Misafirler

Hoş geldin 2021

noreply@blogger.com (halil GÖNÜL) — Fri, 1 Jan 2021 08:24:00 +0300

Görsel: Google Görseller

Yüzleşme

noreply@blogger.com (halil GÖNÜL) — Thu, 31 Dec 2020 10:33:00 +0300

Yüzleşme

Yüzleşince ölümle

Hafif geliyor

Tehdit ederse

İtiyorsun elinin tersiyle

“hadi beee!” diyorsun

Kendine güvenle

Korku bitiyor yüzleşince

Evet, zalimce

Yüz yüze gelmek ölümle

Ne çare

Bazen oluyor işte.

19.10.20

Halil Gönül

Görsel: Google Görseller

Zavallı!

noreply@blogger.com (halil GÖNÜL) — Wed, 21 Oct 2020 09:05:00 +0300

Zavallı

Ne felek dosttur zavallıya, ne de doğa;

Felek, vurmuştur tokadını

Doğa, ya yakar yaz güneşiyle

Ya dondurur kış ayazıyla.

Tek umudu kalmıştır, toprak ananın kucağı;

O bile çekinir, gönülsüzdür almaya.

Tükenmez umutları,

Çaresizce açar havaya avuçları.

05.01.19

Hali Gönül

Görsel: Google Görseller

Gece

noreply@blogger.com (halil GÖNÜL) — Sat, 3 Oct 2020 16:32:00 +0300

Gece

Sevgili gece,

Teşekkür ederim her şeyden önce.

Beni yalnız bırakmadın,

Sardın, sarmaladın,

Yoktan var ettin,

Katıp katıştırdın

Aş edip, açlığımı yatıştırdın,

Yol oldun, yoldaş oldun

Daima yanımda durdun,

Bazen umut veren bir el

Bazen sıcak bir koyun oldun.

Kısacası: sen iyi dostsun;

Hata bende,

Nankörlüğümün gözü kör olsun.

Yeter de artık, çabalama boşuna

Sal beni de yoluma.

El salla bu sevgili dostuna.

29.12.18

Halil Gönül

Görsel: Google Görseller

Tek Damla

noreply@blogger.com (halil GÖNÜL) — Sat, 16 May 2020 17:51:00 +0300

Tek Damla

Bazen, o kadar çok şey vardır söylemek istediğin,

Uzaktayken

Bir anda karar değiştirirsin kavuşunca;

Unutursun tüm kelimeleri,

Ya ihtiyaç kalmaz söylemeye

Ya da

Kahrolursun.

Devam eder gider döngü,

Yok oluncaya kadar.

Adına da “hayatım” koyarsın giderayak.

Dudaklarından dökülür tek kelime,

Gözde yaş eşlik eder arkasından,

Bir damla.

İstemesen de çıkmıştır önceden yola.

11.12.2018

Halil Gönül

Görsel: Google Görseller

Açlık ve Yoksulluk!

noreply@blogger.com (halil GÖNÜL) — Sat, 9 May 2020 13:02:00 +0300

oku

Açlık ve Yoksulluk

Açlar, yoksullar vardır,

Biri var içinde aç ve yoksuldur

Diğeri yokluk içinde aç ve yoksuldur.

Ben elinde var olanlardanım kısmen,

Face sayfalarında görünce içim burkuluyor açlıktan,

Bir de yoksulu düşünüyorum karşımdaymışçasına cap canlı;

Tarifi bile mümkün değil hislerini anlatmanın.

Yabancılaştı kendine insanoğlu,

Çıktı insanlıktan;

Parası ve kıyafeti, gösteriş tek derdi;

Cahilliğine ve cehaletine,

Kendini kandırmasına ne demeli!

26.12.18

Halil Gönül

Görsel: Google Görseller

Gelenler ve Gidenler

noreply@blogger.com (halil GÖNÜL) — Sun, 3 May 2020 17:36:00 +0300

Gelenler ve Gidenler

Saban geldi,

Taş gitti.

Traktör geldi,

Saban gitti.

Bilgisayar geldi,

Daktilo gitti.

Kuantum gelecek,

Eli kulağında;

Ha geldi, ha gelecek,

Işık hızına erecek bilim.

Silip süpürecek ne varsa geride.

İnsan gidecek,

Her şeyi robotlar bilecek.

Bizdeyse dert: kim ne giyecek?

Cehalet devri ne zaman bitecek?

09.12.18

Halil Gönül

Görsel: Google Görseller

Mahalle Baskısının Etkisi

noreply@blogger.com (halil GÖNÜL) — Mon, 10 Feb 2020 17:22:00 +0300

Mahalle Baskısını Hissettik

Aldığımız tedbirler, düşündüğümüz çareler işe yarıyordu ve bizim en büyük tesellimizdi hepsi de. Perşembe günleri alışverişte bazen sınır aşılıp gereğinden fazla satın alındığında ağırlık taşınmakta zorluk yaratıyordu. Her ne kadar “fazla alma, eksik kalan olursa ben hallederim” dersem de bildiğini okumaya devam ediyordu. Bu durumda da mahalle girişinde gören komşular eşyalarına yardım ederek kapının önüne kadar getirip bırakıveriyorlardı. Özellikle de belli etmek için kapının ziline basıyorlardı. Genellikle zil basıldığında çıkıp bakarım, kim olduğunu görmek için.

