Minaris

17

noreply@blogger.com (Jane Conelly) — Fri, 16 Jun 2017 16:09:00 +0000

Evin czuł się zmęczony. Czuł też, że jego wierzchowiec więcej już nie wytrzyma. Odkąd ponad trzy godziny wcześniej chłopak rozstał się z karawaną, z którą podróżował z Pustyni bez przerwy na odpoczynek podążał na północ. Chciał jak najszybciej dostać się do domu, ale w tej chwili marzył tylko o tym, by wreszcie zeskoczyć z grzbietu wierzchowca i położyć się do łóżka. Na szczęście zza zakrętu wyłoniła się wreszcie karczma. Evin odetchnął z ulgą. Był już całkiem niedaleko domu. Mógłby jeszcze tej nocy tam dotrzeć, ale wiedział, że i jemu i szczególnie wierzchowcowi należy się porządny odpoczynek. Wolał też nie ryzykować. Nie dość, że był bardzo zmęczony, a jego koń ledwie trzymał się na nogach, to jeszcze po gęstej, zmrożonej, zasypanej śniegiem i ciemnej puszczy dzielącej karczmę od Inmaru czaiły się nieustannie wiecznie wygłodniałe śnieżaki. Evin od ostatniego razu nie chciał mieć już z nimi nigdy do czynienia. Dla chłopaka był to o jeden raz za dużo.

W końcu Evin dotarł do gospody. Z cichym jękiem zeskoczył z konia i poprowadził go do stajni. Tam wytarł go słomą z potu i wyczesał. Potem dał mu jeść i ruszył do gospody. Kidy sięgał do klamki od drzwi prowadzących do gospody, ktoś złapał go za ramię.

- Evin! Nareszcie!- chłopak rozpoznał głos swojego młodszego brata.

- Gerat? Co ty tu robisz?- zapytał zaskoczony.

- Nocujemy tu od kilku dni…- młodszy chłopiec zaczął tłumaczyć, ale Evin przerwał mu:- Nocujecie? Kto?-

- No ja, Sheila, Daphne i Mell…- odpowiedział Gerat.

- Co? Ale dlaczego?- przerwał mu znów straszy brat.

- Jakbyś był przez chwilę cicho i mi nie przerywał, to bym ci od razu wyjaśnił wszystko i dowiedziałbyś się wcześniej!- zawołał Gerat lekko poirytowany. Evin pokiwał głową. Gerat, zanim zaczął opowiadać, rozejrzał się najpierw, by sprawdzić, czy nikt nie czai się w pobliżu. Wiedział, że jeśli ktokolwiek inny oprócz jego brata usłyszy, to co ma zamiar powiedzieć, mogłoby to doprowadzić do śmierci ich wszystkich…

W końcu chłopak przeszedł do wyjaśnień. Opowiedział bratu, jak udał się na polowanie i jak uniknął niebezpiecznego spotkania ze śnieżakiem. Opowiedział tym, że kiedy wracał do domu spotkał Sheilę i dziewczynki, o tym, co mówiła starsza siostra o pożarze i o tym, że ich dom spłonął i nie są pewni, co dzieje się z pozostałą częścią rodziny.

- To wszystko sprawka Bryana!- zakończył Gerat.- Kiedy ruszyliśmy do tej gospody, ścigał nas jakiś czas, ale ukryliśmy się i nie udało mu się nas znaleźć.-

Evin przez dłuższą chwilę patrzył na Gerata. Czuł, że zaczyna ogarniać go panika. To wszystko stało się przez niego! Wszystko, co się stało, to jego wina!

- Jadę tam!- zawołał. Nie ważne były już dla niego śnieżaki, ciemności i zmęczenie. Chciał jak najszybciej stanąć twarzą w twarz z Bryanem. Zanim jednak chłopak cokolwiek zrobił, Gerat złapał go za rękę.

- Evin! Nie wydaje mi się, żebyś teraz się gdziekolwiek ruszał! Powinieneś zostać tutaj na noc! Przecież widzę, że ledwie stoisz na nogach! Zaraz przewrócisz się tu na twarz! I że o śnieżakach nie wspomnę!- mówił racjonalnie, jednak Evin nie chciał go słuchać.

- Muszę dowiedzieć się, co z rodzicami!- zawołał.

- Dowiesz się jutro! Porozmawiaj przynajmniej z Sheilą! Nie wiem… cokolwiek!- prosił młodszy chłopak. Evin westchnął.- No dobrze.- obaj bracia weszli do gospody. Ogarnęły ich przyjemne ciepło i gwar rozmów. Evin zmrużył na chwilę oczy nieprzyzwyczajone do jasnego światła. Gerat pociągnął starszego brata za rękaw i poprowadził do stolika w głębi sali jadalnej. Kiedy obaj chłopcy podeszli do sióstr, Sheila wstała i podchodząc do Evina przytuliła się do niego. Chłopak objął siostrę.

Następnego dnia, kiedy był jeszcze wczesny ranek i ledwie zaczynało świtać, Evin szybko osiodłał swojego konia. Chciał jak najszybciej dotrzeć do Inmaru i jeszcze tego samego dnia wrócić do karczmy. Evin wskoczył na konia i popędził go w stronę północy. Koń pognał galopem przed siebie.

Po prawie dwóch godzinach Evin zsiadł z konia i biegł obok niego, by dać zwierzakowi trochę odpocząć od dźwigania jego ciężaru. Po jakimś czasie Evin znów wdrapał się na grzbiet konia. W końcu, kiedy wreszcie dotarł do Inmaru było już prawie południe.

Evin naciągnął bandanę na twarz, by nikt go nie rozpoznał. Rozejrzał się. Życie w miasteczku toczyło się normalnie, jakby nigdy nic się nie stało. Chłopak skierował się w stronę, gdzie kiedyś stał jego dom, a teraz leżała tylko kupa spalonych belek i wznosiły się na wpół zwęglone ściany, częściowo przykryte już śniegiem.

Kiedy Evin dotarł na miejsce, zeskoczył z konia i ruszył między spopielałe ściany, które w czasie pożaru nie spaliły się całkowicie. Wewnątrz domu wszystko było doszczętnie spalone. Wszystkie meble, ubrania, żywność. Nic nie ocalało. W końcu wzrok chłopaka padł na dwa spopielałe kształty przypominające ludzkie ciała. Evin poczuł, jak nogi się pod nim załamują. Padł na kolana obok ciał zaciskając mocno pięści, tak, że aż pobielały mu knykcie, a paznokcie wbiły się w skórę dłoni. Przez kilka chwil czuł, że nie ma siły się ruszyć, że zaraz padnie na twarz i się już nie podniesie. Przytłoczony wyrzutami sumienia i poczuciem winy chciał położyć się obok rodziców i również umrzeć. W końcu po kilku dłuższych chwilach podniósł się z ziemi. Musiał jeszcze znaleźć starszego brata i jego rodzinę.

Evin ruszył dalej w głąb spalonego domu. Patrzył uważnie po wszystkich kątach modląc się w duchu, by nie znaleźć kolejnych zwęglonych ciał. Idąc wśród na wpół spalonych pokoi prawie się przewrócił zahaczając o coś nogą. Kiedy odzyskał równowagę, odwrócił się, by sprawdzić, co to takiego było. Serce podskoczyło mu do gardła i w ostatniej chwili zasłonił mocno usta dłońmi, by nie krzyczeć na cały głos, choć z rozpaczy właśnie to chciał robić. Krzyczeć i krzyczeć. Evin patrzył z przerażeniem na spalone ciało swojego brata. Po chwili w drugim końcu pokoju dostrzegł jego żonę. Chłopak czuł, jak pod powiekami wzbierają mu łzy i zaczynają płynąć po jego policzkach. W końcu jego wzrok padł na miejsce, gdzie stała kołyska jego bratanicy. W spopielonym, przewróconym łóżeczku dostrzegł zwęglone, małe ciałko.

Tego było już dla Evina za wiele. Chłopak powoli osunął się na kolana i ukrywając twarz w dłoniach dał upust łzom. Czuł się całkowicie bezsilny, czuł, że zawiódł wszystkich. A co najgorsze, zdawał sobie sprawę, że to właśnie on sprowadził na swoich najbliższych śmierć. Jak mógł być tak samolubny? Gdyby odpuścił tamtego dnia Bryanowi i pozwolił mu wygrać ten pojedynek, do niczego by nie doszło! Co by mu się stało, gdyby celowo przegrał? Nic by mu się nie stało! A przez to Bryan chciał się zemścić…

Nagle w umyśle chłopaka, w którym od kilkunastu chwil panował totalny chaos pojawiła się jedna wyraźna myśl. A co z Mią? Młody nic o niej nie mówił…-

W pewnej chwili Evin usłyszał jakiś hałas i czyjeś głosy. Otarł szybko łzy, nasunął bandanę na twarz i pobiegł po swojego konia. Razem ze zwierzęciem ukrył się wśród drzew rosnących niedaleko jego domu. Po chwili na drodze zobaczył dwie kobiety idące z targu. Obie w tym samym momencie umilkły patrząc na zwęglone belki domu Evina. W końcu jedna otworzyła usta:- Straszne. Minął już prawie tydzień. Ktoś powinien się tym zająć…- mówiła. Druga pokiwała głową.

- Słyszałam, że ten pożar nie był przypadkowy…- powiedziała konspiracyjnym tonem.

- Co ty opowiadasz?- zdziwiła się pierwsza.

- Tak. I podobno ma to związek z tym, że córka garncarza zniknęła z domu…- dodała druga pewnym głosem.

- Podobno zamieszkała w domu Oświeconego Larsa. Na targu ludzie mówią, że na wiosnę ona i jego syn mają brać ślub…- Evin nie słyszał, co kobieta mówiła dalej. Uznał, że dość się nasłuchał. Musiał teraz wrócić do gospody, do reszty rodzeństwa.

Całą podróż w stronę gospody Evin przebył jak w transie. Pamiętał, by co jakiś czas biec obok konia, by zwierzę odpoczęło, ale wszystko to robił automatycznie, odruchowo. Tak samo, kiedy po kilku godzinach dotarł wreszcie na miejsce i wprowadził konia do stajni, by go oporządzić. Kiedy skończył, stał przez chwilę opierając się o jego bok. Zastanawiał się, co ma powiedzieć rodzeństwu i jak ma to właściwie zrobić? Najchętniej nikomu nic by nie mówił, ale przecież muszą wiedzieć co się stało…

W końcu Evin uznał, że nie może wiecznie ukrywać się w stajni i ruszył w stronę wejścia do karczmy. Szedł powoli szukając w głowie odpowiednich słów, by przekazać bratu i siostrom straszne wieści. Kiedy wszedł do głównego pomieszczenia gospody, uderzyły w niego gwar rozmów, śmiechy i ogólnie wesoła atmosfera. Evin przeszedł miedzy stołami szukając wzrokiem Sheilii i pozostałych. Gdy wreszcie ich odnalazł i podszedł do stolika, otworzył usta, by coś powiedzieć, jednak słowa zamarły mu na wargach.

Sheila wbiła spojrzenie w barta. Chłopak był bardzo blady, a wyraz jego twarzy informował wyraźnie, że Evin nie przynosi dobrych wiadomości, a wręcz przeciwnie.

- Evin?- odezwała się powoli wstając, jednak zanim o cokolwiek zapytała, chłopak już kręcił głową. Sheila opadła z powrotem na krzesło. Od razu domyśliła się, co chciał przekazać im Evin. Jeszcze raz na niego popatrzyła, ale chłopak znów pokręcił głową. Po chwili usiadł obok siostry i odetchnął głęboko.

- Jutro rano, jeszcze przed wschodem słońca, tak jak dzisiaj jadę do Inmaru.- zaczął.- W tym czasie wy…- wskazał na rodzeństwo rozglądając się po pomieszczeniu.- Wy musicie dołączyć się do jakiejś karawany i udać się na południe do Librey. Jayan powinien tam jeszcze być. Miał nas odwiedzić, ale znając go, pewnie jest jeszcze w domu i będzie tam jakiś czas…-

- Nie!- przerwał starszemu bratu Gerat.- Jadę z tobą do Inmaru!- zawołał. Evin pokręcił głową.

- Nigdzie ze mną nie jedziesz!- powiedział stanowczo.- Dość już się narażałeś i wystarczająco zrobiłeś. Teraz masz za zadanie zabrać siostry do bezpiecznego miejsca!- polecił.

- A co z tobą? Jak Bryan cie dopadnie, będziesz potrzebował pomocy!- spierał się dalej Gerat.

- Właśnie jadę tam po to, żeby się z nim spotkać! I nie będziemy o tym dyskutowali. Wszyscy czworo jedziecie jak najszybciej do Librey. Koniec rozmowy!- zakomenderował Evin.

***

O jejku, ale mi szybko zleciały te dwa tygodnie, prawie przegapiłabym opublikowanie rozdziału… Dzięki jeszcze raz Cereal ;-)

I bardzo szybko mi zleciało w ogóle publikowanie tej części, ale może to dlatego, ze jest dość krótka, ale przynajmniej kończę powoli już sesje i wreszcie się zabiorę porządnie za kolejną ;-)

Już nie mogę się doczekać czytania Waszych komentarzy ;-)

Jane L. C.

16

noreply@blogger.com (Jane Conelly) — Fri, 02 Jun 2017 23:30:00 +0000

Mia stała w oknie na drugim piętrze w domu rodziców Bryana. Robiła tak codziennie, odkąd ojciec chłopaka zabronił jej wychodzić z domu. Dzień w dzień stała w oknie i wpatrywała się w południową drogę z nadzieją, że pewnego dnia zobaczy idącego w stronę miasta Evina. Ukochany dziewczyny wciąż jednak nie pojawiał się.

Dziewczyna otarła samotną łzę spływającą po jej bladym, prawym policzku. Do tej pory nie przypuszczała, że Bryan może być taki okrutny. Siłą zaciągnął ją do swojego domu, pod groźbą śmierci zabronił jej rodzicom jakichkolwiek interwencji… a co najgorsze, nawet nie chciała myśleć, co spotkało rodzinę Evina. Od tamtego pożaru Mia nie widziała nikogo, nie miała od nikogo żadnej wiadomości…

Nagle drzwi do pokoju otworzyły się gwałtownie i stanęła w nich matka Bryana z tacą w rękach, na której ustawiony był półmisek z parującą zupą i kilka kromek chleba.

Mia zacisnęła zęby patrząc, jak starsza kobieta kładzie tacę na stole.

- Przyniosłam ci obiad.- powiedziała, jakby Mia tego nie zauważyła.

- Nie jestem głodna.- odparła dziewczyna odwracając się z powrotem do okna. Matka Bryana popatrzyła na nią z westchnieniem.- Od kilku dni żywisz się samym chlebem. Okropnie schudłaś. Chcesz się zagłodzić na śmierć?-

- Lepsza śmierć głodowa, niż całe życie z tym potworem, twoim synem!- zawołała Mia nawet nie patrząc na matkę Bryana. Starsza kobieta nic nie powiedziała, tylko zamknęła drzwi wychodząc z pokoju. Dziewczyna wróciła do wyglądania przez okno. W końcu po jakimś czasie sięgnęła po jedną z kromek ustawionych na tacy.

Nagle ogarnęły ja dziwne myśli. A co jeśli Evin już nigdy nie wróci? Co jeśli zginął na trakcie? Przecież lasy Fortess są bardzo niebezpieczne! Zwłaszcza o tej porze roku… A co jeśli już nigdy go nie zobaczy? Mia z trudem odsunęła te myśli od siebie. Nie mogła tak myśleć, Evin na pewno niedługo wróci!

Wyglądając przez okno Mia postanowiła. Wytrzyma jeszcze dwa, góra trzy tygodnie. Jeśli do tego czasu nie pojawi się Evin, sama zacznie działać. Gdyby tylko za ten czas udało jej się dowiedzieć, co u jej rodziców i co stało się z rodziną Evina. Niestety, Bryan zabronił jej kontaktować się z kimkolwiek znajomym…

Odkąd zniknął Evin, Bryan robił co chciał. Kiedy jej ukochany wyruszył w podróż, następnego dnia Bryan przyszedł do niej i oznajmił, że już więcej dziewczyna nie zobaczy Evina i że od tej chwili będzie mieszkała u niego. A co najgorsze Bryan wszystko zaplanował i za miesiąc mieli wziąć ślub! Mia nie chciała, by kiedykolwiek do tego doszło! Klika razy próbowała nawet uciec, ale w końcu rodzice Bryana zaczęli zamykać ja pod kluczem w pokoju. Dziewczynie nie pozostawało nic innego, jak czekać, aż pewnego dnia powróci Evin i uwolni ją z więzienia.

W pewnej chwili w drzwiach od pokoju zazgrzytał klucz i do środka wszedł Bryan. Na jego twarzy gościł szeroki uśmiech, który zniknął w jednej chwili, kiedy chłopak zobaczył wciąż pełną miskę zimnej już zupy i trochę nadgryzioną kromkę chleba. Milczał przez dłuższą chwilę zaciskając pięści z wściekłości. Mia patrzyła na niego uważnie. Spodziewała się, że chłopak w porywie złości uderzy ją, bo kilka razy już prawie do tego doszło, jednak Bryan zmusił się do uśmiechu. Podszedł do Mii i chwycił ją za dłonie.

- Zgadnij, gdzie byłem.- powiedział, a Mia mimowolnie uniosła brwi do góry.- Byłem odwiedzić twoich rodziców…- zanim dokończył zdanie, dziewczyna wyszarpnęła swoje dłonie z jego.

- Spokojnie.- syknął Bryan i znów chwycił jej dłonie, tym razem mocniej.- U nich wszystko w porządku. Są szczęśliwi, że niedługo się pobierzemy.- Mia uśmiechnęła się nieznacznie, bez cienia radości. Domyślała się, jak bardzo są raczej nieszczęśliwi… Mogła się tylko modlić, by Bryan nic nie zrobił jej rodzicom. Od jakiegoś czasu zastanawiała się też, jak długo Bryan ma zamiar ciągnąć to wszystko. Wiedziała, że w końcu chłopakowi znudzi się to. Kiedy tylko Evin to wszystko zobaczy. Przecież Bryanowi chodzi tylko o zemstę na nim. Za co?- pytała się w myślach dziewczyna.- Za to, że Evin wygrał z nim jakiś jeden głupi pojedynek?

Bryan pochylił się, by pocałować Mię w usta, jednak ona odwróciła się tak, że chłopak zamiast w usta pocałował ją w policzek. Dziewczyna widziała, że takim zachowaniem naraża wszystkich swoich bliskich i siebie również, nie chciała jednak by Bryan ją całował, by jej dotykał, by w ogóle na nią patrzył. Czuła do niego niechęć i odrazę. Nienawidziła go. Miała ochotę uderzyć Bryana, ale wiedziała, że byłoby to już zdecydowanie za wiele i mogłoby się to bardzo źle skończyć…

Chłopak nic nie mówiąc wyszedł z pokoju i zamknął za sobą z hukiem drzwi na klucz. Mia przełknęła łzy. Już dawno przysięgła sobie, że póki siedzi zamknięta w domu Bryana, ani chłopak, ani jego rodzina nie zobaczą jej łez i nie zobaczą, jak bardzo się boi. Zacisnęła zęby. Nie da im tej satysfakcji.

Kiedy Bryan zszedł po schodach na pierwsze piętro, z całej siły uderzył pięścią w drzwi. Z sąsiedniego pokoju wyszła matka chłopaka i popatrzyła na swojego syna lekko zaskoczona.

- Bryan?- zapytała.- Wszystko w porządku?-

- Oczywiście, że nie!- zawołał chłopak.- Wszystko jest nie tak, jak być powinno! Dlaczego Mia nie chce być ze mną?-

- Może powinieneś dać jej trochę wolności? Pozwolić spotkać się z rodzicami?- zasugerowała kobieta. Bryan pokręcił głową.

- Nie mogę. Jeśli wypuszczę ją z domu, ucieknie!- przypomniał. Matka chłopaka wzruszyła ramionami i powiedziała:- To może wyślij kogoś z nią. Jakiegoś strażnika… nawet ja mogę z nią pójść… albo ty sam...- Bryan milczał przez chwilę. Właściwie matka miała rację. Może jak zmieni podejście, to wszystko zmieni się na lepsze? Może… ale Bryan wiedział, że mimo wszystko nic nie zmieni się na tyle dobrze, jakby chciał. Póki Evin żył i gdzieś tam był, jego wspólna przyszłość z Mią nie miała szans. Szczególnie, jeśli Evin pojawi się któregoś dnia we wsi. Wtedy wszystko legnie w gruzach… Chłopak musiał więc pozbyć się zagrożenia. Postanowił więc rozesłać po całym Inmarze szpiegów, którzy doniosą mu, jeśli Evin pojawi się w mieście. Wtedy Bryan od razu się nim zajmie. Pozbył się już jego rodziny. Pozbycie się Evina będzie tylko głupią formalnością. Zwłaszcza, że Bryan ostatnio bardzo podszkolił się we władaniu bronią, a po ostatnim pojedynku z Evinem, wiedział już, na co stać swojego przeciwnika i czego się po nim spodziewać. Za pierwszym razem dał się zaskoczyć, tym razem będzie już gotowy.

Tymczasem kilkanaście kilometrów dalej Gerat codziennie przesiadywał pod drzwiami karczmy wypatrując nadchodzącego brata. Wciąż miał nadzieję, że pewnego dnia zobaczy na drodze znajomą postać i rozpozna w niej Evina. Zamiast tego, codziennie przeżywał kolejne rozczarowanie, ale mimo to wciąż miał nadzieję, że jego starszy brat pojawi się.

Czasami przed karczmą siedziała z nim któraś z jego młodszych sióstr, częściej jednak siedział samotnie. I nieustannie czuł się winny. Wyrzucał sobie to, że nie było go tamtego ranka, by bronić swojej rodziny. Że poszedł wtedy na polowanie zamiast zostać w domu i czuwać. Nie potrafił się z tym pogodzić i nawet jeśli Sheila powtarzała, że nie jest to jego wina i że nikt nie mógł przewidzieć tego, co się stało…

***

No i jak? Co myślicie o końcowych rozdziałach? Rany, ale jestem ciekawa Waszych komentarzy! ;-)

Jane L. C.

15

noreply@blogger.com (Jane Conelly) — Fri, 19 May 2017 23:30:00 +0000

Podróż z powrotem na północ mijała Evinowi dużo szybciej i lepiej niż ta na południe. Nie przeszkadzał mu już nawet pustynny piasek.

To, co razem z Jayanem odkryli w czasie ich wędrówki z Matrycą, napawało chłopców dziwnym podnieceniem. Nie byli w stanie przestać o tym rozmawiać. To, co usłyszeli od Spavnera, było całkowitym przeciwieństwem, tego, w co do tej pory wierzyli, lub nie, co do tej pory wiedzieli i co im mówiono… nie mieściło im się to w głowach.

Evin nie mógł się już doczekać, kiedy wreszcie powie o tym Mii. Jej musiał powiedzieć, mimo, że Spavner zabronił im mówienia komukolwiek. Ona była oczywiście wyjątkiem. Może nie powiedział jej dokąd i dlaczego wyruszył w podróż, ale o tym musiał jej powiedzieć.

Kidy na chwilę przestawał myśleć i rozmawiać z Jayanem o magii, rozmyślał o rodzinie i o tym jak sobie radzą bez niego. Miał tylko nadzieję, że wszystko jest w jak najlepszym porządku. Zastanawiał się też co u Bryana, przecież mieli ze sobą niedokończone sprawy… Chłopak modlił się w duchu, by Ryan nie mścił się przez niego na Mii i jego rodzinie… Nie zniósłby myśli, że coś im się stało, przez jego własną głupotę i brawurę…

Dlatego właśnie tak pędził w stronę domu. Chciał się tam znaleźć jak najszybciej. Zobaczyć znów Mię, małą Kristy, pomóc w czymś matce… Przecież obiecał jej, że obniży trochę sznury do wieszania wypranych ubrań, by starszej kobiecie łatwiej było do nich dosięgnąć. Chciał pomóc ojcu i bratu w tartaku… Wreszcie był wolny, więc mógł pędzić na spotkanie z ukochanymi, którzy na pewno zastanawiali się teraz, co się z nim właściwie dzieje?

- Hej!- zawołał Jayan.- Co tak pędzisz? Przecież dom nigdzie ci nie ucieknie!- zauważył. Evin uśmiechnął się do przyjaciela.

- Wiem, ale i tak chcę już tam być.- przyznał.

- W porządku, rozumiem, też już chciałbym tam być… to znaczy w moim domu…- Jayan westchnął.

- Więc jednak nie wybierasz się ze mną do Fortess?- zapytał lekko zawiedziony Evin. Jayan uśmiechnął się.

-Tego nie powiedziałem. Po prostu parę dni posiedzę w domu i potem wyruszę z jakąś karawaną na północ.- poinformował o swoich zamiarach.- Wiesz, matka się wścieknie, jak przyjadę do domu tylko po to, żeby powiedzieć, że jadę dalej… Muszę tam trochę posiedzieć, a poza tym, muszę jeszcze załatwić do końca i jak należy całą tą sprawę z tym cholernym ślubem.- Evin pokiwał głową.

- No dobrze.- powiedział.- Będziemy na ciebie czekać w Inmarze.- Evin nie mógł sie powstrzymać i dodał:- Kto wie, może przyjedziesz ze swoją żoną?-

- Wolałbym nie.- Jayan popatrzył krzywo na przyjaciela.- I to wcale nie jest śmieszne.- dodał. Evin wzruszył ramionami.

- Dla mnie jest i to nawet bardzo.- przyznał.

- Ale dla mnie nie! Już o tym rozmawialiśmy! Jak ożenię się z jakąś panną z Pustyni, to na zawsze tam utknę!- zauważył Jayan.

- No… a jak ożenisz się z panną z Fortess, to na zawsze utkniesz w Fortess... Tak samo jakbyś znalazł sobie jakąś w Dungeonie, czy Kanionie.- stwierdził Evin.

- To nie to samo. Dungeon, Fortess, Kanion… zawsze to jakaś odmiana od Pustyni.- tym razem Jayan wzruszył ramionami.

- Może masz rację.- mruknął Evin. Nie miał zamiaru wszczynać niepotrzebnej kłótni z przyjacielem, zwłaszcza, że niedługo mieli się rozstać i to na bliżej nieokreślony czas, biorąc pod uwagę sytuację, w jakiej znalazł się Jayan…

Evin westchnął. Mimo, że cała podróż mijała mu wcześniej bardzo szybko, teraz, Kidy otoczył uch pustynny, monotonny krajobraz znów zaczęło mu się okropnie dłużyć. Denerwowało go nieustanie prażące słońce, zimne noce i piasek, który był wszędzie, nawet unosił się w nieruchomym powietrzu.

Chłopak zakaszlał i rozejrzał się w poszukiwaniu jakiejś oazy, w której on i Jayan i ich wierzchowce mogliby ukryć się przed palącym słońcem południa. Po chwili w oddali zauważył kilka drzewek. Wskazał na nie ręką.

- Zatrzymajmy się tam. Południe się zbliża.- powiedział do przyjaciela. Jayan pokiwał głową.- Może być.- zgodził się obserwując przez chwilę skupisko drzewek widniejące na horyzoncie.

Po kilku minutach nieśpiesznego truchtu konie wreszcie dotarły do niewielkiej oazy. Cienia było w niej wystarczająco dużo dla ludzi i zwierząt. Jeziorko wśród drzewek też było niewielkie, ale przyjaciele bez problemu uzupełnili zapasy wody.

