milsimowo

The Defense of Jisr Al Doreaa

2023-05-29T21:27:00.000+02:00

Seria animacji pod wspólnym tytułem "The Defense of Jisr Al Doreaa" to interesujące zestawienie różnych scenariuszy jednej sytuacji. Ilustrują one opisy zamieszczone w książce pod tym samym tytułem wydaną w 2009 roku. Dostępną m.in. na Amazonie. Osobiście miałem okazję przeczytać kilka tego typu publikacji (muszę przyznać, że akurat tej jeszcze nie!) i uważam, że to bardzo ciekawy materiał dla wszystkich zainteresowanych dowodzeniem "w polu", grami wojennymi itp.

Jako klasyczna pozycja tego typu wskazywana jest książka pt. "The Defence of Duffer's Drift" wydana w 1904 roku, a autorem której jest Ernest Dunlop Swinton. Co ważne jest ona dostępna za darmo w ramach Projektu Gutenberg i można ją pobrać z tego miejsca w sieci.
Więcej o samej książce jest opisane w angielskojęzycznej części Wikipedii.

Same animacje można obejrzeć na YouTube:

Dream 1

Dream 2

Dream 3

Dream 4

Dream 5

Dream 6

Zdolność przetrwania

2023-05-29T21:21:00.000+02:00

W wyniku przestudiowania głównych wojen, które ukształtowały bieg historii, strateg i historyk B.H. Liddell Hart stwierdził, że tylko 2% bitew zostało wygranych w wyniku bezpośredniego ataku. Hart stwierdził, że większość odnoszących sukcesy armii na przestrzeni dziejów miała tzw. „moc przetrwania”.

Liddell Hart jest głównie kojarzony jako autor koncepcji podziału na strategię "wielką", obejmującą wykorzystanie wszelkich zasobów jakim dysponuje dane państwo do realizacji swoich celów politycznych oraz strategię "czystą", skupiającą się na osiąganiu celów militarnych. Pan Stanisław Koziej w swoim skrypcie pt. "Wstęp do historii i teorii bezpieczeństwa" określił go mianem "neo-Sun Tzu, strategia działań pośrednich, analogia do judo, wytrącenie przeciwnika z równowagi strategicznej".

https://pl.wikipedia.org/wiki/Basil_Liddell_Hart

FM 5-0 PLANNING AND ORDERS PRODUCTION

2022-10-22T20:20:00.004+02:00

FM 5-0 PLANNING AND ORDERS PRODUCTION

"FM 5-0, Planowanie i sporządzanie rozkazów" to obszerny podręcznik wojskowy dotyczący planowania. Zawiera przegląd podstaw planowania i szczegóły różnych metodologii planowania operacji. Jest źródłem doktrynalnym armii NATO do rozwiązywania problemów, procesu podejmowania wojskowych decyzji, procedur dowodzenia oddziałami. Zawiera też wzory dokumentów planowania, oceny i rozkazów.

https://armypubs.army.mil/epubs/DR_pubs/DR_a/ARN35403-FM_5-0-000-WEB-1.pdf

obrona - co ją odróżnia od ataku

2022-10-22T16:24:00.005+02:00

Clausewitz "O wojnie"

Jakie jest pojęcie obrony? Odparcie ciosu. Jakaż więc jest jej cecha? Wyczekiwanie na ten cios. Ta właśnie cecha zawsze sprawia, że działanie staje się obronne i tylko dzięki niej można na wojnie odróżnić obronę od natarcia.

Procedura MARCHE

2022-10-22T16:22:00.002+02:00

MARCHE

M - massive bleeding, chodzi o zlokalizowanie i zatamowanie masywnych krwotoków.

A - airway, należy sprawdzić drożność dróg oddechowych.

R - respiration, oznacza działanie mające zapobiec odmie płucnej i krwawieniu do opłucnej.

C - circulation, to monitorowanie krążenia.

H - head/hypothermia, przypomina medykowi, że powinien zbadać, czy poszkodowany nie ma ran głowy i hipotermii.

E - everything else, czyli wszystko inne, na przykład sprawdzenie, czy poszkodowany nie ma żadnych złamań.

TLP dla konwoju

2014-01-22T23:07:00.000+01:00

Ciekawy filmik przedstawiający TLP dla konwoju:

Clausewitz "O wojnie"

2012-04-04T23:05:00.002+02:00

Clausewitz notatka spisana pod koniec jego życia, do częściowo napisanego traktatu "O wojnie":

"(...)
że obrona jest formą silniejszą o celu negatywnym, natarcie zaś formą słabszą, ale za to przynoszącą wyniki pozytywne;
że wielkie sukcesy pociągają za sobą mniejsze i że wobec tego można działania strategiczne sprowadzić do niewielu ważnych punktów;
że demonstracja jest słabszym użyciem sił niż rzeczywiste natarcie i że musi być ona z tego powodu specjalnie uwarunkowana;
że zwycięstwo polega nie tylko na zdobyciu pola bitwy, ale na zniszczeniu fizycznych i moralnych sil zbrojnych przeciwnika i że zniszczenie to przeważnie uzyskać można dopiero podczas pościgu po wygranej bitwie;
że sukces tam jest największy, gdzie się zwycięstwo wywalczyło, że przeskakiwanie z jednego kierunku na drugi należy uważać tylko za zło nieuniknione;
że obejście przeciwnika jest usprawiedliwione tylko w wypadku, gdy posiadamy nad nim przewagę w ogóle albo też przewagę pod względem własnych linii połączeń i odwrotowych, że zatem pozycje flankowe muszą też odpowiadać tymże warunkom;
że każde natarcie słabnie w miarę, jak postępuje."

Czemu taktyka jest sztuką?

2012-03-29T22:25:00.000+02:00

Po pierwsze, ponieważ zawsze działamy przy znacznej ilości niewiadomych. Nie jesteśmy w stanie wszystkiego przewidzieć. Tylko część naszych decyzji możemy oprzeć na dotychczasowych doświadczeniach i rzetelnej naukowej wiedzy. Zawsze nadchodzi moment, kiedy trzeba podjąć jakąś decyzję, a cały czas czujemy się jak we mgle. Z resztą jednym z elementów warsztatu taktyka jest umiejętne wytwarzanie tej mgły. Ukrywaniu własnych działań i dezinformowaniu przeciwnika.

Taktyka jest sztuką walki. Nasze "fu" przeciwstawiamy "fu" przeciwnika. Staramy się być nieprzewidywalni w działaniu. Gorzej jak ta nieprzewidywalność nas samych zaskoczy. Każdy nawet najlepszy taktyk kiedyś miał słabszy dzień. Zaskoczył sam siebie swoją głupotą lub niedostrzeżeniem jakiejś oczywistości.

Sukces taktyka to wynik sumy jego szczęścia, jego umiejętności oraz błędów jego przeciwnika!

dehumanizacja przeciwnika

2012-03-29T22:24:00.001+02:00

"Fachowo nazywa się to dehumanizacją przeciwnika. (...) Jest wojna. Siedzisz w okopie, w drugim siedzą wrogowie. A ty myślisz, że to tacy sami kolesie jak ty. Przyszli tu, bo im Hitler kazał. Nie mają ochoty tu być, woleliby raczej tankować z kufli piwo na Unter den Linden w Berlinie. I zaczynasz się wahać. Aż ktoś cię zabija. Dehumanizacja to, mówiąc w skrócie, odmówienie drugiemu człowieczeństwa. Przestajesz na niego patrzeć jak na normalną ludzką istotę. Obojętne, czy uznasz go za małpę czy za coś innego, nie jest już w twoich oczach człowiekiem. Rozumiesz? Zabijasz go jak zwierzę, starając się, żeby nie cierpiał, ale nie zaprzątając sobie głowy tym, kim jest i co tu robi… Strzelasz do niego jak do flaszki po jabolu, jak do kółka narysowanego na tarczy. Kłujesz bagnetem, jakbyś bił w serce świnię przed świętami."

