Om deze beelden te maken wil ze dat ik een groep mensen coach om te gaan spelen in een typische ‘oude, eenvoudige’ speeltuin van Aldo van Eijck.

http://www.archined.nl/nieuws/de-speelplaatsen-van-aldo-van-eyck/

Dit soort speeltuinen bestaan al sinds de jaren 50. Veel kinderen van nu zijn hier vaak al binnen 5 minuten op uitgespeeld.

De eerste gedachten die bij mij opkwamen waren: ‘Wat kan je hier nu doen met volwassen?’. Wat is hier nu interessant aan? Hoe krijg ik mensen zo gek te spelen op zulke eenvoudige toestellen? Hoe kan ik in deze drukke periode nu creatief zijn?

Ik ben er mee bekend dat dit soort gedachten alleen maar blokkerend werken en dat ik zo mijn creativiteit geheel teniet kan doen.

Maar daarvoor was in niet naar het Vondelpark gefietst op deze mooie zomerdag…

Ik besloot mijn hoofd leeg te maken, te genieten van de bomen waar ik langsfietste, en te vertrouwen dat er wel iets komt. Ik gaf mezelf de toestemming dat het ook ok is als er geen bijzondere ideeen uitkomen (beide zijn manieren die bijzonder deblokkerend kunnen werken is mijn ervaring).

Het vertrouwen dat er vanzelf ideeen bij mij naar boven zouden komen, kijkende naar de speeltoestellen, of misschien als ik erop ging spelen, klimmen, lopen, mijn lichaam zou bewegen hielp enorm.

Ik fietste met de Portugese naar een speeltuin in het Vondelpark.

Terwijl ik mijn gedachten de vrije loop liet en deze naar haar uitte, begonnen de ideeen te stromen. Ik zag vele manieren om  een groep volwassen aan het spelen te krijgen. Ik zag voor me hoe ik ze zo gek zou krijgen bepaalde dingen te gaan doen en hier plezier aan te beleven. En ik zal er zelf ook veel bij lachen.

Ik was een beetje vergeten hoe graag in tegenwoordig al met mensen mijn trainingsgroepen speel.

De portugese ‘Artist’, zal filmopnames gaan maken van deze spelende volwassen en dit tot een kunstproject maken.

Simpele speeltoestellen, waar je misschien wel wekelijks langsheen loopt, die opeens een bijzondere betekenis krijgen, wanneer we praten over de ideeen van de ontwerper die achter dit ontwerp zitten.

Welke tot een dieper gesprek met elkaar leiden omdat we beiden van mening zijn dat volwassenen veel te weinig spelen.

Waar je aan de ene kant, tegenwoordig in de kleuterklassen al ziet dat kinderen zo snel mogelijk het spelen grotendeels moeten vervangen door woordjes leren, zie ik steeds meer bij volwassenen dat er veel  behoefte is om opnieuw meer te kunnen spelen.

Spelen maakt dat je loskomt van de dagelijkse sleur en de negatieve gedachten, spelen geeft rust in je hoofd, spelen maakt de weg vrij naar creativiteit en het maakt dat je anders tegen situaties aan gaat kijken.  Spelen maakt dat je even los komt van je eigen hoofd en je eigen vaste (hardnekkige) patronen.

Zou spelen niet voor ieder een verplicht onderdeel moeten worden van de week, ook op de werkvloer. Of werkt het niet als het verplicht is, want voor spelen is juist een gevoel van vrijheid nodig.

Hieronder een paar spontane tips om het spelen in je leven terug te krijgen

1. Maak iedere dag een moment vrij om vol verwondering en bewondering om je heen te kijken. Hoe zitten dingen in elkaar, hoe werken dingen? Doe alsof je je omgeving voor het eerst ziet.
2. Doe dingen eens totaal anders. Draag je horloge aan je andere arm, fiets een andere route, ga ergens naar toe waar je nooit komt omdat je daar ‘niets’ te zoeken heb en ontdek wat er bijzonder is aan deze plek.
3. Houd je van dansen, kan je je lichaam jou laten leiden, je armen, je benen hun eigen beweging laten volgen, zonder dat je er met je hoofd mee ‘bemoeid’ of wat van vindt, misschien dansen met je ogen dicht in je eigen kamer
4. Praat eens met die buurman, die collega, degene je tot nu toe ver van bent gebleven, omdat je vind dat jullie totaal anders zijn, en ontdek wat hem zo speciaal maakt en wat hem interesseert
5. Laat je eens meenemen door iemand naar zijn fafouriete theater, of een andere plek waar je zelf niet voor zou kiezen
6. Loop een speelgoedwinkel uit, en koop een artikel die jou doet denken aan je speelse kant, zoals je die vroeger ook had, koop het (don’t worry about money)
7. Heb je kinderen, genoeg mogelijkheden om op het niveau van je kind mee te doen, maar laat je kind bepalen wat en waarmee jullie spelen. Ga bijvoorbeeld eens op de fiets van je kind zitten en rijdt een rondje.
8. Ga in de zandbak zitten, of op het strand, hoe lang geleden heb jij een zandkasteel gebouwd, maar ga niet voor perfectie, doe het precies zo lang als je het leuk vind, af of niet af.
9. Zet een glimlach op je gezicht en begroet met deze glimlach ieder die je tegenkomt vandaag, geheel zonder verwachtingen dat de ander terugreageert.
10. Trek je de vrolijkste kleuren aan en neem jezelf voor dat je vandaag van niemand wat aan zult trekken en doe waar je NU zin in hebt. Het leven is te kort om niet van te genieten, niet te spelen. Doe het vandaag, stel het niet uit!

Ik wens je veel speelplezier!

PS mocht je mee willen doen, de speeldag voor volwassenen vindt plaats in september, meld je dan aan bij mij.

Genoeg reden tot geluk toch?

Toch komen steeds meer mensen in aanraking met de keerzijde van dit individualisme. Er zit namelijk ook een eenzame kant aan.
Als je vindt dat je alles zelf moet oplossen, als je vindt dat je onafhankelijk moet kunnen zijn, alleen moet kunnen leven, dan kan je je soms onnodig klem of alleen gaan voelen. Wist je dat 70% van de mensen die hulp vragen gevoelens van eenzaamheid hebben?

Alleen of onderdeel van een groter geheel?

Vaak vergeten we dat we onderdeel zijn van een groter geheel. Eigenlijk bestaat onafhankelijkheid niet. De wereld draait namelijk bij de gratie van interactie en verbondenheid.
Dus mijn vraag is: Wat is er mis aan het verlangen aan verbondenheid of aan ergens bij willen horen? Dit is namelijk een behoefte die alle mensen en dieren hebben. Interactie en verbindingen aangaan vormen de basis van ons bestaan.

Je kan het jezelf toch geven?

Sommige mensen denken dat je zonder liefde of erkenning moet kunnen in je huidige leven. “Leer het jezelf te geven”.
Voor een deel is dit misschien waar. Maar vergeet niet dat deze erkening, aandacht en liefde een menselijke behoefte is die al vanaf de geboorte aanwezig is. Er is zelfs bewezen dat baby’s die geen aandacht krijgen (en wel voedsel) kunnen overlijden.

Ben ik wel goed genoeg?

Veel mensen die ik begeleid hebben het gevoel niet goed genoeg te zijn en proberen dit bewust of onbewust bij anderen te checken. Ze doen dit door hard hun best te doen of door te voldoen aan verwachtingen die ze denken dat anderen hebben.
Omdat dit een hoop onzekerheid geeft, proberen ze en manier te vinden om minder afhankelijk van anderen te zijn. Het negatief effect daarvan is dat de echte gevoelens vaak niet meer worden gedeeld.

Mensen proberen soms leuker te zijn dan ze in werkelijkheid zijn

Dat doen we omdat we het lastig vinden om onszelf als mens met gebreken te zien. Kan jij alle kanten van jezelf accepteren, ook de minder leuke kanten? Of zou je die liever de deur uit gooien? Helaas houd je ze dan juist in stand.

Je bent een mens!

Niets is zo menselijk als onze behoefte erbij te horen, bij een groep, of om een zinvolle relatie te hebben. En we zijn ook allemaal wel eens bang om verlaten te worden.We verlangen naar contact en zijn onzeker over de vraag of we die liefde of aandacht wel verdienen. We zijn bang om ons kwetsbaar op te stellen.
Waarom zou je het niet eng mogen vinden om contact te maken of om afhankelijk te zijn. Dit maakt je juist menselijk.
Waarom zou je bang zijn om je zelf kwetsbaar op te stellen. De ervaring leert dat degene die zich niet kwetsbaar opstelt juist eerder gekwetst wordt. Kwetsbaarheid opent, je relaties kunnen zich verdiepen en je groeit je in eigen kracht. Je staat op eigen benen, in verbondenheid met andere mensen.

Je bent welkom bij mij met alles wat jij nu bent, voelt en denkt.

Anurag

Wanneer je de hele dag in je hoofd bezig bent, omdat je aan het plannen en regelen bent of nadenkt over wat je moet doen of wel of niet gedaan hebt. Wanneer je onopgeloste zaken herbeleeft of piekert. Dan kan dat het effect hebben dat:

- Je je moeilijk kan focussen op een activiteit;

- Je met halve aandacht luistert naar je kind of naar je partner, je collega;

- Je niet echt proeft wat je eet, omdat je in gedachten bent of aan het praten;

- Je geen oog of ruimte hebt voor een ander;

- Je niet tijdig voelt dat er stress en spanning in je lichaam wordt opgebouwd;

- Je  je niet meer bewust van de oorzaak van je eigen emoties, stemmingen;

- Je de hele dag bezig, aan het doen bent;

- En er is weinig ruimte is voor eenvoudig aanwezig zijn en genieten.

Door met ons hoofd steeds ergens ander te zijn, dan waar je lichaam zich bevindt mis de kwaliteit van aandacht en van leven op dit moment.

Voor kinderen (en volwassenen) is de behoefte aan aandacht een basisbehoefte. Echte aandacht is wat kinderen van deze tijd nodig hebben. Zeker in de tijd waarin er veel van kinderen wordt verwacht en de prestatiedruk hoog is. En deze echt aandacht kan jij als ouder geven.

Geef je kind het goede voorbeeld

Kinderen leren vooral door te kijken en te kopiëren, meer dan door wat mij hun vertellen. Wanneer je zelf regelmatig een kort lontje hebt, kan je niet verwachten dat je kinderen nooit eens onredelijk zijn tegen elkaar. Wanneer jij maar met een half oor luistert naar wat het kind je wil vertellen, zal het kind dit misschien ook gaan doen naar jou of naar een ander.

Een kind moet zijn eigenheid ontdekken, wie ben ik, wat kan ik, wat wil ik, wat vind ik leuk zijn voor een kind belangrijk te beantwoorden vragen. Sta jezelf ook toe om regelmatig bij deze vragen stil te staan.

Hoe goed zorg jij voor jezelf?

Wanneer je Mindful Opvoed dan kies je bewust hoe je zelf in het leven wilt staan, je belichaamt hoe je hoopt dat je kinderen zich zullen gedragen.

Mindfulnessvaardigheden kunnen je helpen om meer jezelf te zijn en je kind meer zichzelf te laten zijn. Mindfulness kan je helpen om geen dienaar te zijn van je gedachten, of je ingesleten patronen en reacties. Maar om heel bewust, met het welzijn van je kind voor ogen, te antwoorden.

Opvoeden vanuit verbondenheid

Verbondenheid begint met de verbondenheid met jezelf. Mag jij volledig jezelf zijn, kom jij aan je behoeften tegemoet. Het gaat er niet om dat dit ten koste van je kind hoeft te gaan. Wees creatief, en richt je op wat je wel kan doen in de beperkte tijd die je hebt. Geluk zit vaak in kleine momenten en eenvoudige activiteiten. Pak oude hobby’s weer op, plan activiteiten die jij leuk vond, doe dingen waar jij energie van krijgt, waar jij blij van wordt.

Vanuit verbondenheid met jezelf kan je je verbinden met je kind, die dan ook volledig zichzelf mag zijn. Je vindt een manier om zowel aan eigen behoeften en autonomie als aan die van je kind te voldoen.

Het is hierbij belangrijk dat je jezelf steeds weer de volgende vraag stelt: Leidt mijn gedrag tot meer of minder verbondenheid met mijn kind.

Het unieke kind

Elk kind wordt geboren met een eigen temperament en karakter, vaak een mix van genen van de ouders. Dit maakt het kind uniek. Als ouder kan je kinderen laten zijn wie ze zijn, zonder te proberen dit te veranderen. Dit betekent niet dat je elk gedrag goedkeurt. Grenzen stellen is nodig omdat dit zekerheid en duidelijkheid geeft over wat wel en niet kan.

Je kunt je kind enkel  helpen om zijn eigen pad te vinden door heel goed te kijken en te luisteren en door zijn eigenheid en autonomie te respecteren. Dat doe je door empathisch mee te voelen en je in je kind te verplaatsen.

Laat je verwachtingen los

Stel jezelf de vraag: welke verwachtingen heb ik van mijn kind. Passen deze verwachtingen echt  bij hem of haar? Kan je ze opmerken en loslaten? Het is makkelijker om je kinderen als autonome individuen te laten opgroeien als je zelf bestaansrecht voelt. Wie ben jij? Ben jij geworden wie je kon en wilde zijn? Werd jou autonomie gerespecteerd als kind? Voldeed jij aan de verwachtingen van anderen?

Soms kunnen we kinderen moeilijk laten zijn wie ze zijn, omdat we onze behoeften en gemis op hen projecteren. Kijk wat je kind aankan en wat echt bij je kind past. Je mag het gerust stimuleren, maar laat het geen dwang worden.

De ja onder de nee

Kijk met frisse blik naar je kind. Zie je onder het gedrag de (niet-vervulde) behoefte? Besef dat wanneer een kind Nee zegt, het tegelijkertijd Ja zegt tegen iets anders.

Natuurlijk tolereer je niet ieder gedrag, maar het stilstaan bij de behoefte van het kind helpt je om verbinding te maken.Heb je voldoende rust om dit te kunnen doen? Kijk naar je kind, verplaats je in hem, wordt even weer kind.

Stop en sta stil

Wanneer je je echt wilt inleven in je kind, en echte aandacht wilt geven, moet je even je percepties, denkpatronen, overtuigingen, oordelen, interpretaties en reactieve handelingen terzijde schuiven.

De volgende korte 3 minuten oefening kan je daarbij helpen:

Stop een moment waar je mee bezig bent

Sta stil, wat ervaar ik nu, zijn er gedachten, gevoelens, lichamelijke sensaties?

Ervaar ik dit als prettig of onprettig? Kan ik wat ik ervaar er laten zijn, dus niet veranderen, onderdrukken of wegduwen.

Richt jezelf  1 minuut op je ademhaling, je ademhaling helpt je om met je aandacht in dit moment te komen? Volg je in en je uitademing met je volledige aandacht.

Voel ook je lichaam, je lichaam als een geheel.

Besluit hoe je verder gaat of wat een wijze reactie is in de huidige situatie.

 Wil je meer aandacht hebben voor je kind(eren)?  Minder opgeslokt worden door de dagelijkse bezigheden en stress, en meer in het moment genieten van elkaar. Zou je meer verbondenheid willen ervaren?

Mindfulness leer(helaas) je niet uit de boeken, dit is een vaardigheid die je je door oefenen en training eigen kan maken.

In maart en april starten een paar reguliere Mindfulnesstrainingen en Mindfulness en Ouderschap trainingen in Amsterdam. Zie onder de betreffende pagina in het menu.

Eigenlijk is dit niet zo vreemd dat ik deze opdracht vaker geef. Ik heb namelijk de ervaring dat het in relaties meestal op een paar gebieden mis gaat, waardoor verwijdering ontstaat.

Vaak voelen mensen die bij mij komen zich onvoldoende gezien, gehoord, serieus genomen of ondersteunt door hun partner. De liefde voelt niet zoals dat in het begin van de relatie het geval was.

De dagelijkse gesprekken die de stellen met elkaar voeren gaan vooral over praktische regeldingen en het afstemmen van agenda’s op elkaar. Het leven zit vol, en er is weinig ‘kwaliteit’ tijd voor elkaar.

Het lijkt alsof ze aan het ‘overleven’ zijn in de veelheid van ‘wat ze allemaal moeten’.

Partners komen niet meer in hun kracht, of sterker nog, zij ‘ontkrachten’ elkaar door de interactie met elkaar.

Jammer is dat eigenlijk, want mensen zijn juist een relatie aangegaan omdat ze zich daar goed bij voelden. Beter voelen dan wanneer ze alleen waren gebleven.

Waarom hebben we eigenlijk een relatie?

Laten we beginnen bij de vraag, waarom we een relatie hebben. Wat brengt dit ons?

Ieder mens heeft behoefte aan aandacht, liefde, intimiteit, erkenning en steun.

Ieder mens wil gezien, gehoord worden en serieus genomen worden.

Hoe minder je dit mee hebt gekregen vanuit vroeger, hoe meer je misschien wel de behoeftevervulling bij de ander zoekt. Of misschien ontken je juist de behoefte?

Ieder mens zoekt iemand die kan bevestigen, die je waardeert om wie je bent, of wie een aanvulling is op jezelf. We zoeken geestelijke en lichamelijke bevestiging. Door gesprekken, door intimiteit en sexualiteit.

Wanneer je een partner hebt krijg je het gevoel er niet (altijd) alleen voor te staan,  omdat hij/zij naar je luistert en je bijstaat.

Een partner kan je het gevoel geven ‘thuis’ te komen, waar je ook bent.

Waarom verwijderen partners?

Waarom is het dan zo, dat wanneer dit is wat we uit een relatie willen halen, er toch een moment kan komen dat we elkaar niet meer voldoende kunnen geven. En waarom is het uiten van een verwijt dan makkelijker dan het vertellen wat je behoefte is?

Wanneer het leven druk is, je langere tijd een heleboel moet, jezelf daarin tekort doet, en misschien wel veel moet zorgen voor een ander. Dan voelt het soms alsof het ‘op’ is. Je kan niet zoveel meer geven aan de ander.

Het probleem is dat de ander ditzelfde gevoel kan hebben. Als je niet oppast kom je dan in een armoedebeleid met elkaar. Jij geeft mij niet wat ik nodig heb, dus geef ik het jou ook niet (dit gebeurd onbewust of bewust).

Waar het omgaat is de omkering vinden, zodat er weer overvloed is. Soms is het nodig toch eerst te geven, soms is het nodig elkaar weer met frisse ogen te gaan bekijken en het verleden even los te laten.

Zou je willen dat je relatie weer een bron van steun is en je energie geeft? Een paar tips.

• Plan wekelijks tijd voor elkaar en vertel de ander wat je behoefte is en hoe het met je gaat.

• Probeer het in deze tijd over het nu te hebben, niet over gisteren, vorige week, of morgen.

• Vraag jezelf af welke wens er onder je verwijt zit, voordat je hem uitspreekt naar de ander.

• Geef elkaar kwalitatieve aandacht, kijk elkaar aan zonder te praten, stop je verdere activiteit. 5 minuten is voldoende, een paar keren per dag.

• Schuif af het toe het to-do lijstje aan de kant, en ga met elkaar zitten, tv uit, krant aan de kant.

• Plan tijd voor leuke en nieuwe activiteiten met elkaar, zodat je ‘los’ komt van de dagelijkse routine.

Zijn deze tips helder voor je, maar krijg je het toch in de praktijk niet voor elkaar?

Het is geen zwaktebod om een relatiecoach te vragen jullie te begeleiden. In een paar sessies help ik je je relatie weer een boost te geven.

Kijk voor informatie onder relatiecoaching op deze website.

Ga voor jezelf maar eens na hoe makkelijk je dit afgaat.

Niet oordelen

We zijn geneigd automatisch elke ervaring die we hebben te beoordelen als zijnde goed (dit vind ik fijn en wil ik meer) of fout (hier houd ik niet van, ik moet ervoor zorgen dat het stopt/weggaat), of niet belangrijk (het is het niet waard aandacht te geven).

Kijk of je objectief naar de gedachten kan kijken die er steeds door je hoofd gaan. Dan kan je in plaats van er automatisch naar te handelen, ook de keuze maken ze soms niet te volgen, of er iets anders mee te doen. Je kan afstand nemen en je gedachten laten komen en gaan. Probeer niet te oordelen over het feit dat je zoveel denkt, of over wat je denkt. Je hoofd is niet gewend om niet te denken.

Geduld

Heb geduld met jezelf. Ontwikkeling en verandering heeft zijn eigen tijd nodig en gaat op zijn eigen manier. Omarm het proces, omarm dit moment, en omarm jezelf.

Geduld hebben helpt je jezelf volledig en onvoorwaardelijk te aanvaarden voor wie je nu bent. Waarom zou je wachten met het jezelf lief te hebben, als je dat nu ook al kunt doen.

Beginnersgeest

Kijk over je met frisse ogen kunt kijken naar de dingen om je heen, alsof je ze voor de eerste keer ziet. Met nieuwsgierigheid, openheid, interesse en verwondering. Doe dit met je emoties, je lichamelijke gevoelens, maar ook met de mensen om je heen en de natuur etc. Dit helpt je om meer in het moment te zijn.

Vertrouwen

Ontwikkel vertrouwen in jezelf en in je gevoelens. Vertrouw op je eigen intuïtie en waarde, ook al maak je soms fouten.

Leer hoe je je gevoelens kunt omarmen en neem verantwoordelijkheid voor jezelf en je eigen welzijn.

Niet streven

Stap eens uit dat patroon van het steeds willen dat de dingen beter zijn, of dat je de dingen beter doet. Je persoonlijke groei wordt meer bevorderd door Zijn dan door Doen. Wees jezelf en heb vrede met het idee dat je goed genoeg bent.

Acceptatie

Heb je het geduld om even met afstand naar je mentale en emotionele reacties op de gebeurtenissen in je leven te kijken. Je bent wijs en capabel genoeg om om te gaan met alles wat er binnen in je en in de buitenwereld gebeurt.

Vanuit deze waarnemende positie heb je makkelijker toegang tot je innerlijke wijsheid en inzicht. Bovendien zul je creatiever en authentieker reageren op alles waar je mee te maken hebt in je leven.

Laat los

Laat de controle los. Ben je je ervan bewust dat wanneer je iets probeert te controleren, dit jou eigenlijk juist meer beïnvloed. Wanneer je de controle steeds meer loslaat, kan je contact maken met een innerlijke vrede en vrijheid. Je vind manieren om met de dingen van het leven om te gaan, die je daarvoor niet kon zien.

In de Mindfulnesstraining beoefen je bovenstaande punten. Met resultaat: een groter gevoel van vrijheid, minder stress, bewustere keuzes in gedrag en in het omgaan met gevoelens, en meer focus.

Meer weten: http://miraconsult.nl/index.php/mindfullness-en-meditatie/mindfulnesstraining/

Wat er ook aan de  hand is, ik ben erachter gekomen dat het vaak beter wordt met een knuffel. Wanneer ik een van mijn kinderen op mijn schoot neem, mijn hart open, en in stilte bij haar of hem ben, mijn buik tegen de rug of buik van mijn kind, en adem.

Vaak hoeft er na een liefdevolle lichamelijk contactmoment niet eens meer zoveel te worden opgelost. Volgens onderzoek heeft dit te maken met het feit dat er oxytocine wordt vrijgemaakt.

Je kent het vast wel, wanneer je iemand vasthoudt. Je krijgt een warm en liefdevol gevoel. Dat is oxytocine. Het is een hormoon wat aangemaakt wordt in je lichaam en hersenen in reactie op liefdevolle aanraking, knuffelen en borstvoeding.

Oxytocine wordt daarom ook wel het knuffel hormoon genoemd of liefdes hormoon. Dit voelt niet alleen goed, maar het is ook nog heel goed voor je lichamelijke, mentale, emotionele en sociale behoeftevervulling.

Oxytocin:

Creeert rustgevoelens

Bevordert gevoelens als vertrouwen, veiligheid en verbondenheid

Stimuleert gevoelens als verbondenheid

Vermindert stress

Verlaagt je bloeddruk

Heeft een positieve invloed op je slaap

Zorg ervoor dat je vaker knuffels geeft aan de mensen van wie je houdt. Houd je buik tegen andermans buik. Voel wat het verschil is wanneer je alleen met je bovenlijf de ander aanraakt en niet met je buik.

De buik-knuffel is een oxytocine knuffel. Haal de ander dicht bij je, maak je buik zacht, adem langzaam en volledig. Stel je voor dat je met je energie de ander helemaal kan omarmen.

Ik heb ervaren dat knuffels geven en liefdevolle aanrakingen een mooie vorm van meditatie is. Het helpt je ook om uit je automatische piloot te stappen, en op te gaan in de eenvoud van het moment, totaal gewaar van de zintuigelijke ervaringen.

Wanneer je dit doet dan is er geen ruimte om aan to-do lijstjes te denken, of zorgen te maken. De tijd staat even still, en alleen jij bent er nog en degene van wie je houdt en dit speciale moment.

Laat de stilte en rust binnenkomen in je hart, je hoofd en je lichaam.

Ik weet dat ik zelf in mijn puberteit niet meer geknuffeld wilde worden. Ik geniet daarom nu nog extra van al deze momenten dat ze het nog willen.

Ik hoor de laatste weken in elke groep die ik train dat mensen vinden da de weken voorbij vliegen. Het lijkt wel dat hoe ouder je wordt, hoe sneller de tijd gaat.

Hoe kunnen we de tijd nu wat langzamer laten gaan of soms een beetje stil zetten?

Tijd is een vreemd verschijnsel. Zit je in een saaie vergadering, dan schiet de tijd maar niet op. Maar een week vakantie vol nieuwe belevenissen vliegt voorbij. Toch lijkt die vakantieweek in je herinnering veel langer. Terwijl je die saaie vergadering nauwelijks meer herinnert. Tijdsbeleving is dus subjectief. En hoe ouder je wordt, hoe sneller de tijd lijkt te gaan. Terwijl je kinderjaren een eeuwigheid leek te duren. Hoe kan dat?

Nieuwe ervaringen

Kleine kinderen maken alles voor het eerst mee: wat een bloem is, hoe verdriet voelt, hoe zacht  zand  is wat je er allemaal mee kunt doen. Alle nieuwe dingen worden met alle zintuigen onderzocht, en al die nieuwe informatie wordt verwerkt en opgeslagen. De verwerking van alle zintuigelijke prikkels heeft als effect dat je de tijd als trager ervaart.

Routines

Voor volwassenen lijkt de tijd sneller voorbij te vliegen. Dit heeft verschillende oorzaken. Ten eerste vervallen veel volwassenen op een gegeven moment in routines. De dag begint met koffie, terwijl we nauwelijk stilstaan bij het proeven ervan, want je gedachten gaan al over wat je die dag moet doen. Je gaat naar je werk en maakt ’s avonds pasta want dat is het gerecht wat makkelijk en sneller klaar is. Wanneer je dagelijks hetzelfde doet en weinig bijzonders beleeft, dan lijkt het achteraf alsof je leven aan je voorbij vliegt.  Wanneer je terugkijkt op een periode waarin je veel nieuwe dingen hebt gedaan, dan voelt het alsof de tijd langzaam is verstreken. Je hersenen slaan namelijk alleen dingen op die je zintuigen en je gevoel hebben geprikkeld, zoals een mooie ontmoeting, een indrukwekkende film, een gezellig feest,  een tragisch ongeval etc.

Het denkproces versnelt de tijd

Wat ook meespeelt, is dat kleine kinderen nog nauwelijks verder of terugdenken. Door ervaringen in ons leven leren we op een bepaalde manier naar de wereld te kijken. Op basis daarvan maak je overwegingen, beslissingen, interpretaties en plannen. In je hoofd is er een voortdurende stroom van (vaak dezelfde soort) gedachten: over de wereld, ons leven, over gisteren of morgen. Van alle gedachten die we hebben gaat het grootste gedeelte van je gedachten het verleden of de toekomst. En dit maakt dat de tijd snel voorbij lijkt te gaan.

Doordat je veel ingedachten bent, verlies je vaak het contact met het huidig moment. Dat wat kinderen nog wel kunnen, leven met je volledige aandacht in het hier en nu.

Hoe kan je de tijd vertragen?

Tip 1: probeer je dagelijkse routine activiteiten met meer aandacht uit te voeren. Merk op wanneer je in gedachten elders bent dan daar waar je mee bezig hebben.

Tip 2: Neem regelmatig een time out. Even uit de drukte stappen. Bijvoorbeeld elk uur 5 minuten pauze of elke dag 1 uur. Dit is kwaliteitstijd, waarin je even afstand doet van wat je allemaal van jezelf moet, en even stilstaat bij hoe het met je is en waar je behoefte aan hebt.

Tip 3: Onderneem wekelijks een nieuwe activiteit. Dit hoeven geen grootse zaken te zijn. Ga iets nieuws koken, ga naar een andere winkel, volg een andere route naar je werk, spreek eens af met andere mensen. Zet je zintuigen wijd open en beleef wat je ziet, hoort, voelt, proeft en ruikt.

Tip 4: Doe regelmatig een korte meditatie of mindfulnessoefening. Dit prikkelt je om weer met nieuwe nieuwsgierigheid naar routine dingen te kijken en om afstand te nemen van deze voortdurende gedachtenstroom.

Tip 5: Probeer in plaats van 2 of meer dingen tegelijk te doen, de dingen achter elkaar te doen, zodat je je aandacht volledig bij 1 activiteit kunt houden. Je traint daarmee ook je focus en concentratie. Dus lees alle emails achter elkaar in plaats van steeds tussendoor en kijk daarna de komende uren niet meer naar je email.

Ik wens je veel aandachtsmomenten in 2012!