Evin opadł na trawę porastającą brzegi jeziora. Położył się na plecach wpatrując w rozłożyste korony drzew. Oczy go bolały i coraz bardziej ogarniała go senność. Skrzyżował ręce pod głową i zamknął powieki. Było mu niezwykle dobrze leżąc sobie w cieniu i o nic się nie martwiąc.

Z przyjemnej drzemki wyrwał Evina koń, który postanowił parsknąć prosto w twarz swojego właściciela. Chłopak zerwał się do pozycji siedzącej i rozejrzał wokoło siebie lekko zdezorientowany.

- Co?- zapytał.- Co jest? Co się dzieje? Jak długo spałem?- zaczął zadawać pytania.

- Obstawiam, że ledwie kilkanaście minut…- mruknął Jayan, który z przymrużonymi powiekami opierał się głową o pień jednego z drzew. Evin otarł twarz z parsków swojego wierzchowca i znów położył się na trawie. Słońce wciąż stało w zenicie i paliło niemiłosiernie, wiec bez przeszkód mógł jeszcze przez pół godziny drzemać.

- Tylko mnie nie obudź za pięć minut.- zwrócił się do konia i zamknął oczy. Tym razem jednak nie spał. Nie mógł już zasnąć. Jego myśli znów skierowały się w stronę Mii, Bryana i domu. Znów zaczął myśleć o tym, że w Fortess zostawił ważne, niedokończone sprawy. Jego świetny humor w jednej chwili rozwiał się na dobre i chłopak znów się nachmurzył. Nie lubił Myślec o tym, co nie napawało go dumą, jak każdy inny. Chłopak wiedział, że podjęcie decyzji o pomocy Mossowi i Staremu Timowi mimo wszystko nie była dobra. Powinien zostać w Inmarze i zakończyć te całą awanturę z Bryanem, albo mógł po prostu wyruszyć trochę później. Dwa dni opóźnienia chyba nie sprawiłyby żadnego kłopotu…

W końcu wstał i podszedł do swoich rzeczy i wyciągnąwszy miecz zaczął go ostrzyć. Przez swoje myśli i uczucia, jakie go przez nie ogarniały robił to coraz szybciej i zacieklej.

- Może ja się nie znam, ale myślę, że jest już wystarczająco ostry.- zauważył Jayan, który od kilku chwil obserwował przyjaciela. Evin wyrwany z zamyślenia przyjrzał się swojemu orężowi, jakby właśnie odkrył, co przed chwilą robił. Jayan podszedł do chłopaka i usiadł obok niego.

- Co jest?- zapytał.- Cały czas o niej myślisz?- Evin pokiwał głową.- Tak.- westchnął.- Pewnie już pytałem, ale miałeś kiedyś wrażenie, jakby pod twoją nieobecność w domu działo się coś bardzo złego?- Jayan wzruszył ramionami.

- Nie pamiętam, ale raczej nigdy tak nie miałem.- przyznał.- A co? Dlaczego pytasz?-

- Bo ja mam tak cały czas… odkąd wyruszyłem z Inmaru.- powiedział Evin. Jayan patrzył na niego w milczeniu przez dłuższą chwilę.

- W takim razie nie rozumiem, dlaczego jeszcze tu siedzimy.- powiedział w końcu.- Zbieramy się i jedziemy do domu!- dodał wstając. Evin również wstał i obaj przyjaciele zwinąwszy swoje prowizoryczne obozowisko ruszyli szybko w stronę północy.

Rozstali się wczesnym rankiem, kilka dni później. Jayan nieśpiesznie ruszył w stronę wiosek Pustyni, a Evin galopem popędził dalej na północ. Chciał jak najszybciej być już w domu, ale wiedział, że jego powrót zależy od tego, kiedy przyłączy się do jakiejś karawany. Musiał to zrobić. Samodzielnie nie miał szans przebyć długiego, niebezpiecznego szlaku.

***

Nasza wyprawa i wyprawa Evina powoli dobiega końca, jak się z tym czujecie? Ja już się nie mogę doczekać, kiedy opublikuję całą resztę i nie mogę się doczekać Waszej reakcji! Naprawdę, jestem niesamowicie ciekawa, jak to wszystko odbierzecie i odbieracie ;-)

Czasem chciałabym się poczuć, jak czytelnik tej historii, który nie wie, jak wszystko się skończy… ciekawe jak to jest być w takiej niewiedzy (oczywiście, chodzi mi o tą moją historię, a nie ogólnie, czytam książki i wiem, jak to jest nie znać zakończenia i chcieć jak najszybciej móc przeczytać całość, ale właśnie chodzi mi tu o moją historię, którą mam całą od początku do końca w głowie ;-) ).

Podzielcie się waszymi przemyśleniami i odczuciami w komentarzach!

Jane L. C.

14

noreply@blogger.com (Jane Conelly) — Fri, 05 May 2017 19:30:00 +0000

Gerat wstał wcześnie rano, kiedy było jeszcze ciemno. Evina nie było już od ponad dwóch miesięcy i chłopiec przyzwyczaił się już do trybu życia, jaki obrał po wyjeździe starszego brata. Kiedy Evin opuścił Fortess, Gerat zaczął codziennie rano chodzić do lasu na polowanie i by ćwiczyć się w walce. Dokładnie tak samo, jak robił to jego brat.

Mimo, że Gerat nie był jeszcze tak dobry jak Evin, z czego dobrze zdawał sobie sprawę, udawało mu się już nie raz złowić konkretną zwierzynę, a czasem nawet wystarczająco dużo, by podarować coś Mii.

Dzięki codziennym ćwiczeniom i polowaniom, Gerat stawał się coraz lepszy w tym, co robił. Również targowanie z Mossem i Garmanem szło mu coraz lepiej. Kidy chłopiec nie polował i nie przebywał na targu, pomagał ojcu i Brandowi, najstarszemu bratu, w pracy. Często też pomagał w domu matce, głównie w pracach, w których potrzebna była męska siła. Mimo, że miał zaledwie trzynaście lat, dzięki ćwiczeniom, polowaniom i pracy z ojcem, Gerat nabrał dużo siły i krzepy…

Jak najszybciej wykradł się z domu i zabierając sprzęt do polowania ze starej skrytki Evina, ruszył w stronę lasu. Zamrożony śnieg skrzypiał pod jego butami. Najpierw, tak jak uczył Gerta Evin, chłopak sprawdził wnyki. W trakcie tych czynności nieustannie obserwował teren wokół siebie. Schował ptaki i inne drobne zwierzęta, które złapały się w sidła do torby i zastawił nowe.

W końcu ruszył na konkretne polowanie. Wrócił po swoich śladach w stronę ścieżki, którą przyszedł z miasta. Widział tam nieduże stadko małych sarenek i miał nadzieję, że uda mu się którą upolować… Wyjął strzałę z kołczanu i nałożył ją na cięciwę łuku. Nie naciągnął jednak. Jeśli podejdzie wystarczająco cicho i nie spłoszy swoich ofiar, będzie miał dużo czasu, by spokojnie wycelować i napiąć łuk.

Nie śpieszył się. Matka wstanie najwyżej za półtorej godziny, a na targ sprzedawcy i kupcy zaczną schodzić się dopiero za dwie godziny… Miał więc sporo czasu.

Wreszcie dotarł na miejsce. Sarenki, mimo, że przemieściły się dalej, nie odeszły zbyt daleko. Zwierzęta grzebały racicami w śniegu, szukając pożywienia. Gerat uśmiechnął się do siebie lekko. Ofiary były całkowicie odsłonięte. Chłopiec znalazł się w idealnym miejscu, by oddać perfekcyjny strzał. Nie mógł spudłować…

Uniósł ręce napinając łuk. W tym samym czasie ocenił odległość i ustalił tor lotu pocisku. Już miał wystrzelić, gdy nagle kątem oka dostrzegł gwałtowny ruch i usłyszał głośny ryk. Skupione w jednym miejscu sarenki, rozpierzchły się na wszystkie strony lasu.

Sparaliżowany strachem Gerat stał w miejscu i nie miał odwagi się uszyć. Mimo, że jeszcze nigdy w życiu nie miał do czynienia ze śnieżnymi tygrysami, wiedział, że to właśnie jeden nich uprzedził go w ataku na bezbronne ofiary. Gerat obserwował teraz, jak potężny śnieżak zacisnął masywne szczęki na szyi jednej z sarenek i ciągnie ja w głąb lasu, znacząc swoją drogę krwią.

Przez kilka krótkich chwil w głowie Gerata gościł pomysł, by strzelić do tygrysa, jednak po chwili zrezygnował z niego. Dobrze pamiętał, co na ten temat mówił Evin. Poza tym, ledwo uszedł z życiem. Gdyby nie sarenki, to zapewne on sam byłby teraz śniadaniem śnieżaka.

Kiedy chłopiec upewnił się, że jest już bezpieczny, ruszył w stronę domu. Nie śpieszył się jednak. Nie był specjalnie zadowolony z tego, co miał w myśliwskiej torbie. Tylko kilka drobnych zwierzątek…

Z krzyków dochodzących od strony miasta zdał sobie sprawę dopiero, kiedy wyczuł w powietrzu zapach dymu i zobaczył ciemne obłoki nad bezlistnymi gałęziami drze lasu. Gerat od razu domyślił się, że stało się coś bardzo złego. Puścił się biegiem ścieżką w stronę miasta. Teraz już wyraźnie czuł swąd palonego drewna i słomy. Odróżniał także inny, dziwny i dużo gorszy zapach, ale nie potrafił określić jego źródła…

Nagle poczuł jak ktoś łapie go za ramię i gwałtownie zatrzymuje. Obejrzał się za siebie. Jego oczom ukazała się blada z przerażenia i mokra od łez twarz jego starszej siostry.

- Sheila!- zawołał.- Co ty tu robisz?-

- Nie krzycz! Ktoś nas usłyszy!- wyszeptała łamiącym się głosem. Chwyciła brata za rękę i poprowadziła w głąb lasu. Chłopiec spostrzegł, że ukryte tam były dwie jego młodsze siostry.

- Sheila? Co sie dzieje?- zapytał.- Skąd ten dym?-

- Nie wiem.- wyszeptała na próżno ocierając łzy.- Obudziłam się, kiedy usłyszałam hałas pod domem. Miałam takie dziwne wrzenie, że nie zwiastuje to nic dobrego. Obudziłam Mell i Daphne, założyłam im ciepłe ubrania i kazałam wyjść tylnymi drzwiami…- Gerat przez dłuższą chwilę patrzył w napięciu na siostrę czekając na ciąg dalszy, jednak Sheila już nic nie powiedziała wstrząsana szlochem.

- A co z rodzicami? Z Brandem? Co z…?- nie dokończył widząc, że Sheila kręci głową.

- Nie wiem, co z nimi.- z oczu dziewczyny znów popłynęły łzy.- Chciałam wrócić, kiedy ukryłam dziewczynki, ale wokół domu kręciło się mnóstwo Oświeconych. Bałam się…- przyznała. Gerat pokręcił głową.

- W porządku. Zaczekaj tu z Mell i Daphne, a ja pójdę do miasta i spróbuję dowiedzieć się, co się stało…- Sheila gwałtownie pokręciła głową.- Nie! A co jeśli cię złapią?- zapytała.

- Nie złapią.- Gerat uśmiechnął się do siostry.- Ale… w razie czego, jeśli za dwie godziny nie wrócę, idźcie na południe. Niedaleko stąd jest karczma. Ukryjecie się tam. A potem ruszycie dalej do Pustyni. Dobrze?- popatrzył pytająco na starszą siostrę. Sheila nic nie powiedziała tylko patrzyła z przerażeniem na młodszego brata.

- Sheila!- zawołał Gerat. Dziewczyna po chwili pokiwała głową.

- Dobrze. Za dwie godziny.- powtórzyła. Gerat uśmiechnął się do niej i ruszył drogą w stronę miasta.

Szedł uważnie obserwując teren wokół siebie. Pamiętał, co powiedziała wcześniej Sheila o Oświeconych. Że panoszyło się ich mnóstwo koło ich domu, a przecież mieszkali na obrzeżach Inmaru. Musiał wiec być ostrożny. Przez biały śnieg łatwo mógł przeoczyć wyznawców religii, którzy cali ubrani byli w białe szaty, które przez swój kolor stanowiły świetny kamuflaż w tej śnieżnej krainie.

Wiedział już, co było źródłem dymu… To płonął jego dom! Im bliżej był miasta, tym lepiej widział i słyszał, co sie dzieje. Gerat naciągnął bandanę na twarz i ruszy pewnym krokiem przed siebie. Wiedział, że jeśli będzie się czaił i bawił w podchody, jedyne, co mu to da, to to, że ściągnie na siebie niepotrzebną uwagę, a jeśli będzie zachowywał się swobodnie i tak, jakby cała katastrofa go nie dotyczyła, nikt nie zwróci na niego większej uwagi, niż na każdego innego mieszkańca Fortess.

Serce biło chłopcu jak oszalałe. Gerat miał wręcz wrażenie, że zaraz wyskoczy mu z piersi. Starał się jednak zachowywać spokojnie. Idąc przez tłum ludzi zebranych wokół płonących zgliszcz, widział ich przerażone, blade oblicza, zapuchnięte od płaczu twarze kobiet, sąsiadów i innych znajomych jego rodziców.

Zatrzymał się przy mężczyźnie, którego trochę znał z widzenia i zapytał:- Co tu się stało?- miał nadzieje, że nie było słychać w jego głosie tego żałosnego drżenia, które ze wszystkich sił próbował powstrzymać. Mężczyzna popatrzył na Gerata i westchnął ze smutkiem.

- Biedna rodzina. Pożar wybuchł niewiadomo kiedy i jak… Gdy przybyliśmy na ratunek, niewiele udało nam się pomóc. Ogień już tak się rozprzestrzenił, że nie byliśmy w stanie go ugasić…-

- A co z mieszkańcami?- dopytywał się Gerat. Mężczyzna pokręcił głową.

- Nie wiem. Nikt jeszcze nie wszedł do środka, by sprawdzić. Miejmy nadzieje, że tej nocy nikogo nie było w środku, albo, że udało im się jakoś uciec w las.- nieznajomy znów westchnął.- Nikomu nie życzyłbym takiej śmierci. Nawet największym wrogom…- Gerat zacisnął mocno pięści i zamrugał, żeby powstrzymać łzy. Starszy mężczyzna zerknął na niego.

- Znałeś tych ludzi?- zapytał. Chłopiec szybko pokręcił głową.- Nie.- powiedział.- Może z widzenia. Inmar to przecież małe miasto. Wszyscy się tu kojarzą. Nie wiem, kto tu mieszkał, ale tak jak powiedziałem, może znałem ich z widzenia.- mężczyzna pokiwał głową.- Tak jak ja…-

Gerat jeszcze przez kilka chwil stał i patrzył na poczerniałe deski przybudówki, w której tak często bawił się z młodszymi siostrami. Potem w końcu odwrócił się i ruszył z powrotem do lasu, gdzie ukrywała się Sheila, Mell i Daphne.

Wiedział, że nie może przewidywać samych najgorszych opcji. Rodzicom na pewno udało się uciec. Brandowi i jego rodzinie też, tylko po prostu ukrywają się gdzieś indziej. Na pewno nie zginęli w płomieniach! Nie mogli zginąć! Przecież muszą żyć! Co stałoby się z nim, Sheilą i dziewczynkami, gdyby zostali sami? Co się z nimi stanie?

Gerat zacisnął pięści. Cokolwiek stało się z resztą rodziny, on musi zaopiekować się siostrami. Właśnie tego oczekiwaliby jego rodzice w podobnej sytuacji.

- I co?- zapytała Sheila, kiedy chłopiec wreszcie dotarł do miejsca, gdzie ona i młodsze siostry ukrywały się. Gerat wzruszył ramionami.- Nikt nie wie, co się stało z pozostałymi… Większość nawet nie wie, że to my tam mieszkaliśmy…- na chwilę zapadło milczenie. Potem Gerat zadecydował:- Chodźcie. Dalej na południe, przy głównym trakcie jest karczma. Do wieczora powinniśmy do niej dotrzeć. Tam przez jakiś czas będziemy bezpieczni i przynajmniej będziemy mieć dach nad głową.-

- Dobrze.- Sheila zgodziła się. Chwyciła siostry za rączki i wszyscy razem we czwórkę ruszyli w stronę głównego traktu prowadzącego z Inmaru. Przez jakiś czas szli w milczeniu. Gerat wciąż myślał o tym, co wydarzyło sie tego ranka.

- Sheila, mówiłaś, że jak sie obudziłaś, słyszałaś hałas koło domu?- zapytał chłopak w pewnej chwili. Dziewczyna pokiwała głową.- Tak. Tak jakby ktoś krążył wokół domu, słyszałam też jakieś głosy... Gerat, czy ty myślisz, że...- nie dokończyła, bo chłopiec pokiwał głową.- Tak. Myślę, że ktoś podłożył pod dom ogień. Tylko, kto i dlaczego miałby to...- urwał nagle i zatrzmał sie gwałtownie w miejscu. Sheila i młodsze siostry popatrzyły na niego lekko zaskoczone.

W umyśle Gerata właśnie pojawiło sie rozwiązanie zagadki. Chłopiec przypomniał sobie, jak jego starszy brat, Evin opowiadał mu nie raz o Bryanie, o ich stosunkach i pojedynku, jaki mieli odbyć, przed odejsciem Evina... Czy Bryan rzeczywiście byłby zdolny do czegoś takiego? Tylko dlatego, że Evin był lepszym wojownikiem?

- Gerat?- Sheila popatrzyła pytająco na młodszego brata.- Co się stało?- chłopiec pokręcił głową i dał siostrom znak, by ruszyły dalej.

- Musimy się pośpieszyć.- powiedział. Znów jednak zatrzymał się, nasłuchując. Od strony miasta dochodziły do jego uszu dźwięki tętentu kopyt. Jeźdźców nie było jednak jeszcze widać. Gerat wolał nie ryzykować.

- Do lasu!- zawołał do sióstr.- Ukryjcie się w lesie!- Sheila popatrzyła na młodszego brata nie rozumiejąc, o co mu chodzi.

- No dalej! Ktoś nadjeżdża!- wołał Gerat. Podbiegł do siostry i chwytając za rękę pociągnął za sobą w stronę gęstwiny i cała czwórka ukryła się wśród splątanych gałązek.

- Nic nie mówcie!- polecił.- Musimy być jak najciszej!- Sheila, Mell i Daphne pokiwały głowami. Wkrótce na drodze pojawiło się czterech jeźdźców, na których czele jechał Bryan. Jego towarzyszami byli Oświeceni. Jeźdźcy zatrzymali się na środku szlaku rozglądając się na wszystkie strony. A wiec jednak miałem rację.- pomyślał Gerat.- To wszystko sprawka Bryana… Pewnie już odkryli, że mnie i moich sióstr nie było w domu, kiedy spłonął. Pewnie nas szukają…-

- Nie ruszajcie się.- mruknął chłopiec do ukrytych obok niego sióstr.- Nie zauważą nas.- Jeźdźcy jeszcze przez kilka krótkich chwil stali na środku drogi, kiedy wreszcie Bryan zawołał:- Wracamy! Nikt nie uciekł, a nawet jeśli, to widocznie nie w tym kierunku.- konni ruszyli w stronę powrotną do Inmaru.

Kiedy Gerat upewnił się, że są bezpieczni, wyprowadził siostry z ukrycia. Popatrzył w miejsce, gdzie zniknęli jeźdźcy.

- Musimy się pośpieszyć. Na razie będziemy mieć spokój, ale na pewno jeszcze tu wrócą. Chodźcie.- chwycił Mell za rękę i ruszyli drogą na południe. Sheila i Daphne poszły w ślad za nimi.

***

Właśnie dotarliśmy do tej cięższej części opowiadania i coś mam wrażenie, że po tym wszystkim, co teraz się wydarzy wszyscy mnie znienawidzą… :-/

Tutaj zaczyna się też ta część, która, wiem, że to zabrzmi strasznie, ale właśnie zaczyna się ta część, którą nawet w pewnym sensie bardzo lubię, ale może po prostu dlatego, że wiem, jak skończy się cała historia ;-)

Jake są Wasze odczucia po tym rozdziale? Co myślicie o Geracie?

Jane L. C.

13

noreply@blogger.com (Jane Conelly) — Fri, 21 Apr 2017 19:30:00 +0000

Evin gwałtownie zatrzymał swojego wierzchowca. Już kilka dni wcześniej opuścili pustynię i zagłębili się w gęsty las. Teraz chłopak pilnie obserwował teren szukając jakichkolwiek oznak ludzkiej bytności i właśnie zauważył, że jeszcze całkiem niedawno, na niewielkiej polance obozowała grupa wędrowców.

Jayan widząc, że przyjaciel zatrzymał się, popatrzył na niego i również wstrzymał swojego konia od dalszego marszu.

- Co się stało?- zapytał.

- Ktoś tu niedawno był.- mruknął Evin i zeskoczył z konia, by dokładniej zbadać teren. Jayan uczynił to samo.

Na niewielkiej polanie Evin zauważył wygniecioną trawę, którą ktoś bezskutecznie próbował podnieść z powrotem do góry, kilka połamanych gałązek, ślady na wilgotniej ziemi i inne tego typu oznaki, grupy, która na pewno jeszcze niedawno tam obozowała.

Chłopak podniósł głowę, by rozejrzeć się wokół i sprawdzić, czy ktoś nie kryje się w krzakach otaczających polanę. Tylko dzięki niesamowitemu refleksowi i spostrzegawczości uchylił się lekko w prawą stronę. Strzała minęła jego głowę dosłownie o kilka centymetrów. Ktoś chciał się popisać. Zupełnie jak Gerat…- przyszło do głowy Evinowi.

- Evin!- zawołał Jayan dobywając broni.

- Wiem…- mruknął chłopak. Trzymał już w dłoniach napięty łuk i strzałę. Posłał ją w miejsce, skąd nadleciał pocisk przeciwnika. Po chwili odrzucił jednak łuk. Nie miało sensu strzelać na oślep i marnować strzały. Wyciągnął miecz. Stanęli razem z Jayanem plecami do siebie, by móc się wzajemnie osłaniać i czekali, aż napastnik wyjdzie z ukrycia. Po chwili na polanie pojawiło się sześciu nieznajomych. Evin zacisnął dłonie na rękojeści miecza. Nieznajomi otoczyli przyjaciół. Chłopcy nie widzieli ich twarzy. Wszyscy mieli głębokie kaptury, które rzucały cienie na ich oblicza. Byli dobrze uzbrojeni, z wyjątkiem jednego, który nie miał żadnej broni i który właśnie zabrał głos:- Rzućcie broń. Na nic wam się nie przyda.- Jayan i Evin zerknęli na siebie.

- Mamy się wam poddać?- Evin wbił spojrzenie w nieznajomego.- Nie ma mowy. Jeśli macie coś do nas, załatwmy to tu i teraz. Jeśli nie, pozwólcie nam jechać dalej. Trochę nam się śpieszy. Nie mamy czasu na bezsensowne potyczki.-

- Oh, wieźmy zabijmy ich i chodźmy dalej! Nic nam nie zrobią, mamy trzykrotną przewagę!- zawołał któryś z otaczających chłopców przeciwników.

- Aż tak bardzo wierzysz w to, co mówisz?- zdziwił się Jayan.- Pozwól, że wyprowadzimy cię z błędu! Możemy walczyć!-

- Zamknij się!- w tym samym czasie rozległ się dziewczęcy głos.- Nie idziemy na północ po to, żeby zabijać niewinnych ludzi! Powinniśmy zostawić ich w spokoju i iść dalej!-

- Co wy tu właściwie robicie?- zapytał jeszcze ktoś inny zwracając się do Evina i Jayana.

- Kogo to obchodzi?- zawołał drugi kobiecy głos.

- No właśnie!- zgodził się Evin.- Co was to obchodzi? To, co tu robimy, to nasza własna sprawa! My nie pytamy was o wasze.-

- Ty głupku!- zawołał nagle ktoś jeszcze inny.- Nawet nie wiesz, do kogo się zwracasz!-

- A ty wiesz?- odciął się Jayan.- Nie? Więc jesteśmy kwita!- tamten zdenerwowany krzyknął wściekle i rzucił się do ataku. Zamachnął się mieczem znad głowy, ale Jayan bez problemu sparował jego uderzenie i przeszedł do kontry. Evin też nie próżnował. Również rzucił się do ataku. Mimo, że przeciwników było trzy razy więcej, Evinowi i Jayanowi to nie przeszkadzało. Obaj byli świetnymi wojownikami.

- Dosyć!- zawołał ten nieznajomy, który nie miał broni.- Dosyć, wy durnie! W tej chwili przestańcie!- próbował przywołać swoich towarzyszy do porządku.- Nie pomyśleliście, że może to właśnie są oni? Może to z nimi mieliśmy się spotkać?- napastnicy w jednej chwili zaprzestali ataków i wycofali się. Jayan i Evin popatrzyli na siebie niepewnie.

Nieznajomy, który zatrzymał pojedynek podszedł do nich unosząc ręce, dając przyjaciołom do zrozumienia, że nie ma złych zamiarów. Evin obserwował go uważnie. Zastanawiał się, kim takim jest, że nie nosi ze sobą żadnej broni.

- Możecie schować swój oręż. Moi przyjaciele nie będą już was atakować.- zapewnił.

- Pozwól, że nie dostosujemy się do tego.- odpowiedział Evin ze zdecydowaniem.

- No dobrze… jak wolicie. Powiedzcie nam jednak, co tu robicie? Czekamy na wędrowców z północy, może to wy?- zapytał. Evin i Jayan wymienili spojrzenia i jednocześnie wzruszyli ramionami.

- Szukamy Areny.- powiedział Jayan.

- Czekajcie!- zawołał nagle Evin.- To wy jesteście z Areny? Jesteście od tego całego… Herlega?- Jayan popatrzył z uniesionymi brwiami na przyjaciela, a nieznajomy bez broni pokiwał głową.

- Znasz ich?- zapytał mieszkaniec Pustyni. Evin pokręcił głową.

- Nie, ale Moss mówił, że możemy na nich trafić.- wyjaśnił. Nieznajomy ożywił się.

- Znasz Mossa?- zapytał, a kiedy Evin przytaknął, zawołał:- No to jesteśmy w domu! Dlaczego Mossa nie ma z wami?-

- Zatrzymały go inne sprawy.- Evin popatrzył po kolei na każdego z nieznajomych.- Możecie pokazać swoje twarze?- zaproponował. Wśród nieznajomych zapanowało ożywienie.

- Spokojnie!- zawołał do nich ten bez broni i zwrócił się do Jayana i Evina:- Bardzo proszę.- powiedział i ściągnął kaptur. Evin wstrzymał oddech. Chłopak stojący przed nim wyglądał jak człowiek, ale wcale nim nie był. Miał lekko wydłużone, trochę spiczaste uszy, a jego skóra oznaczona był niemal błękitnymi liniami, jakby nieznajomy wytatuował je sobie na ciele. Chłopak uśmiechnął się do Jayana i Evina.

- Jestem Spavner… i jestem ellesatem.- przedstawił się i obróciwszy się w stronę swoich towarzyszy przedstawił wszystkich po kolei:- Ron i Grara, elfowie, Mikks, Serba i Helson, ludzie. Jesteśmy z Areny. A wy?- popatrzył na Evina i Jayana pytająco. Chłopcy przedstawili się.- Ja jestem z Fortess, a on z Pustyni.- dodał Evin wskazując najpierw na siebie, a potem na przyjaciela.