Pilipiuk Andrzej

Osłona a zasłona

2012-03-28T21:27:00.000+02:00

Niby to samo, a różnica na polu walki jest kolosalna.

Osłona to każdy element zapewniający osłonę przed ogniem przeciwnika.

Zasłona to tylko taki element który pomaga nam być niewidocznym dla przeciwnika ale np. dym czy mgła nie osłania nas przed jego ogniem.

Kolejność w walce

2012-03-28T21:01:00.000+02:00

Czy jest coś takiego jak właściwa kolejność pewnych czynności w czasie walki?

Walka jest pewnym procesem ciągłym, trwającym, aż do momentu pokonania przeciwnika lub naszej porażki. Każde działanie związane z przemieszczaniem się w strefie bezpośredniego zagrożenia na kontakt z nieprzyjacielem powinno być nacechowane pewnym rytmem. Grupą następujących po sobie faz postępowania.

1. Zabezpiecz
2. Przemieść się
3. Ostrzelaj
4. Zamelduj
5. Utrzymuj

Pierwszą będzie zawsze zapewnienie sobie bezpiecznej sytuacji/pozycji do dalszych czynności (Zabezpiecz - ang. Secure). Sprowadza się to do zaadaptowania możliwych osłon i zasłon (różnica w innym poście), ustanowieniu pozycji strzeleckich i wyznaczeniu dozorów, a potem sprawdzeniu własnego otoczenia (wystawienie czujek, czy przeprowadzenie zwiadu).

Jak to wygląda w praktyce np. dla małego oddziału? Wpierw trzeba znaleźć miejsce dogodne do zatrzymania się. Potem wyznaczenia pozycji dla poszczególnych członków oddziału ze szczególnym uwzględnieniem broni zespołowej (km i p.panc.) oraz wskazaniu każdemu, jakiego sektora ma pilnować (dozorować, stąd termin wojsk. dozór). Następnie, jeśli czas postoju się wydłuża można takie miejsce zacząć usprawniać (okopać się i maskować). Jest to z założenia miejsce dogodne do obrony jeśli nas przeciwnik zaskoczy. Ma też stanowić pozycję, z której część oddziału będzie osłaniała drugą, która zacznie się poruszać w wyznaczonym kierunku.

Dla większego związku taktycznego fachowo takie miejsce nazywane jest pozycją wyjściową do dalszych działań.

Walkę nie wygrywa się siedząc na miejscu (a przynajmniej bardzo rzadko). Kiedyś musimy się ruszyć i to jest druga faza (Przemieść się - ang. Move). Trzeba wyznaczyć, jaka część oddziału ma się przemieścić i na jaką pozycję. Druga część ma pozostać na miejscu i ją osłaniać. Koniecznie przed ruchem należy zaplanować miejsce docelowe. Włóczenie się po polu walki nie jest efektywne. Wręcz prosisz się o ostrzał przeciwnika. Nawet wysłany zwiad powinien mieć określone, co i gdzie sprawdzić lub jaką trasą ma być przeprowadzony. Bez ruchu, co najważniejsze, nie utrzyma się inicjatywy. Kiedy pierwsza część oddziału dotrze na miejsce ponownie wykonuje zabezpieczenie swojej pozycji. Wtedy pozostała do niej dochodzi lub idzie dalej na kolejne wyznaczone i tak, aż do wypatrzenia przeciwnika. Aby zaatakować przeciwnika trzeba go podejść.

Jak już dojdziemy do miejsca, z którego możemy razić przeciwnika to realizujemy swoje zadanie, np. przeprowadzamy atak (Ostrzelaj - ang. Shoot). Nie koniecznie jest to szturm w biegu na jego pozycje. Atakiem jest też np. podciągnięcie własnej artylerii i zniszczenie wroga jej ogniem. Inny przykład to wskazanie ("oświetlenie") celu dla lotnictwa. W fazie tej nie zawsze też otwieramy ogień. Nasze zadanie może polegać na opanowaniu jakiegoś niepilnowanego celu np. mostu, zrobieniu zdjęć instalacji przeciwnika itd.

Po wykonaniu zadania bezwzględnie trzeba zameldować o tym swoim przełożonym (Zamelduj - ang. communicate). Dowódca musi być na bieżąco z sytuacją (więcej o tym w poście o meldowaniu). Ponadto po wykonaniu zadania trzeba zebrać pierwsze raporty o stanie amunicji, rannych i sprzęcie (ACE - amunition, casualties, equipment). Wtedy można złożyć pełny meldunek o swojej sytuacji (ang. SitRep). Oprócz tego trzeba wydać rozkazy swoim podwładnym odnośnie tego, co robimy dalej. Najlepiej, kiedy wszystko idzie zgodnie z planem wtedy tylko pada komenda do wykonania czynności zaplanowanych po ataku. Zwykle jednak plan jest tak długo dobry, do kiedy nie spotkamy się z przeciwnikiem. Wtedy trzeba na bieżąco zareagować i wydać rozkazy dostosowując się do sytuacji.

Po wszystkim jest czas, aby zadbać o utrzymanie lub odzyskanie zdolności bojowej (Utrzymuj - ang. Sustain). Dołożyć starań, aby być w stanie walczyć dalej i dbać o swoich podwładnych. Czynności te powinny być realizowane w bezpiecznym miejscu, więc faza ta pokrywa się z pierwszą - Zabezpiecz. Albo oddalamy się na bezpieczną pozycję, albo organizujemy obronę osiągniętego celu. Uzupełniamy amunicję, ewakuujemy rannych i uzupełniamy braki w sprzęcie.

Co kolejne? Ruszamy dalej, czyli znowu faza druga i tak po kolei.

Strategia planowania - gotowość na zmiany

2012-03-26T21:32:00.002+02:00

Cytat z niby całkowicie nie militarnego źródła:

"Dowolne ograniczenie ewentualności prowadzi do przegranej. Twardo wyznaczony wektor, nawet korzystny pod względem taktycznym, strategicznie wcześniej czy później doprowadzi do klęski."

Siergiej Łukianienko - "Gwiezdny Cień"

Sun Tzu chyba by to powiedział - zawsze patrz czy nie warto zrobić kroku w tył by móc zrobić trzy na przód ;)

A po naszemu? Zawsze miej na uwadze, że może wydarzyć się to najmniej prawdopodobne, a to co najkorzystniejsze teraz może nie być tak dobre za chwilę. Chyba jakoś tak by to szło ;)

Podstawy taktyki - kawa na ławę

2012-03-23T01:13:00.003+01:00

Podstawy walki.

Prostym językiem, o co chodzi, bo o takie napisanie zostałem poproszony.

W walce podstawą jest atakowanie przeciwnika.

Tylko wtedy mamy możliwość narzucenia swojej woli i sposobu walki. Do tego sprowadza się trzymanie inicjatywy w walce. Wcale nie musi to być atak frontalny! Trzeba nieustannie dążyć do ciągłego nękania i osłabiania przeciwnika, aż do jego końca lub naszego. Lepiej jego, chyba, że nosimy na czole białą szmatkę z czerwonym kółkiem, ale i tam po zgłębieniu filozofii Kamikadze dojdziemy do wniosku, że chodziło o osłabienie wroga.

