Wat er ook aan de  hand is, ik ben erachter gekomen dat het vaak beter wordt met een knuffel. Wanneer ik een van mijn kinderen op mijn schoot neem, mijn hart open, en in stilte bij haar of hem ben, mijn buik tegen de rug of buik van mijn kind, en adem.

Vaak hoeft er na een liefdevolle lichamelijk contactmoment niet eens meer zoveel te worden opgelost. Volgens onderzoek heeft dit te maken met het feit dat er oxytocine wordt vrijgemaakt.

Je kent het vast wel, wanneer je iemand vasthoudt. Je krijgt een warm en liefdevol gevoel. Dat is oxytocine. Het is een hormoon wat aangemaakt wordt in je lichaam en hersenen in reactie op liefdevolle aanraking, knuffelen en borstvoeding.

Oxytocine wordt daarom ook wel het knuffel hormoon genoemd of liefdes hormoon. Dit voelt niet alleen goed, maar het is ook nog heel goed voor je lichamelijke, mentale, emotionele en sociale behoeftevervulling.

Oxytocin:

Creeert rustgevoelens

Bevordert gevoelens als vertrouwen, veiligheid en verbondenheid

Stimuleert gevoelens als verbondenheid

Vermindert stress

Verlaagt je bloeddruk

Heeft een positieve invloed op je slaap

Zorg ervoor dat je vaker knuffels geeft aan de mensen van wie je houdt. Houd je buik tegen andermans buik. Voel wat het verschil is wanneer je alleen met je bovenlijf de ander aanraakt en niet met je buik.

De buik-knuffel is een oxytocine knuffel. Haal de ander dicht bij je, maak je buik zacht, adem langzaam en volledig. Stel je voor dat je met je energie de ander helemaal kan omarmen.

Ik heb ervaren dat knuffels geven en liefdevolle aanrakingen een mooie vorm van meditatie is. Het helpt je ook om uit je automatische piloot te stappen, en op te gaan in de eenvoud van het moment, totaal gewaar van de zintuigelijke ervaringen.

Wanneer je dit doet dan is er geen ruimte om aan to-do lijstjes te denken, of zorgen te maken. De tijd staat even still, en alleen jij bent er nog en degene van wie je houdt en dit speciale moment.

Laat de stilte en rust binnenkomen in je hart, je hoofd en je lichaam.

Ik weet dat ik zelf in mijn puberteit niet meer geknuffeld wilde worden. Ik geniet daarom nu nog extra van al deze momenten dat ze het nog willen.

Ik hoor de laatste weken in elke groep die ik train dat mensen vinden da de weken voorbij vliegen. Het lijkt wel dat hoe ouder je wordt, hoe sneller de tijd gaat.

Hoe kunnen we de tijd nu wat langzamer laten gaan of soms een beetje stil zetten?

Tijd is een vreemd verschijnsel. Zit je in een saaie vergadering, dan schiet de tijd maar niet op. Maar een week vakantie vol nieuwe belevenissen vliegt voorbij. Toch lijkt die vakantieweek in je herinnering veel langer. Terwijl je die saaie vergadering nauwelijks meer herinnert. Tijdsbeleving is dus subjectief. En hoe ouder je wordt, hoe sneller de tijd lijkt te gaan. Terwijl je kinderjaren een eeuwigheid leek te duren. Hoe kan dat?

Nieuwe ervaringen

Kleine kinderen maken alles voor het eerst mee: wat een bloem is, hoe verdriet voelt, hoe zacht  zand  is wat je er allemaal mee kunt doen. Alle nieuwe dingen worden met alle zintuigen onderzocht, en al die nieuwe informatie wordt verwerkt en opgeslagen. De verwerking van alle zintuigelijke prikkels heeft als effect dat je de tijd als trager ervaart.

