Mimis Nena Photo Gallery

Η Προϊστορία της Φωτογραφίας Περίοδος 1600 - 1700

2020-04-20T18:34:00.001+03:00

Στην, έως τώρα, αφήγησή μας, για την προϊστορία της Φωτογραφίας, έχουμε καλύψει 1.950 χρόνια.
Τα γεγονότα, τυχαία ή σχεδιασμένα, στην πορεία της μετέπειτα φωτογραφίας συγκλίνουν καταπληκτικά με τον βλαστό ενός φυτού. Με την Γένεση έτσι όπως η φύση ορίζει. Με το σπόρο που δημιουργεί μία ρίζα και ένα βλαστό. Μία ρίζα που δεν την βλέπουμε διότι βρίσκεται μέσα στο χώμα και ένα βλαστό που δεν το βλέπουμε διότι είναι μικρός και ασήμαντος. Αλλά μεγαλώνει. Δημιουργεί κλαδιά, φυλλαράκια, παρακλάδια, φύλλα και εμείς δεν δίνουμε το πρέπον ενδιαφέρον. Μόνο κάποιοι λίγοι, γοητευμένοι από τη δύναμη της φύσης. Από την δύναμη της εξέλιξης. Και είναι αυτοί, τελικά, που θα βοηθήσουν το φυτό να αντιμετωπίσει τις αντίξοες συνθήκες και να πετάξει άνθη. Όμορφα που είναι τα άνθη του!. Και ξαφνικά εμφανίζει τον καρπό του. Ναι είναι ένα θαύμα. Ο καρπός του. Ο όμορφος νόστιμος καρπός του. Ο καρπός του Σκοτεινού θαλάμου είναι η Φωτογραφία.

Τον 17ο αιώνα οι μελετητές και οι επιστήμονες της εποχής μεταξύ άλλων παρατηρήσεων θα βοηθήσουν στην πορεία της φωτογραφίας προς την εμφάνιση.
Οι παρατηρήσεις των προηγούμενων μελετητών έως τον 17ο αιώνα δίνουν την ώθησή στους επόμενους να μελετήσουν και εξελίξουν το Σκοτεινό θάλαμο.
Τον έκαναν μικρό, εύχρηστο ακόμα και μέσο διασκέδασης και εκπαίδευσης για μικρούς και μεγάλους.

Ο Γερμανός Μαθηματικός, Αστρονόμος, Αστρολόγος και Φιλόσοφος Γιοχάνες Κέπλερ γεννήθηκε στη Βάιλ ντερ Στατ (Weil der Stadt) της Βυρτεμβέργης (Baden-Württemberg) το 1571.
Από νεαρή ηλικία διακρίθηκε στα μαθηματικά και στην παρατήρηση των πλανητών.

Στην ηλικία των 5 ετών παρατήρησε το πέρασμα του κομήτη του 1577. 9 ετών παρατήρησε την έκλειψη της σελήνης του 1580.
Το 1589 εισήχθη στο Πανεπιστήμιο του Τύμπιγκεν (University of Tübingen) σπουδάζοντας φιλοσοφία και θεολογία. Υπό τον τον Μίχαελ Μέστλιν (Michael Maestlin) (1550-1631) διδάχθηκε το Πτολεμαϊκό και Ηλιοκεντρικό Σύστημα. Αναγνωρίστηκε ως ιδιοφυΐα στα μαθηματικά και την αστρονομία.

23ων χρονών, το 1594, δέχθηκε την πρόταση και έγινε καθηγητής αστρονομίας και μαθηματικών στο Προτεσταντικό Σχολείο του Γκρατς της Αυστρίας.
Το 1596, συγκεντρώνοντας τις παρατηρήσεις του για την κίνηση των πλανητών, εκδίδει το βιβλίο Mysterium Cosmographicum, Το Μυστήριο της Κοσμογραφίας, ή Κοσμολογίας θα λέγαμε σήμερα ή Σύμπαντος. Περιγράφει με μαθηματικές αποδείξεις ότι οι πλανήτες κινούνται γύρω από τον ήλιο. Βοηθάει στην άμεση κατανόηση της, από το 1543, Ηλιοκεντρικής Θεωρίας του Νικόλαου Κοπέρνικου απωθώντας την πτολεμαϊκή θεωρεία.

Την 4η Φεβρουαρίου του 1600, έπειτα από πρόσκληση του Τύχο Μπράχε, ξεκινάει η συνεργασία τους στο παρατηρητήριο του Μπράχε στην Πράγα.

Ο ξαφνικός θάνατος του Μπράχε την 24η Οκτωβρίου του 1601 θα φέρει τον Κέπλερ στην διαδοχή του ως αυτοκρατορικός μαθηματικός και θα παραμείνει για τα επόμενα 11 χρόνια.
Το 1604 δημοσίευσε τις παρατηρήσεις του περί οπτικής, στο βιβλίο Astronomiae Pars Optica (Το οπτικό μέρος της Αστρονομίας). Περιγράφει την Οπτική σχετικά με την ένταση του φωτός που είναι αντιστρόφως ανάλογη με την απόσταση. Τις αστρονομικές επιπτώσεις της οπτικής, όπως η παράλλαξη, και τα φαινομενικά μεγέθη των ουράνιων σωμάτων. Την ανάκλαση από επίπεδα και κυρτά κάτοπτρα και τις αρχές της Pinhole Camera ή Camera Obskura ή Σκοτεινός Θάλαμος. Όπως και τον 11ο αιώνα, ο Άραβας Αλχάζεν, τώρα και ο Κέπλερ μελετώντας τον Σκοτεινό Θάλαμο ή τον θάλαμο με τρύπα από καρφίτσα (Pinhole Camera) όπως τον αποκαλούσε επεκτάθηκε στη μελέτη της Οπτικής στο ανθρώπινο μάτι και αναγνώρισε ότι οι εικόνες στον αμφιβληστροειδή προβάλλονται ανεστραμμένες.
Στο ίδιο βιβλίο υποστήριξε ότι αν μια εστία μιας κωνικής τομής είχε τη δυνατότητα να κινηθεί κατά μήκος της γραμμής που ενώνει τις εστίες, η γεωμετρική μορφή θα μετασχηματισθεί ή θα εκφυλιστεί σε μία άλλη. Με αυτό τον τρόπο, μία έλλειψη γίνεται παραβολή όταν η μία εστία μετακινείται στο άπειρο, όταν οι δύο εστίες συγχωνεύονται σε μια, σχηματίζεται ένας κύκλος.

Κατόπιν των παρατηρήσεών του, ο Κέπλερ, για την μελέτη των ουράνιων σωμάτων θα κατασκευάσει με δικά του σχέδια ένα φορητό σκοτεινό θάλαμο σε σχήμα κώνου. Στην κορυφή του κώνου ήταν τοποθετημένη η μικρή οπή για την διέλευση των ακτινών του φωτός. Οι ακτίνες προσπίπταν σε καθρέπτη τοποθετημένο υπό κλήση. Ο καθρέπτης οδηγούσε τις ακτίνες κάθετα στην βάση του κώνου. Ο Κέπλερ τοποθετούσε ένα στρογγυλό τραπέζι και την καρέκλα του. Είναι κατανοητό ότι εν όσο το είδωλο εμφανίζεται ανάποδα στο τραπέζι και ο Κέπλερ τοποθετηθεί ανάποδα στο είδωλο τότε η οπτική του θα είναι κανονική. Ιδέα που 240 χρόνια αργότερα θα χρησιμοποιηθεί στις πρώτες φωτογραφικές μηχανές.
Οι μελέτες, οι παρατηρήσεις και τα έργα του Κέπλερ συνεχίστηκαν για πολλά χρόνια ακόμη έως τον θάνατό του την 15η Νοεμβρίου του 1630.
Ο Κέπλερ με τις αστρονομικές του μελέτες, τις μελέτες περί οπτικής και περί οφθαλμού, ώθησε ακόμα περισσότερο στην χρήση του Σκοτεινού Θαλάμου, διαδίδοντας ακόμα περισσότερο την ιδέα της χρήσης του άρα και της μετέπειτα εξέλιξής του.

Το 1576 στην Βισένζα (Vicenza) της Ιταλίας γεννήθηκε ο Angelo Sala (1576 - 1637).
Παρά του ότι δεν σπούδασε επίσημα σε κάποιο πανεπιστήμιο, εκτός από κάποια ενασχόληση με την χημεία στην Βενετία, διακρίθηκε ως Ιατρός και Χημικός.
Από το 1602 έως το 1617 υπηρετεί ως ιατρός στην Δρέσδη (Dresden), Σόντριο (Sondrio), Νυρεμβέργη (Nuremberg), Frauenfeld, Γενεύη (Geneva) και Χάγη (Hague - Dutch: Den Haag).
Το 1617 έως το 1619 υπηρέτησε ως γιατρός στον Άντον Γκύντερ Β’ (Anton Gunther Β‘) Κόμη (Count) του Όλντενμπουργκ (Oldenburg) και ως επόπτης φαρμάκων στη περιοχή του.

Το 1617, έδειξε την ταυτότητα ορισμένων τεχνητών και φυσικών ενώσεων στο βιβλίο του Anatomia Vitrioli
Το 1624 στο βιβλίο του περί φαρμάκων ισχυρίστηκε ότι κατά την ζύμωση, ανασυντάσσονται στοιχειώδη σωματίδια με αποτέλεσμα τον σχηματισμό νέων ουσιών. Γενικώς απέδειξε ότι οι χημικές αντιδράσεις δημιουργούν ουσίες από συνδυασμούς άλλων ουσιών.

Το 1614 πειραματιζόμενος με τα άλατα του αργύρου παρατήρησε ότι αν μία πλάκα νιτρικού αργύρου εκτεθεί στο φως του ήλιου μαυρίζει. Αν στην επιφάνεια ενός χαρτιού τοποθετήσουμε νιτρικό άργυρο και το εκθέσουμε στο φως του ήλιου, το χαρτί θα μαυρίσει. Ο νιτρικός άργυρος κλιμακώνει το μαύρισμα στην επιφάνειά του ανάλογα με την κατά σημεία ένταση του φωτός (Κλίμακα του Γκρι).
Η τότε επιστημονική κοινότητα αγνόησε αυτή την παρατήρηση με τον ισχυρισμό ότι ‘Δεν είχε πρακτική εφαρμογή’.
Ήταν όμως μία εξέχουσα παρατήρηση, που χρησιμοποιήθηκε αργότερα στην εμφάνιση της φωτογραφίας. Η καθυστέρηση οφείλετε στο ότι ο νιτρικός άργυρος συνεχίζει να μαυρίζει κατά την έκθεσή του στο φως, έως 100% μαύρος. Η εξέλιξη του μαυρίσματος μπορεί να σταματήσει σε επιθυμητό χρόνο, αλλά αυτό αναγνωρίσθηκε, επίσημα, 225 χρόνια αργότερα.

2 Μαΐου του 1602 θα γεννηθεί στην Γερμανία άλλος ένας μεγάλος ερευνητής, ο Ιησουΐτης ιερέας, μαθηματικός, γλωσσολόγος, ιατρός, γεωλόγος, γεωγράφος Αθανάσιους Κίρχερ (Athanasious Kircher).
Ο Κίρχερ θα ωθήσει ακόμα περισσότερο το ενδιαφέρον στον Σκοτεινό Θάλαμο.
Παρατήρησε και απέδωσε τα αίτια της Πανώλης, του μεγαλύτερου προβλήματος της Ευρώπης έως τον 17ο.
Το 1651 ίδρυσε το Μουσείο του Ρωμαϊκού Κολλεγίου (Museum Kircherianum).
Εφηύρε τον Τηλεβόα και το Μαγνητικό Ρολόι.
Μεταξύ και πολλών άλλων σημαντικών παρατηρήσεων και εφευρέσεων θεωρείτε ο πρώτος που σχεδιάζει και κατασκευάζει την ‘Μαγική Λατέρνα' ή Ελληνικά 'Μαγικό Προβολέα', Ιταλικά ‘Laterna Magica’, Αγγλικά ‘Magic Latern’, το 1645. Θα το παρουσιάσει στο βιβλίο του Ars Magna Lucis et Umbrae

Η Μαγική Λατέρνα είναι ένα μικρό φορητό Σκοτεινό Δωμάτιο με τεχνικές παραλλαγές. Στην οπή του Σκοτεινού Θαλάμου είναι τοποθετημένες διαφανείς μεμβράνες με σχέδια που εναλλάσσονται εν σειρά. Ένα κερί από την άλλη πλευρά της οπής φωτίζει τις μεμβράνες αντανακλώντας το σχέδιο στον απέναντι τοίχο. Δεδομένου ότι μέσα στο φορητό δωμάτιο δύναται να καθίσουν λίγοι θεατές, θα λέγαμε ότι έχουμε ένα θέαμα. Κάτι σαν το Slide Show.
Η ιδέα είναι προγενέστερη του Κίρχερ. Ανήκε στον Ολλανδό εφευρέτη Κορνέλιους Ντρέμπελ (Cornelis Drebbel) και την περιέγραψε ο φίλος του ποιητής, συνθέτης και διπλωμάτης Constantijn Huygens το 1622. Ο Κέρχερ όμως την προώθησε και πρακτικά στο ευρύ κοινό.

Το τεράστιο ενδιαφέρον για την οπτική αυτή την περίοδο θα μας δώσει το τηλεσκόπιο το 1608 από τους Ολλανδούς, οπτικούς, Χανς Λιπερσέι (Hans Lippershey) και Ζακαρίας Γιάνσεν (Zacharias Janssen) και το μικροσκόπιο από τους Ολλανδούς, οπτικούς, Χανς Γιάνσεν, Ζακαρίας Γιάνσεν και Χανς Λιπερσέι το 1590.

Νέες ιδέες, νέοι φακοί θα βοηθήσουν τον Γερμανό μαθηματικό, ποιητή, γλωσσολόγο, εφευρέτη και βιβλιοθηκάριο Daniel Schwenter (1585 - 1636), να προτείνει για την οπή του σκοτεινού θαλάμου ένα σύστημα φακών, διαφορετικών εστιακών αποστάσεων που επιτρέπει την σμίκρυνση ή μεγέθυνση της εικόνας. Το τηλεσκόπιο, το μικροσκόπιο και ο Schwenter θέτουν τις βάσεις του μετέπειτα τηλεφακού και του ευρυγώνιου φακού.
Για λίγους ήταν επιστημονικά εργαλεία, αλλά για τους περισσότερους αποτελούσαν είδη διασκέδασης. Εδώ θα ταιριάξει και σε σύντομο χρονικό διάστημα θα γίνει γνωστό το Μαγικό Δωμάτιο του Κίρχερ.

Ο Σκοτεινός Θάλαμος κινείται πλέον περισσότερο ανάμεσα σε επιστήμονες και καλλιτέχνες. Το 1657 ο Γερμανός Ιησουίτης επιστήμονας Gaspar Schott χρησιμοποιεί σαφή περιγραφή μιας κάμερας τύπου κουτιού στο βιβλίο του Magia Universalis Natura et Artis.
Το Σκοτεινό Δωμάτιο γίνετε πλέον Σκοτεινό Κουτί. Ένα χαρούμενο σκοτεινό κουτί που θα κερδίσει πολλούς φίλους λόγο των μαγικών εικόνων που παρουσιάζει στον σκοτεινό εσωτερικό του χώρο.
Ο Κίρχερ για τις γεωγραφικές του παρατηρήσεις θα χρησιμοποιήσει ένα κωνικό Σκοτεινό Θάλαμο τύπου Κέπλερ. Ο υπό κλίση καθρέφτης του Κέπλερ έκανε άνετη και ευχάριστη τη παρατήρηση για λόγους έρευνας στο, μικρό πλέον, Σκοτεινό Θάλαμο. Χρησιμοποιήθηκε και θα χρησιμοποιείτε στα Σκοτεινά Κουτιά έως τις πρώτες φωτογραφικές μηχανές 180 χρόνια μετά την χρήση του Κίρχερ.
Το 1654 η Μαγική Λατέρνα, σε σχέδιο του Κρίστιαν Χόυχενς (Christiaan Huygens), απογόνου του Constantijn Huygens, θα χρησιμοποιηθεί από το Βέλγο μαθηματικό Ιησουίτη André Tacquet για να περιγράψει, σε όλη την Ευρώπη, το ταξίδι του Ιταλού Ιησουίτη Martino Martini από την Κίνα στο Βέλγιο.

Στο ρυθμό του θριάμβου της οπτικής την 29η Μαρτίου του 1641 γεννιέται ο Γερμανός μαθηματικός, φυσικός και συγγραφέας Johann Zahn.

Ο Ζαν στο έργο του Oculus Artificialis Teledioptricus Sive Telescopium, το 1685, θα περιγράψει, με σκίτσα και διαγράμματα, το μικρότερο έως τώρα σκοτεινό κουτί με καθρέπτη. Μία ικανή φωτογραφική μηχανή 154 χρόνια πριν την μηχανική αποτύπωση του ειδώλου.

Είναι εύκολη στην μετακίνησή της. Θα χρησιμοποιηθεί εκτενέστερα από ζωγράφους και περιηγητές. Θα υπενθυμίσουμε ότι ο καθρέπτης αντανακλά το είδωλο προς τα πάνω έτσι ώστε ο ζωγράφος τοποθετώντας ένα ημιδιαφανές χαρτί (Ριζόχαρτο) να μπορεί κυριολεκτικά να αντιγράψει την εικόνα με ένα μολύβι. Οι περιηγητές πλέον έχουν την δυνατότητα να ζωγραφίζουν με φωτογραφική ακρίβεια τα τοπία και τα μνημεία από τους τόπους που επισκέπτονται.

Στο ίδιο έργο θα περιγράψει με σχέδια 13 διαφορετικές Μαγικές Λατέρνες με καπάκι στον φακό, έτσι ώστε ο θάλαμος να παραμένει σκοτεινός κατά την αλλαγή της διαφάνειας.
Έδωσε επίσης τα σχέδια ενός Σκοτεινού Θαλάμου με τηλεσκόπιο στηριγμένο σε θόλο, για την παρατήρηση του ουρανού. Κάτι σαν το σημερινό Αστεροσκοπείο.

Ο Ζαν γεννήθηκε στα μέσα του 17ου αιώνα. Η σκέψη του ωρίμασε περί τα τέλη του ίδιου αιώνα. Σαν επιστήμονας – συγγραφέας θα του ήταν μεγάλη χαρά να συγγράψει αυτά που είδε ή έμαθε μεγαλώνοντας. Να τα συγκεντρώσει. Και ξεκίνησε την περιπέτεια. Αλλά αυτά που ήξερε, μέσα του έπαιρναν όγκο. Το μυαλό του γινόταν το χώμα που θα γονιμοποιούνταν οι σπόροι των άλλων. Έτσι δεν γίνεται με όλους του συγγραφείς; Και το έκανε.
Τι έκανε;
Τη διαφορά… Συγκέντρωσε ότι είχε σε μία σκυτάλη, απλώνοντας το χέρι στον 18ο αιώνα.

Στα τέλη του 17ου αιώνα βλέπουμε το όνειρο να είναι πολύ κοντά στην πραγματικότητα, αλλά δεν την αγγίζει διότι δεν είναι ακόμα όνειρο.
Ο κόσμος έχει δεχθεί περίτρανα τις διάφορες εφαρμογές του Σκοτεινού θαλάμου, αλλά στην παρούσα φάση, ήταν ήδη μία επανάσταση της οπτικής.
Ο Σκοτεινός Θάλαμος ήταν ένα τέλειο εργαλείο για επιστήμονες, ζωγράφους, περιηγητές και μια διασκεδαστική απασχόληση για όλους τους υπόλοιπους.
Το όραμα της Φωτογραφίας δεν έχει εμφανιστεί ακόμα. Είναι πάρα πολύ νωρίς για να φανταστεί και να επιδιώξει ο άνθρωπος την μηχανική αποτύπωση του ειδώλου.
Σύντομα θα γίνει και αυτό… 130 χρόνια έμειναν…!!!

Camera Obscura with Mirror on Top	Kirchers Metamorphosis Machine	Zahn Johannes (1641-1707) Oculus Artificialis Teledioptricus Sive Telescopium - Structura Oculi Materialis
Kircher's Compound Microscope Adapted with Coarse and Fine Adjustment and Substage Condenser	Zahn, Johannes (1641-1707) Oculus Artificialis Teledioptricus	Oculus Artificialis Teledioptricus Sive Telescopium
André Tacquet	Christiaan Huygens	Constantijn Huygens
Cornelis Drebbel	Hans Lipperhey	Michael Maestlin
Johannes Kepler 1610	Martino Martini	Zacharias Janssen

Mimis Nena

Πίσω στο Mimis Nena Photo Gallery

Still Life

2018-01-10T15:36:00.001+02:00

Οι φωτογραφίες εκτυπώνονται σε όποια επιθυμητή διάσταση, σε φωτογραφικό χαρτί, καμβά ή αδιάβροχο υλικό για εξωτερική χρήση.

Lemon 02
SHELLS	Lemon Fruit
HENNESSY	LAGAVULIN
Ginger	Window 03
Lemon Love	Lemon
Rose 09	Rose 10
White Rose	Byzantine Church of St. Mamas - Naxos (3)
Byzantine Church of St. Mamas - Naxos (4)	Byzantine Church of St. Mamas - Naxos (5)
Chrysanthemum	Hibiscus
Lemon Tree	Maria's House - Apirathos - Naxos
Mushrooms (1)	Mushrooms (2)
Mushrooms (3)	Red Sweet Peppers
Oranges and Walnuts	Sand
Window 01	Window 02
Old House 02	Rose 05
Rose 06	Rose 08
Rose 07	Rose Bud
WET ROSE 04	WET ROSE 06
ROSE 1	WET ROSE 03
Spindle	Earthenware Pitcher
Antique Scale	Earthenware
Loom 01	Loom 02
MARGUERITE	VASE O1
ROSE 04	WET ROSE 02
ROSE 03	ROSE
FLOWER IN RED 01	ROSE 02
FLOWER 02	PROMEGRANATE 02

Προηγούμενη Gallery

Επόμενη Gallery

Η Προϊστορία της Φωτογραφίας Περίοδος 1500 - 1600

2017-02-21T15:00:00.001+02:00

Camera Obscura

Οι μελέτες του Λεονάρντο ντα Βίντσι (Leonardo da Vinci) τον 15^ο αιώνα ώθησαν την εξέλιξη, μεταξύ άλλων πρακτικών εφαρμογών, και του Σκοτεινού Θαλάμου.
Μετά τον θάνατο του Λεονάρντο, στις 2 Μαΐου του 1519, συγγενείς του θα ανακαλύψουν, σε κρύπτη της τελευταίας του κατοικίας στον Πύργο Κλού (Cloux), της πόλης Αμπουάζ (Amboise) της Γαλλίας, σχέδια μηχανικών εφαρμογών. Μεταξύ αυτών υπήρχαν σχέδια Μεταφερόμενου Σκοτεινού Θαλάμου.

