Mimesis na małym ekranie

Quick recap #17

2013-03-04T21:25:00.002+01:00

Jako, że ostatnio swój serialowy czas niemal w całości poświęcam "Felicity", w dziesiejszym zestawieniu znalazły się tylko trzy tytuły: "Arrow", "Smash" i "Switched at Birth".

UWAŻAJCIE NA SPOILERY

Arrow 1x16 - "Dead To Rights"

Tym razem scenarzyści "Arrow" naprawdę się postarali, prezentując nam wyśmienity odcinek, w którym nie zabrakło akcji, momentów zaskoczenia i solidnego cliffhangera Po raz pierwszy od dłuższego czasu mogliśmy również oglądać autentycznie interesujące sceny z udziałem Tommy'ego i Laurel, dla których jak się okazuje jest jeszcze sensowne miejsce w serialowej fabule.

"Dead To Rights" skupił się przede wszystkim na ochronie Malcolma przed planowanym zamachem. Wątek został rozpisany w zgrabny sposób i wyciśnięty przez scenarzystów niczym cytryna, angażując w przedstawione wydarzenia poszczególnych bohaterów. Twórcy zdecydowali się bliżej przyjrzeć relacji Tommy'ego z ojcem, co moim zdaniem wyszło im całkiem dobrze, zwłaszcza na tle wcześniejszych rodzinnych dramatów Queenów. Przyjemnie było również zobaczyć w akcji Chinę White, która mam nadzieję jeszcze nie raz pojawi się w serialu.

Najbardziej jednak ucieszył mnie fakt wyjawienia przez Olivera swej sekretnej tożsamości Tommy'emu. Jestem bardzo ciekaw jak wpłynie to na ich przyjaźń, tym bardziej, że młody Merlyn, pewnie wkrótce odkryje tajemnicę dodatkowej działalności swojego ojca i będzie zmuszony opowiedzieć się po którejś ze stron.

Pozytywnie, choć nieco mniej emocjonująco, odebrałem również zakończenie odcinka i wizytę matki Laurel. Mam szczerą nadzieję, że scenarzyści mają już dla niej przygotowaną interesującą rolę w serialowej układance, zwłaszcza, że do Alex Kingston mam spory sentyment.

Podsumowując, najnowszy odcinek "Arrow" to moim zdaniem jeden z lepszych epizodów w całej, krótkiej historii serialu. Życzyłbym sobie i Wam, by kolejne odsłony utrzymały co najmniej zbliżony poziom.

Switched at Birth 2x08 - "Tight Rope Walker"

W minionym tygodniu historia losów zamienionych po urodzeniu dziewczyn i ich rodzin została niemal całkowicie zdominowana przez powracającą do alkoholowego nałogu Reginę. Zachowanie Bay, która początkowo podzieliła się swoimi obawami z Daphne, a później zdecydowała się na szczerą rozmowę z Zane'm, odebrałem bardzo pozytywnie.

Najbardziej chyba jednak podobały mi się wybuch wściekłości i późniejsza skrucha Reginy, które ku memu zadowoleniu nie zakończyły się porzuceniem przez nią świeżo obudzonego nałogu. Co daje nadzieję na interesujący rozwój wydarzeń w przyszłości.

W "Tight Rope Walker" interesująco wypadła również historia Daphne, która musiała wybrać pomiędzy własnymi przekonaniami (które swoją drogą zostały widzowi bardzo solidnie wyłożone przez Melody), a lojalnością wobec Katherine.

Decyzja komisji o zamknięciu Carlton również bardzo pozytywnie mnie zaskoczyła. Mam również szczerą nadzieję, że dzieciakom i rodzicom nie uda się ocalić szkoły, i że serialowi bohaterowie ponownie zostaną postawieni w obliczu nowych, interesujących problemów.

Podsumowując, najnowszy odcinek "Switched at Birth" mimo, iż nie wyróżnił się niczym szczególnym oceniam dobrze. Serial nadal potrafi dostarczyć mi sporo niewymagającej rozrywki i pozwala skutecznie się zrelaksować.

Smash 2x04 - "The Song"

W najnowszym odcinku "Smash" mogliśmy obserwować losy pewnego utworu muzycznego, a ściślej kawałka "I Can't Let Go" skomponowanego przez Kyle'a i Jimmy'ego, którzy dostali szansę od poszukującego inspiracji Dereka. Pozytywnie oceniam tutaj zwłaszcza szczęśliwe zakończenie wątku, które wypadło całkiem przekonująco i nawet trochę mnie wzruszyło. Sam kawałek również wpadł mi w ucho, dzięki dobrej linii melodycznej i wyrazistemu wokalowi Jennifer Hudson.

Z pozostałych wątków przedstawionych w "The Song", najlepiej oceniam rozwój historii Eilenn, która została zmuszona oddać "Bombshell" pod opiekę Jerry'ego. Jestem bardzo ciekaw jak w obliczu nowej sytuacji zachowają się Julia, Tom i Derek. Czy zdecydują się pozostać przy projekcie i współpracować z nowym producentem, czy też kierowani lojalnością zastrajkują?

Po cichu liczę, na szybki powrót Eileen (który jest raczej pewien) i jej wymuszoną współpracę z byłym małżonkiem. Najbardziej jednak podobała mi się ostatnia scena epizodu i fakt, że to Ellis jest tajnym pomocnikiem Jerry'ego. Myślę, że gościny występ Jamie'go Capero może wypaść bardzo ciekawie.

Na koniec wrzucam jeszcze kawałek "Everydoby Loves You Now" w wykonaniu Jennifer Hudson i Andy'ego Mientusa, który podobnie jak przed paroma tygodniami jego kolega z planu, zaskoczył mnie świetnym wokalem.

Pretty Little Liars 3x21 - "Out of Sight, Out of Mind"

2013-02-28T21:15:00.002+01:00

W zeszłym tygodniu uznałem, że "Pretty Little Liars" nieco obniżyło loty, a jak było tym razem? Czy scenarzyści zdołali mnie czymś zaskoczyć lub chociaż zainteresować?

DALEJ SPOILERY

Niestety nie. Choć z pozoru działo się sporo, to tak naprawdę, nie dowiedzieliśmy się nic konkretnego. Podczas seansu nie towarzyszyły mi również żadne emocje, a na dodatek momentami wiało kiczem.

Ale po kolei. W "Out of Sight, Out of Mind" każda z bohaterek serialu dostała od scenarzystów całkiem spory wątek. Zacznijmy od Arii, która zaczęła uświadamiać sobie, że przeprowadzka Maggie z synem do Rosewood odbije się na jej związku z Ezrą bardziej dotkliwie, niż dotychczas sądziła. Hanna z kolei starała się uporać z dowodami podesłanymi przez "A" w sprawie potrącenia Waldena. Na pomoc wezwała Emily, która dodatkowo wybrała się na spotkanie z Toby'm.

I tutaj przechodzę do najsłabszych elementów odcinka, które w porównaniu nawet na tle powyższych wątków prezentują się bardzo słabo. Po pierwsze reakcja dziewczyn na wieść o tym, że Toby był członkiem A-Teamu całkowicie mnie zawiodła. Nie okazały bowiem Spencer żadnego wsparcia, czego z całą pewnością nie można usprawiedliwić zaskakującą nowiną, tym bardziej, że widziały w jak kiepskim stanie była ostatnio ich przyjaciółka.

Najgorzej oceniam jednak samo rozwiązanie historii Spencer i jej nerwowe załamanie, które w ogóle mnie nie przekonało. Dziewczyna nie raczyła bowiem nawet sprawdzić czyja twarz znajduje się pod kaskiem. Powinna już przecież dokładnie wiedzieć, że podrobienie tatuażu to dla 'A' nic trudnego, zwłaszcza, że Toby mógł maczać palce w ukartowaniu całej sytuacji.

Podsumowując, myślę, że scenarzyści mieli dobre intencje pracując nad "Out of Sight, Out of Mind". Chcieli nas zaskoczyć i postawić przed nami interesujące pytania. Ze mną jednak im nie wyszło.Mimo to wierzę, że mają jeszcze jakiegoś asa w rękawie, z którym po prostu czekają do finału.

Na deser zapowiedź następnego odcinka:

Sentymentalnym okiem cz. 10 - Roswell

2013-02-27T21:19:00.002+01:00

Podczas przygotowywania rankingu czołówek przypomniałem sobie o kolejnym serialu młodzieżowym, do którego mam spory sentyment. Mowa tutaj o "Roswell", opowiadającym historię szóstki licealistów, których połączyła wspólna tajemnica. Stąd też zapewne wziął się polski podtytuł serialu: "W kręgu tajemnic". Produkcja powstała na podstawie cyklu książek "Roswell High" Melindy Metz, których lektura sprawiała mi nie mniejszą przyjemność.

Początkowo to właśnie szóstka bohaterów, próbujących ukryć ważną tajemnicę przed szeryfem i jego synem, stanowiła trzon fabularny serialu. Później jednak pojawiła się nowa bohaterka, jeden z członków paczki został uśmiercony przez scenarzystów, a reguły gry uległy znaczącym zmianom. Jaki sekret skrywali bohaterowie tej "nieziemskiej" produkcji? Otóż troje z nich było kosmitami. Choć to pewnie już wiecie;)

DALEJ MOŻLIWE DROBNE SPOILERY

Poza wspólnymi misjami serialowych bohaterów, polegającymi głównie na utrzymaniu wspomnianego sekretu lub poznaniu nowych faktów, w "Roswell" nie mogło zabraknąć również typowych dla młodzieżowej produkcji wątków miłosnych. I tak na główną parę serialu wykreowani zostali Liz i Max, których uczucie musiało dostać rzecz jasna szczęśliwe zakończenie w finałowym odcinku. Szkoda, że równie łaskawie twórcy nie potrakotwali chociażby Isabel, która nie wiedzieć dlaczego porzuciła męża, by wieść "kosmiczne" życie u boku brata i jego wybranki. Pamiętam, że to właśnie rozwiązanie wątku Isobel najbardziej mnie zdenerwowało, podczas oglądania ostatniego odcinka "Roswell".

Dziś po latach kiedy wspominam tę produkcję z wielkim sentymentem, zastanawiam się czy byłbym jeszcze w stanie do niej wrócić. Pamiętam, że kiedyś bardzo lubiłem Liz, Maxa i Isabel. Największą sympatią darzyłem jednak Marię, która moim zdaniem wprowadzała do serialu najwięcej pozytywnej energii. Początkowo kibicowałem jej związkowi z Michaelem, lecz później chłopak o duszy buntownika zaczął mnie irytować swoją głupotą i brakiem wyrazu. Z kolei za Alexem nigdy nie przepadałem jakoś szczególnie, więc nie odczułem jego braku w ostatniej odsłonie serialu, który doczekał się jedynie trzech sezonów.

Do dziś pamiętam pierwsze zapowiedzi "Roswell" na Polsacie z kawałkiem "Here With Me" w tle. To właśnie muzyka i tajemniczy klimat promującego filmiku zachęciły mnie wówczas do nocnych seansów. Serial nadawano bowiem w niedziele o nieludzko późnej porze. Wiem, że wtedy było warto męczyć się na poniedziałkowych lekcjach i walczyć ze zmęczeniem. Ale czy dziś "Roswell" nadal potrafiłby mnie zainteresować? Trudno mi ocenić.

Wspominam go jednak bardzo dobrze, bo wtedy dostarczał mi naprawdę sporo rozrywki, a jego bohaterowie przekonali mnie do siebie. Może ktoś z Was oglądał go ostatnio i podzieli się wrażeniami?

Serialowe premiery: Golden Boy

2013-02-25T21:22:00.003+01:00

Jestem właśnie świeżo po pilocie nowego, policyjnego dramatu CBS pt. "Golden Boy" z Theo Jamesem w roli tytułowej. Produkcja, którą stacja promowała dość oszczędnie ma w sobie moim zdaniem potencjał na całkiem dobry serial.

DALEJ MOŻLIWE DROBNE SPOILERY

O czym jest "Golden Boy"? Serial skupia się na najmłodszym w historii komisarzu nowojorskiej policji - Walterze Clarku (w tej roli James), który został awansowany już w wieku 34 lat, a kolejne odcinki mają przed nami odsłonić poszczególne etapy jego policyjnej kariery. I właśnie ten aspekt stanowi moim zdaniem największą siłę pomysłu twórców, którzy zdecydowali się na pierwszy plan wysunąć głównego bohatera i jego historię, dla której pojedyncze sprawy kryminalne mają tak naprawdę być jedynie tłem.

Ciekawie zapowiadają się także relacje tytułowego bohatera z jego współpracownikami z wydziału zabójstw, do którego został właśnie na własne życzenie przeniesiony. Określany mianem złotego chłopca Walter będzie bowiem musiał nauczyć się odróżniać prawdziwych przyjaciół, od tych którym szybki rozwój jego kariery jest wyraźnie nie na rękę. Ciekawie wypada tutaj zwłaszcza nowy partner Clarka - Don Owen (w tej roli znany z m. in. "Pushing Daisies", "Boston Public" i "Human Target" Chi McBride), który będzie musiał nauczyć młodego kolegę pokory, która jak się okazuje jest w pracy policjanta nie mniej ważna od odwagi czy sprytu.

O ile jestem przekonany, że Owen będzie wspierał głównego bohatera w zawodowych poczynaniach, o tyle zagadką pozostają dla mnie intencje Tony'ego Arroyo (granego przez Kevina Alejandro - "True Blood", "Southland", "Ugly Betty"), który wyraża podziw w stosunku do nowego kolegi, równocześnie sprawiając wrażenie zazdrosnego o szybki rozwój jego kariery.

W stałej obsadzie produkcji znajduje się również Sella Maeve (epizodyczne występy m. in. w "Gossip Girl", "Housie" czy "Chirurgach"), która wciela się w uzależnioną od narkotyków siostrę Waltera, będącą dla niego żywym wspomnieniem ciężkiego dzieciństwa w patologicznej rodzinie, które paradoksalnie dało mu siłę i motywację do pracy w policji.

Podsumowując, pierwszy odcinek nowego dramatu CBS, oceniam całkiem dobrze, gdyż daje nadzieję na interesującą historię, która ma szansę rozwinąć się w atrakcyjnym kierunku. Myślę, że droga przez siedem lat policyjnej kariery Waltera Clarka, może zafundować mi sporo rozrywki. Pytanie tylko w jakim kierunku pójdą twórcy i czy pozostaną wierni idei, którą zaprezentowali w pilotowym odcinku. Jeśli bowiem postawią na rozwiązywane sprawy kryminalne, mogą zabić naprawdę ciekawy pomysł. Szczerze liczę jednak na sporą dawkę intryg w wykonaniu nowojorskiej policji, które mogłyby skutecznie napędzić ten serial.

Jak będzie zobaczymy. Niestety procedurale mają to do siebie, że bardzo trudno ocenić je po jednym odcinku. Dlatego też sam pilot uważam za dobry, a serial traktuję w kategoriach niewiadomej, którą póki co mam ochotę odkryć. Czy Wam polecam? Jeśli lubicie policyjne klimaty, to tak. Myślę jednak, że warto poczekać na wyniki oglądalności, by nie przywiązywać się do tytułu, który może zostać wkrótce anulowany.

Niżej wrzucam trailer serialu:

Quick recap #16

2013-02-24T19:38:00.000+01:00

Dziś do mojego zestawienia serialowego załapało się sześć tytułów: "The Vampire Diaries", "Arrow", "The Following", "Once Upon a Time", "Pretty Little Liars" i "Chirurdzy".

UWAŻAJCIE NA SPOILERY :)

The Vampire Diaries 4x15 - "Stand By Me"

Po słabym odcinku i mocnym cliffhangerze z poprzedniego tygodnia przyszła pora na kolejną odsłonę perypetii wampirów z Mystic Falls, która skupiła się przede wszystkim na żałobie po śmierci Jeremy'ego. I choć ten opis wydaje się niezbyt interesujący, to jednak "Stand By Me" był moim zdaniem bardzo udanym epizodem. Mimo iż nie byłem, tak jak większość fanów serialu, przeciwnikiem młodszego brata Eleny, to jednak muszę się zgodzić, że jego śmierć może wyjść produkcji tylko na dobre. Można to było zresztą wyraźnie odczuć już w tym odcinku. Dostaliśmy bowiem sporą dawkę wiarygodnych i solidnie zagranych emocji, co w tym serialu niestety zdarza się dość rzadko. Elena w której coś pękło, to wreszcie ta transformacja głównej bohaterki, na którą tak naprawdę wszyscy czekali. Szczerze liczę na to, że panna Gibert wreszcie pokarze prawdziwe pazury i choć odrobinę będzie przypominała Katherine, która niestety nie pojawia się zbyt często.

Mocnym aspektem "Stand By Me" był również rozwój wątku Bonnie, która całkowicie uległa wpływowi Shane'a. Mam nadzieję, że w najbliższym czasie dostaniemy kilka mocnych scen z udziałem bezwzględnej czarownicy, którą właśnie się stała. Pozostali bohaterowie nie wypadli moim zdaniem już tak atrakcyjnie, aczkolwiek nieco przemyślanego i wiarygodnego dramatyzmu dostaliśmy podczas rozmowy Eleny i Matta pod ścianą z graffiti i pojednania braci Salvatore. Z kolei najsłabiej oceniam sceny z udziałem Caroline, która nie wiedzieć dlaczego, tym razem mnie irytowała.

Podsumowując, życzyłbym sobie, by kolejne odcinki "The Vampire Diaries" były chociaż w połowie, tak dobre, jak ten.

Grey's Anatomy 9x16 - "This is Why We Fight"

W "Chirurgach" sprawa kupna szpitala ciągnie się już od dobrych kilku tygodni i w ogóle mi to nie przeszkadza. Twórcom udało się bowiem stworzyć ciekawy i świeży wątek, który skutecznie napędza serialową akcję. Negatywny finał rozmowy z potencjalnym inwestorem bardzo pozytywnie mnie zaskoczył. Byłem przekonany, że scenarzyści zdecydują się na szczęśliwe zakończenie tego wątku. Na całe szczęście postawili na inne rozwiązanie, wprawiając przy tym serialowych bohaterów w osłupienie i prezentując nam świetny cliffhanger, dający nadzieję na ciekawy rozwój wydarzeń w najbliższych tygodniach. Mam tylko nadzieję, że Jackson nie zrezygnuje ze swej nowej funkcji, oddając dowództwo Huntowi, co moim zdaniem byłoby całkowitym marnotrawstwem zaprezentowanego pomysłu.

Rozwój pozostałych wątków "This is Why We Fight" został całkowicie podporządkowany zaistniałej sytuacji. Najlepiej oceniam tutaj sceny z udziałem Bailey i Myszowatej oraz sposób w jaki twórcy zdecydowali się ukazać przyjaźń Kareva i Wilson.

Podsumowując, w najnowszym odcinku "Chirurgów" ciężko znaleźć mi coś, do czego można byłoby się przyczepić, a wysoki poziom dziewiątego sezonu, z każdym tygodniem zaskakuje mnie coraz bardziej.

The Following 1x05 - "The Siege"

Najnowszy odcinek serialu z Kavinem Baconem był moim zdaniem najlepszym od czasu pilota. Dlaczego? Ponieważ wreszcie twórcom udało się wykrzesać z bohaterów nieco więcej emocji. Przekonująco wypadła Claire, która postanowiła działać na własną rękę i podjąć samodzielną próbę odzyskania syna. W interesującym kierunku rozwija się także wątek relacji Emmy, Paula i Jacoba. Silne napięcie można było odczuć zwłaszcza podczas ucieczki Joey'a i spotkania ze starszym małżeństwem.

Z kolei sceny z udziałem Ryana doprowadziły do całkiem udanego cliffhangera. Szkoda tylko, że główny bohater na pewno znów się wywinie. Ale z drugiej strony, czy świadomość "niezniszczalności" Jacka Bauera psuła mi przyjemność płynącą ze śledzenia "24" przez 8 sezonów? W żadnym wypadku. Najlepiej jednak oceniam momenty z udziałem Carrolla i czarnoskórej prawniczki, w której oczach można było zobaczyć wiarygodne przerażenie.

Dobrze rozpisane sceny i atmosfera pełna napięcia, sprawiły, że najnowszy odcinek "The Following" oglądałem z dużą przyjemnością. Mam nadzieję, że kolejne epizody będą równie dobre, a może nawet i lepsze?

Pretty Little Liars 3x20 - "Hot Water"

W najnowszej odsłonie "Pretty Little Liars" ucieszyło mnie przede wszystkim długo oczekiwane postanowienie Spencer odnośnie wyjawienia prawdy swoim przyjaciółkom. Jestem bardzo ciekaw ich reakcji w kolejnym odcinku.

Wracając jednak do samego "Hot Water" to bez wątpienia najlepiej wypadły sceny z udziałem Ashley (swoją drogą chętnie zobaczyłbym jakiś porządny serial z Laurą Leighton w roli głównej) i Wildena. Mam dziwne wrażenie, że tym razem mama Hanny nie uciekanie przed odpowiedzialnością, tak jak miało to miejsce w przypadku "pożyczki" z 1. sezonu, i poniesie odpowiedzialność za swoje czyny. Z pozostałych wątków pozytywnie oceniam również występ matki Ezry, która bez ogródek uświadomiła Arii komplikacje w obliczu których teraz stanie jej związek. Szczerze liczę na to, że pani Fitz namiesza jeszcze w życiu bohaterki granej przez Lucy Hale.

W odcinku działo się zapewne coś jeszcze, ale musiało niezbyt przykuć moją uwagę, ponieważ w cztery dni po seansie za nic w świecie nie potrafię sobie już niczego przypomnieć. Sam epizod oceniam średnio. Jednak ten serial ma to do siebie, że nawet słabsze odcinki ogląda się całkiem przyjemnie.

Arrow 1x15 - "Dodger"

W "Arrow" coraz częściej możemy oglądać Felicity, co bardzo mnie cieszy. Scenarzyści zaczęli sobie chyba zdawać sprawę, że całkowicie sknocili rozwój postaci Laurel i Tommy'ego, którzy na ekranie pojawiają się coraz rzadziej, z korzyścią dla serialu. W najnowszym odcinku, dostaliśmy typowy wątek proceduralny, który znów przebiegł dla Olivera bardzo gładko. Oglądało się to jednak przyjemnie i obudziło we mnie lekki sentyment do czasów "Smallville".

Dodatkowo wątek odcinka został wzbogacony historiami pozostałych bohaterów, które były pozbawione wymuszonego dramatyzmu i patetycznych przemów, stanowiących słabą stronę wcześniejszych odcinków. Ciekawie ukazano relację Diggla z Claire oraz początek znajomości Thei i Roy'a Harpera, który ma w serialu odegrać jeszcze istotną rolę. Najlepiej jednak oceniam końcową scenę epizodu i zatrudnienie przez Moirę Chiny White. Czekam z niecierpliwością na starcie zwinnej Azjatki z Malcolmem.

Czego życzyłbym sobie w kolejnych odcinkach "Arrow"? Utrzymania zbliżonego poziomu, do tego, jaki produkcja zaprezentowała w tym tygodniu oraz więcej scen z udziałem McKenny ;)

Once Upon a Time 2x14 - "Manhattan"

Jak sam tytuł wskazuje, większa część najnowszego odcinka "Once Upon a Time" rozegrała się na Manhattanie. Czy ta chwilowa zmiana środowiska wyszła baśniowej produkcji na dobre? Zdecydowanie tak. Wątek poszukiwań Bae'a, którym okazał się być Neal, został przedstawiony w zgrabny i interesujący sposób, dzięki czemu, mimo tego iż nie do końca mnie zaskoczył, oglądało się go bardzo przyjemnie. Pozytywnie oceniam tutaj zwłaszcza dojrzałą reakcję Henry'ego oraz brak przebaczenia ze strony Neala udzielonego Goldowi.

Ciekawie zaprezentowana została również przeszłość Rumpla i jego spotkania z wyrocznią. Dowiedzieliśmy się wreszcie w jakich okolicznościach stracił pełną sprawność w nodze, oraz co spowodowało załamanie w jego relacji z Milah. Po raz pierwszy twórcy odsłonili przed nami także nowe oblicze Golda, który bez magii pozostaje wystraszonym tchórzem.

Ostatnim pozytywnym elementem "Manhattan" była jak dla mnie rozwijająca się współpraca Reginy z matką, które mam nadzieję już wkrótce wprowadzą nieco więcej zamieszania w życiu pozostałych bohaterów. Oby baśniowy serial utrzymał dobrą formę jak najdłużej.

Suits 2x16 - "The War"

2013-02-22T15:46:00.003+01:00

Jestem właśnie po finałowym odcinku drugiego sezonu "Suits", który przypomniał mi dlaczego właśnie ten serial jest obecnie moim prywatnym numerem jeden. Postaram się nieco stonować z zachwytami, choć przyznam, że nie będzie to łatwe zadanie ;)

DALEJ SPOILERY

Tak to już chyba jest w życiu, że porażka bardziej zbliża ludzi do siebie, niż sukces. Podobne wrażenie można odnieść przyglądając się najświeższym wydarzeniom w Pearson..., no właśnie? Jestem bardzo ciekaw czyje nazwisko zawiśnie na miejscu Hardmana. Mogłoby się wydawać, że zwycięstwo nad Danielem, które mogliśmy oglądać w zeszłym tygodniu doprowadzi w kancelarii do sielankowej nudy. Nic bardziej mylnego. Scenarzyści przygotowali dla nas bowiem naładowaną emocjami bombę, od której nie sposób było się oderwać.

Planowana fuzja z Edwardem Darbym wyraźnie podrażniła ego Harvey'a, który postanowił wezwać przyszłego wspólnika szefowej na pojedynek. Postawa Spectera wyraźnie odbiła się na jego relacji z Jesscicą, tworząc pomiędzy dwójką, jak mogłoby się dotychczas wydawać przyjaciół, konflikt, który był siłą napędową odcinka i prawdopodobnie w dużym stopniu ukierunkuje także dalszy rozwój wydarzeń.

Konfrontacja Harvey'a z Jesscicą wypadła naprawdę imponująco, a mina Spectera po rozmowie w łazience przebiła moim zdaniem aktorskie dokonania Machta, które dotychczas widzieliśmy w "Suits". Ta twarz w oszczędny sposób wyrażała całą gamę emocji towarzyszących kancelaryjnemu wyjadaczowi, który niespodziewanie doświadczył bolesnej porażki.

Sytuacja w kancelarii negatywnie odbiła się również na relacji Harvey'a z Mike'm, który aby uniknąć poważnych kłopotów musiał wesprzeć działania Jessici, kosztem lojalności wobec przełożonego.

Powstałe zamieszanie doprowadziło jednak także do kilku pozytywnych zmian, aczkolwiek zginęły one w gęstniejącej atmosferze. Na myśli mam tutaj poprawę stosunków Spectera z Littem i ponowną szansę dla związku Mike'a i Rachel, między którymi wreszcie zobaczyłem jakąś chemię. Poza tym uważam, że panna Zane w ostatnich odcinkach została pokazana z nieco innej, znacznie ciekawszej strony.

Sceny z udziałem Louisa i Donny bez wątpienia były najmniej emocjonujące w całym finale i pozwoliły twórcom nieco rozładować napięcie. Donna miała okazję, by dokonać krótkiej, lecz bardzo treściwej i chyba trafnej analizy zachowań Harvey'a w relacjach z kobietami, a Louis bawił nas przekomarzając się z Nigelem Nesbittem.

Podsumowując, finał drugiego sezonu "Suits" miał wszystko to, za co mieć powinien: przemyślaną fabułę, sporo emocji, humor i zapowiedź wyraźnych zmian na horyzoncie, które z całą pewnością pozytywnie odbiją się na jakości kolejnych odcinków. Dostałem zatem właśnie kolejny powód, by czekać do lata.

Na koniec przyznaję się bez bicia: niezbyt wyszło mi opanowanie zachwytów, no ale jak tu nie kochać tego serialu? ;)

Smash 2x03 - "The Dramaturg"

2013-02-21T16:05:00.002+01:00

Po drugim odcinku nowego sezonu "Smash" byłem wyraźnie znudzony i zawiedziony zbyt małą dawką muzyki. Miałem również nadzieję, że była to jednorazowa wpadka, i że w kolejnej odsłonie serial wróci do dawnej formy.

DALEJ SPOILERY

Po obejrzeniu "The Dramaturg" mogę z radością stwierdzić, że moje "modlitwy" zostały wysłuchane i "Smash" w tym tygodniu znów dostarczył mi sporo przyjemności, której źródłem wyjątkowo nie była jednak warstwa muzyczna produkcji lecz fabuła, która jak dla mnie wreszcie zaczyna rozwijać się we właściwym kierunku.

Bardzo dobrze oceniam wprowadzenie postaci tytułowego dramaturga - Petera Giliama, którego relacja z Julią zapewne będzie jedną z ciekawszych w najbliższych odcinkach. Messing i Sunjata dobrze moim zdaniem odegrali chemię rodzącą się między ich serialowymi bohaterami. Niestety pasji i "żaru" zabrakło już w numerze musicalowym, napisanym przez Julię. Utwór "Our Little Secret" nie miał moim zdaniem tego "czegoś", co pozwoliłoby wiarygodnie oddać namiętność łączącą Marilyn i Kennedy'ego. Zresztą oceńcie sami:

I tutaj właśnie przechodzę do największego minusa odcinka, którym była muzyka. Niestety żaden utwór zaprezentowany w "The Dramaturg" nie przykuł mojej uwagi, co w przypadku "Smash" jest dla mnie o tyle dziwne, co niepokojące, gdyż dotychczas zawsze to właśnie muzyka najbardziej przyciągała mnie do tej produkcji. Tymczasem dostałem już drugi z rzędu epizod, gdzie muzyka wypadła niezbyt przekonująco. A może to moje wymagania wzrosły po genialnym "Broadway Here I Come" Jeremy'ego Jordana z pierwszego odcinka, którym zachwycam się już od dwóch tygodni. Nie do końca wiem dlaczego, ale czuję, że w "Smash"muzycznie znów czegoś zabrakło.

Spore nadzieje na poprawę muzycznej kondycji serialu w najbliższym czasie wiążę z musicalem Jimmy'ego i Kayle'a, który zapowiada się bardzo ciekawie. Niestety "Boombsheel" trochę mnie już znudził, a przeprowadzane w nim zmiany, póki co nie do końca mi odpowiadają.

Wracając jednak do fabuły, to poza wątkiem Julii i dramaturga oraz historią musicalu Jimmy'ego w "The Dramaturg" podobało mi się przedstawienie Ivy jako dojrzałej i zrównoważonej kobiety, która wreszcie dzięki talentowi i ciężkiej pracy zaczyna przybliżać się do upragnionego sukcesu. Mam szczerą nadzieję, że scenarzyści nie postanowią na powrót zrobić z niej histeryczki z pierwszego sezonu, co najzwyczajniej w świecie byłoby nudne.

Podsumowując, najnowszy odcinek "Smash" przypomniał mi za co polubiłem przed rokiem jego bohaterów. Fabuła, też zaczyna się na dobre rozkręcać, zapewniając przy tym sporo rozrywki. Niestety muzycznie czuję pewien niedosyt. Mam nadzieję, że wkrótce pojawi się jakiś kawałek, który na dłużej zagości na mojej playliście.

Na koniec jeszcze czołówka, której pojawianie się pozytywnie mnie zaskoczyło. Wizualnie wypada naprawdę imponująco, ale muzykę chyba dobrałbym nieco inną.

Serialowe premiery: Cult

2013-02-19T20:09:00.001+01:00

Dziś rano udało mi się zobaczyć pierwszy odcinek nowej produkcji The CW pt. "Cult" z Alariciem, tzn. Mattem Davisem w roli głównej ;) Do jej wypróbowania w największym stopniu skłonił mnie Robert Knepper (niezapomniany T-Bag z "Prison Break"), którego nowego wcielenia byłem bardzo ciekaw.

DALEJ SPOILERY

O czym jest ten serial? W wielkim skrócie, opowiada o fanatykach pewnego programu telewizyjnego (także zatytułowanego "Cult"), którzy podporządkowują swoje poglądy i życie idei medialnego widowiska, w imię której są gotowi nawet zabić. Właściwie na tę chwilę ciężko stwierdzić, jakie motywy nimi kierują, gdyż wiele kwestii nie zostało jeszcze wyjaśnionych.

Sam program skupia się na wyznawcach kultu Billy'ego Grimma, granego przez Rogera Reevsa (w tej roli właśnie Knepper), którzy nie cofną się przed niczym, by wypełnić wolę swojego mentora. Swoją drogą trudno nie skojarzyć sobie tego motywu z "The Following".

Destrukcyjny wpływ telewizyjnego show na jego odbiorców zwraca uwagę Jeffa - byłego reportera (w tej roli Davis), gdy jego brat znika w tajemniczych okolicznościach.

W kolejnych odcinkach będziemy zatem wspólnie z nim oraz jego nową znajomą - Skye, odkrywali mroczne sekrety telewizyjnej produkcji i jej fanów. To właśnie ciekawie zapowiadająca się zagadka była moim zdaniem najmocniejszym punktem pilotowego odcinka.

A jak wypadły pozostałe elementy? Średnio. Aktorsko bez rewelacji, gdyż Keppner nie miał zbytnio okazji się wykazać. Reszta obsady bez wyrazu. Jeff w niczym nie różni się dla mnie od Alarica i nawet motywy działania trochę podobne, bo przecież nauczyciel też przybył do Mystic Falls, w poszukiwaniu bliskiej osoby. Słabe aktorstwo odbiło się zatem na emocjach, a właściwie na ich braku. Klimat też jakoś niezbyt przerażający (no ale w sumie to The CW).

Na całe szczęście fabuła epizodu wypadła całkiem atrakcyjnie. Mimo, iż scenarzyści często korzystali z utartych schematów, to sam pomysł ma w sobie coś świeżego, co mnie osobiście przyciąga. Podoba mi się pomysł z przenikaniem dwóch rzeczywistości, dzięki czemu w przyszłości łatwiej będzie można uniknąć monotonii.

Podsumowując, "Cult" nie zapowiada się na produkcję wysokich lotów, dzięki czemu doskonale wpisuje się w dotychczasową politykę stacji. Nie razi jednak póki co brakiem logiki i potrafi zainteresować, dając przy tym całkiem sporo rozrywki. I chyba właśnie o to chodzi.

RANKING: Czołówki serialowe

2013-02-18T21:18:00.003+01:00

Dziś postanowiłem wreszcie zrealizować zamiar, który w mojej głowie siedział już od dawna. Właściwie odkąd założyłem bloga miałem w planach post poświęcony serialowym czołówkom. Zastanawiałem się jednak jaką formę powinien on przybrać i ostatecznie zdecydowałem się na małą, subiektywną listę najlepszych czołówek.

Ostatecznie udało mi się wyłonić finałową dziesiątkę oraz wyróżnić dwie pozycje, choć nie było zbyt łatwo. Jakie kryteria kierowały mną podczas wyboru? Przede wszystkim obraz i muzyka, składające się na ciekawy klimat, który umiejętnie oddaje atmosferę danej produkcji. Muszę jednak przyznać, że nie bez znaczenia pozostały również moje sentymentalne odczucia względem konkretnych seriali.

Zacznę od wyróżnień, które przyznałem głównie z uwagi na kultowy status wskazanych czołówek, ale po części również w związku z nostalgicznym wspomnieniem starych, dobrych czasów, kiedy to odrabiałem lekcje w trakcie przerw reklamowych ulubionego serialu.

Pierwsze wyróżnienie postanowiłem przyznać czołówce do "Friends" i piosence "I'll Be There For You" w wykonaniu duetu The Rembrants.

Już sam fakt, że wykonawcy tego kawałka wypromowali się właśnie dzięki niemu, oraz że na dźwięk utworu większości z nas przed oczami razu pojawia się szóstka zwariowanych przyjaciół z Nowego Jorku, świadczy o popularności produkcji, której obecnie najbardziej rozpoznawalnym elementem jest właśnie czołówka.

Uważam jednak, że jest jeszcze jedno (choć pewnie znalazłoby się ich więcej, gdyby sięgnąć głębiej w przeszłość) bardziej reprezentatywne serialowe intro, obecnie całkowicie przebijające serial, na potrzeby którego zostało opracowane. Mowa tutaj o (swoją drogą komicznie ukazanej w jednym z odcinków "Friends") czołówce do "Baywatch", która dziś jest dla mnie jedynym strawnym elementem historii ratowników z Los Angeles.

Po tym nieco przydługim wstępie, mogę wreszcie przejść do właściwej listy najlepszych moim zdaniem serialowych czołówek. Oto ona:

MIEJSCE 10 - "The OC" - utwór "California", wykonanie Phantom Planet

Czołówka do "Życia na fali" w zestawieniu znalazła się właściwie tylko za sprawą tego, iż powstała na potrzeby mojego ulubionego serialu. Kawałek "California" zawsze będzie zatem wyzwalał we mnie sporo pozytywnych emocji.

MIEJSCE 9 - "Desperate Housewives" (sezony 1 i 2) - kompozycja Danny Elfman.

Ku memu własnemu zaskoczeniu, słabość do "Gotowych na wszystko" nie miała żadnego wpływu na wybór tej pozycji, która moim zdaniem zwraca uwagę dobrą muzyką Elfmana i ciekawym kolażem znanych dzieł sztuki.

MIEJSCE 8 - "One Tree Hill" (sezony 1-4 i 8) - utwór "I Don't Want To Be", wykonanie Gavin DeGraw

Pozycja na liście tylko i wyłącznie ze względu na świetny kawałek. Ścieżka dźwiękowa w "One Tree Hill" zawsze stała na wysokim poziomie, czego niestety nie można już powiedzieć o fabule serialu.

MIEJSCE 7 - "Smallville" - utwór "Save Me", wykonanie Remy Zero

Dynamiczne ujęcia w połączeniu z przyjemną dla ucha piosenką przez 10 sezonów dobrze spełniały swoje zadanie, wprowadzając mnie w świat przygód młodego Supermana.

MIEJSCE 6 - "Game of Thrones" - kompozycja Ramin Djawadi

Pozycja nr 6 w pełni zasłużona za sprawą świetnej muzyki i dopracowanej warstwy wizualnej, które wspólnymi siłami skutecznie pozwalają wczuć się w klimat Westeros.

MIEJSCE 5 - "How To Make It in America" - utwór "I Need a Dollar", wykonanie Aloe Blacc

Chwytliwy muzyczny kawałek i specyficzne fotografie pozwoliły stworzyć ciekawy i niemal namacalny obraz Nowego Jorku.

MIEJSCE 4 - "Six Feet Under" - kompozycja Thomas Newman

Kompozycja Newmana w zestawieniu z ujęciami przedstawiającymi ostatnią ziemską podróż człowieka to małe arcydzieło, które potrafi sprawić sporo przyjemności.

MIEJSCE 3 - "Prison Break" - kompozycja Ramin Djawadi

Podium otwiera kolejna pozycja, za której muzyczną warstwę odpowiada urodzony w Niemczech kompozytor o perskich korzeniach. Dźwięki czołówki "Skazanego na śmierć" moim zdaniem trafnie oddawały ton wciągającej opowieści, jaką mieliśmy przyjemność oglądać w dwóch pierwszych sezonach produkcji.

MIEJSCE 2 - "Roswell" - utwór "Here With Me", wykonanie Dido

Nieziemski, chciałoby się rzec kawałek Dido, który pozwalał poczuć tajemniczą atmosferę sennego miasteczka w Nowym Meksyku. Jakoś zawsze gdy słyszę ten utwór wywołuje on we mnie sporo pozytywnych emocji. Pamiętam też, że to właśnie czołówka zachęciła mnie do tego, by wypróbować młodzieżową produkcję o kosmitach.

MIEJSCE 1 - "ER" (sezony 1-12 i finał) - kompozycja James Newton Howard

Energetyzujące dźwięki w zestawieniu z dynamicznymi ujęciami i szpitalną kolorystyką w genialny sposób oddawały klimat ostrego dyżuru w County General. Po tej trwającej zaledwie kilkadziesiąt sekund muzycznej uczcie, zawsze odnajdowałem w sobie energię, by towarzyszyć ulubionym lekarzom w ich ciężkiej pracy.

A Waszym zdaniem, która serialowa czołówka zasługuje na miano najlepszej?

Qucik recap #15

2013-02-17T20:10:00.000+01:00

Tworząc dzisiejsze zestawienie obejrzanych odcinków, znalazłem w sobie chęć i energię tylko dla czterech produkcji: "Arrow", "The Vampire Diaries", "Pretty Little Liars" i "Grey's Anatomy".

UWAŻAJCIE NA SPOILERY

Arrow 1x14 - "The Odyssey"

Czternasta odsłona przygód zakapturzonego bohatera ze Starling City, nawiązująca tytułem i fabułą do słynnej epopei Homera, w dużej mierze skupiła się na tułaczce Olivera zaprezentowanej w obszernych retrospekcjach, ukazujących jego dalsze losy na wyspie. Od samego początku trwania serialu nie byłem zbytnim zwolennikiem wydarzeń rozgrywających się na Lian Yu, gdyż uważałem je za zbyt chaotyczne i w efekcie nudne. Tym razem zapewne byłoby podobnie gdyby nie rozwinięcie wcześniejszej szarpaniny wątków i kilka dobrych scen akcji, z których najlepiej oceniam walkę Slade'a w obronie Olivera. Historia zdradzonego i dokonującego zemsty na Billy'm Wilsona została moim zdaniem zaprezentowana w zgrabny i interesujący sposób. Ponadto czekam z niecierpliwością na moment, w którym tułacza przeszłość zapuka do drzwi młodego Queena i jego dawni "znajomi" pojawią się w Starling City.

Spośród przedstawionych w "The Odyssey" wydarzeń, które miały miejsce w czasie rzeczywistym dla serialowej akcji, na uwagę moim zdaniem zasługuje jedynie nagła i wymuszona przez sytuację decyzja Olivera, dotycząca wyjawienia Felicity swojej sekretnej tożsamości. Niestety potencjał wątku z Moirą został trochę zmarnowany. Choć z drugiej strony może to i dobrze, że scenarzyści bardziej stopniują napięcie, pozostawiając sobie jeszcze w zanadrzu kilka tajemnic.

Podsumowując, najnowszy odcinek przygód Zielonej Strzały, mimo iż wymagał ode mnie zwiększonej koncentracji, oceniam dobrze. Zwłaszcza za sprawą świeżego podejścia do tematu i mam nadzieję, że w tym przyszłym tygodniu produkcja utrzyma poziom.

The Vampire Diaries 4x14 - "Down The Rabbit Hole"

Oglądając najnowszy odcinek perypetii wampirów z Mystic Falls kilka razy zadawałem sobie pytanie, czy warto się tak męczyć. W "Down The Rabbit Hole" nie byłem bowiem w stanie odnaleźć absolutnie nic interesującego. Moje "cierpienie" zostało wynagrodzone dopiero w ostatniej scenie epizodu, kiedy to nieoczekiwanie powróciła moja ulubiona postać i od razu wprowadziła sporo zamieszania do serialowej fabuły.

Niestety dobry cliffhanger to moim zdaniem trochę za mało, by pozytywnie wypowiedzieć się o nudnym epizodzie, w którym żadna scena nie potrafiła na dłużej przykuć mojej uwagi, a pojawiające się zjawy i prowadzące donikąd dialogi nie wywołać żadnej reakcji poza kolejną falą ziewnięć. Nie przekonało mnie bowiem pożegnanie Tylera z Caroline, gdyż pomiędzy tą dwójką od dawna nie ma żadnej chemii. Nie poruszyły mnie także rozmowy Eleny ze Strafnem i jej przekomarzanie się z Rebekah. Żadnego wrażenia nie wywarł na mnie również nowy łowca, czy też Bonnie doświadczająca halucynacji.

Prawdę powiedziawszy, gdyby nie zaskakujące zakończenie, pewnie rozstałbym się z "The Vampire Diaries" na jakiś czas.

Grey's Antomy 9x15 - "Hard Bargain"

W tym tygodniu scenarzyści "Chirurgów" po raz kolejny najwięcej uwagi poświęcili wątkowi sprzedaży Seattle Grace Mercy West oraz wpływu całej sytuacji na życie prywatne i zawodowe personelu szpitala, spychając tym samym pacjentów ponownie na dalszy plan. Zaprezentowany rozwój wydarzeń w pełni mnie usatysfakcjonował. Pojawiło się bowiem kilka emocjonujących momentów, jak i dobry humor, za który kiedyś pokochałem ten serial.

Najwięcej wrażeń dostarczyły mi słowa żalu skierowane przez Arizonę w stronę Dereka oraz rezygnacja złożona przez posiadaczy odszkodowania za katastrofę samolotu. Cristina zmuszona do skrywania prawdy przed Owenem, to moim zdaniem bardzo trafiony pomysł, który może utrzymać napięcie jeszcze przez kilka tygodni. Jestem ciekaw jaką postawę przyjmie przekonany o zdradzie bliskich Hunt. Mocnym punktem "Hard Bargain" były także sceny z udziałem Bailey, której wypowiedź pozwoliła obrazowo przedstawić zaistniałą sytuację z punktu widzenia oddanego swojej pracy i pacjentom lekarza.

Dla zachowania kontrastu scenarzyści zaserwowali nam także lżejsze wątki uczuciowe z udziałem Kepner, która w efekcie postanowiła skrywać utratę dziewictwa przed Matthew, i Kareva, który zdał sobie sprawę, że Jo jest dla niego kimś więcej, niż przyjaciółką. Najwięcej humoru z kolei po raz kolejny wprowadził wątek plakatów z wizerunkiem Sheperda, promujących nowy wizerunek szpitala.

Wiem, że jestem monotematyczny, ale jak tu nie chwalić "Chirurgów", skoro serial prezentuje w tym sezonie naprawdę wysoki poziom, dorównujący moim zdaniem temu z początkowych odcinków.

Pretty Little Liars 3x19 - "What Becomes of the Broken-Hearted"

W tym tygodniu kłamczuchy z Rosewood, znów zostały przez 'A' potraktowane dość łaskawie. Właściwie tylko Spencer i Emily odczuły na sobie prześladowania A-Teamu. Hannah i Aria mogły natomiast w pełni oddać się swym osobistym przeżyciom, które nie wypadły zbyt interesująco. Zwłaszcza perypetie panny Marin, jednającej ukochanego Caleba z ojcem wzbudziły we mnie lekki niesmak, spowodowany zbyt dużą ilością cukru. Z kolei pocałunek Arii z młodym Fitzem, choć przewidywalny, uważam za dobre posunięcie ze strony scenarzystów.

Znacznie lepiej oceniam jednak wątki Spence i Emily. Pierwsza dobrze wypadła zwłaszcza podczas wypadu z Wrenem i rozbieranego quizu, a druga otrzymała ciekawe sceny w towarzystwie Jasona, spośród których bez wątpienia najbardziej emocjonująco wypadła ta w windzie. Ponadto cieszę się, że twórcy nie zapominają o drugoplanowych bohaterach serialowej opowieści, przypominając nam o nich w najmniej oczekiwanym momencie. Pamiętam, że gdy po raz pierwszy na ekranie pojawiła się CeCe, zastanawiałem się, czy nie jest to kolejny martwy trop, który po kilku odcinkach umrze śmiercią naturalną bez żadnego wyjaśnienia. Na całe szczęście scenarzyści "Pretty Little Liars" po raz kolejny mile mnie zaskoczyli, budując wokół starszej koleżanki dziewczyn atmosferę tajemniczości. Interesująco oceniam również nagłe zniknięcie Jasona, co do którego dobrych intencji nie jestem w pełni przekonany.

Mimo, iż "What Becomes of the Broken-Hearted" nie był zbyt emocjonującym odcinkiem, oglądało się go bardzo przyjemnie. Znacznie wolę bowiem wolniejsze tempo akcji, niż nieudolne próby budowania dramaturgii i sztucznego napięcia, które w tym serialu dane było mi już wiele razy oglądać.

Serialowe premiery: Zero Hour

2013-02-15T13:04:00.001+01:00

Wczoraj na antenie ABC zadebiutował nowy dramat Paula Scheuringa ("Prison Break") z Anthonym Edwardsem ("ER") w roli głównej pt. "Zero Hour". To właśnie ze względu na wspomniane nazwiska pokładałem w tej produkcji dość spore nadzieje na dobry serial.

DALEJ SPOILERY

Teraz, gdy jestem po seansie pilotowego odcinka, mogę z radością stwierdzić, że obaj panowie dali radę i nie zawiedli moich oczekiwań. Edwards aktorsko wypadł bardzo dobrze i umiejętnie dawkował emocje towarzyszące jego bohaterowi, a sam klimat serialu, przywodzący na myśl powieści Dana Browna czy Steve'a Berry'ego, już od pierwszych scen pozwolił mi wciągnąć się w przedstawioną historię.

I tu właśnie zmierzam do najmocniejszego punktu odcinka, który stanowi zaprezentowana teoria spiskowa. Nowi apostołowie, będący w posiadaniu klucza do nieśmiertelności to moim zdaniem ciekawy pomysł, który z całą pewnością sprawdzi się jako siła napędowa serialowej fabuły.

Dla mnie atrakcyjny jest jednak nie tyle sam spisek, o którego istnieniu dowiadujemy się właściwie dopiero pod koniec odcinka, co towarzyszące mu symbole i atrybuty, w postaci kunsztowynch zegarów, diamentu (choć pewnie należałoby tutaj użyć liczby mnogiej) z wygrawerowaną mapą, zgromadzenia różokrzyżowców i wojsk nazistowskich.

Jeśli natomiast chodzi o serialowych bohaterów, to najlepiej moim zdaniem zaprezentował się grany przez Edwardsa Hank Galiston - redaktor naczelny nowojorskiego magazynu "Modern Skeptic", który nieoczekiwanie za sprawą uprowadzenia żony ląduje się w centrum tajemniczego spisku. Kolejnym wyrazistym bohaterem jest znajdujący się po drugiej stronie barykady terrorysta Vincent, który porywając Lailę naprowadza Hanka na trop intrygującej zagadki.

Pozostali bohaterowie, choć nie otrzymali jak do tej pory zbyt wielkiego pola do popisu, już teraz zdołali wzbudzić we mnie lekką sympatię, co dobrze rokuje na przyszłość. Agentka Riley podziela motywy przyświecające Hankowi i wspólnie z nim postanawia dopaść Vincenta, a podwładni Galistona - Aaron i Rachel, dają nadzieję na drobną dawkę humoru, który pozwoli nieco złagodzić poważny ton przedstawionej opowieści. Sporą zagadką pozostaje dla mnie natomiast Laila, którą mogliśmy oglądać jedynie w kilku scenach. Liczę na to, że scenarzyści dobrze wykorzystają drzemiący w niej potencjał.

Podsumowując, "Zero Hour" zapowiada się bardzo dobrze. Pilotowy odcinek ani przez chwilę nie pozwolił mi się nudzić i jestem ciekaw dalszego rozwoju wydarzeń. Nie pozostaje mi zatem nic innego jak trzymać kciuki za wyniki oglądalności (z czym niestety może być ciężko) i utrzymanie formy w kolejnych tygodniach.

Na deser zapowiedź kolejnych odcinków:

Sentymentalnym okiem cz. 9 - Felicity

2013-02-14T18:43:00.004+01:00

Jak wspominałem na Facebooku, kilka dni temu zacząłem znów oglądać serial, z którym nie miałem kontaktu od wielu lat. Mowa tutaj o "Felicity" z 1998 roku - produkcji przedstawiającej losy młodej dziewczyny z Kalifornii, podejmującej studia w Nowym Jorku ze względu na chłopaka, który zauroczył ją w liceum.

DALEJ MOŻLIWE DROBNE SPOILERY

Obiekt westchnień tytułowej bohaterki wydaje się jednak początkowo nie zwracać na nią większej uwagi. Jednak jak się szybko okazuje Ben (bo tak właśnie ma na imię) to wrażliwy i zagubiony chłopak, próbujący za wszelką cenę ukryć swoje słabości pod maską pewnego siebie luzaka. I tak zaczyna się opowieść, która pozwoliła wykreować jeden z najbardziej wiarygodnych i przejmujących trójkątów miłosnych w historii telewizji. Ostatnim ogniwem uczuciowej kompilacji był Noel - akademicki doradca studentów, który szybko został przyjacielem i powiernikiem Felicity oraz głównym rywalem Bena o jej względy.

Moja przygoda z "Felicity" zaczęła się wiele lat temu, o ile dobrze pamiętam w czasach gimnazjalnych, kiedy to telewizyjna dwójka emitowała pierwszy sezon w sobotnie wieczory. Zapowiedź serialu wydała mi się interesująca i postanowiłem zobaczyć czy mnie do siebie przekona. Niestety nie potrafię przypomnieć sobie odczuć jakie wtedy towarzyszyły mi podczas oglądania pilotowego odcinka. Wiem jednak, że serial na dobre mnie wciągnął dopiero po jakimś czasie i niesamowicie uwielbiałem czarno-białą czołówkę, której brzmienie i obraz przyjemnie wwiercały mi się w umysł. Ucieszyła mnie również obecność w stałej obsadzie produkcji Amy Jo Johnson, do której już wówczas miałem sentyment z uwagi na rolę Kimberly w "Power Rangers". I tak mijały tygodnie i kolejne epizody, aż stacja zaprzestała emisji mojego ulubionego wówczas serialu, pozbawiając mnie brutalnie cotygodniowej dawki przyjemności.

Czas płynął, zdążyłem zdać maturę, by w okresie wakacyjnym otrzymać od włodarzy TVP 2 miły prezent w postaci emisji epizodów trzeciego i czwartego sezonu "Felicity", do których chętnie zasiadałem pięć razy w tygodniu o trzeciej po południu. Tym razem jednak serial odebrałem zupełnie inaczej. Czy gorzej? Chyba nie, lecz zabrakło mi dawnego spokoju i dramaturgii, które widziałem parę lat wcześniej. Pojawiło się natomiast więcej humoru, który skutecznie wprawiał mnie w dobry nastrój. Co zostało? Dawna, prostolinijna i szczera Felicity, za którą pokochałem ten serial. Ben z kolei bardziej otwarcie zaczął manifestować swoje uczucia, tracąc przez to dawną tajemniczość, a Noel stał się nieco bardziej rozrywkowy. Pozostali bohaterowie również pod wieloma względami się zmienili (zwłaszcza Meghan, ale nie będę się rozpisywał, jeśli jeszcze nie oglądaliście).

Główne założenia produkcji pozostały jednak niezmienne. Nadal była to opowieść o dojrzewaniu i poszukiwaniu właściwej drogi w życiu. Tło przedstawionej historii nieprzerwanie stanowił urokliwy Nowy Jork z przełomu wieków, w którym komunikowano się z użyciem budek telefonicznych, pisanych odręcznie listów, czy też umiłowanych przez tytułową bohaterkę kaset magnetofonowych, które sumiennie wysyłała do Sally.

Zainspirowany rolą Keri Russell w "The Americans", wracając do tego serialu po latach, mogę śmiało stwierdzić, że teraz podoba mi się jeszcze bardziej, niż kiedyś. Pilotowy odcinek mnie zachwycił, a podczas oglądania pierwszej rozmowy Felicity z Benem po inauguracji liceum, przeszły mnie lekkie dreszcze wywołane przyjemnym wzruszeniem. Czołówka nadal ma w sobie to "coś", a humor, którego wcześniej nie dostrzegałem, widocznie kiedyś do mnie nie trafiał, bo teraz odcinki pierwszego sezonu potrafią mnie całkiem solidnie rozbawić.

Choć "Felicity" nie jest moim ulubionym serialem, to znajduje się w ścisłej czołówce i uważam, że każdy kto lubi obyczajowe produkcje, powinien ten tytuł wypróbować.

Niżej wrzucam czołówkę z pierwszego sezonu:

O "Felicity" pisałem też tutaj.

Once Upon a Time 2x13 - "Tiny"

2013-02-13T21:54:00.002+01:00

Po kilkutygodniowej przerwie baśniowa produkcja ABC powróciła ze świeżym i udanym epizodem.

DALEJ SPOILERY

Pisząc o świeżości "Tiny" na myśli mam konstrukcję odcinka, który obfitował w wiele wątków. Do tej pory bowiem scenarzyści prezentowali nam z reguły historię głównego bohatera epizodu w świecie baśniowym i jeden wątek z akcją w Storybrooke, jedynie w kilku, przeważnie końcowych, scenach pozwalając sobie na powrót do głównej osi fabularnej serialu.

Tym razem jednak czasu antenowego nie zabrakło dla nikogo z głównej obsady, co moim zdaniem pozytywnie wpłynęło na całokształt epizodu, czyniąc go bardzo różnorodnym i wciągającym. Mieliśmy okazję zobaczyć co dzieje się naszymi serialowymi ulubieńcami i dokąd zmierzają w swoich poczynaniach.

Tytułowy bohater odcinka - olbrzym, którego poznaliśmy już jakiś czas temu, jest mi obojętny, jednak w jego historii spodobało mi się kilka szczegółów, które pokazały, że scanarzyści naprawdę mają pomysł na tę historię i jeszcze się w niej nie gubią. Elementy, które pozytywnie mnie zaskoczyły, to powrót księcia Jamesa w zaprezentowanej retrospekcji i grzyb umożliwiający zmianę wzrostu, którego niezwykła moc pochodzi od zaklęcia Kory. Z kolei nie do końca zrozumiała jest dla mnie tożsamość Jack, która moim zdaniem powinna być Alicją. Zastanawiam się, czy scenarzyści nie zdecydowali się tutaj czasem na podobne rozwiązanie jak w przypadku Rumpla, którego zestawili z bestią.

Za najbardziej emocjonującą w "Tiny" uważam jednak historię rozpoczęcia przez Golda, Emmę i Henry'ego wyprawy poszukiwawczej. Sceny na lotnisku, zwłaszcza moment przejścia przez bramkę, potrafiły utrzymać w napięciu. Utracenie przez Rumpla magicznych zdolności również to moim zdaniem trafiony i bardzo ciekawy pomysł. Fakt, iż postanowił zachować tę informację dla siebie świadczy, że nie do końca ufa towarzyszom podróży.

Pozostałe wątki, choć odegrały w epziodzie znacznie mniejszą rolę, zostaly zaprezentowane równie atrakcyjnie. Podoba mi się pomysł różnicy zdań między Davidem i Mary Margaret odnośnie powrotu do baśniowego świata. Ogromnie ucieszył mnie również powrót Reginy na stronę zła i mam nadzieję, że już tam pozostanie. Najciekawiej moim zdaniem zapowiada się jednak historia Belli i Grega, którzy mogą zdemaskować prawdziwą tożsamość mieszkańców Storybrooke i to chyba właśnie w tym wątku pokładam obecnie największe nadzieje.

Podsumowując, mimo iż "Tiny" nie był zbyt emocjonującym epizodem, to jednak oglądało się go niesamowicie przyjemnie, za sprawą nagromadzenia wielu wątków, które ani przez chwilę nie pozwoliły mi się nudzić.

Na deser wrzucam zapowiedź następnego odcinka:

Lubię to: New Girl

2013-02-12T17:14:00.000+01:00

Po długiej przerwie zebrałem się w sobie, by dodać kolejnego posta w ramach cyklu "Lubię to", który zawiesiłem w zasadzie zaraz po starcie. Mam nadzieję, że kolejne odsłony będą pojawiały się już znacznie częściej. Przeważnie będę tutaj pisał głównie o komediach i proceduralach, gdyż tak jak wspominałem, to właśnie z nimi najrzadziej jestem na bieżąco.

Na pierwszy, a właściwie na drugi, ogień postanowiłem wziąć "New Girl", do którego kilka dni temu powróciłem po dłuższej przerwie. Obecnie jestem po czwartym odcinku drugiego sezonu, więc mam jeszcze co oglądać. Za co lubię ten serial? Chyba przede wszystkim za fajny, a momentami nawet dość specyficzny humor i przyjemny klimat, którego z całą pewnością nie potrafiłbym odczuć, gdyby nie trójka głównych bohaterów produkcji. Na myśli mam tutaj Jess, Schmidta i Nicka, którzy tak naprawdę tworzą ten serial.

Na tle tej trójki Winston i Cece wypadają moim zdaniem niezwykle blado. Czego źródło leży jednak nie tyle w samych postaciach i aktorach, co w scenariuszu, który jeszcze nie pozwolił im rozwinąć skrzydeł. Myślę jednak, że bilans trzy do dwóch, jeśli chodzi o serialową paczkę, to i tak niezły wynki. Tym bardziej, że nikt z członków głównej obsady mnie nie irytuje.

Wracając do moich ulubieńców, to muszę przyznać, że przez kilka pierwszych odcinków nie mogłem przekonać się do Jess. Stworzona przez Zooey Deschanel kreacja podśpiewującej nieustannie i niedojrzałej emocjonalne bohaterki przeszkadzała mi na tyle, że po czterech epizodach odpuściłem sobie "New Girl" z myślą, że może kiedyś do niego wrócę.

I tak też się stało. Jakiś czas później natknąłem się na kilka pozytywnych opinii w sieci, z których wynikało, że Jess nieco się zmieniła, a Schmidtt i Nick tworzą zgrany duet, który potrafi solidnie rozbawić widza. Postanowiłem zatem przekonać się na własnej skórze o prawdziwości tych komentarzy i latem zacząłem oglądać dalej. Bardzo szybko przekonałem się o słuszności swojego wyboru, gdyż serial skutecznie wprawiał mnie w dobry nastrój i z każdym kolejnym odcinkiem potęgował we mnie uczucia sympatii względem bohaterów.

Jess rzeczywiście śpiewała coraz rzadziej, a jej początkowo irytującą nieporadność bardzo szybko wydała mi się uroczą. Zakręconemu Schmidtowi, którego polubiłem od samego początku, bardzo szybko dorównał gburowaty i dziecinny zarazem Nick - aktualnie chyba mój ulubieniec (pewnie dlatego, że widzę w nim coś z siebie). Odcinki mijały, a ja wkręcałem się w serial coraz bardziej, aż do momentu gdy koniec sezonu i wymuszona przerwa wyrwały mnie z tego klimatu na jakiś czas.

Do kolejnych epizodów zasiadłem dopiero parę dni temu i z zadowoleniem muszę stwierdzić, że w niczym nie ustępują one swoim poprzednikom. Mam nadzieję, że serial utrzyma się jeszcze przez kilka lat zarówno w ramówce jak i w dobrej formie, którą prezentuje, bo jak dla mnie jest to jedna z lepszych obecnie emitowanych komedii.

Quick recap #14

2013-02-10T21:31:00.000+01:00

Wczoraj i dziś miała miejsce wspomnianego we wcześniejszym poście maratonu serialowego, co zaowocowało paletą opisanych niżej wrażeń ;)

UWAŻAJCIE NA SPOILERY

Pretty Little Liars 3x18 - "Dead To Me"

Odkąd Spencer odkryła działalność Toby'ego na rzecz A-Team'u, scenarzyści "Pretty Litlle Liars" znacznie zwolnili i akcja bardzo powoli posuwa się naprzód. Nie byłoby w tym nic złego, gdyby przedstawiono nam jakieś ciekawe dialogi lub interesujące problemy głównych bohaterek. Niestety fabuła stoi w miejscu: Aria tęskni za Ezrą, Hanna zaczyna wtrącać się w rodzinne sprawy Caleba (który jak dla mnie jest najbardziej irytującą postacią w serialu), Emily przeżywa fakt, że zabiła człowieka (trochę dziwi mnie, że tak późno rozwinięto ten wątek), a Spence rozpacza po zdradzie Toby'ego i snuje się jak widmo.

Pozytywnie nastrajają jedynie poszukiwania dziewczyny w czerwonym płaszczu i brat Ezry, który prawdopodobnie coś knuje. Widocznie nie zawsze może być rewelacyjnie. Wybaczam jednak twórcom ten chwilowy spadek formy, gdyż kilka razy pozytywnie mnie już zaskoczyli.

Hart of Dixie 2x14 - "Take Me Home, Country Roads"

W zeszłym tygodniu udało mi się nadrobić "Hart of Dixie", który idealnie sprawdza się jako lekki relaks przed snem. Bohaterowie, których z każdym odcinkiem lubię coraz bardziej i Rachel Bilson w roli głównej to dla mnie dobra kombinacja, a do tego klimat Bluebell potrafi wprowadzić w przyjemny nastrój.

W najnowszym odcinku najbardziej podobały mi się sceny związane z przyjęciem urodzinowym Bricka i taniec Shelby, która tworzy razem z Breelandem całkiem zabawną parę. Niezbyt do gustu przypadł mi natomiast kuzyn Lemon, który póki co jest dość nijaki. Wątek George'a choć może i w założeniu miał być zabawny, jakoś szczególnie mnie nie zainteresował, choć uważam, że prawnik i Tansy tworzą bardzo dobraną parę.

Cieszy z kolei fakt, że scenarzyści coraz bardziej rozwijają postać Annabeth, która nie tylko jest sympatyczna, ale również wprowadza nieco dramatu do sielankowej opowieści. Jestem ciekaw jak będzie teraz wyglądała jej relacja z Lemon i która z przyjaciółek w efekcie skończy z Levonem. Dobrze oceniam również sceny z udziałem Zoe i Wade'a, których poszukiwanie wolnej chwili na seks zaowocowało chwilowym konfliktem. Scenarzyści w wiarygodny sposób pokazują moim zdaniem ewolucję ich związku.

Podsumowując, "Hart of Dixie" to jeden z tych seriali, których nie ogląda się dla fabuły tylko dla specyficznego, pozytywnego klimatu, wciągającego z każdym tygodniem coraz bardziej i rozgrzewającego mentalnie w zimowe wieczory.

Suits 2x14 - "He's Back"

Na dwa tygodnie przed końcem sezonu, akcja "Suits" rozpędziła się już na dobre. Zapowiedziany w poprzednim odcinku powrót Daniela do Pearson Hardman w roli obrońcy Monici Eton wypadł moim zdaniem bardzo efektownie. Dostaliśmy bowiem sporo dobrych potyczek słownych i trochę napięcia, które nieco złagodziła szczypta humoru.

Hardman pokazał, że wie jak wykorzystać słaby punkt przeciwnika oraz, że nie cofnie się przed niczym, by dokonać upragnionej zemsty. Mogliśmy zaobserwować to zarówno podczas przesłuchania Jessici i jego samego, kiedy to podsumował nieudane zaloty Louisa do Monici, oraz podczas rozmowy z Harvey'em przy windzie. Dla zachowania potrzebnej równowagi twórcy zaprezentowali nam również kilka lżejszych i zabawnych scen, spośród których najlepiej wypadła jak dla mnie konfrontacja Daniela z Donną.

Nieco słabiej oceniam historię planującej studia Rachel, która na tle genialnej intrygi Hardmana wypadła trochę blado, choć i tak całkiem przyjemnie. Miło oglądać wreszcie pannę Zane w roli pewnej siebie i zdecydowanej kobiety, którą tak naprawdę dopiero teraz twórcy przedstawiają nam nieco bliżej.

Podsumowując "Suits" to świetny serial (właściwie mój nr 1 z obecnie emitowanych), który ogląda się z ogromną przyjemnością, nawet w przypadku mniej emocjonujących epizodów, choć "He's Back" z pewnością się do takich nie zalicza.

Arrow 1x13 - "Betrayal"

Po kilku słabych odcinkach i lekkim wzroście formy w dwunastym epizodzie, stwierdzam, że w przypadku "Arrow" trzynastka wcale nie była pechowa, a wręcz przeciwnie. W "Betrayal" znalazło się bowiem wszystko to, co produkcja o komiksowym bohaterze powinna posiadać. Mieliśmy dobrze rozpisaną sprawę odcinka, wybrankę herosa w opałach, garść emocji i parę momentów rzucających nieco światła na główną intrygę.

Sprawa Vancha pozwoliła scenarzystom na zawiązanie wątku oczekiwanych komplikacji pomiędzy Quentinem i Laurel, oraz dała naszemu bohaterowi okazję powalczyć trochę dłużej, niż pięć sekund. Najbardziej jednak cieszy mnie rozwój historii Moiry i jej tajemnicy. Przedstawiony cliffhanger uważam zatem za bardzo udany, choć może nie do końca emocjonujący. Najsłabiej tradycyjnie oceniam retrospekcje i sceny z udziałem Tommy'ego.

Mimo, iż "Arrow" nie prezentuje tak dobrego poziomu jak w pierwszych epizodach (choć trzeba przyznać, że twórcy postawili sobie wtedy wysoką poprzeczkę), to jednak zmierza w interesującym dla mnie kierunku. Liczę, że sekret Moiry mnie nie zawiedzie i nadal spore nadzieje pokładam w Malcolmie. Jeśli twórcy dalej będą szli w kierunku intryg i odpuszczą sobie rodzinne dramaty, to powinno być dobrze.

The Vampire Diaries 4x13 - "Into The Wild"

Poszukiwanie lekarstwa na wampiryzm i odkrycie motywów kierujących Atticusem zawiodły mnie na całej linii. Właściwie w tym jednym zdaniu mógłbym zawrzeć wszystkie swoje odczucia towarzyszące mi po obejrzeniu najnowszego odcinka "Pamiętników wampirów". Poza dość interesującą końcówką bowiem nic innego mnie w nim nie zainteresowało i śmiertelnie się wynudziłem. Sceny z udziałem głównego trójkąta i Rebekah pełne były wymuszonych i nieprowadzących do niczego dialogów. Jakoś przestało mnie już interesować kogo wybierze piękna Elena i czy Damon zdecyduje się dla niej poświęcić swą nieśmiertelność.

Najgorzej wypadły chyba jednak sceny z udziałem Caroline i Klausa, który znów pokazał swoją wrażliwą twarz. Gdyby nie obiecujące zakończenie odcinka z pewnością zbyt szybko nie zabrałbym się za kolejny epizod. Mam nadzieję, że wkrótce wydarzy się coś, co rozrusza serialową fabułę, bo tym razem było bardzo słabo.

Quick recap #13

2013-02-09T20:48:00.002+01:00

W dzisiejszym zestawieniu znalazło się miejsce dla czterech dramatów, od których postanowiłem rozpocząć weekendowe nadrabianie serialowych zaległości. Szczęśliwe produkcje, w imię których zdecydowałem się poświęcić domowe porządki to: "Chirurdzy", "Switched at Birth", "The Americans" i "The Following".

UWAŻAJCIE NA SPOILERY

The Americans 1x02 - "The Clock"

Po udanym pilocie para szpiegów KGB powróciła z nową misją, która paradoksalnie okazała się najsłabszym elementem odcinka. Historia pokojówki sekretarza obrony - Weinberga i jej chorego syna została bowiem rozpisana w niezbyt atrakcyjny sposób i nie potrafiła utrzymać w napięciu. Dramaty bohaterów, znane z poprzedniego epizodu zostały tym razem potraktowane dość pobieżnie, gdyż twórcy prawdopodobnie uznali, że nie warto zbytnio skupiać się na aspekcie, który został już dokładnie przedstawiony. Trudno się z nimi nie zgodzić, choć ograniczenie wątków obyczajowych w przypadku słabej historii szpiegowskiej znacząco spotęgowało towarzyszące seansowi uczucie znużenia.

Męczącą narrację wynagrodziło mi jednak zakończenie odcinka, które pokazało szerszy obraz serialowej historii i dało zapowiedź interesujących politycznych rozgrywek na wyższym szczeblu. Poza tym nowa produkcja FX nadal dobrze wypada pod względem poziomu aktorstwa i ma w sobie spory potencjał, który mam nadzieję wkrótce zostanie lepiej wykorzystany.

Grey's Anatomy 9x14 - "The Face of Change"

W Seattle Grace Mercy West zachodzą spore zmiany. Scenarzyści z powodzeniem wykorzystują potencjał drzemiący w kłopotach finansowych szpitala i umiejętnie wprowadzają do serialu sporo świeżości, stawiając naszych bohaterów obliczu interesujących sytuacji. Tym razem byliśmy świadkami konsekwencji zamknięcia izby przyjęć, co zmusiło rezydentów i stażystów do przeprowadzenia sekretnej operacji. Cała historia została podana w interesujący i lekki sposób, dzięki czemu niedozwolone poczynania personelu SGMW oglądało się ze sporą przyjemnością.

Sporą dawkę humoru z kolei wprowadziły sceny z udziałem Torres i Webbera, którzy udając małżeństwo o dość oryginalnym Plantain odwiedzili Portland General, by sprawdzić jak na pracę lekarzy wpływa nowoczesny system obsługi pacjentów, należący do firmy planującej wykupić Seattle Grace Mercy West. Zabawnie zaprezentowano również poszukiwania twarzy promującej szpital oraz rywalizację Avery'ego i Kareva, która w efekcie zakończyła się zwycięstwem Shepherda. Końcowa scena odcinka przedstawiająca Richarda wpatrującego się w ogromny uśmiech Dereka trafnie i nieco groteskowo zobrazowała widmo nadchodzących zmian, których urzeczywistnienie się, bądź też nie, daje nadzieje na interesujący rozwój wydarzeń w kolejnych odcinkach.

Switched at Birth 2x05 - "The Acquired Inability to Escape"

Drugi sezon "Switched at Birth" póki co miał się dobrze, niestety w tym tygodniu w serialowej fabule coś zaczęło zgrzytać. Na myśli mam tutaj przede wszystkim rozwój wątku Reginy, która została główną bohaterką zaprezentowanego cliffhangera. Niestety twórcy postawili na jednorazowy wzrost poziomu emocji kosztem wiarygodności tej postaci, wymuszając na niej niezbyt logiczne zachowanie. Nie do końca przemyślana wydaje się również historia Daphne, dla której związek z głuchoniemym partnerem oznacza brak poczucia bezpieczeństwa. Co nie ma większego sensu, jeśli widz przypomni sobie silne uczucie, jakim dziewczyna niegdyś darzyła Emmetta.

Dla kontrastu bardzo dobrze wypadły tym razem sceny z udziałem Toby'ego i Bay. Pojawienie się ojca Johna, którego stosunki z rodziną syna są bardzo napięte, może dać serialowi spory zastrzyk energii, pomocnej w napędzeniu fabuły na kilka najbliższych odcinków. Scenarzyści "Switched at Birth" już niejednokrotnie pokazali bowiem, że świetnie radzą sobie z przedstawianiem rodzinnych dramatów. W "The Acquired Inability to Escape" popis ich umiejętności bez wątpienia stanowiła scena, w której Bay narzekała przed Natalie na Kathryn.

Mimo, iż twórcy zaserwowali nam w tym tygodniu jeden z najsłabszych odcinków w historii serialu, perypetie Kennishów i Vasquezów nadal ogląda się ze sporą przyjemnością i można śmiało stwierdzić, że jest to jedna z lepszych produkcji w swoim gatunku.

The Following 1x03 - "The Poet's Fire"

Trzecia odsłona dramatu z Kevinem Baconem przedstawiła nam nowych wyznawców kultu Carrolla oraz rzuciła więcej światła na losy tych, których dobrze już znamy. Historia Kesterów, będąca głównym elementem fabularnym odcinka, okazała się również jego achillesową piętą. Niestety scenarzyści polegli całkowicie rozpisując ten wątek. Spośród trzech zaserwowanych zabójstw, tylko pierwszemu udało się mnie w jakimś stopniu zaintrygować. Dalszy rozwój wydarzeń niestety nie wzbudził we mnie większych emocji.

Na całe szczęście sprawa epizodu była dla twórców również pretekstem do przywołania kilku interesujących retrospekcji, dzięki którym zobaczyliśmy jak wyglądała relacja Joe i Ryana podczas pierwszego śledztwa. Jedna z końcowych wypowiedzi Hardy'ego w trafny sposób przedstawiła także mechanizm działań Carrolla, dzięki którym potrafił on potrafił zaszczepiać w ludzkich umysłach swoje idee. Po raz kolejny dobrze wypadły również sceny z udziałem porywaczy Joey'a, którzy jak się okazało są nie tylko uczestnikami skomplikowanego trójkąta miłosnego, ale również postanawiają rozpocząć wpajanie chłopcu pożytku i przyjemności płynących z zabijania.

Podsumowując, "The Following" ogląda się nieźle za sprawą ciekawego rozwoju wątków głównych. Niestety proceduralna strona serialu nie wypada już tak dobrze. Myślę, że z tej historii można wycisnąć znacznie więcej. Póki co zamierzam oglądać dalej, lecz zapał i nadzieje, które towarzyszyły mi przy seansie pilota znacznie już opadły.

Smash 2x01-02 - "On Broadway", "The Fallout"

2013-02-06T21:01:00.001+01:00

Wczoraj stacja NBC wyemitowała dwa pierwsze odcinki nowego sezonu "Smash", które były przeze mnie dość mocno wyczekiwane. Od dłuższego czasu w sieci można było natknąć się na wypowiedzi twórców, którzy zgodnie zapowiadali, że kolejna odsłona serialu będzie lepsza od swojej poprzedniczki i w większym stopniu skupi się na samym musicalu, niż na osobistych dramatach bohaterów. Zastanawiałem się wtedy czy istnieje konieczność ulepszania czegoś, co już i tak jest bardzo dobre.

DALEJ MOŻLIWE SPOILERY

Okazuje się, że moje wątpliwości w dużej mierze były uzasadnione. Zacznę może jednak od pozytywnych zmian, których niestety jest bardzo niewiele. Ograniczają się one bowiem jedynie do wprowadzenia nowych postaci, z których na pierwszy plan wysuwa się Jimmy Collins - utalentowany muzycznie barman, który bardzo szybko zwraca uwagę Karen. Wcielający się niego Jeremy Jordan dał świetny popis swoich wokalnych umiejętności w końcowej scenie pierwszego odcinka wykonując wpadający w ucho numer "Broadway, Here I Come". Na uwagę zasługuje również gościnny występ Jennifer Hudson w roli gwiazdy broadwayowskiej estrady - Veronici More.

Niestety fabuła dwóch pierwszych odcinków nowego sezonu "Smash" pozostawia wiele do życzenia. Zabrakło bowiem dobrze nakreślonych wątków, które zachęcałyby do dalszego śledzenia losów bohaterów. Poza tym zupełnie nie przemawia do mnie nowy wizerunek Karen, której zachowanie w stosunku do Ivy zupełnie moim zdaniem nie pasuje do tej postaci.

Fabularnie najlepiej oceniam sceny z udziałem Toma i Julii, których przyjaźń dalej stanowi niezwykle wiarygodną relację w porównaniu z innymi związkami i zależnościami łączącymi pozostałych bohaterów serialu. Szkoda tylko, że nieporozumienia między partnerami zostały rozpisane jedynie na dwa odcinki, gdyż nie dają już widoków na interesujący rozwój wydarzeń w przyszłości.

Po zakończonym seansie muszę stwierdzić, że póki co obietnice twórców jedynie częściowo się sprawdziły. Owszem dostaliśmy mniej osobistych dramatów, lecz nie na rzecz wydarzeń związanych z musicalem, a nudnych scen o niczym. Zabrakło ciekawych dialogów i wiało nudą, zwłaszcza w drugim epizodzie, w którym znalazło się miejsce jedynie dla trzech utworów muzycznych.

Na całe szczęście warstwa muzyczna serialu nadal pozostaje bez zarzutu. Mam nadzieję, że w kolejnych odcinkach "Smash" wróci na właściwe tory, bo forma jaką zaprezentowano nam w tym tygodniu (zwłaszcza w drugim odcinku) nie zachwyca.

Na deser zapowiedź kolejnych odcinków:

Serialowe premiery: The Americans

2013-02-04T21:42:00.001+01:00

Dziś, udało mi się obejrzeć pilotowy odcinek nowego serialu stacji FX pt. "The Americans", który opowiada o losach pewnego na pozór zwyczajnego małżeństwa.

DALEJ SPOILERY

Elizabeth i Phillip to szpiedzy KGB żyjący pod przykrywką na przedmieściach Waszyngtonu od wielu lat. Mają dwójkę dzieci, wraz z którymi sprawiają wrażenie typowej, nudnej rodziny. Przed seansem miałem dość spore oczekiwania i liczyłem na dobrze zrobione kino akcji z ciekawą fabułą. Co dostałem?

Przede wszystkim sporo dramatu rodzinnego z psychologicznym podejściem do tematu. Poglądy, przeżycia i wspomnienia pary głównych bohaterów zostały bowiem przez twórców nakreślone w bardzo wyraźny sposób. Możemy zaobserwować jakie motywy nimi kierują, na czym im zależy, oraz jak radzą sobie z demonami przeszłości. W oczy rzuca się także różnica zdań, w sprawie kolejnych działań, spowodowana odmiennymi systemami wartości. W przeciwieństwie do Elizabeth, Phillip na pierwszym miejscu stawia rodzinę, podczas gdy dla niej priorytetowe znaczenie ma służba w imię ojczyzny.

To właśnie para głównych bohaterów była moim zdaniem najmocniejszym punktem odcinka. Mimo, iż dowiedzieliśmy się sporo na temat motywów ich działania i przeszłości, to jednak trudno mi ich rozgryźć i odnoszę wrażenie, że jeszcze sporo razy mnie zaskoczą. Ponadto Kerri Russell i Matthew Rhys, których do tej pory ciężko było mi sobie wyobrazić w roli szpiegów, wypadli bardzo przekonująco. W scenach akcji poradzili sobie równie dobrze, jak w fragmentach obyczajowych, z którym jak dotąd jedynie ich znałem.

Jeśli chodzi o przedstawiony rozwój wydarzeń, to początkowo miałem trudności, by w pełni mu się poddać. Dopiero ukazanie rodziny Jenkinsów podczas wykonywania codziennych czynności wzbudziło moje zainteresowanie fabułą, które od tej pory już jedynie rosło. Walka i zabójstwo w garażu, późniejszy transport zwłok oraz seks w samochodzie to moim zdaniem bardzo udana sekwencja scen, podczas której można było silnie odczuć emocje towarzyszące serialowym bohaterom. Scenarzystom i aktorom udało się pokazać, że są to ludzie wewnętrznie rozdarci, którym coraz trudniej sprawia pogodzenie życia rodzinnego z misją polityczną.

Ciekawie zapowiada się również historia nowego sąsiada Jenningsów, który pracuje dla FBI. Liczę na to, że twórcy umiejętnie wykorzystają ten wątek i zaserwują nam pełne emocji podchody na przedmieściach Waszyngtonu.

Podsumowując, pilot "The Americans" oceniam bardzo pozytywnie, choć spodziewałem się po nim czegoś innego. Para głównych bohaterów moim zdaniem całkowicie zdominowała ten odcinek, jednak nadchodzące wydarzenia również zapowiadają się interesująco. Czekam na kolejne odsłony tej historii i zaryzykuję stwierdzenie, że dla mnie był to najlepszy jak do tej pory pilot w całym sezonie 2012/13.

Na deser wrzucam zapowiedź następnego odcinka:

The Following 1x02 - "Chapter Two"

2013-01-31T23:49:00.002+01:00

Jestem właśnie po drugim odcinku nowego dramatu Kevina Williamsona i muszę zauważyć, że po dynamicznym pilocie twórcy znacznie zwolnili z rozwojem fabuły, decydując się na sporo retrospekcji i umożliwiając nam bliższe spojrzenie na poszczególnych bohaterów.

DALEJ SPOILERY

Akcja "Chapter Two" skupiła się przede wszystkim na poszukiwaniach uprowadzonego Joey'a, w które umiejętnie zostały wplecione sceny przedstawiające wcześniejsze wydarzenia z udziałem serialowych postaci.

Dowiedzieliśmy się z nich między innymi w jakich okolicznościach po schwytaniu Carrolla zrodził się romans Ryana i Claire. Byliśmy również świadkami przemiany Emmy, która pod wpływem Joe nabrała pewności siebie i w coraz większym stopniu pozwalała, by sugestie mentora kierowały jej życiem, decydując się w efekcie na zabójstwo własnej matki.

To właśnie sceny z udziałem niani Joey'a i podstawionych sąsiadów Sary potrafiły mnie w największym stopniu zainteresować. Wzajemne relacje pomiędzy tą trójką czcicieli Carrolla zostały bowiem nakreślone w dość niejednoznaczny sposób i zapewne już wkrótce dojdzie tutaj do jakiegoś konfliktu.

Wracając jednak do teraźniejszych wydarzeń serialowej historii, to bez wątpienia najlepiej wypadło spotkanie Carrolla z byłą żoną, podczas którego napięcie było wyraźnie odczuwalne. Nataile Zea w roli przestraszonej i rozgoryczonej zarazem kobiety odnalazła się moim zdaniem bardzo dobrze. Pozostając przy postaci seryjnego mordercy, bardzo zaintrygowało mnie jego powiązanie z Debrą. Prawdopodobnie będąca wyznawczynią kultu profesora partnerka, jest jedną z licznych niespodzianek, jakie przygotował on dla Hardy'ego.

Mam nadzieję, że rozgrywka zaplanowana przez Carrolla zaskoczy mnie jeszcze nie raz w kolejnych tygodniach. Na razie jestem usatysfakcjonowany rozwojem wydarzeń i choć akcja powoli dość powoli posuwa się naprzód, to czekam na więcej, bo "The Following" ogląda się naprawdę dobrze.

Na koniec, zapowiedź następnego odcinka:

Dallas 2x01-02

2013-01-30T22:02:00.001+01:00

W poniedziałek na antenie TNT wystartował drugi sezon nowej odsłony "Dallas". Jaką formę prezentuje klan Ewingów po kilkumiesięcznej przerwie?

DALEJ SPOILERY

Pamiętam, że początkowe odcinki pierwszego sezonu intryg rodem z Teksasu zrobiły na mnie zaskakująco dobre wrażenie. Później jednak coś zaczęło zgrzytać i specyficzny klimat rodzinnej historii gdzieś się ulotnił, a kolejne zwroty akcji nie potrafiły już dostarczyć zbyt wielu emocji. Słabsze epizody w pełni wynagrodził mi jednak solidny cliffhanger, w którym poznaliśmy prawdziwą tożsamość Rebecci.

W nowym sezonie liczyłem zatem na większy dynamizm spowodowany pojawieniem się córki odwiecznego wroga Ewingów - Cliffa Barnesa. Niestety małżonka Christophera, wypowiadająca mężowi otwartą wojnę, w której bynajmniej nie chodzi o prawa do opieki nad spodziewanym potomstwem, nie spełniła moim oczekiwań i nie poradziła sobie z przemianą w żądną zemsty kobietę. Owszem mimika Julie Gonzalo zmieniła się nieco i przybrała bardziej surowy wyraz, jednak jej gra niezbyt mnie przekonuje.

Nieznacznie lepiej wypadają również Jordana Brewster i Jesse Matcalfe, którym dość nieudolnie wychodzi przedstawienie chemii pomiędzy parą szczęśliwych kochanków. Namiętności tutaj niewiele, a i rola w przedstawionej historii wypada niezbyt atrakcyjnie. Na tle młodego trzonu głównej obsady błyszczy zatem Josh Henderson w roli Johna Rossa, którego kreacja wypada bardzo wiarygodnie. Ponadto następca J.R.'a otrzymał od scenarzystów jasno i sensownie nakreślone wątki, w których jego szelmowska osobowość, ma szerokie pole do popisu.

Z kolei w przypadku starszej generacji Ewingów, najciekawiej oceniam historię Ann i jej odnalezionej córki. Początek historii może i został nakreślony w mało intrygujący sposób, jednak daje ona nadzieję, na zaskakujące zwroty akcji i ciekawy rozwój walki o uczucia Emmy. Poza tym miło było ponownie zobaczyć na ekranie Judith Light, którą bardzo lubiłem jako Claire Meade w "Ugly Betty". Najsłabiej natomiast oceniam sceny z udziałem Sue Ellen, której kłopoty w kampanii i pokusa poszukiwań rozwiązania na dnie kieliszka, nie potrafiły mnie w większym stopniu zainteresować.

Podsumowując, rozpoczęciu nowego sezonu "Dallas" daleko do rewelacji. Mimo wielu słabszych momentów stwierdzam jednak, że premierowe odcinki oglądałem z przyjemnością. W kolejnych odsłonach liczę na więcej intryg w wykonaniu Johna Rossa i Harrisa, gdyż to właśnie ta dwójka napędza akcję tego serialu.

Na deser, mam dla Was zapowiedź następnych odcinków:

Quick recap #12

2013-01-29T21:41:00.001+01:00

Wczoraj udało mi się nieco nadrobić serialowe zaległości i dzisiaj mogę podzielić się z Wami swoimi wrażeniami na temat najnowszych odcinków: "Arrow", "Pamiętników wampirów", "Chirurgów", "Suits" i "The Carrie Diaries".

UWAŻAJCIE NA SPOILERY

Arrow 1x11 - "Trust But Verify"

Niestety wysoki poziom, jaki reprezentowały początkowe odcinki przygód Zielonej Strzały, od pewnego czasu stale się obniża, w efekcie czego mamy już typowego średniaka. W najnowszym odcinku nie wydarzyło się bowiem nic, co byłoby w stanie mnie zainteresować. Wątek epizodu z dawnym przyjacielem Diggla był nie tylko przewidywalny (co akurat zbytnio mi nie przeszkadza) ale również nudny i wypełniony dialogami przyprawiającymi jedynie o kolejne ziewnięcia. Podobnie sytuacja miała się również w przypadku rodzinnych relacji Queenów, które są coraz bardziej męczące i zmierzają w niejasnym dla mnie, i co gorsza chyba także dla twórców, kierunku. Słabo oceniam również retrospekcje, które w założeniu miały wprowadzić element zaskoczenia, a w moim przypadku pogłębiły jedynie uczucie zmęczenia seansem, po zakończeniu którego dalsze losy bohaterów interesują mnie w znacznie mniejszym stopniu, niż przed jego rozpoczęciem.

Odnoszę dziwne wrażenie, że im bardziej twórcy próbują zagłębiać się relacje pomiędzy postaciami oraz ich wewnętrzne przeżycia, tym gorzej odbija się to na przedstawionej historii, która powoli zaczyna razić nie tylko brakiem głębi, ale również i nudą, co dla mnie w tego typu produkcji jest nie do wybaczenia. Daję jednak temu serialowi kredyt zaufania i liczę na więcej Malcolma w kolejnych tygodniach. Mam nadzieję, że tendencja spadkowa nie utrzyma się zbyt długo i znów będę mógł czerpać przyjemność z oglądania tego serialu.

The Vampire Diaries 4x11 - "Catch Me If You Can"

Tym razem to nie Elena była ofiarą, której stanowiła misję pozostałych bohaterów serialu. Jej miejsce zajął bowiem Jeremy, będący na celowniku zahipnotyzowanego przez Kola Damona. Niestety historia, która w założeniu twórców miała wzbudzać większe emocje, wypadła dość miałko i sztywno. Zaistniała sytuacja nie odbiła się zbytnio na związku Eleny ze starszym Salvatorem, a jej przymusowa konfrontacja ze Stefanem również zbytnio mnie nie poruszyła. Pozytywnie oceniam jedynie stwierdzenie zranionego kochanka, dotyczące mrocznej strony jego natury, którą uśpić w stanie była jedynie spełniona miłość.

Jeśli chodzi o rodzeństwo Mikaelsonów, to w najciekawszym kierunku rozwija się moim zdaniem Rebekah i jej współpraca ze Stefanem, która mam nadzieję przetrwa przez dłuższy czas. Z kolei Kol, na którego polowanie dopiero się rozpoczyna, niezbyt mnie przekonuje. Scenarzyści dość słabo zarysowali motywy jego działań i wątpię, by w przyszłości miało się to zmienić. Natomiast Klaus moim zdaniem nie ma już zbyt wiele do zaoferowania, gdyż jego relacje z głównymi bohaterami są jak dla mnie zupełnie pozbawione z logiki. Mam nadzieję, że zmiana środowiska, jaką planują dla niego twórcy wyjdzie mu na dobre i uczyni z niego na powrót interesującego bohatera, którym bez wątpienia był na przełomie drugiego i trzeciego sezonu.

Podsumowując, "Catch Me If You Can" oceniam jako średni odcinek, który mimo wielu słabych momentów obronił się zapowiedzią interesującego rozwoju wydarzeń, obecną za sprawą przywołania takich wątków, jak: polowanie na Kola, wskrzeszenie Silasa i poszukiwania lekarstwa.

Grey's Anatomy 9x12 - "Walking On a Dream"

W Seattle Grace Mercy West mimo upływu lat nadal dzieje się sporo i czuć prawdziwe emocje. Nawet z pozoru spokojne odcinki, takie jak "Walking On a Dream" potrafią przemycić momenty, wobec których widz nie pozostanie obojętny. Dla mnie najlepiej napisanym wątkiem epizodu była historia Arizony, zmagającej się z bólem fantomowym, która została przedstawiona w dynamiczny i interesujący sposób. Scena Callie wsłuchującej się wraz z żoną w szum fal była dla mnie najbardziej pozytywną w całym odcinku.

Najwięcej emocji dostarczył mi jednak komentarz Bailey, względem postawy Dereka podczas spotkania z doradcą finansowym. Scenarzyści w trafny sposób pokazali tutaj, jak spore emocje w ludziach są w stanie wzbudzić kwestie finansowe. Na atrakcyjność wątku kłopotów problemów materialnych szpitala, znacząco wpływa zapewne fakt, iż trudno tutaj opowiedzieć się po którejś ze stron (choć ja raczej skłaniałbym się w stronę Mirandy).

Pozostałe historie odcinka wypadły dość spokojnie, lecz na pewno nie nudno. Nudnych scen bowiem nie widziałem w tym serialu już od pewnego czasu.

Suits 2x12 - "Blood in The Water"

W Pearson Hardman temperatura znowu rośnie w zastraszającym tempie, i choć może nie czuć już takiego napięcia jak latem, to jednak nie można narzekać na brak emocji. Scenarzyści znów stanęli na wysokości zadania w wiarygodny sposób przedstawiając następstwa wewnętrznych konfliktów w kancelarii, które teraz znacząco odbijają się na jej opinii i pozycji na rynku. Powrót Allison Holt doprowadził do kolejnego starcia pomiędzy Harvey'em i Lousiem, którego znów mogliśmy obejrzeć z nieco innej strony.

To właśnie historia Litta i jego planowane odejście z firmy wypadły moim zdaniem najlepiej w całym odcinku, począwszy od konfrontacji ze Specterem, poprzez wzruszającą rozmowę z Jessicą aż do szczerego wyznania wobec Mike'a. Rick Hoffmann dostał od twórców sceny, w których musiał zaprezentować wiarygodnie gamę różnych emocji i po raz kolejny wyszedł z powierzonego zadania obronną ręką.

Najsłabiej, ale znacznie lepiej niż tydzień temu, wypadły moim zdaniem sceny z udziałem Mike'a. Dobrze oceniam tutaj wspomnianą rozmowę z Louisem, ciosy zebrane od męża Tess oraz rozmowę z Rachel, podczas której panna Zane znów pokazała pazury i zdobyła u mnie sporo punktów. Do najsłabszych scen Rossa zaliczam zatem wydarzenia związane wykonywaniem służbowych obowiązków i ze zwolnieniem Harolda.

Podsumowując, po spokojnym starcie, zimowa odsłona "Suits" szybko zaczyna nabierać tempa, szkoda tylko, że już wkrótce będzie musiała się zahamować, bo do końca sezonu zostały jeszcze tylko cztery odcinki.

The Carrie Diaries 1x02-03 - "Lie With Me", "Read Before Use"

Serial o młodej Carrie obejrzałem tylko po to, by z czystym sumieniem skrytykować go na blogu, a tymczasem jego bohaterowie szybko zaskarbili sobie moją sympatię. Po obejrzeniu dwóch kolejnych odcinków muszę przyznać, że mimo braku zaskakujących momentów i wielu oklepanych schematów, ani przez chwilę się nie nudziłem. Historia młodej dziewczyny i jej bliskich to naprawdę solidna obyczajówka, której moim zdaniem warto dać szansę, jeśli oczywiście szukacie czegoś przy czym można się odprężyć i pośmiać. Relacje pomiędzy poszczególnymi postaciami wypadają tutaj bardzo naturalnie i nie są tak wymuszone, jak w innych młodzieżówkach The CW (czyt. "Gossip Girl" i "90210'). Główną bohaterkę poza naturalnością cechuje także prostolinijność, którą obecnie scenarzyści wielu produkcji dla nastolatków decydują się poświęcić na rzecz fabularnych intryg.

Jeśli chodzi o samą fabułę, to na tę chwilę najbardziej interesuje mnie dalszy rozwój relacji tytułowej bohaterki z Sebastianem oraz sekret Walta, który zapewne wkrótce ujrzy światło dzienne. W kolejnych odsłonach życzyłbym sobie również rozwinięcia nowojorskich przygód Carrie, gdyż na tę chwilę pozostają one w cieniu jej licealnego życia i rodzinnych relacji, które dla mnie są chyba najsłabszym ogniwem serialowej fabuły.

Po trzech odcinkach stwierdzam z czystym sumieniem, że "The Carrie Diares" to świetny przepis na relaks, przy którym mimo braku zaskakujących zwrotów akcji, nawet na przez chwile nie ma mowy o nudzie.

Pretty Little Liars 3x16 - "Misery Loves Company"

2013-01-25T23:50:00.003+01:00

Właśnie jestem po najnowszym odcinku "Pretty Little Liars" i stwierdzam, że był to najlepszy spośród wyemitowanych dotychczas w nowym roku epizodów. Zawierał bowiem wszystkie elementy, za które tak naprawdę lubię ten serial.

DALEJ SPOILERY

Już od pewnego czasu było wiadomo, że w "Misery Loves Company" współpraca Toby'ego z Moną wyjdzie na jaw. Byłem bardzo ciekaw jak twórcy poprowadzą ten wątek i uważam, że poradzili sobie z tym zadaniem całkiem dobrze. Widzieliśmy jak poprzez niedbalstwo chłopaka, Spencer odkrywa prawdę o jego niecnych poczynaniach. Mogliśmy również zobaczyć jak bardzo rozpacza po zdradzie ukochanego, co zostało zaprezentowane w wiarygodny sposób i pozwoliło przypomnieć wrażliwą stronę Spence, którą w serialu oglądamy dosyć rzadko.

Głównym wątkiem odcinka była jednak, jak dla mnie, historia Arii, a właściwie Meredith, która podtruwała dziewczynę, by zdobyć dowód obciążający Byrona w sprawie morderstwa Alison. Historia ta została rozpisana w dynamiczny sposób, dzięki czemu nie można było narzekać na nudę. Działo się sporo i twórcom udało się na tym polu uniknąć sztucznych scen, które mają na celu jedynie wywołanie napięcia, a w efekcie pozostawiają niestrawność spowodowaną nadmiarem kiczu (taką sceną w odcinku była dla mnie Hanna wśród manekinów).