Evin popatrzył na przyjaciela. Wyraz jego twarzy mówił sam za siebie. Właśnie cały jego świat obrócił się do góry nogami. On sam nie czuł się lepiej. Oczywiście, chłopacy słyszeli już o elfach i innych istotach tego typu, ale to tej pory uważali je za baśniowe stwory, wymyślone tylko po to, by historie były ciekawsze i bardziej niesamowite. W ogóle nie wierzyli w ich istnienie i nawet nie brali pod uwagę takich możliwości…

- Czyli Stary Tim mówił prawdę. Zawsze…- mruknął do siebie. Spavner uśmiechnął się.- Stary Tim to mądry człowiek. Świetnie zna się na magicznych istotach.-

- Ale Oświeceni…- zaczął, ale Ron, ten który pierwszy zaatakował, przerwał mu:- Oświeceni to banda tchórzy i oszustów! Wszystkie cuda jakie czynią nie są łaską Niebios, tylko zwykłą magią! Wmówili wam, że jest czymś bardzo złym, podczas, gdy jest wręcz przeciwnie!-

- Czyli krasnoludy, smoki, gobliny i inne takie istnieją?- zapytał Jayan. Mieszkańcy Areny pokiwali głowami.

- Z wyjątkiem smoków.- wtrącił Helson.- Te starożytne bestie wyginęły wiele lat temu.-

- Dobrze, dobrze!- powiedziała Mikks, ten, który proponował zabić Jayana i Evina.- Co z Matrycą? Macie ją?- zapytał. Evin pokiwał głową. Sięgnął do swojej torby i wyjął niewielki przedmiot.

- Udało mu się!- zawołały jednocześnie Grara i Serba. Spavner chwycił delikatnie Matrycę. Przedmiot pod wpływem jego dotyku zalśnił delikatnie na niebiesko.

- Co się dzieje?- zapytał Jayan. Evin wzruszył ramionami, a Spavner odpowiedział krótko:- Uaktywniłem ją.-

- Jak?- dopytywał się Jayan. Spavner uśmiechnął się.- Jestem magiem. Potrafię posługiwać się magią.-

- Dlatego nie masz żadnej broni?- domyślił się Evin.- Potrafisz walczyć i bronić się za pomocą magii.- Spavner pokiwał głową, a Evin wypytywał się dalej:- Więc, do czego wam jest potrzebna ta Matryca?- mieszkańcy Areny popatrzyli po sobie. Milczeli przez chwilę wszyscy, aż w końcu wyjaśnienia podjął Mikks:- Słyszeliście, co dzieje się w Dungeonie?- Evin i Jayan pokiwali głowami.

- Mają wojnę domową. Jakieś bunty i zamieszki.- Jayan wzruszył ramionami.

- Niby inne krainy im pomagają, ale okazuje się, że każdy interesuje się tylko sobą… Kanion już się od nich odwrócił… że niby mają swoją wojnę.- dodał Evin.

- A jak myślicie? Czemu to wszystko? Jaki jest powód?- zapytała Serba i nie czekając na odpowiedź kontynuowała:- Magiczne istoty i zwolennicy magii próbują przejąć w Dungeonie władzę!- Evin i Jayan popatrzyli na siebie.

- Co?- zawołali jednocześnie.

- A co do Kanionu…- wtrąciła Grara.- Wcale się od nich nie odwrócili. I tak. Mają inną wojnę. Z nami. A raczej mieli. Wszystko wyjaśniło się całkiem niedawno.-

- Miało dojść do rozlewu krwi, ale zdobyliśmy dość silnego sojusznika, który wpadł na lepszy pomysł, niż bezsensowna rzeź. Pojedynek jeden na jednego rozstrzygnął wszystko.- opowiedział krótko Helson.

- Jeśli wygrałby nasz przedstawiciel, Kanion miał wysłuchać prośby naszego króla o sojuszu, jeśli ich, mieli dać nam spokój, a my im. Na szczęście dla nas, że ten Zmiennik miał przyjaciela Druida, który potrafił leczyć śmiertelne rany.- dodał Ron.

- Poważnie?- zawołali znów jednocześnie Evin i Jayan. Mieszkańcy Areny pokiwali głowami.

- No dobrze…- powiedział w końcu Evin zmieniając trochę temat.- Ale wciąż nie powiedzieliście nam, po co wam ta Matryca…- zauważył. Tym razem wyjaśnienia podjął Spavner:- Jak jej sama nazwa mówi, jest magiczna. Jeśli potężny mag uwolni jej magię, będzie mógł dokonać niezwykłych rzeczy! Kimś takim właśnie jest między innymi Stary Tim. Wiem to, bo jestem jego uczniem… Wiemy jaka jest sytuacja z Oświeconymi w Dungeonie i do tego właśnie jest nam potrzebna Matryca. Potrzeba będzie dokonać na prawdę niezwykłych dzieł, by pokazać tamtejszym ludziom, jaka jest prawda…-

- Chcecie obalić rządy Oświeconych w Dungeonie?- zdziwił się Jayan.

- W każdej z krain Czterech Mocarstw Północy.- uściśliła Serba. Evin uniósł brwi lekko zaskoczony.- Musicie być bardzo pewni siebie i mieć ogromną wiarę w powodzenie, tego, co macie zamiar zrobić.- stwierdził.

- A ty, po tym, co właśnie usłyszałeś i zobaczyłeś nie masz?- zdziwił się Ron. Evin wzruszył ramionami.- Z natury jestem sceptykiem.- powiedział z lekkim uśmiechem.

- Trudno… ale zobaczysz, że nam się uda.- Spavner był większym optymistą.

- Więc… możemy dla was coś zrobić? Jakoś wam pomóc?- zapytał Evin. Mikks pokręcił głową.- Najlepiej, jak nikomu o niczym, co właśnie usłyszeliście i zobaczyliście nie powiece. Przynajmniej póki co...- powiedział. Evin i Jayan pokiwali głowami.

***

Cześć :-)

Jak Wam się spodobało to spotkanie? Ja osobiście bardzo lubię ten rozdział ;-)

Tak w ogóle, to trzymajcie za mnie kciuki, bo ostatnio mało piszę i w ogóle nie mam weny twórczej... A w drugiej części właśnie mają się dziać takie ekstra rzeczy! Mam nadzieje, że niedługo znajdę inspirację i motywację ;-)

Jane L. C.

12

noreply@blogger.com (Jane Conelly) — Fri, 07 Apr 2017 22:00:00 +0000

- Gdzie on jest!- zawołał lekko zdenerwowany Mikks. Nienawidził, kiedy Spavner opóźniał ich wędrówkę. Grara popatrzyła na człowieka. Bawiło ją jego zdenerwowanie i pośpiech. Ludzie zawsze się gdzieś śpieszyli. W przeciwieństwie do elfów…

- Medytuje.- powiedziała Serba.- Wiesz, że musi to robić. Jest magiem. To nieodłączna część jego życia.- Mikks przewrócił oczami i kopnął leżący obok jego stopy kamień. Helson i Ron wymienili spojrzenia. Oczywiście im też śpieszyło się na północ, ale bez przesady! Ich wędrówka nie jest aż tak bardzo pilna, zwłaszcza, że mogą po drodze trafić na Mossa i Starego Tima, lub jakiegoś ich wysłannika.

W końcu po kilku minutach pojawił się Spavner. Ellesar szedł z pochyloną głową i założonym na nią kapturem. Rzadko go ściągał w Arenie, a kiedy ruszyli na północ, praktycznie w ogóle. Nie to, żeby chciał ukryć swój wygląd. Po prostu nie chciał zwracać na siebie niepotrzebnej uwagi potencjalnych wędrowców z Tamtych Krain. Jeszcze nie teraz... Na wszystko przyjdzie czas, ale mieszkańcy Tamtych Krain nie byli jeszcze gotowi na przyjęcie ellesarów, elfów i innych istot im podobnych, lub nie…

- No nareszcie!- zawołał Mikks widząc nadchodzącego Spavnera. Ellesar nie zwrócił na niego uwagi, tylko popatrzył po kolei na towarzyszy podróży.

- Możemy iść dalej.- powiedział. Wszyscy ruszyli się ze swoich miejsc nic nie mówiąc. Grara i Serba popatrzyły na siebie z uśmiechem. Mikks i Spavner nigdy jakoś specjalnie nie przepadali za sobą. Obaj byli uczniami Starego Tima, tyle, że Mikks dopiero zaczynał naukę i niespecjalnie się do niej przykładał, wolał uczyć się walki mieczem, podczas, gdy Spavner uwielbiał zgłębiać swoją magiczną wiedzę i swoje umiejętności.

Grara i Serba, mimo, że jedna była elfem, a druga człowiekiem dogadywały się świetnie, w przeciwieństwie do Mikksa i Spavnera. Nie przejmowały się tym, że dzieli je wiele lat różnicy. Czuły się prawie tak, jakby były w tym samym wieku. Uczyły się od siebie nawzajem wielu ciekawych i pożytecznych rzeczy, zwłaszcza, że pochodziły z dwóch różnych końców Areny, przez co, miały dość odmienne poglądy na pewne sprawy.

Podobnie było z pozostałymi członkami drużyny, Ronem i Helsonem. Ci dwaj byli przeważnie do wszystkich i wszystkiego nastawieni bardzo pozytywnie. Nie przeszkadzały im jednak codzienne medytacje Spavnera, ciągłe narzekanie Mikksa i różne nastroje Grary i Serby. Ron i Helson potrafili dostosować się do każdej sytuacji…

Las był bardzo gęsty, a ścieżki tak wąskie, że wędrowcy musieli iść jeden za drugim. Spavner szedł na przedzie, prowadząc grupę, a Mikks na końcu zamykając pochód. Jeden i drugi mieli ważne zadania. Spavner musiał odnajdywać właściwą ścieżkę na północ, a Mikks pilnował i zabezpieczał tyły. W lasach, którymi wędrowali, mnóstwo było rozbójników i rabusiów… I mimo, że wędrowcy byli pewni, że nikt o zdrowych zmysłach nie zaatakowałby takiej grupy, jaką stanowili oni, ostrożności nigdy nie było za wiele.

Głównie zatrzymywali się tylko na noc, ale czasem też w ciągu dnia, by Spavner mógł w spokoju pomedytować. Oczywiście mógł robić to w czasie marszu, ale w tym przypadku było to dość niebezpieczne. W końcu nie znał drogi, a ktoś inny musiałby prowadzić. Co innego, gdy medytował w czasie marszu w Arenie. Tam znał każdą drogę, ścieżkę i alejkę na pamięć… W lasach północy wszyscy musieli być jednak o ostrożni, mieć wyostrzone zmysły i przede wszystkim oczy dookoła głowy. Nawet, gdyby szlak nie był odwiedzany przez rabusiów, wciąż mogli trafić na dzikie, bardzo niebezpieczne zwierzęta, których mnóstwo czaiło się w pobliżu Areny.

Grara w pewnej chwili odłączyła się od grupy i stąpając jak najciszej, ściągnęła z pleców łuk i założyła strzałę na cięciwę. Często w czasie marszu polowała i ten dzień nie był wyjątkiem.

Elfka napięła łuk i wycelowała. Strzał był perfekcyjny. Na jedną strzałę udało się jej upolować dwie przepiórki. Grara uśmiechnęła się do siebie. Tego wieczora może wreszcie zjedzą coś pożywnego. Niech tylko uda jej się upolować trochę więcej tych ptaków…

Nie zagłębiała się jednak dalej w las. Nie znała tych terenów i wolała nie ryzykować zgubienia się. Wróciła do pozostałych chowając swoją zdobycz w myśliwskiej torbie. Nie było jeszcze późno. Na pewno uda jej się coś upolować. Jak dobrze podejrzewała przed wyruszeniem w podróż, te lasy były wręcz rajem dla myśliwych…

Kiedy wyrównała krok z Serbą, dziewczyna zapytała z lekkim uśmiechem:- I co? Będzie dziś uczta?- Grara popatrzyła na nią i również się uśmiechnęła:- Zapowiada się, że tak.- znów odłączyła się od grupy, tym razem kierując się w inną stronę niż wcześniej.

Nagle Mikks wyprzedził Serbę, Helsona i Rona i zrównał krok ze Spavnerem. Młody ellesar popatrzył na niego pytająco.

- Ktoś za nami idzie.- powiedział człowiek.

- Jesteś pewien?- dopytywał się Spavner. Chłopak pokiwał głową.

- Oczywiście!-

- No dobrze. Jak Grara wróci, zrobimy chwilowy postój. Zobaczmy, co się stanie. Na razie wracaj na swoje miejsce.- polecił ellesar. Mikks pokiwał głową i zaczekał aż pozostali miną go i wtedy dopiero ruszył na końcu pochodu, tak jak wcześniej.

Idący za nimi nieznajomi okazali się tak naprawdę zwykłymi myśliwymi, którzy, aby zdobyć lepiej odżywioną i większą zwierzynę, która zazwyczaj czaiła się na szlakach mało uczęszczanych przez ludzi, czy inne istoty zapuścili się na północ dalej niż zazwyczaj.

Spavner i jego przyjaciele spędzili nawet jakiś czas razem z nimi w trakcie obozowania. Nieznajomi wędrowali z Areny i od kilkunastu dni włóczyli się po lasach północy w poszukiwaniu jakiejś zwierzyny. Nie mieli jednak zbyt dużo szczęścia. Jedyne, co udawało im się zdobyć to zające i drobne ptaki, nic więcej. Tak więc myśliwi nie byli zadowoleni ze swojej wyprawy, szczególnie, że zgubili swoją ścieżkę i nie wiedzieli, jak wrócić do Areny. Waśnie dlatego podczai za Spavnerem i jego kompanami.

Młody Ellesar jak mógł najlepiej poinstruował nieszczęsnych myśliwych i uścisnąwszy sobie dłonie, każde z nich poszło w swoje strony.

Przez dłuższą chwilę Mikks odprowadzał ludzi wzrokiem, aż w końcu pobiegł za swoimi towarzyszami.

- Wcale nie okazali się tacy źli, jak ich przedstawiłeś...- mruknął do niego Spavner. Chłopak zerknął na niego.

- Powiedziałem tylko, że ktoś za nami idzie. Mieli przy sobie broń. Tutaj raczej nie spotyka się wielu myśliwych… co miałem pomyśleć?-

- W porządku. Nie denerwuj się. Dobrze, że okazali się tylko myśliwymi. Nie jestem dziś w nastroju do zabijania.- Mikks zaśmiał się i zauważył:- Ty nigdy nie jesteś w nastroju do zabijania.-

- Wiem i dobrze mi z tym.- Spavner uśmiechnął się.

- Śmieszny jesteś.- mruknął Mikks z lekką drwiną w głosie.

- Sam jesteś śmieszny.- odciął się Spavner.

- Obaj jesteście śmieszni!- zawołała Grara.- I zamknijcie się już, bo mam dość tej waszej głupiej rozmowy!-

Po chwili wszyscy szli już w milczeniu, a ich podróż wróciła do normy, bo zazwyczaj wędrowali prawie nic do siebie nie mówiąc, z wyjątkiem najważniejszych spraw. Poza tym, tak dobrze się znali, ze nawet nie mili o czym rozmawiać. Tak więc w ciszy wędrowali dalej na północ.

***

Cześć!

I jak Wam się podobają nowi bohaterowie? Co o nich myślicie?

Mam jeszcze taką małą informację, teraz rozdziały będą się pojawiać co dwa tygodnie w piątek, a nie czwartek ;-)

11

noreply@blogger.com (Jane Conelly) — Fri, 24 Mar 2017 23:30:00 +0000

Dzięki temu, że zakupili konie na targu, mogli przebyć dużo więcej drogi, niż jakby szli pieszo. Pod koniec dnia Evin i Jayan nie widzieli już nawet ciemnego zarysu Librey na horyzoncie. Teraz otaczała ich tylko rozległa pustynia. Tylko od czasu do czasu mijali nieduże oazy, gdzie mogli odpocząć i schronić się przed piekącym słońcem.

W końcu, kiedy słońce zaszło już za horyzont i zapanowały ciemności, przyjaciele postanowili zatrzymać się na noc. Szli jednak jeszcze jakiś czas, by znaleźć oazę, w której mogliby się zatrzymać. Wreszcie dotarli do niewielkiego skupiska drzew.

Evin rozpalił nieduże ognisko, a Jayan w miarę możliwości oporządził konie i nakarmił je. Potem przyjaciele wspólnie zasiedli do skromnego posiłku, składającego się głównie z suszonych owoców.

- Poważnie miałeś zamiar wpaść do Inmaru, czy wymyśliłeś to, wtedy, kiedy spotkaliśmy się na targu?- zapytał nagle Evin.

- Już wcześniej o tym myślałem. Wiesz, pomijając już to, że dawno nie widziałem się z tobą i… resztą twojej rodziny, chciałem uciec przed moimi rodzicami.- wyjaśnił Jayan.

- Uciec przed twoimi rodzicami? Czemu?- Evin popatrzył pytająco na przyjaciela.

- No wiesz. Mam 20 lat. Matka codziennie, kiedy wychodzi na miasto, rozgląda się za jakąś żoną dla mnie.- Jayan zaczął wyjaśnienia, ale Evin przerwał mu:- No to chyba dobrze?- zauważył.- Gdybym ja miał możliwość wziąć już teraz ślub z Mią, nie wahałbym się nawet chwili…-

- Tyle, że ty i Mia sami się wybraliście, a ja tę dziewczynę zobaczę w dniu ślubu. I pewnie w dodatku okaże się jakąś raszplą! Nie chcę się ożenić z raszplą!- zawołał Jayan. Evin wybuchnął śmiechem.

- Pustynia to najdziwniejsza kraina w tym Świecie.- stwierdził z rozbawieniem.

- Zgadzam się z tym.- Jayan z westchnieniem oparł się o pień drzewa i zapatrzył w rozgwieżdżone niebo. Księżyc był w nowiu, ale mimo, to noc dzięki gwiazdom była dość jasna. Evin również spojrzał w niebo.

- Jak myślisz?- zapytał nagle Jayan.- Jak długo będzie trwała ta podróż?- Evin wzruszył ramionami.- Nie wiem. Ale mam nadzieję, że jak najkrócej. Zostawiłem niedokończone sprawy w Inmarze.- mruknął.

- Coś się stało.- domyślił się Jayan. Evin znów wzruszył ramionami.- Sam nie wiem… Pamiętasz Bryana?- Jayan pokiwał głową, a Evin kontynuował:- Sprawy między nami pogorszyły się jeszcze bardziej…-

- To znaczy?- Jayan nie do końca rozumiał. Evin szybko opowiedział przyjacielowi o swoim ostatnim spotkaniu z Bryanem i o ich pojedynku.

- Wiesz, Bryan jest bardzo mściwym człowiekiem. Może powinienem pozwolić mu wygrać, a nie popisywać się przed zebranymi na targu ludźmi… Boję się o Mię. Nie powinienem jej zostawiać samej. W ogóle niepotrzebnie poszedłem wtedy ze Starym Timem. Mógłbym być teraz z nią i z moją rodziną i chronić ich wszystkich…- Jayan uniósł brwi ze zdziwieniem.

- Poważnie? Myślisz, że aż tak bardzo wziął tą przegraną do siebie? Że tak bardzo się tym przejął, że aż będzie się mścił na Mii i na twojej rodzinie?-

- Nie wiem, ale dobrze go znam. Wszystkiego można się po nim spodziewać… a poza tym, nasze rodziny i tak mają ze sobą na pieńku, odkąd ojciec Bryana pozbawił mojego stanowiska posła…-

- Może mógłbym ci jakoś pomóc?- zaoferował się Jayan. Evin pokręcił głową.

- Nie, to sprawa między mną, a nim. Nie ma sensu, żeby cie w to mieszać… No dobra. Obejmuję pierwszą wartę. Prześpij się. Jutro wyruszamy jeszcze przed świtem. W południe będziemy musieli się schować przed słońcem w jakiejś oazie.- zakomenderował.

- Tak jest szefie!- zawołał Jayan z uśmiechem i ułożył się w miarę wygodnie na twardej ziemi.

Evin tymczasem skupił się na obserwowaniu terenu. Jego myśli znów popłynęły w stronę domu. Jak tylko wróci, od razu będzie musiał rozwiązać tę całą sprawę z Bryanem… o ile nie będzie za późno…

Kiedy minęło kilka godzin podniósł się ze swojego miejsca i podszedł do śpiącego Jayana i obudził przyjaciela. Chłopak otworzył oczy i podniósł się do pozycji siedzącej.

- Co? Moja kolej?- zapytał trochę sennie. Evin pokiwał głową.- No dobrze. To miłych snów w takim razie.- dodał i podniósł się z miejsca. Evin z lekkim uśmiechem położył się na twardej ziemi, jednak nie zasnął od razu. Jakiś czas później wreszcie zasnął, jednak miał same koszmary. Umysł Evina we śnie podsyłał chłopakowi same najgorsze wizje tego, czego może dopuścić się Bryan wobec Mii i jego rodziny. W pewnej chwili Evin poczuł mocne szarpnięcie i głos Jayana:- Evin! Obudź się!- chłopak otworzył oczy i popatrzył na przyjaciela lekko zdezorientowany.

- Co się dzieje?- zapytał.

- Czas w drogę.- Jayan pomógł przyjacielowi wstać. Evin rozmasował mięśnie obolałe od długo trwałego leżenia na twardej ziemi.

- Tak szybko?- zapytał. Jayan uśmiechnął się do niego lekko.

- Tak ci się tylko wydaje. Minęło parę godzin, ale coś mi mówi, że źle spałeś.- powiedział.

- Bardzo źle.- mruknął Evin i podszedł do niedużego paleniska, gdzie dzień wcześniej mieli rozpalone ognisko i rozniecił je na nowo. Jayan tymczasem zajął się końmi, by po skromnym posiłku były gotowe do dalszej drogi.

Śniadanie jedli w milczeniu. Słońce jeszcze nie wstało zza horyzontu, jednak na wschodzi niebo było już lekko jaśniejsze. Dzień zapowiadał się upalny. Na niebie nie pojawiły się jak dotąd żadne chmury… Z południa wiał lekki wietrzyk.

Nie zwlekając przyjaciele zjedli posiłek i ruszyli w dalszą podróż. Chcieli przebyć jak największy kawałek drogi, zanim słońce osiągnie zenit.

- Pogoda zapowiada się świetnie.- zauważył nagle Jayan przerywając ciszę, która panowała, odkąd przyjaciele ruszyli w drogę. Evin rozejrzał się.

- Coś za świetnie.- stwierdził. Jayan zerknął na jadącego obok niego mieszkańca Fortess.- Co z ciebie taki pesymista?- zapytał. Evin uśmiechnął się lekko.

- Realista, jeśli już… A co do pogody, może rzeczywiście nie powinienem się wypowiadać… Ty raczej znasz się lepiej na tutejszym klimacie…- zauważył. Jayan wzruszył ramionami.

- No nie wiem. Pogoda na pustyni bywa bardzo zdradziecka. W jednej chwili słońce w drugiej deszcz.-

- No to zobaczymy. Ale póki co, przyśpieszmy, żeby do południa przebyć jak najwięcej drogi…- zakomenderował Evin. Jayan bez słowa kiwnął głową. Chłopcy pośpieszyli wierzchowce. Konie z cichym rżeniem popędziły przed siebie z każdym krokiem unosząc w powietrze tumany pyłu i kurzu.

W końcu około godziny przed południem chłopcy zatrzymali się w pierwszej napotkanej oazie. Woleli nie ryzykować dalszej wędrówki. Mogło się zdarzyć, że dalej nie ma żadnych oaz, albo innych miejsc tego typu, które dałyby wędrowcom schronienie przed piekącym słońcem i chłopcy wałęsaliby się bez celu po pustyni, bo nie byłoby już sensu wracać…

Kiedy stwierdzili, że słońce świeci już dużo niżej na horyzoncie, postanowili ruszyć w dalszą drogę. Tego dnia mogli przebyć jeszcze dużo mil, nawet po zachodzie słońca i po wschodzie księżyca, jeśli noc będzie bezchmurna.

Zanim przyjaciele wsiedli na konie, Jayan złapał Evina za ramię. Kiedy chłopak popatrzył na niego pytająco, wskazał na północ i powiedział:- Coś mi się zdaje, że jeszcze jakiś czas posiedzimy w tej oazie.-

- Co to jest?- zapytał Evin. Widział na północy tylko jakiś ciemny obłok, który nie wzbudził w nim żadnych obaw.- Boisz się deszczu? Coś takiego może nam nawet dobrze zrobić.- stwierdził, jednak Jayan pokręcił głową.

- Nie boję się deszczu, a to nie jest chmura deszczowa, tylko burza piaskowa. I zbliża się w naszym kierunku. Raczej jej nie wyprzedzimy. Musimy to przeczekać tutaj.- Evin przewrócił oczami.- A już myślałem, że nic nam nie zakłóci tej podróży…-

- Wiem, wiem.- Jayan popatrzył ze zrozumieniem na przyjaciela.- Chcesz jak najszybciej wrócić do Fortess. Uwierz mi, wiem, co mówię. Jeśli ruszymy teraz w drogę, jedyne, co nam z tego przyjdzie, to to, że zgubimy drogę. Stracimy orientację w terenie i pewnie zboczymy z obranego szlaku… i dużo więcej czasu zejdzie nam na powrót na właściwą drogę, co w najgorszym przypadku może nam się nigdy nie udać...- Evin wzruszył ramionami.- Skoro tak mówisz… Pierwszy raz słyszę o czymś takim jak burza piaskowa. No cóż, ty wiesz lepiej.- Jayan uśmiechnął się do Evina.- Rozsiodłajmy konie. Nie ma sensu, żeby się przez ten czas męczyły.

- Jak myślisz?- zapytał w pewnej chwili Evin.- Jak długo to będzie trwało?- Jayan popatrzył na północ i milczał przez chwilę.

- Dość szybko się zbliża. Może i szybko przejdzie…- stwierdził. Evin pokiwał głową. Miał nadzieję, że szybko przejdzie. Sięgnął do swojej szyi i naciągnął na usta i nos bandanę, którą do tej pory zawiązaną miał na karku, tak że widać było teraz tylko jego oczy. Jayan uczynił to samo. Potem chłopcy jak mogli najlepiej ukryli konie w niewielkiej oazie i przywiązali je mocno do drzew, by w trakcie burzy nie zerwały się i nie uciekły przestraszone.

Zwierzęta rżały niespokojnie spodziewając się nadchodzącego niebezpieczeństwa. Evin podszedł do swojego wierzchowca i poklepał go po szyi.

- Spokojnie koniku.- mruknął. Koń potrząsnął grzywą, jakby chciał powiedzieć Evinowi, że wierzy mu na słowo.

W końcu po jakimś czasie chłopcy poczuli coraz silniejszy piasek, a także gorący piasek wirujący w powietrzu, bijący ich mocno po dłoniach, wpadający do oczu i drapiący niemiłosiernie. Wierzchowce wędrowców wierzgały i rżały z przerażenia. Evin i Jayan trzymali je mocno, by nie zerwały się z uwięzi.

Burza piaskowa trwała stosunkowo krótko, ale na tyle długo, by zmęczyć przyjaciół. Kiedy tylko wiatr ustał, chłopcy sięgnęli po bukłaki z wodą i przetarłszy oczy z piasku, przepłukali usta. Potem zajęli się swoimi wierzchowcami.

