Mimis Nena Photo Gallery

Νέα Αντικειμενικότητα (New Objectivity)

2011-12-31T15:57:00.001+02:00

Στα εγκαίνια έκθεσης ζωγραφικής στο Mannheim της Γερμανίας το 1925 ο ιστορικός της τέχνης Gustav Friedrich Hartlaub δήλωσε ότι τα έργα είχαν έναν κοινό παράγοντα, απεικονίζουν πορτραίτα, φύση ή νεκρή φύση όσο πιο αντικειμενικά γίνεται τονίζοντας την καθαρή αντικειμενικότητα. Από την δήλωση αυτή γεννιέται η ιδέα του ονόματος ‘Νέα Αντικειμενικότητα’ για την ρεαλιστική τεχνοτροπία καλλιτεχνικών έργων μετά τον 1^oπαγκόσμιο πόλεμο.
Κυρίως ζωγραφικό ρεύμα που αναπτύσσεται αρχικά στην Γερμανία η ‘Νέα Αντικειμενικότητα’ επηρέασε σημαντικά την εξέλιξη της φωτογραφίας την περίοδο του μεσοπολέμου. Παρά του ότι δεν δημιουργήθηκε κάποια συγκεκριμένη ομάδα υπό το όνομα της Νέας Αντικειμενικότητας πολλοί καλλιτέχνες παρασύρθηκαν στην ρεαλιστική απεικόνιση. Οι φωτογράφοι που επηρεάστηκαν από αυτό το ρεύμα παρουσιάζουν την πολυπλοκότητα της καθημερινότητας όπου οι γρήγοροι ρυθμοί ζωής δεν επιτρέπουν την λεπτομερή παρατήρησή της. Βγάζουν σε πρώτο πλάνο όσα είναι γύρω μας και δεν τα βλέπουμε. Ασχολήθηκαν με την φύση, με καθημερινά αντικείμενα, αστικά ή βιομηχανικά κτίρια και καθημερινές ανθρώπινες δραστηριότητες αναδεικνύοντας την αισθητική τους αξία.
Εγκαταλείπουν την υποκειμενική αισθητική προσέγγιση και κατευθύνονται προς την διαύγεια και την ευκρίνεια που προσφέρει ο φωτογραφικό μέσο. Προς την εστιασμένη φωτογραφία.
Η Νέα Αντικειμενικότητα αποτελεί συνέχεια της ‘Νέας Οπτικής’ που εισήγαγε ο Ούγγρος φωτογράφος Laszlo Moholy-Nagy. Δύο τάσεις που συνέβαλαν σε αυτό που ονομάστηκε ‘Νέα Φωτογραφία’.
Στη φωτογραφία, αυτός ο ρεαλισμός χαρακτηρίζεται από υπερβολικά διαυγείς εκτυπώσεις έντονα περιγραμμένα αντικείμενα, επίμονο φως, που εξαφανίζει τις σκιές και πάνω από όλα από την επιλογή σαφών και συγκεκριμένων αντικειμένων με ξεκάθαρες φόρμες ως περιεχόμενο. Περιγραφή που πλησιάζει στην straight photography της Αμερικής.

Κύριοι εκπρόσωποι και αξιόλογοι φωτογράφοι της Νέας Αντικειμενικότητας ήταν οι:
Albert Renger-Patzsch (1897 - 1966) Γεννήθηκε στο Wurzburg της Γερμανίας και είδη από τα 12 του χρόνια αρχίζει να φωτογραφίζει. Υπηρετεί την θητεία του στον στρατό κατά την διάρκεια του 1^ου παγκοσμίου πολέμου και αμέσως μετά σπουδάζει χημικός στο κολέγιο της Δρέσδης.
Το 1920 εργάζεται ως φωτογράφος τύπου για την εφημερίδα Chicago Tribune και αργότερα το 1925 καθιερώνεται ως ελεύθερος φωτογράφος.
Το 1925 θα εκδώσει το βιβλίο ‘The choir stalls of Cappenberg’ (Τα στασίδια της χορωδίας του Cappenberg).
Κατεχόμενος από έναν παλιό και βασικό κανόνα της τέχνης ‘πρέπει να κρατάμε πάντα μια αρμονική σχέση μεταξύ τεχνικής και μέσου’ το 1927 θα κάνει την 1^η του έκθεση.
Κατηγορεί τους καλλιτέχνες φωτογράφους ότι βγάζουν άσχημες εικόνες από καλές φωτογραφίες, ‘αφήστε την ζωγραφική στους ζωγράφους και ας δημιουργήσουμε φωτογραφικές εικόνες που θα σταθούν από μόνες τους’. Το έργο του χαρακτηρίζεται από σαφή ρεαλισμό. Το 1928 θα κυκλοφορήσει το νέο του βιβλίο ‘Die Welt ist schön’ (Ο Κόσμος είναι όμορφος) χαρακτηριστικό της αισθητικής της Νέας Αντικειμενικότητας. Στο βιβλίο του θα παρουσιάσει 100 φωτογραφίες φύσης, βιομηχανικών θεμάτων και αντικειμένων μαζικής παραγωγής με την σαφήνεια της επιστημονικής εικονογράφησης, την οξύτητα και την ευκρίνεια του φωτογραφικού μέσου

Albert Renger-Patzsch - Haut-fourneau - 1928

Albert Renger-Patzsch - Viaduct - 1928

Albert Renger-Patzsch - Knöpfe - 1928

Στο διάστημα από το 1920 έως το 1930 θα καθορίσει τη φωτογραφία ως μια μοναδική, αυτόνομη τέχνη με την ουσία του ρεαλισμού. Απέφυγε τις υποκειμενικές επιρροές και αποκάλυψε με ορθολογική αγνότητα, την τάξη και την ομορφιά του υλικού κόσμου.
Κατά την άποψή του ‘οι δυνατότητες και οι περιορισμοί της φωτογραφίας υπάγονται στο ευρύ φάσμα τόνων που αναπτύσσονται σταδιακά από το λευκό μέχρι το σκοτεινό, από τη γραμμή μέχρι την επιφάνεια και από την επιφάνεια μέχρι τον χώρο.
Στην δεκαετία του 1930 και έπειτα θα ασχοληθεί με την βιομηχανική φωτογραφία και την διαφήμιση ενώ δίδαξε στο Folkwang στο Essen.

Albert Renger-Patzsch - Catasetum tridentatum (Orchidee) 1922-23

Albert Renger-Patzsch - Glasses - c1927

Albert Renger-Patzsch - Industrial Study - 1930's

Πολλά από τα αρχεία του καταστράφηκαν κατά τον βομβαρδισμό του Βερολίνου στον 2^ο παγκόσμιο πόλεμο κατά την διάρκεια του οποίου είχε δουλέψει ως πολεμικός ανταποκριτής.
Karl Blossfeldt (1865 - 1932) Γερμανός φωτογράφος, γλύπτης, δάσκαλος. Εμπνεύστηκε από την φύση και από το πως μεγαλώνουν τα φυτά. Έγινε γνωστός κυρίως για την παρουσίαση λεπτομερειών από μεγεθύνσεις φυτών.
Αυτοδίδακτος φωτογράφος ξεκίνησε να φωτογραφίζει φυτά με απλή φωτογραφική μηχανή κυρίως ως βοηθητική διδακτική ύλη. Έχοντας την δυνατότητα να μεγεθύνει έως και 30 φορές του πραγματικού μεγέθους αποκαλύπτει στοιχεία του φυσικού περιβάλλοντος και της δομής των φυτών σε ένα καινοτόμο φωτογραφικό έργο για την εποχή του, εμφανίζοντας συγχρόνως και μια απέραντη καλλιτεχνική και πνευματική ικανότητα.
Δίδαξε στο Royal Arts and Crafts Museum του Βερολίνου το 1898 και αργότερα από το 1921 έως το 1930.
Η πρώτη του έκθεση πραγματοποιήθηκε το 1926 στο Nierendorf Gallery του Βερολίνου.
Δημοσίευσε το βιβλίο Urformen der Kunst (Αρχέγονες Μορφές Τέχνης) το 1928, σε ηλικία 63 ετών το οποίο αναγνωρίζεται διεθνώς και τον κάνει διάσημο. Παρουσιάζει εισαγωγικό σημείωμα, κατάλογο θεμάτων και 120 μοναδικές φωτογραφίες φυτών. Θα επανεκδοθεί το 1929 και στα αγγλικά υπό τον τίτλο "Art Forms in Nature" (Μορφές Τέχνης στην Φύση). Το 2001 θα συμπεριληφθεί στο "The Book of 101 Books" ως ένα από τα πιο σημαντικά φωτογραφικά βιβλία του 20^ου αιώνα.

Karl Blossfeldt - Birthwort

Karl Blossfeldt - Hart's tongue

Karl Blossfeldt - Horse chesnut

August Sander (Άουγκουστ Ζάντερ) 1876 - 1964). Ένας από τους πιο σημαντικούς γερμανούς φωτογράφους πορτραίτου και ντοκιμαντέρ.
Γεννήθηκε στο Herdorf της Γερμανίας στην επαρχία της Ρηνανίας.
Έφηβος ακόμα εργάζεται ως ανθρακωρύχος στο τοπικό ορυχείο. Αργότερα θα γνωριστεί με έναν φωτογράφο που εργαζόταν για μια εταιρεία εξόρυξης και θα γίνει βοηθός του. Με την οικονομική βοήθεια του θείου του θα αποκτήσει φωτογραφικό εξοπλισμό και θα δημιουργήσει το δικό του σκοτεινό θάλαμο.
Μετά την στρατιωτική του θητεία θα δουλέψει ως βοηθός φωτογράφου και θα περιπλανηθεί σε όλη την Γερμανία.
Το 1901 θα δουλέψει για ένα φωτογραφικό στούντιο στο Linz της Αυστρίας όπου το 1902 θα γίνει συνέταιρος και το 1904 ιδιοκτήτης.
Το 1909 θα φύγει από το Linz και θα δημιουργήσει ένα νέο στούντιο στην Κολωνία.
Το 1911 αρχίζει να φωτογραφίζει πορτραίτα κυρίως γειτόνων του κάθε ηλικίας και επαγγέλματος με την σχεδόν ψυχρή κατάταξή τους κάτω από κατηγορίες και τίτλους.
Φωτογράφισε την ποικιλία της ανθρώπινης ύπαρξης προβάλλοντας τον ψυχισμό και το μυστήριο της στον μικρόκοσμο του μεσοπολέμου. Χωρίς υποκειμενικές ή τεχνικές παρεμβάσεις τα πορτραίτα του πλημυρίζουν από συμπαγή μάζα ψυχής και πνεύματος. Τις φωτογραφίες αυτές τις κατέταξε στο έργο του ‘Άνθρωποι του 20^ου Αιώνα’.

August Sander photo

August Sander - The Mother in Joy and Grief - 1911

August Sander - Architect Hans Heinz Lüttgen and his Wife Dora - 1926

Στις αρχές της δεκαετίας του 1920 ήρθε σε επαφή με τους Κονστρουκτιβιστές Group of Progressive Artists (Ομάδα Προοδευτικών Καλλιτεχνών). Την περίοδο αυτή θα προσπαθήσει να συνδυάσει την γεωμετρία με το αντικείμενο, το γενικό με το ιδιαίτερο κάτι που τον φέρνει πιο κοντά στις απόψεις της Νέας Αντικειμενικότητας.
Το 1929 έκδωσε το βιβλίο ‘Antlitz der zeit’ (Πρόσωπα του καιρού μας) με 60 πορτραίτα αστικού νεωτερισμού.

Pastrycook - 1928

Berlin - Coal Carrier - 1929

August Sander -Secretary of Radio - 1929

Το 1936 το βιβλίο κατασχέθηκε από τους ναζί και οι φωτογραφικές του πλάκες καταστράφηκαν. Το 1942 μεταφέρθηκε σε μια αγροτική περιοχή όπου μπόρεσε να σώσει τα περισσότερα από τα αρνητικά του. Το στούντιό του στην Κολωνία καταστράφηκε σε επιδρομή βομβαρδισμού το 1944. Το νέο του στούντιο κάηκε το 1946 παρασύροντας στην εξαφάνιση περίπου 40.000 αρνητικά.
Hans Finsler (1891 - 1972). Ελβετός φωτογράφος και καθηγητής στη Σχολή Εφαρμοσμένων Τεχνών στη Ζυρίχη. Συγκαταλέγεται μεταξύ των σημαντικότερων εκπροσώπων της Νέας Αντικειμενικότητας και της Νέας Φωτογραφίας.
Σπούδασε αρχιτεκτονική στην Γερμανία, στη Στουτγάρδη 1911–1914, στο Μόναχο 1915-1919 και Ιστορία της τέχνης στο Μόναχο και στο Βερολίνο.
Αυτοδίδακτος ξεκίνησε να ασχολείται με την φωτογραφία παρατηρώντας τις ελλείψεις στο έργο της μάθησης και θέλοντας να δημιουργήσει βοηθήματα για τους σπουδαστές.
Το 1927 ήταν ολοκληρωμένος φωτογράφος και το 1929 συμμετείχε ερασιτεχνικά στην έκθεση ‘Film und Foto’ στη Στουτγάρδη όπου γνωρίστηκε με πολλούς Ελβετούς φωτογράφους.

