Mijn naam is Georgina

Digital love

georgina@live.be (Georgina) — Fri, 31 Jul 2009 21:06:00 +0000

Haar wijsvinger streelde zijn rug. Ze volgde de omtrek van zijn tattoo. Het was een mantarog met een lange staart. Met bamboe aangebracht in Azië. Het levenswiel en een hagedis waren erin verwerkt. Omkaderd door sierlijke kronkels. Minutieus volgde ze elke lijn. Hij zei dat ze de eerste was die ze aanraakte. Terwijl ze beide handen op zijn rug legde, kuste ze de hagedis. Ze voelde het zachte reliëf van de tattoo en dacht aan hoe zijn adem de hele nacht de huid van haar gezicht had geprikt. Dat was haar tattoo die voor iedereen onzichtbaar was en niet meer zou verdwijnen.

De spiegel

georgina@live.be (Georgina) — Fri, 19 Jun 2009 08:11:00 +0000

Ik ben de hele dag binnen geweest en heb geen woord gezegd. Niemand gezien. Niemand gehoord. Wanneer de nacht al lang gevallen is, ga ik naar buiten. De straat op. De duisternis heeft een gele schijn door de straatverlichting. Ik loop tussen de slapende wagens en de huizenrij. De voordeuren, huisnummers en deurbellen ken ik van buiten. Ik wandel tot aan het kruispunt op de ring. Verder wil ik niet want daar stopt de wereld. Ik wil er niet afvallen.

Ik kan onmogelijk verbaal uitdrukken hoe ik me voel. Daarvoor zijn de emoties te intens. Te vers. Te aanwezig. Ik kan ze niet aan elkaar vastknopen. Niet ordenen. Niet wegdenken maar ze ook niet doordringen. Ik kan ze niet benoemen maar ik voel ze. Ik ruik ze. Ze kleuren mijn wezen en mijn perceptie.

Een zachte wind waait de stad binnen. Ik voel hem op mijn gezicht. Als een kat die valt, zal ik op mijn pootjes terecht komen. Dat moet. Dat geloof ik. Dat wil ik. Om te beginnen moet ik morgen mensen zien. Eender wie. Tegen hen praten. Vermijden dat ik ’s nachts weer ga slapen zonder één woord gesproken te hebben.

Ik keer terug naar huis, voeder mijn vissen en fluister slaapwel tegen mijn eigen.

Hoog boven de wolken

georgina@live.be (Georgina) — Sun, 14 Jun 2009 08:13:00 +0000

Ze zat in de trein en beluisterde haar favoriete muziek op de iPod. Ze voelde de kleuren die ze met zich meedroeg. De kleuren deden het plaatje helemaal kloppen. Ze leek onaantastbaar. Onoverwinnelijk. Dat was de buitenkant.

Toch voelde ze zich wegzinken en zocht in het venster punten om haar blik op te focussen. Ze probeerde dwars doorheen het vage spiegelbeeld te kijken en met haar voeten stevig de vloer te voelen. Ze liet de liefde los maar dreigde hierbij zichzelf los te laten. Een kind dat het koordje van zijn ballon door zijn handen voelde glippen.

Ze vocht tegen haar tranen en probeerde aandacht te hebben voor wat er was in plaats van wat er niet was. Er was niets en tegelijk alles. Ze zou zo veel voor hem doen. Naar de andere kant van de wereld verhuizen en nog veel meer. Want telkens als ze hem zag, scheen het licht over haar planeet. Het leven is een vlucht. Ze maakte zich geen illusie.

Easy

georgina@live.be (Georgina) — Tue, 09 Jun 2009 20:35:00 +0000

Even iets uittesten van op Imeem.

Easy - Faith No More

OK, fijn. Het werkt. Ik duik terug in het diepe web. Toedeloe.

Avondster

georgina@live.be (Georgina) — Fri, 05 Jun 2009 09:43:00 +0000

"I would rather share one lifetime with you than face all the ages of this world alone. I choose a mortal life."

"You cannot give me that."

"It's mine to give to whom I will. Like my heart."

