijn van de klas zijn!

Argument 2 kunnen we dus nu ook schrappen!!!

Laat ik nog een paar ding toevoegen.

Mocht u of één van uw partijgenoten ooit zelf een orgaan nodig hebben, dan ga ik er vanuit dat u allen ook geduldig wacht en niet als het u te heet wordt onder de voeten naar Belgie vlucht!

Een orgaan moet je verdienen. Ik heb er heel mijn leven voor opzij gezet. Ik zou ooit 10 jaar worden en nu ben ik al 30 en ik laat me mijn kaas nu niet meer van brood eten! Ik heb recht op een verder leven. Een leven dat u en uw partij dusdanig bemoeilijkt dat er jaarlijks tien tallen mensen voor niks sterven. Denk daar maar eens over na. De paus wil ook geen condoom gebruik en dat noem ik moord, dus vult u het verder zelf maar in.....

Maar goed, er komt een moment dat uw beleid niet houdbaar meer is en dan hang ik de vlag buiten!

Hoogachtend,

Jesse Nederlof

Rentree Elting - Haarhuis tijdens het ABN-Amro Toernooi

2011-02-08T11:08:00.000+01:00

Scott Walker, wie?

2011-02-04T11:55:00.008+01:00

Omdat de muziek van Scoott Walker enige uitleg vraagt, plaats ik hierbij een tv interview uit 2006 en een potret van hem uit een New Yorkse krant, waarbij onder uit wordt gelegd waar het nummer Jesse over gaat. Maar het vertelt ook over het begin van zijn carriere en de status die hij heeft opgebouwd in de loop der jaren.

And other brilliantly strange concoctions from the elusive pop genius Scott Walker.

On The Rising, Bruce Springsteen wrote about 9/11 from the point of view of firefighters and horrified bystanders. Toby Keith (“Courtesy of the Red, White, & Blue [The Angry American]”), Neil Young (“Let’s Roll”), and the Wu-Tang Clan (“Rules”) gave us the outraged, ass-kicking-patriot perspective. The Beastie Boys (“An Open Letter to NYC”) rallied to celebrate New York. Scott Walker writes about 9/11 as a nightmare Elvis Presley is having.

On “Jesse,” the third track on Walker’s new album, The Drift, Elvis is sitting on the Memphis prairie in the moonlight, talking aloud to his stillborn twin brother, Jesse—as he would often do “in times of loneliness and despair,” according to Walker’s sleeve notes. Elvis is dreaming about the planes smashing into the Towers.

It starts with an ominous drone. A bass guitar throbs darkly (which, says Walker, represents the planes approaching). Then Walker slowly, deliberately whispers, “Pow, pow” (which, he says, represents the planes hitting the Towers). A disembodied guitar riff from “Jailhouse Rock” floats menacingly. Drums never arrive. At last, Walker floats into the song with his deep, rich baritone: “Nose holes caked in black cocaine . . . ”

(“Pow!”)

After six more minutes, and images of Elvis crawling around on his hands and knees, “smoothing out the prairie / All the dents and the gouges,” the music dies, and he’s left wailing: “Alive / I’m the only one / Left alive / I’m the only one / Left alive.”

It is devastating. And, against the odds, convincing: By the end of “Jesse,” Walker has somehow fused his unlikely subjects. You imagine the Towers as a stillborn twin: the ultimate phantom limb, an ever-present void in the skyline, an ache that never goes away.

Walker, who is 63, has one of the greatest voices in pop history, and in his younger days, when he battled orchestras as part of the sixties pop group the Walker Brothers, he was not afraid to use it. What he has lost—not much—in fullness over the years, he has more than compensated for by developing a unique, quasi-operatic style. He will twist a word, and a line, inside out, stretching vowels, leaving syllables to die in the air, gliding imperceptibly up and down his register. It is theatrical, designed to wring shades of meaning from diamond-hard lyric fragments. And also purely musical—if meaning remains elusive, and it often does, well, confusion still sounds gorgeous.

If it is rare to find artists working at their creative peak into their sixties, it is rarer still to find one releasing his most radical work yet. The Drift is Walker’s first album in ten years and third in 30, after 1984’s Climate of Hunter and 1995’s Tilt. It will be followed by a documentary, Scott Walker: 30 Century Man, in which everyone from Radiohead to Brian Eno lines up to sing his praises. This extraordinary trilogy exists entirely in Walker’s own, self-invented musical world, and it is not an easy world to enter. The music is dark, velvety, and almost motionless, yet full of tension. Sometimes, it sounds like an aria; at others, like industrial noise.