Evin wygrzebał spod naniesionego piasku siodło i otrzepał je z kurzu i pyłu. Zajrzał do swoich sakw. Magiczna Matryca spoczywała bezpiecznie w jednej z nich, tak jak wszystkie inne ważne rzeczy. Oprócz tego, w sakwach było mnóstwo piasku. Jayan podszedł do przyjaciela.

- Zajmiemy się tym później.- powiedział i popatrzył w stronę zachodniego horyzontu.- Teraz póki możemy, ruszajmy dalej.- Evin pokiwał głową:- Racja.- potem gwałtownie nią potrząsnął.- Dziwnie się czuję… wszędzie mam piasek.- otrząsną się, jakby myślał, że da to cokolwiek. Jayan uśmiechnął się szeroko.- Oj wy mieszkańcy północy. Wszyscy jesteście tacy sami. Trochę więcej piasku i już wam niewygodnie. Lepiej zacznij się przyzwyczajać.-

- Przyzwyczajać?- zawołał Evin z rozbawieniem.- Odezwał się ten, który podczas każdej wizyty w Fortess narzeka na niską temperaturę!- obaj przyjaciele roześmiali się.

Po kilku chwilach osiodłali konie i ruszyli dalej na południe.

***

Kolejny rozdział za nami... trochę spóźniony, sorka... Szczerze pisząc, sama jestem zdziwiona, że tak rozciągam akcję, zazwyczaj mi się to nie zdarza ;-)

Mam do Was jeszcze pytanie. Chcielibyście poznać głównego bohatera „dzieła mojego życia”? Mogę go łatwo wmieszać do tego opowiadania, szczególnie, że (UWAGA mały spoiler) będzie wspomniane w następnym rozdziale, że zrobił on coś bardzo ważnego i niesamowitego… Mogę go tez olać, pisząc kolokwialnie i nie mieszać go do niczego ;-)

Dajcie znać, co o tym myślicie!

Jane L. C.

10

noreply@blogger.com (Jane Conelly) — Fri, 10 Mar 2017 02:30:00 +0000

Evin nieśpiesznie przemierzał zatłoczony plac targowy. Zakrył usta chustą, by nie wdychać razem z powietrzem wszechobecnego pyłu, który wzlatywał w powietrze z każdym krokiem zebranych na targu ludzi. Nie szukał konkretnych towarów. Szukał znajomych twarzy. Właściwie jednej znajomej twarzy. Chłopak dobrze znał swojego przyjaciela z Pustyni i wiedział, że Jayan nie przepuści żadnej okazji, by dowiedzieć się czegoś o pozostałych krainach i zobaczyć przedziwne towary sprowadzone z nich.

Evin uśmiechnął się do siebie. Trudno było jednak znaleźć przyjaciela wśród mieszkańców Pustyni, gdzie większość mężczyzn ubierała się bardzo podobnie w luźne, ciemne spodnie włożone do butów sięgających nad kostkę, ciemną koszulę i obciśnięty kaftan z długimi szerokimi rękawami. Na szczęście dla Evina, nie nosili żadnych woalek, tak jak kobiety Pustyni…

Rozglądał się poszukując Jayana. Przyjaciel musiał przecież gdzieś tu być… Nagle Evin poczuł, że ktoś kładzie mu dłoń na ramieniu i zatrzymuje go. Stanął i przez dłuższą chwilę wpatrywał się przed siebie szukając w głowie jakiejś dobrej wymówki. Potem wreszcie odwrócić się za siebie, gotowy zobaczyć straże Librey. Już nie raz złapali go, zupełnie bezpodstawnie… Jednak zamiast odzianych w brązowe, luźne szaty i skórzane zbroje obite metalowymi blaszkami mężczyzn, zobaczył dobrze znajomą twarz o lekko ciemniejszej karnacji z wystrzeżonymi w szerokim uśmiechu białymi zębami i ciemnymi przeszywającymi oczami.

Evin uśmiechnął się, choć nie było tego widać spod chusty zakrywającej jego usta i nos.

Jayan i Evin padli sobie w objęcia śmiecąc się głośno. Po chwili puścili się i znów popatrzyli na siebie. Kiedy ostatni raz się widzieli byli prawie trzy lata młodsi…

- Evin!- zawołał Jayan.- Co ty tu robisz? Ściągnij tę chustę! Co ty, ukrywasz się przed kimś?- wskazał na twarz przyjaciela. Evin pokręcił głową.

- Nie, coś ty. Tylko tu jest tyle kurzu, że nie da się normalnie oddychać…- stwierdził.

- Ale ty jesteś delikatny!- Jayan klepnął przyjaciela w plecy.- Chodź! Matka pewnie wróciła już do domu. Zjesz coś i wypijesz.- przyjaciele ramię w ramię ruszyli przez wciąż zatłoczony targ w stronę domu Jayana.

Chłopcy przez chwilę szli w milczeniu, jednak w końcu Jayan zapytał:- Więc? Nie żebym się nie cieszył, ale co cie tu właściwie sprowadza? Wpadać bez żadnej zapowiedzi? To trochę nie w twoim stylu…- Evin wzruszył ramionami.

- Coś mi wypadło.- powiedział i rozejrzał się sprawdzając, czy nikt ze sług Oświeconych nie kręci się w pobliżu. Potem dodał:- Opowiem ci wszystko, jak już dojdziemy do twojego domu. Domyślam się, że Oświeceni jak zwykle pastwią się nad wami i nie dają wam żyć?- Jayan zaśmiał się i pokiwał głową.- Jak zwykle.- powtórzył i dodał:- A u was pewnie rozleniwili się jeszcze bardziej i mają gdzieś to, co robicie?-

- Nie inaczej!- Evin uśmiechnął się lekko. Jayan popatrzył na przyjaciela z uniesioną jedną brwią.

- A co u twojej rodziny?- zapytał. Na twarzy Evina pojawił się podstępny uśmiech.- Jesteś pewny, że chcesz wiedzieć, co u mojej rodziny, czy może chodzi ci o konkretną osobę, tylko nie chcesz się do tego przyznać?- odpowiedział pytaniem na pytanie. Jayan popatrzył na Evina z udawanym oburzeniem.

- No jasne, że o całą twoją rodzinę!- zawołał i dodał z lekkim wahaniem:- Ale…- Evin wybuchnął śmiechem i opowiedział przyjacielowi, co słychać u jego rodziców i reszty rodziny. Najwięcej jednak opowiadał o swojej starszej siostrze, Sheili. Kiedy wspomniał, że Gerat zaczął już samodzielnie polować i chodzić na targ, Jayan zapytał:- Jesteś pewien, że sobie poradzi?-

- Niczego nie jestem pewien.- Evin pokręcił głową.- Wiem, że to ryzykowne, ale im szybciej się usamodzielni, tym lepiej.- Jayan wzruszył ramionami.- Jak uważasz…-

Wreszcie przyjaciele dotarli do domu Jayana. Matka chłopaka dawno już krzątała się po niewielkiej kuchni. Siostry Jayana, które jeszcze nie wyszły za mąż, a także żony jego starszych braci siedziały w sąsiednim pokoju i plotły dywany.

Evin przywitał się z ojcem przyjaciela, Ahmadem. Mężczyzna bardzo się ucieszył na widok chłopaka. Szczegółowo wypytał go o jego ojca i rodzinę. Evin uprzejmie opowiedział o wszystkim. Matka Jayana również przywitała chłopaka z uśmiechem. Podała gościowi i synowi coś do jedzenia i picia i przyjaciele razem udali się do niedużej izdebki, która służyła Jayanowi za pokój. Usiedli ze skrzyżowanymi nogami na dywanie i przez chwilę milczeli zajęci jedzeniem.

- Co ci się stało w twarz? Jesteś jeszcze brzydszy niż wcześniej.- powiedział nagle Jayan bez cienia złośliwości. Evin odruchowo dotknął policzka na którym teraz widniał cienka, jasna blizna po pojedynku z Bryanem.

- Nic takiego.- powiedział i dodał:- Wiesz, Bryan…-

- No tak, to wszystko tłumaczy… Więc powiesz mi wreszcie, o co chodzi? Czemu przyjechałeś do Librey?- dopytywał się Jayan. Evin popatrzył w stronę okna, a potem na przyjaciela.

- Jesteś pewien, że nikt nas tu nie usłyszy? Szczególnie nikt, kto mógłby donieść Oświeconym?- zapytał Evin zamiast odpowiedzieć na pytanie przyjaciela i kiedy Jayan pokiwał głową, podjął wyjaśnienia:- Osobiście w ogóle w to nie wierzę, ale za bardzo nie miałem wyboru i musiałem się zgodzić.- powiedział i z mniejszej ze swoich dwóch toreb wyjął Magiczną Matrycę i opowiedział Jayanowi całą historię o tym, jak Stary Tim przyprowadził go do Mossa i obaj uznali, że Evin z jakimś swoim towarzyszem muszą zanieść ją do jakiejś tajemniczej krainy na południu Trzeciego Świata Minaris, a jak im się uda, to może trafią w trakcie wędrówki na wysłańców z tamtej krainy.

Kiedy Evin skończył opowieść, Jayan patrzył na niego przez kilka dłuższych chwil i nic nie mówił.

- Zwariowałeś?- zawołał nagle.- Za każdym rogiem czają się Oświeceni, którzy są gotowi zabić za choćby myśl o magii, a ty przychodzisz tu i mówisz coś takiego? I przynosisz coś takiego?-

- Jak nie chcesz, żeby Oświeceni usłyszeli, to nie wydzieraj się tak!- upomniał przyjaciela Evin. Nie był zły, że Jayan tak zareagował. Doskonale zdawał sobie sprawę, że mówiąc o tym w jego domu, naraża na niebezpieczeństwo nie tylko siebie i przyjaciela, ale też całą jego rodzinę.

- I mówiłem, że nawet nie mam pewności, czy to rzeczywiście prawda.- dodał.

- O rany! Od razu mi lepiej... Prawda, czy nie, ale i tak niebezpieczna! I co ty mówisz? Że nie masz pewności? Czyli jednak istnieje szansa, że to prawda!- zauważył już przyciszonym głosem Jayan.- Gdyby to nie było prawdziwe, naprawdę myślisz, że kazaliby ci narażać życie dla czegoś takiego?- zapytał. Evin wzruszył ramionami.

- Jayan! Co ty gadasz?- zapytał i popatrzył na przyjaciela z rozbawieniem.- Przecież magia nie istnieje… Czekaj, czekaj… No co ty? Wierzysz, że istnieje?- tym razem to Jayan wzruszył ramionami.

- Sam już nie wiem.- przyznał.- Nie wierzę w magię, ale nie wierzę też w to, co mówią Oświeceni. Ale ostatnio wiele dziwnych rzeczy się dzieje…- dodał.

- Jakich dziwnych?- dopytywał się Evin.

- No dziwnych, takich, których nie da się normalnie wytłumaczyć.-

- Widziałeś to na własne oczy?- Evin uniósł pytająco brwi.

- Czy ty nigdy jeszcze nie uwierzyłeś w coś na słowo?- zapytał Jayan i nie czekając na odpowiedź przyjaciela mówił dalej:- Nie, ja nic nie widziałem, ale Namira i Delwa tak! Wierzę siostrom. Raczej nie miały powodu, by wszystko zmyślić. Wiem, są młodsze, ale nie są głupie! Dobrze wiedzą, że gadanie o magii jest tutaj zabronione. Nie wydaje mi się, żeby wszystko miały zmyślić. Zdają sobie dobrze sprawę, z tego, że jakby powiedziały o tym gdzie indziej, a nie tu w domu, mogłyby zginąć…-

- No dobrze… coś mi się zdaje, że już niedługo wszystko się wyjaśni… Co do magii, Oświeconych i w ogóle…- Evin wbił spojrzenie w podłogę. Na chwilę panowało milczenie. Obaj przyjaciele pogrążyli się we własnych myślach.

- To jak? Idziesz ze mną?- Evin zapytał nagle Jayana wyrywając go z zamyślenia. Widział jednak wahanie na twarzy przyjaciela. Na chwilę ogarnęły go wątpliwości i już wcale nie był taki pewien, czy Jayan pójdzie z nim na południe. Po chwili jednak jego przyjaciel podjął decyzję.

- Pójdę z tobą. Pomogę ci z tym czymś.- wskazał na Magiczną Matrycę. Evin uśmiechnął się do niego z ulgą i wdzięcznością.- Dzięki. Miałem nadzieje, że to powiesz.-

- W porządku i tak planowałem wybrać się w podróż. Co prawda w innym kierunku, ale na południe też może być. Zawsze mogę potem wrócić z tobą do Fortess. Prawda?- Jayan popatrzył na przyjaciela z uniesioną jedną brwią.

- Oczywiście, jak tylko będziesz jeszcze chciał.- Evin uśmiechnął się do przyjaciela.- I nie będziesz miał mnie dość.- Jayan parsknął śmiechem.

- Już mam cię dosyć.- powiedział.- No dobrze, to kiedy wyruszamy?-

- Możemy nawet teraz, jak chcesz.- Jayan podniósł się z podłogi i powiedział kierując się w stronę drzwi:- No to w drogę.- Evin z lekkim uśmiechem ruszył za przyjacielem. Cieszyło go, że Jayan jest optymistycznie nastawiony do tej całej wyprawy, która ich czekała, a o której tak mało wiedzieli…

***

Cześć!

Przed Wami ciąg dalszy podróży, ale teraz Evin przynajmniej będzie miał świetne towarzystwo! Już nie mogę się doczekać publikacji kolejnych rozdziałów! A Wy?

Tak trochę z innej beczki… w sumie to tej samej, ale jednak trochę innej :-P

Wysłałam wczoraj na konkurs jedno z moich opowiadań (jak na razie dzieło mojego życia) i proszę Was wszystkich o trzymanie za mnie kciuków!

Z góry dzięki!

Jane L. C.

9

noreply@blogger.com (Jane Conelly) — Thu, 23 Feb 2017 23:30:00 +0000

Jayan obudził się tego dnia bardzo wcześnie. Zerwał się z łóżka i szybko założył ubranie. Ten dzień zdecydowanie był wyjątkowy. Chłopak był pewien, że na targu, jest już mnóstwo kupców. Chciał znaleźć się tam jak najszybciej, by zobaczyć ciekawe przedmioty z innych krain, które zazwyczaj sprzedawały się najszybciej, a także ciekaw był wieści z odległych królestw.

Na szybkiego zjadł liche śniadanie, wziął trochę pieniędzy, by ewentualnie kupić coś do jedzenia od kupców i pobiegł na targ. Drogą w tamtą stronę ciągnęły już spore tłumy ludzi. Widać każdy pragnął załapać się na te najlepsze towary. Jayan nie przejmując się, że rozpycha mieszkańców Librey na wszystkie strony, przeciskał się przez tłum, by jak najszybciej dostać się na miejsce.

Wreszcie po kilkunastu minutach oczom chłopaka ukazały się sporych rozmiarów stoiska, przy których, mimo wczesnej pory kręciło sie już sporo ludzi. Jayan uśmiechnął się do siebie i energicznie ruszył na plac targowy. Rozglądając się na wszystkie strony rozpoznawał twarze starych kupców, którzy kiedyś jeździli z karawanami wraz z jego ojcem, lub tych, którzy często odwiedzali jego sklep. Wśród nich wielu było kupców z innych krain, głównie z Kanionu i Dungeonu, z których przywożono różnego rodzaju rośliny jadalne.

Jayan spacerował wzdłuż straganów i podziwiał przeróżne wyroby z odległych krain. Przedmioty codziennego użytku, biżuterię, ubrania, broń… W końcu dotarł do jednego ze stoisk z owocami. Przywitał się z kupcem o imieniu Derren. Mężczyzna przywoził towary z Dungeonu.

- No i co? Jakie wieści ze świata?- zapytał z zainteresowaniem chłopak. Derren wzruszył ramionami.

- No różne wieści…- zaczął i westchnął.- Trakty coraz bardziej niebezpieczne, coraz więcej na nich zbójów i dzikich zwierząt, Kanion jak zwykle ma w nosie inne krainy, w Dungeonie wciąż wybuchają bunty przeciwko Oświeconym, którym już chyba na dobre udało się przejąć władzę w tej krainie, Fortess jest o tej porze roku tak zasypana śniegiem, że ledwo można dostać się do najbliższego miasta, nie mówiąc o stolicy…- znów westchnął.- Lata już nie te i zdrowie już nie to… chyba w końcu osiądę w jakimś cichym i spokojnym miasteczku i zajmę się prowadzeniem sklepu, tak jak twój ojciec. Dość się już po świecie najeździłem…- dodał patrząc na chłopaka. Jayan kiwnął głową.

- No, lepiej wcześniej skończyć z karawanami, niż jakby później miało to nie wyjść panu na zdrowie…- stwierdził.- A co z tym Dungeonem? Bardzo źle tam jest?- dopytywał się. Derren znów wzruszył ramionami.

- Czy jest źle? Sam już nie wiem. Do niedawna z Kanionu wysyłano oddziały zbrojnych, by pomogli królowi z Dungeonu, ale jak tam ostatnio byłem, cóż, wygląda na to, że Kanion pozostawił Arasa na pastwę Oświeconym.- mężczyzna pokręcił głową ze smutkiem.- A podobno Cztery Mocarstwa Północy miały trzymać się razem i pomagać sobie w takich przypadkach…- znów pokręcił głową z westchnieniem.

- Czyli Kanion zaczyna się od nas odcinać?- Jayan popatrzył na kupca.

- Nie wiem. Podobno szykują się do jakiejś wojny, ale nic więcej na ten temat mi nie wiadomo…- Darren popatrzył na chłopaka i zapytał:- Chcesz coś kupić?- Jayan pokręcił głową. Wiedział, że jego matka już kręci się miedzy stoiskami, wiec był pewien, że sama wszystko kupi… jego zadaniem będzie tylko zanieść towar do domu.

- Nie…- powiedział i dodał z uśmiechem:- Miło było porozmawiać.- Darren nic nie odpowiedział tylko kiwnął głową z uśmiechem i zajął się klientami tłoczącymi się przy jego stoisku.

Jayan ruszył dalej. Chciał znaleźć kogoś, z kim mógłby ewentualnie zabrać się do Fortess. Jak już zdążył zauważyć, w tym miesiącu do Librey nie przybył Bernard, kupiec, z którym Jayan często podróżował. Bernard nigdy się nie spóźniał, chłopak nie słyszał też, by stary kupiec zrezygnował z wędrowania z karawanami po świecie, wiec jedynym wytłumaczeniem było to, że pojechał tym razem do innego miasta… Jayan nie przejmował się tym jednak. Kupcy bardzo chętnie zabierali ze sobą ludzi, którzy w zamian za podwiezienie do odległej krainy służyli im broniąc na przykład przed zbójami… Jayan właśnie szukał kogoś takiego, kogoś, kto ma problem ze zbójami, by zamiast płacić za przewóz, móc odwdzięczyć się ochroną.

Wreszcie znalazł. Niejaki Brunuh odwiedzał wszystkie krainy po kolei, czyli w pierwszej kolejności zmierzał do Fortess. Mężczyzna był kupcem, któremu powodziło się bardzo dobrze, więc zapewne był częstym celem zbójów, Jayan uznał, że mogłaby przydać mu się dodatkowa ochrona. Ostrożności nigdy za wiele…

Chłopak ruszył w stronę postawnie zbudowanego kupca. Miał na sobie jasnozielony kaftan i białą przewiewną koszulę i luźne spodnie. Mężczyzna miał na głowie kapelusz z szerokim rondem, z czego łatwo można było wywnioskować, że jest rodowitym mieszkańcem Kanionu. Inni ludzie oczywiście również starali się o jakieś nakrycia głów, ale tyko mieszkańcy Kanionu nosili na głowach przeróżne czapki i kapelusze. Niektóre miały prawie półmetrowe pióra, inne, znowu maleńkie, Jayan widział też takie, które miały wstążki, lub nawet kolorowe liście, czy kwiaty.

Mężczyzna w zielonym kaftanie z wyhaftowanymi złotymi ozdobami wydzierał się na cały głos, zachwalając swoje towary. Przyglądając mu się, Jayan stwierdził, że samym swoim wyglądem Brunuh mógłby przyciągnąć tłumy. Chłopak zauważył, że mężczyzna ubrany był bardziej kolorowo, niż niejeden stragan na targu, oczywiście oprócz jego własnego, w którym sprzedawał materiały, z których prawdopodobnie wykonany był jego strój. Jayan uśmiechnął się do siebie. Brunuh wyglądał dość komicznie w krainie, w której większość mieszkańców ubierała się raczej w jednokolorowe stroje, zwłaszcza mężczyźni.

W końcu Jayan podszedł do Brunuha. Zerknął na towar jaki mężczyzna wciąż zachwalał i już otworzył usta, by zapytać, co słychać w dalekim świecie, kiedy Brunuh zawołał:- Czego sobie życzysz młody mężczyzno?- zmierzył spojrzeniem Jayana i dodał:- Pewnie szukasz czegoś na prezent dla swojej przyszłej małżonki?- chłopak pokręcił głową.

- Żony?- zapytał Brunuh. Jayan znów pokręcił głową. Brunuh popatrzył na niego unosząc pytająco jedną brew, wiec Jayan postanowił od razu przejść do sedna.

- Chciałem zapytać…- zaczął, ale kupiec znów mu przerwał:- Niech zgadnę, przeszedłeś wypytać mnie o wieści z innych krain?- Jayan wzruszył ramionami.

- No nie do końca, ale w sumie to też…- przyznał. Brunuh westchnął i przewrócił oczami.

- Powiem ci coś chłopcze.- powiedział i popatrzył poważnie na Jayana.- Jeśli planujesz się wybrać do którejś z pozostałych krain, radzę wybrać Kanion! Ta kraina jest idealna pod każdym względem… niczego tam nie brakuje…-

- Tak, rzeczywiście jest idealna, ale słyszałem, że się odwróciła od Dungeonu…- wtrącił Jayan. Brunuh popatrzył na chłopaka marszcząc czoło, ale nic nie pozwiedzał, tymczasem Jayan ciągnął dalej:- Właściwie, to planuję wybrać się do Fortess… Wiem, że pan odwiedza wszystkie krainy Czterech Mocarstw Północy.-

- Zgadza się.- Brunuh pokiwał głową i zapytał:- Ale, dlaczego miałbym zabrać cię ze sobą?- Jayan nie odpowiedział, bo właśnie jego uwagę przykuł obcy chłopak przemierzający targ. Był ubrany podobnie jak mieszkańcy Pustyni, jednak jego strój miał kilka różnic. Wąskie nogawice szarych spodni nieznajomy włożył za cholewy sięgających prawie pod kolana butów z miękkiej skóry. Białą koszulę do połowy zakrywał szary kaftan zapinany na klatce piersiowej na klamry. Do tego nieznajomy na ramiona zarzucony miał też płaszcz tego samego koloru, co kaftan i spodnie. Na ramieniu przewieszony miał duży łuk i kołczan ze strzałami, a także dwie torby. Jedną dość małą, a drugą dużo większą i wypchaną czymś po brzegi. Przy pasie nieznajomego wisiała również pochwa z mieczem całkiem podobnym do tego, jaki miał Jayan. Chłopak nie widział jego twarzy, bo przybysz założoną miał na głowę dużą chustę, a druga zakrywała jego nos i usta, obie miały ten sam kolor, co reszta jego ubrania, jednak Jayan wiedział już, kim jest ów nieznajomy.

***

Hej :-P

I jak Wam się podoba? Kolejny krótki rozdział z Jayanem w roli głównej… Co myślicie o sytuacji Czterech Mocarstw Północy? Dotarliście ze mną aż do połowy! Gratulejszyns! Macie może jakieś przypuszczenia, co to tego, jak losy bohaterów potoczą się dalej?

Śmiało! Dzielcie się w komentarzach! Chętnie poczytam, jak bardzo się mylicie :-P

Jane L. C.

8

noreply@blogger.com (Jane Conelly) — Thu, 09 Feb 2017 15:38:00 +0000

Jayan siedział na poukładanych w stos zwojach dywanów. Przyglądał się kobietom, lub młodym dziewczynom, które przychodziły do sklepu ojca chłopaka, albo przechodziły obok. Jayan zwracał większą uwagę na te, które nosiły na twarzach półprzeźroczyste, jasnożółte woalki, które nosiły dziewczyny i kobiety niezamężne. Te, które nosiły jasnozielone, czyli takie, które były już zaręczone i jasnoniebieskie, czyli mężatki, mało go obchodziły. Chłopak z błogim uśmiechem podziwiał piękno kobiet Pustyni. Wiedział jednak, że jego serce na zawsze zostanie przy Sheili, dziewczynie pochodzącej z Fortess, czyli krainy, która była największym przeciwieństwem Pustyni. Aż dziwne było to, że obie te krainy sąsiadują ze sobą…

W krainie, w której wychował się Jayan takie zjawiska jak mróz, czy śnieg były abstrakcyjne. Chłopak wiedzę na ich temat zdobył tylko dzięki temu, że zdarzyło mu się kilka razy odwiedzić Fortess, kiedy jego ojciec jeszcze jeździł tam z karawanami. W swoim pokoju Jayan trzymał nawet ciepły, futrzany kubrak, który w Fortess był zawsze niezbędny, a w Pustyni całkowicie bezużyteczny.

Pustynia była jedyną krainą ze wszystkich Czterech Mocarstw Północy, w której bez względu na porę roku panował nieustanny upał. Przekleństwem tej krainy było to, że przez upał, wszechobecny piasek i rzadkie deszcze, ludzie nie mogli tam uprawiać większości warzyw i innych jadalnych roślin, prócz kilku rodzajów owoców cytrusowych, dlatego do Pustyni przybywały częste karawany z najpotrzebniejszymi roślinami.

Jayan lubił takie dni, kiedy z innych krain przyjeżdżali kupcy. Ci ludzie zawsze przywozili ciekawe towary, a co najważniejsze, wieści z całego Trzeciego Magicznego Świata Minaris, czyli to, co chłopaka najbardziej interesowało.

Ten tydzień nie będzie wyjątkiem. Jak w każdy trzeci tydzień miesiąca, w tym również zjadą się kupcy z karawanami ze wszystkich krain. Jayan zastanawiał się, czy rodzice zgodziliby się, gdyby za tydzień chciał wyjechać z jedną z karawan do Fortess. Dawno nie odwiedzał przyjaciół z tamtej krainy. Chłopak wiedział, że z transportem nie byłoby problemu. Już nie raz podróżował do Fortess i zawsze z tym samym kupcem.

Jayan znał jednak główny powód, dla którego jego rodzice mogliby się nie zgodzić. Miał dwadzieścia lat, czyli był już w takim wieku, w którym rodzice planowali ożenić go z jakąś wybraną przez nich dziewczyną, którą Jayan w dniu ślubu zobaczy zapewne po raz pierwszy.

Wszyscy starsi bracia Jayana, cała czwórka byli już żonaci. Zarim, który był starszy od Jayana zaledwie o dwa lata, wziął ślub już trzy lata wcześniej. Nawet młodsza o trzy lata siostra chłopaka, jako pierwsza z jego młodszego rodzeństwa miała za rok wyjść za mąż.