Wedstrijdverslag 20 km Brussel

georgina@live.be (Georgina) — Wed, 03 Jun 2009 18:55:00 +0000

"Waarom doet die Georgina weer zo raar op haar blog?" hoor ik sommigen al denken. "Wij willen feiten over de loopkoers. Geen bedenkingen vanuit de zijlijn."

Met enige vertraging - ik ben geen vliegende reporter - ben ik hier dan.

Mijn personal coach en ik meldden ons aan bij het onthaal van het Nike+ House. We hoefden enkel de rode loper doorheen Autowereld te volgen naar een ruime, rustgevende lounge met gezonde hapjes en drankjes, lekkere sofa's, BV's, kleedkamer, eigen toiletten. Het contrast met een gewone deelname was er wel. Amai. Tien op tien voor Nike+ en natuurlijk ook Talking Heads. Zonder hen had ik niet alleen deze mooie infrastructuur gemist, ik zou niet eens deelgenomen hebben aan de 20 km van Brussel. Omdat ik dacht dat ik dat niet kon. Bij deze bedank ik jullie dan ook van harte!

Samen met de andere bloggers Jess en Pieter, ging ik naar onze startersbox. Onze super loopster Lies was er ook maar met haar palmares was er geen denken aan om in haar nabijheid te komen tijdens het lopen. Respect!

Wij zouden aan 10 km per uur samen lopen maar zonder verplichtingen. Onze iPod hadden we niet nodig, vond iedereen. De hoeveelheid adrenaline in Brussel moet fenomenaal geweest zijn. We hoorden het Belgisch volkslied en het startschot. Yes! The game was on.

We liepen de eerste kilometers aan 10,7 km/u. Na 4 km en een tunnel waarin ik dreigde flauw te vallen door zuurstofgebrek, liet ik Pieter en Jess los. Anders zou ik het niet blijven volhouden. Op zulke momenten ben je blij dat je regelmatig getraind hebt. Je herkent de signalen van je lichaam. Je voelt perfect aan waar je beperkingen liggen en je accepteert ze. "Ietsje langzamer!" commandeerde mijn loopgeheugen.

Het was verschrikkelijk warm en ik vreesde de Brusselse hellingen. Terecht. Mijn Noorse vriendin is zelfs moeten stoppen. Ik vond het zo erg voor haar maar ze had geen andere keuze.

De volgende 16 km liep ik alleen tussen de tienduizenden andere lopers. Het was opletten geblazen dat je niet op de andere mensen botste of niet over de flesjes struikelde. Heel soms was het frustrerend dat ik niet sneller kon lopen omdat er teveel volk was. Ik had geen flauw idee welke tijd ik zou halen. Telkens ik het moeilijk had, dacht ik aan het grote en kleine leed van de wereld. Dan kon ik toch wel even afzien.

De laatste vier kilometers vond ik verschrikkelijk. Mijn coach had gezegd: "Je zal vanaf daar denken dat je doodgaat, maar iedereen zal met dat gevoel zitten. Je moet gewoon doorlopen." Dus ik liep door maar dacht: "Nooit meer!"

Ik nam een 75 cl-fles Spa Reine in ontvangst en dronk die helemaal leeg. Even verder duwden ze me een grote Mars in mijn handen. Nog nooit van mijn leven heeft een Mars mij zo gesmaakt. Ik stapte verder en kreeg een medaille. Ik had het gedaan! Ik was super fier. Het was gebeurd in 2u04.

In het Nike+ House was iedereen moe maar content. Ik was kletsnat van het zweet en het water dat ik langs het parcours over me heen had gegoten. Drinken heb ik tijdens de wedstrijd nauwelijks gedaan omdat mijn maag op voorhand al verzadigd was. Dat mag ik niet meer doen want ik had braakneigingen tijdens het lopen van het grote volume vloeistof in mijn maag.

Opgefrist, droge kleren aangetrokken, een banaan en Alpro pudding gegeten. Weer gedronken. Afgerond met een korte sessie yoga met mijn coach. Volgend jaar weer? Natuurlijk!

Lees ook bij Kristof. Zijn filmpje geeft perfect de sfeer weer.

Klik ook even door voor de belevenissen van Jess en Pieter.