Codex Atlanticus

Ο Λεονάρντο πριν τον θάνατό του, πρότεινε την κατασκευή, στους ζωγράφους για την μελέτη της προοπτικής.
Μοναχοί ειδικοί στην συντήρηση παλαιών βιβλίων, θα μελετήσουν και θα στοιχειοθετήσουν τα σχέδια του Λεονάρντο καταλήγοντας να δημοσιεύσουν το ‘Codex Atlanticus’. Το μοναδικό έργο που μας γνωστοποιεί τις μελέτες του Λεονάρντο ντα Βίντσι.
Τα σχέδια του Σκοτεινού Θαλάμου είναι πλέον γνωστά σε περισσότερα ανήσυχα πνεύματα.

Gemma Frisius

Το 1544, ο ιατρός, μαθηματικός, γεωγράφος, αστρονόμος και κατασκευαστής γεωμετρικών οργάνων και οργάνων πλοήγησης στην ανοιχτή θάλασσα Γκέμα Φρίσιους (Gemma Frisius) (09 Δεκεμβρίου 1508 – 35 Μαΐου 1555), χρησιμοποιεί τον Σκοτεινό θάλαμο για την παρατήρηση της έκλειψης του ηλίου.
Ο Γκέμμα Φρίσιους έμεινε ορφανός σε παιδική ηλικία. Παρά τις δυσκολίες εισέρχεται το, 1525, στην ιατρική σχολή του Πανεπιστημίου της Λεουβαίν (University of Leuven) του Βελγίου. Θα αποφοιτήσει το 1536 και θα παραμείνει διδάκτωρ, στην ιατρική σχολή, στα μαθηματικά, την αστρονομία και τη γεωγραφία, στο ίδιο πανεπιστήμιο έως το τέλος της ζωής του.

Ενώ είναι ακόμα φοιτητής, το 1533, θα δημιουργήσει την μέθοδο του τριγωνισμού για την μέτρηση και επισήμανσης τμημάτων επί της γης, (Τοπογραφία).
Συγχρόνως οργανώνει ένα εργαστήριο για την κατασκευή σύγχρονων γεωμετρικών οργάνων και οργάνων πλοήγησης.

Το 1536 θα κατασκευάσει την ‘Επίγεια Σφαίρα’ και το 1537 την ‘Ουράνια Σφαίρα’

Terrestrial Globe

Celestial Globe

Τα όργανα του Φρίσιους θα χαρακτηριστούν από πολύ καλή ποιότητα και ακρίβεια και θα εγκωμιαστούν από τον Δανό, αστρολόγο, αστρονόμο και αλχημιστή Τύχο Μπράχε (Tycho Brahe)

Gemma Frisius - 1544

Την 24^η Ιανουαρίου του 1544, θέλοντας να μελετήσει την έκλειψη του ηλίου θα κατασκευάσει με δικά του σχέδια έναν Σκοτεινό Θάλαμο σε διαστάσεις δωματίου. Η παρατήρηση θα γίνει στο Λεουβαίν. Το σχέδιό του θα δημοσιευθεί εικονογραφημένο έναν χρόνο αργότερα το 1545.
Η δημοσίευση του σχεδίου του Φρίσιους θα διαδώσει την ιδέα και θα παροτρύνει και άλλους επιστήμονες στην χρήση του Σκοτεινού Θαλάμου. Αποτέλεσμα αυτού είναι η μελέτη και εξέλιξη του μέσου από επιστήμονες που θέλουν να τον καταστήσουν περισσότερο εύχρηστο και πρακτικό.

Το 1535, στην Ιταλία, γεννήθηκε στην πόλη Βίκο Εκουένσε (Vico Equennse), κοντά στην Νάπολη, ο Τζιοβάνι Μπατίστα ντέλλα Πόρτα (Giovanni Battista della Porta).
Το πλούσιο έργο του Τζιοβάνι έως τον θάνατό του την 4^η Φεβρουαρίου του 1615, θα ευνοήσει και την εξέλιξη του Σκοτεινού Θαλάμου.
Ο Τζιοβάνι, γόνος πλούσια και μορφωμένης οικογένειας, ωθήθηκε προς την ευρύτερη γνώση.
Ταλέντο στην φυσική και τα μαθηματικά ο Τζιοβάνι ασχολείται με την έρευνα.
Το πολυμαθή πνεύμα του δεν ησυχάζει.

Giovanni Battista Della Porta
Modern Cryptology

Συγγράφει επιστημονικά βιβλία αλλά και θεατρικά έργα. Κωμωδίες και τραγωδίες. Γράφει βιβλία ‘Κρυπτογραφίας’ και χαρακτηρίζεται ως ο Κρυπτογράφος της Αναγέννησης. Εφεύρε μέθοδο μεταφοράς κρυφών μηνυμάτων με αβγό. Χρησιμοποιούσε ένα μίγμα από φυτικές χρωστικές ουσίες. Έγραφε στο πορώδες κέλυφος του αυγού και το μελάνι μπορούσε να διεισδύσει στο εσωτερικό του. Βράζοντας το αυγό, το ζεστό νερό έσβηνε το μελάνι από την εξωτερική επιφάνεια ενώ το μήνυμα ήταν ευανάγνωστο στην εσωτερική επιφάνεια, στο βρασμένο ασπράδι.
Το 1558 θα εκμεταλλευτεί, την προ οχτώ (8) ετών, περιγραφή του Τζερόλαμο Καρντάνο (Περιγράφεται παρακάτω) για την αγωγιμότητα των οστών. Σε σύγγραμμά του θα περιγράψει ξύλινα βοηθήματα βαρηκοΐας σε σχήμα αφτιών από ζώα με οξεία ακοή.

Physiognomonia
Giovan Battista della Porta

Το 1586 δημοσιεύει το ‘Physiognomonia’ σχετικά με την φυσιογνωμία.

Στα χρόνια της Πρώιμης Επιστημονικής Επανάστασης, το 1589, ισχυρίζεται ότι το σκόρδο μπορεί να αποδυναμώσει τον μαγνητισμό, σύμφωνα με αρχαία κείμενα.

Phytognomonica

Με το έργο του ‘Phytognomonica’ ταξινομεί τα φυτά ανάλογα τον γεωγραφικό τους προορισμό, αναλύει τους σπόρους και τους μύκητες. Αναγνωρίζεται ως ο πρωτοπόρος της ‘Μυκητολογίας’
Περίπου το 1560, δημιουργεί την ‘Academia Secretorum Naturae’ (Ακαδημία των Μυστικών της Φύσης), Ιταλικά ‘Accademia dei Segreti’. Τα μέλη της αποκαλούνταν ‘Otiosi’ (Άνδρες Ελεύθερου Χρόνου). Μία από τις πρώτες επιστημονικές κοινότητες, με στόχο την ανακάλυψη των Μυστικών και Μυστηρίων της Φύσης. Η εισαγωγή ενός νέου μέλους στην κοινότητα προϋπόθετε ότι θα είχε ήδη μία νέα αποκάλυψη στον τομέα της Επιστήμης της Φυσικής.
Την Επιστημονική Κοινότητα διέλυσε η Ιερά Εξέταση και ο Πάπας Γρηγόριο XIII, με την κατηγορία του Μυστικισμού (Μαγείας) το 1578.
Το 1592 απαγορεύονται και τα φιλοσοφικά έργα του Τζιοβάνι ντέλλα Πόρτα.
Οι απαγορεύσεις άρθηκαν το 1598.
Το 1606 θα δημοσιεύσει ένα βιβλίο για την ‘Αύξηση του Νερού από την Δύναμη του Αέρα’.
Το 1608 θα δημοσιεύσει βιβλίο για την ‘Στρατιωτική Μηχανική’ και ένα άλλο για την ‘Απόσταξη’
Το 1610 θα γίνει μέλος της Ακαδημίας Αρκτικού Πληθυσμού.

Magiae Naturalis

Ο πολύπλευρος επιστήμονας, Τζιοβάνι ντέλλα Πόρτα, το 1558, 14 χρόνια μετά τον Σκοτεινό Θάλαμο του Φίσιους, θα δημοσιεύσει το τετράτομο έργο, ‘Magia Naturalis’. Μεταξύ άλλων παρατηρήσεων, θα περιγράψει τον Σκοτεινό Θάλαμο και θα προτείνει την τοποθέτηση ύαλου, κυρτού φακού, στην οπή της κατασκευής.
Ο φακός έχει την ιδιότητα να συγκεντρώνει τα είδωλα, που σχηματίζονται από τις ακτίνες του ήλιου που διέρχονται της οπής, σε ένα εκ των προτέρων συγκεκριμένο επίπεδο, το εστιακό πεδίο. Προτείνει επίσης την χρήση μιας φορητής συσκευής Σκοτεινού Θαλάμου ως βοήθημα για τους ζωγράφους στην σχεδίαση πορτρέτων ή τοπίων.

Camera Obscure
in Magiae Naturalis

Για να αποδείξει στους φίλους του, τι εστί Σκοτεινός Θάλαμος και πως βελτιώνεται, τους κάλεσε σε μία επίδειξη. Κλεισμένοι στο εσωτερικό ενός Σκοτεινού Θαλάμου, παρακολουθούσαν, στον εσωτερικό τοίχο, μία παρέα που χόρευε στον εξωτερικό χώρο. Το αποτέλεσμα ήταν να τον κατηγορήσουν για μαγεία. Η ιστορία όμως τον θεωρεί ως τον πατέρα του κινηματογράφου, από αυτή την πρώτη προβολή.
Η φυσιογνωμία το κύρος και το ‘Magia Naturalis’ του Τζιοβάνι, βοήθησε στην άμεση δημοτικότητα και εξάπλωση της γνώσης του Σκοτεινού Θαλάμου.
Αυξάνονται ακόμα περισσότερο τα πνεύματα που θα μπορούσαν να ωφεληθούν από τον Σκοτεινό Θάλαμο και ακόμα περισσότερο τα ανήσυχα πνεύματα που θέλουν να τον βελτιώσουν.

Η σημαντική προσωπικότητα του Τζερόλαμο Καρντάνο (Gerolamo Gardano) θα εκμεταλλευτεί την παρατήρηση του Τζιοβάνι ντέλλα Πόρτα.
Θα πειραματιστεί με κοίλο φακό στην οπή του Σκοτεινού Θαλάμου, βελτιώνοντας έτσι ακόμα περισσότερο την ευκρίνεια του ειδώλου. Θα παρατηρήσει επίσης ότι αν στο εστιακό πεδίο τοποθετηθεί, υπό γωνία 45 μοιρών, ένας καθρέπτης, τότε το είδωλο αντανακλάται προς άνωθεν. Αν ο καθρέπτης τοποθετηθεί σε μικρό, φορητό Σκοτεινό Θάλαμο ενώ στην οροφή τοποθετηθεί θαμπός ύαλος, τότε το είδωλο παρατηρείται με κατεύθυνση από πάνω προς τα κάτω, εξωτερικά του σκοτεινού θαλάμου.

Η Πρόταση
Καρντάνο

Ο πολυμαθής Τζερόλαμο ή Τζιρόλαμο ή Τζερόνυμο, όπως συνήθιζαν να τον αποκαλούν, γεννήθηκε την 24 Σεπτεμβρίου 1501 στην Παβία της Λομβαρδίας. Σπούδασε στο πανεπιστήμιο της Παβίας και της Πάντοβας. Έως το τέλος της ζωής του, την 21 Σεπτεμβρίου 1576, στην Ρώμη, διέπρεψε ως μαθηματικός, γιατρός, βιολόγος, φυσικός, χημικός, αστρολόγος, αστρονόμος, φιλόσοφος, συγγραφέας, και τζογαδόρος.
Σημαντικός πολύπλευρος, επιστήμονας της Αναγέννησης, έγραψε περισσότερα από 200 βιβλία με μελέτες και συμπεράσματα.

Ως μαθηματικός είναι ο πρώτος που θα χρησιμοποιήσει συστηματικά τους αρνητικούς αριθμούς.
Στην προσπάθειά του να εμβαθύνει στην επίλυση εξισώσεων 3^ου βαθμού, που αρχικά είχε παρουσιάσει ο Σκιπιόνε ντελ Φέρρο (Scipione del Ferro) (1465-1526) και αργότερα ο Νικολό Φοντάνα Ταρτάλια (Niccolό Fontana Tartaglia) (1499-1557), (x³+px=q) θα επινοήσει (ανακαλύψει) τους μιγαδικούς ή φανταστικούς, όπως τους αποκαλούσε, αριθμούς και θα τους παρουσιάσει το 1545 στο βιβλίο του Artis Magnae.

Δημιουργεί μία επέκταση των πραγματικών αριθμών με την προσθήκη του στοιχείου (i), ως φανταστική μονάδα με την ιδιότητα i² = -1. Οι κυβικές εξισώσεις απαιτούν ενδιάμεσους υπολογισμούς, οι οποίοι μπορεί να περιλαμβάνουν τετραγωνικές ρίζες αρνητικών αριθμών, ακόμα κι όταν η ρίζα είναι πραγματικός αριθμός. Το γεγονός αυτό οδήγησε τελικά στο Θεμελιώδες Θεώρημα της Άλγεβρας, που δείχνει ότι στο σώμα των μιγαδικών αριθμών κάθε μη μηδενικό πολυώνυμο έχει τουλάχιστον μια ρίζα.

Liber de Ludo Aleae

Σαν τζογαδόρος, με επιστημονική κατάρτιση, πειραματίστηκε με ζάρια καταλήγοντας να κατανοήσει τον θεμελιώδη ‘Νόμο των Πιθανοτήτων’. Τον περιέγραψε και τον ανέλυσε στο βιβλίο του ‘liber de ludo aleae’ (Το Βιβλίο του Παιχνιδιού με Ζάρια), γενικότερα θα το λέγαμε ‘Βιβλίο των Τυχερών Παιχνιδιών’.

Ως γιατρός μελέτησε και περιέγραψε τον ‘Τυφοειδή Πυρετό’.
το 1550 μελέτησε και περιέγραψε την ‘Αγωγιμότητα των Οστών’ ως αγωγούς για την ακοή. Τα συμπεράσματά του θα εκμεταλλευτεί 8 χρόνια αργότερα, όπως αναφέραμε παραπάνω, ο Τζιοβάνι ντέλλα Πόρτα, για να προτείνει τα πρώτα βοηθήματα ακοής.

Ως αστρονόμος γνώριζε ήδη για τους Έκκεντρους Κύκλους και τους Επίκυκλους. Ένα γεωμετρικό σύστημα που χρησιμοποιούσαν ο Απολλώνιος ο Περγαίος (262 π.χ.), ο Ίππαρχος ο Νικαεύς ή Ρόδιος (190 π.χ. – 120 π.χ.) και ο Κλαύδιος ο Πτολεμαίος (περ. 100 – 160 μ.χ.) για να εξηγήσουν την ανάδρομη κίνηση των πλανητών.
Μελετώντας συστήματα με κύκλους καταφέρνει να βρει την εφαρμογή τους στην μηχανική.

Το 1570, στην De Proportionibus, δημοσιεύεται η μελέτη του για τους Κυλιόμενους Κύκλους ή Υπόκυκλους (Hypocycloids). Η καμπύλη που διαγράφει ένα σταθερό σημείο ενός κύκλου όταν αυτός κινείται περιφερειακά στο εσωτερικό ενός κύκλου διπλάσιας ακτίνας. Αργότερα θα ονομαστούν Κύκλοι Καρντάνο ή Καρντανικοί Κύκλοι (Gardano Circles or Gardanic Circles).
Η εφαρμογή θα χρησιμοποιηθεί από την μηχανική, για την μετατροπή της κυκλικής κίνησης σε ευθύγραμμη με αποτέλεσμα την ταχύτερη μετάδοση της κίνησης.
Αρχικά χρησιμοποιήθηκε για την κατασκευή ταχύτερων τυπογραφικών πιεστηρίων.

Οι παράξενες και εκθαμβωτικές εμπνεύσεις του Τζερόλαμο Καρντάνο θα καθορίσουν την προσωπικότητά του ως εξέχων σημαντική.
Το ενδιαφέρον του για την βελτίωση του Σκοτεινού Θαλάμου θα προσεγγίσει περισσότερο και περισσότερους από την επιστημονική κοινότητα.

Drawing of a Transferred
Camera Obscura

Τον 16^ο αιώνα το φαινόμενο του Σκοτεινού θαλάμου εμφανίζεται ως το ιδανικό βοήθημα για ζωγράφους στην σχεδίαση πορτρέτων και τοπίων με τέλειες αναλογίες και απεικόνιση προοπτικής.
Σημαντική βοήθεια στο έργο τους, μέσω του Σκοτεινού Θαλάμου, θα συναντήσουν οι περιηγητές και αστρονόμοι, στα τέλη του 16^ου και στην συνέχεια του 17^ουαιώνα.
Το Σκοτεινό (Δωμάτιο) μορφώνεται πλέον σε μικρό και εύχρηστο Σκοτεινό (Κουτί).

Transferred
Camera Obscura

Δύο αιώνες πριν την πρώτη φωτογραφία, λειτουργεί πάνω στις ίδιες αρχές με τις σύγχρονες, αναλογικές ή ψηφιακές φωτογραφικές μηχανές.
Πρόωρο, όμως, για να φανταστούν την μηχανική αποτύπωση του ειδώλου.

Mimis Nena

2016-12-18T21:32:00.000+02:00

Ambianti Light Cube

Glow - Light in Art - Eindhoven 2016 - Holland

Photography for Ambianti Company by Mimis Nena

Η Προϊστορία της Φωτογραφίας Περίοδος 1400 – 1500

2016-01-10T21:25:00.000+02:00

Την 15 Απριλίου 1452 γεννήθηκε στο Βίντσι της Ιταλίας ο Λεονάρντο ντι σερ Πιέρο ντα Βίντσι (Leonardo di ser Piero da Vinci). Καρπός του έρωτα, του συμβολαιογράφου, Πιέρο ντα Βίντσι και της υπηρέτριας Κατερίνας. Ανατράφηκε στην Φλωρεντία από τον πατέρα του Πιέρο. Ήδη από νεαρή ηλικία αναδεικνύεται ως καλλιτεχνικό ταλέντο.

Leonardo da Vinci

Το 1472 γίνεται μέλος της συντεχνίας των ζωγράφων της Φλωρεντίας και αναγνωρίζεται ως ανεξάρτητος ζωγράφος με το όνομα Λεονάρντο ντα Βίντσι (Leonardo da Vinci).
Το 1482 θα μεταφερθεί στο Μιλάνο (Milano - Milan) όπου θα εργασθεί ως σύμβουλος αρχιτέκτονας στον καθεδρικό ναό του Μιλάνου.

Ludovico Maria Sforza

Παράλληλα εργαζόταν ως μηχανικός, ζωγράφος και γλύπτης στην αυλή του ηγεμόνα του Μιλάνου Λουδοβίκο Μαρία Σφόρτσα (Ludovico Maria Sforza).
Κατά παραγγελία του Σφόρτσα την περίοδο 1495 – 1498 θα ζωγραφίσει το διάσημο έργο του ‘Μυστικό Δείπνο’ στο μοναστήρι της Σάντα Μαρία ντελλε Γκράτσιε (Santa Maria delle Grazie).

Μυστικός Δείπνος

Την περίοδο 1483 – 1508 κατόπιν παραγγελίας της Αδελφότητας της Άμωμης Σύλληψης του Μιλάνου θα ζωγραφίσει το επόμενο διάσημο έργο του ‘Παναγία των Βράχων’ για το παρεκκλήσιο της Αδελφότητας San Francesco Grande στο Μιλάνο.

Παναγία των Βράχων

Την ίδια περίοδο ο Λεονάρντο έχει επιδείξει σπουδαίο έργο σε μελέτες ανατομίας και μηχανικής.

Ο Λεονάρντο μετά την ήττα του Λουδοβίκου Σφόρτσα, το 1499 θα δουλέψει στην αυλή του κατακτητή του Μιλάνου, βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκου ΙΒ (Louis XII of France).

Λουδοβίκος ΙΒ

Το ίδιο έτος μεταφέρεται στην Βενετία.
Το 1500 επιστρέφει στην Φλωρεντία όπου θα διανύσει την πιο παραγωγική του περίοδο ως ζωγράφος.
Το 1502 ταξιδεύει και σχεδιάζει χάρτες για τις εκστρατείες του Καίσαρα Βοργία (Cesare Borgia). Θα δουλέψει μαζί του και με τις ιδιότητες του μηχανικού και αρχιτέκτονα.

Cesare Borgia

Το 1503 επιστρέφει ξανά στην Φλωρεντία όπου κατά παραγγελία του πλούσιου εμπόρου μεταξιού, Φραντσέσκο ντελ Τζοκόντο, θα ξεκινήσει το πορτραίτο της συζύγου του Μόνα Λίζα Γκεραρντίνι. Το έργο θα μείνει ατελείωτο λόγο των μετακινήσεων του καλλιτέχνη.
Στο ίδιο χρονικό διάστημα θα ξεκινήσει την αριστουργηματική τοιχογραφία ‘Η Μάχη του Ανγκιάρι’ που θα κοσμούσε την αίθουσα συνεδριάσεων του Παλάτσο Βέκιο (Palazzo Vecchio).
Την περίοδο 1508 – 1512 θα δουλέψει στο Μιλάνο για τον Γάλλο κυβερνήτη της πόλης, Σαρλ ντ’ Αμπουάζ (Charles d' Amboise).