Mahalledeki komşulara zaman zaman anlatmaya çalışırdım durumun nedenini. İlk zamanlarda anlamakta zorlandılar, yaşlı birisine eziyet etmek gibi algıları vardı ve görebiliyordum tavırlarında. Zamanla onlar da anlamaya başladılar bizi. Her ne kadar mahalle baskısından etkilenmiyorum desem de etkilendiğimi biliyordum çünkü insanlar nefretle, küçümseyerek, hakir görerek bakıyorlardı. Bazılarının tekme, tokat atmadığı kalıyordu.

Bir gün yine epeyce alışveriş yapmış ve yaya olarak gelmiş mahalleye. Mahalle girişinde gören komşumuz almış elindeki poşetleri. Vermek istemediyse de ısrar etmişler terlediğini, zorlandığını görünce. Vermiş elindekilerin tamamını. Komşu beş on adımdan sonra zorlanmaya başlamış ve yarısını bırakmış uygun bir kenara, elindekileri kapının önüne bırakıp dönmüş bıraktıklarını almaya. Onları da bırakmış kapının önüne. Zil çaldı, açtım kapıyı. İndim aşağıya kapının önü poşet dolu. Üç seferde çıkardım birinci kata.

“Nasıl getirdin bu kadar şeyi?” diye sorduğumda önemli bir iş başarmış edayla kendinden memnun bir şekilde, “zor olmadı buraya kadar getirmek ancak burada biraz zorlandım, komşu da tam zamanında yetişti sağ olsun” dedi ağzı kulaklarında.

Neyse, tüm alınanları mutfağa taşıdım. Dolaba yerleştirdim teker teker. “Bu kadar zorlama kendini, alırsan da arabayla gel bundan sonra olur mu?” dedim. Başını sallayarak “tamam” dedi.

205/

Devam edecek...
Görsel: Google Görseller

Kuru Pınar

noreply@blogger.com (halil GÖNÜL) — Sat, 16 Nov 2019 11:17:00 +0300

Kuru Pınar

Damla damla gözyaşı biriktirdim

Asırlardır,

Senin yerine;

Gülesin diye.

Okyanus oldular damlaya damlaya,

Artık yüz tuttular gözlerim kurumaya,

Dayanamadılar inadına;

Döndüler kuru pınarlara.

08.11.18

Halil Gönül

Görsel: Google Görseller

Uyusam

noreply@blogger.com (halil GÖNÜL) — Fri, 13 Sep 2019 18:50:00 +0300

Umut

Bulutlara uzansam

Alsam bir tutam

Koysam başım altına

Yastık yapsam

Geceleri gökyüzünü seyre dalsam

Umutlansam, umutlansam

Uyusam.

07.09.19

Görsel: Google Görseller

İnsanoğlu

noreply@blogger.com (halil GÖNÜL) — Tue, 3 Sep 2019 23:03:00 +0300

hayat

Kurtulamadı gitti yahu,

Şu bizim insanoğlu;

Oldum olası kurtarıcı arar;

Bu kafayla giderse,

Daha çooook arar.

17.10.18

Halil Gönül

Görsel: Google Görseller

Şşşşt!

noreply@blogger.com (halil GÖNÜL) — Wed, 28 Aug 2019 03:16:00 +0300

Şşşşt!

Kandırmışlar bizi dostum,

İdealler, doğrular, yanlışlar

Hizalamışlar, hizaya sokmuşlar

Oyalanmışız sadece

Biz oyalanırken, yol almışlar

Değişmemiş zaman, aynı kalmış

Tavşanlar kaçmış tazılar kovalamış

Arı kovanlarına çomaklar sokulmuş

Bazıları taş ayıklamış, bazıları pirinci çalmış

Bazıları aç ama gururlu kalmış

Uyumuş uyumuşşşşşşş!

Şşşşşt!

21.08.19

Görsel: Google Görseller

Züğürt Tesellisi

noreply@blogger.com (halil GÖNÜL) — Mon, 26 Aug 2019 02:00:00 +0300

Uykusuz gözlerim sanki asırlardır,

Bir türlü kapanmıyorlar;

Görme umuduyla,

Gülen gözleri.

Kök saldım bastığım yerde,

Gelip geçersin diye;

Nafile

Kederler içindeyim yine.

Karanlığı sevmesem de

Arada bakarım gökyüzüne

Yıldızlardan dost ararım kendime;

Arada bir gülerim kendi kendime,

Düştüğüm hallerime;

Züğürt tesellime

İnatla devam ederim beklemeye

Kök saldığım yerde.

Nerdesin be insafsız, nerde?

08.11.18

Halil Gönül

Görsel: Google Görseller

Yüreğimde olanlar

noreply@blogger.com (halil GÖNÜL) — Sat, 24 Aug 2019 19:09:00 +0300

Yüreğim Buruluyor

Hiç aklımdan çıkmamıştı memleket

Ama

Elden çıkışı da gelmemişti aklıma;

Yansın, kül olsun dünya

Umurumda değil

Ama

Çocuklar düşünce aklıma;

Yüreğim buruluyor

Koparcasına

Dayanamıyorum acısına.