Scenarzystom udało się również przedstawić zmiany zachodzące w stosunku Arii do ojca, któremu udało się ponownie odzyskać jej zaufanie. Mam jednak dziwne wrażenie, że już wkrótce dziewczyna pożałuje swojej decyzji odnośnie spalenia stron z pamiętnika Ali. Jestem bardzo ciekaw jak dalej rozwinie się jej rodzinna sytuacja i kiedy znów zobaczymy Meredith.

Pozostając przy Arii, niezwykle intrygująco wypadł jej "sen". Zastanawiam się, czy Alison rzeczywiście żyje, czy też twórcy pójdą w kierunku książek i przedstawią nam jej siostrę bliźniaczkę. Jestem bowiem przekonany, że Sasha Pieterse nie wciela się w serialu tylko w rolę zmarłej bohaterki.

Był taki czas kiedy chciałem zrezygnować z oglądania "Pretty Little Liars", jednak takie odcinki jak ten utwierdzają mnie w przekonaniu, że podjąłem właściwą decyzję, pozostając wierny temu tytułowi.

Na deser, zapowiedź następnego odcinka:

Goodbye Private Practice

2013-01-24T22:28:00.000+01:00

We wtorek stacja ABC wyemitowała finałowy odcinek "Prywatnej Praktyki" i wreszcie mogliśmy zobaczyć jak Shonda Rhimes kończy serial.

DALEJ SPOILERY

Epizod zatytułowany "In Which We Say Goodbye" rozpoczął się w dniu ślubu Addison i Jake'a, by następnie poprowadzić nas przez późniejsze wydarzenia w życiu serialowych bohaterów i pokazać jak zakończyły się ich historie. Bez wątpienia najwięcej emocji wzbudził wątek Sama i Naomi, której wizyta w Los Angeles doprowadziła do dość zaskakującego rozwoju wydarzeń.

Pomysł z zejściem się Bennettów uważam za jak najbardziej trafiony, uważam jednak, że wątek ten został poprowadzony zbyt szybko. Znacznie lepszy efekt można było osiągnąć rozbijając go na dwa odcinki, bądź w przypadku półtoragodzinnego finału. Niestety historia Sama i Naomi zajęła zbyt dużo czasu, za sprawą czego pozostali bohaterowie potraktowani zostali trochę po macoszemu. Na myśli mam tutaj przede wszystkim Amelię i Charlotte, które pojawiały się na ekranie najrzadziej. Mimo, iż ich wątki już wcześniej dostały szczęśliwe zakończenie, to jednak czuję pewien niedosyt, gdyż obok Addie były moimi ulubionymi bohaterkami w serialu.

W przypadku scen z udziałem pozostałych członków obsady nie mam żadnych zastrzeżeń. Cooper jako pełnoetatowy tata wypadł bardzo zabawnie. Pomysł ukazania Violet czerpiącej satysfakcję z pracy zawodowej uważam za bardzo wiarygodny i sensowny, gdyż zawsze oddawała się swej profesji z pasją, często nawet kosztem życia rodzinnego. Historia Sheldona pozwoliła z kolei uniknąć nadmiernej sielankowości. Scena, w której leżał on wraz z Mirandą pod palmami, była jak dla mnie chyba najbardziej wzruszająca i pozytywna zarazem w całym finale.

Jeśli natomiast chodzi o samą Addison, to myślę, że twórcy w dobry sposób ukazali jej przemianę. Wreszcie wie czego chce od życia i potrafi zatroszczyć się nie tylko o siebie, ale również i o swoich bliskich. Rodzina, którą udało jej się stworzyć i przyjaciele, których ponownie ze sobą połączyła są tego najlepszym dowodem.

Ostatnią scenę z książką Violet i zamykającą się windą również odebrałem bardzo pozytywnie. Komentarze bohaterów pod adresem tytułu i zakończenie finału przesunięciem drzwi windy to ukłon twórców w stronę fanów, żegnających się z lubianym serialem.

Podsumowując, ostatni odcinek "Prywatnej Praktyki" wypadł bardzo dobrze i stanowił satysfakcjonujące zakończenie perypetii personelu Seaside Wellness. Scenarzyści mieli trafiony pomysł na to, jak pożegnać się z widzami i poradzili sobie również z jego realizacją.

Serialowe premiery: The Following

2013-01-23T16:31:00.000+01:00

Jestem właśnie świeżo po pierwszym odcinku nowego serialu FOXa z Kevinem Baconem w roli głównej pt. "The Following". Była to jedna z najbardziej wychwalanych przez krytyków zza oceanu i wyczekiwanych przeze mnie premier sezonu. Po seansie mogę śmiało stwierdzić, że pozytywne recenzje pilotażowego epizodu były w pełni zasłużone.

DALEJ SPOILERY

Serial skupia się na postaci Ryana Hardy'ego - byłego agenta FBI (w tej roli Bacon), którego po latach ponownie zaczyna prześladować sprawa seryjnego mordercy Joe Carrolla. Zabójca zbiegł bowiem z więzienia, by dokończyć swoje dzieło i rozprawić się z Sarą Fuller - swoją ostatnią ofiarą. Podczas wykonania krwawej misji pomagają mu oddani wielbiciele, których przekonał do swojej ideologii, będąc w więzieniu.

Scenarzyści postanowili w końcowych scenach epizodu ujawnić nam tożsamość kilku wyznawców kultu Carrolla, których zapewne z czasem przybędzie. Mnie jednak w większym stopniu zainteresowała sama filozofia zabójcy, niż cliffhanger demaskujący jego pomocników. Najbardziej chyba spodobało mi się powiązanie motywów poczynań byłego profesora z twórczością Edgara Allana Poe, ponieważ bardzo lubię takie kulturowe odwołania i podnoszenie zbrodni do rangi sztuki. Zestawienie śmierci z pięknem przywołane przez Carrolla podczas jednego ze wspominanych przez Sarę wykładów pozwoliło scenarzystom w trafny sposób przybliżyć nam tok myślenia mordercy.

Siłą napędową odcinka okazało się jednak mocno wyczuwalne napięcie pomiędzy dwójką głównych bohaterów. Mogliśmy zauważyć jak wyraźne piętno na psychice Hardy'ego odcisnęła pogoń za psychopatycznym profesorem, który z kolei zdaje się traktować swoją "twórczość" jak dobrą zabawę. James Purefoy moim zdaniem świetnie odnalazł się w roli bezwzględnego "artysty". Poznaliśmy również parę pobocznych postaci, które zapewne odegrają większą rolę w dalszej części serialowej historii, na tle głównej dwójki wypadły one jednak na razie niezbyt wyraziście. Pozytywne emocje wzbudziła we mnie jedynie Natalie Zea w roli byłej żony Carrolla, do której mam sentyment od czasu "Dirty Sexy Money".

Mimo, iż przedstawiona w "The Following" historia zawiera wiele elementów znanych z książek i filmów o Hannibalu Lecterze (wymienić można tutaj nie tylko główny fundament fabuły, opierającej się na relacji bezwzględnego i wysublimowanego mordercy ze stróżem prawa, ale również motyw z wycinaniem oczu obecny w "Czerwonym Smoku"), to jednak sposób ukazania pary głównych bohaterów i sprawnie poprowadzona akcja sprawiły, że mam ochotę na więcej.

Pierwszy odcinek stanowił jednak zaledwie wstęp do zapoczątkowanej przez Carrolla rozgrywki i trudno przewidzieć w jakim kierunku pójdą scenarzyści. W kolejnych epizodach może bowiem wydarzyć się naprawdę wszystko, mam zatem nadzieję, że twórcy zaprezentują jakieś interesujące rozwiązanie i serial utrzyma poziom z tego tygodnia.

Na deser mam dla Was zapowiedź serialu:

i zwiastun drugiego odcinka:

Quick recap #11

2013-01-22T19:00:00.002+01:00

Dziś mam dla Was garść wrażeń dotyczących najnowszych odcinków "Pamiętników wampirów", "Chirurgów" i "Once Upon a Time".

UWAŻAJCIE NA SPOILERY

The Vampire Diaires 4x10 - "After School Special"

Wampiry z Mystic Falls powróciły po świętach w powiększonym składzie. W serialu ponownie pojawili się bowiem najmłodsi członkowie rodzeństwa Mikaelsonów, którzy wprowadzili sporo zamieszania. Najlepiej wypadły tutaj zdecydowanie poczynania Rebekah, która zmusiła Elenę i Stefana do szczerej i bolesnej rozmowy. Sprawa rozpadu związku głównej serialowej pary ukazana została w ciekawy i wiarygodny sposób. Dobre wrażenie zrobił na mnie zwłaszcza Paul Wesley, który świetnie wczuł się w rolę odrzuconego kochanka. Z kolei rodzący się związek Eleny i Damona jakoś mnie nie przekonuje. Scenarzyści chyba zbyt długo zwlekali z połączeniem tej dwójki, co w efekcie spowodowało całkowity zanik chemii między nimi.

Poza uczuciowymi rozterkami naczelnego trójkąta miłosnego serialu, w "After School Special" na uwagę zasługuje również ciekawy rozwój postaci profesora Shane'a, a właściwie motywów jego działania i przytoczonej przez niego historii wszechmocnego Silasa, który zapewne wkrótce pojawi się na ekranie. Cieszy mnie również powrót tematu lekarstwa i tworzące się drużyny poszukiwawcze. Obawiam się tylko, że twórcy nie zdecydują się na to, by Stefan sprzymierzył się z Rebekah i że prezentowana przez niego w jednej z końcowych scen postawa była jedynie przemyślaną zagrywką, mającą na celu uśpienie czujności siostry Klausa. Najsłabszym natomiast elementem epizodu były jak dla mnie sceny koncentrujące się na odtworzeniu tatuażu Jeremy'ego, które wypadły zwyczajnie nudno.

W kolejnych odcinkach liczę zatem na ciekawy rozwój wątku poszukiwań lekarstwa i konkretnej historii z udziałem Kola, którego potencjał w ogóle nie został przez twórców jeszcze wykorzystany. Mam również nadzieję, że Stefan ponownie pokaże nam swoją mroczną stronę, bo na Damona chyba nie możemy już w tej kwestii liczyć.

Grey's Anatomy 9x11 - "The End is The Beginning is The End"

Tym razem poznaliśmy wyrok sądu w sprawie odszkodowania, według którego każda z ofiar katastrofy lotniczej miała otrzymać 15 milionów dolarów. Byłem bardzo ciekaw jak scenarzyści rozwiążą sprawę takiego przypływu gotówki u serialowych postaci. Okazało się jednak, że wybrnęli z zaistniałej sytuacji dość szybko i łatwo, czego z całą pewnością nie można powiedzieć o bohaterach produkcji, których czekają już wkrótce nowe problemy i dylematy. Jednego jednak możemy być pewni. Do zamknięcia Seattle Grace Mercy West na pewno nie dojdzie. Szczerze liczę jednak nowe komplikacje w kilku serialowych relacjach.

Tytuł odcinka w doskonały sposób oddaje moment życia, w którym znaleźli się serialowi bohaterowie, i nie mówię tutaj tylko o ofiarach katastrofy, ale również o Webberze, dla którego śmierć żony jest jednocześnie bolesnym końcem i początkiem zarazem. Jednak to sytuacja zaangażowanej w niedawną katastrofę piątki wzbudzała we mnie znacznie większe emocje, niż rozpaczający po utracie Adele Richard. Najlepiej wypadła tutaj moim zdaniem scena w restauracji i krótkie przemówienie Callie, które uświadomiło pozostałej czwórce, jak wielkie postępy poczynili w swoim życiu od czasu tragicznych wydarzeń. Shonda po raz kolejny zaserwowała nam wiarygodny, emocjonalny przekładaniec.

Dla zachowania równowagi otrzymaliśmy również sporo lżejszych i humorystycznych scen z udziałem nowych stażystów i Bailey, wymieniającej przykre następstwa seksu na plaży. W największym stopniu rozbawił mnie chyba jednak motyw z Owenem obściskującym przez pomyłkę Wilson. Mina Hunta podczas ponownego spotkania ze stażystką była genialna.

Podsumowując, dla mnie "The End is The Beginning is The End" był pozytywnym i miejscami zarazem wzruszającym odcinkiem. Nie pozostaje mi zatem nic innego jak czekać na kolejny epizod i życzyć sobie oraz twórcom, by serial w takiej formie trwał jeszcze przez kilka dobrych lat.

Once Upon a Time 2x12 - "In The Name of The Brother"

Głównym bohaterem najnowszej odsłony "Once Upon a Time" był dr Whale, który musiał zmierzyć się z demonami swojej przeszłości. W zaprezentowanych retrospekcjach ukazana została zatem stworzona przez twórców wariacja historii Victora Frankensteina, która niestety poza kolorystyką nie miała w sobie nic mrocznego i nie potrafiła mnie jakoś szczególnie zainteresować.

Znacznie ciekawiej wypadły poboczne wątki epizodu. Sceny z udziałem Golda skutecznie wprowadziły do serialowej historii trochę napięcia. Najwięcej emocji dostarczyła mi jego rozmowa z Bellą, podczas której mogliśmy zobaczyć jego bezsilność w związku z amnezją ukochanej. Zemsta dokonana przez Hook'a nie pozwoliła jednak Rumplowi zapomnieć o zaginionym synu. Bardzo cieszę się, że Emma wbrew własnej woli będzie zmuszona towarzyszyć mu w wyprawie poszukiwawczej.

Kolejnym interesującym momentem odcinka było spotkanie Reginy z matką, które kosztowało byłą burmistrz sporo emocji i dało scenarzystom dobry pretekst do ukazania jej wewnętrznej słabości i cierpienia z powodu utraty Henry'ego.

Mimo, iż "In The Name of The Brother" zaprezentował się znacznie słabiej niż poprzedni epizod, to jednak wątki poboczne potrafiły mnie zainteresować. Ponadto zaskakujący cliffhanger daje nadzieję na ciekawą konfrontację mieszkańców Storybrooke ze światem zewnętrznym.