Σαρλ ντ' Αμπουαζ

Υποβάλει σχέδια για το μνημείο του κοντοτιέρο (Condottiero), Τζιάν Τζάκομο Τριβούλτσιο (Gian Giacomo Trivulzio).
Δέχεται πολλές άλλες παραγγελίες. Συνεχίζει τις μελέτες του στην ανατομεία.
Το 1511, μετά τον θάνατο του Σαρλ ντ’ Αμπουάζ και την εκδίωξη των Γάλλων από το Μιλάνο θα μεταφερθεί στην Ρώμη καλεσμένος του αδελφού του μετ’ έπειτα Πάπα Λέοντα Ι’ (Pope Leo X), Τζουλιάνο των Μεδίκων. Στην Παπική αυλή θα συνεχίσει τις μελέτες του, θα προσθέσει νέες εφευρέσεις στο ενεργητικό του και θα σχεδιάσει το έργο της αποξήρανσης των ελών στο Ποντίνη της Ρώμης.

Φραγκίσκος Α'

Το 1516, μετά τον θάνατο του Τζουλιάνο θα μεταφερθεί στην Γαλλία κατόπιν πρόσκλησης του Βασιλιά της Γαλλίας Φραγκίσκου Α’ (Francis I of France). Εργάζεται ως ζωγράφος της Αυλής. Ασχολείται με αρχιτεκτονικά και αρδευτικά σχέδια και συνεχίζει τα πειράματά του.

Σημειώσεις του Λεονάρντο

Την περίοδο 1478 - 1519 θα συγγράψει 1.119 φύλλα χαρτιού με σχέδια και αναφορές σε θέματα μηχανικής και ανατομίας, υδραυλικών συστημάτων, υδραυλικές αντλίες, όπλα, πολεμικές μηχανές, αλεξίπτωτα, μουσικά όργανα, βοτανική, ζωγραφική, μαθηματικά, φιλοσοφικούς διαλογισμούς και διάφορες εφευρέσεις. Στην πραγματικότητα αποτελούσαν περιγραφές με σχέδια και προσχέδια, κάτι χαρακτηριστικό για την εποχή όπου τα κείμενα σπανίζουν.

Μετ' έπειτα Απεικόνιση

Μεταξύ των παραπάνω παρουσιάζει σε σκίτσα και αναλύει τον σκοτεινό θάλαμο (Camera Obscura). Τον προτείνει σε ζωγράφους για την μελέτη της προοπτικής.
Ο Λεονάρντο ως ανατόμος συγχρόνως και μηχανικός, συγκρίνει και αναλύει με σκίτσα την λειτουργία του οφθαλμού με αυτήν του Σκοτεινού Θαλάμου.
Η κόρη του οφθαλμού όπως και η οπή του σκοτεινού θαλάμου, επιτρέπει στο φως να εισχωρήσει έτσι ώστε να απεικονίσει έγχρωμα την εξωτερική εικόνα αντεστραμμένη. Η διαφορά είναι ότι ο ανθρώπινος εγκέφαλος με πολύπλοκες διαδικασίες αντιλαμβάνεται την εικόνα με τον σωστό προσανατολισμό. Την αυτήν διόρθωση καλείτε να εφαρμόσει ο ζωγράφος με τα πινέλα του.
Για πρώτη φορά έχουμε τα σχέδια και την κατασκευή των πρώτων μεταφερόμενων Σκοτεινών Θαλάμων, κυρίως για την χρήση και μελέτη της προοπτικής και της άμεσης ζωγραφικής απεικόνισης τοπίων και μνημείων.
Η διάδοση των ιδεών αυτών, όπως και του σκοτεινού θαλάμου, θα λάβει δράσει διά λεκτικής επαφής ανάμεσα στους φίλους του Λεονάρντο και τους φίλους αυτών. Τα χειρόγραφα θα παραμείνουν στην σκοτεινή φύλαξη του Λεονάρντο και πέραν της απεβίωσής του.

Cloux

Ο θάνατος θα συναντήσει τον Λεονάρντο, στις 2 Μαΐου 1519 στην κατοικία του στην Γαλλία, στον μικρό πύργο Κλου (Cloux), 500 μέτρα από τον βασιλικό πύργο του Αμπουάζ (Amboise), όπου διέμεινε τα 3 τελευταία χρόνια της ζωής του. Η ταφή του έγινε στην εκκλησία Sainte Florentine του Αμπουάζ.
Στην εκκλησία σώζεται η παρακάτω επιγραφή:

‘Στην αυλή αυτής της εκκλησίας ετάφη ο Λεονάρντο ντα Βίντσι, ευγενής από το Μιλάνο, μηχανικός και αρχιτέκτονας του βασιλιά, ειδήμων της μηχανικής και κατά το παρελθόν επίσημος ζωγράφος του δούκα του Μιλάνου’.

Codex Atlanticus

Κληρονόμοι του Λεονάρντο θα ανακαλύψουν τα χειρόγραφα σε μία κρύπτη.
Μοναχοί ειδικοί στην αποκατάσταση αρχαίων βιβλίων και δεκάδες μαθητές αναλαμβάνουν να αποκωδικοποιήσουν τα χειρόγραφα και να συντάξουν το βιβλίο ‘Codex Atlanticus’ (Atlantic Codex). Σήμερα φυλάσσεται στο Biblioteca Ambrosiana στο Μιλάνο.

Το έργο του, ανεκτίμητης αξίας, πορτραίτο της Μόνα Λίζα παρέμεινε στην ιδιοκτησία του βασιλιά της Γαλλίας Φραγκίσκου Α’.

Mona Lisa

Σήμερα εκθέτετε και φυλάσσεται στο μουσείο του Λούβρου στο Παρίσι.

Ο Λεονάρντο ντα Βίντσι έμεινε στην ιστορία ως: αρχιτέκτονας, ζωγράφος, γλύπτης, μουσικός, εφευρέτης, μηχανικός, ανατόμος, γεωμέτρης, επιστήμονας και γιατρός που έζησε την περίοδο της Αναγέννησης.

Θεωρείται αρχετυπική μορφή του Αναγεννησιακού Ουμανιστή και μια ιδιοφυής προσωπικότητα.

Mimis Nena

Πίσω στο Mimis Nena Photo Gallery

Κάτω Κουφονήσι (Kato Koufonisi)

2012-11-22T00:10:00.001+02:00

Άκου την Ησυχία…

© All Rights Reserved Mimis Nena

Laki Beach 05	Sea_Rocks
NERO BEACH - KATO KOUFONISI 10	NERO BEACH - KATO KOUFONISI 04
NERO BEACH - KATO KOUFONISI 07	NERO BEACH - KATO KOUFONISI 03
NERO BEACH - KATO KOUFONISI 08	NERO BEACH - KATO KOUFONISI 11
NERO BEACH - KATO KOUFONISI 02	NERO BEACH - KATO KOUFONISI 06
NERO BEACH - KATO KOUFONISI 05	NERO BEACH - KATO KOUFONISI 09
NERO BEACH - KATO KOUFONISI 01	SAIL TO NERO BEACH - KATO KOUFONISI
ANCIENT THEATER - KATO KOUFONISI	PEZOULIA BEACH 01
PEZOULIA BEACH 02	ALONISTRIA - KATO KOUFONISI 04
ALONISTRIA - KATO KOUFONISI 05	ALONISTRIA - KATO KOUFONISI 01
ALONISTRIA - KATO KOUFONISI 02	ALONISTRIA - KATO KOUFONISI 03
ALONISTRIA - KATO KOUFONISI 06	ALONISTRIA - KATO KOUFONISI 07
ALONISTRIA - KATO KOUFONISI 08	ALONISTRIA - KATO KOUFONISI 09
ALONISTRIA - KATO KOUFONISI 10	NERO BEACH VIEW FROM ALONISTRIA - KATO KOUFONISI 02
NERO BEACH VIEW FROM ALONISTRIA - KATO KOUFONISI 01	NERO BEACH VIEW FROM ALONISTRIA - KATO KOUFONISI 04
NERO BEACH VIEW FROM ALONISTRIA - KATO KOUFONISI 03	KASTELI BEACH - KATO KOUFONISI
KATO KOUFONISI - 02	KATO KOUFONISI 03
KATO KOUFONISI 01	KATO KOUFONISI 02
DETIS BEACH - KATO KOUFONISI 01	DETIS BEACH - KATO KOUFONISI 02
DETIS BEACH - KATO KOUFONISI 03	DETIS BEACH - KATO KOUFONISI 04
LAKI BEACH - KATO KOUFONISI 04	LAKI BEACH - KATO KOUFONISI 01
LAKI BEACH - KATO KOUFONISI 03	LAKI BEACH - KATO KOUFONISI 02
PANAGIA - KATO KOUFONISI 01	PANAGIA - KATO KOUFONISI 04
PANAGIA - KATO KOUFONISI 02	PANAGIA - KATO KOUFONISI 03
PANAGIA - KATO KOUFONISI 05	PANAGIA - TAVERNA - KATO KOUFONISI 02
PANAGIA - TAVERNA - KATO KOUFONISI 01	PANAGIA - TAVERNA - KATO KOUFONISI 03
KATO KOUFONISI PORT 04	PANAGIA CHURCH 01
KATO KOUFONISI PORT 03	KATO KOUFONISI PORT 02
GLARONISI ISLAND 01	GLARONISI ISLAND 02
GLARONISI ISLAND 03	GLARONISI ISLAND 04
SAIL TO GLARONISI ISLAND	SAIL TO KOYFONISI ISLAND

Προηγούμενη Gallery

© All Rights Reserved Mimis Nena

Σκοτεινός Θάλαμος (Camera Obscura)

2012-10-22T21:50:00.003+03:00

Η εμφάνιση της φωτογραφίας είναι το αποτέλεσμα του συνδυασμού ενός φυσικού και ενός φωτοχημικού φαινομένου.
Το φυσικό φαινόμενο που συμβάλει στο αποτέλεσμα της φωτογραφίας είναι οι ιδιότητες του σκοτεινού θαλάμου γνωστού ως Camera Obscura, με την εμφάνιση μέσα σε αυτόν του ειδώλου της εξωτερικής εικόνας.
Camera Obscura από τα λατινικά Camera = Δωμάτιο και Obscura = Σκοτεινό.
Ο σκοτεινός θάλαμος είναι ένα σκοτεινό δωμάτιο αρχικά ή ένα κουτί αργότερα όπου στην μία του πλευρά υπάρχει μία γυαλιστερή επιφάνεια και στην απέναντί της πλευρά μία πολύ μικρή οπή. Οι ακτίνες του ηλίου που διέρχονται μέσω της οπής σχηματίζουν στην απέναντι γυαλιστερή επιφάνεια ένα είδωλο της εξωτερικής εικόνας αντεστραμμένης.
Ανά τους αιώνες πολλοί φιλόσοφοι, μαθηματικοί, φυσικοί και ερευνητές ασχολήθηκαν με την παρατήρηση και εξέλιξη του σκοτεινού θαλάμου.
Τον 17^ο αιώνα οι ζωγράφοι αρχίζουν να χρησιμοποιούν τον σκοτεινό θάλαμο για την ακριβή και σε σύντομο χρόνο σχεδίαση κτιρίων, τοπίων, μνημείων και πορτραίτων.
Τα ζωγραφικά αυτά έργα μπορούν να θεωρηθούν ο πρόδρομος της φωτογραφίας.
Ο σκοτεινός θάλαμος και η ιδιότητά του δεν είναι κάποια εφεύρεση αλλά μία ανακάλυψη βασισμένη στην παρατήρηση και την έρευνα.
Στην συνέχεια θα προσπαθήσουμε να παρουσιάσουμε την εξέλιξη του σκοτεινού θαλάμου. Ποιοι ήταν οι μεγάλοι ερευνητές, ανά τους αιώνες, πως διέδωσαν, εξέλιξαν την γνώση και πως διαμόρφωσαν το μέσο. Πως από δωμάτιο έγινε κουτί και το κουτί έγινε φωτογραφική κάμερα (Δωμάτιο που γράφει με το φως).
Από τα πολύ παλιά χρόνια έχουμε αναφορές σε παραδόσεις φυλών της Βορείου Αφρικής για τις μαγικές αντεστραμμένες εικόνες του εξωτερικού περιβάλλοντος που παρουσιάζονται μέσα στις σκηνές τους από δέρμα όταν είναι σκοτεινές.
Ο κινέζος φιλόσοφος Μο Τι (470 - 391) παρατηρεί πειραματικά και περιγράφει τον σκοτεινό θάλαμο ονομάζοντάς τον ‘πιάτο συλλογής’ ή ‘Κλειστό δωμάτιο θησαυρού’.
Ο μεγάλος Έλληνας φιλόσοφος Αριστοτέλης (Aristotle) το 350 πχ στο βιβλίο του ‘Προβλήματα’ στο 15^ο κεφάλαιο περιγράφει την δημιουργία ειδώλου από το φως όταν αυτό περνά σε ένα σκοτεινό θάλαμο από μία μικρή οπή. Είναι η πρώτη περιγραφή του σκοτεινού θαλάμου (camera obscura) με την οποία προτείνει την παρατήρηση της έκλειψης του ηλίου από την σελήνη.
Συγκεκριμένα ο Αριστοτέλης αναφέρει: ‘Γιατί κατά τις εκλείψεις ηλίου, αν κάποιος παρατηρεί το φαινόμενο μέσα από κόσκινο ή φύλλα, όπως επί παραδείγματι, φύλλα πλατάνου ή άλλου πλατύφυλλου δέντρου, ή αν σταυρώσει τα δάχτυλα του ενός χεριού με του άλλου, οι ακτίνες φαίνονται πάνω στο έδαφος μηνίσκοι; Ή μήπως επειδή, όπως ακριβώς αν πέφτει το φως μέσα από τετράγωνη οπή, παίρνει μορφή στρογγυλή και γίνεται κώνος. Αιτία είναι ότι σχηματίζονται δύο κατά κορυφή κώνοι, ένας από τον ήλιο προς την οπή και ένας από εκεί προς το έδαφος. Όταν λοιπόν υπό αυτές τις συνθήκες, η ακτίνα από επάνω κοπεί σε κύκλο, θα δημιουργηθεί από την αντίθετη μεριά πάνω στο έδαφος μηνίσκος φωτός. Πράγματι οι οπτικές ακτίνες σχηματίζονται από κυκλικό τμήμα του μηνίσκου, και ότι σχηματίζεται με τα δάχτυλα ή τα κόσκινα λειτουργεί σαν τις οπές. Για τούτο το φαινόμενο φαίνεται καλύτερα (αν οι ακτίνες διέρχονται) από μικρές οπές. Δεν γίνεται όμως με το φως της σελήνης, ούτε κατά την έκλειψή της ούτε όταν γεμίζει ή αδειάζει, λόγω του ότι οι ακριανές ακτίνες δεν είναι καθαρές, και το φως φαίνεται στο μέσον. Ο μηνίσκος έχει μικρό μέσο.’ 390 περίπου χρόνια αργότερα οι μελέτες , έρευνες και παρατηρήσεις για τις ιδιότητες του φωτός συνεχίζονται.
Ο Έλληνας φιλόσοφος, μαθηματικός, αστρονόμος και γεωγράφος Κλαύδιος Πτολεμαίος (Claudius Ptolemy), γεννήθηκε στην Πτολεμαΐδα της Αιγύπτου, περίπου το 108 – 168 μ.χ. και έζησε στην Αλεξάνδρεια της Ρωμαϊκής Αιγύπτου όπου υπήρχε αστεροσκοπείο εφοδιασμένο με γωνιομετρικά όργανα. Μελέτησε και συνόψισε έργα προγενέστερών του από διάφορες επιστήμες και τα παρουσίασε συστηματικά ελέγχοντας τις μεθόδους και τις μετρήσεις τους προσθέτοντας και τα δικά του συμπεράσματα.
Στο έργο του ‘Οπτική Πραγματεία’ όπου σώθηκαν 2 βιβλία στα λατινικά στα οποία συνάπτει μία μελέτη για την οπτική, με ορθή ερμηνεία του φαινομένου της ανάκλασης, της διαθλάσεως του φωτός και της ατμοσφαιρικής διαθλάσεως. Δημοσίευσε πίνακες γωνιών και διάθλασης της πορείας των ακτινών του ήλιου. Για πρώτη φορά υπολογίζονται οι γωνίες προσπτώσεως και διαθλάσεως του φωτός.
Τον 10^ο αιώνα μ.χ., 1.350 χρόνια περίπου μετά τον Αριστοτέλη, ο Άραβας ή Πέρσης Abu Ali al Hasan Ibn al Haytham (Αμπού Αλί αλ Χασάν Ιμπν αλ Χαϊθάμ) (965 – 1039) γνωστός στον δυτικό κόσμο ως Alhazen (Αλχάζεν) περιγράφει τον σκοτεινό θάλαμο μελετώντας τις περιγραφές του Αριστοτέλη και τον προτείνει για την παρατήρηση της εκλείψεως του ηλίου.
Ο Αλχάζεν αναφέρει: ‘Εάν η εικόνα του ηλίου την ώρα της έκλειψης, με την προϋπόθεση ότι αυτή δεν θα είναι ολική, περάσει μέσα από μία μικρή στρογγυλή τρύπα και πέσει επάνω σε μια επίπεδη επιφάνεια στην απέναντι πλευρά, τότε θα έχει το σχήμα μηνίσκου (Hilal). Δεν παρατηρείται κατά την έκλειψη της σελήνης, στην αρχή και στο τέλος των μηνών, όταν η σελήνη είναι δρεπανοειδής, κάτι το αντίστοιχο συμβαίνει αν το σχήμα της σελήνης είναι όμοιο με το μέρος του ήλιου που δεν έχει καλυφθεί από την έκλειψη. Αυτό δεν συμβαίνει όταν οι τρύπες, οι οποίες βρίσκονται απέναντι από τον ήλιο και τη σελήνη είναι όμοιες και όταν οι αποστάσεις των δύο επιφανειών, πάνω στις οποίες βλέπει κάποιος το φως από τις δύο τρύπες στους δύο χρόνους, είναι όμοιες.
Η εικόνα του ήλιου έχει αυτή την ιδιότητα μόνο έτσι, όταν η τρύπα είναι πολύ στενή. Αν γίνει η τρύπα μεγαλύτερη, αλλάζει η εικόνα, και η αλλαγή αυξάνει με το αυξανόμενο άνοιγμα. Αν η τρύπα είναι μεγάλη, εξαφανίζεται η δρεπανοειδής εικόνα, και το φως γίνεται στρογγυλό όταν η τρύπα είναι στρογγυλή, και τετράγωνο όταν η τρύπα είναι τετράγωνη και σε ένα οποιοδήποτε σχήμα του ανοίγματος το φως παίρνει το σχήμα του ανοίγματος, αν η τρύπα είναι μεγάλη και η επιφάνεια πάνω στην οποία προσπίπτει (το φως) είναι παράλληλη σε αυτήν (ενώ) και τα δύο βρίσκονται σε ορθή γωνία σε σχέση με τις ακτίνες που πέφτουν πάνω τους…’
Σε πείραμά του με λυχνάρι μπροστά από την οπή του σκοτεινού θαλάμου αποδεικνύει την εμφάνιση του ειδώλου στην απέναντι επιφάνεια. Ο Αλχάζεν θα προβάλει με επιτυχία μία ολόκληρη εικόνα από το ύπαιθρο στον κλειστό χώρο του σκοτεινού θαλάμου.
Η ενασχόλησή του με τον σκοτεινό θάλαμο και την εμφάνιση του αντεστραμμένου ειδώλου τον βοηθά να αναπτύξει θεωρίες οφθαλμολογίας και ανατομίας του οφθαλμού, τη δομή του, τον σχηματισμό της εικόνας στο μάτι, και το οπτικό σύστημα.
Η σύγκριση μεταξύ του οφθαλμού και του σκοτεινού θαλάμου είχε το αποτέλεσμα της κατανόησης της ανατομίας του οφθαλμού και της όρασης, η οποία αποτελεί τη βάση της φυσιολογικής οπτικής.
Τρείς αιώνες αργότερα τον 13^ο αιώνα ο σχολαστικός φιλόσοφος και ερευνητής Τζων Πέκαμ (John Peckham ή Pecham) (1230 - 1292) με την βοήθεια του φίλου του σχολαστικού φιλοσόφου, αστρονόμου, γλωσσολόγου και αλχημιστή Ροτζερ Μπέικον (Roger Bacon)(1215 - 1294) στο έργο του Communis Perspectiva περί οπτικής, οπτικό σύστημα, διάδοση των ακτινών του φωτός, εξηγεί πως η ηλιακή ακτινοβολία, όταν διέρχεται από μη κυκλική οπή δημιουργεί κυκλική εικόνα.
Πειραματίστηκε στην διαμόρφωση εικόνας με σφαιρικό, κυλινδρικό, κωνικό, επίπεδο ή κοίλο κάτοπτρο και αναλύει την εμφάνιση του εστιακού σημείου. Περιγράφει και προτείνει τον σκοτεινό θάλαμο (camera obscura) για την παρατήρηση των ηλιακών εκλείψεων.

Διακόσια περίπου χρόνια αργότερα ο Ιταλός ζωγράφος, αρχιτέκτονας, γλύπτης, μουσικός, εφευρέτης, μηχανικός, ανατόμος, γεωμέτρης και επιστήμονας Λεονάρντο ντα Βίντσι (Leonardo da Vinci) (1452 - 1519) στο έργο του ‘Atlantic Codex’ 1.119 σελίδων, περιγράφει, μεταξύ άλλων σχεδίων και σχέδια του σκοτεινού θαλάμου, τον οποίο προτείνει στους ζωγράφους για την μελέτη της προοπτικής.