Where is my mind?

georgina@live.be (Georgina) — Tue, 02 Jun 2009 12:26:00 +0000

Probeer minder aandacht te hebben voor wat er niet is.

Twintig

georgina@live.be (Georgina) — Sun, 31 May 2009 08:36:00 +0000

Een zonovergoten dag. Gekleed alsof ik een dagje zee in het vooruitzicht heb, twintig roodgelakte nagels incluis, koop ik een treinticket naar Brussel.

Op het perron hoop ik dat de trein geen vertraging heeft hoewel ik pas over vier uren aanwezig moet zijn in de startbox. De zenuwen probeer ik onder controle te houden. Een glimlach bij de herinnering aan de paniekaanval die me deze nacht abrupt wekte. Ik zweef op adrenaline.

De trein rijdt het station binnen. Twintig mensen stappen moeizaam uit en ik sta als eerste klaar naast de deur. Een bejaarde dame verliest bij het uitstappen haar sandaal. De schoen valt op de sporen. Onmiddellijk flitst het recente incident waarbij een conducteur beide benen verloor door mijn hoofd. In een schermutseling met een bejaarde passagier viel hij tussen de trein en het perron.

"We zullen wachten tot de trein vertrokken is," zegt haar echtgenoot rustig. Hij draagt een lichtblauw hemd met korte mouwen en een rieten zonnehoed. Ze zijn zo Brits als maar kan. Het stemt me gerust. Nu hoef ik niet achter de sandaal te duiken zodat ik gewetensvol mag instappen.

Ik vind een rustig plaatsje en verzink in een Sa Ta Na Ma meditatie om de gebeurtenis van de benen uit mijn hoofd te bannen. Mijn benen zijn vandaag mijn instrumenten om twintig kilometer door de hoofdstad te hollen. Ik zal lopen voor iedereen die ik liefheb en voor alle mensen zonder benen.

Playlist iPod 20 km Brussel

georgina@live.be (Georgina) — Sat, 30 May 2009 11:22:00 +0000

Ik heb mijn huiswerk gemaakt. Netjes getraind. Veel water gedronken en super gezond gegeten. Geen ellenlange reeksen van nachtjes van minder dan 4 uur slaap. Het zou moeten gaan. Of de beoogde tijd van 2 uren zal lukken, vind ik best spannend. De Brusselse hellingen zouden wel eens roet in het eten kunnen strooien. Maar ach, lopen is een feest.

U2 - Vertigo
Muse - Knights of Cydonia
R.E.M. - Shiny happy people
Arsenal - Lotuk
dEUS - Nothing really ends
The Verve - The drug don't work
The Mission - Like a hurricane
Noordkaap - Sateliet Suzy
Editors - Spiders
The Killers - Somebody told me
Arctic Monkeys - When the sun goes down
Snow Patrol - Run
Soulwax - E-talking
Tiga - Far from home (Digitalism remix)
LCD Soundsystem - Tribulations (Tiga's Out of Closet remix)
Mika - Relax, take it easy
Black Eyed Peas - Don't phunk with my heart
Ladyhawke - My delirium
Eskobar ft. H. Nova - Someone new
Soulwax - Saturday
Red Hot Chili Peppers - Snow
Queens of The Stone Age - No one knows
Monster Magnet - Power trip
Dreadzone - Once upon a time in Jamaica
Sergent Garcia - Long time
Mano Negra - Sidi H'Bibi
Dusminguet - Sopeton
Foo Fighters - The pretender
Channel Zero - Suck my energy
Sepultura - Orgasmatron
Sex Pistols - Bodies
Placebo - Song to say goodbye
Babyshambles - Delivery
Jasper Erkens - Waiting like a dog
Radiohead - Creep
Depeche Mode - Enjoy the silence
2 Belgen - Lena
Arno - Les filles du bord de mer
Vive la Fête - Maladie d'un fou
Arsenal - Estupendo
Kaiser Chiefs - Never miss a beat
Daan - Swedish designer drugs
The Bony King of Nowh. - The sunset
Kings of Convenience - Failure
Mintzkov - Sugar rush

Le peuple de l'herbe

georgina@live.be (Georgina) — Fri, 29 May 2009 12:38:00 +0000

Ik vond eindelijk de tijd om rustig te bekomen van mijn brand- en schaafwonden. Opgelopen door langdurig verblijf op de digitale snelweg. Uitgeput vleide ik me neer op het zacht tapijt van mos en hondsdraf van een boomgaard. Dat de hemel blauw was, wist ik al dankzij Twitter.