On The Drift, Walker has pared this sound to the point where he barely needs melody anymore. Instead, there are whirring synthesizers, great orchestral blocks of sound, noises of unknown provenance—a recent BBC interview showed studio technicians whacking a great side of meat—a donkey braying, and, at one point, a malevolently quacking Donald Duck. Yet this is not experimentation for experimentation’s sake. Everything Walker does has a purpose, and his songs unfold like carefully scripted dramas, even if we’re not sure what the plot is.

It has taken him a long time to get here. The Walker Brothers left Los Angeles to make it big in England in 1965, as American acts felt compelled to do for a couple of years in the wake of the Beatles. They succeeded on the back of a Spector-esque wall of orchestrated sound: “The Sun Ain’t Gonna Shine Anymore” remains a pop classic.

Teenybopper stardom didn’t suit, and in 1967, Walker went solo, discovered Jacques Brel, and released a string of albums—Scotts 1 through 4—that reinvented his persona as an existential balladeer. Listening to these records, you picture him wandering the boulevards of Europe, talking about avant-garde film and literature in cafés, obsessively analyzing his last affair even as he begins the next.

If that sounds overripe, often it was. In order to enjoy this music, you need to develop a taste for sweeping string arrangements, plaintive reed instruments, and maudlin self-dramatization. Scott 4 is the cult object (the first real sign of Walker’s experimental ambitions, it tanked), but Scott 3 is the best and most balanced of these albums. The buzzing strings on “It’s Raining Today” sound like a Bernard Herrmann Hitchcock score.

Walker’s philosophical leanings meant he occasionally succumbed to pretentiousness, but they were also what made him more than just another crooner abusing the great American songbook all the way to Vegas. Which is pretty much what he became in the following decade, releasing a string of mediocre cover albums that dipped into country and cabaret.

Om af te sluiten nog een paar extra tracks van het album The Drift. Misschien nu in een iets ander licht bezien na het verhaal over de persoon Scott walker zelf.

Scott Walker (mooi of niet?)

2011-02-03T17:41:00.007+01:00

Zoals de meeste van jullie onderhand wel weten ben ik een enorme muziekfan en dat is eigenlijk nog mild uitgedrukt. Ik heb in 5 jaar tijd ongeveer voor 500 GB gedownload en ben nu in ongeveer een week +/- drie kwart aan het verwijderen. Ik had zoveel dat ik door de bomen het bos niet meer zag. Ik behoud een map losse nummers van ruim 100 GB voor tussendoor en +/- 2000 complete cd's die ik echt de moeite waard vind.

De meeste plaatjes die ik bezat waren van een dusdanig niveau dat ik er niet meer dan één keer naar geluisterd heb. Aan sommige cd's ben ik zelfs nooit toegekomen.Vooral de afdeling EMO en Post-hardcore heeft het zwaar te verduren gehad, daar is vrijwel niks van over. Het meeste (Fall out Boy, Sum 41, etc.) is het ook niet eens waard om in de schappen van de winkel te liggen.
Overigens ontkwamen ook cd's van bv. Snow patrol, Muse, John Mayer en Coldplay de slachting niet Deze muziek komt vaak ook niet meer boven de middelmaat uit. Ik vind het leuk ze een keer live te horen, maar daar houd het wel een beetje op. Wat blijft er dan over zou je zeggen? Heel veel! Ik geef toe je moet wel een beetje een liefhebber zijn om het te kunnen ontdekken en te waarderen.

Voor de gemiddelde muziek luisteraar houd het namelijk bij bovengenoemde namen op en dat is wel zonde eigenlijk. Er zit zo'n enorme wereld achter de 'commerciële' producties. Sommige bands zijn er overigens in geslaagd deze wereld binnen te komen zonder hun eigenheid te verliezen. Ik noem namen als: Radiohead, Arcade Fire, Franz Ferdinand, LCD Soundsystem en Porcupine Tree. Alle grote bands die ook volgens de kenners hun eeuwigheidswaarde al hebben bewezen. Toch is de doelgroep van de meeste bands dus vrij klein.

Daarnaast zie je zoveel bands na 1 of 2 zeer goede cd's het ene na het andere vrij matige plaatje afleveren. Ik noem bv. Oasis, Foo Fighters, Travis, Placebo, etc. Blijkbaar is het ontzettend moeilijk om inventief te blijven zijn. In Nederland gebeurde dit bv. met Krezip. Daar was de fantasie al na één cd volledig uit. Die hebben jaren lang geteerd op 2 á 3 nummers.