09.09.18

Halil Gönül

Görsel: Google Görseller

Zamane

noreply@blogger.com (halil GÖNÜL) — Mon, 19 Aug 2019 03:18:00 +0300

Zaman mı değişti,

Yoksa insan mı?

Eskiden zaman vardı,

Gece ve gündüz;

Biri karanlık, diğeri aydınlıktı;

Eskiden insan vardı,

Baş tepesinde,

Az da olsa akıl vardı içinde.

Ne tepede baş

Ne başta akıl var şimdilerde;

Al birini vur ötekine

Sonradan görme,

Dinden dönme

Fesat,

Hırsız,

Arsız,

Korkak,

Yalaka,

Etmezler beş para;

İncir dikilesi ocaklarına.

15.11.18

Halil Gönül

Görsel: Google Görseller

Kim ne derse desin

noreply@blogger.com (halil GÖNÜL) — Mon, 12 Aug 2019 23:00:00 +0300

taze-fasulye

Kendi oluşturduğumuz teori işe yarıyor gibi görünüyordu ve bu durum bizi çok sevindiriyordu.

Kısaca özetlemek gerekirse: kasların hareket etmesi enerji harcanması demekti. Enerji harcanması demek beyindeki faaliyetlerin artması demekti bizim için.

Bu günlere kadar yaptığımız en önemli şey dinlenmeden yürüyüşü ortalama bir kilometreye çıkarmayı başardık. Daha ilk altı ay içinde bu durumu halletmiştik. Arada boşluklar –tembellik- oluştu. Boşlukların bize kaybettirdiği fazlaydı ve kaybetmeyi hızlandırıyordu da.

Öğrenme tamamen kesiliyor, unutkanlık artmaya başlıyordu. Hafızada tutma süresi kısalıyordu.

En büyük derdim öğrenmenin devamıydı. Azda olsa yeni kayıt yapılsın istiyordum beyinde.

Araştırmalarda gördüğüm durum ise günlük yürüyüşün üç kilometre olması yönündeydi ama bu durum bizim için geçerli bir durum olamazdı çünkü yaş 75. Kahveye gidip gelmesi günlük olarak yapılabilecek bir şey. Hele günde iki kez olursa daha iyi olacaktı. Yaptı da. Yeni arkadaşlar edindi. Onlarla sohbetleri olurdu. Bazen ben de katılırdım aralarına.

Günlük yaşama ortak etmenin yollarından birisi de yemek yaparken hazırlık aşamasında katkıda bulunmasıydı. Örneğin kuru fasulye yapacağımız zaman fasulyeyi ayıklama işini ona vermeye başladım. Taze fasulye olduğunda kılçığının temizlenmesi ve parçalama işini rahat yapıyordu. Bitirdiğinde haber veriyordu bana. Bu esnada gözlerindeki ışıltının arttığını fark ettim. Bir taraftan eğleniyorduk diğer taraftan iş yapmış oluyorduk.

Dışarıdan bir gören olur mu diye tedirginliğimi attım üzerimden. Kim ne derse desin umurumda olmayacaktı artık. Çünkü biz biliyorduk neyi neden yaptığımızı. Kimsenin de bir şikâyeti yoktu üstelik.

204/

Devam edecek...

Görsel: Google Görseller

İşe yarayan lastik toplar

noreply@blogger.com (halil GÖNÜL) — Tue, 6 Aug 2019 17:24:00 +0300

"Lastik toplar"

Hayal görmelerine inanmadığından sık sık aynı konu üzerinde anlatmaya devam ediyordum. Ayrıca hafızada fazla bir süre tutamadığını da bildiğim için kendime iş edinmiştim anlatma olayını. Aynı konular üzerinde dönüp dolaşıp duruyorduk sürekli. Her seferinde anladığından emin olmak için anlayıp anlamadığını soruyor anlamadım derse tekrar anlatıyordum anlamadığı konuyu.

Anlatım olayını çok yalın kelimelerle yapmaya özellikle özen gösteriyordum. Örneklemeler yaparak yaşamından kesitlerle bağdaştırmaya çalışırdım genellikle. Böyle anlatım daha verimliydi. Zaman zaman sohbete dönüşüyordu anlatımlarımız. Örneklere benzer hatırladıkları anılarını konuşmaya başlıyorduk.

Evde olduğu zamanlarda uğraşı bulmak çok önemliydi. Bir süre yapbozlarla uğraştık. İlk zamanlarda zorluk çekse de zamanla kolaylıkla çözmeye başladı. Basit, küçük yapbozlarla başlayarak bitirme hızını dikkate alarak aşamayı zorlaştırmaya başladık.

Dört işlem aritmetik problemleri yazıyordum kendisine, tıpkı çocukluğumda bana yaptığı gibi. İlkokul birinci, ikinci sınıfta kendisi bana hazırlardı aynı şekilde ve tam yaparsam ödüller koyardı. Silgi kazanmıştım birisinde ödül olarak. Ben de kendisine istediği ödülü sağlıyordum. Genellikle bir yemek oluyordu kazandığı. Basit gibi görünen bir durum ödül ama kendisine önemli bir moral kaynağıydı.