Tylko Jayan zwlekał. Mimo iż wiedział, że jego rodzice nigdy się na to nie zgodzą, chciał poślubić Sheilę. W Pustyni nie pochwalano jednak takich związków. Przyjaźnie i znajomości tak, ale nie związki małżeńskie. Chłopak czasem myślał nawet o tym, by przenieść się na stałe do Fortess. Przecież jakoś zniósłby drastycznie niższą temperaturę tej krainy, ważne, by Sheila była u jego boku…

- Ruszyłbyś wreszcie ten tyłek!- zawołał nagle ojciec Jayana, wyrywając chłopaka z zamyślenia.- Załaduj na wózek ze cztery beczki i śmigaj do Wodopoju!- Jayan z westchnieniem zeskoczył ze stosu dywanów i ruszył do niedużego składziku, gdzie trzymali puste beczki na wodę.

Kiedy wózek był już załadowany, Jayan chwycił za dyszel i ruszył w stronę centrum miasta, gdzie była wybudowana potężna studnia, z której mieszkańcy Librey mogli czerpać świeżą, zimną, źródlaną wodę do picia.

Do Wodopoju zmierzało wielu ludzi, jednak studnia była dość pokaźnych rozmiarów, a wokół niej ustawionych było kilka słupków, do których przymocowany był metalowy drąg, na którym na długim łańcuchu wisiało wiadro, a z jego drugiej strony przymocowana była korba, dzięki której można było rozwinąć łańcuch, by nabrać wody do wiadra, dzięki temu czerpać wodę mogła więcej niż jedna osoba.

Kiedy wreszcie Jayan dotarł na miejsce, przy studni było już kilku ludzi. Jeden słup z korbą był jednak jeszcze wolny. Chłopak szybko ruszył w jego stronę. Puścił dyszel wozu, tak, że opadł na brukowaną ziemię wokół studni i ściągnął z wozu pierwszą beczkę. Otworzy ją, a potem sięgnął do korby i zaczął nią obracać, by nabrać wody do wiadra. Po kilku chwilach stwierdzi, że wiadro jest już pełne wody i zaczął obracać korbką w drugą stronę, by wyciągnąć je ze studni. Nie musiał długo obracać, by poczuć ciężar pełnego wiadra. W jednym wiadrze mieściło się dziesięć litrów, więc aby wypełnić wszystkie cztery beczki, chłopak musiał powtórzyć tę czynność osiem razy. Jayan nie marnował więc czasu.

Po półgodzinie wypełnił już wszystkie beczki i wszystkie załadował na wózek. Chwycił za dyszel i ruszył w stronę swojego domu. Droga powrotna zajęła mu zdecydowanie więcej czasu niż, jak szedł do Wodopoju. Wózek był niezwykle ciężki… Jayan był jednak silnym chłopakiem i nie miał problemów z ciągnięciem go.

- Jayan! Jayan! Hej, Jayan!- usłyszał nagle czyjeś wołanie. Po chwili zobaczył zaledwie dziesięcioletniego chłopca biegnącego w jego stronę. Przewrócił oczami.

- Sarim…- powiedział bez cienia entuzjazmu. Chłopiec podbiegł do niego z szerokim uśmiechem.- Cześć Jayan!-

- Cześć.- odpowiedział Jayan tym samym tonem, co wcześniej.

- Co robisz? Byłeś przy Wodopoju?- zaczął dopytywać się Sarim. Jayan pokiwał głową, ale nic nie powiedział. Tymczasem Sarim wdrapał się na wózek, który ciągnął starszy chłopak i mówił dalej:- Wiesz, mama mi mówiła, że Karwary opowiadały na targu, że w nocy widziały jakieś dziwne stwory latające po niebie.- Jayan parsknął.

- I twoja matka w to wierzy?- zapytał i nie czekając na odpowiedź chłopca dodał:- Wszyscy wiedzą, że Karwary są niespełna rozumu…- w każdym mieście Pustyni działała grupka kobiet, które uważały się za wyrocznie i osoby, które znają „prawdziwą prawdę”. Powszechnie uznawane były, jako osoby szalone, chore psychicznie.

- Sama nie wie, komu ma wierzyć… A ty?- zapytał Sarim. Jayan pokręcił głową.

- Coś ty. Przecież mówię, że to wariatki.- powiedział. Tak naprawdę, Jayan nie był całkiem pewien, w co ma wierzyć. Z jednej strony Oświeceni prawili o Niebiosach, z drugiej najstarsi mieszkańcy Librey wspominali czasy, kiedy podobno traktowano magię jako coś dobrego i pożytecznego, opowiadali o przeróżnych magicznych istotach… Karwary również opowiadały niestworzone historie, a co najważniejsze, nawet jego młodsze siostry wspominały ostatnio o dziwnych rzeczach. Chłopak nie wywodził się z rodziny bardzo wierzącej. Jego rodzice i rodzeństwo wyrażało się na ten temat całkowicie obojętnie. Jayan również nie przywiązywał do tego wszystkiego specjalnej wagi, ale przez to, co codziennie słyszał na targu, lub przy Wodopoju, albo od innych kupców przybywających z karawanami, czuł się lekko rozdarty. Nie był pewien, co ma właściwie myśleć o Oświeconych i o magii.

- Ja to nawet jestem ciekawy, jakby to było, jakbyśmy umieli się posługiwać magią, gdyby istniała i nie była zakazana…- rozmarzył się Sarim. Jayan zerknął na niego.

- Lepiej się zamknij, albo przynajmniej nie mów takich rzeczy głośno, jak nie chcesz dostać w głowę…- powiedział. Oświeceni w Pustyni byli wyjątkowo rygorystyczni. Jak w pozostałych krainach, kapłani czasem przymykali oko na dzieci, tak w Pustyni, karali nawet te najmłodsze, tylko dlatego, że dzieci, jak to dzieci, bawiły się, wykorzystując wybujałą wyobraźnię.

- Ja się nie boję Oświeconych!- zawołał Sarim.- Mój tata ma wysokie stanowisko w pałacu! Nie mogą nic mi zrobić!- Jayan pokręcił głową.

- Oj zdziwiłbyś się... Oni nie podlegają takiej władzy! Na prawdę myślisz, że twój ojciec mógłby ich przed czymś powstrzymać?- zawołał. Wspomniał przyjaciela z Fortess, którego ojciec również stracił wysokie stanowisko królewskiego urzędnika, tylko dlatego, że raz sprzeciwił się Oświeconym… Po krótkiej chwili milczenia Jayan dodał:- Może ewentualnie szarach, ale nawet w to wątpię.- obecnie w Pustyni szarach piastował najwyższą władzę, jak król w innych krainach, jednak, już nawet zwykły mieszkaniec, taki jak choćby Jayan był w stanie zauważyć, jak Oświeceni na każdym kroku próbują podkopać autorytet władcy. Szarach Alaus był jednak twardym człowiekiem i nie łatwo było mu zagrozić. Cierpliwie i konsekwentnie próbował zwalczyć szerzących się w całej krainie Oświeconych. Jako wyznawcy religii nie stanowili kłopotu, jednak, kiedy otwarcie zaczęli przeciwstawiać się władcy, zaczęli nim być.

Nagle Sarim zeskoczył z wózka Jayana wołając:- Muszę już iść. Powiedziałem mamie, że wychodzę tylko na chwilę!- Jayan pokiwał głową, ale nic nie powiedział tylko ciągnął wózek dalej. Był już niedaleko domu. Wytężył siły, by jak najszybciej znaleźć się u celu i kiedy wreszcie dotarł do przybudówki, w której znajdowały się beczki i z której przez klapę w podłodze schody prowadziły do piwnicy, w której trzymano pełne beczki, by woda się nie ogrzała, z rozmachem puścił dyszel wozu. Ojciec Jayana zerknął na swojego syna i uśmiechnął się pod nosem.

- No, powinieneś już śmigać z tymi beczkami na dół!- zawołał z lekkim uśmiechem wskazując na przybudówkę. Jayan popatrzył na ojca i przewrócił oczami.- Lecę, jak na skrzydłach.- starszy mężczyzna widząc i słysząc jego reakcję uśmiechnął się jeszcze szerzej i zawołał:- No, ja w twoim wieku, nosiłem dwie takie beczki na raz!-

- No jasne, właśnie sobie to wyobraziłem. Ale chyba się trochę pomyliłeś, chciałeś powiedzieć raczej, że nosiłeś jedną taką beczkę i twój brzuchal. Jest prawie taki wielki, jak jedna z nich.- to mówiąc Jayan wskazał na beczkę stojącą obok innych na wozie. Ojciec chłopaka popatrzył na nią, a potem na swój brzuch i uśmiechnął się do syna.

- Może masz rację.- wzruszył ramionami i dodał:- No, ale teraz już znieś je na dół. Woda pewnie już się nagrzała.- Jayan pokiwał głową i zabrał się za znoszenie beczek do piwnicy, gdzie było zimno i woda mogła się chłodzić.

***

Hej ;-)

Właśnie poznaliście najlepszego przyjaciela Evina. Co o nim sądzicie? Polubiliście go, czy może nie przypadł Wam do gustu?

Zapraszam do komentowania!

Jane L. C.

7

noreply@blogger.com (Jane Conelly) — Fri, 27 Jan 2017 01:30:00 +0000

Podróż z karawaną okazała się nawet całkiem miłą przygodą. Mimo, że niewiele działo się na trakcie, Evin nie narzekał. Ważne było, że miał z kim porozmawiać. Dowiedzieć się, co nowego słychać w szerokim świecie.

Na wozie na zmianę popędzając konie siedzieli Rezar i Harafan. Na końcu wozu, obrócony przodem do oddalającego się traktu siedział Machir. Wszystko zamykał Evin. Szedł za karawaną, która nie toczyła się aż tak bardzo szybko, by nie mógł dorównać jej kroku.

Chłopak lewą dłoń opierał na głowicy miecza, a prawą nieustannie trzymał pasek torby, w której ukryta była Magiczna Matryca. Większą torbę zostawił na wozie karawany, by nie obciążać się niepotrzebnie. Evin niby patrzył w ziemię, ale tak naprawdę jego oczy cięgle były w ruchu, a uszy nasłuchiwały, czy nie zbliża się jakieś niebezpieczeństwo.

Machir przyglądał się przez chwilę Evinowi. W końcu powiedział:- Mówiłeś wczoraj, że wiele mieszkańców Fortess walczy z kafanu. Mówiłeś, że już nie raz miałeś z nimi przyjemność… to znaczy, że ty też z nimi walczyłeś?- Evin popatrzył na młodego chłopaka i milczał przez chwilę.

- Właściwie, to tylko przypuszczam, że mieszkańcy Fortess z nimi walczą.- powiedział w końcu. Machir popatrzył na niego pytająco, więc dodał:- Szczerze mówiąc, jeszcze nigdy o czymś takim nie słyszałem, ale śnieżaków jest u nas tyle, że na pewno nie jeden mężczyzna to robi. A jeśli chodzi o mnie… Raczej nie nazwałbym tego walką. Ale miałem z nim przyjemność… całkiem niedawno.- Machir uniósł brwi. Chciał się dowiedzieć jak najwięcej o tym spotkaniu. Widząc jego reakcję, Evin podjął krótką opowieść, zanim chłopak zdążył cokolwiek powiedzieć.

- Nie planowałem tego. Nasze spotkanie było zupełnym przypadkiem. Właściwie tylko się broniłem. Tak jak powiedziałem. To nie była taka prawdziwa walka.- powiedział.

- O rany…- zawołał Machir, kiedy Evin skończył opowieść.- Ja na twoim miejscu uciekałbym jak najszybciej.- przyznał. Evin pokręcił głową.

- Może udałoby się to, gdyby cię nie wyczuł, wtedy miałbyś pół na pół szans… ale jeśli cię wyczuje, ucieczka nic nie dałaby ci. W takim przypadku najlepiej jest ruszyć do ataku. Wciąż miałbyś pół na pół szans na wygraną, ale jakbyś wygrał, zyskałbyś też futro i mięso.- Machir westchnął.

- W takim razie mam nadzieję, że nigdy nie spotkam kafanu.-

- Szczerze mówiąc, ja też mam nadzieję, że już nigdy nie będę miał z nimi do czynienia. Na chwilę zapadło milczenie. Evin rozejrzał się. Teren wokół uległ znacznym zmianom. Zniknęły górzyste, leśne, zasypane śniegiem tereny, a zamiast nich pojawiły się zielone łąki i pagórki.

Teraz wreszcie podróż zaczynała mijać im szybciej. Trakt stał się łatwiejszy, ale też niebezpieczniejszy. Na drogach, miedzy niewielkimi wioskami rozsianymi wśród pagórków, coraz częściej widywali podejrzane obozowiska, których mieszkańcy przyglądali im się bacznie.

Evin wyostrzył zmysły, podwoił ostrożność i uwagę. Starał się mieś oczy dookoła głowy, ale też nie przesadzić z obserwowaniem terenu, by nie zdradzać się potencjalnym obserwatorom.

Na szczęście póki co, podróż mijała wędrowcom całkiem spokojnie. No właśnie…- pomyślał Evin.- Póki co… Spodziewał się, że w każdej chwili mogą zostać napadnięci, dlatego, w każdej wolnej chwili ćwiczył walkę mieczem. Machir często mu towarzyszył. Evin był nawet zadowolony z takiego stanu rzeczy. W końcu ćwiczenia z prawdziwym, żywym przeciwnikiem są dużo lepsze, niż te z przeciwnikiem wyimaginowanym. A poza tym, jeśli rzeczywiście ktoś obserwowałby ich, widząc zdolności obu chłopców, mógł poniechać zamiaru napadu na karawanę.

Również Machir korzystał na wspólnych ćwiczeniach. Potrafił walczyć, ale niewystarczająco dobrze. Wiele uczył się od Evina. Tak samo jak Evin od niego. Chłopacy mieli wyuczone dwa różne style posługiwania się bronią, więc uczyli się od siebie nawzajem.

Podczas, gdy Harafan w czasie postojów zajmował się końmi i karawaną Rezar przyglądał się ćwiczącym i chociaż proponowali mu, żeby się do nich przyłączył, odmawiał z niechęcią.

Na noc oczywiście wystawiali warty. Na takim szlaku, jaki teraz mieli przebyć, było to nieuniknione. Tej nocy pierwsza watra przypadła w udziale Evinowi. Chłopak siedział przy lekko żarzących się węglach grzebał w nich patykiem. Harafan i jego synowie poszli już spać.

Po kilku chwilach bezczynnego siedzenia, Evin odszedł od paleniska i ruszył wokół karawany. Noc była spokojna. Nawet liście nie szeleściły na wietrze. Chłopak nieustannie zaciskał w prawej dłoni rękojeść miecza. Nie wyciągał go jednak, ale chciał być gotowy, by w każdej chwili zrobić to jak najszybciej i od razu przejść do ataku.

Starał się obserwować jak najwięcej terenu, jednak księżyc był w nowiu i noc była dość ciemna. Gwiazdy niewiele dawały światła. Evin musiał mieć jak najbardziej wyostrzoną uwagę. Nie mogło mu nic umknąć. W końcu obiecał Harafanowi i jego synom, że będzie ich bronił. To był teraz jego obowiązek…

Odruchowo dotknął Matrycy, którą na noc zawsze chował w wewnętrznej kieszeni koszuli. Zauważył, że ostatnio ma wiele trudnych i niebezpiecznych obowiązków do wykonania. Obym im tylko podołał.- pomyślał. Już nawet nie chodziło mu o to, że sam byłby sobą zawiedziony. Nie. Chodziło o to, że nie mógł zawieść tych, którzy mu ufają i polegają na nim. Nie mógł. Już wolał zginąć…

Zatrzymał się gwałtownie. Nie wydawało mu się. W krzakach porastających skraj drogi naprawdę ktoś się krył. Ruszył powoli w tamtym kierunku.

Nagle z ukrycia wyskoczyła piątka uzbrojonych po zęby mężczyzn. Evin w jednej chwili wyciągnął miecz, zawołał:- Machir!- i rzucił się do ataku. Po kilku dłuższych chwilach dołączył do niego młodszy syn Harafana.

Chłopcy stanęli plecami do siebie i zaatakowali otaczających ich mężczyzn. Nie byli oni mistrzami… ot, zwykli rabusie, którzy mieli nadzieję wzbogacić się kosztem bezbronnych kupców. Zabić ich i zabrać ich rzeczy, ich towar. Nie spodziewali się jednak trafić na Evina i Machira, którzy potrafili obronić niewielki obóz.

Potyczka trwała krótko. Kiedy bandyci zorientowali się, z kim mają do czynienia, wszyscy uciekli. Mimo, to Evin stwierdził, że karawana powinna ruszyć dalej. Tam, gdzie obozowali do tej pory, nie było już bezpiecznie…

Bez zwłoki ruszyli dalej. Evin jak zwykle zamykał cały pochód. Chciał mieć na oku trakt zamykający się za karawaną, gdyby któremuś bardziej nierozsądnemu z grupy rabusiów przyszło do głowy podążyć ich tropem.

Kiedy wspólnie po kilku godzinach uznali, że oddalili się już wystarczająco daleko od miejsca obozowiska, postanowili zatrzymać się na jakiś czas i odpocząć. Odpoczynku potrzebowali głównie Evin i Machir, dlatego wartę objął Rezar. Przez jakiś czas Harafan towarzyszył starszemu ze swoich synów, jednak w końcu i on poszedł się przespać. Rezar został sam obserwując teren wokół obozowiska.

Powoli robiło się już jasno. Na horyzoncie widać już było pierwsze brzaski słońca. Rezar rozglądał się na wszystkie strony. Odkąd objął wartę nie wydarzyło się nic specjalnego, postanowił jednak wstać i obejść obóz dookoła, by sprawdzić, czy na pewno jest wszystko w porządku. Gdyby okazało się, że stało się coś złego, ojciec nigdy nie wybaczyłby mu tego. Ta karawana zawierała cały ich majątek. Gdyby przepadła, byliby skończeni. Nie mieliby zupełnie nic…

Nieśpiesznym krokiem okrążał karawanę. W końcu wrócił do miejsca, gdzie wcześniej siedział. W pobliżu, na ziemi ze zwiniętym pod głową kocem spał jego młodszy brat. Trochę dalej, na lekkim uboczu spał Evin. Wydawał się spać spokojnie, jednak jedną rękę nieustannie zaciskał na guzikach koszuli. Rezar zmarszczył czoło i zamyślił się. Już wcześniej to zauważył. Za każdym razem kiedy obejmował wartę, obserwował śpiącego mieszkańca Fortess. Chłopak zawsze zaciskał dłoń na koszuli zawsze w tym samym miejscu…

Rezar podszedł do śpiącego Evina. Przez kilka dłuższych chwili stał nad nimi i przyglądał mu się. Śpiący chłopak wyglądał całkiem spokojnie. Rezar jednak nie chciał się na to nabrać. Niby młody chłopak pilnował ich obozu i pomagał im, ale przecież, ani on, ani jego brat, czy ojciec nie wiedzieli, kim tak naprawdę jest ich towarzysz i co przed nimi ukrywa. Rezarowi cała ta sytuacja wydawała się dziwna. Co takiego właściwie może sprowadzać tego chłopaka do Pustyni? Niby powiedział, że idzie odwiedzić przyjaciela, ale… kto normalny wybiera się w taką podróż sam, mając do dyspozycji tylko łuk i miecz?

Rezar przygryzł wargę. I co takiego Evin ukrywa pod koszulą? Czego im nie mówi? Przecież takie zachowanie może narazić ich wszystkich!

W jednej chwili Rezar podjął decyzję. Podszedł jeszcze jeden krok do śpiącego chłopaka i przykucnął przy nim. Powoli wyciągnął rękę w jego stronę i odsunął kołnierz koszuli Evina. Jego oczom ukazał się kawałek białego przedmiotu. Spróbował odsłonić go trochę więcej, jednak w tej samej chwili poczuł mocny uścisk na nadgarstku i zimne ostrze na swojej szyi. Evin patrzył mu prosto w oczy.

- Co ty wyprawiasz?- zawołał odpychając Rezara.- Mogłem cię zabić!- chłopak wciąż zdezorientowany popatrzył na niego i zapytał:- Nie spałeś?- Evin zerknął na Rezara i zapiął guziki koszuli. Położył dłoń na prawym boku, by upewnić się, że Magiczna Matryca jest na swoim miejscu.

- Spałem.- powiedział. Rezar uniósł pytająco brwi.

- Więc jakim cudem…- zaczął, ale Evin przerwał mu:- Nie pierwszy raz nocuję na szlaku. Nauczyłem się czujności nawet podczas snu…- popatrzył ostrzegawczo na Rezara.- Lepiej żebyś nie próbował tego drugi raz. Uwierz mi, naprawdę, nie chcę cie zabić. Co ty właściwie chciałeś zrobić?- Rezar milczał. Wbił spojrzenie w ziemię. Nie czuł chęci tłumaczenia się Evionwi. Chłopak wbijał jednak w niego uporczywe spojrzenie. Rezar westchnął i powiedział po chwili:- Byłem ciekawy, co takiego przed nami ukrywasz.- Evin uniósł jedna brew.

- Nie mogę ci powiedzieć. Zbyt wiele od tego zależy, by opowiadać o tym każdej napotkanej osobie. Poza tym, nawet byś nie uwierzył…- powiedział i dodał stanowczym tonem:- Nie pytaj o to więcej! I nie próbuj znów czegoś takiego jak wcześniej, bo to może być ostatnie, co zrobisz w swoim życiu.- ostrzegł. Rezar pokiwał głową i wrócił na swoje miejsce przy młodszym bracie.

W końcu również Machir i Harafan obudzili się i karawana ruszyła dalej. Od tej pory Evin trzymał się nieustannie na baczności i obserwował Rezara. Wiedział już, że nie może mu do końca ufać. Starszy chłopak był zbyt ciekawski… na szczęście dla Evina, albo raczej dla samego siebie, Rezar więcej już nie pytał o tajemnice Evina. W ogóle nie odzywał się do młodszego chłopaka…

Od tamtej pory podróż wędrowcom mijała nawet znośnie, aż pewnego dnia w jednym z niewielkich miasteczek Pustyni, Evin opuścił Harafana i jego synów, by udać się w dalszą, samotną podróż do Librey.

***

Cześć

Nareszcie, od ostatniego czasu tak mi się dłużyło… o jeju, jeju…

Jestem bardzo ciekawa, co myślicie o przygodach Evina ;-)

Piszcie w komentarzach!

Jane L. C.

6

noreply@blogger.com (Jane Conelly) — Thu, 12 Jan 2017 00:30:00 +0000

Evin dotarł szybko do domu. Jego matka przygotowała mu trochę prowiantu na podróż i kiedy chłopak był gotowy, by opuścić dom, zawołał młodszego brata. Gerat pojawił się natychmiast. Evin położył mu dłoń na ramieniu.

- Gerat, teraz zajmujesz moje miejsce w rodzinie. Nie zawiedź mnie.- powiedział poważnie. Chłopiec pokiwał głową.

- Nie zawiodę cie. Będę taki jak ty! Już i tak we wsi nazywają mnie młodszą wersją ciebie! Nie zawiodę cię!- powtórzył. Evin uśmiechnął się.

- Gerat, skup się. Pamiętaj o codziennych ćwiczeniach i nie próbuj strugać bohatera! Musisz być odpowiedzialny i ostrożny przede wszystkim. Pamiętaj o tym, co ci mówiłem w lesie. Nie podejmuj głupich decyzji i nie narażaj się niepotrzebnie! Pamiętaj też o Mii…- Evin pouczył po raz ostatni brata.

- Tak jest!- zawołał poważnie Gerat.- Będę się do wszystkiego stosował.- Evin pokiwał głową i wyszedł z domu. Poprawił miecz w pochwie przy pasku, łuk i kołczan ze strzałami na plecach i torbę przewieszoną przez ramię. Położył jeszcze dłoń na klatce piersiowej po lewej stronie, gdzie pod kaftanem ukrył Magiczną Matrycę, by upewnić się że na pewno ma ją ze sobą. Potem ruszył główną drogą wyjazdową z wioski, która prowadziła do lasu. Była to jedyna droga prowadząca do Pustyni. Główny szlak, którego przejście pieszo szybkim tempem zajmowało prawie trzy tygodnie. Oczywiście, jeśli ktoś znał tajemne ścieżki w lesie mógł skrócić podróż o tydzień, jednak w środku zimy zapuszczanie się w ciemny, dziki las nie było niczym dobrym. Nawet jeśli znało się szlaki i było się doświadczonym wędrowcem. Evin postanowił nie ryzykować i iść głównym traktem. Było bezpieczniej, mimo, że dłużej. Zawsze też mógł trafić na jakąś karawanę jadącą do Pustyni i zabrać się z kupcami. Mogłoby to przyśpieszyć jego podróż.

Mimo, że było jeszcze przed południem, Evin miał wrażenie, jakby było już pod wieczór. W gęstym lesie panował półmrok. Drzewa rosły bardzo blisko siebie, a na ich rozłożystych gałęziach zalegała gruba warstwa śniegu, który nigdy nie opadał na ziemię, co sprawiało wrażenie jakby szło się długim, białoszarym tunelem.

Evin nie zatrzymywał się nawet jak już zapadł zmrok. Widział, że na trakcie co kilkanaście kilometrów wybudowane są karczmy i różne zajazdy, gdzie wędrowcy mogą spędzić noc. Chłopak chciał właśnie dotrzeć do takiego miejsca… Było już późno w nocy, kiedy Evin wreszcie zobaczył bladą, pomarańczową poświatę latarni, które oświetlały wejście do karczmy. Chłopak uśmiechnął się. Czuł, że jakby musiał iść jeszcze godzinę, lub nawet pół zamarznąłby na kość. Dłonie i stopy zmarzły mu już całkowicie i mimo, że szedł nieprzerwanie odkąd opuścił Inmar było mu okropnie zimno.

W końcu dotarł do karczmy. Kiedy wszedł do środka, przywitały go ciepło i gwar rozmów. Mimo późnej pory w głównej sali karczmy siedziało mnóstwo mężczyzn, a także kobiet i kiedy Evin wszedł do pomieszczenia, wszyscy gwałtownie urwali, jednak gdy zobaczyli, że to tylko młody chłopak, wznowili rozmowy.

Evin przeszedł przez pomieszczenie szukając wolnego stolika. Wszystkie były jednak zajęte.

- Usiądź z nami!- usłyszał nagle chłopak wśród gwaru rozmów. Rozejrzał się. Jakiś straszy już trochę mężczyzna przywoływał go ruchem ręki. Evin ruszył w jego stronę. Przy stoliku nieznajomego siedziało jeszcze dwóch, którzy mogli być w wieku Evina. Mimo, że ubrani byli w ciepłe kaftany, Evin po samych ich twarzach rozpoznał, że są wędrowcami z Pustyni.

- Śmiało!- zawołał mężczyzna.- Jestem Harafan, a to moi synowie. Machir i Rezar. Jesteśmy kupcami z Pustyni.- przedstawił najstarszy z siedzących przy stole.

- Evin.- przedstawił się chłopak i usiadł między Harafanem i Rezarem.- Wędruję z Inmaru. To w sumie niedaleko… ale idę pieszo, więc trochę mi to zajęło…-

- Pieszo? Sam?- zdziwił się Machir.- Na tych traktach jest strasznie niebezpiecznie. Nie boisz się, że ktoś cię napadnie, albo zaatakuje jeden z tych przeklętych kafanu?- zapytał. Evin uśmiechnął się i pokręcił głową.

- Nie boję się kafanu. Nie raz już miałem z nimi przyjemność. W tych stronach śnieżaków jest mnóstwo i na pewno niejeden mieszkaniec Fortess z nimi walczył…-

- A gdzie się tak wybierasz? Sam? Pewnie gdzieś blisko. Gdybym ja miał wybierać się w długą podróż, raczej wziąłbym sobie jakieś towarzystwo.- stwierdził Harafan.