Maar wat zit er dan nog achter de bekende wereld? Ik noem namen, als Scott Walker, Robert Wyatt, Belle & Sebastian, Camera Obscura, Burial, British Sea Power, Deerhoof, Sun Kill Moon, Patrick Wolf, Modest Mouse, etc.

Ik heb trouwens het grootste deel van mijn collectie gefilterd met Metacritic, een site die alle recensies verzameld van cd's van de afgelopen 6 jaar. Alles onder de +/- 80% is in principe de prullenbak in gegaan. Ik moet zeggen je verzameling slinkt dan waar je bijstaat. Uiteindelijk hou je dus wel de echte 'toppers' over.
Natuurlijk zit daar redelijk veel experimentele muziek tussen. Iets nieuws duven doen, wordt vrijwel altijd hoger beloond. Ik heb daar overigens niks op tegen. Ik hoor graag af en toe een ander geluid. Er wordt al zoveel nageaapt in deze tijd. Ik wordt onderhand een beetje gek van al die 'coverbandjes' zoals de Black Eyed Peas. Maak nu eens iets van jezelf!!!!!!

Overigens kan ik door mijn klassieke achtergrond misschien ook net wat meer verteren als andere mensen.
Ik vind niet snel iets modern, of niet toegankelijk. Laat het maar komen. Vaak ontdek je pas na het meerdere luister sessies de kracht en de kwaliteit van een track

Een voorbeeld is het onderstaande nummer Jesse van Scott Walker. Het komt van de de cd The Drift. In vrijwel alle grote popbladen is het plaatje unaniem de hemel in geprezen. Zo'n kunststukje wordt maar zelden gemaakt was het algemene oordeel en toch is het publiek ontzettend verdeeld. Ik kan heel goed begrijpen waarom. De muziek is soms verre van toegankelijk.
Mijn adem stokte in ieder geval even en dat gebeurt vrijwel nooit! Pure donkere 'schoonheid'! wat mij betreft. Maar het vergt geduld om het te waarderen.

Lang leven de muziek!

Twitter de twitter!

2011-01-28T14:34:00.004+01:00

Toen mij een paar maanden geleden werd gevraagd, wanneer gaan jij nu eens twitteren, dacht ik nog waarom zou ik daar ooit aan mee moeten doen. Nu bijna 180 berichten verder heb ik het antwoord; je kan de grootste onzin schijven die je zelf wil. Een kleine greep uit de (oude) doos.

----------------------------

Veel Twente spelers hadden gisteren dikke bennen en voeten vanwege het het zo adembenemende tempo van de Fredexpress!

PSV was gisteren net een ouwe Trabant met vier versnelling waarvan de laatste drie door technische problemen niet gebruikt konden worden!

Ik zag 11 spelers op rollator-tempo de bal rondspelen. Mijn zak chips viel zelfs in slaap!

"In Wit-Rusland staat de verkiezingsuitslag al vast". Handig kunnen de mensen lekker binnenblijven met dat koude weer.

Waarom snapt Yoeri van Gelder hij niet wat hij gedaan heeft? Misschien kan hij toch beter turnen. Fatima kon ook beter hockeyen.....

Klaar met blowen en nu door ronken tot morgen ochtend kut

Hero Brinkman is deze week nog gepakt voor rijden zonder enige politieke invloed, aldus Geert bij Nieuwsuur.
Verder zou Hero volgens Geert daarbij ook te lang op de linkerbaan baan zijn blijven hangen, al het verkeer van rechts hinderend!

Eerste reactie van Suarez: "Ik ga nu 7 wedstrijden op een houtje bijten..."

Nos: "Duitsland in de ban van terreurdreiging". Leuke nieuwe titel voor een Tolkien reeks!

Bodar: "kerk blijft bij standpunt condoomgebruik" Dit is toch een geweldige zin, hahaha. Makkelijk er opschuiven ook....

NOS "Verjonging Turken niet vlekkeloos" Gewoon de snor er af. Scheelt een hoop. Werkt bij mij ook als ik mijn baard te lang laat staan.

"Computervirus treft Westfries Gasthuis". Dat noemen we ook wel de ziekenhuisbacterie!

"Er moet een stop komen op de bouw van nieuwe Ikea's. Deze achterlijke cultuur kan worden samengevat tot één knackerbrod." Aldus Geert..

Solomon Burke: Get Out Of My Life Woman. Volgens mij moet het voorgaande worden omgedraaid

Oranje traint zonder sterren. Dan moet je toch onbewust even aan de 2e wereldoorlog denken. Sorry...

"Koningin zet Rutte aan het werk" Er staat nog een vaat van gisteren, begin daar eerst maar eens mee, dan kijken we wel weer verder.