Το 1544 ο Ολλανδός γιατρός, μαθηματικός, χαρτογράφος και αστρονόμος Γκέμα Φρίσιους (Gemma Frisius) (1508 - 1555) κατασκευάζει με δικά του σχέδια ένα σκοτεινό θάλαμο, σε διαστάσεις δωματίου, για την παρατήρηση της έκλειψης του ηλίου που συνέβη στην πόλη Λουβέν ή Λέουβεν, του Βελγίου, στις 24 Ιανουαρίου. Το σχέδιο δημοσιεύθηκε σε εικονογραφημένο βιβλίο το 1545.
Στην Ιταλία 14 χρόνια αργότερα το 1558, ο Ιταλός φυσικός, μαθηματικός και συγγραφέας επιστημονικών συγγραμμάτων Τζιοβάνι Μπατίστα ντέλα Πόρτα (Giovanni Battista della Porta) (1535 - 1615) στο τετράτομο έργο του με τίτλο ‘Magia Naturalis’ περιγράφει τον σκοτεινό θάλαμο και προτείνει την χρήση ύαλου, φακού, τοποθετημένου στην οπή του σκοτεινού θαλάμου. Μία παρατήρηση που είχε προηγηθεί 3 αιώνες πριν από τον Τζων Πέκαμ (John Peckham) στο βιβλίο του Communis Perspectiva περί οπτικής, όπως ήδη αναφέραμε. Ο φακός ως βοηθητικό εξάρτημα του σκοτεινού θαλάμου έχει την ιδιότητα να συγκεντρώνει τα είδωλα, που σχηματίζονται από τις ακτίνες του ήλιου που διέρχονται της οπής, σε ένα εκ των προτέρων συγκεκριμένο επίπεδο, το εστιακό πεδίο. Προτείνει επίσης την χρήση μιας φορητής συσκευής σκοτεινού θαλάμου ως βοήθημα για τους ζωγράφους στην σχεδίαση πορτρέτων ή τοπίων.
Ο Ιταλός μαθηματικός, γιατρός, βιολόγος, φυσικός, χημικός, αστρονόμος, φιλόσοφος και συγγραφέας, με πλούσιο έργο, Τζερόλαμο Καρντάνο (Gerolamo Cardano) (1501 - 1576) θα βελτιώσει την ποιότητα της εικόνας με την χρήση κοίλου φακού στην είσοδο της οπής και θα προτείνει την χρήση ενός καθρέπτη για την υπό γωνία μεταφορά του εστιακού πεδίου.
Το 1568 ο Daniello Bardaro παρουσιάζει ένα σύστημα διαφράγματος που επιτρέπει την καλύτερη εστίαση του ειδώλου.
Στην Γερμανία 68 χρόνια αργότερα το 1636 ο Γερμανός μαθηματικός, ποιητής, εφευρέτης και βιβλιοθηκάριος Daniel Schwenter (1585 - 1636), στο έργο του περί φυσικής και μαθηματικών, παρουσιάζει ένα σύστημα φακών, διαφορετικών εστιακών αποστάσεων που επιτρέπει την σμίκρυνση ή μεγέθυνση της εικόνας, δημιουργώντας τις βάσεις του μετέπειτα τηλεφακού ή του ευρυγώνιου φακού.
Χρόνο με τον χρόνο αρχίζει να σχηματίζεται η φωτογραφική κάμερα, αλλά ακόμα είναι αδιανόητο να φανταστούν οι άνθρωποι ότι το είδωλο που βλέπουν στο εστιακό πεδίο μπορεί να σταθεροποιηθεί.
Στον 17^ο αιώνα η εξέλιξη του σκοτεινού θαλάμου οδήγησε σε μικρότερες και πιο ελαφριές κατασκευές ικανές να μεταφέρονται από έναν ή δύο ανθρώπους και να στήνονται οπουδήποτε. Στα 1600 και μέχρι τις αρχές περίπου του 19^ου αιώνα πολλοί ζωγράφοι επωφελούνται χρησιμοποιώντας τον σκοτεινό θάλαμο.
Οι περιηγητές τώρα πια δεν αρκούνται μόνο στην γραπτή περιγραφή των τοπίων που επισκέπτονται αλλά μπορούν με την βοήθεια ενός φορητού σκοτεινού θαλάμου να ζωγραφίσουν την εικόνα του τοπίου και να την μεταφέρουν στις χώρες τους.
Στον σκοτεινό θάλαμο βρίσκουν σημαντική βοήθεια παρατηρητές φυσικών φαινομένων, γεωγράφοι και αστρονόμοι.
Η μέθοδος δημιουργίας ζωγραφικού πίνακα, ακριβής απεικόνισης τοπίου ή προσώπου, με την βοήθεια του σκοτεινού θαλάμου (camera obscura), μπορεί να θεωρηθεί πρόδρομος της φωτογραφίας.
Για την φωτογραφία όμως, την άμεση μηχανική απεικόνιση του ειδώλου, χρειαζόμαστε έναν φωτοχημικό συνδυασμό. Χρειάζεται να περάσουν πολλά χρόνια ακόμα.
Συγχρόνως ο σκοτεινός θάλαμος χρησιμοποιείτε για εκπαιδευτικούς και ψυχαγωγικούς σκοπούς.
Αλχημιστές της εποχής στην προσπάθειά τους να δημιουργήσουν ευγενή μέταλλα οδηγήθηκαν σε ενδιαφέρουσες παρατηρήσεις σχετικές με φωτοευαίσθητες χημικές ενώσεις, όπως τα άλατα του αργύρου, τα οποία όταν εκτεθούν στο φως του ήλιου μαυρίζουν και κολάνε στα τοιχώματα του δοχείου όπου φυλάσσονται.
Το 1614 ο Ιταλός αυτοδίδακτος φυσικός και χημικός Άντζελο Σάλα (Angelo Sala) (1576 - 1637) παρατήρησε ότι οι ενώσεις αργύρου στρωμένες σε μία πλάκα άλλαζαν μαύριζαν όταν εκθέτονταν στο φως και η ένταση του μαύρου διέφερε ανάλογα με την ένταση του φωτός. Δεν είχε βρει τρόπο να σταθεροποίηση την εικόνα η οποία μαύριζε τελείως με την παρατεταμένη έκθεση στο φως. Παρά του ότι ο Σάλα είχε φθάσει πάρα πολύ κοντά στην εμφάνιση της φωτογραφίας οι άνθρωποι έπρεπε να περιμένουν άλλα 225 χρόνια.
Τον 17^ο αιώνα ο Γερμανός αστρονόμος, αστρολόγος, μαθηματικός και φιλόσοφος Γιοχάνες Κέπλερ (Johannes Kepler) (1571 - 1630) χρησιμοποιεί έναν φορητό σκοτεινό θάλαμο, σε σχήμα κώνου με έναν καθρέπτη στην κορυφή που μεταφέρει την εξωτερική εικόνα σε ένα οριζόντιο επίπεδο προβολής μέσα στον κώνο, για τις αστρονομικές παρατηρήσεις του.
Ο Γερμανός Ιησουίτης ιερέας, μελετητής της αρχαιολογίας, της ανατομίας, γεωλογίας, αποκαλούμενος ‘master των 100 τεχνών’ για το πλούσιο έργο του στην έρευνα Αθανάσιους Κίρχερ (Athanasious Kircher) (1601 - 1680) χρησιμοποιεί μία φορητή camera obscura, σε σχήμα και όγκο, δωματίου, για τις γεωγραφικές του παρατηρήσεις. Εξέλιξε τον σκοτεινό θάλαμο σε ‘μαγικό φανάρι’ (magic lantern) προβάλλοντας εικόνες σε ένα σκοτεινό δωμάτιο.
Η ιδέα του μαγικού φαναριού (magic lantern), χρονολογείτε, σχετικά από τις αναφορές για την χρήση του, προηγούμενων ετών του Κίρχερ. Μέσα σε ένα σκοτεινό δωμάτιο, ένα φανάρι φώτιζε μια ημιδιαφανή εικόνα προβάλλοντας την στον απέναντι τοίχο. Κάτι σαν το slideshow ή την προβολή του κινηματογράφου αργότερα.
Το 1685 ο Γερμανός φυσικός και μαθηματικός Γιόχαν Ζαν (Jiohann Zahn) (1641 - 1707) παρουσίασε το έργο του ‘Oculus Artificialis Teledioptricus Sive Telescopium’, όπου χρησιμοποιώντας και σκίτσα περιγράφει μικροσκόπια, τηλεσκόπια, ανακλαστήρες, φακούς, τον σκοτεινό θάλαμο (camera obscura) και την χρήση του σαν μέσω προβολής, περιγράφοντας το ‘Magic Lantern’, δίνοντάς του διαστάσεις κουτιού. Ιδέα που χρησιμοποιήθηκε ευρέως έως και το μέσο του 1900. Πειραματίστηκε στην χρήση κατόπτρων και φακών, προτείνοντας σκοτεινούς θαλάμους μικρών διαστάσεων με καθαρή την εμφάνιση του ειδώλου στο εστιακό πεδίο. Χαρακτηρίστηκε ως ο πρώτος που σχεδίασε φωτογραφική μηχανή, 154 χρόνια πριν την εμφάνιση της φωτογραφίας.
Στα τέλη του 17^ου αιώνα οι φακοί που τοποθετούνται στην οπή του σκοτεινού θαλάμου δίνουν αρκετά καθαρό είδωλο. Πολλοί ήταν αυτοί που επιθυμούσαν να σταθεροποιήσουν την εικόνα που έβλεπαν σε ένα κομμάτι χαρτί και να την στολίσουν στο σπίτι τους. Την εποχή εκείνη ήταν μία ρομαντική φαντασίωση. Κάποιοι άνθρωποι της επιστήμης φυσικοί, χημικοί, μαθηματικοί το έβλεπαν σαν πρόκληση γνωρίζοντας την σημαντικότητα της αποτύπωσης του ειδώλου, τόσο για την ανθρωπότητα όσο και για εμπορικούς σκοπούς.
80 χρόνια περίπου μετά τον Άντζελο Σάλα, το 1724 ο Γερμανός ιατρός, ανατόμος, χημικός Γιόχαν Χαίνριχ Σούλτζ (Johann Heinrich Schulze) παρατηρεί ότι τα άλατα του αργύρου, κυρίως ο χλωριούχος άργυρος και ο νιτρικός άργυρος όταν εκτεθούν στο φως μαυρίζουν και κολάνε στο χαρτί ή το γυαλί όπου φυλάσσονται. Πειραματιζόμενος διαπίστωσε ότι αν τα άλατα του αργύρου αναμιχθούν με κιμωλία αντανακλούν λιγότερο φως.
78 χρόνια μετά τον Σούλτζ το 1802 οι Άγγλοι Χάμφρυ Ντέιβυ (Humphry Davy) (1778 - 1829) και Τόμας Γουέτζγουντ (Thomas Wedgwood) (1771 - 1805) ανακοινώνουν το αποτέλεσμα των πειραμάτων τους με το φωτοευαίσθητο χλωριούχο άργυρο, που ανήκει στα άλατα του αργύρου. Κατορθώνουν να τυπώσουν τα πρώτα περιγράμματα φύλλων και άλλων αντικειμένων. Η μέθοδος στηριζόταν στην χρήση χαρτιού επιστρωμένου με χλωριούχο άργυρο. Τοποθετούσαν πάνω στο χαρτί ένα λεπτό αντικείμενο και το έκθεταν στον ήλιο με αποτέλεσμα το χαρτί να μαυρίσει αλλά όχι η επιφάνεια που κάλυπτε το αντικείμενο. Ήταν τα πρώτα περιγράμματα αντικειμένων που τυπώθηκαν χωρίς την βοήθεια του σκοτεινού θαλάμου και ονομάστηκαν ‘φωτογράμματα’ (photograms), ονομασία που θα παραμείνει έως τις μέρες μας για την ίδια μέθοδο. Στην συνέχεια ο χλωριούχος άργυρος συνέχιζε να μαυρίζει έως ότου όλο το χαρτί γινόταν μαύρο εκτός αν αποθηκευόταν σε χώρο χωρίς φως. Πάλι κάτι έλειπε…
Το 1816 ο Γάλλος εφευρέτης Ζοσέφ Νισεφόρ Νιέπς (Joseph Nicephore Niepse) (1765 - 1833) στην προσπάθειά του να βρει τρόπο ώστε να αναπαράγει με μηχανικά μέσα σχήματα και σχέδια πάνω σε λιθογραφικές πλάκες προς εξυπηρέτηση της νεοσύστατης σχεδόν λιθογραφίας, χρησιμοποιεί camera obscoura με φακό και κατορθώνει να δημιουργήσει τα πρώτα φωτογραφικά αρνητικά πάνω σε χαρτί επιστρωμένο με χλωριούχο άργυρο. Για άλλη μία φορά όμως δεν κατορθώνεται η σταθεροποίηση της εικόνας.
10 χρόνια αργότερα, το 1826, ο Νιέπς για πρώτη φορά στην ιστορία χρησιμοποιώντας την camera obscura καταφέρνει να σταθεροποιήσει το είδωλο. Χρησιμοποίησε μία πλάκα από κράμα μολύβδου και κασσίτερου την οποία είχε επιστρώσει με ‘άσφαλτο της Ιουδαίας’ (φυσική άσφαλτος από την κοιλάδα του Ιορδάνη στο σημερινό Ισραήλ). Η επιστρωμένη πλάκα είχε την ιδιότητα να σκληραίνει μετά από παρατεταμένη έκθεση στο φως του ήλιου. Έτσι κατάφερε να αποτυπώσει μία αρκετά ασαφή εικόνα, αλλά ξεχώριζαν καθαρά οι στέγες σπιτιών. Ήταν η θέα από το παράθυρο του σπιτιού του στο χωριό Chalon-sur-Saone της Γαλλίας. Για την επιτυχία του εγχειρήματος χρειάστηκε 8 ώρες έκθεση. Την μέθοδό του την ονόμασε ‘Ηλιοτυπία’ (heliogravure), από τα Ελληνικά ‘γράφω με τον ήλιο’.
Τώρα κάτι έγινε.
Για πρώτη φορά στην ιστορία έχουμε σταθεροποίηση του ειδώλου της camera obscura.
Η ‘Ηλιοτυπία’ του Νιέπς παρά την ασάφειά της χαρακτηρίζετε ως η πρώτη φωτογραφία.
Το νέο δεν περνά απαρατήρητο από τον Γάλλο ζωγράφο και φυσικό, που ζει στο Παρίσι, Λουί Ζακ Μαντέ Ντακέρ (Louis Jacques Mande Daguerre) (1787 - 1851). Μέτριος ζωγράφος, έξυπνος και ικανός επιχειρηματίας ο Ντακέρ μαθαίνει το γεγονός από έναν κατασκευαστή φακών, συνεργάτη του Νιέπς. Προτείνει συνεργασία στον Νιέπς με σκοπό την βελτίωση της μεθόδου. Ο Νιέπς φοβούμενος αρχικά ότι θα του κλέψουν την ιδέα δέχθηκε μετά από 2 χρόνια το 1828. Μέχρι το 1833 ανταλλάσουν ιδέες διά αλληλογραφίας αλλά η συνεργασία τους διακόπτετε από τον θάνατο του Νιέπς. Την εργασία του πατέρα του θα συνεχίσει ο Ισιδώρ Νιέπς (Isidore Niepse) (1805 - 1868).
Το 1833 ο Άγγλος αρχαιολόγος, Ελληνιστής, χημικός, γλωσσολόγος, μαθηματικός, κτηματίας και μέλος της βουλής των λόρδων Ουίλιαμ Χένρυ Φοξ Τάλμποτ (William Henry Fox Tallbot) (1800 - 1877) επισκέπτεται την λίμνη Κόμο στην Ιταλία μαζί με την γυναίκα του. Προσπαθώντας να χρησιμοποίηση την camera obscura και να ζωγραφίσει το πανέμορφο τοπίο της λίμνης, αποτυγχάνει καθώς δεν ήταν ικανός στην ζωγραφική. Η αδυναμία του να μεταφέρει την εικόνα στην Αγγλία τον προτρέπει να ανακαλύψει μία μηχανική μέθοδο αποτύπωσης του ειδώλου της camera obscura. Τον επόμενο χρόνο το 1834 επιστρέφοντας στην Αγγλία και μη γνωρίζοντας τι είχαν καταφέρει ο Νιέπς και ο Νταγκέρ στο Παρίσι αρχίζει να πειραματίζεται με τα φωτοευαίσθητα άλατα του αργύρου. Αρχικά φτιάχνει φωτογράμματα με την χρήση νιτρικού αργύρου. Κατόπιν θα χρησιμοποιήσει χλωριούχο άργυρο και θα πετύχει την εμφάνιση της εικόνας μέσα στην camera obscura. Θα καταφέρει να σταθεροποίηση την εικόνα με την βοήθεια του φίλου του αστρονόμου και μαθηματικού Τζων Χέρσελ (Sir John Frederick William Herschel) (1792 - 1871). Ο Χέρσελ, ο οποίος θεωρείτε και ο νονός του όρου ‘φωτογραφία’, ‘αρνητικό’, ‘θετικό’ θα προτείνει στον Τάλμποτ το θειοθειϊκό νάτριο ως στερεωτή της εικόνας, κάτι που το γνώριζε από το 1819. Μέθοδος που χρησιμοποιείτε μέχρι και σήμερα. Η μέθοδος που εφευρίσκει ο Τάλμποτ δημιουργεί αρνητική (λανθάνουσα) εικόνα που κατόπιν την μετέτρεπε σε θετική σε άλλο χαρτί με εξ επαφής εκτύπωση. Η μέθοδός του επέτρεπε την δημιουργία αντιγράφων. Ο Τάλμποτ θεωρείτε ο πατέρας του αρνητικού.
Η πρώτη αυτή εικόνα αρνητικού σε χαρτί ήταν το παράθυρο του σπιτιού του στο Αββαείο του Λάκοκ το καλοκαίρι του 1835.
Την αρνητική (λανθάνουσα) εικόνα, ο Τάλμποτ,θα την ονομάσει ‘φωτογενές σχέδιο’ (Photogenic Drawng), ενώ την θετική, που προέκυπτε από την εξ επαφής εκτύπωση, ‘καλοτυπία’(calotype) και ‘ταλμποτυπία’ (talbotype). Η ονομασία που τελικά επικράτησε ήταν η ‘καλοτυπία’ από τiς ελληνικές λέξεις ‘καλός’ και ‘τύπος’, δηλώνοντας την ‘καλή εκτύπωση’. Ο Τάλμποτ συνεχίζει τις έρευνές του και δεν ανακοινώνει την εφεύρεσή του
Το 1835 ο Ντακέρ συνεχίζοντας τα πειράματά του, στην Γαλλία, καταφέρνει να δημιουργήσει αρνητική εικόνα με ιωδιούχο άργυρο και να την μετατρέψει σε θετική με ατμούς υδραργύρου. Δεν μπορεί όμως να σταθεροποιήσει την εικόνα.
Το 1837 ο Ντακέρ καταφέρνει την σταθεροποίηση της εικόνας με την χρήση χλωριούχου νατρίου (αλάτι) και νοιώθει έτοιμος να ανακοινώσει την εφεύρεσή του.
Τον Ιανουάριο του 1839 Την ανακοινώνει στον Γάλλο μαθηματικό, αστρονόμο, φυσικό και πολιτικό, μέλος της Βουλής των αντιπροσώπων Φρανσουά Αραγκό (François Jean Dominique Arago) (1786 - 1853). Ο Αραγκό ήταν υπεύθυνος για τις ανταμοιβές των εφευρετών και την ενθάρρυνση των μηχανικών και πρακτικών επιστημών. Η ανακοίνωση δημοσιεύτηκε στην έκδοση της Γαλλικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών.
Ένας φίλος του Ντακέρ και του Αραγκό ο Γάλλος φυσικός, μαθηματικός, αστρονόμος Ζαν Μπατίστ Μπιό (Jean Baptiste Biot) (1774 - 1862) γνωρίζοντας από τον Χέρσελ, ενημερώνει τον Ντακέρ για το θειοθειϊκό νάτριο ως στερεωτικό της εικόνας καθώς το χλωριούχο νάτριο σταθεροποιούσε την εικόνα προσωρινά.
Ο Ντακέρ συνεχίζει τα πειράματά του και ανακοινώνει στον Αραγκό την τελική εκδοχή της μεθόδους του.
Στις αρχές του 1839 ο Γάλλος υπάλληλος του υπουργείου οικονομικών Ιππολύτ Μπαγιάρντ (Hippolyte Bayard) (1807 - 1887) καταφέρνει να αποτυπώσει το είδωλο της camera obscura. Χρησιμοποίησε χαρτί με χλωριούχο άργυρο, το έκθετε στο φώς έως ότου μαυρίσει, το βύθιζε σε διάλυμα ιωδιούχου καλίου και το τοποθετούσε στην camera obscura. Έπειτα από αρκετών λεπτών χρόνου έκθεσης, το στερέωνε με θειοθειϊκό νάτριο και το έπλενε με νερό.
Ο Μπαγιάρντ ανακοίνωσε την εφεύρεσή του στον Φράνσις Αραγκό. Ο Αραγκό ήταν υπεύθυνος για τις ανταμοιβές των εφευρετών, την ενθάρρυνση των μηχανικών και πρακτικών επιστημών, αλλά και φίλος του Ντακέρ. Προσέφερε 600 γαλλικά φράγκα στον Μπαγιάρντ, για την απόκτηση εξοπλισμού και την συμφωνία να συνεχίσει τις έρευνές του χωρίς να ανακοινώσει επίσημα την μέθοδό του.
Στις 19 Αυγούστου του 1839 στην συνεδρίαση της Γαλλικής Ακαδημίας των Τεχνών και Επιστημών, ο Νταγκέρ θα παρουσιάσει την εφεύρεσή του με το όνομα ‘Δαγκεροτυπία’(Daguerreotypie).
Ο Λουί Ζακ Μαντέ Ντακέρ (Louis Jacques Mande Daguerre) χαρακτηρίζεται ως ο πρώτος που κατάφερε να σταθεροποιήση το είδωλο της camera obscura.
Το έτος 1839 είναι επίσημα το έτος εφεύρεσης της φωτογραφίας.
Κάτι το οποίο κάποτε φάνταζε αδύνατο το 1839 γίνετε, επίσημα, πραγματικότητα.
Η ανθρωπότητα χρειάστηκε περίπου 2.200 χρόνια, έπειτα από την πρώτη δημοσίευση, του Έλληνα φιλόσοφου Αριστοτέλη, των ιδιοτήτων της camera obscura, για να πιάσει το άφταστο.
2,200 χρόνια οι άνθρωποι γνώριζαν ότι το είδωλο του σκοτεινού θαλάμου (camera obscura) γεννιόταν από το φως, αλλά έπρεπε να ζει στο σκοτάδι.
Την δεκαετία του 1830 το έδαφος ήταν τόσο ώριμο που οι σπόροι πέταγαν βλαστούς και το είδωλο του σκοτεινού θαλάμου μπορούσε να βγει στο φως.
Από το 1839 και έπειτα οι μέθοδοι σταθεροποίησης βελτιώθηκαν και βελτιώθηκαν ξανά. Φθάσαμε στην εποχή του φιλμ και έπειτα στην ψηφιακή εποχή με τους ψηφιακούς επεξεργαστές. Ο σκοτεινός θάλαμος (camera obscura) και οι ιδιότητές του όμως ήταν και είναι η απαραίτητη προϋπόθεση για την λήψη μιας φωτογραφίας.
Ο σκοτεινός θάλαμος συνέχισε να χρησιμοποιείτε από ζωγράφους και παρατηρητές. Να χρησιμοποιείτε για εκπαιδευτικούς ή ψυχαγωγικούς σκοπούς.
Στις μέρες μας κουτιά σκοτεινών θαλάμων φυλάσσονται σε μουσεία, ενώ νέα σύγχρονα δωμάτια σκοτεινών θαλάμων δημιουργούνται ανά τον κόσμο με την δυνατότητα επίσκεψης.