- Idę do Librey odwiedzić przyjaciela…- zaczął Evin, ale Machir przerwał mu i zawołał:- Możesz się zabrać z nami! Prawda ojcze? My nie idziemy do Librey, ale i tak idziemy do Pustyni. Zawsze możesz nam coś pomóc podczas drogi, a ty też może jakoś na tym skorzystasz… w końcu nie będziesz szedł sam…- Harafan pokiwał głową.

- To dobry pomysł. A kogo konkretnie chcesz odwiedzić, jeśli można wiedzieć?- zapytał.

- Jayana syna Amhada. Oni też są kupcami, tyle, że Amhad już nie jeździ z karawanami.- wyjaśnił Evin. Harafan pokiwał głową.

- Znam ich…- powiedział i dodał z uśmiechem:- Machir ma dobry pomysł. Możesz zabrać się z nami. Co prawda, odwiedzimy po drodze kilka wsi, ale zawsze to będzie szybciej i bezpieczniej niż żebyś miał iść sam.- zauważył. Evin uśmiechnął się.

- Dziękuję. Towarzystwo zawsze się przyda.- Rezar, który do tej pory nie odzywał się w ogóle, wskazał na kołczan ze strzałami i łuk, który Evin oparł o stół. A potem na miecz, który mieszkaniec Fortess wciąż miał przytroczony u pasa.

- Potrafisz się tym posługiwać?- zapytał. Evin podążył za spojrzeniem Rezara i pokiwał głową.

- No tak. Inaczej nie wybierałbym się sam w podróż i nie byłoby sensu, brać tego wszystkiego ze sobą…-

- Nie chciałbyś sprzedać tego miecza? Przydałby mi się taki. Mamy wiele innych, z których mógłbyś sobie wybrać nowy…- zaczął Rezar, ale już w połowie jego wypowiedzi Evin kręcił głową.

- Nie. Nikomu go nie sprzedam.- Razar zmrużył oczy, jakby chciał powiedzieć: „To się jeszcze okaże”, ale nie odezwał się. Evin tymczasem postanowił mieć go na oku i uważać na swój sprzęt. Na chwilę zapadła cisza, ale w końcu Harafan przerwał ją:- No cóż, miło się rozmawia, ale jutro wcześnie trzeba wstać.- popatrzył znacząco na Evina i z lekkim uśmiechem dodał:- O wschodzie słońca wyjeżdżamy. Nie zaśpij.- Evin pokiwał głową.

- Nie musisz się o to martwić.- powiedział. Tymczasem starszy mężczyzna zwrócił się do swoich synów:- Chodźcie chłopcy.- i we trójkę ruszyli w stronę schodów, które prowadziły na piętro, gdzie znajdowały się sypialnie.

Kiedy mieszkańcy Pustyni zniknęli mu z oczu, Evin zamówił coś ciepłego do jedzenia, a kiedy już zjadł, zapłacił za posiłek i pokój i również udał się na spoczynek. Uznał, że nie ma sensu przesiadywać do późna w dużej sali jadalnej, gdzie mnóstwo było ludzi, których nie znał.

Potem jeszcze przez kilkanaście długich chwil leżał na swoim łóżku i nie mógł zasnąć. Ciężko mu było zasypiać w takich miejscach. Evin nie bał się ludzi, ale nigdy nic nie wiadomo…

Następnego dnia wstał godzinę przed wschodem słońca. Pozbierał swoje rzeczy i zszedł do dużej, głównej sali, by zjeść jakieś śniadanie. Kiedy siedział samotnie przy stole, dosiadł się do niego Machir, potem Harafan wraz ze swoim drugim synem. Wspólnie dokończyli posiłek i o wschodzie słońca ruszyli główną drogą, prowadzącą do Pustyni.

***

Siemka :-)

Pierwszy rozdział w Nowym Roku :-)

Dziś wyjątkowo wcześniej, bo w czwartek raczej nie będę mieć czasu, żeby się tym zająć… ale następny rozdział raczej będzie jak zawsze za dwa tygodnie w czwartek.
Ten jest trochę krótki, ale właśnie, jest!

I co myślicie? Nowe postacie, nowe wątki… Podoba Wam się?

Zapraszam do komentowania ;-)

Jane L. C.

5

noreply@blogger.com (Jane Conelly) — Thu, 29 Dec 2016 20:00:00 +0000

Na targu wałęsało się kilku ludzi. O tej porze raczej nikt nie przebywał w tej części wsi, a sprzedawcy zwijali już swoje stoiska. Mia wyszła przed dom. Evin i Bryan jeszcze się nie pojawili. Dziewczyna okropnie się denerwowała. Bała się, że mogą sobie nawzajem zrobić krzywdę. Raczej, że sobie zrobią! Przecież każdy nawet niewidomy może zauważyć jak bardzo się nienawidzą! Mia zdawała sobie sprawę, że to nie będzie zwyczajna potyczka dla zabawy, że to będzie coś więcej…

W końcu w polu widzenia Mii pojawił się Bryan. Nadchodził prosto ze swojego niemalże pałacu. Dziewczyna skrzywiła się. Nie przepadała za Bryanem. Zdecydowanie za bardzo obnosił się z bogactwem swojego ojca.

- Cześć.- dziewczyna usłyszała obok siebie głos Evina.

- Rany! Evin! Dlaczego się tak skradasz?- zapytała zwracając się w stronę chłopaka. Evin uśmiechnął się do niej.

- Jakoś tak… z przyzwyczajenia.- powiedział. Dziewczyna odwzajemniła uśmiech, który po chwili nieco przygasł. Popatrzyła poważnie na chłopaka.

- Evin. Jesteś głupi. Dlaczego przyjąłeś wyzwanie Bryana?- zapytała.- Wiem, że potrafisz świetnie walczyć, ale co z tego? Bryan też jest dobrym szermierzem. Co będzie jeśli przegrasz? A co będzie jeśli wygrasz? On tak łatwo o tym nie zapomni! Nie da ci żyć, jeśli go pokonasz… Co zrobisz?- zapytała patrząc z troską na Evina. Chłopak milczał przez chwilę. Potem popatrzył na dziewczynę i uśmiechnął się do niej.

- Jak to, co zrobię?- zapytał.- Wygram z nim. Szczerze mówiąc mam gdzieś to, co później będzie wyprawiał. Mnie już wtedy tutaj nie będzie.- dodał patrząc Mii w oczy. Dziewczyna popatrzyła na niego zaskoczona, ale zanim cokolwiek powiedziała, Evin uprzedził ją mówiąc:- Nie miałem większego wpływu na to, co się wczoraj stało… i teraz muszę wyruszyć w daleką podróż. Nie będzie mnie przez kilka miesięcy…-

- Co się wczoraj stało? Przecież właśnie jeszcze wczoraj mówiłeś mi, że nie możesz opuścić rodziny…- powiedziała zaskoczona. Evin pokiwał głową.

- Wiem. Wiem, co ci wczoraj powiedziałem. Nie opuszczam domu z własnej woli i wcale nie przychodzi mi to łatwo i nie jestem zadowolony z tego, że muszę to zrobić… Nie mogę ci powiedzieć, dlaczego muszę udać się w tę podróż, nikomu nie mogę powiedzieć. Po pojedynku z Bryanem już mnie tu nie będzie.- powiedział.

- Gdzie się wybierasz?- dopytywała się dziewczyna.- Może mogłabym iść z tobą?- zaproponowała. Evin pokręcił głową.

- Najpierw muszę udać się do Pustyni. Jayan wybiera się razem ze mną… potem, nie wiem…- powiedział i widząc, że Mia chce coś powiedzieć uprzedził ją spodziewając się, co będzie chciała powiedzieć:- Jayan będzie mi potrzebny, podczas tej podróży, potrafi walczyć i dobrze zna się na terenach sąsiadujących z Pustynią.- dziewczyna ze smutkiem wbiła spojrzenie w ziemię. Chłopak podszedł do Mii i pocałował ją w usta.

- Nie smuć się. Wszystko będzie dobrze. Nawet nie zauważysz, że mnie nie ma. Wrócę, zanim się obejrzysz...- Evin jeszcze chciał coś dodać, ale w tym samym momencie podszedł do przyjaciół Bryan. Chłopak popatrzył na niego i dziewczynę.

- Co Evin? Gotowy na porażkę?- zapytał uśmiechając się drwiąco. Evin również się uśmiechnął.

- A ty?- Bryan nie odpowiedział, tylko popatrzył na Mię. Chwycił dłoń dziewczyny.

- Nie martw się, wygram dla ciebie ten pojedynek.- powiedział. Evin zanim zdążył się powstrzymać, wybuchnął śmiechem. Bryan momentalnie znalazł się przy chłopaku i zawołał mu prosto w twarz:- Śmieszy cie coś?- Evin opanował się i pokręcił głową.

- Nie.-

- Więc zaczynamy.- Bryan ruszył na środek placu targowego. Evin wciąż rozbawiony uśmiechnął się do Mii i puścił do niej oko. Potem skierował się na plac za Bryanem.

Stali naprzeciw siebie, na przeciwległych końcach placu. Bryan trzymał w dłoni swój duży, dwuręczny miecz. Evin powoli, nieśpiesznym ruchem wyciągnął swój miecz. Przetarł dłonią płaz broni. Zawsze tak robił, kiedy miał stoczyć z kimś pojedynek.

Evin zobaczył swoje odbicie w płazie miecza. Zobaczył swoje oczy, ciemne oczy, w których czaiła się determinacja. Chłopak zacisnął mocniej dłoń na rękojeści miecza. Nie pozwoli Bryanowi wygrać. Nie może przegrać.

Bryan stał naprzeciw Evina. Dwuręczny miecz chłopaka sprawiał groźne wrażenie. Jego właściciel również wyglądał groźnie. Wściekły grymas widniał na jego twarzy. On też powtarzał sobie, że nie może przegrać tego pojedynku. Jakby to wyglądało? Chłopak z bogatej rodziny, który codziennie pobiera lekcje u najlepszych mistrzów mieczy przegrywa z jakimś biedakiem, który pewnie nawet nie ma pojęcia, jak walczyć… Bryan nie mógł pozwolić, by go tak ośmieszono. Przysiągł sobie, że zrobi wszystko, by zwyciężyć. A jak już do tego dojdzie, Mia od razu odwróci się od tego żałosnego biedaka i przybiegnie do mnie!- pomyślał Bryan uśmiechając się do siebie. A jeśli przegra, zrobi wszystko, by pogrążyć rodzinę Evina, zrobi wszystko, by jego życie zamieniło się w piekło…

Evin odetchnął głęboko. Nie mógł pozwolić, by owładnęło nim zdenerwowanie. Wiedział, że Bryan nie powstrzyma się przed niczym, by wygrać, dlatego musiał mieć czysty umysł i być uważnym i ostrożnym. I mieć przede wszystkim oczy dookoła głowy.

W końcu Bryan popatrzył na Evina i zawołał:- Na co czekasz? Czyżbyś chciał jak najbardziej opóźnić moment twojej porażki?-

- Dlaczego ciągle powtarzasz, że przegram? Myślisz, że jak sobie to wmówisz, to rzeczywiście się tak stanie?- zapytał. Chłopacy zaczęli okrążać się nawzajem. Mia przeglądała się i przysłuchiwała temu z przerażeniem. Zauważyła też, że na obrzeżach placu zaczynają się zbierać gapie…

- Nie muszę niczego sobie wmawiać.- Bryan znów lekko się uśmiechnął.- Ja wiem, że tak będzie.-

- To na co jeszcze czekasz?- zapytał Evin. Nie musiał czekać długo. Bryan bez żadnego zwlekania rzucił się z rykiem do ataku. Kiedy na placu rozległ się dźwięk uderzenia stali o stal. Mia krzyknęła…

Bryan bez dwóch zdań był jednym z najlepszych szermierzy w Fortess. W porównaniu z Evinem był wręcz mistrzem i po kilku minutach walki chłopak żałował, że przyjął jego wyzwanie. W końcu Bryana szkolili mistrzowie szkół rycerskich, a Evin ćwiczył sam z wyimaginowanymi przeciwnikami.

Bryan nie marnował czasu na głupie zwody i wstępne gierki. Od razu przeszedł do ataku. Evin reagował szybko i dzięki jego niezwykłemu refleksowi udawało mu się bronić przed atakami przeciwnika. Bryan nie dawał Evinowi żadnych szans na jakąkolwiek formę kontrataku. Przeciwnik chłopaka ciął ze wszystkich stron. Z prawej, lewej, znad głowy…

W końcu Evin rozgryzł system zgodnie, z którym atakował Bryan. Chłopak nie wykonywał żadnych innych ruchów, prócz tych, które od najmłodszych lat nauczyciele szkół rycerskich wpajali swoim kadetom.

Teraz kiedy Evin mógł przewidzieć kolejny ruch Bryana, łatwo mu było zaskoczyć przeciwnika.

Kiedy ten zbliżył się do Evina atakując znad głowy, chłopak zasłonił się swoim mieczem i jednocześnie kopnął Bryana w brzuch. Chłopak zgiął się w pół szybko łapiąc powietrze. To, co zrobił Evin, niezmiernie go zaskoczyło, ale też rozwścieczyło. Natarł na niego i uderzając mocno i szybko próbował wytrącić Evinowi miecz z ręki.

Mimo, że Bryan był dużo lepszym szermierzem od Evina, trudno było mu go zaskoczyć. Evin może nie był mistrzem, ale cechowały go spryt i umiejętność przewidzenia kolejnego ruchu przeciwnika. Chłopak nie postępował zgodnie z zasadami z podręczników kadetów, więc Bryan nie miał pojęcia, jaki będzie kolejny ruch przeciwnika, dlatego starał się ze wszystkich sił nie dopuścić Evina do ataku.

W końcu udało mu się wytrącić Evinowi miecz z ręki. Broń potoczyła się kilka metrów od walczących. Obaj popatrzyli w tym kierunku. Bryan nie dał jednak Evinowi szansy na dotarcie do jego broni. Zamachnął się znad głowy. Evin uniósł ręce do góry zasłaniając się nimi, jakby mogło go to ochronić przed uderzeniem Bryana. Mia krzyknęła z przerażeniem zasłaniając oczy dłońmi…

Jednak zamiast okrzyku bólu Evina, na placu znów rozległ się dźwięk uderzenia stali o stal. Mia popatrzyła w stronę walczących. Również Bryan patrzył na przeciwnika zaskoczony. W normalnych okolicznościach jego uderzenie przecięłoby na pół ręce Evina i dodatkowo sięgnęłoby jego czaszki. Tymczasem odbiło się z metalicznym dźwiękiem od sztyletów, które nie wiadomo skąd pojawiły się w dłoniach przeciwnika Bryana.

Evin uśmiechnął się. Nie dał czasu Bryanowi na pozbieranie myśli i kolejny atak. Zamachnął się sztyletem, a zaraz po tym drugim, ale Bryanowi udało się zablokować cięcia. Chłopak wiedział jednak, że ma już małe szanse, by wygrać ten pojedynek. Evin go zaskoczył. Po raz drugi. Bryan nie spodziewał się, że jego przeciwnik będzie tak dobrym szermierzem.

W ostatnich aktach desperacji, Bryan szybko zamachnął się mieczem. To trochę zaskoczyło Evina, który nie zdążył na czas zasłonić się sztyletem i zrobił tylko lekki unik w tył. Mimo to ostry koniec dwuręcznego miecza Bryana dosięgał celu. Chłopakowi udało się tylko rozciąć skórę na prawym policzku Evina, jednak Bryan i tak poczuł satysfakcję i na nowo zaczął wierzyć, że może jednak wygra ten pojedynek.

Zawiódł się jednak, bo po tym Evin szybkimi ruchami przeszedł do kontry, wytrącił przeciwnikowi miecz z rąk i powalił na ziemię. Bryan poczuł jak impet upadku wybija mu powietrze z płuc. Zakaszlał. Evin tym czasem pochylił się nad nim i z lekkim uśmiechem powiedział:- Jednak wygrałem.- wyprostował się i podał rękę Bryanowi, by pomóc mu wstać. Ten jednak odepchnął dłoń chłopaka i sam podniósł się z ziemi. Potem podniósł swój miecz i poszedł do Evina. Chłopak widział w jego oczach bezgraniczna wściekłość.

- Jeszcze z tobą nie skończyłem. Załatwię cie! Następnym razem ci się nie uda!- powiedział i ruszył w kierunku wyjścia z placu targowego.

Evin schował sztylety do rękawów swojej kurty, gdzie były ukryte wcześniej i podniósł swój miecz i chował go do pochwy wiszącej u pasa. Przez dłuższą chwilę patrzył na odchodzącego Bryana. Odkąd skończyli pojedynek, na placu targowym panowała cisza. Evin wiedział, że pierwsze komentarze posypią się dopiero jak Bryan zniknie na dobre.

Chłopak podszedł do Mii. Dziewczyna stała wciąż zasłaniając dłońmi usta. Evin widział, że w jej oczach czaił się lęk. Uśmiechnął się do niej.

- Mia, wszystko w porządku?- zapytał. Dziewczyna nieznacznie pokiwała głową i popatrzyła na Evina.

- Jesteś ranny.- powiedziała wskazując na jego policzek. Evin dotknął delikatnie rany. Potem popatrzył na czubki palców zaczerwienione od krwi. Znów się uśmiechnął.

- To nic takiego.- powiedział.- Bywało gorzej…- na chwilę zamilkł. Popatrzył dziewczynie w oczy.

- Niech zgadnę.- Mia westchnęła.- Musisz już iść?- Evin pokiwał głową.

- Im szybciej wyruszę, tym szybciej wrócę.- powiedział. Objął dziewczynę i przytulił mocno. Ona również się do niego przytuliła. Przez dłuższą chwilę trwali tak nic nie mówiąc.

- Będę na ciebie czekać.- wyszeptała Mia. Evin uśmiechnął i pocałował dziewczynę w usta. Potem ruszył ścieżką w stronę swojego domu.

Mia stała przez kilka chwil i odprowadzała wzrokiem chłopaka. Miała dziwne wrażenie, że z dzisiejszych wydarzeń i ze zniknięcia Evina nie wyniknie nic dobrego… Nie chciała jednak tak żegnać się z chłopakiem. Zawołała siostrę i szybko pobiegła za Evinem. Złapała chłopaka za rękaw i zatrzymała go. Evin odwrócił się w jej stronę lekko zaskoczony. Już miał zapytać, co się stało, jednak zanim to zrobił, dziewczyna pocałowała go w usta. Odwzajemnił pocałunek, jednak po chwili odsunął się od Mii i popatrzył na nią pytająco.

- Mia? Wszystko w porządku?- zapytał. Dziewczyna wzruszyła ramionami.

- Nie wiem. Po prostu nie chcę, żebyś gdziekolwiek odchodził…- powiedziała. Evin uśmiechnął się do niej i oparł swoje czoło o jej.

- Przecież nie odchodzę na zawsze. Nawet nie zauważysz, a już będę wracał.- powiedział i pocałował dziewczynę i przytulił po raz ostatni. Potem wypuścił ją z ramion i posyłając ostatni uśmiech ruszył w stronę swojego domu.

***

Cześć!!!

Dziś tak wcześnie rozdział poświąteczny i przednoworoczny ;-)

Jestem bardzo ciekawa Waszych opinii na temat pojedynku między dwójką byłych przyjaciół. Macie może jakieś przypuszczenia, co będzie działo się dalej? Evin wyrusza w podróż… Ciekawe, jakie będzie miał przygody… ;-)

Jane L. C.

4

noreply@blogger.com (Jane Conelly) — Fri, 16 Dec 2016 03:30:00 +0000

Następnego dnia Evin zbudził się jeszcze przed świtem. Wstał i szybko się ubrał. Zaraz po tym skierował się do niedużego pokoiku, gdzie spało jego młodsze rodzeństwo. Podszedł do łóżka Gerata i potrząsnął bratem, by się obudził.

- Gerat! Wstawaj!- szepnął widząc, że chłopiec otwiera oczy.

- Co się dzieje?- zapytał Gerat.- Jest jeszcze ciemno. Daj mi jeszcze pospać.- mruknął naciągając koc na głowę.

- Gerat! Do cholery! Idziemy na polowanie. Mówiłem ci wczoraj!- Evin znów potrzasnął bratem. Słysząc słowa starszego brata Gerat od razu się rozbudził. Usiadł wyprostowany na łóżku i popatrzył radośnie na Evina.

- Daj mi dziesięć minut.- powiedział i wyskoczył spod koca szukając swoich ubrań. Evin uśmiechnął się do siebie.

- Ubierz się bardzo ciepło. Na zewnątrz jest okropnie zimno.- powiedział i wyszedł z pomieszczenia. Skierował się do kuchni, a potem wyszedł z domu. Ze swojego schowka pod starą ławką wyciągnął swój łuk i miecz. Potem wyciągnął jeszcze jeden łuk, mniejszy od jego własnego. Kiedy na zewnątrz pojawił się Gerat podał mu go i pęk strzał również mniejszych niż jego własne.

- Trzymaj, są twoje. Od dzisiaj uczysz się strzelać na poważnie, nie tak jak do tej pory.- powiedział. Gerat popatrzył na sprzęt.

- Są cudowne!- powiedział.- Skąd je masz?- dopytywał się.

- Zrobiłem, specjalnie dla ciebie. A teraz chodź. Nie mamy za dużo czasu.- Evin poinformował młodszego brata, kierując się w stronę lasu. Gerat pobiegł za nim zachowując całkowitą ciszę.

W końcu dotarli na obrzeża lasu. Kiedy zagłębili się między drzewa, Evin obrócił się w stronę brata.

- Najpierw sprawdzimy wnyki i sidła. Pamiętasz gdzie je ostatnio rozstawiliśmy?- zapytał. Gerat pokiwał głową. Zawsze, kiedy Evin rozkładał nowe wnyki w nowych miejscach, by zwierzęta nie nauczyły się ich omijać, zabierał brata ze sobą. Chciał, by Gerat nauczył się je zastawiać i wiedział w razie czego, gdzie ich szukać.

- No to prowadź.- powiedział do młodszego brata. Gerat ruszył pewnie przed siebie brnąc w śniegu. Kiedy dotarli do pierwszych był puste. Evin westchnął i dosypał kilka ziaren, żeby zwabić do nich jakieś zwierzę. Ruszyli dalej. W trzech kolejnych sidłach znaleźli uwięzione ptaki. Chłopak schował je do swojej myśliwskiej torby, a tymczasem Gerat zastawił sidła od nowa i nasypał trochę ziarna, żeby do tych ponownie coś się złapało.

- No dobrze.- powiedział Evin ściągając z pleców łuk i zakładając na niego strzałę. Gerat widząc, co robi brat uczynił to samo.

- Czas na polowanie. Widziałeś może jakieś konkretne zwierzęta, kiedy sprawdzaliśmy wnyki?- Evin zapytał brata. Gerat wzruszył ramionami.

- Chyba widziałem jakąś sarnę przy drugich wnykach.- powiedział niepewnie.

- Młody… chyba, czy na pewno?- zapytał Evin z westchnieniem.- Słuchaj Gerat, dobry myśliwy powinien mieć oczy dookoła głowy i nie skupiać się tylko na jednej czynności. Co by było, gdyby gdzieś tu czaił się śnieżak? Już byłbyś martwy.- powiedział pouczająco, Gerat pokiwał głową. Ruszyli z powrotem w kierunku, z którego przyszli.

- Tym razem trafiłeś.- ciągnął dalej Evin.- Rzeczywiście, koło drugich sideł czaiła się sarna. Ale pamiętaj! Musisz zawsze być pewien, gdzie widziałeś swoją ofiarę. Inaczej będziesz pałętał się po całym lesie, aż w końcu się zgubisz… albo stanie się coś jeszcze gorszego. Musisz być zdecydowany…-

W pewnej chwili Evin zatrzymał się. Dostrzegł właśnie wśród drzewa poruszenie. Między gałązkami przedzierała się nieduża sarenka. Chłopak spojrzał na brata, czekając aż on ją dostrzeże. W końcu Gerat również się zatrzymał i nie czekając na reakcję starszego brata powoli uniósł łuk i strzałę w górę. Wycelował. Już miał puścić strzałę, kiedy Evin mruknął:- Skup się, inaczej nie trafisz. Jeśli będziesz za wcześnie cieszył się ze zdobyczy, nigdy jej nie upolujesz.- pouczył. Gerat pokiwał nieznacznie głową i spróbował się skupić. Przesunął łuk lekko w prawą stronę. Po chwili wypuścił strzałę. Evin obserwował jak pocisk mknie w stronę niczego nieświadomej ofiary. Uśmiechnął się, kiedy strzała trafiła prosto w łeb sarny. Zwierzę padło martwe w śnieg. Gerat zerknął na brata, czekając, aż coś powie.

- To było głupie.- powiedział w końcu Evin i dodał widząc rozczarowanie brata:- W głowę celuj tylko wtedy, kiedy nie będzie innej możliwości. Najlepiej jest celować nad łopatki. Masz większe szanse, że trafisz. Jeśli będziesz celował w głowę, całkiem możliwe, że coś może zwrócić uwagę twojej ofiary i może się ona odwrócić unikając twojego strzału. Jedyne, co z tego wyniknie, to to, że ją spłoszysz i raczej będziesz miał marne szanse, żeby ją odnaleźć. Mówię ci, najlepiej celować w ciało.- zakończył i bracia ruszyli w stronę martwej sarenki.

-Skąd to wiesz?- zapytał Gerat, kiedy podeszli do martwej ofiary.evin westchnął przypominając sobie, jak próbował w ten sposób zabić śnieżaka.

- Z własnego doświadczenia.- mruknął i dodał:- Schowajmy ją szybko, zanim zlecą się jakieś drapieżniki.- Gerat pokiwał głową i usunął strzałę z łba swojej zdobyczy.

- Będziemy jeszcze na coś polować?- zapytał chłopiec. Evin wzruszył ramionami.

- Jeśli się na coś natkniemy, to tak…- powiedział. Gerat uśmiechnął się zadowolony. Na dłuższą chwilę zapadło milczenie. W końcu Evin odezwał się pierwszy:- Słuchaj Gerat. Od dziś to będzie twój nowy obowiązek.- zaczął mówić i widząc podekscytowany wyraz twarzy brata dodał szybko:- Nie ciesz się tak. To nie jest zabawa. Ja przez jakiś czas nie będę mógł tego robić. Słuchaj mnie uważnie.- Evin zatrzymał się i popatrzył poważnie na brata:- Muszę wyruszyć w daleką podróż i ty musisz przejąć moje obowiązki. Rozumiesz?- Gerat pokiwał głową i otworzył usta żeby coś powiedzieć, ale Evin uprzedził go:- Nie zadawaj pytań. Nie mogę ci powiedzieć, gdzie i dlaczego się udaję. Posłuchaj mnie. Co trzy dni będziesz chodził na polowania. Zawsze sprawdzaj wnyki i co jakiś czas zmieniaj ich miejsce i nigdy nie zapuszczaj się w sam środek lasu… i żeby ci do głowy nie przyszło niepotrzebnie się narażać i próbować upolować śnieżaka. To co zrobiłem ja było wyjątkiem i obroną. Normalnie nigdy nie poluję na tygrysy. Rozumiesz? Polujesz tylko na te zwierzęta, które nie stanowią dla ciebie zagrożenia. Nie jesteś jeszcze mistrzem i dobrze o tym wiesz…- Gerat znów pokiwał głową. Patrzył z powagą na brata i uważnie słuchał tego co mówi. Zdawał sobie sprawę, że słowa brata mają ogromne znaczenie. Tymczasem Evin mówił dalej:- Jeśli coś upolujesz, sprzedaj futro Garmanowi, a kości Mossowi, oczywiście jeśli będzie to coś konkretnego. Targuj się, ale bez przesady. Jeśli będziesz miał udane łowy, możesz podrzucić też coś Mii. Postaraj się o jakieś zakrycie twarzy, żeby nikt nie wiedział, kim jesteś. To, co robimy, jest nielegalne. Jeśli ktoś cię rozpozna, kończysz ze wszystkim, jasne? Bo jeśli Lars dowie się, co robisz, będzie po tobie i po naszej rodzinie…- zakończył Evin. Gerat znów pokiwał głową.