Czemu nie możemy przerwać w trakcie? Bo niedobity zawsze może powstać z kolan i nam oddać. Odpuszczając daje się mu szansę, którą może wykorzystać i wygrać.

Należy przyjąć zasadę, że atakujemy albo manewrujemy tak długo, aż znajdziemy odpowiednią do tego sposobność. Obrona to sytuacja, do której zmusił nas przeciwnik. Nawet, jeżeli jest ona przygotowana to organizuje się ją po to, aby mieć okazję do osłabienia i zaatakowania wroga. Atakując staramy się mieć przewagę. Sprawiedliwa walka równa jest naszemu niepowodzeniu w wyborze sytuacji i warunków ataku - złym planowaniu.

Atakując my decydujemy jak i kiedy to robimy. Realizujemy swój plan, a przeciwnik swoje zaplanowane działania może wsadzic do kosza. Zmuszony jest reagować i dostosowaywać się do sytuacji, którą my mu narzucamy.

Kiedy nacieramy na przeciwnika powinniśmy unikać bezpośredniego atakowania go z przodu. Niezależnie czy jest to walka w powietrzu, na powierzchni ziemi/wody czy pod wodą oraz czy kierujemy jakimś pojazdem czy robimy to na piechotę zawsze dążymy do atakowania od boku. Fachowy język określa to, jako oskrzydlanie lub flankowanie.

Atakując w kilku staramy się zachodzić przeciwnika z obu stron. Będzie miał wówczas problem, do której strony strzelać lub podzieli swoje możliwości na wszystkie strony, przez co każda z nich będzie słabiej rażona. Plus dla nas.

Atakując pojedynczo (jak już nie można inaczej) również zachodzimy przeciwnika z boku lub tyłu. W większości przypadków są to jego słabsze strony.

Podejście do przeciwnika, zalegnięcie w jednym miejscu (skampienie, jak to niektórzy nazywają) to nie jest atak! Możemy wybrać sobie dobre miejsce, z którego będziemy razić przeciwnika i go ostrzeliwać, ale nigdy nie w trakcie ataku. Taka sytuacja nazywana jest załamaniem się ataku i w 9 przypadkach na 10 kończy się naszą porażką. Raz, że każdy wtedy zatrzymuje się w przypadkowym miejscu, słabo nadającym się do obrony, czy rozpoczęcia dalszego ataku. Dwa jest to idealna sytuacja dla przeciwnika do rozpoczęcia kontrataku, czyli równoznaczna z oddaniem inicjatywy - decydowaniu.

Atakując należy wykorzystywać otoczenie na swoją korzyść. Podchodzimy do przeciwnika jak najdłużej kryjąc się za różnymi osłonami. Jeśli jest możliwość atakujemy mając słońce za plecami. Daje nam to dwie przewagi. Przeciwnik jest lepiej oświetlony, przez co bardziej widoczny, a sam ma utrudnioną obserwację, bo musi patrzeć pod słońce.

Atakując w ASG, Painballu, grze czy "real-u" zawsze szukamy kierunku ataku, z którego przeciwnik najsłabiej może się bronić. Ma najmniejszą możliwą osłonę oraz najtrudniej jest nas razić ogniem. Powinien to być również kierunek najłatwiejszego i najbardziej bezpiecznego dla nas podejścia. Dlaczego powinien? Przeciwnik to nie idiota. Najłatwiejszy kierunek będzie przez niego najsilniej broniony. Nie można nie doceniać wroga. Podstawowy błąd, za który wielu słono zapłaciło.

Należy dołożyć wszelkich starań aby przeciwnik do ostatniej chwili nie znał miejsca i czasu kiedy go zaatakujemy. Im dłużej uda nam się to zachować w tajemnicy tym bardziej go zaskoczymy, poniesiemy mniejsze straty własne oraz oczywiście mamy większe szanse na powodzenie.

Miało być prosto, więc nie może być za długo, a o kontratakach, prowokowaniu do ataku itp. kiedy indziej w innym poście.

UXO

2012-01-27T23:19:00.001+01:00

UXO (Unexploded Ordinance)

Jeden z kilku rodzajów meldunku sytuacyjnego.

Ten dotyczy zgłoszenia o napotkaniu niewybuchu, miny lub pułapki (m.in. IED - Improvised Explosive Device). Zwykle, wynikiem złożenia takiego meldunku jest wysłanie do jego likwidacji pododdziału rozpoznania i rozminowania EOR/EOD (Explosive Ordnance Reconnaissance/Explosive Ordnance Disposal).

Raport UXO zawiera 9 linijek tak jak MEDEVAC:

9 Line UXO Report Request

LINE 1

Date time group discovered: (Command policy will dictate Local or Zulu time).

Czas napotkania/odkrycia niewybuchu.

LINE 2

Reporting Activity (UIC / Unit designation). Location: mandatory 8 digit grid: (include: landmarks, reference points, or street addresses).

Oznaczenie pododdziału i dokładna pozycja (koordynaty plus opis charakterystycznych punktów w terenie)

LINE 3

Contact Method: Radio Freq / Call Sign or Telephone Number. (If using phone number, provide name).

W jaki sposób można się skontaktować ze zgłaszającym (częstotliwość i callsign/nr telefonu i nazwisko).

LINE 4

Type of Ammunition: (Dropped, Projected, Placed, or Thrown).

Rodzaj niewybuchu z rozróżnieniem czy był to pocisk/bomba zrzucana, ładunek podkładany czy miotany ew. IED czyli improwizowany.

LINE 5

NBC Contamination: Yes or No, known or suspected NBC Contamination. If yes, report type of agent if known/ identified.

Skażenie ABC: Tak czy nie, w tym znane lub przypuszczalne. Jeśli znany jest rodzaj skażenia to łącznie z czynnikiem (nazwą).

LINE 6

Resources Threatened: (What resource is threatened - is it a critical asset?).

Czy i co jest w polu potencjalnego rażenia niewybuchu.

LINE 7

Impact on Mission: (How the UXO is affecting the mission).

Czy i w jaki sposób niewybuch ma wpływ na realizowane przez pododdział zadanie.

Bezpośrednio, znacząco (Immediate) - blokuje możliwości manewrowania pododdziału, uniemożliwia realizację zadania lub zagraża uszkodzeniem lub zniszczeniem sprzętu lub zasobów niezbędnych do wykonania realizowanego zadania.

Pośrednio (Indirect) - zmniejsza możliwości manewrowe pododdziału, spowalnia je lub zagraża uszkodzeniem lub zniszczeniem sprzętu lub zasobów potrzebnych do realizacji wyznaczonego zadania.

Nieznacznie (Minor) - zmniejsza możliwości manewrowe pododdziału lub zagraża uszkodzeniem lub zniszczeniem sprzętu lub zasobów niebędących niezbędnymi do wykonania realizowanego zadania.

Nie ma wpływu (No Threat) - ma mały lub żaden wpływ na możliwości lub zasoby pododdziału.

LINE 8

Protective Measures Taken: (Unit emplaced protective measures).

Jakie czynności zapobiegawcze wykonano (minimum 4C - patrz niżej).

LINE 9

Recommended Priority (Immediate, Indirect, Minor or No Threat).

Jaki priorytet rekomenduje zgłaszający. Musi on być m.in. adekwatny do wpływu na realizowane zadanie określonemu w 7-ej linii.

(Uwaga: w trakcie przekazywania meldunku wzdłuż łańcucha dowodzenia priorytet może zostać zmieniony. Zgłaszający powinien być o tym powiadomiony.)

Spotkałem się z dwoma schematami zachowania się (Battle Drill) w wypadku natrafienia na niewybuch.