Mimis Nena

Επόμενη Έκφραση

Η Προϊστορία της Φωτογραφίας Περίοδος 1200 - 1300

2012-10-07T20:16:00.001+03:00

Περίπου το 1230 γεννήθηκε στο Patchem του Sussex (Σάσσεξ) στην Νοτιοανατολική Αγγλία ο Τζων Πέκαμ (John Peckham ή Pecham) (1230 - 1292) ένας από τους σημαντικούς μεταρρυθμιστές της καθολικής εκκλησίας, θεολόγος, φιλόσοφος με τεράστιο έργο στην μελέτη περί οπτικής.
Περίπου το 1250 εντάσσεται στο τάγμα των Φραγκισκανών (Franciscans) στην Οξφόρδη.
Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού υπό τον μεγάλο φιλόσοφο και θεολόγο Bonaventure. Ανακηρύσσεται από τον Αντιβασιλέα της Γαλλίας, επίσημος Λέκτορας στη Θεολογία. Επί σειρά ετών θα διδάξει θεολογία στο ίδιο Πανεπιστήμιο. Θα έρθει σε επαφή με κορυφαίους δασκάλους της εποχής όπως τον σπουδαίο φιλόσοφο και εκπρόσωπο της σχολαστικής φιλοσοφίας, (Scholasticism) Θωμά τον Ακινάτη (Thomas Aquinas), με τον οποίο το 1269 θα διαφωνήσουν για ‘την φύση της ψυχής’. Η διαφωνία τους θα επαναληφθεί το 1270.
Περίπου το 1270 επιστρέφει στην Αγγλία για να διδάξει στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης.
Το 1275 εκλέγεται επαρχιακός υπουργός των Φραγκισκανών στην Αγγλία.
Περίπου το 1277 θα εγκαταλείψει την θέση του και θα μεταφερθεί στο Παπικό Παλάτι κατόπιν πρόσκλησης του Πάπα Νικόλαου του 3ου(Pope Nicholas III) (1210/20 – 1280), ως Λέκτορας της Θεολογίας.
Το 1279 στις 19 Φεβρουαρίου διορίζεται Αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπουρι (Archbishop of Canterbury ) από τον Πάπα Νικόλαο τον 3^ου, ο οποίος απέρριψε την εκλογή του Robert Burnell, προτεινόμενου υποψήφιου του βασιλιά Εδουάρδου του 1ου της Αγγλίας (Edward I of England).
Ως Αρχιεπίσκοπος έκανε προσπάθειες για την βελτίωση της πειθαρχίας των κληρικών, την αναδιοργάνωση των κτημάτων και αντιτάχθηκε στις καταχρήσεις των εφημέριων. Ήρθε σε σύγκρουση, παρά την καλή τους σχέση με τον βασιλιά της Αγγλίας Εδουάρδο τον 1^ο χαρακτηρίζοντας τους νόμους που επικρατούσαν στην Ουαλία ως ανήθικους. Επέκρινε τους κληρικούς της Ουαλίας για άσεμνη ζωή, υπερβολική σπατάλη και μεγάλη κατανάλωση αλκοόλ. Χαρακτήρισε τους Ουαλούς στο σύνολό τους ως ανεύθυνους καθώς δεν προωθούσαν την γεωργία, σημαντικό κλάδο για την οικονομία της Αγγλίας.
Το 1286 ίδρυσε ένα κολέγιο στο Wingham στο Kent (Κεντ). Το κολέγιο λειτουργούσε με τους κανόνες της εκκλησίας.
Ήδη από την εποχή που βρισκόταν στο Παρίσι αλλά και κατά την διάρκεια της θητείας του ως Αρχιεπίσκοπος έγραψε μία σειρά από έργα σχετικά με την οπτική, την αστρονομία, την θεολογία, την φιλοσοφία καθώς και πολλούς θρησκευτικούς ύμνους.
Επηρεάστηκε από τις απόψεις των φίλων του Άγγλων σχολαστικών φιλοσόφων και θεολόγων Robert Grosseteste και Ρότζερ Μπέικον (Roger Bacon) μελετητή της οπτικής και υποστηριχτή της πειραματικής επιστήμης. Ο Ρότζερ Μπέικον γνωστός και ως Ρογήρος Βάκων, εκτός των πολλών άλλων εργασιών του μελέτησε τα κάτοπτρα, δημιούργησε μεγεθυντικό φακό και πρότεινε την χρήση του για την βελτίωση της όρασης. Με τις μελέτες του βοήθησε σημαντικά το έργο του Πέκαμ σχετικά με την οπτική και την αστρονομία και κυρίως του έδωσε την ιδέα της πειραματικής επιστήμης.
Ο Πέκαμ κατά την παραμονή του στο Βατικανό πιθανόν μεταξύ 1277 – 1279 συνέταξε το έργο Communis Perspectiva. Στο βιβλίο Ι ασχολείται με την διάδοση του φωτός, το χρώμα, την ανατομία και την φυσιολογία του ματιού, την πράξη της οπτικής αντίληψης, τις φυσικές απαιτήσεις για την όραση, την ψυχολογία της όρασης, και τα σφάλματα της άμεσης οπτικής.
Στο βιβλίο ΙΙ ασχολείται με τις ακτίνες του φωτός, τις αντανακλάσεις και τις εικόνες που δημιουργούνται από τις αντανακλάσεις.
Το βιβλίο ΙΙΙ ήταν αφιερωμένο στο φαινόμενο της διάθλασης, το ουράνιο τόξο και τον γαλαξία μας.
Στο έργο του περί οπτικής, οπτικό σύστημα, διάδοση των ακτινών του φωτός, εξηγεί πως η ηλιακή ακτινοβολία, όταν διέρχεται από μη κυκλική οπή δημιουργεί κυκλική εικόνα. Πειραματίστηκε στην διαμόρφωση εικόνας με σφαιρικό, κυλινδρικό, κωνικό, επίπεδο ή κοίλο κάτοπτρο και αναλύει την εμφάνιση του εστιακού σημείου. Περιγράφει και προτείνει τον σκοτεινό θάλαμο (camera obscura) για την παρατήρηση των ηλιακών εκλείψεων, όπως αρχικά είχε προτείνει ο αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος Αριστοτέλης (Aristotle) το 350 π.χ.
Γενικότερα μελέτησε και προσπάθησε να συμβιβάσει τις αρχές προηγούμενων και σύγχρονών του ερευνητών όπως του Αριστοτέλη (Aristotle) (384 – 322 πχ), του Ευκλείδη (325 – 265 πχ),του Αυγουστίνου Ιππώνος (Augustine of Hippo) (354 – 430), του σπουδαίου Άραβα περιπατητικού φιλόσοφου (Peripatetic Philosopher) Αλ-Κίντι (Al Kindi) (801 - 873) , του σπουδαίου Άραβα ερευνητή Ιμπν αλ Χαϊθάμ (Ibn Al-Haytham) (965 - 1039), του Άραβα γιατρού και Αριστοτελικού φιλόσοφου Ιμπν Ρουσντ ή Αβερρόης (Ibn Rushd or Averroes) (1126 - 1198), του σχολαστικού φιλόσοφου και θεολόγου Robert Grosseteste (1170 - 1253), και του σχολαστικού φιλοσόφου, αστρονόμου, γλωσσολόγου και αλχημιστή Ροτζερ Μπέικον (Roger Bacon)(1215 - 1294).
Οι μελέτες του Πέκαμ χρησιμοποιήθηκαν από πολλούς ερευνητές κατά την μεσαιωνική και αναγεννησιακή περίοδο όπως ο μαθηματικός, γιατρός και αστρολόγος Dominicus de Clavasio (περ. 1310 – περ. 1360), ο Γερμανός σχολαστικός φιλόσοφος, θεολόγος και μαθηματικός Χένρυ του Λιχτενστάιν (Henry of Langenstein) (περ. 1325 - 1397), ο Ιταλός φιλόσοφος, μαθηματικός και αστρολόγος Μπλάσιους της Πάρμα (Blasius of Parma) (περ. 1365 - 1416), ο Ιταλός γλύπτης Λορέντζο Γκιμπέρτι (Lorenzo Ghiberti) (1378 - 1455), ο Ιταλός ζωγράφος, αρχιτέκτονας, γλύπτης, μουσικός, εφευρέτης, μηχανικός, ανατόμος, γεωμέτρης και επιστήμονας Λεονάρντο ντα Βίντσι (Leonardo da Vinci) (1452 - 1519), ο Πολωνός αστρονόμος, μαθηματικός, φιλόσοφος και διπλωμάτης Albert Brudzewski (1445 - 1497), ο Ιταλός Ελληνικής καταγωγής, αστρονόμος, μαθηματικός και συγγραφέας Φραγκίσκος Μαυρόλυκος (Francesco Maurolico) (1494 – 1575), ο Ιταλός αστρολόγος, αλχημιστής, μαθηματικός, μετεωρολόγος και φυσικός φιλόσοφος Τζοβάνι Μπατίστα ντέλα Πόρτα (Giambattista della Porta) (1535 - 1615), ο πρωτοποριακός Ιταλός ανατόμος χειρούργος, πατέρας της εμβρυολογίας Girolamo Fabrici (1537 - 1619), ο Γερμανός αστρονόμος, αστρολόγος, μαθηματικός και φιλόσοφος Γιοχάνες Κέπλερ (Johannes Kepler) (1571 - 1630), ο Γερμανός αστρονόμος και μαθηματικός Willebrord Snellius (1580 - 1626), και ο Ιταλός αστρονόμος Τζιοβάνι Μπατίστα Ριτσιόλι (Giovanni Battista Riccioli) (1598 - 1671).
Το έργο του Πέκαμ παραμένει ακόμα και σήμερα ο καλύτερος δείκτης για τις γνώσεις της εποχής του στο θέμα της οπτικής.
Πέθανε στις 8 Δεκεμβρίου του 1292 στο Mortlake. Το σώμα του θάφτηκε στον Καθεδρικό Ναό του Καντέρμπουρι στο βόρειο κλίτος, αλλά η καρδιά του δόθηκε στους Φραγκισκανούς όπου την τοποθέτησαν κάτω από τον υψηλό βωμό της εκκλησίας τους στο Λονδίνο.
Ο τάφος του σώζεται.

Mimis Nena

Ιστορία της Φωτογραφίας

Πίσω στο Mimis Nena Photo Gallery

Αρχική Σελιδα

2012-06-03T21:03:00.001+03:00

Στην ενότητα ‘Η Έκφραση’ αναφερόμαστε σε σκέψεις και ιδέες που επηρέασαν το φωτογραφικό μέσο και την έκφραση της φωτογραφίας. Οι αναφορές δεν σηματοδοτούν οπωσδήποτε παραδείγματα προς μίμηση.
Φωτογραφία είναι το μάτι του φωτογράφου, η ενστικτώδης σύλληψη του χρόνου. Το ένστικτο μιας στιγμής και η φωτογραφία που την εγκλωβίζει για να μεταφέρει στον θεατή μια νέα πραγματικότητα. Φιλοσοφικές απόψεις και ατέλειωτες συζητήσεις. Απόψεις και εκφράσεις, μέσα από γνώσεις εμπειρίες και εκτιμήσεις.
Η φωτογραφία ως τέχνη είναι η γυμνή ψυχή με την ειλικρίνεια της αυθόρμητης σκέψης.
Η μελέτη της φωτογραφίας συνοψίζει την προσωπική ευχαρίστηση της φωτογράφισης.

Exhibition 2012 Koufonisia

2012-06-03T20:13:00.001+03:00

Το καφέ ‘Σχολειό’ στα Κουφονήσια ανοίγει την πόρτα του στην έκθεση καλλιτεχνικής φωτογραφίας των Μίμης και Νένα, με παρουσίαση σε καμβά και ζωγραφικής της ζωγράφου Ντόρας Χρυσομύτη σε ακρυλικό και λάδι.

Ο Μίμης και η Νένα εγκατέλειψαν την Αθήνα το 1996 για να εγκατασταθούν στο Κουφονήσι.
Από το έτος 2000 ασχολούνται με την φωτογραφία.
Κάθε χρόνο, τους θερινούς μήνες εκθέτουν έργα τους στο ‘Καφέ Σχολειό’
Η άποψή τους είναι ότι ‘η φωτογραφία ως τέχνη είναι η γυμνή ψυχή με την ειλικρίνεια της αυθόρμητης σκέψης’.

Η Ντόρα Χρυσομύτη γεννήθηκε στην Αθήνα.
Από μικρή ηλικία εμφάνισε το ενδιαφέρον της για το σχέδιο και την ζωγραφική.
Σπούδασε γραμμικό σχέδιο.
Εργάστηκε ως σχεδιάστρια σε αρχιτεκτονικά γραφεία και ως χαρτογράφος στην Υ/Υ ΓΕΝ σχεδιάζοντας όλα τα παράλια και τις θαλάσσιες περιοχές της Ελλάδας.

Έκανε μαθήματα ζωγραφικής με την εικαστικό Μαργαρίτα Πέτροβα.
Το ταξίδι των χρωμάτων άρχισε και συνεχίζεται δουλεύοντας ακρυλικό και λάδι.

Το 2008 έκανε ατομική έκθεση στην Ιεράπετρα , ζωγραφική σε καμβά και πέτρες.

To 2009 συμμετείχε σε ομαδικές εκθέσεις στην ΔΕΠΑΧ, στο Θέατρο Ρεματιάς και στον εκθεσιακό χώρο του Δήμου Χαλανδρίου.
Το 2010 συμμετείχε σε ομαδικές εκθέσεις στην πλατεία Χαλανδρίου με θέμα τα ‘Oλυμπιακά Αθλήματα’, στο Θέατρο Ρεματιάς και στον εκθεσιακό χώρο του Δήμου Χαλανδρίου.

Το 2011συμμετείχε σε ομαδική έκθεση στον εκθεσιακό χώρο ‘Μικρός Κοραής’ και έκανε ατομική έκθεση στο ‘ΤΥΠΕΤ’ στα Βριλήσσια.

Το 2012 συμμετείχε σε ομαδικές εκθέσεις στον εκθεσιακό χώρο του ιδρύματος ‘Ζήση’ στο Χαλάνδρι και στο ‘ΤΥΠΕΤ’ στα Βριλήσσια με θέμα ‘Οδυσσέας Ελύτης’.

Ταξιδέψτε μαζί τους…
Έργα τους βρίσκονται σε ιδιωτικές συλλογές.

Η Έκθεση ανοίγει στις 07:00 μμ και κλείνει στις 03:00 πμ.

In English

In Koufonisia café “Scholio” opens the doors to its annual exhibition of artistic photography by Mimis and Nena printed on camvas, this year accompanied by paintings of artist, Dora Chrysomyti on akrylic and oil.

Mimis and Nena left Athens in 1996 to settle on Koufonissi.

Their interest in photography dates from 2000.

Every summer they exhibit their work in Cafe Scholio.

Their view is that the art of photography is the naked soul with the sincerity of spontaneous thought.

Dora Chrysomyti was born in Athens.

From a young age she manifested an interest in drawing and painting.

She studied line drawing

She worked as a designer for architectural firms and as a cartographer for the navy, drawing the coastline and sea areas of Greece.

She took lessons in art from Margarita Petrova.

The journey in colour began and continues using acrylic and oils.

In 2008 she held an exhibition in Ierapetra, painting on stone and canvas.

In 2009 she participated in group exhibitions at DEPAH, the Rematia theatre and the exhibition venue in the Chalandri Town Hall.

In 2010 she participated in group exhibitions at Chalandri Square on Olympic sports, the Rematia theatre and the exhibition venue in the Chalandri Town Hall.

In 2011 she participated in a group exhibition at the exhibition venue Mikros Korais, and held a personal exhibition at TYPET in Vrilissia.

In 2012 she participated in group exhibitions at the exhibition venue of the Zissis Foundation in Chalandri and at TYPET in Vrilissia, on Odysseas Elytis.

Travel with them...

Them work is included in private collections.

Open daily 7:00 pm – 03:00 am.

Κουφονήσια (Koufonisia)

2012-04-11T14:31:00.003+03:00

Κουφονήσια…
Εκεί όπου συναντιούνται οι αντιθέσεις, τα πάθη, τα όνειρα, τα βασίλεια, οι μηδενισμοί.

© All Rights Reserved Mimis Nena

Keros 11

Keros 10

Limni Koufonisia 01	Limni Koufonisia 02
Amorgos from Koufonisia 03	Keros from Koufonisia 01
Koufonisia 105	Koufonisia 106
Koufonisia - Pisina 03	Koufonisia - Pisina 04
Koufonissia Sunset – Scholio Bar	Koufonissia - Full Moon 105
Koufonisia 104	Koufonisia 103

Koufonisia - Pori 02

Koufonisia - Charokopou

Koufonisia - Fanos 01

Koufonisia - Platia Pounta 03

Koufonisia (12)

Koufonisia (20)

Koufonisia (23)

Koufonisia (22)

Koufonisia (21)

Koufonisia - Karnagio 01

Koufonisia - Parianos 03

Koufonisia (28)

Koufonisia (13)

Koufonisia (77)

Koufonisia (78)

Koufonisia (79)

Koufonisia (87)

Koufonisia (86)

Koufonisia (30)

Koufonisia - Mati tou Diavolou 01

Koufonisia - Mati tou Diavolou 02

Koufonisia - Pori

Koufonisia - Pisina 01

Koufonisia - Profitis Ilias 01

Koufonisia - Profitis Ilias 03

Koufonisia - Profitis Ilias 05

Koufonisia - Profitis Ilias 04

Koufonisia - Profitis Ilias 02

Koufonisia - Agios Georgios

Koufonisia (42)

Koufonisia (64)

Koufonisia (41)

Koufonisia (66)

Koufonisia (52)

Koufonisia (51)

Koufonisia (55)

Koufonisia (54)

Fisherman Day – Koufonissia 01

Fisherman Day – Koufonissia 02

Fisherman Day – Koufonissia 03

Fisherman Day – Koufonissia 04

Fisherman Day – Koufonissia 05

Fisherman Day – Koufonissia 06

Koufonisia - Agios Georgios 01

Kato Koufonisi - Wedding

Koufonisia - Wedding 01

Koufonisia - Wedding 02

Koufonisia - Wedding 03

Kato Koufonisi - Panagia

Koufonisia - Christmas Carols

Koufonosia - Carnaval (1)

Koufonosia - Carnaval (2)

Koufonosia - Carnaval (3)

Koufonosia - Carnaval (4)

Koufonosia - Carnaval (5)

Koufonosia - Carnaval (6)

Koufonosia - Carnaval (7)

Koufonisia - Agios Nikolaos

Koufonisia - Easter (1)

Koufonisia - Easter (2)

Koufonisia - Easter (3)

Koufonisia - Easter (4)

Koufonisia - Easter (5)

Koufonisia - Easter (6)

Koufonisia - Easter (7)

KOUFONISIA - AGIOU GEORGIOU (1)

KOUFONISIA - AGIOU GEORGIOU (2)

KOUFONISIA - AGIOU GEORGIOU 07

KOUFONISIA - AGIOU GEORGIOU 08

KOUFONISIA - AGIOU GEORGIOU 09

KOUFONISIA - AGIOU GEORGIOU 10

KOUFONISIA - AGIOU GEORGIOU (3)

KOUFONISIA - AGIOU GEORGIOU (4)

KOUFONISIA - AGIOU GEORGIOU (5)

KOUFONISIA - AGIOU GEORGIOU 11

KOUFONISIA - AGIOU GEORGIOU 12

KOUFONISIA - AGIOU GEORGIOU (6)

Koufonisia (9)

Koufonisia (6)

Koufonisia (5)

Koufonisia (8)

Koufonisia (16)

Koufonisia (17)

Koufonisia (61)

Koufonisia (62)

Koufonisia (65)

Koufonisia (68)

Koufonisia (72)

Koufonisia (67)

Koufonisia - Fanos 02

Koufonisia - Charokopou 02

Koufonisia - Gala

Koufonisia - Xilompatis 01

Koufonisia - Xilompatis

Koufonisia - Xilompatis 03

Koufonisia - Pisina 02

Koufonisia - Platia Pounta 01

Koufonisia - Platia Pounta 02

Koufonisia - Platia Pounta 04

Koufonisia - Keros

Koufonisia - Geranos

Koufonisia (46)

Koufonisia (63)

Koufonisia (96)

Koufonisia (100)

Koufonisia (48)

Koufonisia (53)

Koufonisia (56)

Koufonisia (81)

Koufonisia - Fanos 03

Koufonisia (40)

Koufonisia (31)

Koufonisia (33)

Koufonisia (34)

Koufonisia - Kato Nisi

Koufonisia (15)

Koufonisia (102)

Koufonisia (14)

Koufonisia (3)

Koufonisia (18)

Koufonisia (19)

Koufonisia - Chondros Cavos

Koufonisia (75)

Koufonisia (83)

Koufonisia (1)

Koufonisia (32)

Koufonisia - Ammos

Koufonisia (94)

Koufonisia - Port 02

Koufonisia - Port

Koufonisia (27)

Koufonisia (84)

Koufonisia (7)

Koufonisia (82)

Kato Koufonisi

Koufonisia (85)

Koufonisia (74)

Koufonisia (101)

Koufonisia (29)

Koufonisia - Karnagio

Koufonisia - Parianos 01

Koufonisia - Parianos 02

Profitis Ilias

Koufonisia (80)

Xilombatis - Koufonissia 01

Προηγούμενη Gallery

Επόμενη Gallery

Η Προϊστορία της Φωτογραφίας Περίοδος 0 - 1000 μ.χ.

2012-03-28T22:13:00.002+03:00

Οι μελέτες , έρευνες και παρατηρήσεις για τις ιδιότητες του φωτός συνεχίζονται.
Ο Έλληνας φιλόσοφος, μαθηματικός, αστρονόμος και γεωγράφος Κλαύδιος Πτολεμαίος (Claudius Ptolemy), γεννήθηκε στην Πτολεμαΐδα της Αιγύπτου, περίπου το 108 – 168 μ.χ. και έζησε στην Αλεξάνδρεια της Ρωμαϊκής Αιγύπτου όπου υπήρχε αστεροσκοπείο εφοδιασμένο με γωνιομετρικά όργανα. Μελέτησε και συνόψισε έργα προγενέστερών του από διάφορες επιστήμες και τα παρουσίασε συστηματικά ελέγχοντας τις μεθόδους και τις μετρήσεις τους προσθέτοντας και τα δικά του συμπεράσματα.
Έγραψε:
Το ‘Κανών Βασιλέων’ με χρονολογική ταξινόμηση των δυναστειών της Αιγύπτου.
Το ‘Άπλωσης Επιφανείας’ σχετικό με τη χαρτογραφία, περιέχει την θεωρεία της στερεογραφικής προβολής με την συμβολή των μαθηματικών.
Το ‘Σφαιρική Τριγωνομετρία’ όπου έλυνε προβλήματα σφαιρικής αστρονομίας.
Το ‘Περί Αναλήμματος’ με την επίπεδη χαρτογράφηση του ουράνιου θόλου.
‘Φάσεις Απλανών Αστέρων και Συναγωγή Επισημασιών’ σχετικό με τις κινήσεις των αστέρων και των μετεωρολογικών φαινομένων.
13 βιβλία ‘Μαθηματική Σύνταξις’, (Μεγίστη ή Αλμαγέστη). Μεγίστη δηλαδή ‘Το Σημαντικότερον’ και Αλμαγέστη κατά την μετάφρασή του στα αραβικά από το αραβικό άρθρο Αλ + Μεγίστη. Θεμέλιο έργο Αστρονομίας έως τον 16^ο αιώνα και ένα από τα σημαντικότερα έργα έως σήμερα.
8 βιβλία ‘Γεωγραφική Υφήγησις’ με αρκετά ακριβή περιγραφή και χαρτογράφηση της επιφανείας της τότε γνωστής γης.
8 βιβλία ‘Αρμονικά’
και την ‘Οπτική Πραγματεία’ όπου σώθηκαν 2 βιβλία στα λατινικά στα οποία συνάπτει μία μελέτη για την οπτική, με ορθή ερμηνεία του φαινομένου της ανάκλασης, της διαθλάσεως του φωτός και της ατμοσφαιρικής διαθλάσεως. Δημοσίευσε πίνακες γωνιών και διάθλασης της πορείας των ακτινών του ήλιου. Για πρώτη φορά υπολογίζονται οι γωνίες προσπτώσεως και διαθλάσεως του φωτός.
Ο Πτολεμαίος δέχεται το σύστημα του κόσμου ως γεωκεντρικό. Η θεωρεία του ονομάστηκε ‘Πτολεμαϊκό Σύστημα’. Δέχθηκε και διερεύνησε αντιλήψεις προηγούμενων ερευνητών αλλά όχι του Αρίσταρχου του Σάμιου (Aristarchus of Samos) (310 – 230 π.χ.) ο οποίος θεωρούσε ότι ο ουράνιος κόσμος είναι ηλιοκεντρικός. Παρά το λάθος του κατάφερε να υπολογίσει την σειρά των πλανητών του ηλιακού μας συστήματος και την απόστασή τους από την Γη με εντυπωσιακή ακρίβεια.

Ο Κλαύδιος Πτολεμαίος με το έργο του κατάφερε να συγκεντρώσει, να ταξινομήσει και να διαδώσει έργα προηγούμενων μαθηματικών. Τα συμπεράσματά του και η διδασκαλία του τον κατατάσσουν μεταξύ των μεγαλύτερων μαθηματικών της αρχαιότητας.

Τον 11^ο αιώνα μ.χ. ο Άραβας ή Πέρσης Abu Ali al Hasan Ibn al Haytham (Αμπού Αλί αλ Χασάν Ιμπν αλ Χαϊθάμ) (965 – 1039) γνωστός στον δυτικό κόσμο ως Alhazen (Αλχάζεν). Έγραψε βιβλία φυσικής, αστρονομίας, μαθηματικών και ανατομίας κυρίως για τον οφθαλμό, ενώ ασχολήθηκε με την όραση, την οπτική, τα κάτοπτρα, τις ιδιότητες του φωτός, και την διάθλαση.
Ιδιαίτερα γνωστό είναι το βιβλίο του ‘Οπτική’ γραμμένο το διάστημα που ήταν σε κατ’ οίκον περιορισμό το 1011 έως το 1021 από τον Al-Hakim bi-Αμρ Allah, (Αλ-Χακίμ μπι-Αμπ Αλλάχ) κυβερνήτη του χαλιφάτου Φατιμιδών στην Αίγυπτο. Το βιβλίο αργότερα μεταφράστηκε στα λατινικά.
Περιγράφει την μέθοδο του Αρχιμήδη, (Archimedes) (287 - 212) ο οποίος το 214 π.χ. στις Συρακούσες με την χρήση κοίλων κατόπτρων συγκεντρώνει τις ακτίνες του ήλιου στην επιφάνεια των ρωμαϊκών πλοίων με αποτέλεσμα να τα πυρπολήσει.
Παρατήρησε ότι η σχέση μεταξύ της γωνίας πρόσπτωσης και διάθλασης δεν παραμένει σταθερή, και ασχολείται με τις ιδιότητες του μεγεθυντικού φακού.
Θεωρούσε ότι το φαινόμενο της όρασης δεν δημιουργείται από ακτίνες που εκπέμπουν τα μάτια ή τα αντικείμενα. Μία αχτίδα δεν μπορεί από τα μάτια να φτάσει στα μακρινά αστέρια την ίδια στιγμή που τα ανοίγουμε. Η επιτυχημένη θεωρεία του για την όραση εξηγεί ότι το αντικείμενο γίνεται ορατό όταν φθάνουν στο μάτι μας ακτίνες φωτός που προηγουμένως είχαν προσκρούσει στην επιφάνεια τού αντικειμένου ενώ ταξιδεύουν σε ευθείες γραμμές. Θεωρεία που την απέδειξε κάνοντας πειράματα με φακούς καθρέπτες και διάθλαση, υποδεικνύοντας τα αποτελέσματα με γεωμετρικά σχήματα που ονομάστηκαν ‘γεωμετρική οπτική’.
Η ενοποίηση της φιλοσοφικής οπτικής με την γεωμετρική οπτική του Αλχάζεν αποτελεί σήμερα την βάση της σύγχρονης φυσιολογικής οπτικής.
Περιγράφει τον σκοτεινό θάλαμο (camera obscura). Όπως αποδείχθηκε από την ανάγνωση των πρωτοτύπων χειρογράφων του που εντοπίστηκαν στο Indian Office στο Λονδίνο, η περιγραφή στηρίζεται στο βιβλίο του Αριστοτέλη (Aristotle) (384 – 322 πχ) ‘Προβλήματα’ 15^ο κεφάλαιο που γράφτηκε το 350 π.χ., όπου όπως και ο Αριστοτέλης προτείνει τον σκοτεινό θάλαμο για την μελέτη της εκλείψεως του ηλίου από την σελήνη.
Ο Αλχάζεν αναφέρει: ‘Εάν η εικόνα του ηλίου την ώρα της έκλειψης, με την προϋπόθεση ότι αυτή δεν θα είναι ολική, περάσει μέσα από μία μικρή στρογγυλή τρύπα και πέσει επάνω σε μια επίπεδη επιφάνεια στην απέναντι πλευρά, τότε θα έχει το σχήμα μηνίσκου (Hilal). Δεν παρατηρείται κατά την έκλειψη της σελήνης, στην αρχή και στο τέλος των μηνών, όταν η σελήνη είναι δρεπανοειδής, κάτι το αντίστοιχο συμβαίνει αν το σχήμα της σελήνης είναι όμοιο με το μέρος του ήλιου που δεν έχει καλυφθεί από την έκλειψη. Αυτό δεν συμβαίνει όταν οι τρύπες, οι οποίες βρίσκονται απέναντι από τον ήλιο και τη σελήνη είναι όμοιες και όταν οι αποστάσεις των δύο επιφανειών, πάνω στις οποίες βλέπει κάποιος το φως από τις δύο τρύπες στους δύο χρόνους, είναι όμοιες.
Η εικόνα του ήλιου έχει αυτή την ιδιότητα μόνο έτσι, όταν η τρύπα είναι πολύ στενή. Αν γίνει η τρύπα μεγαλύτερη, αλλάζει η εικόνα, και η αλλαγή αυξάνει με το αυξανόμενο άνοιγμα. Αν η τρύπα είναι μεγάλη, εξαφανίζεται η δρεπανοειδής εικόνα, και το φως γίνεται στρογγυλό όταν η τρύπα είναι στρογγυλή, και τετράγωνο όταν η τρύπα είναι τετράγωνη και σε ένα οποιοδήποτε σχήμα του ανοίγματος το φως παίρνει το σχήμα του ανοίγματος, αν η τρύπα είναι μεγάλη και η επιφάνεια πάνω στην οποία προσπίπτει (το φως) είναι παράλληλη σε αυτήν (ενώ) και τα δύο βρίσκονται σε ορθή γωνία σε σχέση με τις ακτίνες που πέφτουν πάνω τους…’
Σε πείραμά του με λυχνάρι μπροστά από την οπή του σκοτεινού θαλάμου αποδεικνύει την εμφάνιση του ειδώλου στην απέναντι επιφάνεια. Ο Αλχάζεν θα προβάλει με επιτυχία μία ολόκληρη εικόνα από το ύπαιθρο στον κλειστό χώρο του σκοτεινού θαλάμου.
Η ενασχόλησή του με τον σκοτεινό θάλαμο και την εμφάνιση του αντεστραμμένου ειδώλου τον βοηθά να αναπτύξει θεωρίες οφθαλμολογίας και ανατομίας του οφθαλμού, τη δομή του, τον σχηματισμό της εικόνας στο μάτι, και το οπτικό σύστημα.
Η σύγκριση μεταξύ του οφθαλμού και του σκοτεινού θαλάμου είχε το αποτέλεσμα τη κατανόηση της ανατομίας του οφθαλμού και της όρασης, η οποία αποτελεί τη βάση της φυσιολογικής οπτικής.

Eyediagram of Abu Ali Al-Hasan Ibn Al-Haytham

Ibn al-Haytham's Optics - 1083

Mimis Nena

People at Work...

2012-03-28T19:19:00.002+03:00

Νέα άρθρα δημιουργούνται και παλαιότερα εμπλουτίζονται.

Η Προϊστορία της Φωτογραφίας Περίοδος 1.000 π.χ. - 0 (1.000 b.c. - 0)

2012-03-16T15:58:00.001+02:00

Η τέχνη είναι όραμα που γίνεται ορατό.
Στο αποτέλεσμα τις φωτογραφίας οι ερευνητές χρειάστηκαν εκατοντάδων ετών παρατήρησης, μελέτης και έρευνας για να δημιουργήσουν τα εφόδια του μέσου και να καταστήσουν ορατό το όραμα..
Η ιστορία της φωτογραφίας αρχίζει περίπου 3.500 χρόνια πριν.
Το φώς και οι ιδιότητές του, ο σχηματισμός των χρωμάτων, η σχέση τους με το φως και την ύλη απασχόλησαν τους περισσότερους Έλληνες φιλόσοφους και μαθηματικούς στην αρχαία Ελλάδα. Ασχολήθηκαν με την όραση και το ορατό και υποστήριζαν ότι τα αντικείμενα γίνονται ορατά επειδή εκπέμπουν κάτι προς το μάτι μας.
Ο Εμπεδοκλής ο Ακραγαντίνος (495 – 435 πχ) στην θεωρεία του ‘Περί πόρων και απορροών’ εκφράζει την άποψη ότι από κάθε αντικείμενο εκπέμπονται ακτίνες (απορροές) τις οποίες λαμβάνουν οι πόροι που βρίσκονται μέσα στο μάτι.
Ο Δημόκριτος (460 – 370 πχ) στο σύγγραμμα με τίτλο ‘Ακτινογραφίη’ διατυπώνει την θεωρεία ότι το φως αποτελείτε από σωματίδια που εκπέμπονται με πολύ μεγάλη ταχύτητα από ένα αυτόφωτο σώμα. Ο όρος ‘ακτινογραφία σημαίνει την μελέτη της ακτινοβολίας με μαθηματικό τρόπο.

Ο Πλάτωνας (427 – 347 πχ) περιγράφει την μίξη των χρωμάτων και τα νέα χρώματα που δημιουργούνται.
Ο Επίκουρος (341 – 270 πχ) εκφράζει την διαπίστωση ότι ο χρωματισμός των αντικειμένων είναι διαφορετικός ανάλογα την ένταση του φωτός που τα φωτίζει.
Ο Ζήνωνας ο στωικός ή Κιτιεύς (334 – 262 πχ) δήλωνε ότι ‘τα χρώματα είναι οι πρώτοι σχηματισμοί της ύλης.
Στον Αριστοτέλη (Aristotle) (384 – 322 πχ) και την σχολή του αποδίδεται το βιβλίο ‘περί χρωμάτων’ στο οποίο αναφέρεται ο διαχωρισμός των χρωμάτων σε κύρια και συμπληρωματικά ενώ διατυπώνεται η αμφιβολία αν το μαύρο είναι χρώμα. Ο Αριστοτέλης (Aristotle) περίπου το 350 πχ στο βιβλίο του ‘Προβλήματα’ στο 15^ο κεφάλαιο περιγράφει την δημιουργία ειδώλου από το φως όταν αυτό περνά σε ένα σκοτεινό θάλαμο από μία μικρή οπή. Είναι η πρώτη περιγραφή του σκοτεινού θαλάμου (camera obscura) με την οποία προτείνει την παρατήρηση της έκλειψης του ηλίου από την σελήνη.Συγκεκριμένα ο Αριστοτέλης αναφέρει ‘Γιατί κατά τις εκλείψεις ηλίου, αν κάποιος παρατηρεί το φαινόμενο μέσα από κόσκινο ή φύλλα, όπως επί παραδείγματι, φύλλα πλατάνου ή άλλου πλατύφυλλου δέντρου, ή αν σταυρώσει τα δάχτυλα του ενός χεριού με του άλλου, οι ακτίνες φαίνονται πάνω στο έδαφος μηνίσκοι; Ή μήπως επειδή, όπως ακριβώς αν πέφτει το φως μέσα από τετράγωνη οπή, παίρνει μορφή στρογγυλή και γίνεται κώνος. Αιτία είναι ότι σχηματίζονται δύο κατά κορυφή κώνοι, ένας από τον ήλιο προς την οπή και ένας από εκεί (οπή) προς το έδαφος. Όταν λοιπόν υπό αυτές τις συνθήκες, η ακτίνα από επάνω κοπεί σε κύκλο, θα δημιουργηθεί από την αντίθετη μεριά πάνω στο έδαφος μηνίσκος φωτός. Πράγματι οι οπτικές ακτίνες σχηματίζονται από κυκλικό τμήμα του μηνίσκου, και ότι σχηματίζεται με τα δάχτυλα ή τα κόσκινα λειτουργεί σαν τις οπές. Για τούτο το φαινόμενο φαίνεται καλύτερα (αν οι ακτίνες διέρχονται) από μικρές οπές. Δεν γίνεται όμως με το φως της σελήνης, ούτε κατά την έκλειψή της ούτε όταν γεμίζει ή αδειάζει, λόγω του ότι οι ακριανές ακτίνες δεν είναι καθαρές, και το φως φαίνεται στο μέσον. Ο μηνίσκος έχει μικρό μέσο.’
Ήδη από το 1500 πχ κατά την Νεοανακτορική Μινωική Περίοδο στην Ελλάδα χρησιμοποιούσαν τον κρύσταλλο και την ύαλο όπως αποκαλούσαν τις φυσικές διάφανες πέτρες που είχαν μεγεθυντικές και συγκεντρωτικές ιδιότητες. Παράδειγμα αποτελεί ο κυανός (kuanos), ή αζουρίτης (azurite ή caeruleum), ορυκτό που χρησιμοποιήθηκε για την διακόσμηση κτηρίων ή αντικειμένων.
Ο Θεόφραστος (Theophrastus) (372 – 287 πχ), μαθητής του Αριστοτέλη και διάδοχός του στην Περιπατική Σχολή, στο ‘περί λίθων’ αναφέρει δύο είδη κυανού, τον αυτοφυή δηλαδή φυσικό και τον σκευαστόν δηλαδή τεχνητή κυανή υαλόμαζα καθώς και πολύτιμες πληροφορίες για την επεξεργασία των λίθων.
Εύκολα καταλαβαίνουμε την εξέλιξη της υαλουργίας. Κατασκεύαζαν χρωματιστούς και αργότερα διάφανους ύαλους που τους χρησιμοποιούσαν για να φτιάξουν σκεύη και διακοσμητικούς λίθους.
Χρησιμοποιήθηκαν κομμάτια ορείας κρυστάλλου (ορεία κρύσταλλος – κρύσταλλος των ορέων – ορυκτό κρύσταλλο). Κρύσταλλο από το κρύο + στέλλομαι (συστέλλομαι).
Αρχικά χρησιμοποιήθηκε για τον πάγο (κρύο συστελλόμενο ύδωρ) και αργότερα για τον ορυκτό κρύσταλλο που είναι παραλλαγή του ορυκτού χαλαζία (Quartz) που βρίσκεται σε κρυσταλλοπαγείς σχιστόλιθους και γρανίτες. Για την κοπή τους χρησιμοποιούσαν συμπαγή σμύριδα ενώ για την λείανση και στίλβωσή τους, σμύριδα σε μορφή σκόνης. Έχει υαλώδη λάμψη, άχρωμη και χρησιμοποιείτε ακόμη και σήμερα ως ημιπολύτιμος λίθος καθώς και σε οπτικά συστήματα διαφόρων οργάνων.
Στην αρχαία Ελλάδα συνήθιζαν να δίνουν ονόματα στα αντικείμενα ανάλογα του σχήματός τους.
Έτσι καθώς το αμφίκυρτο σχήμα που έδιναν στον κρύσταλλο έμοιαζε με τον καρπό της φακής τον ονόμασαν ‘Φακό’.
Φακός είναι κάτι σε σχήμα φακής (lenticularis formae) και από τότε ονομάζεται ‘φακός’ (dictum itidem lenticula).
Ο φακός συναντάται έτσι για πρώτη φορά στον σπουδαίο Έλληνα , θεμελιωτή της ιατρικής, Ιπποκράτη (460 – 377 π.χ.), στο έργο του ‘Περί γυναικείης φύσιως’ (Περί γυναικείας φύσεως) όπου αναφέρει ‘φακοίς τοις οστρακίνοις’.
Η ονομασία ‘φακός’ διατηρήθηκε και αργότερα για το αμφίκυρτο κρύσταλλο που καλύπτει την οπή εισόδου του φωτός, συγκεντρώνει τις ακτίνες του και ταυτίζει το είδωλο πάνω σε ένα εκ των προτέρων συγκεκριμένο επίπεδο (εστιακό επίπεδο) εμφανίζοντάς το πιο καθαρό στον σκοτεινό θάλαμο.
Κατά την αρχαιότητα φακούς χρησιμοποιούσαν τόσο για τις μεγεθυντικές τους ιδιότητες (χάραξη, ύφανση, ανάγνωση και την πρεσβυωπία των ηλικιωμένων), όσο και για την ικανότητά τους να συγκεντρώνουν τις ακτίνες του ήλιου δημιουργώντας καύση ή δημιουργώντας φλόγα σε εύφλεκτα υλικά. Στην ιατρική καυτηρίαζαν πληγές για την αποφυγή μολύνσεων.
Ο Ευκλείδης (325 – 265 πχ), μαθηματικός που έζησε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου επί Πτολεμαίου του Α΄ εκτός των άλλων συγγραμμάτων του έγραψε και τα βιβλία ‘Οπτικά’ και ‘Κατοπτρικά’, όπου περιγράφει με γεωμετρικές κατασκευές τις βασικές αρχές της οπτικής. Πρώτος παρατήρησε ότι τα μάτια μας λόγο της μικρής απόστασης μεταξύ τους βλέπουν τα αντικείμενα από διαφορετική γωνία όρασης, άρα διαφορετικά. Γι’ αυτή του την παρατήρηση θεωρείται ο πατέρας της στερεοσκοπίας.
Ο Αρχιμήδης (Archimedes) (287 - 212) ασχολήθηκε και με προβλήματα οπτικής. Σύμφωνα με τον Θέωνα τον Αλεξανδρέα (335 – 405 πχ) ο Αρχιμήδης έγραψε βιβλίο με τίτλο ‘Κατοπτρικά’ ή ‘Περί κατόπτρων’ με θέμα τα οπτικά φαινόμενα που σχετίζονται με τα κοίλα και τα κυρτά κάτοπτρα. Έργο το οποίο δεν διασώθηκε. Επίσης στον ίδιο αποδίδεται το έργο ‘Περί πυρπολικού κατόπτρου’ που διασώθηκε σε Αραβική μετάφραση, αλλά πιθανόν να ανήκει στον Έλληνα μαθηματικό Απολλώνιο τον Περγαίο (260 – 200 πχ), που έζησε την ίδια εποχή με τον Αρχιμήδη.
Οι έρευνες του Αρχιμήδη για τα κοίλα κάτοπτρα πρέπει να βασίζονται στις σχετικές θεωρίες που είχε αναπτύξει ο Ευκλείδης έναν περίπου αιώνα πριν.
Τέλος θα ήθελα να αναφερθώ στον Πλάτωνα (427 – 347 πχ), στο εδάφιό του γνωστό ως ‘σπήλαιο του Πλάτωνα’ (Πολιτεία, Βιβλίο Ζ) που πιθανόν κάποιοι θα ήθελαν να το συνδέσουν με το θέατρο σκιών, τον φωτογραφικό θάλαμο ή τον κινηματογράφο.
Στην αρχή του βιβλίου Ζ υπάρχει εδάφιο που ταιριάζει με τις παραπάνω περιγραφές. Η γνώμη του γράφοντος είναι ότι συνεχίζοντας το διάβασμα αντιλαμβανόμαστε ότι χρησιμοποιεί μία παραβολή για να περιγράψει την άγνοια, την ημιμάθεια την γνώση και την ανθρώπινη αντίδραση.
Η περιγραφή του σπηλαίου τυχαίως ταιριάζει με το θέατρο σκιών, τον φωτογραφικό θάλαμο ή τον κινηματογράφο.

Mimis Nena

Επόμενη Ιστορία

Η Ιστορία της Φωτογραφίας

2012-03-12T18:37:00.008+02:00

Η συγκέντρωση πληροφοριών για την Ιστορία της Φωτογραφίας δεν είναι κάτι εύκολο.
Ευτυχώς για εμάς κάποιοι έγραψαν τα δρώμενα της εποχής τους σε συγγράμματα ή σε άρθρα εφημερίδων, άλλοι με βιβλία ή φωτογραφικά άλμπουμ προσπάθησαν να εκφράσουν την άποψή τους και άλλοι απλά άφησαν πίσω τους αποδείξεις και τιμολόγια που μαρτυρούν την επαγγελματική συνεργασία τους. Τέλος κάποιοι άλλοι προσπάθησαν και συγκέντρωσαν αυτά τα σκόρπια κομμάτια της ιστορίας έτσι ώστε κάποια στιγμή μπόρεσαν να τα τοποθετήσουν σε σειρά και να ξεδιπλώσουν το κουβάρι της φωτογραφικής ιστορίας.
Τους Ευχαριστούμε…
Εμείς με την σειρά μας θα προσπαθήσουμε να παρουσιάσουμε την ιστορία της φωτογραφίας ανά περίοδο.
Νέα άρθρα θα δημιουργούνται και παλαιότερα θα εμπλουτίζονται.
Στο τέλος της στήλης παρουσιάζεται η βιβλιογραφία και γενικά οι πηγές που μας βοηθούν στην προσπάθειά μας.
Η τέχνη είναι όραμα που γίνεται ορατό.
Στο αποτέλεσμα τις φωτογραφίας οι ερευνητές χρειάστηκαν εκατοντάδων ετών παρατήρησης, μελέτης και έρευνας για να δημιουργήσουν τα εφόδια του μέσου και να καταστήσουν ορατό το όραμα..
Η ιστορία της φωτογραφίας αρχίζει περίπου 3.500 χρόνια πριν.

Καλώς ήρθατε στο ταξίδι της φωτογραφίας…
… κόκκινη κλωστή δεμένη στην ανέμη τυλιγμένη, δώσε κλώτσο να γυρίσει παραμύθι να αρχινίσει…

Αρχαία Ελλάδα (Αncient Greece)

0 - 1000 μ.χ.

1200 - 1300

Πηγές
Σπουδή στην Καλλιτεχνική Φωτογραφία και τις Οπτικοακουστικές τέχνες Τέχνες του Γρηγόρη Βλασσά
Φωτογραφικές Τεχνικές του Γρηγόρη Βλασσά
Ιστορία της Φωτογραφικής Αισθητικής του Άλκη Ξανθάκη
Ιστορία της Ελληνικής Φωτογραφίας 1839 – 1970 του Άλκη Ξανθάκη
wikipedia

Πολιτεία του Πλάτωνα
Περιοδικό ‘Φωτογράφος’

Φωτογραφικός Υποκειμενισμός (Subjective Photography)

2012-02-02T22:25:00.002+02:00

Εμφανίστηκε στην Γερμανία στα τέλη της δεκαετίας του 1940, μετά τον 2^oπαγκόσμιο πόλεμο, και πολύ γρήγορα διαδόθηκε σε όλη την Ευρώπη.
Όλα άρχισαν το 1949 όπου με πρωτοβουλία του Wolfgang Reisewitz ιδρύετε στη Γερμανία η φωτογραφική ομάδα Fotoform (Fotoform Group).
Η ιδέα της ομάδας υποστηρίχθηκε από φωτογράφους που είχαν κουραστεί και ήθελαν να εναντιωθούν στις απαγορεύσεις που υπέβαλε το ναζιστικό καθεστώς, στα χρόνια της κυριαρχίας του, απέναντι στην έκφραση της τέχνης.
Ο Otto Steinert ήταν από τα ιδρυτικά μέλη της ομάδας ο οποίος έθεσε το όνομα Φωτογραφικός Υποκειμενισμός (Subjektive Fotografie) και ουσιαστικά ό άνθρωπος που διαμόρφωσε το πρόγραμμά της και οργάνωνε τις εκθέσεις της.

Otto Steinert - Call - 1950

Otto Steinert - 1951

Otto Steinert - Não se fuma mais - 1951

Η δυναμική που διαμόρφωσε η σχολή του Bouhaus και η Νέας Αντικειμενικότητα, στην διάρκεια του μεσοπολέμου πλαισιωμένη με την ιδέα της απόλυτης ελευθερίας του ανθρώπου ως υπαρξιακή θεώρηση του κόσμου φαίνετε να έχουν θέσει τις βάσεις για την φιλοσοφία του Φωτογραφικού Υποκειμενισμού. Τάση κατά την οποία σημαίνοντας ρόλος είναι η δημιουργικότητα του φωτογράφου αψηφώντας την άρτια τεχνική και τυχόν αισθητικές νόρμες της φωτογραφίας. Η αυτοέκφραση και όχι απαραίτητα η απεικόνιση του εξωτερικού κόσμου.
Άλλα ιδρυτικά μέλη ήταν οι Siegfried Lauterwasser, Ludwig Windstosser, Peter Keetman και Toni Schneiders. Λίγο αργότερα στην ομάδα εντάχθηκαν οι Heinz Hajek-Halke και Christer Christian.

Siegfried Lauterwasser	Siegfried Lauterwasser	Ludwig Windstosser - Four Studies In Abstraction – 1950s
Peter Keetman	Peter Keetman - Goutes Miroitantes - 1950	Christer Christian - Tanger - 1951
Toni Schneiders 1942	Toni Schneiders - Ein Tropfen Wasser - 1950	Toni Schneiders - Frankfurt - 1951
Heinz Hajek-Halke - 1951 - by Toni Schneiders	Heinz Hajek-Halke - Étreinte - 1946	Heinz Hajek-Halke - embrace - 1946

Το 1950 στην
Κολωνία με πρωτοβουλία του προέδρου της Φωτογραφικής Ομοσπονδίας, Bruno Uhl οργανώνεται η πρώτη έκθεση φωτογραφίας και φωτογραφικού υλικού ‘Photokina’.
Η Fotoform Group συμμετέχει στην έκθεση και για πρώτη φορά παρουσιάζεται η άποψη του Φωτογραφικού Υποκειμενισμού, προκαλώντας αίσθηση καθώς παρουσιάζονται έργα που έως τότε το ναζιστικό κόμμα τα θεωρούσε εκφυλισμένα και ανεπαρκώς γερμανικά, ναζιστικές απόψεις που επέβαλαν το κλείσιμο της σχολής του Bauhouse το 1933. Οι φωτογράφοι της ομάδας παρουσιάζονται ως επί το πλείστον με αφαιρετική φωτογραφία και απεικονίσεις από την φύση.

Ludwig Windstosser - Vintage Works - 1950

Peter Keetman - Goutes Miroitantes - 1950

Wolfgang Reisewitz - Poutres incendiées - 1950

Ακολούθησαν οι συμμετοχές στις εκθέσεις του 1951, 1954 και 1958. Στις εκθέσεις αυτές ήταν δεκτό οποιοδήποτε ύφος έκφρασης, από την αφαιρετική φωτογραφία έως το ρεπορτάζ, αρκεί να φέρει την σφραγίδα της ατομικής δημιουργικότητας.
Παρά την ελευθερία στην έκφραση που παρείχαν οι εκθέσεις οι συμμετέχοντες επιμένουν να εμφανίζονται μόνο με αφαιρετική φωτογραφία.

Christer Christian - Tanger - 1951

Arlbergstrass - Austria 1951 - Toni Schneiders

Peter Keetman - Îlots de neige - 1958

Μετά την έκθεση του 1958 Otto Steinert
θεώρησε ότι το επαναστατικό ύφος της ομάδας είχε γίνει άκαμπτο χωρίς περαιτέρω εξέλιξη και αποχώρησε. Παρέμεινε δάσκαλος φωτογραφίας. Δίδαξε και τελικά έγινε διευθυντής του Staatliche Werkkunstschule (Κρατική Σχολή Καλών Τεχνών) όπου ήδη κατείχε την θέση από το 1952 και παρέμεινε μέχρι τον θάνατό του το 1978. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου δίδαξε και στο Folkwangschule (Γερμανικό Πανεπιστήμιο Καλών Τεχνών) στο Essen (Έσσεν).
To 1958 μετά την αποχώρηση του Steinert, η Fotoform Group διαλύεται.
Η διάλυση της ομάδας δεν σημαίνει την συνειδητή απουσία των απόψεων των μελών της.
Η ελεύθερη δημιουργία και έκφραση όπως ο Φωτογραφικός Υποκειμενισμός έθεσε, απέρριψε τους περιορισμούς στην σύνθεση και το φωτογραφικό μέσο, προσφέροντας μία καταλυτική και διεξοδική επαναξιολόγηση των δυνατοτήτων της φωτογραφίας.

Heinz Hajek-Halke - Sexualnot der Gefangenen - 1926	Heinz Hajek-Halke - Marta Astfalck - 1927
Heinz Hajek Halke - Nude on sand - c 1930	Die Prinzessin vom Hinterhof - c1930 - Heinz Hajek-Halke
Heinz Hajek-Halke - Ripe Fruit – 1930s	Heinz Hajek-Halke - Le mauvais épilogue - 1932
Heinz Hajek-Halke - In Love - 1936	Wolfgang Reisewitz - Rhythmische Montage - 1947
Wolfgang Reisewitz - Um homem marcado - 1948	Wolfgang Reisewitz - Glockenzug - 1949
WINDSTOSSER Ludwig - STAHLROHRE - 1950	Ludwig Windstosser - Berbau - 1950s
Otto Steinert - Pé de peão - 1950	Otto Steinert - Fahles Portrait (Portrait blafard)
Otto Steinert und dein subjektiven Fotografie	Toni Schneiders - In the Morning before 8 Frankfurt am Main - February 1951
Wolfgang Reisewitz - Wir warten ab - 1951	Siegfried Lauterwasser - WINTERLICHES FILIGRAN - 1952
Christer Christian - Mijas - 1953	Peter Keetman - Rear Fenders - 1953
Peter Keetman - BMW-Kotflügel - 1956	Heinz Hajek-Halke - Autoretrato - 1957-58
Ludwig Windstosser - walk at low tide - 1957	Toni Schneiders - Weichen - 1957
Peter Keetman - Typing - (Double Exposure) c 1958	Christer Christian - Barcelona - 1959
Christer Christian - Paris - 1962	Toni Schneiders - Flood at Lake Skutari, Yugoslavia – 1971

Mimis Nena

Προηγούμενη Έκφραση

Νέα Αντικειμενικότητα (New Objectivity)

2011-12-31T15:57:00.014+02:00

Στα εγκαίνια έκθεσης ζωγραφικής στο Mannheim της Γερμανίας το 1925 ο ιστορικός της τέχνης Gustav Friedrich Hartlaub δήλωσε ότι τα έργα είχαν έναν κοινό παράγοντα, απεικονίζουν πορτραίτα, φύση ή νεκρή φύση όσο πιο αντικειμενικά γίνεται τονίζοντας την καθαρή αντικειμενικότητα. Από την δήλωση αυτή γεννιέται η ιδέα του ονόματος ‘Νέα Αντικειμενικότητα’ για την ρεαλιστική τεχνοτροπία καλλιτεχνικών έργων μετά τον 1^oπαγκόσμιο πόλεμο.
Κυρίως ζωγραφικό ρεύμα που αναπτύσσεται αρχικά στην Γερμανία η ‘Νέα Αντικειμενικότητα’ επηρέασε σημαντικά την εξέλιξη της φωτογραφίας την περίοδο του μεσοπολέμου. Παρά του ότι δεν δημιουργήθηκε κάποια συγκεκριμένη ομάδα υπό το όνομα της Νέας Αντικειμενικότητας πολλοί καλλιτέχνες παρασύρθηκαν στην ρεαλιστική απεικόνιση. Οι φωτογράφοι που επηρεάστηκαν από αυτό το ρεύμα παρουσιάζουν την πολυπλοκότητα της καθημερινότητας όπου οι γρήγοροι ρυθμοί ζωής δεν επιτρέπουν την λεπτομερή παρατήρησή της. Βγάζουν σε πρώτο πλάνο όσα είναι γύρω μας και δεν τα βλέπουμε. Ασχολήθηκαν με την φύση, με καθημερινά αντικείμενα, αστικά ή βιομηχανικά κτίρια και καθημερινές ανθρώπινες δραστηριότητες αναδεικνύοντας την αισθητική τους αξία.
Εγκαταλείπουν την υποκειμενική αισθητική προσέγγιση και κατευθύνονται προς την διαύγεια και την ευκρίνεια που προσφέρει ο φωτογραφικό μέσο. Προς την εστιασμένη φωτογραφία.
Η Νέα Αντικειμενικότητα αποτελεί συνέχεια της ‘Νέας Οπτικής’ που εισήγαγε ο Ούγγρος φωτογράφος Laszlo Moholy-Nagy. Δύο τάσεις που συνέβαλαν σε αυτό που ονομάστηκε ‘Νέα Φωτογραφία’.
Στη φωτογραφία, αυτός ο ρεαλισμός χαρακτηρίζεται από υπερβολικά διαυγείς εκτυπώσεις έντονα περιγραμμένα αντικείμενα, επίμονο φως, που εξαφανίζει τις σκιές και πάνω από όλα από την επιλογή σαφών και συγκεκριμένων αντικειμένων με ξεκάθαρες φόρμες ως περιεχόμενο. Περιγραφή που πλησιάζει στην straight photography της Αμερικής, του Alfred Stieglitz. Κύριοι εκπρόσωποι και αξιόλογοι φωτογράφοι της Νέας Αντικειμενικότητας ήταν οι:Albert Renger-Patzsch (1897 - 1966) Γεννήθηκε στο Wurzburg της Γερμανίας και είδη από τα 12 του χρόνια αρχίζει να φωτογραφίζει. Υπηρετεί την θητεία του στον στρατό κατά την διάρκεια του 1^ου παγκοσμίου πολέμου και αμέσως μετά σπουδάζει χημικός στο κολέγιο της Δρέσδης.
Το 1920 εργάζεται ως φωτογράφος τύπου για την εφημερίδα Chicago Tribune και αργότερα το 1925 καθιερώνεται ως ελεύθερος φωτογράφος.
Το 1925 θα εκδώσει το βιβλίο ‘The choir stalls of Cappenberg’ (Τα στασίδια της χορωδίας του Cappenberg).
Κατεχόμενος από έναν παλιό και βασικό κανόνα της τέχνης ‘πρέπει να κρατάμε πάντα μια αρμονική σχέση μεταξύ τεχνικής και μέσου’ το 1927 θα κάνει την 1^η του έκθεση.
Κατηγορεί τους καλλιτέχνες φωτογράφους ότι βγάζουν άσχημες εικόνες από καλές φωτογραφίες, ‘αφήστε την ζωγραφική στους ζωγράφους και ας δημιουργήσουμε φωτογραφικές εικόνες που θα σταθούν από μόνες τους’. Το έργο του χαρακτηρίζεται από σαφή ρεαλισμό. Το 1928 θα κυκλοφορήσει το νέο του βιβλίο ‘Die Welt ist schön’ (Ο Κόσμος είναι όμορφος) χαρακτηριστικό της αισθητικής της Νέας Αντικειμενικότητας. Στο βιβλίο του θα παρουσιάσει 100 φωτογραφίες φύσης, βιομηχανικών θεμάτων και αντικειμένων μαζικής παραγωγής με την σαφήνεια της επιστημονικής εικονογράφησης, την οξύτητα και την ευκρίνεια του φωτογραφικού μέσου

Albert Renger-Patzsch - Haut-fourneau - 1928

Albert Renger-Patzsch - Viaduct - 1928

Albert Renger-Patzsch - Knöpfe - 1928

Στο διάστημα από το 1920 έως το 1930 θα καθορίσει τη φωτογραφία ως μια μοναδική, αυτόνομη τέχνη με την ουσία του ρεαλισμού. Απέφυγε τις υποκειμενικές επιρροές και αποκάλυψε με ορθολογική αγνότητα, την τάξη και την ομορφιά του υλικού κόσμου.
Κατά την άποψή του ‘οι δυνατότητες και οι περιορισμοί της φωτογραφίας υπάγονται στο ευρύ φάσμα τόνων που αναπτύσσονται σταδιακά από το λευκό μέχρι το σκοτεινό, από τη γραμμή μέχρι την επιφάνεια και από την επιφάνεια μέχρι τον χώρο’.
Στην δεκαετία του 1930 και έπειτα θα ασχοληθεί με την βιομηχανική φωτογραφία και την διαφήμιση ενώ δίδαξε στο Folkwang στο Essen.

Albert Renger-Patzsch - Catasetum tridentatum (Orchidee) 1922-23

Albert Renger-Patzsch - Glasses - c1927

Albert Renger-Patzsch - Industrial Study - 1930's

Πολλά από τα αρχεία του καταστράφηκαν κατά τον βομβαρδισμό του Βερολίνου στον 2^ο παγκόσμιο πόλεμο κατά την διάρκεια του οποίου είχε δουλέψει ως πολεμικός ανταποκριτής.Karl Blossfeldt (1865 - 1932) Γερμανός φωτογράφος, γλύπτης, δάσκαλος. Εμπνεύστηκε από την φύση και από το πως μεγαλώνουν τα φυτά. Έγινε γνωστός κυρίως για την παρουσίαση λεπτομερειών από μεγεθύνσεις φυτών.
Αυτοδίδακτος φωτογράφος ξεκίνησε να φωτογραφίζει φυτά με απλή φωτογραφική μηχανή κυρίως ως βοηθητική διδακτική ύλη. Έχοντας την δυνατότητα να μεγεθύνει έως και 30 φορές του πραγματικού μεγέθους αποκαλύπτει στοιχεία του φυσικού περιβάλλοντος και της δομής των φυτών σε ένα καινοτόμο φωτογραφικό έργο για την εποχή του, εμφανίζοντας συγχρόνως και μια απέραντη καλλιτεχνική και πνευματική ικανότητα.
Δίδαξε στο Royal Arts and Crafts Museum του Βερολίνου το 1898 και αργότερα από το 1921 έως το 1930.
Η πρώτη του έκθεση πραγματοποιήθηκε το 1926 στο Nierendorf Gallery του Βερολίνου.
Δημοσίευσε το βιβλίο Urformen der Kunst (Αρχέγονες Μορφές Τέχνης) το 1928, σε ηλικία 63 ετών το οποίο αναγνωρίζεται διεθνώς και τον κάνει διάσημο. Παρουσιάζει εισαγωγικό σημείωμα, κατάλογο θεμάτων και 120 μοναδικές φωτογραφίες φυτών. Θα επανεκδοθεί το 1929 και στα αγγλικά υπό τον τίτλο "Art Forms in Nature" (Μορφές Τέχνης στην Φύση). Το 2001 θα συμπεριληφθεί στο "The Book of 101 Books" ως ένα από τα πιο σημαντικά φωτογραφικά βιβλία του 20^ου αιώνα.

Karl Blossfeldt - Birthwort

Karl Blossfeldt - Hart's tongue

Karl Blossfeldt - Horse chesnut

August Sander (Άουγκουστ Ζάντερ) 1876 - 1964). Ένας από τους πιο σημαντικούς γερμανούς φωτογράφους πορτραίτου και ντοκιμαντέρ.
Γεννήθηκε στο Herdorf της Γερμανίας στην επαρχία της Ρηνανίας.
Έφηβος ακόμα εργάζεται ως ανθρακωρύχος στο τοπικό ορυχείο. Αργότερα θα γνωριστεί με έναν φωτογράφο που εργαζόταν για μια εταιρεία εξόρυξης και θα γίνει βοηθός του. Με την οικονομική βοήθεια του θείου του θα αποκτήσει φωτογραφικό εξοπλισμό και θα δημιουργήσει το δικό του σκοτεινό θάλαμο.
Μετά την στρατιωτική του θητεία θα δουλέψει ως βοηθός φωτογράφου και θα περιπλανηθεί σε όλη την Γερμανία.
Το 1901 θα δουλέψει για ένα φωτογραφικό στούντιο στο Linz της Αυστρίας όπου το 1902 θα γίνει συνέταιρος και το 1904 ιδιοκτήτης.
Το 1909 θα φύγει από το Linz και θα δημιουργήσει ένα νέο στούντιο στην Κολωνία.
Το 1911 αρχίζει να φωτογραφίζει πορτραίτα κυρίως γειτόνων του κάθε ηλικίας και επαγγέλματος με την σχεδόν ψυχρή κατάταξή τους κάτω από κατηγορίες και τίτλους.
Φωτογράφισε την ποικιλία της ανθρώπινης ύπαρξης προβάλλοντας τον ψυχισμό και το μυστήριο της στον μικρόκοσμο του μεσοπολέμου. Χωρίς υποκειμενικές ή τεχνικές παρεμβάσεις τα πορτραίτα του πλημυρίζουν από συμπαγή μάζα ψυχής και πνεύματος. Τις φωτογραφίες αυτές τις κατέταξε στο έργο του ‘Άνθρωποι του 20^ου Αιώνα’.

August Sander photo

August Sander - The Mother in Joy and Grief - 1911

August Sander - Architect Hans Heinz Lüttgen and his Wife Dora - 1926

Στις αρχές της δεκαετίας του 1920 ήρθε σε επαφή με τους Κονστρουκτιβιστές Group of Progressive Artists (Ομάδα Προοδευτικών Καλλιτεχνών). Την περίοδο αυτή θα προσπαθήσει να συνδυάσει την γεωμετρία με το αντικείμενο, το γενικό με το ιδιαίτερο κάτι που τον φέρνει πιο κοντά στις απόψεις της Νέας Αντικειμενικότητας.
Το 1929 έκδωσε το βιβλίο ‘Antlitz der zeit’ (Πρόσωπα του καιρού μας) με 60 πορτραίτα αστικού νεωτερισμού.

Pastrycook - 1928

Berlin - Coal Carrier - 1929

August Sander -Secretary of Radio - 1929

Το 1936 το βιβλίο κατασχέθηκε από τους ναζί και οι φωτογραφικές του πλάκες καταστράφηκαν. Το 1942 μεταφέρθηκε σε μια αγροτική περιοχή όπου μπόρεσε να σώσει τα περισσότερα από τα αρνητικά του. Το στούντιό του στην Κολωνία καταστράφηκε σε επιδρομή βομβαρδισμού το 1944. Το νέο του στούντιο κάηκε το 1946 παρασύροντας στην εξαφάνιση περίπου 40.000 αρνητικά.Hans Finsler (1891 - 1972). Ελβετός φωτογράφος και καθηγητής στη Σχολή Εφαρμοσμένων Τεχνών στη Ζυρίχη. Συγκαταλέγεται μεταξύ των σημαντικότερων εκπροσώπων της Νέας Αντικειμενικότητας και της Νέας Φωτογραφίας.
Σπούδασε αρχιτεκτονική στην Γερμανία, στη Στουτγάρδη 1911–1914, στο Μόναχο 1915-1919 και Ιστορία της τέχνης στο Μόναχο και στο Βερολίνο.
Αυτοδίδακτος ξεκίνησε να ασχολείται με την φωτογραφία παρατηρώντας τις ελλείψεις στο έργο της μάθησης και θέλοντας να δημιουργήσει βοηθήματα για τους σπουδαστές.
Το 1927 ήταν ολοκληρωμένος φωτογράφος και το 1929 συμμετείχε ερασιτεχνικά στην έκθεση ‘Film und Foto’ στη Στουτγάρδη όπου γνωρίστηκε με πολλούς Ελβετούς φωτογράφους.

Hans Finsler - Le pont de Halle - vers 1929

Hans Finsler - Stumpfe - 1920-29

Hans Finsler - Transformer – 1929

Θα ανοίξει δικό του στούντιο το 1932, για να συμπληρώσει τον μισθό του ως βοηθός καθηγητή στη Σχολή Εφαρμοσμένων Τεχνών, και θα ασχοληθεί με την διαφημιστική φωτογραφία. Με την ιδιαίτερη ικανότητά του στα κοντινά πλάνα, πολλά προϊόντα της Ελβετίας, βιβλία, καρέκλες, πορσελάνες καθώς και σύγχρονες αρχιτεκτονικές δομές έγιναν γνωστές στο ευρύτερο κοινό από την φωτογραφίες του Hans Finsler.
Οι γνωστές φωτογραφίες της εθνικής Ελβετικής έκθεσης του 1939 προέρχονται από τον Finsler.
Συνεργάστηκε με τον τυπογράφο και σχεδιαστή Alfred Willi στη Σχολή Εφαρμοσμένων Τεχνών συνδυάζοντας την φωτογραφία με τις γραφικές τέχνες καταφέρνοντας να δημιουργήσουν ουσιαστική μεταβολή στην οπτική. Φωτογραφίες από πολύ ψηλά ή πολύ χαμηλά, κοντινά πλάνα, μικροφωτογραφίες και διπλή έκθεση θα δείξουν νέα σχήματα στους σπουδαστές βοηθώντας τους να κατανοήσουν έναν νέο τρόπο όρασης των αντικειμένων και των σχημάτων ανοίγοντας νέους δρόμους προς τον σχεδιασμό και την κατασκευή.
Ο ίδιος είχε πει ‘…αν προσπαθούσα να δημιουργήσω μία φωτογραφική θεωρεία δεν θα κατάφερνα να φθάσω σε αυτά τα αποτελέσματα. Φωτογράφος έγινα αναγκαστικά. Την πρώτη θέση στο μυαλό μου είχαν οι μαθητές μου…’

Hans Finsler - Dishes - c1920-30s

Hans Finsler - 1932

Hans Finsler - Wohnbedarf- Zurigo - 1932-33

Στην Αμερική επηρεάστηκαν οι:Charles Sheeler (1883 - 1965). Επιτυχημένος ζωγράφος, και αυτοδίδακτος φωτογράφος. Αναγνωρίσθηκε ως ένας από τους ιδρυτές του αμερικάνικου μοντερνισμού και ως ένας από τους σημαντικότερους φωτογράφους του 20^ου αιώνα. Τα έργα του χαρακτηρίζονται από γραμμική ακρίβεια και ο ίδιος αποκαλούσε τον εαυτό του ακριβολόγο. Κυρίως φωτογράφιζε αντικείμενα, μηχανήματα και αρχιτεκτονικές κατασκευές.

Charles Sheeler

Karl Struss (1886 - 1981). Φωτογράφος και κινηματογραφιστής πρωτοπόρος του στερεοσκοπικού (3D) κινηματογράφου. Δούλεψε ως φωτογράφος στα περιοδικά Vogue, Vanity Fair, και Bazaar Harper. Όπως ο ίδιος δήλωνε δεν ασχολήθηκε με φωτογράφιση μόδας.
Έκανε εικονοληψία για την σειρά ‘Broken Arrow’ και μετά το 1929 εργάστηκε ως εικονολήπτης στο Λος Άντζελες.
Το 1949 ξεκίνησε την στερεοσκοπική κινηματογραφία καθώς ήταν ένας από τους κυριότερους υποστηριχτές της. Τις περισσότερες ταινίες του τις έκανε στην Ιταλία και δεν προβλήθηκαν στην Αμερική.

Karl Struss - nude

Karl Struss

Ralph Steiner (1899 - 1986). Φωτογράφος, πρωτοπόρος του ντοκιμαντέρ βασικός κινηματογραφιστής της avant-garde της δεκαετίας του 1930 στην Αμερική.

H2O (1929) by Ralph Steiner

Ralph Steiner

Edward Weston (1886 - 1958). Ξεκίνησε να φωτογραφίζει σε ηλικία 21 χρόνων υπό τις απόψεις των πικτοριαλιστών (pictorialism) όπου την εποχή εκείνη ήταν ιδιαίτερα δημοφιλείς. Λίγα χρόνια αργότερα άλλαξε στυλ και έγινε ένας από τους σημαντικότερους υποστηριχτές της έντονης ευκρίνειας στην φωτογραφία. Σημαντικός καινοτόμος φωτογράφος του 20^ου αιώνα επηρέασε σημαντικά την φωτογραφία στην Αμερική. Σαράντα χρόνια φωτογράφιζε ένα εκτεταμένο σύνολο θεμάτων όπως τοπία, νεκρή φύση, γυμνό, πορτραίτο, σκηνές της καθημερινής ζωής με ιδιαίτερη προσέγγιση στις μεθόδους της νέας φωτογραφίας και της νέας αντικειμενικότητας. Εμφανίζει ιδιαίτερη έφεση στο κοντινό πλάνο το οποίο χειρίζεται με έντονη ευκρίνεια και τεχνική αρτιότητα. Αποδίδει το φυσικό χώρο και τις φυσικές φόρμες με λεπτότητα και ευαισθησία χωρίς επεμβάσεις και ρετουσαρίσματα. Στα τέλη του 1920 ενδιαφέρεται για τις ομοιότητες που παρουσιάζουν οι φυσικές φόρμες σε σχέση με το ανθρώπινο σώμα, στην αφηρημένη τους μορφή. Τα γυμνά της περιόδου αυτής αποκαλύπτονται τμηματικά στον θεατή και το κάθε τμήμα μοιάζει τόσο πολύ με ανάλογες φυσικές φόρμες, ώστε να μην είμαστε σίγουροι, για το πραγματικό είδος του θέματος.

Edward Weston - Green Pepper - 1930	Edward Weston - Green Pepper - 1930	Edward Weston - Green Pepper - 1930
Edward Weston - Bulb 1933	Edward Weston - cabbage 1931	Edward Weston - White Radish 1933
Edward Weston - Shell 1927	Edward Weston - Shell	Edward Weston - shell 1927
Edward Weston - nude 1925	Edward Weston - nude 1936	Edward Weston - nude 1936

Ο ίδιος έγραψε ‘Θέλω να κάνω τα μεγαλύτερα μυστήρια των πραγμάτων να αποκαλυφθούν πιο καθαρά από όσο μπορεί να δει το ανθρώπινο μάτι’ και το κατάφερε αρκετές φορές στην ζωή του.

Albert Renger-Patzsch - Beech Wood - 1936	Albert Renger-Patzsch - Bosque de hayas - 1936	Albert Renger-Patzsch - c 1960
Albert Renger-Patzsch - Crab Fisher - 1926	Albert Renger-Patzsch - Das Wesen der Dinge	Albert Renger-Patzsch - Detail einer Benzolåsche zeche Scholven bei Buer, c1930
Albert Renger-Patzsch - Erlenbruch an der Mohne - c 1960	Albert Renger-Patzsch - Fagus Werks - Shoe Forms Pattern Room	Albert Renger-Patzsch - Kaffee Hag - Bremen - 1925
Albert Renger-Patzsch - Mannilaria Valida – 1920s	Albert Renger-Patzsch - Potter's Hands - 1925	Albert Renger-Patzsch - Snake Head - 1928
Albert Renger-Patzsch - Wald - 1960	< Albert Renger-Patzsch - Zeche Germania in Dortmund-Marien 1954	Edward Weston - nautilus shell
Albert Renger-Patzsch - 1928–29	From the exhibition - Hans Finsler und die Schweizer Fotokultur	Hans Finsler - 1934
Karl Blossfeldt - Indian balsam	Karl Blossfeldt - Maiden-hair fern	Karl Blossfeldt - Maple
Karl Blossfeldt - Monkshood	Karl Struss	Karl Struss
Karl Struss	Photography of Charles Sheeler	Ralph Steiner
;"> Secretary of Radio - 1929	The Photography of Karl Struss	Young Soldier - Westerwald - August Sander - 1945

Mimis Nena

Niriides Rooms - Koufonisia

Προηγούμενη Έκφραση

Επόμενη Έκφραση

Contact

2011-12-26T17:43:00.001+02:00

Banner Niriides

2011-12-24T17:53:00.001+02:00

banner scholio

2011-12-22T16:47:00.000+02:00

face twitter 2

2011-12-19T23:17:00.003+02:00

Μπαουχάουζ - Φωτογραφία (Bauhaus - Photography)

2011-12-10T20:58:00.007+02:00

Στις αρχές της περιόδου της βιομηχανικής επανάστασης ο γερμανός αρχιτέκτονας Βάλτερ Γκρόπιους (Walter Gropius), εμπνευσμένος από τις μεσαιωνικές συντεχνίες που είχαν συγκροτηθεί για το χτίσιμο των καθεδρικών ναών, νοιώθει επιτακτική την ανάγκη για την δημιουργία μιας σχολής όπου θα συνδύαζε την τέχνη με την τεχνική κατάρτιση, την γνώση της τεχνολογίας για καλλιτεχνικούς σκοπούς, την συνεργασία των καλών και των εφαρμοσμένων τεχνών. Την ελεύθερη καλλιτεχνική έκφραση με την ανώτερη τεχνολογική γνώση.
Την ανώτατη σχολή δημιουργίας όπως ο ίδιος συνήθιζε να την ονομάζει.
Το όνομα της σχολής Bauhaus το εμπνέεται από την αντιστροφή της γερμανικής λέξης Hausbau που σημαίνει ‘οικοδόμηση’
Το Bauhaus ιδρύεται το 1919 στην τότε συντηρητική Βαϊμάρη (Weimar) υπό την διεύθυνση του Walter Gropius. Δημοσιεύεται το μανιφέστο της σχολής το οποίο μεταξύ άλλων αναφέρει: ‘… θέλουμε μια καινούργια ένωση χειροτεχνών, που δεν θα έχουν την ταξική περηφάνια που δημιουργεί ένα υπεροπτικό τοίχος ανάμεσα στους χειροτέχνες και τους καλλιτέχνες…’, ‘…Το Bauhaus θέλει να αποκαταστήσει την αρμονία ανάμεσα στις διάφορες δραστηριότητες της τέχνης και να τις κάνει απόλυτα αλληλέγγυες προς μία καινούργια σύλληψη της κατασκευής. Ο τελικός αλλά και ακόμη μακρινός μας σκοπός είναι το έργο της ενωτικής τέχνης.’, ‘…ελάτε να οραματιστούμε το οικοδόμημα του μέλλοντος όπου θα συνδυάζει την αρχιτεκτονική, γλυπτική, και ζωγραφική σε μια ενιαία φόρμα…’.
Το 1925 το Bauhaus μεταφέρεται στην πόλη Ντεσάου (Dessau) και το 1932 στο Βερολίνο.Στην σχολή δίδαξαν αξιόλογοι καλλιτέχνες στο είδος τους όπως ο Ελβετός αρχιτέκτονας Χάνες Μέγερ (Hannes Meyer) διευθυντής της σχολής την περίοδο 1928-1930, ο Γερμανός αρχιτέκτονας Μις Βαν ντερ Ρόε (Ludwig Mies van der Rohe) διευθυντής την περίοδο 1930-1933, ο Ρώσος ζωγράφος και θεωρητικός της τέχνης Βασίλι Καντίσκι (Wassily Kandinsky), ο Ελβετός ζωγράφος, σχεδιαστής, συγγραφέας, δάσκαλος και θεωρητικός της τέχνης Γιοχάνες Ίττεν (Johannes Itten), ο Ούγγρος αρχιτέκτονας και σχεδιαστής επίπλων Μαρσέλ Μπρόιερ (Marcel Lajos Breuer), ο Γερμανός ζωγράφος Πάουλ Κλέε (Paul Klee), ο Γερμανός ζωγράφος, γλύπτης, σκηνογράφος και χορογράφος Όσκαρ Σλέμερ (Oscar Schlemmer), ο Αμερικανογερμανός εξπρεσιονιστής ζωγράφος, γελοιογράφος και κομίστας Λάιονελ Φαίνινγκερ (Lyoner Feininger), ο Ούγγρος ζωγράφος και φωτογράφος Λάσζλο Μοχόλι-Νάγκυ (Laszlo Moholy-Nagy), προσπαθώντας να συσπειρώσουν το συνθετικό χαρακτήρα της τέχνης σε μια ενιαία μορφή πρακτικής απολαβής.
Οι σπουδαστές διδάσκονται στα εργαστήρια ελεύθερο σχέδιο, βιβλιοδεσία, τυπογραφία, ξυλοτεχνία, υφαντουργεία, κεραμική, μεταλλοτεχνία και την χρήση διαφορετικών υλικών, γυαλί, μέταλλο, ξύλο κ.α..
Με την είσοδο του Μοχόλι-Νάγκυ το 1923 ξεκινάει η ουσιαστική ενασχόληση της σχολής με την φωτογραφία.

Ο Μοχόλυ-Νάγκυ Γεννήθηκε στην Ουγγαρία το 1895. Ξεκίνησε σπουδές στην νομική αλλά λόγο της επιστρατεύσεώς του στον Αυστροουγγρικό στρατό κατά την διάρκεια του πρώτου παγκοσμίου πολέμου τις εγκαταλείπει και μετά την λήξη του πολέμου δεν θα μπορέσει να συνεχίσει. Το 1920 συνδέεται με τους Ντανταϊστές στο Βερολίνο, τους αρνητές της παραδοσιακής τέχνης και ψάχνει για κάτι νέο και πειραματικό. Υπό την επιρροή άλλων τεχνών ολοκληρώνεται ως φωτογράφος και καλλιτέχνης με την ευρύτερη έννοια της λέξης.
Προχωρεί στην ασπρόμαυρη φωτογραφία, την έγχρωμη, την διακόσμηση και τη σχεδίαση επίπλων. Ασχολείται και πειραματίζεται με νέα υλικά και επιστημονικά μέσα. Διερεύνησε τις δυνατότητες της μη συμβατής χρήσης της φωτογραφικής μηχανής, θεώρησε το αρνητικό φιλμ ως μέσο και μετατρέπει το αόρατο σε ορατό, συνέλεξε ακτίνες Χ και δημιούργησε φωτομικρογραφίες και αστρονομικές φωτογραφίες.

László Moholy-Nagy - Linocut - c. 1920

Laszlo Moholy-Nagy - mother

Laszlo Moholy-Nagy - Photogram

Το 1923 ο Μοχόλι-Νάγκυ αντικαθιστά στην σχολή του Bauhaus τον Γιόχαν Ίττεν και ασχολείται στον τομέα της φωτογραφίας, τυπογραφίας, γλυπτικής, ζωγραφικής, χαρακτικής. Το ενδιαφέρον του εστιαζόταν περισσότερο στην φωτογραφία. Επινόησε τον όρο ‘νέα οπτική’ με την πεποίθηση ότι με την φωτογραφία μπορεί να δημιουργήσει έναν εντελώς νέο τρόπο όρασης του έξω κόσμου που το ανθρώπινο μάτι δεν μπορούσε.
Το 1925 εκδίδει ένα δοκίμιο με τίτλο ‘Ζωγραφική-Φωτογραφία-Φιλμ’ ένα από τα πιο σημαντικά βιβλία στην ιστορία της αισθητικής και της φωτογραφίας. Εικονογραφημένο από τον ίδιο και την γυναίκα του Λουκία Μοχόλυ (Lucia Moholy) συνοψίζει τις δυνατότητες που προσφέρει το μέσο της φωτογραφίας αλλά και τον πρωταρχικό δομικό ρόλο του φωτός, ως φυσικός παράγοντας και ταυτόχρονα ως πνευματικό στοιχείο.
Η φωτογραφία έγινε ένα βασικό μέσο καλλιτεχνικών ερευνών στο Bauhaus. Με τα πειράματά του ο Μοχόλυ-Νάγκυ διαμορφώνει την ‘νέα οπτική’ και προσπαθεί να φθάσει τα όριά της. Φωτογραφία με την χρήση νέων τεχνικών και μορφικών επιλογών θεωρείται απαραίτητη για την ‘αντικειμενική οπτική’. Χαμηλές ή ψηλές γωνίες λήψης, χρήση πλαγίων κυρίως γραμμών, έντονες σκιές, έντονη αντίθεση, παραμόρφωση με χρήση κοίλων ή κυρτών καθρεπτών, μικροφωτογραφία, μακροφωτογραφία, τα πολύ κοντινά πλάνα και η διπλή έκθεση αποτελούν ασκήσεις απεξάρτησης του βλέμματος από το συνηθισμένο τρόπο όρασης και την προσαρμογή του σε νέες διαστάσεις και σχήματα. Σε νέο τρόπο όρασης.

Laszlo Moholy-Nagy - Photogram	Laszlo Moholy-Nagy - Photogram	László Moholy-Nagy -Fotogram with Eiffel Tower and Peg Top - 1928
László Moholy-Nagy - The Theatre of Totality with its multifarious	Laszlo Moholy-Nagy - Untitled - Multiple Portrait - 1927	Laszló-Moholy-Nagy – Photogram

Το 1928 ο Βάλτερ Γκρόπιους παραιτήθηκε από την διεύθυνση της σχολής και λίγο αργότερα αποχωρούν ο Μοχόλυ- Νάγκυ και ο Μαρσέλ Μπρόιερ.
Το 1933 το
ναζιστικό κόμμα παύει οριστικά την λειτουργία της σχολής. Πολλοί καλλιτέχνες, καθηγητές της σχολής εξορίστηκαν.

Bauhaus art design	Peter Keler Bauhaus - Cradle - Blue yellow - red and white lacquered
Bauhaus chair The Bauhaus curriculum was divided into two broad areas	Breuer Marcel - Bauhaus - Wassily Chair - 1925

Ανάμεσα στο διάστημα 1933-1937 ο Βάλτερ Γκρόπιους, ο Μαρσέλ Μπρόιερ και ο Μοχόλυ-Νάγκυ θα βρεθούν στην Αγγλία και θα εργαστούν μαζί για την εταιρεία Isokon.
Το 1937 ο Μοχόλυ-Νάγκυ μεταφέρεται στο Σικάγο και με την βοήθεια του επιχειρηματία Walter Paepcke θα ιδρύσει την σχολή ‘New Bauhaus’ όπου θα μεταφέρει την σημαντική επίδραση της σχολής στην διαμόρφωση των εικαστικών αντιλήψεων. Αργότερα η σχολή θα ονομαστεί ‘Institute of Design’.

Chicago - 1940 - Laszlo Moholy-Nagy

Laszlo Moholy-Nagy - Claudia Moholy-Nagy at the beach - c. 1940

On a Finnish Trawler by Laszlo Moholy-Nagy

Η σχολή του Bauhaus λειτούργησε στην Γερμανία μόνο για 14 χρόνια. Παρά το σύντομο χρονικό διάστημα της λειτουργίας της επηρέασε ιδιαίτερα την εξέλιξη της σχεδιαστικής αντίληψης και του φωτογραφικού μέσου. Πάρα πολλές αναφορές έχουν γίνει για την συμμετοχή της στην ανάπτυξη της φωτογραφίας ως τέχνης σε παγκόσμιο επίπεδο.
Αξιόλογοι φωτογράφοι παιδιά της σχολή ήταν ο Harry Callahan,

Harry Callahan - Burning Pine Needles - 1988

Harry Callahan - Eleanor - Aix-en-Provence – 1958

Aaron Siskind

Frederick Sommer.

Frederick Sommer - Frances Sommer

Frederick Sommer

Bauhaus – Moholy-Nagy

Laszlo Moholy-Nagy	László Moholy-Nagy - 7 am New Year's Morning - c 1930	László Moholy-Nagy - Retrospective
Laszlo Moholy-Nagy - artwork collage	László Moholy-Nagy - Head	László Moholy-Nagy's - Licht Raum Modulator
László Moholy-Nagy - Rothenburg - 1926–8	Laszlo Moholy-Nagy - tables on a balcony - Finland - 1931	laszlo-moholy-nagy - the shooting gallery
László Moholy-Nagy - View from Pont Transbordeur - Marseille - 1929	Scandinavia - 1930	Leaflet design by László Moholy-Nagy

Mimis Nena