- Dobrze, będę się do wszystkiego stosował. Nie zawiodę cie, ani naszej rodziny.- powiedział poważnie i dodał:- Będę codziennie ćwiczył.- Evin pokiwał głową z uśmiechem i rozczochrał bratu włosy..

Dalej chłopcy szli w milczeniu. Nie natrafili już na żadną potencjalną ofiarę, ale jeszcze raz sprawdzili pierwsze wnyki i okazało się, że złapała się w nie nieduża przepiórka. Chłopcy wzięli ją i zastawili nowe wnyki. Ruszyli do domu.

Kiedy dotarli na miejsce, było już całkiem widno. Na widok wracających chłopców ich matka uśmiechnęła się szeroko. Właśnie próbowała rozwiesić pranie na dwóch sznurkach przywiązanych do kilku drzewek rosnących koło domu. Sznurki były jednak trochę za wysoko zawiązane i kobieta nie mogła przewiesić przez nie prania, mimo, że stała na palcach. Evin podszedł do niej i odkładając na bok broń i torbę myśliwską z upolowaną zwierzyną pomógł matce.

- Jak wszystko wyschnie, zawiążę te sznurki niżej.- powiedział i dał znak bratu by pomógł mu wnieść do domu broń i torbę. Matka chłopców ruszyła za nimi.

- Dzisiaj ty pójdziesz na targ i sprzedasz kości i skórę, dobrze?- powiedział Evin do młodszego brata. Gerat pokiwał głową i kiedy towar był gotowy chłopiec schował go do torby i skierował się w stronę wyjścia z domu.

- Gerat!- zawołał Evin, zanim młodszy brat wyszedł na zewnątrz. Chłopiec zatrzymał się i popatrzył na Evina pytająco.- Nie zapomniałeś o czymś?- zapytał starszy z chłopców. Gerat w pierwszej chwili nie wiedział o co chodzi bratu, ale po chwili podbiegł do półki przy drzwiach i wyciągnął z niej cienki szal i owinął sobie nim twarz, tak, że było widać tylko jego oczy. Popatrzył na Evina. Chłopak pokiwał głową z uśmiechem, a Gerat wyszedł z domu.

Kilka godzin później, kiedy słońce stało wysoko na horyzoncie, Evin ruszył na targ. Na drogach prowadzących na duży plac krążyło kilku mieszkańców, a dzieci biegały tam i z powrotem bawiąc się ze sobą. Chłopak mijał ich wszystkich nie specjalnie zwracając na nich uwagę.

Evin zacisnął dłoń na rękojeści miecza. Ogarniało go lekkie zdenerwowanie na myśl, że za chwilę ma stoczyć bitwę z Bryanem. W końcu jego przeciwnik szkolony był przez mistrzów, a on? No właśnie, w ogóle nie był szkolony…

***

Hej :-) kolejny rozdział za nami... Sory, że dopiero teraz, ale jak zawsze czwartki, zajęcia do późna...

No i co myślicie? Podobał Wam się rozdział, czy może przynudziłam?

Zapraszam do komentowania ;-)

Jane L. C.

3

noreply@blogger.com (Jane Conelly) — Fri, 02 Dec 2016 05:00:00 +0000

Po południu Evin znów ruszył na targ. Lubił przebywać w tym miejscu, głównie z powodu Mii.

O tej porze na drogach Fortess nie było już tak tłoczno jak w porze modlitwy, ale mimo to wiele ludzi zmierzało na targ.

Kiedy Evin dotarł wreszcie na targ, ogarnęła go lekka złość. Zawsze był zły, kiedy widział Bryana rozmawiającego z Mią. Kiedyś byli dobrymi przyjaciółmi, ale od czasu degradacji ojca Evina, stosunki miedzy nimi uległy zmianie. Mimo, że nie okazywali sobie nawzajem wrogości, wyraźnie było widać, że nie darzą się sympatią. Bryan był synem Larsa i jego przyszłym następcą. Z zapałem głosił to, w co Evin zawzięcie nie wierzył…

- Cześć.- powiedział lodowato, kiedy dotarł do straganiku Mii. Bryan zmierzył chłopaka spojrzeniem pełnym wyższości.

- Cześć.- mruknął. Mia uśmiechnęła się do Evina. Ona też do końca nie przepadała za Bryanem, ale co mogła zrobić? Gdyby powiedziała mu wprost, że nie życzy sobie jego towarzystwa, w najlepszym przypadku musiałaby żebrać, żeby przeżyć kolejny dzień.

- Jak tam rodzinka?- zapytał drwiąco Bryan nie odrywając wzroku od Evina. Chłopak uśmiechnął się do niego. Jeśli Bryan myślał, że zacznie narzekać, grubo się mylił.

- Nie przypominam sobie, żeby kiedyś było lepiej.- powiedział. Bryan niezbyt zadowolony z odpowiedzi byłego przyjaciela zwrócił się do Mii:- Na czym skończyłem?-

- Na tym jak zaskoczyłeś mistrza szkoły rycerskiej.- przypomniała dziewczyna.

- No tak... mówię ci! To było coś świetnego! Potem słyszałem jak rozmawiając z ojcem, powiedział, że dawno nie miał tak dobrego i pojętnego ucznia.- powiedział Bryan z zadowoleniem. Evin stłumił śmiech. Tamten popatrzył na niego ze złością.

- O co ci chodzi?- zapytał. Evin wzruszył ramionami.

- O nic. To było niechcący. Nie miałem zamiaru się z ciebie śmiać. Rzeczywiście, żeby przeczytać i opanować, to, co piszą w głupiej książce trzeba być niebywale pojętnym.- powiedział całkiem poważnie. Mia zasłoniła usta dłońmi, żeby nie wybuchnąć śmiechem.

- Taki z ciebie mądrala?- zapytał jeszcze bardziej zdenerwowany Bryan.- To może zmierzymy się?- zapytał. Evin wzruszył ramionami.

- No dobrze. Kiedy i gdzie?-

- Jutro w południe. Tutaj, na targu. Chce, żeby wszyscy widzieli twoją porażkę.-

- No dobrze.- powtórzył Evin. Na chwilę zapadło milczenie. Obok straganu Mii przebiegła gromadka dzieci i zgromadziła się wokół starca siedzącego niedaleko.

- Stary Timie! Opowiedz nam o dawnych czasach!- zawołało jedno z nich. Stary mężczyzna popatrzył z uśmiechem na dzieci i zapytał:- Chcecie posłuchać o elfach i magii?-

- Taak!- zawołały chórem dzieci. Stary Tim zaśmiał się.

- No dobrze. Od czego by tu zacząć? Mój pradziadek, kiedy jeszcze żył, opowiadał mi, że dawno, dawno temu żyły w tych krainach rozmaite stwory. Elfy najpiękniejsze ze wszystkich istot świata, nieduże krasnoludy, zielone, krostowate gobliny i inne podobne do nich istoty, skrzydlate konie, czyli pegazy, prawie błękitnoskórzy ellesarowie, bardzo podobne do elfów... Potrafiły one władać magią, dzięki, której dokonywały wielu cudownych czynów. Ludzie również to potrafili…- podjął opowieść.

- Czy to prawda, że latali na smokach?- zapytało jedno z dzieci. Tim pokiwał głową.

- Oczywiście, że tak. W tamtych czasach to właśnie był jeden z najwygodniejszych środków transportu, że tak powiem. Ludzie, smoki i inne istoty zawsze żyli w przyjaźni dzieląc się tym, co mieli.-

- Brednie.- mruknął Bryan. Evin i Mia spojrzeli na niego, a chłopak ciągnął dalej:- Powinienem go uciszyć.-

- Daj spokój.- powiedziała Mia.- Nikt nie bierze tego na poważnie. W końcu to Stary Tim. Zawsze opowiadał takie historyjki i jeszcze nikomu nic się nie stało.- zauważyła. Bryan skrzyżował ręce na piersi i wbił spojrzenie w Starego Tima. Evin również zwrócił się w stronę starca słuchając jego opowieści.

- Stary Timie!- zawołało tymczasem inne dziecko.- Skoro magia nie istnieje, to dlaczego ten świat nazywa się Trzecim Magicznym Światem Minaris?- zapytało.

- Istnieje legenda, że jeszcze zanim powstał nasz świat istniały już dwa inne, w których mieszkały elfy, gobliny, krasnoludy i ludzie i w których magia była na porządku dziennym. Nazywano je Pierwszym i Drugim Magicznym Światem Minaris. Kiedy powstał nasz Świat, te istoty dzięki magii dostały się do niego i zasiedliły go. Gdy po pewnym czasie ludzie stworzyli ogromne imperia, którymi są jak dobrze wiecie Fortess, Kanion, Dungeon i Pustynia, wypędzili magiczne istoty i wszystkich, którzy byli w jakimś stopniu związani z magią. Uważali, że magia jest czymś złym, co podarowały nam Siły Zła, choć mój pradziadek uważał zupełnie inaczej. Twierdził, że magia jest najlepszym darem dla ludzkości i że dzięki niej możemy zrobić wiele dobrych i pięknych rzeczy…-

- Dość tego!- zawołał ze zdenerwowaniem Bryan. Wszystkie zebrane wokół Starego Tima dzieci popatrzyły na chłopaka z przerażeniem. Tim również zwrócił się w jego stronę.

- Jeśli chcesz jeszcze pożyć trochę na tym świecie, staruszku, to lepiej skończ z tymi herezjami!- powiedział patrząc gniewnie na starszego mężczyznę. Stary Tim nic nie odpowiedział, tylko przez dłuższą chwilę przypatrywał się Bryanowi. Potem zwrócił się do gromadki dzieci siedzących wokół niego.

- Na dzisiaj koniec.- powiedział z trochę wymuszonym uśmiechem i kiedy dzieci z niezbyt zadowolonymi minami oddaliły się, wstał w ruszył w stronę mało zatłoczonej uliczki.

Evin odprowadzał starca wzrokiem. W pewnym sensie było mu go żal. W końcu Stary Tim nie robił nic złego.

- Niepotrzebnie go tak potraktowałeś.- powiedziała Mia zwracając się do Bryana, który wciąż był jeszcze zły. Chłopak spiorunował ją spojrzeniem.

- Może miałem pozwolić, żeby opowiadał te brednie dzieciom? Wiesz, co by było, gdyby zaczęły w to wierzyć?- zapytał.

- Problem byłby dopiero wtedy, gdyby magia rzeczywiście istniała i rzeczywiście była darem Sił Zła.- wtrącił Evin. Kiedy Bryan rzucił mu gniewne spojrzenie dodał:- Ale przecież magia nie istnieje, więc nie widzę problemu w opowiadaniu o niej dzieciom…- przez kilka dłuższych chwil chłopcy patrzyli na siebie nawzajem. Bryan nienawistnie, Evin całkiem spokojnie. W końcu Evin z westchnieniem odwrócił wzrok i popatrzył na Mię.

- Muszę lecieć. Obiecałem coś bratu.- powiedział i skierował się przez targ w uliczkę, która prowadziła do jego domu. Kiedy upewnił się, że Bryan i Mia nie zobaczą go, skręcił w inną drogę i ruszył na poszukiwanie Starego Tima.

Chłopak biegł krętymi uliczkami i mijał wielu ludzi, nigdzie jednak nie mógł znaleźć starca. W końcu zatrzymał się na środku jednej z dróg. W tej samej chwili ktoś położył rękę na jego ramieniu. Evin odwrócił się gwałtownie za siebie jednocześnie sięgając do rękojeści sztyletu ukrytego w rękawie kurty. Kiedy uświadomił sobie, że to Stary Tim, zaraz cofnął rękę. Straszy mężczyzna przez chwilę patrzył na chłopaka uważnie.

- Chodź ze mną.- powiedział i ruszył powoli drogą. Evin popatrzył na starca trochę zdezorientowany. Tim popatrzył na niego.- No chodź.- powtórzył, więc Evin nieśpiesznie ruszył za nim.

- Zaczekaj!- zawołał chłopak.- Musimy pogadać!- dodał, ale starzec nie słuchał go, tylko dalej prowadził ulicą. Evin zauważył, że trochę okrężną drogą zmierzają na obrzeża targu. Zmarszczył brwi. Co też Tim chciał mu tam pokazać?

Mężczyzna przez cały czas milczał, aż w końcu doszli do wybudowanego na skraju wioski niedużego drewnianego domku. Evin nie poznawał tego miejsca. Bywał wszędzie, ale w tej części wsi nigdy. Miał surowy zakaz od rodziców zapuszczania się tu i nie wiedząc dlaczego, przestrzegał go.

Tim spojrzał na chłopaka.

- Wiesz kto tu mieszka?- zapytał. Evin pokręcił głową i popatrzył na starca pytająco.

- Moss, chyba go znasz?- odpowiedział starzec. Chłopak pokiwał głową. Oczywiście, że go zna. Przecież co kilka dni sprzedaje mu na targu kości.

- Dlaczego mnie tu przyprowadziłeś?- zapytał. Tim ruszył w stronę domku, a chłopak za nim.

- Zauważyłem, że jesteś odważnym człowiekiem i nie boisz się trudnych wyzwań. Kogoś takiego właśnie szukaliśmy.- poinformował Tim uśmiechając się.

- Słucham?- zawołał zaskoczony Evin. Kompletnie nie wiedział, co tu się dzieje.

- Moss wszystko ci wyjaśni.- Satry Tim machnął ręką w kierunku domu. Po chwili dotarli pod drzwi. Starzec bez pukania wszedł do środka. Evin podążył za nim.

Wewnątrz domku panował półmrok. Wszystkie okna były szczelnie zamknięte, a na półkach stały świeczki i rozjaśniały pomarańczowym światłem pomieszczenie. Na środku ustawiony był nieduży stolik, na którym piętrzyły się stare księgi. Na półkach pod ścianami ustawione były różnej wielkości kufry i słoiki zawierające różne, dziwne substancje. Na ścianach wisiały mapy Czterech Mocarstw Północy i jeszcze jakieś inne, których Evin nie rozpoznawał, zapewne z dawnych czasów. To pomieszczenie od drugiego dzieliła tylko gruba kotara, która teraz gwałtownie się zakołysała. Zaraz po tym do pomieszczenia wszedł Moss. Popatrzył na Starego Tima, a potem na Evina.

- Co on tu robi?- zapytał Tima wskazując chłopaka.

- Jak to co? Powiedziałeś żebym znalazł ci kogoś, kto wykona zadanie i proszę, znalazłem.- starzec wskazał Evina.

- Nadaje się?- zapytał Moss lustrując z góry na dół chłopaka. Stary Tim pokiwał głową i powiedział:- Oczywiście, tylko nie wierzy.-

- Z tym nie będzie problemu. Kiedy zobaczy uwierzy. Jak każdy…- Moss machnął ręką.

- Będzie problem!- zawołał Evin:- Nie mam pojęcia, o co wam chodzi i nie zamierzam wam w niczym pomagać!- Moss wbił w niego spojrzenie i powiedział ostrzegawczym tonem:- Pomożesz, chyba, że chcesz żeby Lars dowiedział się, że polujesz na śnieżaki w jego lasach.- Evin nie dał się zastraszyć:- Wtedy dowie się też, że kupujesz ode mnie ich kości.- skrzyżował ręce na piersi. Moss na chwilę milczał. Popatrzył w oczy Evina, a ten wytrwale wytrzymał jego spojrzenie.

- No dobrze.- powiedział w końcu z westchnieniem.- Proszę cię tylko o to, byś dostarczył jedną rzecz pewnemu wielmoży. Możesz nawet dobrać sobie towarzysza podróży.- Evin zmrużył oczy.

- Aaa… teraz mnie prosisz? Co dokładnie mam przekazać, gdzie i komu?- zapytał.

- To, co masz dostarczyć nie jest twoim interesem. Masz to donieść do południowej Areny wielmoży Herlegowi. Możliwe też, że po drodze natkniesz się na jego wysłanników, którzy odbiorą od ciebie przesyłkę.- Moss zerknął na chłopaka mając nadzieję, że nie będzie zadawał więcej pytań.

- Nie.- powiedział stanowczo Evin.- Jeśli mam narażać życie, to chcę wiedzieć dlaczego.- Moss westchnął tłumiąc zdenerwowanie.

- Magiczna Matryca. Kościana matryca zawierająca potężną magiczną moc. To masz dostarczyć do Areny.-

- Magiczna Matryca?- zapytał z rozbawieniem Evin.

- Nie wierzysz?- zapytał Stary Tom. Chłopak pokręcił głową.

- Ani trochę. Magia nie istnieje.- odpowiedział. Moss przewrócił oczami.

- Ale to jest powód i dlatego będziesz narażał swoje życie.- zawołał.

- Dlaczego ja?- zapytał Evin.

- W życiu nie pomyślałbym, ale tylko ty możesz to zrobić. Wszyscy inni boją się wystawiać nos poza granice wsi, a ja muszę tu być i dokończyć moją pracę.- odpowiedział Moss.- Masz jakiegoś przyjaciela, który mógłby wybrać się z tobą w podróż? Będzie trwała bardzo długo i lepiej mieć towarzystwo.- Evin pokiwał głową.

- Jayan na pewno pójdzie ze mną.-

- Jest z Pustyni?- zapytał Stary Tim. Evin znów pokiwał głową.

- Potraficie walczyć?- dopytywał się starzec.

- Oczywiście!- zawołał Evin.

- Macie własną broń?-

- No tak! Niby jak miałbym polować na śnieżaki bez broni?-

- A twój przyjaciel?-

- Też! Też ma broń!- Moss słysząc to pokiwał głową.

- Mam nadzieję, że potraficie się nią bardzo dobrze posługiwać. Trakt jest niebezpieczny…-

***

Cześć :-) rozdział trochę późno, ale tak to jest, jak się kończy zajęcia o 18.30 i jeszcze potem jedzie się godzinę do domu... ale mniejsza o to ;-)

Jak podobał się kolejny rozdział? Macie może jakieś przypuszczenia, co będzie dalej? Jak sprawy się potoczą?

Życzę miłej lektury i zapraszam do komentowania ;-)

Jane L. C.

2

noreply@blogger.com (Jane Conelly) — Fri, 18 Nov 2016 01:30:00 +0000

Śnieg skrzypiał pod butami Evina. Chłopak szedł przed siebie nie patrząc na mijanych ludzi. Szybko przemierzył kilometr dzielący jego dom i targ.

Plac przed świątynią był całkowicie zatłoczony. Evin przeciskał się miedzy zebranymi wiernymi. Modlitwa właśnie się zaczynała. Na szczycie schodów przed świątynią stanął Lars ubrany w białą szatę i zaczął wykrzykiwać krótkie formułki wychwalające Niebiosa, a ludzie zebrani na targu powtarzali za nim.

Evin przepchnął się miedzy ludźmi i skierował się do niedużego straganu, przy którym siedział Moss, mężczyzna koło czterdziestki. Moss sprzedawał drewniane wyroby, ale Evin dobrze wiedział, że sprzedawca chętnie kupował kości. Chłopak nie miał pojęcia, po co były one potrzebne mężczyźnie, ale wolał nie pytać.

- Dzień dobry.- przywitał się Evin. Bandana na twarzy chłopaka tłumiła trochę jego głos. Moss zerknął na niego.

- Czy dobry, to się jeszcze okaże.- mruknął.- Chciałeś czegoś chłopcze?- zapytał. Evin pokiwał głową i powiedział:- Mam kości do sprzedania.- Moss popatrzył na chłopaka i zmrużył oczy.

- Mam nadzieję, że coś lepszego niż ostatnio.- powiedział. Evin uśmiechnął się, choć nie było tego widać spod bandany i rozejrzał sprawdzając, czy nikt nie kręci się w pobliżu. Sięgnął do torby i powoli wyciągnął spore zawiniątko z kośćmi. Moss przyjrzał się im i szybko schował pod stołem z wyrobami drewnianymi.

- Dzisiaj ci się udało. Dam ci za nie pięć srebrnych monet.- powiedział uśmiechając się. Evin popatrzył na niego ze zdziwieniem.

- Pięć?- zapytał.- Mało brakowało, a ten potwór zabiłby mnie.- syknął wskazując na kości. Moss popatrzył na Evina. Chłopak wbijał w niego oczy. W końcu starszy mężczyzna westchnął.

- Dobrze. Niech stracę. Dziesięć i ani miedziaka więcej!- powiedział rzucając na stół monety. Evin z uśmiechem zebrał je i schował do kieszeni.

- Miłego dnia!- zawołał i skierował się do kuśnierza. Stary kuśnierz Garman mieszkał na samym końcu targu, kilkanaście metrów dalej. Evin szybko przemierzył tę odległość i wszedł do niedużej izby w domu Garmana, którą staruszek przeznaczył na swój zakład kuśnierski.

Garman przywitał chłopaka ciepłym uśmiechem. Mimo, że nie wiedział, kim jest zamaskowany chłopak, staruszek darzył go przyjaźnią. Evin często przynosił mu futra zwierząt, które upolował, nawet jeśli były to tylko zające. Kiedy Garman zobaczył futro śnieżaka, które rozłożył przed nim Evin otworzył szeroko oczy.

- Jakie piękne.- mruknął i pokręcił głową.- Skąd wziąłeś coś takiego?- zapytał i dodał ze strachem:- Mam nadzieję, że nie ukradłeś.-

- Nie! Skądże znowu!- zawołał ze śmiechem Evin.- Upolowałem dziś rano tego śnieżaka.- wytłumaczył. Garman pokiwał głową i wskazał na futro.

- Dam ci za nie dwadzieścia srebrnych monet. Może być?- zapytał z uśmiechem. Evin nie mógł uwierzyć w to, co właśnie usłyszał. Dwadzieścia srebrnych monet? Zazwyczaj dostawał po pięć, czasem dziesięć!

- No pewnie!- zawołał uśmiechając się szeroko. Garman wręczył chłopakowi pieniądze i ten wyszedł na dwór. Skierował się z powrotem na targ. Miał tam jeszcze jedną ważną sprawę do załatwienia.

Ludzie, którzy zebrali się na modlitwę, powoli rozchodzili się do swoich domów i zajęć. Plac targowy trochę opustoszał. Evin skierował się w stronę niedużego stoiska z wyrobami garncarskimi. Przy stoliku siedziała młoda dziewczyna. Miała długie kruczo-czarne włosy i ciemne głębokie oczy, które Evinowi zawsze przypominały bezgwiezdne nocne niebo, takie, jakie było podczas ich pierwszego spotkania. Bardzo jasna cera dziewczyny, teraz troszkę zaróżowiona na policzkach od mrozu kontrastowała z jej ciemnymi włosami, oczami i różanymi ustami. Co jakiś czas uśmiechała się lekko do przechodzących ludzi, lub szeroko, do znajomych sprzedawców na targu. Kiedy jej twarz rozpromieniał uśmiech w jej policzkach tworzyły się niewielkie dołeczki.

Mia otuliła się cieplej wełnianym kubraczkiem, w którym wyglądała bardzo ślicznie. Na ręce założone miała ciepłe futrzane rękawiczki, a obok niej na stoliku stał kubek, z którego powoli unosiła się para. Zanim Evin podszedł do dziewczyny, upewnił się, że nikt na niego nie patrzy i ściągnął kaptur z głowy, a potem bandanę z twarzy.

- Cześć.- Evin podszedł do Mii i uśmiechnął się. Dziewczyna odwzajemniła uśmiech. Jako jedyna, oprócz rodziny Evina wiedziała, że chłopak poluje w lasach przywódcy Oświeconych.

- Cześć.- odpowiedziała. Evin nieznacznie skinął głową w stronę starej przybudówki obok domu Mii. Dziewczyna uśmiechnęła się jeszcze szerzej.

- Hej! Dezra!- zawołała do siostry.- Możesz mnie na chwilę zastąpić?- zapytała i nie czekając na odpowiedź wyszła ze swojego straganu. Chwyciła Evina za rękę i pociągnęła za sobą do przybudówki. Kiedy tylko znaleźli się sami, pocałowała chłopaka namiętnie w usta.

- Dawno się nie widzieliśmy.- powiedział Evin po chwili. Mia pokiwała głową.

- Ostatnio trochę źle się czułam i mama nie chciała wypuścić mnie na mróz.- wyjaśniła. Evin uśmiechnął się.

- W porządku….- powiedział i dodał:- Mam coś dla ciebie.- dziewczyna popatrzyła na niego pytająco. Evin powoli wyciągnął ze swojej myśliwskiej torby dwa martwe króliki, które upolował tego ranka. Mia popatrzyła ze zdziwieniem na podarunek od chłopaka.

- Nie! Nie mogę tego przyjąć!- zawołała:- A co z twoją rodziną?-

- O moją rodzinę się nie martw.- powiedział Evin nadal się uśmiechając.- Musisz je wziąć. Upolowałem je specjalnie dla ciebie.- dodał. Mia uśmiechnęła się.

- No dobrze.- zgodziła się.

- Rodzicom powiedz, że je przypadkiem znalazłaś na spacerze.- powiedział Evin.- Nie mogą się dowiedzieć, że to ja ci je dałem. Dobrze?- Mia pokiwała głową.

- Ja nie mam nic dla ciebie.- zauważyła ze smutkiem.

- Nie musisz mi nic dawać.- powiedział Evin z uśmiechem i pocałował dziewczynę. Mia przytuliła się do niego z westchnieniem.

- Nienawidzę tego miejsca.- mruknęła i nagle ożywiła się:- Moglibyśmy stąd uciec! Na pewno udałoby nam się znaleźć schronienie w jakiejś innej wsi Fortess, a może nawet w innej krainie! Nie musielibyśmy się ukrywać!- Evin uśmiechnął się. Propozycja Mii była bardzo kusząca, ale mimo to chłopak pokręcił głowa.

- Nie mogę zostawić rodziny.- powiedział.- Ledwo wiążemy koniec z końcem. Jeśli od nich odejdę, nie poradzą sobie. Ojciec i brat zarabiają bardzo mało… a poza tym, nie potrafię zostawić ich samych.- optymizm Mii trochę przygasł więc Evin dodał:- Może kiedyś, jak Sheila wyjdzie za mąż, a dzieciaki podrosną. Wtedy Gerat będzie mógł polować za mnie.- chłopak uśmiechnął się do Mii, a ta odwzajemnił uśmiech. Na chwilę zapadło milczenie.

- Muszę już iść.- powiedział w końcu Evin. Mia pokiwała głową.

Bocznymi dróżkami Evin wrócił do domu. Kiedy wszedł do kuchni zobaczył, że wszystkie dzieciaki są już na nogach i głośno hałasują. Mała Kristy, dwuletnia córeczka Syda, starszego brata Evina, siedziała w swoim foteliku i śmiała się głośno obserwując bawiące się młodsze rodzeństwo chłopaka. Matka krzątała się po kuchni narzekając na głośną zabawę dzieci.