IED/UXO Battle Drill - wg. FM 21-16 UXO Procedures tzw. 4 razy C:

Clear

Natychmiast opuścić teren potencjalnego rażenia niewybuchu. Wybuch może nastąpić w każdej chwili. Ponadto mogą być w bezpośrednim sąsiedztwie kolejne niewybuchy. To, ze nie nastąpił wybuch oznacza, ze w konkretnym czasie niespełnione zostały niezbędne do tego warunki (czegoś było za mało lub za dużo, coś było zbyt wilgotne lub zbyt suche itp.) Nie wiemy, kiedy te warunki mogą zostać spełnione i czy w obecnej chwili właśnie to nie następuje.

Cordon

Ustanowić kordon zabezpieczający teren na perymetrze rażenia. Zakłada się około 300m dla "małych urządzeń", 1000 m dla wielkości furgonetki i 2000m większych.

Control

Dozorować niewybuch obserwując czy nikt nie próbuje majstrować przy niewybuchu oraz utrzymywać ustanowiony kordon - bufor bezpieczeństwa.

Call

Złożyć meldunek o zauważeniu niewybuchu (9-line IED/UXO Report).

Drugi to reguła pięciu C opisana w artykule ppłk dr inż. Stanisława Kowalkowskiego, który został opublikowany na łamach Przeglądu Wojsk Lądowych nr 5 z 2009r.

Po wykryciu należy wykonać pięć kroków:

CONFIRM

Potwierdzić obecność podejrzanego urządzenia; jeżeli istnieje możliwość, z dużej odległości, zza ukrycia, używając np. lornetki i pod osłoną środków ogniowych.

CLEAR

Oczyścić teren wokół urządzenia, czyli ewakuować ludzi w promieniu minimum 300 m.

CORDON

Otoczyć, blokować teren w promieniu minimum 300 m. Osoby usuwane z rejonu zagrożonego powinny być losowo sprawdzane, aby uniemożliwić lub utrudnić potencjalnemu sprawcy odpalenie ładunku.

CONTROL

Kontrolować rejon zabezpieczony przed dostępem osób nieuprawnionych. Usiłowanie wejścia osób postronnych na otoczony teren należy meldować przełożonemu.

CHECK

Sprawdzić, czy w rejonie nie ma innych podejrzanych urządzeń.

Ponad powyższe i niezależnie od przyjętego schematu postępowania, w przypadku stwierdzenia występowania UXO/IED pod żadnym pozorem nie wolno:

– wpadać w panikę,

– dotykać niebezpiecznego (nieznanego) urządzenia/niewybuchu,

– zbliżać się lub zachęcać inne osoby do podchodzenia do urządzenia/niewybuchu,

– strzelać do urządzenia/niewybuchu.

Jeden z przykładów jak nie należy postępować z niewybuchem opisał na swoim blogu 11X-rey - LINK

2011-11-27T22:00:00.001+01:00

tactics and strategy - the difference

I've been asked by my friend to translate Polish version of this post to English.
Polish version still can be read here.

What is the difference between tactics and strategy?

Again drawing on my notes that I've made myself while reading the forum taktyka.net
I recommend reading the forum. Especially I like to read such people as Barbarossa@, Jakub and Bartek. Thank you, gentlemens (and perhaps the ladies, nevertheless these are online pseudonyms).

The division is really simple:
strategy: We define the goal.
tactics: We make everything to achieve it.
The rest is just a matter of scale and amount of people that commander have under his command.

And all these would be nice but there are three levels in this set - strategy, operations and tactics.

Going from the bottom:

Tactics
While looking for the definition of tactics once I have found a very simple one - "this is the way of using the force" (author, already mentioned Barbarossa@).

Operational Art
I've always had a big problem with a good and simple definition of this. I would tempted by the following: "to coordinate the use of force in pursuit to achieve the goal."

Strategy
It is a setting of the goal from a distant perspective, and an achievement of which can be reach through a series of operations.

The MDMP (military decision making process) or the NATO decision-making process is referred to as the process of defining the two points. Point A, the state in which we are, and point B, the state in which we want to be. The operational art is then the way of coming from one point to another. Tactics are the steps in this process.

We have to distinguish differences between tactics, operational art and strategy from tactical, operational and strategic levels of command. Tactics is determining a ways of fighting, strategy a way of reaching objectives. However, the military people are attaching these concepts to the levels of command. And so up to the battalion level it will be a tactic. At brigade, division and sometimes corpse it will be operational art. Finally at the level of the army or front it will be strategy. Generally at every level applies the same rules, only the scale is different.

The distinction between tactics, operational art and strategy comes from the beginning of the twentieth century. In the ongoing conflicts there were other tasks for the battalions, brigades and divisions than today. Generally, the lowest ranks that were capable of conducting independent operations were regiments or brigades. Currently, the progressive evolution in the organization of subunits have made the battalions structurally self-sufficient. The range of activities of brigades and divisions have moved from the realm of tactics to operations, and corpses to the operational and strategic levels (e.g. NATO operations in Afghanistan is under command of the corps-level - one day it has been at least the army or front / army group / theater activities).

There is always one level above strategy - policy. ;)

Inicjatywa, czyli co w taktyce jest ważne.

2011-11-09T21:24:00.000+01:00

Inicjatywa to jeden z decydujących czynników walki (wg. mnie najważniejszy choć nie jedyny, ale pozostałe są z nią w różnym stopniu i na różny sposób powiązane).

Jest to nieustające narzucanie przeciwnikowi swojej woli kształtując sytuacją na swoją korzyść. Walcząc nie ma co liczyć na to, że przeciwnik sam się nam podda. To my musimy go do tego skłonić. Utrata inicjatywy choć na chwilę powoduje, że sytuacja wymyka nam się z pod kontroli i powrót do sprzyjającego nam biegu wydarzeń (o ile możliwy) zwykle wymaga dużo wysiłku i ofiar z naszej strony. Nie raz też i czasu którego zawsze jest mało.

Przykład:

Jedna z pierwszych gier z serii Revolta. Dowodziłem oddziałami Straży Granicznej i z natury rzeczy pilnując odcinka granicy nie miałem inicjatywy po swojej stronie. To przemytnicy decydując gdzie i kiedy ze swoim towarem spróbują przekroczyć granicę mieli inicjatywę. Przegapiliśmy moment kiedy mogliśmy im w tym przeszkodzić i do końca już nie udało nam się jej przejąć. Efekt - pomimo dużego wysiłku i dużych strat własnych nie udało nam się przeszkodzić przeciwnikowi w realizacji jego celów ani nie osiągnęliśmy swoich. Choć przyznać trzeba, że chłopaki m.in. z grupy Task Force bardzo się starali i nie wiele zabrakło by ostatni szturm na wzgórze się udał.

Jakie są inne czynniki poza inicjatywą?

- celowość działań,
- zachowanie zdolności do dalszych działań,
- ekonomia sił,

- zaskoczenie,

- aktywność,

- manewr,

- elastyczność,

- koncentracja,

- mobilność,
- morale,
- wytrzymałość.

Podstawy taktyki cz.2 - atak

2011-11-02T19:31:00.000+01:00

Atak (czyli natarcie)

Powszechnie uważa się, że bez zaatakowania przeciwnika nie można ostatecznie z nim wygrać. Już jednak Sun Tzu twierdził, że nie musi być to atak w otwartej bitwie, ani, że jedna walna bitwa może nie być wystarczającym wydarzeniem do osiągnięcia finalnego zwycięstwa .

Każde działanie ofensywne powinno charakteryzować się następującymi cechami:

zaskoczeniem przeciwnika,
koncentracją sił własnych,
odpowiednim tempem działania,
śmiałością działania.