Zou de PVV ook invloed hebben gehad op het verkeersbeleid in Oudheusden? Rechts heeft echt overal voorang nu!

Mancini: "Ik sta achter De Jong". Tuurlijk, dat zou ik ook doen. Als je voor hem staat weet je het maar nooit.

Nigel ontkent dat hij het been van Hatem Ben Arfa op 2 plaatsen heeft gebroken. "Ik heb hem maar 1 keer geraakt. Daarna was hij verdwenen"

Nigel de Jong na de wedstrijd. "Ik was zelf ook volledige gebroken. Het was weer een zware pot"

"24-uursstaking bij Londense metro" Dat noemen we nu een staking in het underground circuit.

"VVD houdt rekening met wens SGP". Geloof in marktwerking, of marktwerking binnen het geloof?

Zorginstellingen slordig met medicijnen. "Zet jij de medicijnen even klaar voor Joop. Jaap bedoel je. Ach die namen lijken ook zo op elkaar"

Wateroverlast in "Branden"burg. Ik zie het probleem niet!

Vrijheid is het motto van het nieuwe kabinet. In de kleine lettertjes staat alleen iets over Moslims.

"Crisis in Duitse chemie voorbij". Is dat geen contradictie?

Geen roze onderbroeken meer voor dienders in Engeland. Ik zou gewoon niks meer aan doen, dan vloekt het ook niet! Naked Gun!!

Denk je in Milaan aan te komen wordt je wakker in Zwitserland. Das wel erg Zurich! De Fransen zijn ook altijd in voor een grapje

NOS: Het amerikaanse leger komt met een nieuw wapen, de sokken van Jesse.

Zet ik de TV aan en daar staat ze weer. U kunt er wel zes creditcards in doen. Dat is dus America! Tell snel!

Geen (Bobby) Fischer Price voor negen jarig Filipijns meisje. Wit wint weer, zelfs onder de grond!

"Vuurwerkfabriek ontploft in China". Het loopt daar dus niet altijd op rolletjes!

Gesink laat WK wielrennen lopen. Leuke kop als je het mij vraagt. Ben benieuwd wie de 'sprint' wint!

Que.......? David Villa op de vraag of hij Vitesse kent.

Waar komt al dat water toch vandaan. Een open wolkbreuk?

Wat een oorverdovend geluid. Bijna niet te horen...

Mijn (tennis)leven

2011-01-20T02:41:00.006+01:00

Vanavond voor de derde achtereen volgende dag getennist. Het is nog steeds flink afzien, maar elke dag gaat het eens stukje 'beter' Gisteren kwam ik na de dubbel nog volledig kapot van de baan en vandaag had ik zelfs wat over na mijn eerste echte enkel in bijna 3 maanden. Daarnaast speelde ik nog echt heel goed ook en dat geeft zo'n enorme kick. Zoals altijd waren de eerste 4 games matig (Agassi syndroom), maar daarna ging ik helemaal los. Tot 5-2 in de 2e heb ik de partij volledig kunnen domineren, daarna was het vooral mijn service die me overeind hield, waardoor ik uiteindelijk met 6-2 6-3 won.

Sommige mensen zullen nu denken wat kan hij uitgebreid verslag doen van een simpel potje, maar voor mij is het zo veel meer dan dat. Voor mij is het de bevesting dat er opnieuw ook dit jaar weer wat te halen valt.

Misschien niet meer op het niveau van 10 jaar terug, al hoewel, ik wil eigenlijk gewoon naar de 5 in dubbel dit jaar en daar wil ik veel voor opzij zetten.

Ik weet het is misschien een bizar doel, maar de lat moet bij mij altijd net wat hoger liggen dan ik misschien aankan. Het houd me scherp en geeft vaak net die extra boost. En als het niet lukt heb ik het tenmiste geprobeerd.

Daarnaast wil ik op die manier laten zien, dat ik me nog niet neerleg bij mijn 'lot' en dat het lichaam heel sterk kan zijn, als het in je hoofd goed zit. Ik bedoel wat is er in de loop van de jaren allemaal niet gebeurd. Wat voor rotzooi is er allemaal niet door dat tengere lijf heen gegaan en wat gaat er dagelijks nog door.

Ik sta op dit moment gewoon nog steeds op de baan een FEV van 25% en dagelijks prednison, augmentin en en onstekingsremmer in mijn mik. Dit is toch wel een beetje maf. Het klopt eigenlijk niet. De doktoren vinden dat ook, maar ja waar ligt de grens. Voor hun is die gewoon bijna niet te bepalen. Ik bedoel ze willen aan de ene kant dat ik voorzichtig doe, maar weten aan de kant dat het sporten mij waarschijnlijk heel veel extra jaren heeft opgeleverd. Ik bedoel toen ik starte met deze geweldige sport, was mijn levensverwachting, 15 tot 20 jaar. Ik ben godverdorie nu al 30 en ik win nog steed met enige regelmaat mijn potjes! Hoe vet is dat!!