Ik was omringd door eilandjes van lang gras en ontelbare hommels die de nectar uit de hondsdraf gretig opslurpten. Ik was niet alleen. Netjes verstopt in het gras lag moeder sneeuwgans op vier eieren. Lotgenoot eend broedde op een nest onder de pruimenboom.

Zo hard als de gans opgefokt was, zo zweverig was de eend in trance. Gemiddeld gezien had mijn poging tot contact dus moeten meevallen. Niet dus. Het noodlot dwong me te vertrekken. "De bijtwonden van een broedse gans zijn niet van de poes", tweette ik in de berichtenstroom.

Elfenpraat

georgina@live.be (Georgina) — Mon, 25 May 2009 18:49:00 +0000

Legolas sprak: "Verandering en groei zijn niet in alle dingen en op alle plaatsen hetzelfde. De wereld beweegt zowel heel vlug als heel langzaam. Vlug, omdat alles voorbij stroomt. Langzaam, omdat de voorbijsnellende jaren niet tellen. De opeenvolgende seizoenen zijn slechts eeuwig herhaalde rimpelingen op de lange, lange stroom. Toch moeten alle dingen tenslotte een einde nemen."

De storm ging liggen

georgina@live.be (Georgina) — Sat, 23 May 2009 19:21:00 +0000

Ze werd gek van het geruis in haar hoofd. De beelden die aan een sneltempo voorbij gleden. De woorden die erover getypt waren. Het licht. Te fel licht. De anderen leken er geen last van te hebben maar zij wel.

Het stopte nooit. Wanneer ze ging slapen, begon alles terug van vooraf aan. Als ze geluk had, waren het cijfers zonder beelden. Ellenlange getalreeksen stemden haar rustiger dan woorden omdat woorden altijd geladen zijn. Meestal zijn ze te zwaar en kan ze het gewicht van de woorden niet dragen. De getallen zijn zuiver. Maagdelijk. Veelbelovend. De getallen kon ze desnoods een volledige witte nacht aan.

Haar hoofd liep over. Ze probeerde extra ruimte vrij te maken maar ook dat was na een tijd onhoudbaar. De kraan moest gewoon dicht. Zo simpel was dat. Of op een heel fijn straaltje open staan. Om geen gevaar voor uitdroging in de hand te werken.

Rumba de Barcelona

georgina@live.be (Georgina) — Thu, 21 May 2009 20:30:00 +0000

Bloggen terwijl je door één van Spanjes mooiste steden kuiert. Het kan. Dankzij het snufje van berichten in de toekomst te publiceren. Toen ik onlangs naar Brazilië en Argentinië reisde, had ik zelfs een post geschreven die een maand na mijn terugreisdatum zou verschijnen indien ik de reis niet zou overleefd hebben. Een soort bericht uit het dodenrijk. You never know. Mensen die waarschijnlijk zelf nooit langs de stranden van Rio gelopen hebben, hadden mij zodanig de schrik op het lijf gejaagd dat ik zelfs bijna niet gegaan was. Tsss.

Barcelona dus. Ik wou woensdag op het tijdstip van mijn afspraak op Plaça de Catalunya met Van De Pot Gerukt hier een blogpost over laten verschijnen. Om half elf op het terras van café Zurich. Mooi is dat. Tot ik op tijd inzag hoe onnozel dat eigenlijk is. Eén schrijfseltje laten bovendrijven volstond. Al was het maar om de indruk te wekken dat ik deze week gewoon thuis was.

Ik was eergisteren trouwens een kwartier te laat bij VDPG. Het lopen langs de stranden van Barceloneta was te aangenaam om er geen extra kwartier aan vast te breien.