Nie zawsze w historii strona, która wyszła zwycięsko z potyczki dysponowała wszystkimi wyżej wymienionymi i czasami starczała tylko jedna taka cecha. Zakładać należy, ze im więcej tym lepiej.

Atak może być:

zaplanowany,
doraźny, czyli pewien spontan ;)

Zaplanowany atak jest zwykle poprzedzony rozpoznaniem, planowaniem i zmiękczaniem przeciwnika różnymi metodami. Ma swój harmonogram - do kiedy, co należy osiągnąć tak, aby utrzymać założone tempo działań, nie stracić inicjatywy i nie oddalić się za daleko od własnego zaopatrzenia. Może (a nawet powinien) poprzedzać inne dalej zaplanowane działania czyli przejście np. do obrony lub pościgu.

Doraźny, to wynik natknięcia się na przeciwnika i szybkie zaangażowanie go w walkę. Może być to wynikiem poszukiwania przeciwnika w celu zaatakowania go i rozpoznania jego sił oraz miejsc ich rozlokowania (rozpoznanie walką) lub wynikiem śmiałego działania przy wykorzystaniu okazji (bój spotkaniowy).

Jakie formy może przybrać takie działanie:

atak frontalny (ang. frontal attack),
przełamanie (utworzenie wyłomu w liniach obronnych przeciwnika, ang. penetration),
obejście (zaatakowanie od tyłu lub całkowite ominięcie przeciwnika, ang. turning movement),
oskrzydlenie (zaatakowanie z flanki - jednej lub obu na raz, ang. envelopment),
przenikanie (skryte działanie jednoczesnie w wielu miejscach mniejszymi siłami w celu przekroczenia linii obrony przeciwnika i atakowania na jego tyłach, ang. infiltration),
wprowadzające przeciwnika w błąd (atak pozorowany, ang. feint).

Na tej podstawie przy ataku możemy wyróżnić kilka podstawowych taktyk ofensywnych:

Atak z oskrzydleniem (flankowanie)

Taktyka ta polega na związaniu przeciwnika ogniem przez część naszych sił (tutaj A i C) w celu uniemożliwienia mu działania i jednoczesnym manewrowaniu resztą sił (B) tak aby zaatakować go w potencjalnym słabym punkcie i od strony gdzie tylko cześć jego sił może nas razić swoim ogniem i stawiać opór (2). Oczywiście stosunek sił może być różny (np. brak elementu C). Możliwe jest też jednoczesne oskrzydlenie z dwóch stron jeżeli sytuacja na to pozwala (oskrzydla C i B). Jest to podstawowy Battle Drill wielu współczesnych armii, choć wywodzi się z bardzo odległych czasów i była stosowana m.in. przez Hannibala około 200 lat p.n.e.

Koncentrowanie się przy ataku na wybranych elementach przeciwnika
i eliminowanie ich po kolei.

W tym przypadku stawiamy na ekonomie sił i koncentrujemy swój wysiłek za każdym razem w celu uzyskania jak najlepszego dla siebie stosunku. W ten sposób możemy uzyskać zwycięstwo nawet kiedy całościowy stosunek sił jest dla nas niekorzystny. Manewrujemy tak aby, po kolei za każdym razem dysponować w danym miejscu i czasie większymi siłami.

Wdarcie się w linie obrony przeciwnika i atakowanie go z jego flanki w takim wyłomie.

Czasami zdarza się też tak, że nie ma możliwości ominięcia przeciwnika i trzeba wbić się w jego linie obrony. Wówczas należy poszukać najsłabszego punktu w jego obronie. Zaatakować tworząc wyłom, a potem go powiększać niszcząc z flanki kolejne ogniwa obrony. Trudność takiej taktyki to unikanie tzw. worków ogniowych czyli wejścia w pozornie słabe miejsce i dostania się pod ogień przeciwnika z wielu kierunków. O samych workach ogniowych jeszcze będzie przy okazji obrony. Taktykę taką można przestudiować na przykładzie działań obu stron na tzw. froncie wschodnim w czasie II Wojny Światowej. Zarówno Niemcy jak i Rosjanie wpierw tworzyli wyłomy w liniach obrony przeciwnej strony a potem eksploatowali je dalej, aż do utworzenia tzw. kotłów gdzie w okrążeniu likwidowano wydzieloną grupę przeciwnika.

Kluczowe do sukcesu przy ataku (z resztą przy innych działaniach również) są:

Bardzo ważne jest aby umieć skupić wszystkie swoje siły we właściwym czasie i miejscu (zwykle w punkcie krytycznym).
Aby osiągnąć cel, atakując nie trzeba fizycznie zniszczyć każdego pojazdu i wyeliminować każdego człowieka przeciwnika. Prawdziwą sztuką taktyki jest mentalne pokonanie przeciwnika i zachowanie własnych zasobów (amunicja, paliwo, sprzęt, ludzie itd).
Rozpoznanie najsilniejszych punktów obrony przeciwnika i omijanie ich.
Rozpoznanie słabych punktów obrony przeciwnika i wykorzystanie tego.
Należy znać własne atuty i korzystać z nich.
Należy jasno określić główny kierunek natarcia i punkty jego ciężkości tak aby osiągnąć punkty kluczowe starcia. Ważne jest aby pamiętać też, ze główny kierunek natarcia może się zmieniać w czasie całej operacji.
Wszystkie twoje działania wspierające muszą mieć na celu wsparcie głównego kierunku działania tak aby zmaksymalizować wysiłek w osiąganiu głównego celu i realizowaniu zleconych zadań.
Bezwzględnie potrzebujesz czegoś w rezerwie abyś mógł zwiększyć efekt uzyskanego sukcesu lub aby mieć czym ratować sytuację w krytycznych chwilach.
Bardzo ważne jest właściwe rozpoznanie. Przy każdych działaniach niezbędne jest jak najszybsze rozpoznanie terenu i przeciwnika tak aby wykorzystać walory terenu i słabości przeciwnika szybciej niż on to zrobi.
Warto opracować wariantowy plan działania aby mieć wiele możliwości. Z chwilą kiedy skończą Ci się opcje zaczniesz być łatwiej przewidywalny i łatwy do pokonania.

Podsumowując

Atakuj zawsze szybko i zdecydowanie maksymalną ilością swoich sił najsłabszy możliwy punkt obrony przeciwnika.

Przyczyny niepowodzenia natarcia zwykle są dwie:

brak zdecydowania w działaniu (zaleganie),
niedostateczne siły do realizacji natarcia (rozciągnięcie sił w natarciu lub wybór złego miejsca do ataku).

Podstawy taktyki cz.1

2011-11-02T19:27:00.000+01:00

Taktyka to w uproszczeniu - sposób użycia siły.
Trochę więcej o tym w innym poście.

Siły tej możemy użyć aby:
1. atakować (nacierać)
2. bronić się

Generalizując, aby walczyć. Jak widać też, w zasadzie każdą z taktyk możemy określić jako ofensywną lub defensywną.
Tak, wiem, ze najlepsza obroną jest atak ;)

Podręcznikowo określa się, że podstawowymi rodzajami walki są:
- obrona,
- natarcie,
- działania opóźniające.

Te trzy działania (walkę) nazywa się działaniami rozstrzygającymi. Wyróżnia się tez jeszcze inne działania podstawowe, oraz poza rozstrzygającymi - pomocnicze i pokojowe, ale o tym kiedyś w innym poście.

Celem działań taktycznych jest zwycięstwo nad przeciwnikiem. Aby zwyciężyć każdy dowódca w czasie swoich działań musi lepiej od przeciwnika stworzyć i wykorzystać system podstawowych czynników walki jakimi są:

- rażenie,
- ruch,
- informacja.