Natuurlijk ben s'avonds vaak moe en heb ik eigenlijk altijd spierpijn, maar herstel volgt meestal redelijk spoedig. Waar ik geen contole meer over heb, is mijn reactiesnelheid. Mat al die middelen, is die gewoon niet 100% meer. Als het tempo te hoog wordt, dan gaan dingen gewoon langs mee heen, daar gebeurt niet expres. Ik kan niet zonder de pillen en ik hoop dat mensen dat heel goed bessefen. Je mag m'n inzet verlangen, maar als het niet gaat wordt dan niet boos. Ik zal nooit opgeven tot dat ik echt door heb dat het beter is.

In 2007 gaf ik met tranen op in Drunen in de dubbel. Twee weken later won ik het toernooi in Heusden. Soms is mijn lichaam niet te sturen. Ik weet dat ik voor dat het toernooi begon al zij dat ik wist dat ik ging winnen. Misschien ontzettend arrogant, maar het was mijn moment, ik voelde het door heel mijn lichaam. Misschien was het weer die lat die mij iets liet doen wat eigenlijk niet meer kon, een enkel toernooi winnen. Ik vergeet die finaledag nooit meer en vooral de steun van iedereen langs de kant. Sommige mensen zijn 3 1/2 blijven zitten. No other words needed!!!!

Toen een jaar later het bloed uit mijn mond kwam stromen, dacht even nu is het echt voorbij. Dit was je laatste kunstje. Ik denk als mijn behandeld arts (Dr. Rijers) niet had volgehouden dat ik bijna volledig zou herstellen, ik misschien nu nog wel vele problemen had gekend.

Maar met haar geloof in mijn achterhoofd heb ik gestreden voor het herstel en toen ik dacht er weer klaar voor te zijn, ging het weer fout. Weer herstellen en nog een keer, maar ik ben er mede ook met veel liefde van vooral mijn 'jongen' vrienden uitgekomen. De lat lag weer hoog, al was ik ditmaal allang weer blij als ik weer gewoon een bal zou kunnen slaan, maar het werd meer, veel meer!

Zo ben ik gewoon weer regerend clubkampioen in de HD B en GD B. Acht dagen lang had ik weer dat gevoel gehad van ruim 3 jaar daarvoor. Ik zou kampioen worden in minimaal één onderdeel, maar het werden er dus twee.

Gelukkig en ellende zitten vaak heel dicht bij elkaar, misschien is dat ook wel mooi. Ik bedoel, ik heb in de loop der jaren steeds meer geleerd intens te genieten van ´simpele´ dingen.

Ik weet dat ik misschien met dit verhaal mezelf enigszins verheerlijk, maar mag het af en toe?

Dit is de basis van wat ik heb. Ik kan niet zonder sport, net zo min als ik zonder muziek. Het is mijn leven!

'Het gevaar is niet jong te sterven, maar oud te worden zonder geleefd te hebben'

Liedje voor mijn broert(je) (voorlopige versie)

2011-01-17T10:15:00.036+01:00

Op een dag werd jij geboren
alles leek normaal
toen kwam ik er bij
en iets veranderde aan jou

Woorden verdwenen
de samenhang leek weg
je was niet meer dat kind
waar zo lang op was gewacht

Papa mama toet toet
dat was wat jij nog zij
nu de allermooiste woorden
van een jongen zoals jij

Sindsdien leef jij jou leven
in een kleine wereld voort
je lacht als we huilen
of weer de plant omstoot

Je probeert orde te creëren
in de chaos om je heen
zelfs een kleine verschuiving
zal jou nooit ontgaan

Je ruikt aan alle dingen
tikt op wat tastbaar is voor jou
soms speel je met je blokjes
en een dienblad in je hand

Verder geniet je van eten
badschuim, stof of grond
van muziek over het leven
de lampjes wanneer je gaat

Het zijn deze kleine dingen
die iets vertellen over jou
mijn allerliefste steven
de broer van wie ik hou

Nooit meer wil ik ruilen
ook al ben je nog zo boos
samen staan we sterker
in ons leven zonder keus

Lusjes!