Welles, nietes

georgina@live.be (Georgina) — Tue, 19 May 2009 08:45:00 +0000

Hij: "Ik zie je graag maar ik ben niet verliefd op je."

Zij: "Nee, natuurlijk niet. Dat had ik ook niet gedacht. Ik ben ook niet verliefd op jou."

Hij: "Maar je gaat er wel fel in op."

Zij: "Waarin?"

Hij: "In je gevoelens voor mij. Ik vind dat beklemmend. Volgens mij ben jij wel verliefd op mij."

Zij: "Ik ben gewoon superblij als ik bij je ben. Dan geniet ik met al mijn zintuigen en let op elk detail van de omgeving rond ons."

Hij: "Hmmm, dat neigt toch naar verliefdheid. Kijk, het is niet omdat wij met elkaar vrijen dat wij een relatie met elkaar gaan hebben."

Zij: "Ach neen, dat willen we toch niet? Jij niet, maar ik ook niet. Wij verstaan elkaar gewoon goed."

Hij: "Meer moeten we daar niet achter zoeken."

Hij: "Zeg eens iets?... Zie je wel, je bent verliefd, hé."

Zij: "Hou daar nu eens over op! Voor de laatste keer: ik ben niet verliefd op jou! Ik zie je graag, ik vind je leuk, ik vind je mooi, ik lig graag in je armen, ik lig graag in je bed, ik ruik je graag, ik hou van je stem, je lippen en je lach, ik streel graag je handen en je nekharen, je wenkbrauwen en je borst. Maar ik laat je telkens terug los. Ik tel de dagen niet af tot ons weerzien. Je zit niet voortdurend in mijn hoofd. Mijn leven hangt er niet van af. Dat gevoel heb ik niet. Ik kijk niet constant in mijn mailbox of gsm. Ik vraag me niet af waar je bent of wat je doet."

Hij: "Blij dat dit even uitgepraat werd."

Zij: "Trouwens, ik erger me dood aan je onderlijfjes en je dt-fouten."

Huiswerk maken voor Brussel

georgina@live.be (Georgina) — Sun, 17 May 2009 21:06:00 +0000

Onlangs was ik op een seminarie over stress. Een van de externe stress-factoren zijn de hobby's. Zogezegd omdat we via onze hobby's een prestatiedrang hebben om onze status te verhogen. Automatisch vroeg ik mezelf af of het daarom is dat ik stress heb voor loopwedstrijden. Het is natuurlijk een feit dat ik het lopen online share op Twitter, Facebook en zelfs op deze blog.

Maar ik heb niet de intentie ermee uit te pakken. Zo'n goede loper ben ik trouwens niet. Mijn doelstellingen gaan niet verder dan de afstand uitlopen. Daarnet schreef ik nog naar iemand dat je niets moet doen omdat de gemiddelde persoon iets wenselijk vindt. Wat je ook doet, er zullen telkens mensen niet akkoord gaan of een negatief oordeel vellen. Je kan dus beter je eigen gedacht doen. Bovendien zijn mensen die je veroordelen omdat je zogenaamd fout zit, geen aandacht waard.

Mijn stress vloeit voort uit de angst dat ik het niet zal kunnen. Terwijl ik het graag wil kunnen. Een voorbereid mens is er twee waard dus heb ik gisteren mijn 20 km al eens gelopen. Helemaal alleen, als in een zalige droom. Het regende en het waaide maar dat was niet erg. Het gras, de bomen en het fluitekruid vormden een sprookjesachtig decor. De koeien met volle uiers, de gespierde stier met neusring, de maissprietjes in nette evenwijdige rijen, het felgroene onrijpe tarwe, elke voetstap op het natte asfalt. Alles klopte perfect.

Mijn lieveling is van mij alleen

georgina@live.be (Georgina) — Fri, 15 May 2009 12:28:00 +0000

Gandalf stond op. Hij sprak op strenge toon. "Je zou dwaas zijn als je de ring hield, Bilbo," zei hij. "Dat maak je duidelijker met elk woord dat je zegt. Hij heeft veel te veel macht over je. Laat hem los. Dan kun je zelf weggaan en vrij zijn."