Cel - końcowy wynik jaki zamierza się osiągnąć prowadząc dane działania zbrojne. Musi być określony możliwie jak najprościej i najjaśniej. Im bardziej zawiły cel naszych działań tym łatwiej się w ich trakcie pogubić i trudniej go osiągnąć.

W taktyce zwykle celem jest:
- bezpośrednie pokonanie przeciwnika,
- pozbawienie go woli walki,
- lub pozbawienie zasobów niezbędnych do jej kontynuowania.

Atakować możemy aby:
- zniszczyć coś (przeciwnika lub jakiś cel np. jego zaopatrzenie, most, złoża surowców),
- aby coś pozyskać (teren, zasoby, informacje, inicjatywę itp.),
- zmylić przeciwnika (tzw. atak pozorowany) lub związać go walką na jakiś czas.

Sam atak polega na gwałtownym uderzeniu na przeciwnika i szybkim, połączonym z umiejętnym manewrem i ogniem, posuwaniu się w głąb jego ugrupowania.

Bronić możemy mniej więcej tak samo:
- siebie lub innych naszych oddziałów
- terenu lub zasobów
- opóźniając działania przeciwnika i zapewniając czas na przygotowanie się do innych działań.
Ze względu na sposób rozegrania(zamiar) działań obronnych rozróżnia się:
- obronę ruchomą (manewrową, ang. mobile defence),
- obronę pozycyjną (ang. area defence lub position defence)

W następnych postach o podstawowych taktykach w obronie i ataku oraz o najważniejszym niezależnie od prowadzonych działań - inicjatywie.

TCCC, Levels of care - grafika

2011-10-31T22:49:00.000+01:00

Na potrzeby własne w LOK klub "Zwiad" i osób z klubem współpracujący zrobiłem kiedyś zestawienie w formie modnej ostatnio infografiki. Wtedy nawet nie wiedziałem, ze tak to się nazywa :)

Zapoznać sie mozna z tym na stronie Zwiadu.

survival czyli przezycie

2011-10-30T00:23:00.000+02:00

Jakoś tak wyszło, że nie wszyscy wybierając się na milsima czy nawet ot tak na jakiś turystyczny wypad zdają sobie sprawę z podstaw.
WAŻNE JEST ABY WIEDZIEĆ CO NAJPIERW NAS ZABIJE!
W sytuacjach ekstremalnych po kolei należy przeciwdziałać:
1. wyziębieniu organizmu - hipotermia,
2. odwodnieniu - pragnienie wcale nie jest dobra miarą,
3. głód,
4. Izolacja/ odseparowanie od innych.
Przeczytacie o tym w każdym podręczniku survivalu czy innego przeżycia w trudnych warunkach, ale widzieć trzeba o tym zawsze i oby nigdy ta wiedza nie była wam potrzebna. Jest to też lista, co wypadało by się nauczyć i przećwiczyć z umiejętności indywidualnych i zespołowych z zakresu survivalu przygotowując się na milsim.

meldowanie czyli jak to niektórzy raportowaniem nazywają

2011-09-12T23:26:00.001+02:00

Jest ileś różnych sposobów przekazywania wzdłuż kolejnych poziomów dowodzenia meldunków o sytuacji na polu bitwy. NATO posługuje się kilkoma podstawowymi meldunkami w formatach przyjętych od US Army. Podstawowy to raport o kontakcie i o skażeniach czyli ABC (lub NBC jak to w NATO).
Wymienić można 3D, ACE, SALUT (albo w skrócie SALT), MEDEVAC request, UXO i pewnie jeszcze kilka.
Po kolei o co w każdym chodzi poniżej.

3D to meldunek podawany dowodzącemu przez podkomendnych przy kontakcie:
Direction - kierunek
Distance - odległość
Description - opis
Całość ma się składać w zwięźle podaną informację o kontakcie z przeciwnikiem (wzrokowym czy ogniowym). Jak do was ktoś strzela a dowódca drze się aby meldować to o to mu chodzi.
Jest to podstawowy meldunek od którego chyba trzeba by zacząć ćwiczyć w każdym zespole. Bez tego każdy dowodzący będzie pod ostrzałem jak we mgle, a ty i twój oddział zostaniecie najprawdopodobniej wybici.

ACE oznacza
Ammunition - amunicja
Communication - komunikacja (zdolność, sprawność sprzętu) choć widziałem gdzieś kiedyś casualty czyli poszkodowani, w znaczeniu ranni, zdolni i niezdolni do walki
Equipment - wyposażenie (ważne głównie pod kątem wykonywanego zadania)
Jest to meldunek "stanu posiadania" podawany na żądanie dowodzącego. Zwykle przy reorganizacji lub co jakiś czas. Pozwala dowodzącym być na bieżąco z sytuacją w oddziale.

SALUT podaje się po kontakcie wyższemu szczeblowi dowodzenia aby zameldować o tym co się wydarzyło, co widzieliśmy.
S - size - wielkość, ilość przeciwnika, wystrzelonych do nas pocisków, zauważonych pojazdów itp.
A - activity - aktywność przeciwnika, co robił, w jakim kierunku
L - location - pozycja, współrzędne (zwykle GEOREF lub MGRS)
U - unit lub uniform - rodzaj jednostki, przynależności itp.
T - time - czas obserwacji, wydarzenia.

MEDEVAC - rozpisze w oddzielnym poście. Jest to tzw. 9-liner czyli dziewięciolinijkowiec podawany przez radio w celu wezwania ewakuacji medycznej.

UXO - (Unexploded Ordnance) meldunek o napotkaniu niewybuchu lub min czy pułapek. Również zawiera 9 linijek i zasługuje na trochę szersze opisanie w oddzielnym poście - tutaj.

Małe uzupełnienie. Tak jest coś takiego jak SitRep. Nie spotkałem się z jednym wzorcem na taki meldunek. Generalizując jeśli wyższa szarża żąda SitRep to jest to skrót od Situation Report czyli raport o waszej sytuacji. Może to dotyczyć stanu oddziału po bezpośrednim kontakcie z przeciwnikiem, stanu zaawansowania realizacji zadania itp.

Combined Arms na poziomie plutonu i kompanii cz. 3

2011-07-26T19:40:00.002+02:00

To jest trzecia część z trzech na które składa się cały artykuł.

Pierwsza część znajduje się tutaj.

Druga część znajduje się tutaj.

Teraz, kiedy przedstawione zostało, kto co robi w plutonie piechoty, opisze, jak różne systemy broni powinny działać razem oraz jak współdziałają zespoły takie jak snajperów i broni wsparcia.

Strzelcy z M4, którzy z reguły stanowią większość zespołów ogniowych pokrywają skutecznie strefą od 0 do 300 metrów od linii własnej. Grenadierzy i Strzelcy Wyborowi (Designated Marksmen – DZM) mają większy zasięg skuteczny. Jest to od około 65 metrów dla granatników do 350 metrów dla celów obszarowych. Strzelec Wyborowy może, w zależności od typu karabinu, bez większego problemu skutecznie razić cele do około 500 metrów. Dyskutowane jest czy M16 jest bardziej przydatne dla tego typu żołnierza, jako znacznie lżejsze, a także z natury bardziej dokładne niż M14.