2011-01-16T16:29:00.011+01:00

Zaterdag een vet feestje gehad van Stijn. De man achter de grote tennis succesen in mijn jeugd. De man achter al die prachtige 2e plaatsen in verliezersrondes. Waar zou ik zijn geweest zonder de Stijn.
Nee echt waar, deze man heeft mij tennissen geleerd en vooral het plezier erin. De basis is nog steeds van hem en dat zal ik ooit nooit vergeten. Na hem is er nooit meer iemand in Heusden geweest die zijn kwaliteit heeft kunnen benaderen.

Zijn manier van werken was uniek en ik weet zeker dat het dat nu nog zou zijn. Maar wat was dat dan? Ik vind dat erg moelijk om te beantwoorden. Het heeft denk ik vooral met mensenkennis te maken. Precies die snaar weten te raken bij iemand, waardoor die doet wat jij zegt. Je met een positieve insteek steeds iets verder krijgen, verder dan jezelf ooit had kunnen 'dromen'.
Daarnaast maakte hij je sterke slagen beter, waardoor je vaak je tekortkomingen kon omzijlen. Iedereen had zijn of haar uniek stempel en dat is nu juist waar het naar 'mijn mening' om draait. Je moet iemand niet moet willig iets willen aanleren wat hem of haar niet ligt, dan verdwijnt op den duur elke lol en creativiteit bij een speler. Helaas gebeurt dit nu maar al te vaak en komt een speler vaak niet in zijn geheel tot bloei.

Misschien ligt daar ook wel een deel van de basis van het diep treurige niveau van het Nederlandse toptennis op dit moment. Het moet allemaal volgens een bepaald concept. Waar zijn de Edbergs, Rafters, Santoro's, Siemerink's ?????????

KNLTB neem een voorbeeld aan Llodra! De man met misschien wel het berperkste arsenaal in de top 50! Ik vind het knap dat je zo ver kan komen op pure inzet en een bij vlagen fatastische volley.

Waar vind ik op dit moment zo'n Nederlandse speler? Ik zie alleen nog maar verwaande, verwende, vloekende slakken, die bij het minste of geringste gebleseerd zijn. Zonde, want zoals de nieuwe trainster bij ons op de club zegt: "Er is genoeg potentie en talent in Nederland" en zij kan het weten.
Bij haar voelde ik gisteren tijdens het bewonderen van de les ook weer iets van dat Stijn tijdperk opkomen en dan doe je het naar mijn mening niet slecht. Dus Talitha mocht je het lezen. Ga zo door! Ik heb met veel plezier en aandacht zitten kijken. Vooral die 'lusjes. Waar ken ik dat toch van, Stijn, Thank You!!!!!!

Back in Time

2011-01-16T13:28:00.001+01:00

In mijn laatste verhaal had ik het over het beste medicijn en toen gaf ik een voorbeeld van wat ik mooi vind. Vele van jullie kennen mijn smaak nu al wel een beetje en toch ook weer niet denk ik. Er is zoveel goede muziek en ik vind ook zoveel mooi. Ik kan me niet voorstellen dat ik ooit aan één artiest/componist zou vastklampen. Natuurlijk heb ik mijn voorkeuren, maar ik probeer dus niet te narrow minded te zijn. Ik wil zoveel mogelijk horen om te weten te komen of ik iets mooi vind.
Zo vaak wordt er een stempel op muziek geplaatst zonder dat iemand een artiest of componist echt kent. Kan je na één nummer of je iets mooi vind, of iemand muzikaal is?

Nou ja oke, ik ben ook absoluut geen fan van het levenslied of de Gebroeders Ko. Of een feestje hartstikke leuk, maar muzikaal doet het mij geen één moer. Ik bedoel als ik nu mijn pen pak schrijf ik binnen 10 minuten een tekst voor Grad Damen. Daarmee wil ik overigens niet zeggen dat ik het niet 'knap' vind. Ik bedoel als je zo je geld kan verdienen, why not, maar met muziek heeft het naar mijn mening weinig van doen.
Voor de rest laat ik eigelijk alles open, behalve dan misschien de echte extreme: Heavy Metal en Hardcore(Trance). Mijn oren willen ook nog wel enige melodie opvangen.

Daartussen ligt dus een breed spectrum aan muziek die ik wel kan waarderen. Zo kan ik gerust na een prachtige klassiek stuk een goede ouwe R&B kraker opzetten. Ik probeer overal wat uit te halen naar mijn gading.

Deze week ben ik in de oude blues gedoken. De jaren 40 t/m 60. Een geweldige muzikale periode die ook veel prachtige Doo-wop en Rock en Roll kent. Mensen met vierkante gitaren, rouwe stemmen, etc.
Soms zou ik best wel eens in die periode geboren willen zijn, maar dan wel zonder CF en de muzikale gave van een Buddy Guy, of Ray Charles. Wie heeft er een tijdmachine en kan mijn gezond maken?