Kiedy Evin wszedł do pomszczenia, wszyscy ucichli. Dzieci zamarły wpatrując się w chłopaka.

- Jesteś wreszcie!- zawołała matka. Evin uśmiechnął się do niej i położył na stole torbę z kupionymi na targu warzywami. Potem wręczył matce woreczek z pieniędzmi. Kobieta zajrzała do środka i po chwili popatrzyła ze zdziwieniem na syna.

- Trzydzieści srebrnych monet?- zapytała z niedowierzaniem. Evin uśmiechnął się jeszcze szerzej i pokiwał głową. Kobieta odwzajemniła uśmiech i schowawszy pieniądze, zaczęła przygotowywać warzywa do obiadu.

Evin ściągnął płaszcz i rzucił na stołek. Popatrzył na młodsze rodzeństwo i bratanicę. Cała czwórka wciąż mu się przyglądała. Żadne z nich od jego powrotu nie poruszyło się, ani nic nie powiedziało. Evin zawsze był dla nich w pewnym sensie bohaterem. W końcu nie bał się polować na dzikie zwierzęta w zakazanym lesie, choć groziła za to kara śmierci…

- Co tak stoicie i nic nie mówicie?- zawołał radośnie uśmiechając się do dzieci.- Mam coś dla was!- po tych słowach młodsze rodzeństwo otoczyło go chcąc dowiedzieć się, o co mu chodzi. Kristy wyciągnęła w jego stronę rączki.

Evin powoli wyciągną z kieszeni nieduże zawiniątko. Kiedy je rozwiązał oczom dzieci ukazały się cztery małe babeczki. Młodsze rodzeństwo chłopaka krzyknęło z radości i zaczęły sięgać po słodycze. Evin zaśmiał się i uniósł rękę w górę poza zasięg dłoni dzieci.

- Daj! Daj!- wołały jedno przez drugie. W końcu chłopak zlitował się nad nimi i każdemu wręczył po jednym. Potem podszedł do małej Kristy i zaczął ją karmić. Matka popatrzyła na niego z uśmiechem.

- Skąd to wziąłeś?- zapytała.- Przecież nie stać nas na takie luksusy.-

- Zwinąłem takiemu tam jednemu arystokracie.- ostatnie słowo wypowiedział trochę ironicznie.- Miał ich tyle, że cztery mniej nie sprawiłyby mu większej różnicy.- dodał z szerokim uśmiechem. Starsza kobieta pokiwała głową również się uśmiechając i wróciła do przygotowywania obiadu.

Kiedy matka odwróciła się od Evina, chłopak chwycił młodszego brata za ramię i wyszeptał do niego:- Jutro zabieram cię ze sobą na polowanie. Musisz trochę poćwiczyć.- Gerat popatrzył na niego z podekscytowaniem. Miał zaledwie trzynaście lat i zawsze chciał być taki jak jego starszy brat, chodzić z nim na polowania i mieś niesamowite przygody.

- Będziemy polować na śnieżaki?- zapytał z szeroko otwartymi z podekscytowania oczami.

- Nie, na zajączki i sarenki.- powiedział z uśmiechem Evin i rozczochrał bratu włosy.- Jesteś za mały na śnieżaki…- entuzjazm Gerata osłabł. Widząc to Evin powiedział:- No dobrze. Jak jutro uda ci się upolować coś konkretnego, to zastanowię się nad śnieżakami.- Gerat znów uśmiechnął się.

***

Hej :-) kolejny rozdział za nami, mam nadzieję, że nie jesteście za bardzo znudzeni, na razie nic się jeszcze nie dzieje, ale obiecuję, że to się niedługo zmieni ;-)

Zapraszam do komentowania ;-)

Następny rozdział za dwa tygodnie ;-)

Jane L. C.

1

noreply@blogger.com (Jane Conelly) — Thu, 03 Nov 2016 20:30:00 +0000

Do wschodu słońca były jeszcze prawie trzy godziny, ale Evin zawsze wolał wstać dużo wcześniej niż inni mieszkańcy domu i jeszcze zanim się obudzą skończyć ćwiczenia i polowanie. Matka nie lubiła, kiedy chłopak zajmował się czymś innym poza pracami w domu i pomaganiem ojcu. Mimo, że przez większą część roku w Fortess panuje zima, tym razem była wyjątkowo mroźna i liczniejszym rodzinom nie było łatwo ją przeżyć.

Evin codziennie chodził na polowanie do lasu, ale nie zawsze udawało mu się coś upolować. Jego ojciec i starszy brat pracowali ciężko jako drwale, ale pieniężne wynagrodzenie, jakie dostawali za swoją pracę nie zawsze wystarczało, by wyżywić tak liczną rodzinę.

Oprócz starszego brata, Evin miał również starszą siostrę i trójkę młodszego rodzeństwa. Do tego trzeba było jeszcze doliczyć żonę starszego brata i ich małe dziecko.

Oczywiście starsza siostra i żona brata również pracowały, ale ich wynagrodzenie także było marne. Matka, rzecz jasna całymi dniami zajmowała się młodszym rodzeństwem Evina i wnuczką. Chłopak próbował ją jak najbardziej odciążyć, dlatego często zabierał młodszego o parę lat brata na polowanie razem ze sobą, ale mimo to, dwie młodsze siostry i bratanica wciąż pozostawały w domu.

Evin szybko założył ciepłe, skórzane buty i również ciepłą kurtę i wyszedł na dwór. Było jeszcze bardzo ciemno, ale chłopak nie przejmował się tym. Wyciągnął ze schowka pod starą ławą przed domem swój duży mocny łuk i kołczan ze strzałami i przewiesił sobie je przez ramię. Potem ze schowka wyciągnął swój długi miecz o cienkiej zakrzywionej głowni, który dostał od przyjaciela z Pustyni i przypiął pochwę z bronią do pasa. Tak wyposażony ruszył biegiem ścieżką w głąb lasu.

Na początku zawsze poświęcał sporo czasu na bieganie z bronią, potem dopracowywał technikę strzelania z łuku. Później ćwiczył z mieczem. Na końcu znów biegał, ale tę część ćwiczeń często przerywał polując.

Zazwyczaj nie zapuszczał się w najgłębszy środek starej puszczy. Głównie trzymał się ścieżek, zbaczając z nich zaledwie na kilka metrów, tak, by potem bez problemu wrócić na trakt. W głębi puszczy czaiły się najgroźniejsze dzikie zwierzęta, takie jak dziki, niedźwiedzie, czy najliczniejsze i najgroźniejsze w tych górach śnieżaki, jak nazywali mieszkańcy Fortess śnieżne tygrysy.

Tym razem w głąb puszczy zaciągnęła go sporych rozmiarów sarna, którą zauważył, kiedy wkładał upolowane zające do torby myśliwskiej. Gdyby chłopakowi udało się ją upolować, jego rodzina miałaby zapas na cały miesiąc, albo i dłużej. Evin nie zastanawiał się więc długo. Ściągnął z pleców łuk i nałożywszy strzałę na cięciwę ruszył bezszelestnie za sarną. Podążał za nią dobre piętnaście minut, kiedy wreszcie ta zatrzymała się grzebiąc w śniegu. Chłopak napiął łuk i już prawie wystrzelił strzałę, kiedy nagle sarna podniosła łeb i obejrzała się za siebie. Zaraz po tym zwinnie uciekła między drzewa.

Evin westchnął. To byłby cud, gdyby udało mu się upolować takie zwierzę. Nagle kilka metrów przed nim przemknął biało czarny kształt. Chłopak zesztywniał. Miał nadzieje, że wiatr wiejący do tej pory w jego twarz, nie zmieni kierunku wiejąc w przeciwną stronę. Gdyby śnieżny tygrys poczuł jego zapach, nie sarna byłaby jego ofiarą tylko on… Chyba, że śnieżak stanie się ofiarą Evina…

Evin podniósł łuk i ponownie napiął cięciwę. Wycelował w sam środek czaszki śnieżnego tygrysa, jednak śnieżak nieśpiesznie ruszył tropem sarny. Chłopak powoli, bardzo powoli ruszył za nim. Po kilku chwilach tygrys nieznacznie zaczął skręcać zataczając kółko. Evin zamarł na chwilę. Co to zwierzę wyczynia?- zapytał się w myślach. Chłopak ukrył się za drzewem. Śnieżak nadal zataczał krąg. Tylko nie to! Zwęszył mój zapach!- pomyślał z przerażeniem Evin. Teraz już sam nie wiedział, kto tu jest łowcą, a kto ofiarą. On, czy śnieżak?

W pewnej chwili tygrys zwrócił pysk w stronę Evina i zawarczał cicho. Chłopak napiął łuk i wypuścił strzałę. Ta jednak nie trafiła w łeb tygrysa, jak celował Evin. Kiedy tylko śnieżak zauważył chłopaka ruszył w jego stronę, przez co wystrzelona przez Evina strzała ugrzęzła w grzbiecie tygrysa poniżej lewej łopatki. To tylko rozwścieczyło wygłodniałego śnieżaka, który w dzikiej furii rzucił się na Evina. Chłopak w ostatniej chwili rzucił łuk na ziemię i wyciągnął z pochwy miecz i tym samym ruchem ciął przed siebie. Zaraz po tym trysnęła ciepła krew i splamiła na czerwono biały śnieg wokół Evina. Chłopak z zaskoczeniem stwierdził, że jego cięcie dosięgło celu. Przyjrzał się śnieżakowi. Tygrys wciąż broczył krwią z przeciętych tętnic pod szyją.

Evin uśmiechnął się szeroko. Po raz pierwszy udało mu się upolować coś takiego! Teraz jego rodzina na długo zapomni, co to głód! Chłopak podniósł się z ziemi i włożył miecz z powrotem do pochwy. Potem uważając, by nie urwać grotu wyciągnął strzałę z ciała tygrysa i włożył ją z powrotem do kołczanu. Skoro strzała się nie uszkodziła nadawała się do tego, by po raz kolejny ją użyć. Kiedy założył już łuk i kołczan na plecy, Evin spróbował podnieść śnieżaka i przerzucić go przez ramię. Kiedy to uczynił, o mało się nie przewrócił. Tygrys był niezwykle ciężki. Na szczęście udało mu się utrzymać równowagę. Po chwili ruszył w stronę domu.

Kiedy wreszcie dotarł na ścieżkę prowadzącą do miasta, słońce świeciło już nad horyzontem. W domu pewnie już wszyscy zauważyli, że mnie nie ma.- pomyślał Evin.- Matka pewnie znowu się zamartwia.

Gdy wyszedł z lasu i skierował się w stronę miasta, poruszał się jak najmniej uczęszczanymi drogami. Nie chciał, by któryś z sąsiadów zauważył, co udało mu się upolować. Od razu zbiegliby się inni i próbowali wytargować od niego jakąś cześć jego zdobyczy. Nie żeby Evin był skąpcem. Czasem chętnie wymieniał się swoimi zdobyczami, zwłaszcza po udanych łowach, ale śnieżak to zupełnie coś innego.

Kiedy wreszcie stanął przed domem, nogą pchnął drzwi, by się otworzyły i wszedł do środka. Matka jedząca przy stole śniadanie podniosła się gwałtownie, by nakrzyczeć na syna, ale zatrzymała się widząc, co Evin przyniósł ze sobą.

- Zanieś to szybko na tyły domu.- powiedziała, zamiast nakrzyczeć na syna.- Nikt cię nie widział?- zapytała. Evin uśmiechnął się i pokręcił głową. Zaniósł martwego śnieżaka na tyły domu gdzie mieściła się nieduża przybudówka, w której ojciec układał porąbane drewno na opał i położył zdobycz na ziemi. Matka idąca za nim przyjrzała się zwierzęciu. Teraz Evin również mógł mu się przyjrzeć. Tygrys był duży, większy niż przeciętne śnieżaki. Miał długie puszyste futro. Ogromne łapy i długi ogon. Był naprawdę pięknym zwierzęciem. Nic dziwnego, że Trek, król Fortess uznał odcisk łapy śnieżaka za swój herb.

- Ściągnę z niego skórę i oddzielę kości od mięsa. Zabierzesz potem futro i kości na targ. Może uda się to sprzedać, albo wymienić na jakieś inne pożywienie.- poinformowała matka i popatrzyła na syna z troską:- Nie poluj więcej na śnieżaki. Ten jest wyjątkowo duży, mogłeś zginąć. Dobrze, że nic ci się nie stało.- powiedziała i przytuliła syna. Evin odwzajemnił uścisk i zażartował:- Polowałem na sarnę, ale ten tygrys stanął w jej obronie, musiałem go zabić.- matka zaśmiała się i wypuściła go z ramion. Rozczochrała Evinowi jego ciemne włosy, które opadały mu w nieładzie na czoło. Mimo, że dla każdej matki synowie są przystojni i piękni, Evin nie zaliczał się tak naprawdę do tych chłopców, którzy wyglądali jak książęta z bajki. Miał jednak w sobie coś takiego, dzięki czemu wszyscy go lubili, a nie jedna dziewczyna z wioski marzyła o nim w głębi serca.

Evin miał ciemne oczy, które zawsze patrzyły pewnie przed siebie. Chłopak rozmawiając z innymi nigdy nie odwracał wzroku i zawsze patrzył innym w oczy. Wytrzymywał nawet najtwardsze spojrzenia. Nigdy też nie patrzył na innych ludzi z góry, a zamiast tego uśmiechał się do wszystkich.

Najbardziej charakterystyczna w wyglądzie chłopaka była niewielka blizna przecinająca górną wargę Evina w pobliżu lewego kącika ust. Kiedy chłopak uśmiechał się, blizna sprawiała, że jego uśmiech był lekko krzywy, co właściwie dodawało mu uroku.

Evin uśmiechnął się do matki.

- Dobrze, ale więcej razy już tego nie rób.- powiedziała kobieta i zanim Evin wyszedł z izby pouczyła go:- Uważaj, żeby Lars cie nie zauważył. Nie traktuje dobrze ludzi, którzy ośmielają się polować w jego lasach. Oficjalnie jest to zabronione…- chłopak pokiwał głową i wyszedł na dwór. Schował pod starą ławką łuk i kołczan, a także pochwę z mieczem. Potem usiadł na schodkach prowadzących do domu. Uważać na Larsa.- pomyślał i prychnął. Chłopak najchętniej bez wahania pokazałby mu ile zwierzyny upolował w jego lasach. Lars był przywódcą Oświeconych, kapłanów, którzy głosili religię, wiarę w Niebiosa i potępiali wszystko, co było z nią niezgodne i niezgodne z prawem nałożonym przez króla, który jak wszyscy wiedzieli, choć nie mówili o tym na głos, piastował jedynie ten tytuł. Wszystkie jego ustawy, nakazy i prawo ustalali Oświeceni.

Evin nie darzył sympatią Oświeconych i nie wierzył w ich religię, tak samo jak nie wierzył w magię, elfy i inne takie. Oczywiście jego niewiara nie miała nic wspólnego z tym, że to właśnie przez Oświeconych jego ojciec stracił wysokie stanowisko królewskiego urzędnika, przez, co teraz jego rodzina ledwo wiązała koniec z końcem. Evin po prostu nie wierzył. W przeciwieństwie do jego matki, która wierzyła we wszystko, co mówili Oświeceni i każde niezwykłe wydarzenie uważała za cud Niebios.

Chłopak westchnął i spojrzał na ludzi, którzy kilkanaście metrów dalej w większych lub mniejszych grupkach przemierzali główną drogę wsi. Wszyscy zmierzali na główny plac między targiem, a świątynią, gdzie zazwyczaj odbywały się poranne i wieczorne modlitwy.

Wieś w której mieszkał Evin, była jedną z większych w Fortess. Między nią a Stolicą było zaledwie kilkanaście kilometrów. To właśnie tam, w Stolicy Fortess mieścił się zamek króla i główna świątynia Oświeconych. Mimo to, przywódca zakonu mieszkał w wiosce Evina.

Chłopak wyciągnął rękę i zgarnął trochę śniegu, uformował go w kulkę i rzucił w sam środek pobliskiego drzewa. Fortess była jedyną krainą w Trzecim Magicznym Świecie Minaris, w której przez większość roku panowała zima. Mieszkańcom Fortess udawało się przeżyć tylko dzięki regularnej wymianie handlowej z innymi krainami w tym Świecie, czyli Kanionem, Dungeonem i Pustynią. To właśnie z tamtych krain karawany przywoziły do Fortess warzywa, pszenicę, owies i inne rośliny, dla których nie ma warunków w wiecznie mroźnej krainie. W zamian za dostawy jedzenia, król Trek oddawał wiele zasobów wydobywanych w licznych kopalniach Fortess i kamieniołomach…

Po krótkiej chwili Evin ściągnął grubą kurtę i zamiast niej założył czarny płaszcz. Potem również czarną bandaną zakrył usta i nos. Na koniec założył kaptur płaszcza na głowę, tak, że nikt nie mógł teraz rozpoznać jego twarzy. Zawsze ją zakrywał, kiedy musiał chodzić na targ sprzedawać to, co nielegalnie upolował. Dzięki temu chronił siebie i rodzinę.

Skrzypnięcie drzwi wyrwało Evina z zamyślenia. Matka zawołała chłopaka do środka. Wręczyła mu futro ściągnięte z tygrysa. Kiedy Evin schował je w myśliwskiej torbie matka zaczęła podawać mu kości.

- Pamiętaj!- zawołała, kiedy chłopak skierował się w stronę drzwi.- Uważaj na Larsa. Zaraz zacznie się poranna modlitwa. Nie może tego zobaczyć!- powiedziała wskazując na torbę chłopaka. Evin pokiwał głową i wyszedł z domu.

***

Hej, no w końcu, nawet nie wiecie, jak czekałam, żeby wreszcie opublikować ten pierwszy rozdział, czas dłużył mi się okropnie. Oki, życzę miłej lektury i zapraszam do komentowania ;-)

Jane L. C.

*

noreply@blogger.com (Jane Conelly) — Fri, 21 Oct 2016 02:30:00 +0000

Mia obserwowała wszystko z pokoju, w którym zamknęła ją matka Bryana. Miała stamtąd świetny widok na targ, mimo, że dom wybudowany był kilkadziesiąt metrów od głównego placu. Dziewczyna widziała zmagania dwóch chłopaków. Bryana i Evina. Wbijała spojrzenie w Evina. Jak bardzo chciała pobiec do niego, przytulić się, opowiedzieć o tych wszystkich okropnościach, które ją spotkały od momentu, kiedy ostatnio się widzieli. Kiedy to było? Prawie pół roku temu…

Evin z łatwością bronił się przed atakami Bryana i zadawał uderzenia. Pilnował się jednak. Kiedy ostatnio walczyli ze sobą miał przewagę wynikającą z tego, że mógł zaskoczyć swojego przeciwnika, teraz jednak od tamtego dnia minęło prawie pół roku. Mimo, że Evin wciąż dysponował elementem zaskoczenia, bo w czasie swojej podróży wiele się nauczył, wiedział, że przez to pół roku Bryan też nie próżnował.

Chłopak, mimo wściekłości, jaka przepełniała całe jego ciało, próbował nie dopuścić tych uczuć do głosu. Musiał starannie wymierzać uderzenia i nie chciał dawać satysfakcji Bryanowi, że to, co jego były przyjaciel zrobił, aż tak bardzo na niego wpłynęło. Gdyby poddał się emocjom, mógłby zacząć popełniać błędy, a na to nie mógł sobie pozwolić…

Bryan widział jednak jak się sprawy mają. Dobrze wiedział, jak wielką miłością Evin darzy swoją rodzinę i Mię. Wiedział, że kiedy chłopak dowiedział się o tym, co ich wszystkich spotkało, na pewno nie był spokojny. Widział w oczach Evina tą bezgraniczną nienawiść.

W końcu po długich zmaganiach Bryanowi udało się wreszcie wytrącić Evinowi miecz z ręki. Kiedy tylko do tego doszło, z otaczającego chłopców tłumu wyszło dwóch silnie zbudowanych mężczyzn. Podeszli do Evina i łapiąc go za ręce pozbawili go wszelkiej innej broni, którą chłopak dysponował i unieruchomili go tak, że w razie czego nie mógł się bronić.

Bryan odrzucił swój dwuręczny miecz na bok i z kpiącym uśmiechem podszedł do Evina. Chłopak nie odrywał od niego spojrzenia. Mimo, że był unieruchomiony przez dwóch osiłków, patrzył Bryanowi wyzywająco w oczy. Nie bał się śmierci, jedyne czego się bał, to to, co stanie się z Geratem i jego siostrami, kiedy jego zabraknie. Oczywiście Gerat jest już świetnym myśliwym, ale wciąż brakuje mu doświadczenia…

- Chciałbym ci coś pokazać.- powiedział Bryan podchodząc do Evina. Chłopak nie zareagował, tylko wciąż w milczeniu patrzył na swojego przeciwnika. Tymczasem Bryan chwycił Evina za brodę i odwrócił jego głowę w prawo. W pierwszej chwili chłopak nie wiedział, o co chodzi, ale wtedy w jednym z okien dostrzegł ją… Mię. Szarpnął się, chcąc uwolnić się z niedźwiedzich uchwytów sług Bryana. Chłopak zaśmiał się.

- Wiesz, jutro się pobierzemy, cieszysz się? Ja bardzo… Mieliśmy wziąć ślub za miesiąc, ale po co z tym czekać…- znów zaśmiał się i wciąż z uśmiechem uderzył z całych sił Evina w twarz. Potem jeszcze raz i jeszcze raz.

Mia stała przy oknie i patrzyła z przerażeniem na to, co właśnie działo się na placu. Nie mogła uwierzyć, że Bryan aż tak bardzo boi się przegrać z Evinem, że postąpił tak żałośnie. Dziewczyna wiedziała, że chłopak bał się Evina. Po tym, co zrobił z jego rodziną… właściwie Mia nawet mu się nie dziwiła… wiedziała też, że cała ta historia może mieć tylko jedno rozwiązanie…

***

Hej, taka gwiazdka na początek, mam nadzieję, że wystarczająco interesująca, by tu częściej zaglądać :-)

Miłej lektury ;-)

Jane L. C.

Cztery Magiczne Światy Minaris

noreply@blogger.com (Jane Conelly) — Fri, 21 Oct 2016 02:00:00 +0000

PIERWSZY MAGICZNY ŚWIAT MINARIS

Rasy	elfy, gobliny
Krainy	Valley Sive Rella (Dolina Siedmiu Smoków)- kraina elfów
	Mergell Hill (Grzmiąca Skała)- kraina goblinów
Przyczyny wojen	dostęp do kopalń znajdujących się na granicy obu krain
Strony walczące	Valley Sove Rella przeciwko Mergell Hill
Sojusznicy	Valley Sive Rella: Alsania, Dragonici, smoki, drzewce, syrfidy
	Mergell Hill: Herenda, przeklęte istoty z Krainy Kurhanów, dimetry

DRUGI MAGICZNY ŚWIAT MINARIS

Rasy	ludzie, gobliny, krasnoludy, elfy, ellesarowi
Krainy	Alsania- kraina ludzi
	Anduana- kraina elfów
	Herenda- kraina goblinów
	Dunai- kraina krasnoludów
	Esme- kraina ellesarów
Przyczyny wojen	terytoria
Strony walczące	wszystkie krainy przeciw sobie, głównie Alsania i Anduana
Krainy neutralne	Esme
Sojusznicy	Alsania: Dragonici, Valley Sive Rella i sprzymierzone z nią istoty
	Herenda: Mergell Hill i ich sojusznicy
	Anduana, Dunai, Esme: nie mają sojuszników

TRZECI MAGICZNY ŚWIAT MINARIS

Rasy	ludzie, elfy, gobliny, krasnoludy i wiele innych
Krainy	Cztery Mocarstwa Północy (Tamte Krainy)- Kanion, Dungeon, Pustynia, Fortess- krainy ludzi
	Arena, Kraina Bless- krainy ludzi i wszystkich magicznych stworzeń
Przyczyny wojen	różnice poglądów, religia, magia
Strony walczące	Cztery Mocarstwa Północy przeciw Arenie
Krainy neutralne	Kraina Bless
Sojusznicy	Cztery Mocarstwa Północy razem
	Arena:Valley Sive Rella, Alsania

CZWARTY MAGICZNY ŚWIAT MINARIS

Rasy	ludzie
Krainy	Herwost (wyspa), Półwysep Kajoński, Mirima, Argandam, Almag, Rastar, Barsal, Redgard, Lasy Południa, Wolne Miasta

***
Czwarty Magiczny Świat Minaris jeszcze nie jest dopracowany, nie miałam jeszcze okazji umieścić żadnego z bohaterów moich opowiadań w tym Świecie, wiec póki co, nie skupiam się na nim bardziej, ale myślę, że już za niedługo na niego też przyjdzie kolej ;-)

Jane L. C.

Spis Treści

noreply@blogger.com (Jane Conelly) — Fri, 21 Oct 2016 01:30:00 +0000

MYŚLIWY

*
Rozdział 1
Rozdział 2
Rozdział 3
Rozdział 4
Rozdział 5
Rozdział 6
Rozdział 7
Rozdział 8
Rozdział 9
Rozdział 10
Rozdział 11
Rozdział 12
Rozdział 13
Rozdział 14
Rozdział 15
Rozdział 16
Rozdział 17
Rozdział 18
**

Jane L. C.

noreply@blogger.com (Jane Conelly) — Fri, 21 Oct 2016 01:00:00 +0000

Co mogę powiedzieć o sobie? Postaram się streścić i Was nie zanudzać. Jestem zwykłą dziewczyną na studiach, kierunek edytorstwo. Na pewno jestem osobą, która jak już raz coś postanowi, to trwa w tym postanowieniu do końca. Takim postanowieniem zdecydowanie jest pisanie opowiadań i w ogóle pisanie ;-)

Zbyt często chodzę z głową w chmurach, a raczej przenoszę się do moich Światów Minaris, które są moim drugim domem. Często też odwiedzam Śródziemie, Araluen i Thesę.
Uwielbiam też słuchać muzyki, która gra mi zawsze, kiedy piszę i jest też świetnym soundtrackiem do wszystkich moich opowiadań, nie tylko, tego, które publikuję na tym blogu.

Oprócz pisania opowiadań kocham też czytać książki. Darzę też miłością platoniczną zespół muzyczny, którego członkowie uważają, że "wszystko jest hybrydą", pewnego Rycerza Dębowego Liścia i elfa z Mrocznej Puszczy.

Gdyby nie fantastyka, moje życie nie miałoby sensu.

Mam nadzieję, że wszystkim będzie się dobrze czytało moje opowiadania.

Gdyby ktoś chciał się ze mną skontaktować i pogadać na temat opowiadań i książek, lub na inne tematy, piszcie do mnie:
- wiadomości na mojego maila: jane.lyne.co@gmail.com
- wiadomości na mojej stronie: www.facebook.com/swiatukrytymiedzyslowami
- wiadomości na LubimyCzytać.pl: http://lubimyczytac.pl/profil/639088/jane-lyne-conelly

Jane L. C.

PYTANIA I ODPOWIEDZI

noreply@blogger.com (Jane Conelly) — Thu, 20 Oct 2016 18:00:00 +0000

Kto chce dowiedzieć się czegoś wiecej o Jane Lyne Conelly i jej opowiadaniach może napisać w komentarzu swoje pytania. Postara się w miarę możliwości odpowiadać na wszystkie.

***

Jane L. C.