İçi dolu lastik top aldık iki adet. Avuç içine sığabilecek küçüklükte olan topları sıkıp bırakıyordu yatakta dinlenirken veya otururken. El ve kol kaslarının çalışmasında oldukça faydalı olacağını düşündüm başlarken. Kısacası kasları çalıştırabilecek her türlü şeyi denemeye başladık.

Bir hafta kadar kontrol ederek çalışmasını izledim. Haftanın sonunda dikkatimi çeken bir durum oldu. Tavla zarlarını teker teker parmaklarının arasına kıstırarak alamıyordu öncelerden. Topla çalışmaya başladıktan sonra zorlanmadan aldığını görünce sevinçten kendisine de gösterdim durumu hevesi artsın diye. Sevindi ve o günden sonra topları uyuyuncaya kadar ellerinden bırakmadı genellikle.

203/

Devam edecek...

Görsel: Google Görseller

Çareler, Pazar Alışverişi

noreply@blogger.com (halil GÖNÜL) — Sun, 4 Aug 2019 15:29:00 +0300

"Parkinson tedavisinde egzersiz"

Yaşam oldukça zorlaşmaya başlamıştı daha ilk zamanlardan beri ama bütün gücümle alt etmeye çalışıyordum karşıma çıkan sorunları. Bu arada kendime zaman ayıramamayı hiç düşünmeden tamamen ihtiyar delikanlıya yoğunlaşmıştım. Kendi sorunlarımın da dağlar kadar olduğunu görmezlikten geliyordum bile bile.

Hareketli bir yaşamın arkasından böylesine durgun bir yaşama geçmek hayli zorlamaya başlamıştı bir yandan da. Kimseyle görüşüp dertleşme imkânımızın olmaması da bütün yükümüzü kendimizin çekmesi gerektiğini gösteren bir durumdu. İşin asıl zor yanlarından birisiydi bu durum elbette.

Parkinson hastalığını ve psikolojik yapıyı kontrol edebilmek için düşünülen bütün çareleri gözden geçirirken toplumsal değer yargıları yani mahalle baskısını da göz önüne almam gerektiğini düşünüyordum. Bir süre düşündükten sonra mahalle baskısını önemsememem gerekliliğine karar verip uygulamalara geçmemin doğru olacağını ve ihtiyar delikanlıyı halüsinasyonlardan –hayal görme- kurtaracağından emin olmaya kendimi inandırmaya çalışarak atılacak adımları teker teker belirlemeye çalışırken her birinin nedenlerini ve ne işe yarayacağını da anlatmaya çalışıyordum.

Aradan geçen iki yıla yakın zamandır kendisi halüsinasyonlara inanmıyor onların birer gerçeklik olduğunu düşünüyordu. Ben ise daima rahatsızlıktan kaynaklı olduğunu anlatmaya ve inandırmaya çalışıyordum. İlk uygulamamız mahallemizde kurulan Perşembe pazarından alışveriş yapmak oldu. İlk seferde korku ve heyecanla bekledim sonucunu. Yapması gereken evin mutfak ihtiyaçlarının tespitleri yapılacak ve pazardan alınacaktı.

Bu vesileyle hem ihtiyaçları düşünebilmesini sağlayacaktık hem de hareket etmesi yani kaslarının çalışacağını hesap etmiştik. Ayrıca Parkinson rahatsızlığından dolayı oluşan alışveriş yapma hastalığını yerine getirecekti. Daha öncelerinde birkaç kez yaşadığımız bu rahatsızlık durumu sonucunda altmış adet paket margarin alıp gelmişti hayal gördüğünden dolayı. Pazar alışverişi yaparken günlük yaşama da uyum sağlaması, günlük yaşama bağlı kalmasını sağlayacaktık.

Elbette eksik yapılan alışverişin arkasından kalanları kendim diğer pazarlardan telafi edecektim. Gayet iyi gitmeye başladı bu Pazar alışverişi uygulamamız. Hoşuna da gitmiş işe yararlılığını göstermişti. Pazardan geldikten sonra kendisini daha enerjik ve mutlu görmeye başladım. Sıra başka uygulamalar bulmaktı. Bütün mesele günlük yaşamdan kopmalarını engellemekti. Geceleri rahat uyuyabilmesi için de gündelik yorgunluğu olmalıydı. Her ne kadar uyku düzenleyici kullansa da zaman zaman geceleri uyanıyor ikişer saatlik uykuların arkasından halüsinasyona giriyor ve kendi kendine konuşmalara başlıyordu.

Bu durumunu engellemenin bir yolu yoktu. Beyninin kendisine oymadığı bir oyundu adeta. Bütün olup bitenleri gerçek yaşam olarak değerlendiriyor ve ona göre davranmaya özen gösteriyordu.

202/

Devam edecek...

Görsel: Google Görseller

Tekrarlanan Hayal Görme

noreply@blogger.com (halil GÖNÜL) — Fri, 2 Aug 2019 13:04:00 +0300

Gece

Daha ilk hafta içinde yine bir gün akşamüzeri geldiğimde evde bulamayınca içime bir korku düştü ve biraz bekledikten sonra yine polisi aramak zorunda kaldım. Yine yarım saat içinde buldular ve bulunduğum yere getireceklerdi. Ben mahallede polis arabasından indiği görülürse diye rahatsızlık hissedince gelecekleri yol üzerinde hızla ilerleyerek kısmen de olsa oturduğumuz evden uzaklaşmış oldum ve yolda karşıladım polis arabasını. Beni tanıyorlardı artık ve derdimizi de biliyorlardı.

Polis arabasından inmek istemiyordu o anda. Polisler inmesi gerektiğini ve kendilerinin de başka işleri olduğunu söyleyince indi bir an ve tekrar elini arabaya atarak sıkıca tutunup “ne olur bırakmayın beni bununla, tanımıyorum ben bu kişiyi” diye yalvarmaya başladı ve polisler durumu rahatsızlığını bilmelerinden dolayı dikkate almayarak yürümeye çalıştılar ancak sıkıca tutunarak arabayla birlikte hareket ediyordu. Çevikliği ve belinin o anda düzelmiş olduğu beni oldukça şaşırtmıştı.

Polisler durmak zorunda kaldı ve ben yaklaşıp kolundan yakaladım ve “acıkmışsındır sen, haydi yemek yemeye götüreyim seni” diyerek zorladım kolunu ve bıraktı arabayı tutmayı. Polisler ayrıldı. Kolunu sıkıca tutarak hafifçe canı yanacak şekilde davranarak hayal dünyasından çıkmasını sağlamayı düşündüm ve faydası da oldu gerçek dünyaya hızla döndü. Bağırıp çığırmasını istemiyordum mahalleye rezil olurduk iyice. Kendisine de anlattım duyabileceği şekilde.

Saatler oldukça ilerlemişti yine ve yemek yiyebileceğimiz bir yer bulduk. Yemekten sonrasında da bitkinliği belliydi eve geldiğimizde. Yatağına girip uyudu soyunmadan. Ben de uyandırmadım dinlensin diye ama kendim sabaha kadar hiç uyumadım. Sabahleyin uyandı tuvalete gitmek için. Ben de kalkıp kahvaltı hazırladım ve birlikte kahvaltı yaptık. Arkasından ilaçlarını almak için odasına geçti. Yokladım, dün yaşadıklarını tam olarak anımsamıyor ta ki ne zaman kolunu zorlamaya başladım işte o zamandan sonrasında yaşanılanları hatırlıyordu.

Yapılacak azla bir şey yoktu. Tek yapılacak şey ilaçlarını düzenli almasını sağlamak ve yürüyüştü. Yürüyüş yapması kaslarını harekete geçirmesini sağlayıp daha fazla uyanık tutuyordu. Bu arada düşünmeye başladım kendisini günlük yaşama bağlayabilecek ne tür meşguliyetler yaratabilirim diye. Ev içinde sorumlulukları olmalıydı kendisini aktifleştirecek. Mutlaka yapması gerektiğini düşündürecek şeyler olmalıydılar ve gücünü aşmamalıydılar. Ne veya neler olabilirdi?

201/

Devam edecek... Dedenin Torunu

Görsel: Google Görseller

Tekrar İlaç Düzenlemesi Zorunlu

noreply@blogger.com (halil GÖNÜL) — Sat, 6 Jul 2019 23:47:00 +0300

Bu durumu yaşadıktan sonra anladım ki bizim tekrar ilaç düzenlemesi yaptırmamız gerekiyor bir felaket yaşamadan. Her an her şey olabilir. Beni düşman belleyip gece kesebilir veya boğabilir vb. güçlü kuvvetli olması da her şeyi yapabileceğinin garantisini veriyordu.. Evde ikimiz yalnızdık ve uyurken boğazıma çökse gücüm yetmez kendisine ve eşek cennetine biletim kesilebilir. Böyle hayal dünyasına daldığı zaman hiçbir şeyin farkında olmuyor. Evi yakabilir.

Manisa’ya tekrar bölge hastanesine gitmemiz gerekiyor zorunlu olarak çünkü yerel hastanelerdeki nörologların durumu bu durumu çözmeye yeterli görünmüyor. Anlaşılan bölge hastanelerindeki deneyimler daha fazla uzmanlık alanında. İlaçlarının değiştirilmemesi konusunda ısrarlı olmamız gerekiyordu ama yapamadık.

İş yerimden izin aldım ve erkenden Manisa’ya gittik. Tekrar yapıldı ilaç düzenlemesi. Ancak doktorumuzun anlattığı başka bir bayan hastasının durumu kafamda şüpheler ve korkular oluşmasına yetti. Bahsedilen yaşlı hasta –Parkinson rahatsızlığı- ilaçlarını kesmesinden sonra tekrar ilaçlara başlamasının ardından ilaçlara cevap alamamışlar ve yatalaklaşmış ellerini bile oynatamaz hale gelmiş ve birkaç yıldır da öyle devam ediyormuş dediğine göre.

Daha önce de bir kez ilaçlarını bıraktığı olmuştu, neredeyse bir yıla yakındı bu bırakış. Hatta ben bile razı olmuştum bırakmış olduğuna çünkü sağlam görünüyordu. Hafızası gayet yerinde, her yaptığı ve söylediği bilinçliydi. Sanki yirmi sene önceki hali geriye gelmişti bu arada belinin kamburluğu bile arada dikleşiyordu ve sevinerek bana gösteriyordu “ah, bir düzeliverse böyle!” diyerek. Neredeyse doksan derece kıvrık olan beli tamamen düzelmesi, belli yürüyüşlerden sonra oluşuyordu. Bu nedenle yürüyüş üzerinde titizlikle duruyordum.

Oldukça fazla dozda ilaç alıyor olması nedeniyle ilaçların bünyede kalıcı olması ve yan etkileri nedeniyle daha fazla dozlarını artırmayarak devam edilmesi düşünüldü. Eğer ihtiyaç duyulursa daha sonralarında yapılmasının daha iyi olacağını anlattı doktorumuz. Önümüzdeki ikişer ay içinde yapılacak tahlilleri işaretleyerek verdiler. Raporu da altı aylık süreye çıkararak yenilediler. Psikiyatri ve nöroloji her ikisi de rapor süresini altı ay yapması bizi oldukça rahatlatmıştı.

Önümüzdeki bir ay önemliydi bizim için çünkü ilaçlar düzenli etkisini ancak üç hafta civarında kendisini gösterecekti. Eve gelir gelmez saatlere göre ayarlanan reçetenin bir tablosunu çıkarıp kendisine anlatarak yatağının başucundaki sehpaya koydum. Her ilaç alışında da bana haber vermesini söyledim ancak onun haber vermesini beklemeden kendim de normal saatleri takip edecektim. Ondan beklediğim: eğer bana da bilgi verirse bilincinin yerinde olduğunu anlayacaktım.

200/

Devam edecek... Dedenin Torunu

Görsel: Google Görseller

Polis Karakolunda Bekleyiş

noreply@blogger.com (halil GÖNÜL) — Thu, 4 Jul 2019 18:31:00 +0300

Polis Karakolunda Bekleyiş

Nihayet yarım saat kadar uğraşmadan sonra polis arabasına binmeye razı oldu. Bir sandalyeye oturdu ama önüne konulan çaya bakmıyordu bile. İçeride kaloriferin yanmasından dolayı sıcaklık dışarıya göre oldukça fazlaydı. Titremesi kesildi beş dakika içinde ancak durumunda herhangi bir değişiklik yoktu ve beni hala tanımıyordu.

Polis memurları beni teselli etmeye çalışıyorlar ve sabırlı olmamı öğütlüyorlardı. İçlerinden birisinin kayınpederi de benzer bir rahatsızlık yaşamış olduğundan bahsetti. Dışarıda sigara içip sohbetler ettik bir süre. Sanıyorum bir saati bulduktan sonra ben içeriye girip denemeye karar verdim. Hayır, faydası yoktu hiçbir şeyin ve beni tanımıyordu hala ve hayal dünyasında kendince savaşmaya devam ediyordu.

Aklıma gelen tek şey hastaneye götürüp, hastanedeki nöbetçi doktora durumu anlatıp bir sakinleştirici yaptırmak geçti. Polisten rica ettim hastaneye kadar atıvermelerini çünkü epeyce de uzaktı ancak yerinden kaldırabilmem de mümkün değildi ancak polislerin ısrarıyla arabaya bindirebilirdik.

Saatler yirmi iki civarını gösteriyordu hastaneye bırakıldığımızda polis tarafından, teşekkür ederek onlardan ayrıldık acil servise gitmek üzere. Girmek istemiyordu ancak kolunu sıkıca yakalayıp biraz geriye bükerek zorla acil servise birlikte girdik. Nöbetçi doktora durumunu anlattım ve sakinleştirici bir şeylere ihtiyaç duyduğumuzu söyleyince alerjisinin olup olmadığını sordu doktor ve bildiğim kadarıyla olmadığını söyler söylemez ilk kez ağzını açıp iğne yaptırmak istemediğini söyledi ve ısrarlıydı dediğinde. İstemediği sürece bir şey yapılması da mümkün değildi.

İlk kez konuştuğuna göre hayalden çıktığını düşündüm ve tamam o zaman, gidebiliriz diyerek tekrar kolundan tutarak dışarıya çıktık ama kendimi de zor zapt ediyordum, sinirlerim alt üst olmuş durumdaydı ve ne yapmam gerektiğini de bilemiyordum. Hiçbir durum da yardım edemezdi bize.

Evet, yürürken kaçmasını, sokak ortasında rezillik çıkması her an muhtemel bir durumdu. Bir anda ana cadde kenarında kaldırımda yürürken yoğun trafiğin aktığı yola fırlayıverme ihtimaline karşılık kolunu sıkıca tutmuş bırakmıyordum yürürken.

Bir taraftan da konuşmaya çalışıyor, hayal dünyasından tamamen kurtulup kendisine gelmesini isteyerek sorular soruyor düşünmeye zorluyordum. Yapılacak tek şey beynini tekrar devreye almasını sağlamaktı. Hafıza gelip gidiyordu sürekli. Bir ara “ne oldu, neden kızgınsın? Titriyorsun!” dediğini duyunca dünyam değişiverdi ve karanlık olan her yer bir anda aydınlanıverdi.

Bir yerlerde yemek yemeliydik çünkü sabahtan beridir açtı. Sıcak bir şeyler yediğinde biraz daha kendisine gelirdi diye düşünüyordum. Epeyce yürüdükten sonra bir şeyler yiyebileceğimiz bir açık yer bulduk. Yemeğimizi yedikten sonra eve yürüyerek geldik ve hemen uyudu. Bitkin bir hali vardı. Hayal dünyasında savaşırken tüm enerjisini tüketmişti.

199/

Devam edecek... Dedenin Torunu

Görsel: Google Görseller

İhtiyar Delikanlı Kayıp

noreply@blogger.com (halil GÖNÜL) — Tue, 2 Jul 2019 01:15:00 +0300

İhtiyar Delikanlı Kayıp

Belki hastaneye gitmiştir diye düşünerek hastaneye gittim, aradım, soruşturdum ama yoktu, hastaneye gitmemiş. Daha önceleri birlikte gezip dolaştığımız ve oturup vakit geçirdiğimiz yerleri dolaştım tek tek ve yoktu hiçbir yerde de. Öğleyi geçti zaman ama ayaklarımın altı yanıyordu bu arada. Çaresizdim, aramaya devam etmekten başka bir şey gelmiyordu aklıma.

Eve geldim bir umutla ama yoktu evde de. Tekrar bir tur daha attım hastaneden başlayarak. Yok, yok. Nereye giderdi bu haliyle bu hasta ve yaşlı adam. Çaresiz ikindi vakti yine bir umutla eve geldim ancak değişen bir durum yoktu. Canım burnumun ucunda ve kafamın içinde binbir kuşkuyla yarım yada bir saat, tam bilemiyorum, polisi aradım kayıp durumunu bildirdim ve rahatsızlığından söz ettim polise.

Akşam karanlığı bastırmak üzereydi, hava da soğumaya başlamıştı iyice. Yarım saati geçmedi polis telefon etti. Bulunduğunu söyledi ve yerini de tarif ettiler. Hemen geliyorum diyerek koşturmaca söz konusu yere vardım.

Sanayinin iç kesimlerinde, daha önce hiç gitmediğimiz bir yerdeki çay ocağının önündeki masalardan birisine oturmuş sabahın erken saatlerinde. Sahibi öyle tarif ediyordu. Ve birkaç çayın haricinde hiçbir şey de yiyip içmemiş o saate kadar.

Gördüğümde, titriyordu, suratı simsiyah olmuş stresten veya sinirlilikten. Belliydi her haliyle rahatsızlandığı ve hayal dünyasında olduğu. Beni tanımadı yanına varıp seslendiğimde. Yerinden kalmak istemiyordu ve dokunmaya kalkan kim olursa engel oluyor, kendisine kimseyi dokundurtmuyordu.

Biraz ses tonumu yükselterek seslendim, hayalden kurtulur umudumla ama fazla bir şey fak etmedi durumunda. Sertçe kolundan tutarak kaldırmak istedim, işyeri sahibi kapatıp evine gitmeyi bekliyordu sabırsızlıkla. Nihayet polislerden birisi “beraber karakola gidelim, orada birer çay ikram edelim biz size, belki kendisine gelir biraz ısınınca” dediğinde kabul etmekten başka da bir çare yoktu ancak kaldırıp polis arabasına bindirebilecek miydik?

198/

Devam edecek... Dedenin Torunu

Görsel: Google Görseller

Nihayet Taşındık

noreply@blogger.com (halil GÖNÜL) — Wed, 26 Jun 2019 01:09:00 +0300

Taşındık

Yeni tutulan evin acil eşyalarını tamamlamanın arkasından ilk fırsatta taşınmaktı çabam. Mesaiden sonra gidip getirdim ihtiyar delikanlıyı ve alabildiğimiz kadar eşyayı ama kalanlar vardı daha. Bir sefer daha gidip gelmem gerekecekti ama bunu hafta sonuna bıraktım çünkü evi boşalttıktan sonra anahtarını ev sahibinin kendisine vermek istiyordum, diğer bir yandan da evin son halini teslim etmeyi daha uygun buluyordum.

Hafta sonundan önce konuştum ev sahibiyle ve buluşma saatimizi belirledik. Daha önceden düşündüğüm durumu anlattım kendilerine ama önemli olmadığını, hiç de sorun etmememi söyleseler de ben ısrar ettim. Ufak, tefek de olsa temizlik gerekiyor olduğunu biliyorum çünkü. Orada ayrıldık ama birbirimizi görecektik daha sonraları sık sık.

Seviniyordum elbette taşındığımız için çünkü ihtiyar delikanlı sürekli gözetimim altında olacaktı ve akşamda sabahta da olsa ilaçlarını düzenli alıp almadığını kontrol edebilme fırsatım olacaktı. Benden uzakta kaldığı sürelerde ilaçlarını düzenli almayı ve yürüyüşünü aksatıyor olması ciddi sorunlar yaratıyor ve hayaller görmesine neden oluyor, böyle durumlarda da bilinci yerinde olmadığından çevresine veya kendisine zarar verme riski doğuyor. Daha önceleri birkaç kez yaşamış olmamızdan dolayı en fazla korktuğum durumların başında geliyordu.