Het beste 'medicijn'

2011-01-12T23:48:00.006+01:00

Wat ben ik eigenlijk toch een luie hond soms. Ga ik naar de supermarkt om warm eten te halen, eet ik uitendelijk nog 3 sesambolletjes instead! Ik ben af en toe echt zo iemand die dan dan de met de aardappelzak in zijn hand als nog besluit om gewoon maar de frituur aan te zetten en er 3 kroketten in te gooien. Wat dat betreft is het maar goed dat ik niet samenwoon, anders at mijn vriendin elke avond iets wat we niet van te voren hadden 'afgesproken'. Maar goed misschien ontstaat zulke gemakzucht misschien ook wel als je alleen, ik bedoel wie zal mij veroordelen op wat ik elke avond eet? Ja, jullie nu misschien. Hou het maar stil, anders krijg ik straks mij moeder weer aan te telefoon, met de vraag of ik wel genoeg vitamines binnen krijg. Overigens weet ze dat ze maar eigenlijk niet op kan pakken, want ik ben juist een beetje vitamine gek. Als het bij de drogist niet te krijgen is, kom dan maar eens bij mij langs. Ik weet zeker dat ik wat van jouw gading heb staan. Apotheek Nederlof, waarmee kan ik u van dienst zijn...

Waar is het uit de hand gelopen? Internet! Je kan veel te vinden over het gebruik van die dingen op het world wide web. Overigens is dit zeker niet altijd erg, maar in mijn geval kunnen ze die sites beter blokkeren. Laat ik het zo zeggen. Als ik nu niet meer fit ben dan weet ik het niet meer! Ik moet wel bekennen dat sinds ik bepaalde middelen gebruik ik me beter in mijn vel voel zitten. Of dit het bekende placebo effect is weet ik niet, maar er is bekend dat bepaalde vitamines dan wel mineralen zeker effect sorteren. Ik heb sinds een paar maanden ook een 'multi vitamine' speciaal voor CF patienten. Een duur preparaat dat de meest essentieel bouwstoffen bevat voor mijn lichaam. Als patient hebben we overal wel enigszins te kort van dus een aanvulling is geen overbodige luxe.

Het middel wordt overigens nu nog vergoed door de Radboud Apotheek onder het mom van: 'u bent een groot klant en wij verdienen al duizenden euro's aan u'. Want laten we wel wezen, ik zou graag Apotheker zijn. Nog steeds een zeer lucratieve schimmige sector als je het mij vraagt! Met o.a. een hele dikke CF vinger van de medicijn fabrikant in het beleid. Maar goed aan de ander kant levert het mij nu dus ook voordeel op! U hoort mij niet klagen, ik moet al genoeg zelf betalen! Ik hoop alleen dat ze zo gul blijven of dat de gezondheidsraad het geheel erkent als onmisbaar. Al verwacht ik van dat laatste niet veel. De raad gooit er liever dingen uit. Welke rol de verzekeringen weer hier in hebben...........? Ik doe geen uitspraak.
We weten allemaal wel dat er meer is tussen de aanbieder en de ontvanger.

Misschien moet ik de naam van de apotheek op mijn voorhoofd laten tatoeëren. Streepjes code erbij....

Maar goed ik had dus vandaag niet echt de puf om veel te doen. Ik heb wel weer wat thuiswerk gedaan voor het open jeugd toernooi aankomende maart en voor de rest eigenlijk alleen muziek geluisterd.
Nu zit Mahler 8 in de cd speler. Het einde is zo ontzettend 'hemels'. Mooiere muziek er eigenlijk niet gemaakt, zucht..... Misschien is dit wel het beste 'medicijn' voor alles.

.....en toen rolde de tranen over mijn wangen.

'Armzalig'

2011-01-12T00:31:00.000+01:00

Ik heb vanavond weer eens een lekker potje getennist. Op mijn bovenarm na ging het eigenlijk best goed. Mijn conditie is nog niet top, maar dat zal wel weer terug keren de komende periode, althans daar ga ik vanuit. Ik ben de winter tot nu toe zonder infecties door gekomen, dus verwacht geen enorme terugslag ten opzichte van een maand of 3 geleden. Ik neem rond december bijna altijd minimaal een maand 'vrij' om het lichaam even tot rust te laten komen. Dit werkt meestal super, maar dit jaar heeft het niet helemaal het effect gesorteerd dat ik had verwacht.