Routines

Voor volwassenen lijkt de tijd sneller voorbij te vliegen. Dit heeft verschillende oorzaken. Ten eerste vervallen veel volwassenen op een gegeven moment in routines. De dag begint met koffie, terwijl we nauwelijk stilstaan bij het proeven ervan, want je gedachten gaan al over wat je die dag moet doen. Je gaat naar je werk en maakt ’s avonds pasta want dat is het gerecht wat makkelijk en sneller klaar is. Wanneer je dagelijks hetzelfde doet en weinig bijzonders beleeft, dan lijkt het achteraf alsof je leven aan je voorbij vliegt.  Wanneer je terugkijkt op een periode waarin je veel nieuwe dingen hebt gedaan, dan voelt het alsof de tijd langzaam is verstreken. Je hersenen slaan namelijk alleen dingen op die je zintuigen en je gevoel hebben geprikkeld, zoals een mooie ontmoeting, een indrukwekkende film, een gezellig feest,  een tragisch ongeval etc.

Het denkproces versnelt de tijd

Wat ook meespeelt, is dat kleine kinderen nog nauwelijks verder of terugdenken. Door ervaringen in ons leven leren we op een bepaalde manier naar de wereld te kijken. Op basis daarvan maak je overwegingen, beslissingen, interpretaties en plannen. In je hoofd is er een voortdurende stroom van (vaak dezelfde soort) gedachten: over de wereld, ons leven, over gisteren of morgen. Van alle gedachten die we hebben gaat het grootste gedeelte van je gedachten het verleden of de toekomst. En dit maakt dat de tijd snel voorbij lijkt te gaan.

Doordat je veel ingedachten bent, verlies je vaak het contact met het huidig moment. Dat wat kinderen nog wel kunnen, leven met je volledige aandacht in het hier en nu.

Hoe kan je de tijd vertragen?

Tip 1: probeer je dagelijkse routine activiteiten met meer aandacht uit te voeren. Merk op wanneer je in gedachten elders bent dan daar waar je mee bezig hebben.

Tip 2: Neem regelmatig een time out. Even uit de drukte stappen. Bijvoorbeeld elk uur 5 minuten pauze of elke dag 1 uur. Dit is kwaliteitstijd, waarin je even afstand doet van wat je allemaal van jezelf moet, en even stilstaat bij hoe het met je is en waar je behoefte aan hebt.

Tip 3: Onderneem wekelijks een nieuwe activiteit. Dit hoeven geen grootse zaken te zijn. Ga iets nieuws koken, ga naar een andere winkel, volg een andere route naar je werk, spreek eens af met andere mensen. Zet je zintuigen wijd open en beleef wat je ziet, hoort, voelt, proeft en ruikt.

Tip 4: Doe regelmatig een korte meditatie of mindfulnessoefening. Dit prikkelt je om weer met nieuwe nieuwsgierigheid naar routine dingen te kijken en om afstand te nemen van deze voortdurende gedachtenstroom.

Tip 5: Probeer in plaats van 2 of meer dingen tegelijk te doen, de dingen achter elkaar te doen, zodat je je aandacht volledig bij 1 activiteit kunt houden. Je traint daarmee ook je focus en concentratie. Dus lees alle emails achter elkaar in plaats van steeds tussendoor en kijk daarna de komende uren niet meer naar je email.

Ik wens je veel aandachtsmomenten in 2012!

Het belangrijkste bij Mindful Ouderschap is de dagelijkse beoefening van mindfulness meditatie. Het kan een uitdaging zijn om hier tijd voor te vinden. Ik hoor ouders in de Mindfulnesstraining dan ook vaak zeggen: ik weet niet waar ik de tijd vandaan moet halen. Al mijn tijd gaat op naar de dagelijkse verplichtingen en daarbij komt het zorgen voor de kinderen op eerste plaats. Jij als ouder komt dan vaak pas achteraan de lijst van alles wat er op de dag moet gebeuren.

Ik wil je daarom twee overdenkingen mee geven:

Zorg voor onszelf

Het is natuurlijk je hartewens om altijd beschikbaar en ondersteunend te zijn voor je kinderen en je familie, en je wil hen het liefst al je liefde geven. Ook wil je het liefst al je to-do lijstjes afgewerkt hebben, zodat je je hoofd nog meer vrij hebt.

Je bent echter geen machine. Misschien ben je wel heel liefdevol en krachtig, maar je hebt een lichaam, hersenen en emoties die ook dagelijks gevoed moeten worden. Zodat je veerkracht, onvoorwaardelijke liefde en aanwezigheid kan tonen in je ouder-kind relatie.

“Om een lamp te laten branden moet je de olie van de lamp blijven bijvullen”

Voorbeeld voor je Kind

Onze kinderen leren van ons. Zowel van wat we zeggen, maar vooral ook van wat zij van ons zien.

Je kunt je kinderen leren dat het belangrijk is van jezelf te houden, jezelf te accepteren zoals je bent. Maar laat je hen dat ook zien? Het je wel eens laten zien hoe het is om van jezelf te houden zoals je bent?

En routine ontwikkelen kan je helpen. Maak het dagelijks mediteren net zo belangrijk als eten. Laat het aan je kinderen zien dat je tijd neemt om te mediteren. In het begin kan je starten met 10 of 15 minuten zitmeditatie. En korte adempauzes gedurende de dag.

Sluit je ogen, adem diep in, ontspan je lichaam en loop je lichaam langs van je voeten tot je hoofd. Hoe is het, wat voel je in je lichaam, welke emoties zijn er en zijn er gedachten? Kan je ze laten zijn, zonder er iets aan te veranderen. Ze zijn er toch al, dus laat ze er maar zijn. En dan kan je de keuze maken, volg ik mijn gedachen en emoties of kies ik ervoor er anders mee om te gaan.

Het is prima om tijd voor jezelf te nemen, om goed voor jezelf te zorgen.

Het is zelfs het beste wat je kan doen voor jezelf…en voor ieder van wie je houdt

Ik wens je een mindful 2012 toe

In 2012 starten trainingen Mindful Ouderschap. Deze worden gegeven door Anurag ten Klooster van Miraconsult. Kijk op de site.

Ook in de klassieke Mindfulnesstrainingen wordt door Anurag aandacht besteed aan Mindfulness in je rol als ouder.

Ik houd van het vak coaching en ik houd er nog meer van om dit vak aan anderen te leren. Mijn studenten hebben veel geleerd en ik heb vertrouwen in hen. Ik zou ze nog meer mee kunnen geven, aan kennis, aan methoden, aan tips.

Maar belangrijker vind ik vertrouwen. Vertrouwen dat ze alles al in zich hebben om een goede coach te zijn.

Mijn visie is dat je als mens ook alles al in je hebt. Soms is het echter nodig dat iemand van buitenaf (een coach bijvoorbeeld) je helpt je eigen hulpbronnen te vinden, je eigen kwaliteiten, je innerlijke kracht, je richting.

Wanneer je wilt groeien of steeds meer in balans wilt zijn, gaat het er vooral om hoe je je verhoudt tot je ervaringen. Ik zie en merk (ook bij mezelf) steeds weer dat de ervaringen in je leven op zich niet het probleem zijn maar dat hoe wij ons daartoe verhouden. Dit maakt ook dat wij soms hardnekkig in oude gedragspatronen blijven.

We hebben 3 neigingen als het gaat om het omgaan met ervaringen in ons leven:

• Wanneer we een situatie prettig vinden willen we dat hij blijft of zich voordoet. Binnen mindfulness noemen we dit gehechtheid (vasthouden aan de prettige ervaring) of verlangen (willen dat de ervaring zich weer voordoet)

• Wanneer we een situatie onprettig vinden, willen we het liefst dat deze verdwijnt. We hebben afkeer van de situatie

• Wanneer we een situatie neutraal  vinden, raken we verveeld en dromen we weg, fantaseren of zijn afwezig, vaak in gedachten. Wanneer we iets niet willen voelen reageren we soms ook met wegdromen. Dit wordt ook wel dissociatie genoemd.

Deze 3 reacties zorgen ervoor dat we in de voor ons bekende gedragspatronen komen. Soms handige gedragspatronen, maar vaak ook niet.

Wanneer je ontdekt hoe jij automatisch met ervaringen omgaat , creeer je voor jezelf meer keuzemogelijkheid, dan je misschien voor mogelijk hield.

Er zijn meerdere manieren om met situaties om te gaan, en meerdere manieren om om te gaan met wat dit aan gevoelens en gedachten bij je oproept.

Breng meer Mindfulness in je leven en ook in je aanwezigheid als coach, counsellor of trainer. Het vergroot je bewustzijn en je keuzevrijheid in handelen. Door dat jij meer aanwezig kunt zijn, en meer ‘vrij’ bent, kan je degene die jij begeleid ook helpen uit vastgeroeste patronen te stappen.

http://vimeo.com/32091249

Wat is dat bevrijdend, als je kan lachen om de patronen waar je in ‘gevangen’ zit met elkaar. Jij doet dit, vervolgens doet hij dat, als reactie daarop doe jij weer dit en voor je het weet zit je weer in hetzelfde patroon zoals altijd. Met als resultaat: ruzie en verwijdering. Wie herkent dit nu niet?

Soms kan je elkaar veel pijn doen, wanneer je van verwijt naar verwijt gaat en deze verwijten steeds scherper worden en op de persoon gericht  in plaats van dat het nog over gedrag gaat. Jij bent…, jij ook altijd…

Beide partners krijgen niet wat ze eigenlijk willen, en trekken voor zichzelf de conclusie: ik word niet gehoord, ik word niet gezien, of ik word  niet serieus genomen, hoe hard ik ook schreeuw. Het vervelendste zelfs is, hoe harder de een schreeuwt hoe minder de ander het zelfs hoort, want die sluit zich daar steeds meer voor af.

Waarom herhalen wij steeds weer dezelfde patronen met elkaar in de relatie, ook al willen we het anders.

Vanuit de Transactionele Analyse heeft men geconcludeerd dat we in onze huidige relaties patronen van vroeger herhalen. We doen dat automatisch en het herhalen van deze patronen heeft onbewust het doel om onze onbewuste conclusies te bevestigen. Conclusies die we vaak al jong getrokken hebben, op grond van onze ervaringen.

Wanneer jij bijvoorbeeld vroeger het gevoel hebt gehad dat je niet gezien of gehoord werd, je niet serieus genomen werd door je ouders of verzorgers, dat is de kans groot dat je je in je huidige relatie ook vaker niet gezien of gehoord voelt. of niet serieus genomen.

Je partner hoeft daar niet eens zoveel voor te doen. Het is jouw gevoelige plek, je hebt als het ware een knopje waar de ander op drukt. Dit doet pijn, eigenlijk zou je aaauuw kunnen roepen, maar dit doe je niet.

Je wil dit helemaal niet voelen, en je gaat in plaats daarvan automatisch in de reactie, je verwijt de ander direct of indirect dat hij of zij je niet geeft wat je wilt en komt zo in een negatieve communicatiespiraal met elkaar terecht (waarin jij ook bij de ander op zijn/haar gevoelige plek drukt), en doet elkaar alleen maar meer pijn.

Ik zie het soms aan de ogen van mijn clienten, dat zij elkaar niet meer vrij in het hier en nu kunnen zien. Wanneer ze met elkaar spreken kijkt een van hen de ander dan niet aan, maar zijn de ogen naar opzij gericht.

Elkaar echt weer zien en horen, dat vraagt nabijheid, dat vraagt diep oogcontact, dat vraagt de moed om steeds weer opnieuw te beginnen. Dan moet je de ander opnieuw een kans geven, de ruimte geven. En laat je los hoe het tot nu toe is gegaan.

Dat is natuurlijk makkelijker gezegd als gedaan. Dit vraagt ook nog een paar gesprekken met elkaar.

Daarom gaf ik het stel van vandaag de opdracht mee in het volgend weekend, dan in het hier en nu en in contact met elkaar te beslissen wat ze met elkaar gaan doen. Geen doelen, geen planning, loslaten en zo de dag organisch laten verlopen.

Dit stel verliet de ruimte met een glimlach in hun ogen.

Wat heerlijk om met dit vak van Mindfulness bezig te zijn en dat er zoveel onderzoek gedaan wordt.

http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/21983916