Zespoły z M240 dysponują największym skutecznym zasięgiem w porównaniu do każdego innego typu broni jakim dysponuje pluton lekkiej piechoty. Rozstawione na własnych dwójnogach, są zdolne do rażenia celów punktowych do 600m, a celów powierzchniowych do 800 metrów. Po rozstawieniu na statywie, ich zasięg wydłuża się do 800m dla celów punktowych i 1100 metrów dla powierzchniowych. Lekkie plutony piechoty mają na wyposażeniu dwa takie karabiny. Plutony Rangersów mają 3 Mk.48, co jest możliwe z uwagi na to, że są znacznie lżejsze w porównaniu do M240, choć w dalszym ciągu stosują wzór trzech zespołów, jeśli zostanie im wydany M240B.

Jak widać mamy, więc dość spójny system ogniowy. Strzelcy i Dowódcy Zespołów / Drużyn mogą dokładnie razić cele do 300m, grenadierzy do 350, strzelcy z SAW (M249) wyposażonymi w długą lufę, M14 EBR oraz w M16s mogą razić do 600m. Załogi M240 mogą razić cele do pełnego kilometra. Jak widać jest to spójny system uzupełniający się na wzajem. Jeśli istnieje potrzeba rażenia celów na większe odległości powinno to być realizowane z zastosowaniem cięższych środków ogniowych, które omówię teraz.

Pierwszy o wyjątkowo dużym zasięgu środek ogniowy natychmiast dostępny dla kompanii piechoty to moździerz 60mm - M224. Na podstawie, w trybie pośrednim, ma minimalny zasięg 70m i maksymalny zasięg 3490 metrów. Przy prowadzeniu ognia ręcznego minimalny zasięg to 75m i maksymalny to 1340 metrów. Kompania piechoty dysponuje dwoma takimi moździerzami i zazwyczaj każdy żołnierz w kompanii nosi do niego 2 sztuki amunicji. Tak było w mojej kompanii, gdzie w Afganistanie na każdą misję w sumie nosiliśmy około 100 pocisków na broń. Jeśli moździerze są bezpośrednio przypisane do plutonu, to w razie potrzeby jego maksymalny skuteczny zasięg rażenia przeciwnika rozszerza się do prawie 4 km i to o szybkości prowadzenia ognia w trybie 20 pocisków na minutę aż do wyczerpania amunicji. Moździerze są też często używane w trybie ognia bezpośredniego. Wówczas ich zasięg drastycznie spada, ale i wtedy są skuteczną bronią, możliwą do szybkie użycia i o zasięgu prawie dwóch kilometrów. Takie ich stosowanie znacznie redukuje masę. Najcięższa jest podstawa, której wówczas się nie używa. M224 waży 46 funtów z użyciem podpór i podstawy, ale zaledwie osiemnaście w trybie ognia bezpośredniego. Moździerzy można również użyć, aby zablokować wycofującego się przeciwnika prowadząc ogień z wcześniej ustalonych punktów ogniowych, a które przy wcześniejszym ich przygotowaniu umożliwiają otwarcie niemal natychmiastowego ognia do przeciwnika.

Kompanie piechoty które poruszają się na wozach typu Stryker, a które teraz stanowią jedną trzecią lekkich i średnich oddziałów sił armii Stanów Zjednoczonych, mają również zintegrowany zespół snajperski. Zespół ten ma na stanie granatnik M203, karabin dalekiego zasięgu (LRSR) Barrett M107 cal.0,50 i karabin snajperski M2010/M24. M107 umożliwia prowadzenie skutecznego ognia do około 1800 metrów (rekordowe strzały takie jak kanadyjskiego snajpera w Afganistanie na odległość 2700 metrów, są możliwe, ale oficjalny celny zasięg to 1800m). M24/M2010 pozwala na precyzyjny ogień do około 1000 m dla M24 i do 1500 m dla M2010. Zespoły snajperów są zazwyczaj używane w ramach wsparcia ataku, blokowania potencjalnych dróg odwrotu lub do prowadzenia obserwacji ruchu przeciwnika z i do danego obiektu. Mogą działać w połączeniu z zespołami moździerzy, kierując ich ogniem. Pozwala to na obserwowanie i rażenie przeciwnika bez zdradzania swojej pozycji w wyniku prowadzenia ognia z broni własnej.

Istnieją oczywiście inne systemy broni - samoloty, helikoptery, uzbrojone UAV, haubice itd. zapewniające ogień wsparcia w czasie różnych misji, ale oprócz wyjątków, kiedy dowództwo wyższego szczebla nie uzna je za absolutnie konieczne nie są one dostępne.

Combined Arms na poziomie plutonu i kompanii cz. 2

2011-07-26T19:39:00.006+02:00

To jest druga część z trzech na które składa się cały artykuł.
Pierwsza część znajduje się tutaj.

Dwa zespoły ogniowe tworzą drużynę (squad), z dziewiątym członkiem, jako dowódcą drużyny (Squad Leader -SL), którego zadaniem również nie jest bezpośrednie prowadzenie ognia z broni własnej, a manewrowanie obydwoma zespołami z wykorzystaniem cech terenu na swoją korzyść. Drużyna może dodatkowo mieć dołączony swój własny 3-osobowy zespół wsparcia wyposażony w M240B. W takim zespole celowniczy nosi KM, a dwóch pozostałych wyposażonych w karabinki m4 zapas amunicji i podstawę do KM-a.

Pluton składa się z trzech drużyn manewrowych, jednej drużyny wsparcia (dwa 3-osobowe zespoły z M240B i dowódca drużyny), radiooperator (RTO), ratownik medyczny lub bardziej wyspecjalizowany medyk pola walki (MD), dwóch wysuniętych obserwatorów ognia (Forward Observer -FO) odpowiedzialnych za naprowadzenie ognia wsparcia, dowódcy plutonu i sierżanta plutonu. Pluton piechoty, może zostać wzmocniony przez dodatkowe wyspecjalizowane zespoły w postaci saperów (Combat Engineers), techników EOD (saperów od materiałów wybuchowych), przewodników psów, itp. w zależności od specyfiki wyznaczonego zadania. Największy stan osobowy mojego plutonu, jaki był kiedykolwiek to było 59 żołnierzy wraz z załącznikami.

Dowódca plutonu jest odpowiedzialny za manewrowaniem poszczególnymi drużynami manewrowymi, natomiast sierżant plutonu kieruje drużynami wsparcia (moździerze, M240B, itp.), jak również jest odpowiedzialny za punkt zbiórki rannych (CCP - Casualty Collection Point).

Najbardziej podstawową procedurą (taktyką) na polu walki (Battle Drill), z której pozostałe się wywodzą, jest atak drużyny/reakcja na kontakt.
W tej procedurze jeden zespół działa, jako baza ogniowa, zwykle jest to zespół najbardziej wysunięty do przodu w kierunku przeciwnika. Jego zadaniem jest ustalenie pozycji przeciwnika, przyblokowanie i uniemożliwienie manewrowania po przez położenie na niego silnego własnego ognia. Pozostałe zespoły mają za zadanie oflankować przeciwnika z lewej lub prawej, w zależności od tego, których z tych kierunków oferuje lepszą osłonę i ukrycie.

Schemat ten przez przeskalowanie przekłada się do rozmiarów plutonu, reagującego na kontakt z jedną (lub więcej) drużyną wraz z sekcją karabinu maszynowego działających, jako baza ogniowa i pozostałymi drużynami flankującymi przeciwnika.
Tą podstawową taktykę można zaobserwować we wszystkich zachowaniach Piechoty US Army na polu bitwy. Atak plutonu w mieście również polega na ustawieniu jednego oddziału zajmującego budynek i tworzącemu bazę ogniową dla pozostałych drużyn, które kolejno przejmują tą funkcję. Całość powtarza się aż do opanowania danego terenu.