Mijn arm heeft het echt zwaar te verduren op dit moment. Ik ben bang dat ik met het fitnessen, iets te extreme oefeningen heb gedaan. Van de week even afwachten hoe het nu verder gaat en anders wordt het een bezoekje aan de huisarts. Moet sowieso nog een injectie laten zetten, dus dan vangen we mooi twee vliegen in één klap.

Wat kost het?

2011-01-11T14:04:00.004+01:00

Soms heb je van die momenten waarop je gewoon een beetje gefrustreerd bent op hoe mensen met elkaar omgaan in deze 'nieuwe' tijd en dat was mede de aanleiding voor verhaal over mijn broer. Ik bedoel als zelfs een deel van je eigen familie gewoon net doet of hij niet bestaat, kom je echt aan mij, met als gevolg dat ik ook geen seconde tijd meer in hun investeer. Ik weet dat ik hier niet het goede voorbeeld geef.
Overigens heeft mijn moeder zich hier het afgelopen jaar ook zeer kwaad overgemaakt tegen enkele van hen en ik ben trots op haar. Niet alleen omdat ze de aanval durfde te openen, maar vooral, omdat zij al van mijn geboorte over mijn broer waakt op een manier die alleen maar intens bewonderd kan worden. Bijna elke week gaat ze bij hem op bezoek. Minimaal 48 weken in het jaar en dan heb ik het nog niet over alle andere extra vergaderingen en momenten waarop zij zich inzet voor haar oudste zoon. Dat noem ik pure liefde. Helaas krijg je daar geen lintje voor en voor een paar mooie musicals wel.

Hoe krom is het eigenlijk in onze maatschappij? Ik wil er niet te diep op ingaan, maar de
verhouding zijn in ieder geval enorm scheef. Dit is overigens al heel lang zo en wat dat betreft niks nieuws onder de zon. Wij houden dat ook kunstmatig in stand en misschien moet dat ook wel. Een maatschappij kan natuurlijk niet geregeerd worden door emoties, maar van een beetje naaste liefde is nooit iemand dood gegaan toch?

Ik wil hier nu niet de vandaag de dominee uit hangen, zeker niet, ik bedoel ik ben indertijd zelfs van het geloof 'afgekeerd' maar de basis staat nog steeds overeind. De samenleving is hierop gebouwd en dat is maar goed ook. Ik denk dat mensen steeds minder beseffen hoe belangrijk deze 'christelijke' bodem is. Misschien dat daarom wel ons waarde en normen patroon steeds verder verloederd. We leven bij vlagen zo onafhankelijk van elkaar.

Echte vriendschappen krijgen het steeds moeilijker omdat de 'maatschappij' steeds meer voor gaat en de digitale wereld ons steeds minder echt persoonlijk doet laten communiceren.

Ik vind dat best erg, maar natuurlijk besef ik ook wel dat ik het in mijn eentje niet kan veranderen of tegen houden. Ik wil dat ook niet. Er zijn zat goede ontwikkelingen en wil ook niet te pessimistisch over komen. Dan kan ik me beter aansluiten bij het groep: "vroeger was alles beter" en dat is niet wat ik wil.

Vroeger was het echt niet beter, maar soms wel wat warmer. Er was meer tijd voor elkaar, tijd die zoals ik al aan gaf in een 24uurs economie steeds schaarser wordt.

De economie die ook wordt gekenmerkt door steeds 'meer'. We hebben blijkbaar nooit genoeg. Ik heb hier overigens ook aan meegedaan. Ik was jaren een echte gadget freak. Ik was één van de eerste in mijn omgeving met een mobiele telefoon, maar ik kom er wel van terug. Ik bedoel ik word helemaal gek van die mensen die de hele dag met hun Blackberry/Ipod lopen/zitten te spelen. Is het leven echt zo nutteloos geworden voor sommige? Zelfs tijdens een gesprek in mijn eigen huis zitten ze nog te pielen met die dingen. Ze gaan echt een keer het het raam uit en dat meen ik.

Natuurlijk speelt ook geld hierbij een rol, ik heb het niet meer zo breed en dan merk je pas echt essentieel is en waar je met groot gemak zonder kan. Natuurlijk zijn andere gemeen goed geworden en zou ik bv. het internet ook niet meer willen missen. Maar het meest essentieel vind ik toch nog steeds het inter menselijk contact en ik mag hopen dat ik niet de enigste ben.

Geef af en toe wat meer uit aan een ander, dan alleen aan goederen. Wees eens een beetje attent, het kost je in de meeste gevallen niks en het is zoveel meer waard.

Six Days At The Bottom Of The Ocean - Explosions In The Sky

2011-01-09T23:46:00.000+01:00