Hans Finsler - Le pont de Halle - vers 1929

Hans Finsler - Stumpfe - 1920-29

Hans Finsler - Transformer - 1929

Θα ανοίξει δικό του στούντιο το 1932, για να συμπληρώσει τον μισθό του ως βοηθός καθηγητή στη Σχολή Εφαρμοσμένων Τεχνών, και θα ασχοληθεί με την διαφημιστική φωτογραφία. Με την ιδιαίτερη ικανότητά του στα κοντινά πλάνα, πολλά προϊόντα της Ελβετίας, βιβλία, καρέκλες, πορσελάνες καθώς και σύγχρονες αρχιτεκτονικές δομές έγιναν γνωστές στο ευρύτερο κοινό από την φωτογραφίες του Hans Finsler.
Οι γνωστές φωτογραφίες της εθνικής Ελβετικής έκθεσης του 1939 προέρχονται από τον Finsler.
Συνεργάστηκε με τον τυπογράφο και σχεδιαστή Alfred Willi στη Σχολή Εφαρμοσμένων Τεχνών συνδυάζοντας την φωτογραφία με τις γραφικές τέχνες καταφέρνοντας να δημιουργήσουν ουσιαστική μεταβολή στην οπτική. Φωτογραφίες από πολύ ψηλά ή πολύ χαμηλά, κοντινά πλάνα, μικροφωτογραφίες και διπλή έκθεση θα δείξουν νέα σχήματα στους σπουδαστές βοηθώντας τους να κατανοήσουν έναν νέο τρόπο όρασης των αντικειμένων και των σχημάτων ανοίγοντας νέους δρόμους προς τον σχεδιασμό και την κατασκευή.
Ο ίδιος είχε πει ‘…αν προσπαθούσα να δημιουργήσω μία φωτογραφική θεωρεία δεν θα κατάφερνα να φθάσω σε αυτά τα αποτελέσματα. Φωτογράφος έγινα αναγκαστικά. Την πρώτη θέση στο μυαλό μου είχαν οι μαθητές μου…’

Hans Finsler - Dishes - c1920-30s

Hans Finsler - 1932

Hans Finsler - Wohnbedarf- Zurigo - 1932-33

Στην Αμερική επηρεάστηκαν οι:
Charles Sheeler (1883 - 1965). Επιτυχημένος ζωγράφος, και αυτοδίδακτος φωτογράφος. Αναγνωρίσθηκε ως ένας από τους ιδρυτές του αμερικάνικου μοντερνισμού και ως ένας από τους σημαντικότερους φωτογράφους του 20^ου αιώνα. Τα έργα του χαρακτηρίζονται από γραμμική ακρίβεια και ο ίδιος αποκαλούσε τον εαυτό του ακριβολόγο. Κυρίως φωτογράφιζε αντικείμενα, μηχανήματα και αρχιτεκτονικές κατασκευές.

Charles Sheeler

Karl Struss (1886 - 1981). Φωτογράφος και κινηματογραφιστής πρωτοπόρος του στερεοσκοπικού (3D) κινηματογράφου. Δούλεψε ως φωτογράφος στα περιοδικά Vogue, Vanity Fair, και Bazaar Harper. Όπως ο ίδιος δήλωνε δεν ασχολήθηκε με φωτογράφιση μόδας.
Έκανε εικονοληψία για την σειρά ‘Broken Arrow’ και μετά το 1929 εργάστηκε ως εικονολήπτης στο Λος Άντζελες.
Το 1949 ξεκίνησε την στερεοσκοπική κινηματογραφία καθώς ήταν ένας από τους κυριότερους υποστηριχτές της. Τις περισσότερες ταινίες του τις έκανε στην Ιταλία και δεν προβλήθηκαν στην Αμερική.

Karl Struss - nude

Karl Struss

Ralph Steiner (1899 - 1986). Φωτογράφος, πρωτοπόρος του ντοκιμαντέρ βασικός κινηματογραφιστής της avant-garde της δεκαετίας του 1930 στην Αμερική.

H2O (1929) by Ralph Steiner

Ralph Steiner

Edward Weston (1886 - 1958). Ξεκίνησε να φωτογραφίζει σε ηλικία 21 χρόνων υπό τις απόψεις των πικτοριαλιστών (pictorialism) όπου την εποχή εκείνη ήταν ιδιαίτερα δημοφιλείς. Λίγα χρόνια αργότερα άλλαξε στυλ και έγινε ένας από τους σημαντικότερους υποστηριχτές της έντονης ευκρίνειας στην φωτογραφία. Σημαντικός καινοτόμος φωτογράφος του 20^ου αιώνα επηρέασε σημαντικά την φωτογραφία στην Αμερική. Σαράντα χρόνια φωτογράφιζε ένα εκτεταμένο σύνολο θεμάτων όπως τοπία, νεκρή φύση, γυμνό, πορτραίτο, σκηνές της καθημερινής ζωής με ιδιαίτερη προσέγγιση στις μεθόδους της νέας φωτογραφίας και της νέας αντικειμενικότητας. Εμφανίζει ιδιαίτερη έφεση στο κοντινό πλάνο το οποίο χειρίζεται με έντονη ευκρίνεια και τεχνική αρτιότητα. Αποδίδει το φυσικό χώρο και τις φυσικές φόρμες με λεπτότητα και ευαισθησία χωρίς επεμβάσεις και ρετουσαρίσματα. Στα τέλη του 1920 ενδιαφέρεται για τις ομοιότητες που παρουσιάζουν οι φυσικές φόρμες σε σχέση με το ανθρώπινο σώμα, στην αφηρημένη τους μορφή. Τα γυμνά της περιόδου αυτής αποκαλύπτονται τμηματικά στον θεατή και το κάθε τμήμα μοιάζει τόσο πολύ με ανάλογες φυσικές φόρμες, ώστε να μην είμαστε σίγουροι, για το πραγματικό είδος του θέματος.

Edward Weston - Green Pepper - 1930	Edward Weston - Green Pepper - 1930	Edward Weston - Green Pepper - 1930
Edward Weston - Bulb 1933	Edward Weston - cabbage 1931	Edward Weston - White Radish 1933
Edward Weston - Shell 1927	Edward Weston - Shell	Edward Weston - shell 1927
Edward Weston - nude 1925	Edward Weston - nude 1936	Edward Weston - nude 1936

Ο ίδιος έγραψε ‘Θέλω να κάνω τα μεγαλύτερα μυστήρια των πραγμάτων να αποκαλυφθούν πιο καθαρά από όσο μπορεί να δει το ανθρώπινο μάτι’ και το κατάφερε αρκετές φορές στην ζωή του.

Η Έκφραση

Προηγούμενη Έκφραση

Contact

2011-12-26T17:43:00.001+02:00

Banner Niriides

2011-12-24T17:53:00.001+02:00

banner scholio

2011-12-22T16:47:00.000+02:00

face twitter 2

2011-12-19T23:17:00.003+02:00

Μπαουχάουζ - Φωτογραφία (Bauhaus - Photography)

2011-12-10T20:58:00.001+02:00

Στις αρχές της περιόδου της βιομηχανικής επανάστασης ο γερμανός αρχιτέκτονας Βάλτερ Γκρόπιους (Walter Gropius), εμπνευσμένος από τις μεσαιωνικές συντεχνίες που είχαν συγκροτηθεί για το χτίσιμο των καθεδρικών ναών, νοιώθει επιτακτική την ανάγκη για την δημιουργία μιας σχολής όπου θα συνδύαζε την τέχνη με την τεχνική κατάρτιση, την γνώση της τεχνολογίας για καλλιτεχνικούς σκοπούς, την συνεργασία των καλών και των εφαρμοσμένων τεχνών. Την ανώτατη σχολή δημιουργίας όπως ο ίδιος συνήθιζε να την ονομάζει.
Το όνομα της σχολής Bauhaus το εμπνέεται από την αντιστροφή της γερμανικής λέξης Hausbau που σημαίνει ‘οικοδόμηση’
Το Bauhaus ιδρύεται το 1919 στην τότε συντηρητική Βαϊμάρη (Weimar) υπό την διεύθυνση του Walter Gropius. Δημοσιεύεται το μανιφέστο της σχολής το οποίο μεταξύ άλλων αναφέρει: ‘… θέλουμε μια καινούργια ένωση χειροτεχνών, που δεν θα έχουν την ταξική περηφάνια που δημιουργεί ένα υπεροπτικό τοίχος ανάμεσα στους χειροτέχνες και τους καλλιτέχνες…’, ‘…Το Bauhaus θέλει να αποκαταστήσει την αρμονία ανάμεσα στις διάφορες δραστηριότητες της τέχνης και να τις κάνει απόλυτα αλληλέγγυες προς μία καινούργια σύλληψη της κατασκευής. Ο τελικός αλλά και ακόμη μακρινός μας σκοπός είναι το έργο της ενωτικής τέχνης.’, ‘…ελάτε να οραματιστούμε το οικοδόμημα του μέλλοντος όπου θα συνδυάζει την αρχιτεκτονική, γλυπτική, και ζωγραφική σε μια ενιαία φόρμα…’.
Το 1925 το Bauhaus μεταφέρεται στην πόλη Ντεσάου (Dessau) και το 1932 στο Βερολίνο.
Στην σχολή δίδαξαν αξιόλογοι καλλιτέχνες στο είδος τους όπως ο Ελβετός αρχιτέκτονας Χάνες Μέγερ (Hannes Meyer) διευθυντής της σχολής την περίοδο 1928-1930, ο Γερμανός αρχιτέκτονας Μις Βαν ντερ Ρόε (Ludwig Mies van der Rohe) διευθυντής την περίοδο 1930-1933, ο Ρώσος ζωγράφος και θεωρητικός της τέχνης Βασίλι Καντίσκι (Wassily Kandinsky), ο Ελβετός ζωγράφος, σχεδιαστής, συγγραφέας, δάσκαλος και θεωρητικός της τέχνης Γιοχάνες Ίττεν (Johannes Itten), ο Ούγγρος αρχιτέκτονας και σχεδιαστής επίπλων Μαρσέλ Μπρόιερ (Marcel Lajos Breuer), ο Γερμανός ζωγράφος Πάουλ Κλέε (Paul Klee), ο Γερμανός ζωγράφος, γλύπτης, σκηνογράφος και χορογράφος Όσκαρ Σλέμερ (Oscar Schlemmer), ο Αμερικανογερμανός εξπρεσιονιστής ζωγράφος, γελοιογράφος και κομίστας Λάιονελ Φαίνινγκερ (Lyoner Feininger), ο Ούγγρος ζωγράφος και φωτογράφος Λάσζλο Μοχόλι-Νάγκυ (Laszlo Moholy-Nagy), προσπαθώντας να συσπειρώσουν το συνθετικό χαρακτήρα της τέχνης σε μια ενιαία μορφή πρακτικής απολαβής.
Οι σπουδαστές διδάσκονται στα εργαστήρια ελεύθερο σχέδιο, βιβλιοδεσία, τυπογραφία, ξυλοτεχνία, υφαντουργεία, κεραμική, μεταλλοτεχνία και την χρήση διαφορετικών υλικών, γυαλί, μέταλλο, ξύλο κ.α..
Με την είσοδο του Μοχόλι-Νάγκυ το 1923 ξεκινάει η ουσιαστική ενασχόληση της σχολής με την φωτογραφία.
Ο Μοχόλυ-Νάγκυ Γεννήθηκε στην Ουγγαρία το 1895. Ξεκίνησε σπουδές στην νομική αλλά λόγο της επιστρατεύσεώς του στον Αυστροουγγρικό στρατό κατά την διάρκεια του πρώτου παγκοσμίου πολέμου τις εγκαταλείπει και μετά την λήξη του πολέμου δεν θα μπορέσει να συνεχίσει. Το 1920 συνδέεται με τους Ντανταϊστές στο Βερολίνο, τους αρνητές της παραδοσιακής τέχνης και ψάχνει για κάτι νέο και πειραματικό. Υπό την επιρροή άλλων τεχνών ολοκληρώνεται ως φωτογράφος και καλλιτέχνης με την ευρύτερη έννοια της λέξης.
Προχωρεί στην ασπρόμαυρη φωτογραφία, την έγχρωμη, την διακόσμηση και τη σχεδίαση επίπλων. Ασχολείται και πειραματίζεται με νέα υλικά και επιστημονικά μέσα. Διερεύνησε τις δυνατότητες της μη συμβατής χρήσης της φωτογραφικής μηχανής, θεώρησε το αρνητικό φιλμ ως μέσο και μετατρέπει το αόρατο σε ορατό, συνέλεξε ακτίνες Χ και δημιούργησε φωτομικρογραφίες και αστρονομικές φωτογραφίες.