Czytaj trzecią część - tutaj

Combined Arms na poziomie plutonu i kompanii cz. 1

2011-07-26T19:35:00.004+02:00

Jakiś czas temu w ramach szukania różnic między Join Task Force a Combined Arms natrafiłem na ciekawy artykuł.

Combined Arms na poziomie plutonu i kompanii

[Jest to post z bloga Firearmsblog napisany przez Charles222, piechura Armii Stanów Zjednoczonych, który w swojej wojskowej karierze m.in. dowodził plutonem lekkiej piechoty US Army (11-B/light Inf).]
Tłumaczenie i dopiski moje własne
Combined Arms - w tłumaczeniu to system ogniowy, czyli połączenie różnych możliwości rażenia w jeden system.

Ten artykuł jest próbą wyjaśnienia, jak walczy pluton piechoty US Army, zarówno samodzielnie, jak i w ramach kompanii. Będzie to opis podstaw użycia indywidualnej siły ogniowej, manewru oraz użycia broni wsparcia. Został on podzielony na kilka postów.

Po pierwsze, podstawową jednostką jest zespół ogniowy (ang. fire team). Składa się z czterech ludzi: strzelca (R), dowódcy zespołu (TL), grenadiera (GR) i strzelca LKM-u lub KM-u (AR).

Strzelec (Rifleman – R) jest najbardziej uniwersalnym pod względem użyteczności członkiem w zespole. Uzbrojony jest w najlżejszą i najbardziej poręczną broń i towarzyszącą temu najlżejszą amunicję. Często ma jednak inne dodatkowe zadania na polu walki, takie jak ratownik medyczny (Combat Lifesaver), „eksplorator wrażliwych instalacji” (Sensitive Site Exploitation), lub ogólne obciążony jest dodatkowym wyposażeniem zespołu lub drużyny, takim jak lornetka, dodatkowa amunicja dla zespołu, amunicja do moździerza itp. Jego zadanie w walce polega na szybkim i celnym rażeniu przeciwnika z wykorzystaniem broni własnej. Może on być wyposażony w podstawowy karabinek M4 (ewentualnie z celownikiem optycznym ACOG, jeśli jest taki dostępny, a częściej z celownikiem kolimatorowym M68 lub Eotech Holographic Weapon Sight) lub w sytuacjach, w których wymagany jest większy zasięg w specjalistyczny wariant M16 lub M14 EBR (Enhanced Battle Rifle) z odpowiednim celownikiem optycznym.

Team Leader (TL) jest dowódcą zespołu. Prawie zawsze ma stopień specjalisty lub sierżanta (klasa E-5). Jego bronią także jest podstawowy wariant M4, zazwyczaj z ACOG-iem. W niektórych jednostkach ma na swoim wyposażeniu podwieszany granatnik. Duża ilość podoficerów lekkiej piechoty uważa, że M203 czy M320 jest niewłaściwą bronią dla lidera zespołu, który w myśl doktryny walki US Army ma bezpośrednio kierować ogniem członków swojego zespołu oraz manewrować całym zespołem, a nie zajmować się prowadzeniem ognia z własnej broni.

Grenadier (GR) to nierzadko najmłodszy po strzelcu członek zespołu, choć nie jest to żadną ustaloną regułą. Uzbrojony jest w karabinek M4 z granatnikiem M203 lub M320. Najlepszym celownikiem dla niego jest Eotech, gdyż ACOG i M68 blokuje celowanie z podnoszonych przyrządów celowniczych granatnika. Zazwyczaj nie ma innych dodatkowych funkcji, ponieważ oprócz podstawowej amunicji do karabinka nosi od 12 do 48 sztuk amunicji do samego granatnika. Zwykle amunicja ta jest różnego typu i przeznaczenia (HE, HEDP, Dymne, Parachute Flare i Star Cluster to najczęstsze). Jego zadaniem w czasie walki jest prowadzenie pośredniego ognia do około 350m i 150m do celów punktowych. Promień rażenia to około 5m.

Strzelec KM lub LKM (Automatic Riflman – AR) dysponuje najbardziej skuteczną bronią do rażenia siły żywej w zespole. Zwykle jest to M249 Squad Automatic Weapon. Chociaż może być zasilany z taśmy jak M240B Medium Machine Gun to na tym podobieństwa się kończą. SAW jest całkowicie inaczej stosowany niż M240. Podczas, gdy plutonowe M240-ki są podstawą wydzielonych zespołów broni wsparcia (zwykle dwu do trzy osobowych), M249 jest indywidualną bronią danego strzelca i jest traktowana jako taka. Nie jest głównym filarem zespołu ogniowego, ale raczej jego częścią składową. Zadaniem strzelca KM jest zapewnienie ognia do celu punktowego do 600m, a do celów powierzchniowych do 800m. Zazwyczaj strzelcy takiej broni noszą między 600 i 1000 sztuk amunicji. Jeśli nosi zapasowe lufy to zwykle jest to tylko jedna, długa, jako uzupełnienie do standardowej krótkiej.

Czytaj drugą część - tutaj.

48h w 2011

2011-03-23T00:16:00.004+01:00

Zainteresowani pewnie już wiedzą - w tym roku będzie kolejna edycja jednego ze starszych w naszym kraju (a ciągle organizowanych) milsimów. Mam tu na myśli oczywiście pomorskie "48h". Oto co dostałem od organizatorów:

MilSim 48h V edycja 2011
Niezwykle nam przyjemnie zaprosić Was na piątą już edycję MilSim 48h!
Tradycyjnie już, gra będzie rozegrana na terenie Borów Tucholskich. Będzie trwać 48h i będzie symulacją działań jednostek regularnej armii dwóch państw, będących w stanie konfliktu zbrojnego!
W grze udział wezmą dwie strony, które stacjonować będą w stałych bazach i z nich będą realizować swoje zadania, w oparciu o rozkazy w systemie TLP.

TERMIN: 15-17 lipca 2011
ZGŁOSZENIA za pomocą formularza zgłoszeniowego przyjmujemy do 15 czerwca 2011.
Zgłaszać mogą się wyłącznie ekipy minimum 4 osobowe. Ze względu na specyfikę symulacji typu milsim, ekipy które nie brały nigdy udziału w grach organizowanych przez nas, prosimy o wcześniejszy kontakt celem weryfikacji.
Liczba miejsc jest ograniczona!

INFORMACJE - dalsze informacje i kontakt z nami poprzez FORUM GRY.

pozdrawiamy
Ekipa MilSim 48h!

Tradycyjnie już też całość jest poprzedzona jednym (a może nie?) mniejszym milsimem:

Preludium do "48h", czyli MilSim RIVER RIDE!przez Lesław 2011-03-22, 22:08
Informujemy, że 9-10 kwietnia 2011 odbędzie się 24-godzinny milsim "River Ride".Gra będzie swego rodzaju preludium do MilSim 48h w lipcu.Milsim jest zaplanowany na działania typowo SF w trudnym terenie. Jeśli Twoja ekipa chciałaby uczestniczyć w milsimie, to zgłoszenie ekipy wyślijcie na admin[malpa]milsim.plLiczba miejsc jest bardzo ograniczona!

Info:
Termin: 9-10 kwietnia 2011 - 24h!- Start - 1200 09APR2011- End - 1200 10APR2011- Wpisowe 20zł (zbierane na miejscu przy odprawie).- Piro - zakaz (Rezerwat)- Łączność - No GSM! Bazujemy RF-10 i podobnych, a PMR i inne do łączności wewnątrz teamu.
Sytuacja: Właściwie to będzie misja ratunkowa... Szczegóły w opracowaniu... (wkrótce)

Po mojemu zapowiada się ciekawie. :)

Więcej należy szukać na: