warzywa + ja = poczucie winy

Kupuję je i wkładam do lodówki, gdzie marnują się z powodu mojego zabiegania i braku czasu. Zwykle pod koniec tygodnia usiłuję uratować przynajmniej część z ich zwiędniętych szczątków w panice gotując kilka potraw na raz. Jednak półtorej kilograma ogórków przebrało miarę mojego poczucia winy i chociaż o 1 w nocy jedynym moim marzeniem było zasnąć (rano musiałam wstać o 6), to zmobilizowałam się do ich ukiszenia.

Kiszenie ogórków ma wiele wspólnego z czasem:

ogórki+koper+czosnek+chrzan+woda+sól+CZAS= ogórki małosolne

ogórki+koper+czosnek+chrzan+woda+sól+więcej CZASU= ogórki kiszone

W dużym kamionkowym garnku rozgrywa się magiczna praca bakterii fermentacji mlekowej. Codziennie zaglądam pod talerzyk, którym jest przykryty i wącham.

Takie domowe ogórki to zupełnie co innego niż kupowane w warzywniaku gotowce – to prawdziwe eksperymentowanie z czasem.

Najszybciej ukiszą się ogórki, które ponakłuwa się widelcem i obetnie ich ich czubki (możesz je ułożyć na samej górze).

Wolniej takie, które będą miały tylko ucięte końcówki (a te ułóż piętro niżej – w ten sposób poszczególne piętra będą po kolei zmieniały się w małosolne)

Kiszenie przyspieszy także gorąca zalewa.

Ale możesz też niczego nie przyspieszać…

naukowe porady dotyczące jakości kiszonych ogórków

http://www.ho.haslo.pl/article.php?id=1872

Prosty mini-test na poczucie czasu.

Mimowolniej czy na łeb na szyję?

Włącz stoper. Zamknij oczy. Otwórz je wtedy, kiedy Twoim zdanie minie minuta. Odliczanie w myślach surowo zabronione.

Jedno z nich to moje bezskuteczne zmagania z bałaganem. Przyznaję się do tysiąca przedmiotów, które są jak realnie przytłaczający mnie ciężar, jak napierający ze wszystkich stron chaos. Ksera, notatki, książki, ubrania, pamiątki, torebki, buty, tkaniny, 20 gatunków herbat, 5 rodzajów żeli pod prysznic, farby, kredki, teczki, bibeloty… wszystkiego mam za dużo.

Niekończąca się lista rzeczy, których żal mi wyrzucić. Plon ulegania konsumpcyjnym pokusom i wpajanego we mnie od dziecka lęku przed marnowaniem czegoś, co może jeszcze kiedyś się przydać.

Paradoks polega na tym, że gromadząc czuję się bezpiecznie, ale jednocześnie coraz bardziej męczy mnie zagracona przestrzeń. Nadmiar przedmiotów rozprasza moją uwagę i kradnie czas. Spędzam mnóstwo godzin na  sprzątaniu, szukaniu, sortowaniu i przekładaniu przedmiotów z miejsca na miejsce.

worek nr 8

Od miesiąca wreszcie realizuję wielki plan oczyszczania i upraszczania przestrzeni. Uwalniam moje mieszkanie od zagracenia. Po kolei przeglądam pomieszczenia, szafy, pudełka i schowki, zapełniając plastikowe worki (do wyrzucenia, do oddania, do sprzedania, do zastanowienia się). Wyrzuciłam już dziewięć sześćdziesięciolitrowych worków, dwa worki rzeczy rozdałam a jeden czeka na wyprzedanie na allegro.

Z każdym kolejnym workiem łatwiej mi pokonać sentymentalny paraliż i decydować, że czegoś nie potrzebuję. Udało mi się pozbyć nawet starych dzienników, notatek ze studiów (po ilu latach!) i magnetofonowych kaset. To dopiero początek.

Im mniej rzeczy tym lżejsza się czuję – zwolennicy “declutteringu” (od-gracania nie kłamią opowiadając o powiązaniu przestrzeni zewnętrznej z naszym wnętrzem. Nowa wspaniała przestrzeń = nowa świeżość samopoczucia.

Dlaczego właściwie nie lubię zmywać naczyń? Czy mycie naczyń jest nieprzyjemne?

dwa piętra kubków

Thich Nhat Hanh, “Cud uważności”

Są dwa sposoby zmywania. Pierwszy – to zmywanie naczyń, po to by je umyć i drugi – by je zmywać.
Kiedy zmywamy i myślimy o herbacie, która na nas czeka – to śpieszymy się, żeby sprzątnąć naczynia, tak jak gdyby nam przeszkadzały. Wtedy nie można powiedzieć, że “zmywamy dla zmywania”. Co więcej, nie żyjemy w chwili, w której to wykonujemy. Właściwie jesteśmy zupełnie niezdolni do tego by stojąc przy zlewie urzeczywistniać cud życia. Jeśli nie umiemy zmywać naczyń, to wszystko wskazuje, że również nie będziemy umieli pić herbaty. Podczas picia będziemy myśleli o innych rzeczach, ledwie zdając sobie sprawę, że trzymamy w rękach filiżankę. W ten sposób będziemy wsysani w przyszłość, niezdolni do prawdziwego przeżycia nawet jednej minuty.

Jeżeli zmywając koncentruję się na odczuciach, dotyku ciepłej wody i przestaję wybiegać w przyszłość, to zmywanie staje się przyjemne.

Zbyt rzadko mówimy sobie i innym małe codzienne miłe rzeczy.

Todd Falkowsky - something nice

Rozlepianie angielskiej wersji nie miałoby sensu, więc wykombinowałam swoją własną. Za dwudziestym drugim razem pracochłonnie kaligrafowane literki wreszcie ułożyły mi się w równe serce.
Skanowanie, kolorowy papier, drukowanie, nożyczki, dwustronna taśma, rach-ciach i zestaw do nocnego plakatowania gotowy.

Teraz pozostaje tylko przyjemność podglądania ludzkich reakcji.

moje "powiedz coś miłego" - pocięte, pozaginame i podklejone taśmą...

“powiedz coś miłego” wśród innych ogłoszeń

Wydrukuj sobie ogłoszenie: powiedzcosmilego.pdf

.

Niedawno mój znajomy podesłał mi linka do “miłego dnia” z Wrocławia.

.

Nieraz próbowałam zaplanować narysowanie gryzmoła, ale nigdy nie wychodziły tak fajne jak te rysowane bezwiednie. Każdy ma swój styl bazgraniny: esy-floresy, motywy roślinne, geometria, twarze (Te same zarysy i kontury uzupełnione zupełnie od siebie różnymi bazgrołami w internetowym projekcie gryzmoły: www.thescribbleproject.com).

Mnie najbardziej cieszy gryzmolenie powtarzalnych kształtów. Spirale, wrzeciona, najchętniej obrysowywane wokół zagięć papieru albo herbacianych plam. Prawdziwe gryzmolenie powinno być  automatyczne i wytyczane przypadkiem. Kiedy ręka zacznie rysować sama, ciesząc się zawiłością kształtów albo kolorami długopisów i kredek, wtedy w rysunki wkradnie się nasza nieświadomość i może odkryjemy własną spiralę liczb pierwszych Ulama

moje bazgroły

bazgranina Stanisława Ulama

spirala liczb pierwszych Ulama

Matematyk Stanisław Ulam bazgrolił na skrawku papieru podczas jakiegoś spotkania w 1963. Wypisywał kolejne liczby ułożone jakby spiralnie na kwadratowej tablicy zaczynając od jedynki w centrum (tak jak na rysunku “bazgranina Stanisława Ulama”). A potem otoczył kółkami liczby pierwsze. Okazało się, że liczby pierwsze układają się na przekątnych. Testy statystyczne potwierdziły tą przypadkowo odkrytą prawidłowość.

Spirala Ulama w encyklopedii matematyki

Ich zapach wyzwala we mnie nastrój towarzyszący siedzeniu przy olbrzymiej kawie “mleczna grande” w nieistniejącej od blisko dziesięciu lat Cafe Herzog. Zapachy są guzikami, które przywołują wspomnienia w sposób automatyczny i wszechogarniający. Zapachowe wehikuły błyskawicznie przenoszą nas w emocje najbardziej odległych czasów i  miejsc.

kadzidła coffee baieido

Kōdō – droga kadzideł to tradycyjna japońska sztuka, nieco starsza od bardziej znanej Chadō czyli drogi/ ceremonii herbaty. Legenda mówi, że tradycję tą zapoczątkował kawałek drewna wyrzucony na brzeg wyspy Awaji w 595 r. Po wrzuceniu go do paleniska okazało się, że różni się od innych kawałków i wydziela dym o cudownym zapachu.

Podczas ceremonii Kōdō, która ma swoje ścisłe reguły i estetykę, kadzidła palone są w ceramicznych czarkach wypełnionych popiołem, na którym mistrz kreśli geometryczny wzór.  Uczestnicywdychają woń kawałeczków drewna spalanych przez mistrza, zapamiętują je  i uczą się rozróżniać, aby potem odgadywać samodzielnie nazwy zapachów lub rozpoznować ten sam zapach pojawiający się w różnych kompozycjach. Odpowiedzi wszystkich uczestników gry w zapachy zapisywane są przez kaligrafa na zwoju papieru, który później zabiera ze sobą zwycięzca.  S ł u c h a n i e zapachów to sedno Kōdō. Uczestnicy nie mają ‘wąchać’ kadzideł (japoński czasownik ‘kagu’), ale raczej ich ‘słuchać’ (‘kiku’); otworzywszy nie nosy, lecz serce i duszę.

Rzeczywiście zapachowe skojarzenia są osadzone w ‘sercu’ i krańcowo osobiste, co znakomicie uwidaczniają opisy na perfumiarskich forach i blogach. Jakich to odmiennych nut i niuansów nie wyczuwają  ludzie w tych samych perfumach i jak różnią się ich emocje.
Ja do tej pory tęsknię za zapachem nieprodukowanych już perfum Kenzo Jungle Tigre, w których wyczuwałam… kojący aromat szamponu jajecznego teleportujący mnie do zamierzchłych czasów dzieciństwa.

Instrukcje do ceremonii Kodo w języku angielskim wraz ze zdjęciami

Nauka przygotowania czarki na kadzidła i popiołu – filmik youtube

W każdym razie wykombinowałam sposób na oszukanie czasopożeraczy. Zaczęłam słuchać podczas porządkowania. Ciekawych radiowych audycji (podcasty radia TOKFM, podcasty Polskiego Radia), audiobooków, podcastów.

Myję podłogę i słucham książki. A właściwie słucham książki i przy okazji myję podłogę.

hawajski wieloryb

Ostatnio zamiast książek i radia miałam Ocean Spokojny. Hawajskie wieloryby humbaki śpiewają na żywo na stronie www.whalesong.net.

Dźwięki transmituje podwodny mikrofon zanurzony w wodach Oceanu Spokojnego w pobliżu wyspy Maui Archipelagu Hawajskiego. Pieśni wielorybów przypominają mi wszystko: od dziecięcego płaczu począwszy, przez buczenie krowy, mruczenie, gruchanie, aż do gwizdania i… jednocześnie nie są ani trochę podobne do żadnych lądowych odgłosów. Najbardziej lubię kiedy humbaki śpiewają takie cichsze i spokojniejsze szemrząco-gruchające piosenki.

Ps. wielorybów możesz słuchać przez darmowy program open-source VLC media player do pobrania ze strony producenta

pisklę pustułki

Pustułki dochowały się potomstwa w postaci dwóch drących się w niebogłosy wiecznie głodnych brzydkich piskląt.

Oto jedno z nich.