László Moholy-Nagy - Linocut - c. 1920

Laszlo Moholy-Nagy - mother

Laszlo Moholy-Nagy - Photogram

Το 1923 ο Μοχόλι-Νάγκυ αντικαθιστά στην σχολή του Bauhaus τον Γιόχαν Ίττεν και ασχολείται στον τομέα της φωτογραφίας, τυπογραφίας, γλυπτικής, ζωγραφικής, χαρακτικής. Το ενδιαφέρον του εστιαζόταν περισσότερο στην φωτογραφία. Επινόησε τον όρο ‘νέα οπτική’ με την πεποίθηση ότι με την φωτογραφία μπορεί να δημιουργήσει έναν εντελώς νέο τρόπο όρασης του έξω κόσμου που το ανθρώπινο μάτι δεν μπορούσε.
Το 1925 εκδίδει ένα δοκίμιο με τίτλο ‘Ζωγραφική-Φωτογραφία-Φιλμ’ ένα από τα πιο σημαντικά βιβλία στην ιστορία της αισθητικής και της φωτογραφίας. Εικονογραφημένο από τον ίδιο και την γυναίκα του Λουκία Μοχόλυ (Lucia Moholy) συνοψίζει τις δυνατότητες που προσφέρει το μέσο της φωτογραφίας αλλά και τον πρωταρχικό δομικό ρόλο του φωτός, ως φυσικός παράγοντας και ταυτόχρονα ως πνευματικό στοιχείο.
Η φωτογραφία έγινε ένα βασικό μέσο καλλιτεχνικών ερευνών στο Bauhaus. Με τα πειράματά του ο Μοχόλυ-Νάγκυ διαμορφώνει την ‘νέα οπτική’ και προσπαθεί να φθάσει τα όριά της. Φωτογραφία με την χρήση νέων τεχνικών και μορφικών επιλογών θεωρείται απαραίτητη για την ‘αντικειμενική οπτική’. Χαμηλές ή ψηλές γωνίες λήψης, χρήση πλαγίων κυρίως γραμμών, έντονες σκιές, έντονη αντίθεση, παραμόρφωση με χρήση κοίλων ή κυρτών καθρεπτών, μικροφωτογραφία, μακροφωτογραφία, τα πολύ κοντινά πλάνα και η διπλή έκθεση αποτελούν ασκήσεις απεξάρτησης του βλέμματος από το συνηθισμένο τρόπο όρασης και την προσαρμογή του σε νέες διαστάσεις και σχήματα. Σε νέο τρόπο όρασης.

Laszlo Moholy-Nagy - Photogram	Laszlo Moholy-Nagy - Photogram	László Moholy-Nagy -Fotogram with Eiffel Tower and Peg Top - 1928
László Moholy-Nagy - The Theatre of Totality with its multifarious	Laszlo Moholy-Nagy - Untitled - Multiple Portrait - 1927	Laszló-Moholy-Nagy – Photogram

Το 1928 ο Βάλτερ Γκρόπιους παραιτήθηκε από την διεύθυνση της σχολής και λίγο αργότερα αποχωρούν ο Μοχόλυ- Νάγκυ και ο Μαρσέλ Μπρόιερ.
Το 1933 το ναζιστικό κόμμα παύει οριστικά την λειτουργία της σχολής. Πολλοί καλλιτέχνες, καθηγητές της σχολής εξορίστηκαν.

Bauhaus art design	Peter Keler Bauhaus - Cradle - Blue yellow - red and white lacquered
Bauhaus chair The Bauhaus curriculum was divided into two broad areas	Breuer Marcel - Bauhaus - Wassily Chair - 1925

Ανάμεσα στο διάστημα 1933-1937 ο Βάλτερ Γκρόπιους, ο Μαρσέλ Μπρόιερ και ο Μοχόλυ-Νάγκυ θα βρεθούν στην Αγγλία και θα εργαστούν μαζί για την εταιρεία Isokon.
Το 1937 ο Μοχόλυ-Νάγκυ μεταφέρεται στο Σικάγο και με την βοήθεια του επιχειρηματία Walter Paepcke θα ιδρύσει την σχολή ‘New Bauhaus’ όπου θα μεταφέρει την σημαντική επίδραση της σχολής στην διαμόρφωση των εικαστικών αντιλήψεων. Αργότερα η σχολή θα ονομαστεί ‘Institute of Design’.

Chicago - 1940 - Laszlo Moholy-Nagy

Laszlo Moholy-Nagy - Claudia Moholy-Nagy at the beach - c. 1940

On a Finnish Trawler by Laszlo Moholy-Nagy

Η σχολή του Bauhaus λειτούργησε στην Γερμανία μόνο για 14 χρόνια. Παρά το σύντομο χρονικό διάστημα της λειτουργίας της επηρέασε ιδιαίτερα την εξέλιξη της σχεδιαστικής αντίληψης και του φωτογραφικού μέσου. Πάρα πολλές αναφορές έχουν γίνει για την συμμετοχή της στην ανάπτυξη της φωτογραφίας ως τέχνης σε παγκόσμιο επίπεδο.
Αξιόλογοι φωτογράφοι παιδιά της σχολή ήταν ο Harry Callahan,

Harry Callahan - Burning Pine Needles - 1988

Harry Callahan - Eleanor - Aix-en-Provence – 1958

Aaron Siskind

Frederick Sommer.

Frederick Sommer - Frances Sommer

Frederick Sommer

Bauhaus – Moholy-Nagy

Laszlo Moholy-Nagy	László Moholy-Nagy - 7 am New Year's Morning - c 1930	László Moholy-Nagy - Retrospective
Laszlo Moholy-Nagy - artwork collage	László Moholy-Nagy - Head	László Moholy-Nagy's - Licht Raum Modulator
László Moholy-Nagy - Rothenburg - 1926–8	Laszlo Moholy-Nagy - tables on a balcony - Finland - 1931	laszlo-moholy-nagy - the shooting gallery
László Moholy-Nagy - View from Pont Transbordeur - Marseille - 1929	Scandinavia - 1930	Leaflet design by László Moholy-Nagy

Η Έκφραση

Προηγούμενη Έκφραση

Επόμενη Έκφραση

banner weather

2011-12-06T16:18:00.000+02:00

face - twiter

2011-11-22T00:48:00.004+02:00

Σουρεαλισμός (Surrealism)

2011-10-18T19:59:00.001+03:00

Ο Σουρεαλισμός ή Υπερρεαλισμός εμφανίστηκε το 1917 και εκφράστηκε με το μανιφέστο του Γάλλου ποιητή, δοκιμιογράφου, κριτικού και εκδότη Andre Breton (1896 - 1966). Αρχικά αναπτύχθηκε στην λογοτεχνία αλλά γρήγορα εξελίχθηκε σε ένα ευρύτερο καλλιτεχνικό και πολιτικό ρεύμα.
Οι εκφραστές του σουρεαλισμού επηρεάστηκαν κυρίως από το κίνημα του Ντανταϊσμού, τις ψυχαναλυτικές θεωρίες του (Sigmund Freud) Σίγκμουντ Φρόυντ 1856 - 1939 και τα πολιτικά ιδεώδη του Μαρξισμού.
Αντέδρασαν σε αυτό που ερμήνευσαν ως βαθιά κρίση του δυτικού κόσμου, προτείνοντας μια ευρύτερη αναθεώρηση των αξιών, σε κάθε πτυχή της ανθρώπινης ζωής. Εκφράζουν την στροφή του ανθρώπου στο υποσυνείδητο και το παράλογο, τη φαντασία και το όνειρο, καθώς και την περιφρόνηση της λογικής και της πραγματικότητας.

Ο Andre Breton το 1919 οδηγήθηκε στην σκέψη ότι η χρησιμοποίηση λέξεων που οδηγούν σε συνειρμούς και στοιχείων παρμένων από τον κόσμο και από τον χώρο της ονειροφαντασίας μπορούν να εμπλουτίσουν την τέχνη. Πίστευε, ότι ξεκινώντας από ένα στοιχείο ονειροφαντασίας και δουλεύοντας με συνειρμούς δημιουργείτε ένα καινούργιο καλλιτεχνικό ύφος στα χέρια της καλλιτεχνικής δημιουργίας.
Οι Σουρεαλιστές ως κύριο μέσο έκφρασης προέβαλαν την άμεση αποτύπωση της αυθόρμητης σκέψης χωρίς λογικό έλεγχο (αυτοματισμός) επιδιώκοντας την διερεύνηση του ασυνειδήτου και την απελευθέρωση της φαντασίας με την απουσία κάθε λογικής.

Το 1925 ο ζωγράφος και φωτογράφος Μαν Ρέυ (Man Ray 1890 - 1976) συμμετέχει μαζί με τους ζωγράφους Μαξ Ερνστ, Χουάν Μιρό, Πάμπλο Πικάσσο και Ζαν Αρπ στην πρώτη υπερρεαλιστική έκθεση που πραγματοποιείται στο Παρίσι.

Black and White - surrealism - Man Ray - 1929 Man Ray - Observatory Time - 1936

Ο Φιλίπε Χάλσμαν (Phillipe Halsman 1906 - 1979) γεννήθηκε στην Ρίγα της Λετονίας.
Στα 15 του χρόνια ανακαλύπτει μία φωτογραφική μηχανή του οδοντιάτρου πατέρα του και μαζί την χαρά του να φωτογραφίζει. Σπουδάζει στο πανεπιστήμιο της Dresn στην Γερμανία και παίρνει το πτυχίο του ηλεκτρολόγου μηχανικού. Αμέσως μετά το 1930 θα εγκατασταθεί στο Παρίσι όπου 2 χρόνια αργότερα θα έχει το δικό του φωτογραφικό στούντιο και θα συνεργάζεται με τα περιοδικά Vogue, Vu και Voila.
Το 1936 θα σχεδιάσει μία δυοπτική 9Χ12 εκ. φωτογραφική μηχανή την οποία θα κατασκευάσει ο εγγονός του Alphonse Giroux, ο οποίος είχε κατασκευάσει την πρώτη μηχανή του Daquerre.
Το 1940 μετά την εισβολή των Ναζί στο Παρίσι και με την βοήθεια του Albert Einstein θα μεταφερθεί στην Ν. Υόρκη.
Το 1941 θα γνωρίσει τον σουρεαλιστή Ισπανό ζωγράφο Salvador Dali και θα αναπτυχθεί μεταξύ τους μία φιλία 30 ετών.
Το 1942 θα κάνει το πρώτο του εξώφυλλο στο περιοδικό life και μέχρι το 1972 θα έχει κάνει πάνω από 100 εξώφυλλα.
Το 1945 εκλέγεται πρόεδρος της Αμερικανικής κοινότητας φωτογράφων περιοδικών.
Ο Halsman είχε την ικανότητα να εκθέτει την προσωπικότητα του φωτογραφιζόμενου χωρίς προσποίηση.
Το 1947 σχεδιάζει την δυοπτική ρεφλέξ 4Χ5 ίντσες γνωστή με το όνομα ‘Halsman Fairchild.
Το 1949 ο Dali και ο Halsman θα αποφασίσουν, σκηνοθετήσουν και θα καταλήξουν μαζί στην δημιουργία της σουρεαλιστικής φωτογραφίας Dali’s Atomicus. Η ιδέα ήταν βασισμένη στον πίνακα του ‘Dali ‘Leda Atomica’ που αναπαριστά τον Δία με μορφή κύκνου να πλησιάζει την Λήδα. Ο Dali έπρεπε να ζωγραφίζει στον αέρα, να ίπτανται 3 γάτες, νερό και μια καρέκλα. Όλα στον αέρα. Η ιδέα του Dali να πυροδοτήσουν μία πάπια με δυναμίτη απορρίφθηκε ως ακραία. Χρειάστηκαν 26 λήψεις, 4 βοηθοί οι οποίοι θα πέταγαν τις 3 γάτες και έναν κουβά νερό στο πλάνο, η κα Halsman η οποία κρατάει την καρέκλα στον αέρα και πολλές ώρες στο studio. Το αποτέλεσμα δικαίωσε τους δύο καλλιτέχνες οι οποίοι δημιούργησαν μία διαχρονική σουρεαλιστική φωτογραφία.

Dali - Leda Atomica - 1949

Dali - Atomicus 1949
Η επόμενη σουρεαλιστική φωτογραφική δουλειά των δύο φίλων θα εκδοθεί λίγο αργότερα. Θέμα της ήταν το κύριο χαρακτηριστικό γνώρισμα του Dali, το μουστάκι του (Dali's mustache).

Ο Halsman έλεγε: "Του Νταλί του αρέσει να τον φωτογραφίζω, διότι δεν τον ενδιαφέρουν οι φωτογραφίες πού απλά αναπαράγουν την πραγματικότητα. Ακόμα και στις φωτογραφίες, του αρέσει να είναι "εκτός" πραγματικότητας! Αυτό είναι σουρεαλιστικό!"

Μετά το 1950 εκδίδεται το ‘jump book’ όπου ο Halsman εμφανίζει φωτογραφίες με διάσημες προσωπικότητες της εποχής να πηδούν με μεγάλη ευκολία στον αέρα. Παρά την ακραία σκέψη οι απόψεις του ήταν πάντα σεβαστές.

Grace Kelly

Jean Seberg

Marilyn Monroe

Philippe Halsman and Marilyn Monroe

Richard Nixon

The Duke and Duchess of Windsor

Μετά από λίγο καιρό η τάση αυτή θα ονομαστεί jumpology. Ο Halsman έλεγε ότι πρέπει να προβοκάρεις το υποκείμενο και να το ωθείς να βγάλει το αθέατο υποσυνείδητο εαυτό του.

Μια άλλη συνεργασία των δύο φίλων ήταν το In Voluptas Mors το 1951. Μία φωτογραφία βασισμένη σε σκίτσο του Dali. Ένα σουρεαλιστικό πορτραίτο του Dali δίπλα σε ένα μεγάλο κρανίο το οποίο σχημάτιζαν επτά γυμνές κοπέλες.

Προετοιμασία - Preparation

Salvador Dalí portrait - In Voluptas Mors - 1951

Άλλος ένας σουρεαλιστής φωτογράφος ήταν ο Bill Brandt (1904 - 1983).
Γεννήθηκε στο Αμβούργο της Γερμανίας από εύπορους γονείς.
Το 1920, στα 16 του χρόνια, μεταφέρετε στην Ελβετία για θεραπεία από φυματίωση και για πρώτη φορά ασχολείται με την φωτογραφία. Γνωρίζει τον Αμερικανό ποιητή Ezra Pount και κατά την διάρκεια της φιλίας τους κάνει το πορτραίτο του. Ο Pount τον συστήνει στον Αμερικανό ζωγράφο και φωτογράφο Man Rey που ζει στο Παρίσι. Ο μικρός Brandt μεταφέρεται στο Παρίσι όπου θα παραμείνει δίπλα στον Man Ray για τρείς μήνες.
Γνωρίζει τα καλλιτεχνικά ρεύματα της εποχής, και κυρίως επηρεάζεται από τον Σουρεαλισμό.
Το 1931, έπειτα από πολλά ταξίδια, κυρίως φωτογραφίζοντας, μεταφέρεται στο Λονδίνο.
Έως το 1945 ασχολείται με το φωτορεπορτάζ δουλεύοντας για διάφορα περιοδικά. Θα φωτογραφίσει την Αγγλία πριν και κατά την διάρκεια του 2^ου παγκοσμίου πολέμου πάντα κατά παραγγελία κάποιων. Την Αγγλική ύπαιθρο, βιομηχανικές περιοχές, τις αστικές τάξεις της Αγγλίας, το Λονδίνο την νύχτα, τα καταφύγια του πολέμου κ.α.

Bill Brandt - After the Celebration London 1931

Bill Brandt - Isle of Skye - 1947

Bill Brandt - London Blitz - 1940

Bill Brandt - Miners Returning to Daylight South Wales - 1931

Bill Brandt - Policeman in a Dockland Alley - 1938

Bill Brandt - Woman in Hamburg St. Pauli District - 1933

Στην πραγματικότητα ο Brandt δεν φωτογράφιζε υπό τους κανόνες του φωτορεπορτάζ αλλά επηρεασμένος από τα προσωπικά του βιώματα και ανησυχίες.
Αρέσκονταν να παρατηρεί την καθημερινή ζωή των άγγλων και έπειτα με την βοήθεια φίλων και συγγενών να σκηνοθετεί κάποιες σκηνές σύμφωνα με την δική του αντίληψη. Το αποτέλεσμα ήταν άψογο καθώς είχε την δυνατότητα να αποδώσει με περισσότερη λεπτομέρεια τις κοινωνικές αντιθέσεις, και την ανθρώπινη ανάγκη να μεγαλοποιεί τον προσωπικό ρόλο επειδή φοβάται ότι θα πρέπει να παραδεχθεί κάποια ήττα.
Ο Brandt έλεγε ότι δεν είναι διανοούμενος, αλλά ότι επηρεάζεται από το ένστικτό του και ότι η φωτογραφία δεν είναι σπορ άρα δεν έχει κανόνες. Μια καλή φωτογραφία είναι αυτή που μπορεί να πείσει και να συγκινήσει και ένα καλό αποτέλεσμα δικαιολογεί το μέσο.
Από το 1945 και ως το τέλος της ζωής του θα ασχοληθεί σχεδόν αποκλειστικά με το πορτραίτο και το γυναικείο γυμνό.

Bill Brandt - Francis Bacon - 1963

Bill Brandt - René Magritte - 1963

Κυρίως η ενασχόλησή του με το γυναικείο γυμνό ισορροπεί ανάμεσα στο άμεσο και το ονειρικό. Οι φωτογραφίες του και ιδιαίτερα τα κάδρα του διαφέρουν από την προηγούμενη περίοδο. Για πρώτη φορά χρησιμοποιεί έναν ευρυγώνιο φακό ο οποίος παραμορφώνει τα σχήματα δίνοντας παράλληλα ένα απεριόριστο βάθος πεδίου.

Bill Brandt - Belgravia - 1951

Bill Brandt - Campden Hill - 1949

Bill Brandt - Hampstead - 1945

Bill Brandt

Για τον Brandt η σκοποφιλία, σύμφωνα με τον Φρόυντ, η ανάγκη δηλαδή να περιεργαζόμαστε τον κόσμο, είναι αυτό που μπορεί αργότερα να μας οδηγήσει στην ουσία των πραγμάτων. Πολύ σπάνια λέει ο ίδιος είμαστε ικανοί να βλέπουμε για την ίδια, την απλή χαρά, τού να βλέπουμε. Κι όσο δεν το καταφέρνουμε αυτό, τόσο η ουσία των πραγμάτων παραμένει για μάς κρυφή.
Πληροφορίες για τον Bill Brandt πήραμε από την Γκλόρυ Ροζάκη

Η άποψη της Σουρεαλιστικής έκφρασης γεννήθηκε στο μυαλό του Andre Breton και των άλλων σουρεαλιστών ως κίνημα διαμαρτυρίας για τις κοινωνικές αντιθέσεις και την ελειπή έκφραση στην τέχνη γενικότερα. Στην πραγματικότητα υπερέβαλαν θέλοντας να θέσουν ορατό το παράλογο, αναδεικνύοντας την αξία της αυθόρμητης σκέψης και της συναισθηματικής αντίδρασης, καταδικάζοντας την διαμορφωμένη αστική λογική ως εχθρό της ανθρώπινης φύσης.
Σουρεαλιστικές εικόνες, καθώς και η παράλογη λογική που αυτές πρεσβεύουν υπήρχαν από πάντα, θα μπορούσαμε να πούμε από την δημιουργία της αστικής συμπεριφοράς ως σύνολο. Εικόνες που δεν αναγνωρίζονταν ως παράλογες επειδή ακριβώς παράλογη ήταν η αστική καθημερινότητα. Αν δεχόμαστε ως παράλογη την λογική του άλλου, τότε το φαινόμενο θα γίνεται πιο έντονο.
Θεωρητικά το κίνημα του Σουρεαλισμού εξασθένησε μετά τον 2^ο Παγκόσμιο Πόλεμο, και ως οργανωμένο κίνημα εγκαταλείπεται μετά τον θάνατο του Andre Breton to 1966.
Στην πραγματικότητα υπάρχουν πολλοί καλλιτέχνες που συνεχίζουν να εκφράζονται σουρεαλιστικά είτε τοποθετούν στο έργο τους την ταμπέλα του σουρεαλισμού είτε όχι.
Είναι πολύ εύκολο για έναν λογοτέχνη ή φωτογράφο να μεταδώσει σουρεαλιστικές εικόνες παρατηρώντας την πολιτική ακολουθία πολιτικών ή μη ενός τόπου, δεδομένου ότι εν μέσω της κοινωνικής συναίνεσης, η υπερβολή στο παράλογο έχει πάρει πλέον διαστάσεις άμιλλας.

Surrealism - Panagiotis Tzamaros - AFP - Getty Images

Andre kertesz - di stortion	André Kertész
Hans Bellmer - Dolls	Brasai - Avenue de l'observatoire - 1936
Brassai - Phenomenon of ecstasy - 1933	brassai
Chez Suzy - brassai - 1932	Claude Cahun - 1939
Claude Cahun - What Do You Want From Me - 1928	Hans Bellmer - Dolls - 1932
Henri Cartier-Bresson - Martigues - 1932	Man Ray - Tears - 1930
Pierre Molinier - Introit - 1967	Pierre Molinier

Η Έκφραση

Προηγούμενη Έκφραση

Επόμενη Έκφραση

Ντανταϊσμός (Dada)

2011-10-12T16:53:00.003+03:00

Ο Ντανταϊσμός αναπτύσσεται περίπου το 1915 στις εικαστικές τέχνες επηρεάζοντας την λογοτεχνία (κυρίως την ποίηση), το θέατρο και την γραφιστική.
Χαρακτηρίζεται από εσκεμμένο παραλογισμό και απόρριψη των κυρίαρχων ιδανικών της τέχνης. Πρεσβεύει την ανύψωση πραγματικών αντικειμένων σε αισθητικές αξίες. Αποτελεί άρνηση και διαμαρτυρία για την σύγχρονη ζωή, εκφράζοντας ταυτόχρονα την απόλυτη ελευθερία των κινήτρων της αστικής τάξης που την θεωρούσαν θανάσιμο εχθρό τους.
Ο Ντανταϊσμός στην πραγματικότητα είναι διεθνιστικός. Οι Ντανταϊστές υιοθέτησαν το σύνθημα του Μ. Bakunin (1814 - 1876) ότι « η καταστροφή είναι δημιουργία ».
Με την συγχώνεψη ιδεών και υλικών που κυριαρχεί αυτήν την εποχή, ο Ντανταϊσμός, αποτελεί πηγή έμπνευσης για ορισμένους φωτογράφους. Βρίσκουν έναν τρόπο για να εκφράσουν την αντίθεσή τους και την φαινομενική τους αδιαφορία, για έναν κόσμο, για τον οποίο πιστεύουν ότι η αλήθεια του βρίσκεται πίσω από τις παραστατικές απεικονίσεις.
Σημαίνοντα ρόλο για το ξεκίνημα του Ντανταϊσμού στην Ν. Υόρκη έπαιξε το έργο του φωτογράφου Άλφρεντ Στέγκλιτζ (Alfred Stieglitz).
Ο Αμερικανός Man Ray (1890 - 1976) και ο Ούγγρος Laszlo Moholy-Nagy (1895 - 1946) είναι χαρακτηριστικοί εκπρόσωποι. Χρησιμοποιούν πρωτότυπες μεθόδους λήψης και εκτύπωσης, όπως το σολάρισμα, τα πολλαπλά τυπώματα, τα φωτογράμματα, το κολάζ, το φωτομοντάζ και τη γραμμική αφαίρεση.
Ο Man Ray που το πραγματικό του όνομα είναι Emmanuel Rudzitsky παρακολουθεί μαθήματα ζωγραφικής και εργάζεται σαν ζωγράφος στην Ν. Υόρκη. Φωτογραφίζοντας μόνος τους πίνακές του αρχίζει να ενδιαφέρεται σοβαρά για την φωτογραφία. Το καλοκαίρι του 1921 εγκαθίσταται στο Παρίσι. Ακολουθεί μία δημιουργική περίοδος. Συνεχίζει να ασχολείται με την φωτογραφία διαμορφώνοντας ένα ιδιαίτερο ύφος και μία προσωπική τεχνική. Πολλές από τις φωτογραφίες του τις δημιουργεί χωρίς φωτογραφική μηχανή. Τοποθετεί πάνω στο φωτογραφικό χαρτί αντικείμενα και τα εκθέτει στο φως σχηματίζοντας έτσι τα περιγράμματά τους. Τις φωτογραφίες αυτές τις ονομάζει ραιηογράμματα ή ραιηογραφίες (rayographies).

Rayographies - 1922

Man Ray

Ήταν ο πρώτος Αμερικανός καλλιτέχνης που ασπάστηκε τον Ντανταϊσμό, που η πλειοψηφία της εποχής τον θεωρούσε συνώνυμο με τον αναρχισμό. Ο ίδιος συνήθιζε να λέει ‘ζωγραφίζω ότι δεν μπορώ να φωτογραφίσω και φωτογραφίζω ότι δεν μου αρέσει να ζωγραφίσω’.
Ο Laszlo Moholy-Nagy φοιτητής στο Πανεπιστήμιο της Βουδαπέστης, διακόπτει τις σπουδές του με το ξέσπασμα του 1^ου Παγκοσμίου Πολέμου. Μετά το τέλος του πολέμου προσπαθεί αλλά δεν καταφέρνει να τις συνεχίσει.
Το 1920 στο Βερολίνο, συνδέετε με τους Ντανταϊστές, τους αρνητές της παραδοσιακής τέχνης, και ψάχνει για κάτι νέο και πειραματικό. Υπό τις επιρροές άλλων τεχνών εργάζεται και ολοκληρώνεται σαν καλλιτέχνης φωτογράφος με την πλατύτερη έννοια της λέξεως. Πειραματίζεται με νέα υλικά και με επιστημονικά μέσα, όπως η μικροφωτογράφιση, και συνεχίζει με ασπρόμαυρη φωτογραφία, διακόσμηση, σχεδίαση επίπλων ακόμα και χορό.

Laszlo Moholy-Nagy - collage

László Moholy-Nagy - László and Lucia - 1923

Θα διδάξει στην σχολή του Μπαουχάουζ (Bauhaus) στην Γερμανία και μετά το κλείσιμο της σχολής από τους Ναζί θα μεταφερθεί στην Αμερική όπου θα ιδρύσει μία δική του σχολή τέχνης.
Ο Ντανταϊσμός επηρεάζει ακόμα και σήμερα καλλιτέχνες που θέλουν να εκφράσουν ότι ‘η αμφισβήτηση είναι πρόοδος’

Laszlo Moholy-Nagy 2 - Collage	Laszlo Moholy-Nagy 6 - collage
Laszlo Moholy-Nagy 7 - Collage	Laszlo Moholy-Nagy 8 - Collage
Man Ray - Juliet et Margaretf	Man Ray - Object intended to be destroyed (1923)
Man Ray - Rayogramme - 1927	Man Ray - Rayographies - 1922
Man Ray	Man Ray-woman-1931

Η Έκφραση

Προηγούμενη Έκφραση

Επόμενη Έκφραση

Χρονοφωτογραφία (Chronophotography)

2011-10-08T21:26:00.003+03:00

Με την εφεύρεση της φωτογραφίας (1839) ξεκινάει και η επιθυμία για φωτογράφιση κινούμενων θεμάτων. Η μακράς διάρκειας έκθεσης της φωτογραφικής πλάκας στο φως δεν επιτρέπει τέτοιου είδους φωτογραφίσεις.
Από το 1860 υπάρχουν κάποιες φωτογραφίες που προσπαθούν να καταγράψουν αργές κινήσεις ενός ανθρώπου, ενός κάρου ή ενός θαλασσινού τοπίου με κύματα. Τέτοιου είδους λήψη προϋπαίθεται την μεγάλη απόσταση της φωτογραφικής μηχανής από το κινούμενο θέμα, με αποτέλεσμα το κύριο θέμα να εμφανίζεται αισθητά μικρότερο, άρα μειωμένης σημασίας.
Οι πρώτες πετυχημένες φωτογραφίες κινούμενων θεμάτων έγιναν στην Αμερική το 1878, από τον Άγγλο Eadward Muybridge (1830 - 1904). Για να πετύχει τις σειρές αυτές των κινούμενων ανθρώπων και ζώων, χρησιμοποίησε από 12 έως 36 φωτογραφικές μηχανές, που φωτογράφιζαν η μία μετά την άλλη, σε τακτά χρονικά διαστήματα. Τα πειράματά του, απέδειξαν, μεταξύ άλλων, ότι το άλογο όταν καλπάζει σηκώνει και τα τέσσερα πόδια του στον αέρα. Έτσι η άποψη των ζωγράφων που ήθελαν το άλογο να πατά οπωσδήποτε στα δύο του πόδια όταν καλπάζει ανατρέπετε.

Eadweard Muybridge - Athletes Walking High Leap	Eadweard Muybridge - Horses in Motion
Eadweard Muybridge - Motion Study	The Horse in Motion - Eadweard Muybridge

Το 1887 εκδίδει το βιβλίο ‘Η κίνηση των ζώων’ που περιλαμβάνει 781 σπουδές πάνω στην κίνηση και αποτελεί την πιο αναλυτική μελέτη στο είδος του μέχρι σήμερα.
Μετά τον Muybridge ο Γάλλος φυσιολόγος Etienne Marey (1830 - 1904) θα αναλύσει, το 1882, την κίνηση πουλιών και ανθρώπων με την μέθοδο του χρονοφωτογράφου. Ο χρονοφωτογράφος είναι κατασκευή του ίδιου του Marey, έχει την ικανότητα να κάνει 12 λήψεις ανά λεπτό και βασίζεται στο εύκαμπτο φιλμ του George Eastman (Kodak) που μόλις έχει εμφανιστεί στην αγορά. Οι φωτογραφίες αυτού του είδους θα ονομαστούν χρονοφωτογραφίες.

Étienne-Jules Marey

Το 1879 ο Eadweard Muybridge κατασκευάζει το zoopraxiscope (ζωωκινητοσκόπειο). Θεωρείτε ο πρώτος κινηματογραφικός προβολέας καθώς καταφέρνει να προβάλει τις φωτογραφίες του σε συνέχεια, στην όψη ενός τοίχου δίνοντας έτσι πραγματικά την αίσθηση της κίνησης. Η λειτουργία του βασιζόταν σε έναν γυάλινο δίσκο, στην περιφέρεια του οποίου υπήρχαν ζωγραφισμένες οι φωτογραφίες. Καθώς ο δίσκος γύριζε τα σκίτσα των φωτογραφιών περνούσαν διαδοχικά μπροστά από μία δέσμη φωτός, με αποτέλεσμα το ίχνος τους να προβάλλεται στον απέναντι τοίχο. Το 1892 – 94 τελειοποιεί την μέθοδό του τοποθετώντας τα περιγράμματα των φωτογραφιών του επιχρωματισμένα με το χέρι.

Muybridge - Zoopraxiscope	Zoopraxiscope
Zoopraxiscope Disc	Zoopraxiscope Disc

Η αισθητική αξία των φωτογραφιών των Muybridge και Marey δεν είναι σημαντική. Με την χρονοφωτογραφία όμως κατόρθωσαν να συγκρατήσουν ένα κομμάτι από την συνεχή κίνηση της ζωής, κάτι που ως τότε δεν ήταν δυνατό και που είναι τόσο διαφορετικό από την έννοια της χρονικής στιγμής στην ζωγραφική.
Η χρονοφωτογραφία βοήθησε ώστε να ξεπεραστούν τα φυσικά όρια της όρασης και έδωσε την εμπειρία μιας συνεχώς μεταβαλλόμενης πραγματικότητας που συγκρατείται κομμάτι κομμάτι από την φωτογραφική στιγμή.

E.J. Marey - Cyclist	Étienne Jules Marey
George Demeny and tienne Jules Marey	Étienne Jules Marey
Étienne Jules Marey	Étienne Jules Marey
Étienne Jules Marey	Étienne Jules Marey
Étienne Jules Marey	Étienne Jules Marey

Η Έκφραση

Προηγούμενη Έκφραση

Επόμενη Έκφραση

Φωτοδυναμισμός (Fotodinamismo)

2011-10-08T16:35:00.004+03:00

Ο Anton Giulio Bragaglia, (February 11, 1890 – July 15, 1960) επηρεασμένος από τον Φουτουρισμό του 1909, δημοσιεύει το Μανιφέστο του Φωτοδυναμισμού το 1911. Μεταξύ άλλων γράφει :

Anton Giulio Bragaglia - Lo schiaffo - Το Χαστούκι - 1910 Anton Giulio Bragaglia - Uomo che suona il contrabbasso - Ο ανθρωπος παίζει κοντραμπάσο
«… Κατ’ αρχάς, ο Φωτοδυναμισμός δεν μπορεί να θεωρηθεί σαν μια επινόηση που μπορεί να βρει εφαρμογή στη φωτογραφία με τον τρόπο που βρήκε η χρονοφωτογραφία. Ο Φωτοδυναμισμός είναι μια δημιουργία που σκοπό έχει να επιτύχει αποτελέσματα τα οποία είναι εντελώς διαφορετικά από τους αντικειμενικούς σκοπούς όλων των σύγχρονων μέσων παρουσίασης. Η μόνη σχέση που έχει με τη φωτογραφία, την κινηματογραφία και τη χρονοφωτογραφία είναι ότι έχει τις ρίζες του στη φωτογραφική επιστήμη της οποίας χρησιμοποιεί τις τεχνικές μεθόδους.
Φυσικά, δεν ενδιαφερόμαστε για τους σκοπούς και τα χαρακτηριστικά της κινηματογραφίας και της χρονοφωτογραφίας. Μας ενδιαφέρει μονάχα εκείνη η περιοχή της κίνησης που προκαλεί αίσθηση, η εντύπωση δηλαδή, ότι ακόμα κινείτε κάτι, εν γνώσει μας.
Αφήνουμε κατά μέρος τη μηχανική και παγωμένη καταγραφή της πραγματικότητας και κάνουμε κάθε τι δυνατό να την αποφύγουμε. Αυτή η καταγραφή για μας αποτελεί αρνητικό στοιχείο ενώ για την κινηματογραφία και τη χρονοφωτογραφία αποτελεί την ουσία. Αυτές οι δύο παραβλέπουν την ‘τροχιά’ η οποία έχει για μας την μεγαλύτερη αξία.
Η κινηματογραφία δεν ανιχνεύει το σχήμα της κίνησης, αλλά το υποδιαιρεί, χωρίς κανόνες, με μηχανική παρεμβολή, κομματιάζοντας το χωρίς να ενδιαφέρεται αισθητικά για το ρυθμό. Η κρύα μηχανική καταγραφή της εξάλλου, δεν φιλοδοξεί να ικανοποιήσει τέτοια ενδιαφέροντα. Η κινηματογραφία δεν αναλύει την κίνηση. Την κομματιάζει σε ‘κάδρα’ του φιλμ, αντίθετα με τον φωτοδυναμισμό ο οποίος αναλύει την κίνηση με ακρίβεια, σ’ όλες της τις λεπτομέρειες. Επίσης δεν συνθέτει κίνηση. Απλώς όπως και η φωτογραφία, αρπάζει κομμάτια της πραγματικότητας του χρόνου ενός αυτός κυλάει ασταμάτητα. Έτσι, φωτογραφία – κινηματογραφία έχουν διαφορετική σημασία, χρησιμότητα και σκοπούς από το φωτοδυναμισμό.
Η χρονοφωτογραφία του Marey, που είναι επίσης μία μορφή κινηματογραφίας παρόλο που δεν χρησιμοποιεί ‘κάδρα’ για να διαχωρίσει την κίνηση, η οποία είναι ήδη κομματιασμένη σε ‘στιγμές’, πάλι κομματιάζει την κίνηση. Κάθε στιγμιαία εικόνα είναι βέβαια πιο αυτόνομη από τις εικόνες της κινηματογραφίας αλλά περισσότερο απομακρυσμένη από τη δράση έτσι ώστε κι αυτό να μην είναι ανάλυση. Το σύστημα του Marey χρησιμοποιείται π.χ. στο μάθημα της γυμναστικής : η τροχιά του άλματος ενός αθλητή αποτελείται από εκατοντάδες εικόνες. Μερικές από αυτές καταγράφονται και είναι αρκετές ώστε να περιγράψουν και να διδάξουν στο μαθητή τις βασικές αρχές του άλματος. Όλα αυτά μπορεί να είναι καλά για την γυμναστική και για άλλες εφαρμογές αλλά δεν δίνουν κίνηση στην κίνηση, δίνουν μόνο την αίσθηση της κίνησης. Γι’ αυτό ακριβώς, οποιαδήποτε περαιτέρω συζήτηση θα ήταν ανώφελη, μόνο θα πρέπει να τονίσουμε αυτό το σημείο γιατί μερικοί ταυτίζουν το φωτοδυναμισμό με τη χρονοφωτογραφία όπως ακριβώς άλλοι επιμένουν να τη συγχέουν με την κινηματογραφία.

Étienne-Jules Marey George Demeny and tienne Jules Marey
Το σύστημα του Marey σταματάει την κίνηση στα αρχικά της στάδια, αυτά που εξυπηρετούν καλύτερα τον σκοπό του.
Θα μπορούσαμε να συγκρίνουμε τη χρονοφωτογραφία με ένα ρολόι στου οποίου την επιφάνεια σημειώνονται μόνο τα τέταρτα της ώρας. Την κινηματογραφία, με ένα ρολόι όπου σημειώνονται και τα λεπτά. Ο φωτοδυναμισμός δείχνει ακόμα και τον χρόνο ανάμεσα στις στιγμές. Το χρόνο που υπάρχει ανάμεσα στα δευτερόλεπτα. Αυτό αποτελεί ένα απειροστό υπολογισμό κίνησης.
Ο καλλιτέχνης που ψάχνει να βρει φόρμες που χαρακτηρίζουν οποιαδήποτε μορφή πραγματικότητας, που τον ενδιαφέρει, μπορεί, χρησιμοποιώντας τον φωτοδυναμισμό, να θεμελιώσει μια μέθοδο που θα διευκολύνει τις έρευνές του και θα τον βοηθήσει να εκφράσει δυναμικά την πραγματικότητα…»
Ο Φωτοδυναμισμός αποτέλεσε για την φωτογραφία ότι ο εξπρεσιονισμός για την ζωγραφική. Κυριαρχεί η τάση του εντυπωσιασμού του θεατή από την φωτογραφική εικόνα.
Σαν κίνημα, δεν επεκτάθηκε πέραν του 1920, οι απόψεις του όμως βρίσκουν απήχηση μέχρι και σήμερα.

Anton Giulio & Arturo Bragaglia - Typist - (Dattilografa) 1911	Anton Giulio Bragaglia - 1911
ANTON GIULIO BRAGAGLIA AND ARTURO BRAGAGLIA	Anton Giulio Bragaglia - Change of position - 1911
Anton Giulio Bragaglia - Fotodinamismo	Anton Giulio Bragaglia
Anton Giulio Bragaglia - Polyophysiognomical - Portrait of Boccioni - 1913	Arturo Bragaglia - Photodynamic - Portrait of a Woman - 1924
FOTODINAMISMO - Anton Giulio Bragaglia	Fotodinamismo

Η Έκφραση

Προηγούμενη Έκφραση

Επόμενη Έκφραση

Κυβισμός & Φωτογραφία (Cubism & Photography)

2011-10-04T20:18:00.006+03:00

Κίνημα στην ζωγραφική επηρεασμένο άμεσα από την θεωρεία της σχετικότητας.
Τα πρώτα έργα εμφανίστηκαν το 1906 από τους Pablo Picasso (25 Οκτωβρίου 1881 – 8 Απριλίου 1973)

Pablo Picasso - Gouernica - 1937

Pablo Picasso - Marie Therese Leaning on One Elbow - 1939
και τον Γάλλο κριτικό τέχνης George Braque (13 Μαϊου 1882 – 31 Αυγούστου 1963) ο οποίος το 1908 χρησιμοποιεί για πρώτη φορα τον όρο ‘κυβισμός’ (cubism)

Georges Braque - 1929

Georges Braque - Femme à la mandoline - 1936
Αποτελείτε από δύο στάδια ανάπτυξης, το αναλυτικό, όπου η εξωτερική όψη των αντικειμένων αποσυντίθεται και το συνθετικό, όπου διακρίνεται η ενσωμάτωση πραγματικών αντικειμένων στην απεικόνιση.
Πολλές απόψεις ενός αντικειμένου συγχωνεύονται και ο χώρος παρατηρείτε από πολλές γωνίες συγχρόνως.
Κύριοι εκφραστές του ήταν ο Pablo Picasso, o George Braque και ο Fernand Leger.

Fernand Lege - Contraste de formes - 1913

Fernand Lege - Le Cycliste - 1948
Κύριος εκφραστής στην φωτογραφία την εποχή αυτή είναι ο Alvin Langdon Coburn (11 Ιουνίου 1882 – 23 Νοεμβρίου 1966) ο οποίος το 1917 ήταν ο πρώτος που παρουσίασε σε φωτογραφίες, ενότητα αφαίρεσης προερχόμενη από συνειδητή επιλογή. Χρησιμοποίησε τρείς καθρέπτες που τους τοποθέτησε σε σχήμα τριγώνου. Στο εσωτερικό του τοποθέτησε μικρά αντικείμενα γυάλινα, ξύλινα, κρύσταλλα κ.α. με αποτέλεσμα μία καθαρά κυβιστική εικόνα.

Alvin Langdon Coburn - Vortograph of Ezra Pound - (1911)

Alvin Langdon Coburn - Vortograph - 1917
Οι φωτογραφίες αυτές ονομάστηκαν Vortograph από το αγγλικό ‘vortex’ που σημαίνει ‘στρόβιλος, δίνη, ίλιγγος’.
Ο κυβισμός επηρέασε σημαντικά τον καλλιτεχνικό κόσμο και αποτέλεσε τον πρόδρομο μελλοντικών τάσεων.

Alvin Langdon Coburn - Vortograph - 1917	Alvin Langdon Coburn - Vortograph - 1917
Alvin Langdon Coburn Vortograph 1917	Alvin Langdon Coburn Vortograph 1917
Alvin Langdon Coburn Vortograph 1917	Alvin Langdon Coburn Vortograph 1917

Η Έκφραση

Προηγούμενη Έκφραση

Επόμενη Έκφραση

Ιμπρεσιονισμός & Φωτογραφία (Impressionism Photography)

2011-10-02T15:35:00.009+03:00

Με την εμφάνιση της Δαγεροτυπίας το 1839 όλο και περισσότεροι θέλουν να αποκτήσουν το νέο μέσο απεικόνισης. Οι ζωγράφοι νοιώθουν τα θεμέλιά τους να τρίζουν. Το πορτραίτο, το κύριο οικονομικό έσοδό τους, με την φωτογραφία γίνεται σε λιγότερο χρόνο και με λιγότερα χρήματα. Η αναπαράσταση της πραγματικότητας είναι ακόμη το ζητούμενο και η ζωγραφική δεν μπορεί να συναγωνιστεί την φωτογραφία.
Χαρακτηριστική είναι η δήλωση του ζωγράφου Paul Delaroch ότι με την φωτογραφία ‘η ζωγραφική πέθανε’.

Paul Delaroche - Girl in a Basin

Paul Delaroch - Cromwell before the coffin of Charles I - 1849

Πολλοί είναι οι ζωγράφοι που εφοδιάζονται με φωτογραφικές μηχανές δαγεροτυπίας ή καλοτυπίας, είτε για προκαταρτικές σπουδές, είτε για βιοπορισμό.
Ο Ιμπρεσιονισμός γεννιέται την ίδια εποχή με την φωτογραφία καθώς οι ζωγράφοι ωθούνται στην έντονη απόδοση των χρωμάτων. Από την στιγμιαία φωτογραφία διδάσκονται την γοητεία μια συμπτωματικής εικόνας από μια απροσδόκητη γωνία και εντυπωσιάζονται από την μεγάλη διάχυση και την μειωμένη ευκρίνεια της καλοτυπίας.
Ιμπρεσιονισμός σημαίνει εντυπωσιακή αποτύπωση.
Οι φωτογράφοι επίσης εντυπωσιάζονται από τους ιμπρεσιονιστές ζωγράφους.
Το 1892 μια ομάδα νέων φωτογράφων απομακρύνονται από την Βασιλική Φωτογραφική Εταιρεία της Μεγάλης Βρετανίας με σκοπό να διερευνήσουν μια άλλη θεώρηση των δυνατοτήτων της φωτογραφίας. Ανάμεσά τους ο Craig Annan, o Frederick Evans, o George Davison κ.α. Την κίνησή τους αυτή την αποκάλεσαν Αδελφότητα του Κλειστού Κύκλου (Linked Ring Brotherhood).

James Craig Annan - The Dark Mountains - 1890–98

The Riva Schiavoni -
Venice - 1894

Sea of Steps - Wells Cathedral - Frederick Evans

'Tranquility' - Cranbourne Manor - Dorset - 1901

Σημαντικό ρόλο στην διαμόρφωση της απόφασής τους έπαιξε η πρώτη έκθεση Γάλλων Ιμπρεσιονιστών ζωγράφων στο Λονδίνο το 1889. Με την ευκαιρία αυτή ο George Davison επανήλθε στην παλιά διαμάχη αν μια φωτογραφία με μειωμένη ευκρίνεια στο είδωλό της είναι πιο όμορφη από μια με μεγάλη οξύτητα (πικτοριαλισμός 1869).
Το 1890 ο Davison παρουσιάζει την πρώτη του ιμπρεσιονιστική φωτογραφία με τίτλο ‘Αγρός με κρεμμύδια (The Onion Field)’, όπου το είδωλο ήταν λίγο θολό και η ανώμαλη επιφάνεια του χαρτιού, τόνιζε περισσότερο το διάχυτο αποτέλεσμα.

The Onion Field - George Davison - 1890

Berkshire Teams and Teamsters - George Davison - 1907

Σύντομα το ενδιαφέρον των φωτογράφων για την ιμπρεσιονιστική φωτογραφία, με τους διάχυτους τόνους, αυτό που οι Έλληνες αποκαλούσαν ‘φλού αρτιστίκ’, θα επηρεάσει καθοριστικά την αισθητική της φωτογραφίας μέχρι περίπου το 1920.
Οι φωτογράφοι τώρα δεν αρκούνται πια στην απλή μεταφορά της αρνητικής εικόνας σε θετική, αλλά επιδιώκουν να επεμβαίνουν με χημικά ή άλλα μηχανικά μέσα στη διάρκεια της φωτογραφικής διαδικασίας.
Χρησιμοποιώντας παλιότερες τεχνικές τυπώματος ή βρίσκοντας καινούργιες, μεταβάλουν την υφή, την επιφάνεια, την ευκρίνεια και ακόμη το ίδιο το είδωλο της τελικής φωτογραφίας. Η μέθοδος του Διχρωμικού Καλλίου αρχικά, και το Μπρομόϊλ αργότερα είναι δύο από τις χαρακτηριστικές τεχνικές που χρησιμοποιούν. Με τον τρόπο αυτόν ο φωτογράφος μπορεί να προχωρήσει ακόμα πιο ελεύθερα και να αποδεσμευτεί από τους τεχνικούς περιορισμούς.
Οι παραδοσιακές φωτογραφικές τεχνικές χρησιμοποιούνται στην πρώτη φάση μιας πολυπλοκότερης διαδικασίας, που οδηγεί σε φωτογραφίες που θυμίζουν περισσότερο ζωγραφική και λιγότερο φωτογραφία, γι’ αυτό κατηγορήθηκαν ότι την μιμούνται.
Εσκεμμένα δεν εστιάζουν, κουνούν το τρίποδο κατά την διάρκεια της λήψης, τοποθετούν γυαλί με βαζελίνη μπροστά από τον φακό.
Και όμως οι φωτογραφίες του 19^ου αιώνα είχαν περισσότερα στοιχεία αντιγραφής και μιμητισμού της ζωγραφικής, από την Ιμπρεσιονιστική φωτογραφία, όπου αν και το αποτέλεσμα πλησιάζει την ζωγραφική, ο σκοπός και τα μέσα διαφέρουν τελείως.
Χαρακτηριστικός εκπρόσωπος είναι ο Γάλλος Robert Demachy (1859 - 1938). Τραπεζίτης, ζωγράφος και ερασιτέχνης φωτογράφος, ιδρυτής του Photo Club του Παρισιού, ο Demachy εκπροσωπεί ένα σημαντικό αισθητικό κίνημα, που ξεκινάει στα τέλη του 19^ου αιώνα, και συνεχίζεται στον 20^ο.
Στις φωτογραφίες του ο Demachy προσπαθεί να μεταδώσει μιαν ιδέα, που με κάποια μέθοδο έχει αποχωριστεί από την πραγματικότητα. Έτσι τα «πορτραίτα» του, δεν είναι πορτραίτα με την απόλυτη έννοια της λέξης, αλλά αρτίστικα ιδεώδη των προσώπων που φωτογραφίζει.
Μια κριτική ανάλυση των φωτογραφιών του, θα δείξει πως μετατρέπει το αρχικό θέμα του, με διάφορες μεθόδους πάνω στο χαρτί του, έτσι ώστε να αποδίδει το ιδεώδες του. Εδώ πέρα βρίσκεται η δουλειά του καλλιτέχνη, όπου τα όρια ανάμεσα στην τέχνη και στην φύση συγχωνεύονται και ενοποιούνται.

ROBERT DEMACHY - Windmills - 1913

Robert Demachy 1900

Ο ίδιος ο Demachy, γράφει στο περίφημο περιοδικό Camera Work, που ο εκδότης του ήταν ο Alfred Stieglitz, στο τεύχος 19, του 1917 :
«… Αναφερόμενοι στις γραφιστικές μεθόδους, αναλογιζόμαστε ποια είναι τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν ένα έργο τέχνης; Ένα τέτοιο έργο πρέπει να είναι μια μεταφορά κι όχι ένα αντίγραφο της φύσης. Η ομορφιά του ρυθμού της φύσης δεν έχει σχέση με την ποιότητα που δημιουργεί ένα έργο τέχνης. Αυτή η ειδική ποιότητα δίνεται από τον καλλιτέχνη που εκφράζει τον εαυτό του. Μ’ άλλα λόγια δεν υπάρχει ίχνος τέχνης και στο πιο όμορφο τοπίο της φύσης. Η τέχνη είναι κάτι το ανθρώπινο, είναι υποκειμενική και όχι αντικειμενική. Αν ο άνθρωπος αντιγράφει δουλικά την φύση, άσχετα αν γίνεται με το χέρι και το μολύβι του ή αν γίνεται μέσα από τον φωτογραφικό φακό, το έργο του αυτό, δεν μπορεί να ονομαστεί έργο τέχνης.
Έχω πολλές φορές ακούσει τους όρους «καλλιτεχνία» και «ομορφιά» να χρησιμοποιούνται σα να είναι συνώνυμες και πιστεύω ότι είναι απαραίτητο να επιμείνω στη ριζική διαφορά ανάμεσα στα δύο.
Πρόσφατα διάβασα σ’ ένα αμερικάνικο περιοδικό που ασχολείται με την φωτογραφία την εξής παράγραφο : Στη φύση υπάρχει η ομορφιά, η κοινοτυπία κι η ασχήμια, κι εκείνος που έχει την διαίσθηση ν’ αναγνωρίσει το ένα από το άλλο και την ικανότητα να διαχωρίσει και να συγκρατήσει μόνο την ομορφιά, είναι ο καλλιτέχνης.
Αυτό θα μας παρότρυνε να πιστέψουμε ότι όταν ο Rembrandt ζωγράφιζε τα μαθήματα ανατομίας αποδείκνυε πως δεν ήταν καλλιτέχνης. Υπάρχει στ’ αλήθεια τίποτα πιο άσχημο στη φύση από ένα πρασινωπό, μισοτεμαχισμένο πτώμα ή τίποτα πιο κοινό από μια ομάδα ανδρών ντυμένων στα μαύρα να στέκονται γύρω από ένα τραπέζι; Παρ’ όλα αυτά, το αποτέλεσμα αυτού του συνδυασμού της ασχήμιας και της κοινοτυπίας είναι ένα από τα αριστουργήματα της ζωγραφικής. Κι αυτό χάρη της επέμβασης του καλλιτέχνη.

Rembrandt - anatomy lesson dr Tulp

Rembrandt - Stone Bridge

Αν ο Rembrandt είχε αποδώσει τη σκηνή απόλυτα όπως την είχε δει, θα μας είχε δώσει ακριβώς την ίδια εντύπωση, που θα πρέπει να είχε νοιώσει μπροστά στην πραγματική εικόνα, ένα αίσθημα αηδίας συνδυασμένο με την ικανότητα του αντιγραφέα στην παρουσίασή του, αλλά χωρίς ίχνος καλλιτεχνικής αίσθησης.
Ας μεταβάλουμε τις συνθήκες και ας πάρουμε σαν παράδειγμα ένα όμορφο θέμα όπως πχ ένα ηλιοβασίλεμα. Πιστεύεται ότι τα ηλιοβασιλέματα του Turner, υπήρξαν στην φύση, έτσι όπως τα ζωγράφιζε; Νομίζεται ότι αν τα ζωγράφιζε όπως πραγματικά ήτανε κι όχι όπως τα ένοιωθε θα είχε αφήσει όνομα σαν καλλιτέχνης;…»

Fighting Temeraire 1838

Flint Castle 1838

Τέλος με βάση τα παραδείγματα αυτά ο Demachy καταλήγει στη διαπίστωση ότι όχι μόνο είναι παραδεκτό, αλλά απαραίτητο να παρεμβαίνει ο φωτογράφος – καλλιτέχνης στο μηχανικό είδωλο, που σχηματίζει η φωτογραφική διαδικασία.
Από τότε και μέχρι σήμερα, ανάλογα με τις τάσεις της κάθε εποχής, υπάρχουν ρεύματα στην αισθητική της φωτογραφικής εικόνας, που άλλοτε βασίζονται στην απόλυτη ευκρίνεια και άλλοτε στην μέγιστη διάχυσή της.

Achille Darnis - La Berge Inondee - 1897	Étude - Maurice Bremard - 1897
Ferdinand Coste - Matinee de mai en morvan - 1897	Frederick Evans - Gloucester Cathedral - 1890
James Craig Annan - The Dark Mountains - 1890	Frederick Evans-York Minster
Hugo Henneberg - Sur la Route - 1897	James Craig Annan - Ox Wagon at Segovia

Η Έκφραση

Προηγούμενη Έκφραση

Επόμενη Έκφραση

Νατουραλιστική Φωτογραφία (Naturalistic Photography)

2011-09-30T20:00:00.002+03:00

Στην δεκαετία του 1880 η φωτογραφία αρχίζει να αποδεσμεύεται από την απομίμηση της ζωγραφικής, στρεφόμενη στις δυνατότητες που είχε το ίδιο το μέσο στους τομείς της καθαρής έκφρασης.
Συνθέσεις που αποτελούνταν από πολλά αρνητικά και έχουν αλληγορικά, ιστορικά και θρησκευτικά θέματα συνεχίζουν να έχουν ιδιαίτερη απήχηση στον κόσμο.
Ο Άγγλος γιατρός και φωτογράφος Peter Henry Emerson (1856 - 1939) το έτος 1889 παρουσιάζει το βιβλίο ‘Naturalistic Photography’, θέτοντας τις βάσεις για να μπορέσει η φωτογραφία να αναγνωρισθεί ως τέχνη και όχι ως μηχανική μέθοδος, έχοντας δικό της σκεπτικό και δικούς της κανόνες.
Ο Emerson πρότεινε την επιστροφή στην Φύση, ως πηγή έμπνευσης και δημιουργίας κάτι που είχε αντίστοιχα κάνει και ο ζωγράφος Gustave Courbet, πριν 30 χρόνια, ενάντια στην ζωγραφική σχολή του Ακαδημαϊσμού.
‘Οι φωτογραφίες δεν πρέπει να ωραιοποιούν τον κόσμο με τρυκ ή με διάφορες τεχνικές, αλλά πρέπει να παρουσιάζουν την πραγματικότητα της ζωής, τίμια κι ανοιχτά’ έλεγε ο Emerson.

Rowing Home the Schoof-stuff 1886	The Old Order and the New 1886
A Toad in the Path – An Early Spring in Norfolk 1888	Towing the Reed 1885

Στα λόγια του διακρίνεται μία διαφορετική αντίληψη απεικόνισης, που έδωσε νέα ώθηση στη φωτογραφία τοπίου.
Επί 10 χρόνια με τις φωτογραφίες του θα αποδείξει έμπρακτα αυτό ακριβώς που πρέσβευε.
Δύο χρόνια μετά την έκδοση του βιβλίου του, ο ίδιος ο Emerson ανακαλεί τις αρχές του, λέγοντας ότι ‘η Νατουραλιστική Φωτογραφία είναι νεκρή, γιατί κάτω από τους αυστηρούς περιορισμούς της, η δημιουργικότητα του καλλιτέχνη συμπιέζεται.’
Στην ιδέα όμως της Νατουραλιστικής Φωτογραφίας έχει ήδη παρασύρει την ομάδα Linked Ring στο Λονδίνο, την ομάδα Photo Secession που ιδρύθηκε το 1902 στην Νέα Υόρκη από τον Alfred Stieglitz (1864 – 1946), τον επικαλούμενο και πατέρα της μοντέρνας φωτογραφίας,

The Terminal - 1892 - Alfred Stieglitz

Stieglitz's The Steerage - 1907

καθώς και σημαντικούς φωτογράφους όπως Edward Steichen (1879 - 1973),

Edward Steichen - woods interior - 1898

Edward Steichen photography

τον Alvin Langdon Coburn

Broadway at Night - 1909

Cadiz - 1908

οι οποίοι διαφώνησαν με την αλλαγή του Emerson.
Οι φωτογραφίες του Emerson αν και ονομάστηκαν Νατουραλιστικές, δεν απεικόνιζαν στατικά τοπία αλλά τη ρεαλιστική πραγματικότητα μέσα από την καθημερινή ζωή του Άγγλου αγρότη.
Οι αισθητικές αντιλήψεις της φωτογραφίας που είχαν παραμείνει αμετάβλητες σχεδόν για 50 χρόνια, επηρεάζονται από τις αρχές της Νατουραλιστικής Φωτογραφίας και αποτελούν τη βάση των φωτογραφικών ρευμάτων του 20^ου αιώνα.

Alfred Stieglitz - Weary - 1890	Alfred Stieglitz 1894
Dr. Peter Henry Emerson	Henry Troth American Naturalistic - 1900
Peter Henry Emerson - 1888	Peter Henry Emerson 1886
Peter Henry Emerson 1887	Peter Henry Emerson 1888
Roger Fenton 1855	Rudolf Eickemeyer Jr 1894

Η Έκφραση

Προηγούμενη Έκφραση

Επόμενη Έκφραση

Πικτοριαλισμός (Pictorialism)

2011-09-29T19:57:00.007+03:00

Θεωρείται το πρώτο καλλιτεχνικό κίνημα στην ιστορία της φωτογραφίας. Πιστός οπαδός και πρωτεργάτης αυτής της τάσης ήταν ο Henry Peach Robinson. Το βιβλίο που εξέδωσε ‘Pictorial effect in photography – Η ζωγραφική εντύπωση στην φωτογραφία’ το 1869 και μεταφράστικε σε αρκετές γλώσσες και σε πολλαπλές εκδόσεις, άσκησε μεγάλη επίδραση στις ήδη αναπτυσσόμενες από το 1853 Φωτογραφική Εταιρεία στο Λονδίνο και το 1854 Φωτογραφική Εταιρεία στο Παρίσι, όπου συμμετείχαν επαγγελματίες και ερασιτέχνες φωτογράφοι.

Henry Peach Robinson - Summer Evening - 1880	Henry Peach Robinson - Sleep
Henry Peach Robinson - The Stream in Summer	Henry Peach Robinson 1858

Η αναπτυσσόμενη τάση ήταν δημιουργία φωτογραφιών που θα έμοιαζαν περισσότερο με έργα τέχνης, χρησιμοποιώντας κυρίως την μέθοδο των πολλαπλών αρνητικών για τη δημιουργία συνθέσεων ή πολύπλοκων θεμάτων, έτσι ώστε η φωτογραφία να είναι τόσο δημιουργική όσο και η ζωγραφική.
Pictorial σημαίνει Εικονογραφία.
Το αποτέλεσμα αυτό ήταν ανασταλτικό για την καθιέρωση της φωτογραφίας ως αυτόνομη τέχνη, γιατί όσο οι φωτογράφοι υποστήριζαν ότι η φωτογραφία για να είναι τέχνη έπρεπε να μιμείται τη ζωγραφική, οι κριτικοί δίσταζαν να δεχθούν το νέο μέσο ως ανεξάρτητο αισθητικό είδος.
Το 1880 υπάρχει μια μετατόπιση καλλιτεχνών από τον ρομαντισμό στον ιμπρεσιονισμό.
Πρωτοπόροι φωτογράφοι και εικαστικοί ασχολούνται με την καλλιτεχνική φωτογραφία ως μέσω έκφρασης. Η φωτογραφική εικόνα δεν είναι πιστή αντιγραφή του κόσμου διότι δεν είναι εσκεμμένα απόλυτα εστιασμένη. Δεν χρησιμοποιούνται οξείς φακοί, δημιουργούνται θαμπές εικόνες, πιστεύοντας στη συγκίνηση που δίνει η ατμόσφαιρα και το φώς.
Γνωστότερος εκφραστής αυτής της τεχνικής είναι ο George Davison, ο οποίος αργότερα δημιουργεί την καλλιτεχνική ομάδα (Linked Ring).

A Thames locker - George Davinson - 1907

George Davison - Village Under the Southdowns 1905

Οι πικτοριαλιστές φωτογράφοι στις πρώτες δεκαετίες του 20^ου αιώνα προχώρησαν σε ετήσιες εκδόσεις ‘Programs of the Year’.
Σημαντικότεροι είναι ο Robert Demachy (1859 - 1936) με τις πικτοριαλιστικές εικόνες του,

Robert Demachy - Speed - c1904

Robert Demachy - Una bailarina, 1900

και ο Σουηδός δραματουργός August Strindberg (1842 - 1912) που πειραματίστηκε στην δημιουργία εικόνων χωρίς φακό.
Οι εικονογραφικές παραλλαγές γρήγορα έγιναν στερεότυπες, διατηρώντας όμως την γοητεία τους έως και μετά το μέσον του 20^ου αιώνα.
Το Πικτοριαλιστικό κίνημα αναζωπύρωσε τις συζητήσεις γύρω από την αισθητική φύση της φωτογραφίας και αύξησε τις γνώσεις για τις χρηστικές ιδιότητες του μέσου.
Οι πειραματισμοί των Πικτοριαλιστών δημιούργησαν την βάση για τις μετέπειτα καλλιτεχνικές αναζητήσεις των φωτογράφων.

Alfred Steiglitz, Winter on Fifth Avenue, 1892	August Sander - Artistas de circo, 1926-1932
Clarence H. White by Margaret Watkins, 1923	Clarence H. White, Nude Study, 1909
Heinrich Kühn, Miss Mary and Edeltrude Lying in the Grass, ca. 1910,	J Richon, France, postcard 1900
Marsh 1901, Imogen Cunningham	Paul Mejat, France, postcard, C1910
Πικτοριαλισμός - Alfred Stieglitz, Gossip—Katwyk, 1894 (published in Camera Work 1905)	Πικτοριαλισμός - Margrethe Mather, Florence Deshon, 1921

Η Έκφραση

Προηγούμενη Έκφραση

Επόμενη Έκφραση

Η Έκφραση

2011-09-29T12:50:00.008+03:00

Τέχνη είναι η φιλοσοφική απεικόνιση της ύπαρξης
Μίμης
Φιλοσοφία είναι η προσωπική προσπάθεια ενοποιήσεως των γνώσεων, και διαμορφώσεως της προσωπικότητας, έστω και αν η ύπαρξη πολλών και διαφορετικών φιλοσοφικών συστημάτων με διαφορετικές προϋποθέσεις και αντικρουόμενες απόψεις, λειτουργεί ως άσκηση του πνεύματος σε μια προσπάθεια εμβάθυνσης εννοιών και φιλοσοφικών στοχασμών.
Οι φιλοσοφικές αξίες είναι τα κριτήρια που κρίνονται οι πράξεις μας. Διακρίνονται σε ηθικές, θρησκευτικές, καλλιτεχνικές, οικονομικές, δυνάμεως, γνωστικές. Εξαρτώνται όμως, από τον κάθε άνθρωπο, και από το πώς αυτός τις ιεραρχεί.
Οι καλλιτεχνικές αξίες, έχουν ως αντικείμενό τους το ωραίο. Σκοπός της τέχνης είναι να εκφράσει την ζωή, γι’ αυτό ασχολείται με την έκφραση της ψυχής μας. Ο καλλιτέχνης είναι συναίσθημα, θέλει όμως και το λόγο για να δαμάσει το συναίσθημα.
Η ηθική συνείδηση, είναι η ικανότητα του ανθρώπου να αξιολογεί τις πράξεις του.
Η ψυχολογική συνείδηση έχει να κάνει με το πώς ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται τον εξωτερικό κόσμο.
Η λογική συνείδηση, είναι η ικανότητα του ανθρώπου να δημιουργεί έννοιες, από παραστάσεις και παρατηρήσεις να βγάζει κρίσεις και να τις συνδυάζει.
Το κέρδος των φιλοσοφικών ασκήσεων με την σπουδή της φιλοσοφίας ή με τον διάλογο, είναι η αυτοσυνείδηση. Η ικανότητα του πνεύματος να προσδιορίζει τις εσωτερικές του αρχές.
Η φιλοσοφία (σ.σ. και η τέχνη) δεν προτείνει λύσεις, διότι οι λύσεις δεν μαθαίνονται, προκύπτουν από την τριβή της συνειδήσεως με τα προβλήματα, τόσο από την πολυμάθεια όσο και από την ειδική μάθηση.

Οι Εκφράσεις της Καλλιτεχνικής Φωτογραφίας :

Φυσιογνωμοχαράκτης (Physionotrace)

Χρονοφωτογραφία (Chronophotography)

Πικτοριαλισμός (Pictorialism)

Νατουραλιστική Φωτογραφία

(Naturalistic Photography)

Ιμπρεσιονισμός & Φωτογραφία

(Impressionism Photography)

Κυβισμός & Φωτογραφία
(Cubism & Photography)

Φωτοδυναμισμός (fotodinamismo)

Ντανταϊσμός (Dada)

Σουρεαλισμός (Surrealism)

Μπαουχάους – Φωτογραφία

(Bauhaus - Photography)

Νέα Αντικειμενικότητα
(New Objectivity)

Πηγές

Σπουδή στην Καλλιτεχνική Φωτογραφία και τις Οπτικοακουστικές τέχνες Τέχνες’ του Γρηγόρη Βλασσά
Ιστορία της Φωτογραφικής Αισθητικής του Άλκη Ξανθάκη
wikipedia

Φυσιογνωμοχαράκτης (Physionotrace)

2011-09-28T21:31:00.005+03:00

Ο Φυσιογνωμοχαράκτης μπορεί να θεωρηθεί ως ο ιδεολογικός πρόδρομος της φωτογραφίας. Εφευρέτης της φυσιογνωμοχάραξης είναι ο Gilles-Louis Chrétien ο οποίος γεννήθηκε στις Βερσαλλίες το 1754.
Το 1786 η φυσιογνωμοχάραξη στηριζόταν στη μέθοδο του παντογράφου (σ.σ. ένα σύστημα με ξύλινους ράβδους ικανό να αντιγράφει το σχέδιο υπό κλίμακα) όπου επιτυγχάνεται η ρεαλιστική απόδοση των χαρακτηριστικών των προσώπων που απεικονίζονταν. Σημαντικό ρόλο είχε η τεχνική του εκάστοτε φυσιογνωμοχαράκτη. Τα πορτρέτα με αυτή τη μέθοδο, έχουν σχεδόν πάντα μια επίπεδη παγωμένη έκφραση.
Οι σημαντικοί εκφραστές στην Γαλία ήταν ο

Edme Quenedey des Ricets, ο François Gonord

και ο Gilles-Louis Chrétien.
Δούλευαν αρχικά πάνω σε χαρτί, αλλά γρήγορα το αντικατέστησαν και με άλλα υλικά όπως ξύλο, φίλντισι, μενταγιόν.
Η μέθοδος αυτή παρουσίαζε δύο διαφορετικούς τρόπους κατασκευής : του πορτρέτου σιλουέτας και του πορτραίτου γκραβούρας.

Physionotrace by Gilles-Louis

Physionotrace

Φυσιογνωμοχάραξη μενταγιόν

Φυσιογνωμοχάραξη μενταγιόν

Physionotrace

Portrait de Stendhal au physionotrace

physionotrace portrait

Φυσιογνωμοχαράκτης

Η Έκφραση

Επόμενη Έκφραση

Giorgos Photo Gallery

2011-09-27T13:46:00.001+03:00

Οι φωτογραφίες εκτυπώνονται σε όποια επιθυμητή διάσταση, σε φωτογραφικό χαρτί, καμβά ή αδιάβροχο υλικό για εξωτερική χρήση.

4 Continents	Affinity
Airy Being Moon	ANGER
Antonia 01	Before
Bloodless sadness	CELL
CLOUDY	DANCER
Dreaming Sailing - Koufonisia	FAIRY TALE
FOREBODER - KOUFONISIA	GOAT
KEROS 03 - KOUFONISIA	Le 01
Mad Colony - Koufonisia	Pori 01 - Koufonisia
Secret Thoughts	Spermatozoon
Tear Drop - Koufonisia	TEETOTUM
Wind	Windfall

Landscape Gallery

2011-09-25T20:24:00.001+03:00

Agia Sophia - Mersini - Donousa	AMMOS 01 - KOUFONISIA
AMMOS - KOUFONISIA	AMORGOS 04
AMORGOS 06	AMORGOS 07
AMORGOS 08	AMORGOS 14
AMORGOS 15	AMORGOS 17
AMORGOS 22	AMORGOS 24
ASTYPALAIA 04	ASTYPALAIA NIGHT
ASTYPALAIA NIGHT VIEW	ASTYPALAIA VIEW
Bicycle 05	CALM - KOUFONISIA
CHANIA - KRITI 06	CHAROKOPOU - KOUFONISIA
Donousa on the road	EYE OF DEVIL - KOUFONISIA
FEN 01	FISHING BOAT - KOUFONISIA
FOLEGANDROS 02	FOLEGANDROS 04
FOLEGANDROS 10	FOLEGANDROS 12
FOLEGANDROS 16	FOLEGANDROS 17
FOLEGANDROS 18	FOLEGANDROS 19
FOLEGANDROS 20	FOLEGANDROS 21
FOLEGANDROS 25	FOLEGANDROS 26
FOLEGANDROS 27	FOLEGANDROS O3
FOOTBRIDGE	GALA 2 - KOUFONISIA
GALA - KOUFONISIA	GRAND BLUE 01
GRAND BLUE 02	GRAND BLUE O3
HOUSE 04	IN THE FOREST 04
IN THE LIGHT	KARNAGIO 02- KOUFONISIA
KARNAGIO - KOUFONISIA	KEROS 02 - KOUFONISIA
KEROS 06 - KOUFONISIA	KEROS 07 - KOUFONISIA
KOUFONISIA - KEROS - KOUFONISIA	KOUFONISIA - PROFITIS ILIAS 01
KOUFONISIA - PROFITIS ILIAS 02	LANE 01
LANE 02	LEGS 01
LEGS 02	MOUNTAINS 02
MOUNTAIS 05	NAFPLIO - MPOURTZI
NAFPLIO - OLD TOWN 01	NAFPLIO - OLD TOWN 02
NAFPLIO - OLD TOWN 03	NAFPLIO - OLD TOWN 04
NAFPLIO - PALAMIDI	NAXOS 03
NAXOS 04	PADOVA
PALAMIDI - NAFPLIO	PARIANOS 01 - KOUFONISIA
PLATIA POUNTA 01 - KOUFONISIA	PLATIA POUNTA 02 - KOUFONISIA
PLATIA POUNTA - KOUFONISIA	PORI 02 - KOUFONISIA
PORI - KOUFONISIA	Pori Shell - KOUFONISIA
PORT - KOUFONISIA	Stavros - Donousa
Stavros Church Donousa	STORMINESS 1 - KOUFONISIA
STORMINESS 03 - KOUFONISIA	STORMINESS 04 - KOUFONISIA
TREE 03	TREE 04
XILOBATIS - KOUFONISIA

Πίσω στο Mimis Nena Photo Gallery

Προηγούμενη Gallery

Grace Kelly	Jean Seberg	Marilyn Monroe
Philippe Halsman and Marilyn Monroe	Richard Nixon	The Duke and Duchess of Windsor

Bill Brandt - After the Celebration London 1931	Bill Brandt - Isle of Skye - 1947	Bill Brandt - London Blitz - 1940
Bill Brandt - Miners Returning to Daylight South Wales - 1931	Bill Brandt - Policeman in a Dockland Alley - 1938	Bill Brandt - Woman in Hamburg St. Pauli District - 1933

Bill Brandt - Belgravia - 1951	Bill Brandt - Campden Hill - 1949
Bill Brandt - Hampstead - 1945	Bill Brandt

Physionotrace by Gilles-Louis	Physionotrace
Φυσιογνωμοχάραξη μενταγιόν	Φυσιογνωμοχάραξη μενταγιόν
Physionotrace	Portrait de Stendhal au physionotrace
physionotrace portrait	Φυσιογνωμοχαράκτης

Mimis Nena Photo Gallery

Νέα Αντικειμενικότητα (New Objectivity)

Contact

Banner Niriides

banner scholio

face twitter 2

Μπαουχάουζ - Φωτογραφία (Bauhaus - Photography)

banner weather

face - twiter

Σουρεαλισμός (Surrealism)

Black and White - surrealism - Man Ray - 1929 Man Ray - Observatory Time - 1936

Grace Kelly Jean Seberg Marilyn Monroe Philippe Halsman and Marilyn Monroe Richard Nixon The Duke and Duchess of Windsor

Προετοιμασία - Preparation Salvador Dalí portrait - In Voluptas Mors - 1951

Bill Brandt - After the Celebration London 1931 Bill Brandt - Isle of Skye - 1947 Bill Brandt - London Blitz - 1940 Bill Brandt - Miners Returning to Daylight South Wales - 1931 Bill Brandt - Policeman in a Dockland Alley - 1938 Bill Brandt - Woman in Hamburg St. Pauli District - 1933

Bill Brandt - Francis Bacon - 1963 Bill Brandt - René Magritte - 1963

Bill Brandt - Belgravia - 1951 Bill Brandt - Campden Hill - 1949 Bill Brandt - Hampstead - 1945 Bill Brandt

Ντανταϊσμός (Dada)

Χρονοφωτογραφία (Chronophotography)

Étienne-Jules Marey

Étienne-Jules Marey

Φωτοδυναμισμός (Fotodinamismo)

Κυβισμός & Φωτογραφία (Cubism & Photography)

Ιμπρεσιονισμός & Φωτογραφία (Impressionism Photography)

Νατουραλιστική Φωτογραφία (Naturalistic Photography)

Πικτοριαλισμός (Pictorialism)

Η Έκφραση

Φυσιογνωμοχαράκτης (Physionotrace)

Edme Quenedey des Ricets, ο François Gonord

Giorgos Photo Gallery

Landscape Gallery

© All Rights Reserved Mimis Nena

Grace Kelly

Jean Seberg

Marilyn Monroe

Philippe Halsman and Marilyn Monroe

Richard Nixon

The Duke and Duchess of Windsor

Προετοιμασία - Preparation

Salvador Dalí portrait - In Voluptas Mors - 1951

Bill Brandt - After the Celebration London 1931

Bill Brandt - Isle of Skye - 1947

Bill Brandt - London Blitz - 1940

Bill Brandt - Miners Returning to Daylight South Wales - 1931

Bill Brandt - Policeman in a Dockland Alley - 1938

Bill Brandt - Woman in Hamburg St. Pauli District - 1933

Bill Brandt - Francis Bacon - 1963

Bill Brandt - René Magritte - 1963

Bill Brandt - Belgravia - 1951

Bill Brandt - Campden Hill - 1949

Bill Brandt - Hampstead - 1945

Bill Brandt