Devlet hastanesine gittiğinde ilaçlarını değiştirmiş gittiği doktor. Her ne kadar değişmeyecek diye konuşsak da anlatamamış anlaşılan yalnız gittiği için. Benim işten dolayı o günlerde fırsatım olmadığından birlikte gidememiştik. Birkaç gün idare etsin birlikte tekrar gitmeyi düşünerek üzerinde durmadım.

Hafta içinde fırsat yaratıp bir gün sabah erkenden birlikte gitmeyi planladık. O gün geldiğinde hazırlanıp çıkarken ben en son yüzüme su çarpıp havluyla kurularken ihtiyar delikanlı çıktı kapıdan. Acele ederek ben de arkasından çıktım sokağa ama bizim delikanlı yok ortalıkta. Ne yöne baktıysam da bir türlü bulamadım. Bir dakika geçmemişti hâlbuki arkasından çıkışım. Yirmi civarında basamak inecek ve üç yüz metre kadar yol yürüyerek durağa varacak. Bu işlerin normalde yapılması nereden bakılsa beş dakikayı buluyordu normal zamanlarda ama bu sefer kanatlanıp uçmuştu adeta ve görünen çevrelerde yoktu.

197/

Devam edecek... Dedenin Torunu

Görsel: Google Görseller

Hayat ve Dalgalar

noreply@blogger.com (halil GÖNÜL) — Tue, 30 Oct 2018 16:19:00 +0300

Geçmişin İzleri ve Dalgalar

Her zaman istediğim şeydi ne zaman gelsem elimde anahtarımla kapısını açıp içeriye girebilmek. Ne zaman olursa olsun, gece, gündüz, bir yere gidip döndükten sonra. İlk kez emindim elime anahtarı aldığımda. Kendimi daha güvende hissettiğimi anladım.

Bu duygumun neden kaynaklandığı takıldı bir süre kafama. Düşündüm ki çocukluktan sonraki yıllardan kalan bir izdi anlaşılan. Dışarıda okunan dönemler ve sonrası dönemlere ait yaşanılan hayal kırıklıklarıydı. Gecesi gündüzü belli olmayan ailenin çalışma koşullarından kaynaklıydı. Yanımda anahtarım olsa bile arada değişmiş olan asma kilitlerden dolayı, hafta sonları tatilinde kasabadan erken köye dönüşlerde kilitli kapı önünde saatlerce karanlığın çökmesini beklemek iz bırakmıştı derinlerde ve çıkıyorlardı işte ortaya.

Bu durumu fark ettiğimde epeyce kafa yordum üzerinde ve bir bir anımsadım teker teker. Ay ışığının o berrak aydınlığı canlandı gözümün önünde. Bazen öyle oldu ki başımı yastığa koyduğum zaman sanki yine o kilitli kapı önünde bekliyordum. İnsanın başını sokacak bir evinin olması kadar güzel bir şey yok sanki.

Korkusuzca içine girebileceğimiz emniyetli bir sığınağımız olacak bundan sonra bu ev bizim için. Aç kalsak da kimselerin göremeyeceği bir sığınak. Duyguların dalgalanmasının önüne geçilemiyor, duyguların birinden atlayıp diğerinin içine dalıp dalıp çıkıyorum sürekli. y sıcak bir yaz günündeki ılık esen bir rüzgar altında kabaran deniz dalgaları gibi biri sönüyor kumsala geldiğinde bir diğeri başlıyor denizin uzaklarında ve gelip ayaklarımı ıslatsın diye bekliyorum ıslak kumların üstünde. Yalayıp geçiyorlar ayağımı, hafiften bir serinlik hissediyorum bir an ve tekrar sıcaklığın etkisi başlıyor.

Hayatın akışının da tıpkı dalgalar gibi olduğunu düşünmeye başlıyorum. Hayatın kendisi de deniz. Her dalga denizde oluşuyor ve bir süre denizin belli yerlerini etkileyip daha sonra değişiyor ve her an değişik bir durum. Bu durumda hayat dalgalar değil de denizmiş gibi algılamaya başlıyorum. Bir ayrıcalık var işte, o da denizler ve dalgalar düşünemiyorlar. Nereden gelip nereye gidecekleri hakkında en küçük bir bilgileri yok. İnsanlar öyle değil, yaşamlarındaki dalgalar hep bir iz bırakıyor bir yerlerinde. Bazı dalgalar çok fazla kirlilik getirip boşaltıyorlar kıyılara bazılarıysa bolca beyaz köpükleri koyuveriyorlar elleriyle ancak hemen sönüp kayboluyorlar. İnsanlardaki köpükler kaybolmayan köpükler. İçinde sürekli dalgalanıp duruyorlar. Bazen insanı sürükledikleri de olmuyor değil. Sürüklendiğimi hissediyorum. Canım yanıyor.

196/

Devam edecek... Dedenin Torunu

Görsel: Google Görseller

Ölüm Kolay da!

noreply@blogger.com (halil GÖNÜL) — Fri, 5 Oct 2018 21:01:00 +0300

Ölüm

Ölüm kolay

Da:

Sevilenlerin üzüleceği ihtimali saplanıverince

Amansızca akla;

Çeliniyor,

Sersemliyor ölüm,

Uzaklaşıyor

Sonra.

17.04.18

Dedenin Torunu

Görsel: Google Görseller