Kleine introspectie

georgina@live.be (Georgina) — Wed, 13 May 2009 11:31:00 +0000

Een vriend vertelde me dat er maar heel weinig mensen zijn aan wie je verantwoording verschuldigd bent. In de meeste gevallen ben je zelfs niemand een antwoord schuldig. En als je niet meer weet welke richting je uit moet, volg dan je buikgevoel.

Parels voor de zwijnen

georgina@live.be (Georgina) — Mon, 11 May 2009 18:35:00 +0000

Over de parels zal ik zwijgen. Het zwijn in kwestie, dat ben ik.

Loyauteit in een dieptepunt

georgina@live.be (Georgina) — Sat, 09 May 2009 12:19:00 +0000

"Willem, m'n jongen, " zei Sam. "Je had niet met ons moeten aanpappen. Je had hier kunnen blijven en het beste hooi kunnen eten tot het nieuwe gras komt." Willem zwaaide met zijn staart, maar zei niets.

IRL versus internet privacy

georgina@live.be (Georgina) — Fri, 08 May 2009 08:05:00 +0000

Gezien op Twitter via een tof twijfje.

Er is natuurlijk een verschil tussen zelf iets posten op internet en afbeeldingen publiceren op vraag van een onbekende. Als die man dit expliciet via internet zou vragen, zou je ook weigeren.

Kopzorgen voor paranoïden?

Verrassing van Goedele

georgina@live.be (Georgina) — Wed, 06 May 2009 11:28:00 +0000

Help. Het is zo'n beetje als om 11 uur nog ongewassen in je nachtkledij in huis lummelen. Haren wijzen in elke richting. Adem komt stinkend uit uw mond dankzij koffie en restjes boterham. Je hebt al 2 uren achter je computer gewerkt en grinnikt om alle telefoontjes en e-mails die je in deze ontoonbare toestand pleegde. Weten die anderen veel. Ze denken ongetwijfeld dat je er even dynamisch-netjes als je communicatie uitzag. Leve de technologie.

Tot plots iemand onverwacht aan de voordeur belt. Oeps. Je gluurt even door de jaloezieën om te kijken wie het is. Het is de knappe gescheiden vader van een klasgenootje van je kind. Hij komt vast even langs om die halvelings beloofde frambozenstruikjes te brengen. Hij heeft gezien dat je thuis bent.

Wat ga je nu doen? "Niemand thuis" spelen? Hem kort ontvangen zoals je nu bent? Vlug je pyama uittrekken, hoofd onder de douchekop, badjas aantrekken, opendoen en veinzen dat je net onder de douche zat?

Zo voelt het een beetje vandaag. Georgina wordt vermeld in de Goedele van mei. En ik heb mijn blogvoortuintje niet onderhouden. Alles ligt er tegenwoordig een beetje rommelig bij. Ik weet nog niet goed of ik alles ga omspitten of gewoon bloempjes wil bijplanten. En waar ga ik in hemelsnaam die frambozenstruiken planten?

Brandneteltaart

georgina@live.be (Georgina) — Mon, 04 May 2009 17:19:00 +0000

Omdat het er volop het seizoen voor is, omdat het eens iets anders is dan de klassieke quiche en omdat het bijna een hype is op mijn Facebook, stel ik u voor: de brandneteltaart.

Nodig:

bladerdeeg
5 eieren
2 dl room
1 el olijfolie (of margarine)
circa 200 gram brandnetelbladeren
circa 200 gram verse of diepvries doperwten
1 el verse tijm
peper, zout, specerijen naar keuze
150 gram zachte geitenkaas (of kaas naar keuze)
50 gram gemalen Emmentaler

Werkwijze

Kook de erwten tot ze niet te zacht zijn. Halfgaar of zoiets zal dat in vaktermen heten. Ik neem de biologische diepgevroren erwten van Delhaize omdat ze groter en lekkerder zijn dan de meeste andere.
Stoof de brandnetelbladeren halfgaar in de olijfolie. Eventueel een beetje water toevoegen om aanbranden te vermijden. Hangt ervan af hoe sappig de blaadjes zijn.
Kluts de eieren, de room, de fijngemalen tijmblaadjes, peper, zout en specerijen stevig.
Leg het deeg in de bakvorm. Ter info: ik prik nooit met een vork gaatjes in het deeg. U doet maar als u daar toch zin in heeft.
Leg de erwten op het deeg, gevolgd door de brandnetel.
Verdeel stukjes geitenkaas op het bedje van brandnetel.
Giet er de geklopte eieren voorzichtjes over.
Druk wat aan met een vork.
Bestrooi met de 50 gram gemalen kaas.
Bak 30 minuten in een voorverwarmde oven op 180°C.

Boromir verhief zich rijzig en trots

georgina@live.be (Georgina) — Sat, 02 May 2009 12:10:00 +0000

"Op dit kwade uur heb ik als boodschapper vele gevaarlijke mijlen naar Elrond afgelegd: honderdtien dagen heb ik alleen gereisd. Maar ik zoek geen bondgenoten in de oorlog. De macht ligt in wijsheid, niet in wapenen. Ik kom vragen om raad en om vele duistere woorden te ontwarren."

De eend en de geit

georgina@live.be (Georgina) — Fri, 01 May 2009 18:46:00 +0000

Dat komt ervan als het geluid van je wekker een snaterende eend is. Dan droom je 's nachts dat je hopeloos een ontsnapte eend achterna rent. Het witte beestje kwettert zijn keel schor en waggelt zo snel hij kan voor je uit. Zijn tong hangt uit zijn wijd opengesperde bek. Paniek alom. Hij probeert zich door de ursusdraad te murwen maar krijgt zijn ovalen romp er niet door geperst. Hij zit klem maar je durft hem niet pakken uit schrik voor zijn bijtende snavel. Je weet immers nooit welke ziektes zo'n gevogelte herbergt. Eigenlijk moet je gewoon rustig blijven en de eend met tarwekorrels lokken. Even de poort openzetten en met de emmer vol voer schudden. Geduldig wachten tot hij komt. Maar in je droom doe je dit niet.

Nu een eend toch al het hoofdpersonage in je droom speelt, doe je er nog een geit bovenop. Een zwarte bok, veel te slim voor zijn soort. Met zijn kop opent hij alle deuren. Het schuifsysteem van de weidepoort. De klink van de achterdeur, de keuken en de living. Zelfzeker komt hij naar boven en duwt je slaapkamerdeur zachtjes open. Hij sabbelt aan je kapsel en je hoort zijn warme adem in je gehoorgang. Plots begrijp je alles.

Wolverine

georgina@live.be (Georgina) — Thu, 30 Apr 2009 19:46:00 +0000

Ruim een half jaar geleden dat ik nog eens naar de cinema ging. Ik was bijna vergeten hoe lang het duurt voor de film effectief begint, hoe de luide klanken je overdonderen en met welke snelheid sommige beelden op je af komen. Sommige films wil ik echt niet zien wegens te wreed. Ik houd telkens mijn hart vast bij de previews en hoop dat er niet te veel beelden en geluiden passeren die ik eigenlijk niet wil zien.

Meestal baseer ik me op de inhoud en rating KNT/KT. Zo ga je mij niet in een zaal zien zitten waar SM-rechter of driedimensionele wreedheden als My Bloody Valentine gedraaid worden.

Wolverine dus. Proloog van de X-Men trilogie, gebaseerd op de gelijknamige comic-reeks. Ingrediënten: mutanten, voorspelbaarheid, verraad in de liefde, broederliefde, oppervlakkige dialogen, good guys versus bad guys, spectaculaire vernielingen en gevechten. Dat hoort zo te zijn in zulke films, maar toch... Het was mij ietsje té gemakkelijk, te gladjes, too American, te goedkoop amusement. Ondanks het vermoedelijke productiebudget. Ach, ik zal gewoon niet tot de doelgroep behoren dus laat ik als volgt quoteren: Wolverine viel niet echt tegen maar om mij te bekoren moet je meer gewicht in de schaal leggen.

Over de rating KT oftewel de gewelddadigheid houd ik wijselijk mijn mond.