آقای دکتر ساعت 10 آمد توی مطب. خیلی شیک مثل همیشه. ما مریضها همه بلند شدیم و لبخند زدیم. مانند مریضها ینی. همراه مریضها هم لبخند زدند. مانند همراه مریضها البته. به مامان گفتم برم بغلش کنم؟ :| مامان گف اه، و خندید. فکر کنم مامان را هم دارم دچار فتیش پیرمرد میکنم. پایه خوبیست کلن برای مسخره بازیهای من. معمولن همه حرفایم را به شوخی میگیرد، که خب مجبور است. نمیشود به این راحتیها بپذیری که دختر خرس گنده ات کسخل شده، یا فتیش دارد، یا فیلان. با هم نشستیم منشی مطب را دید زدیم. راستش را بگویم من یک فیلم هم ازش گرفتم. مانند مریضها دوباره. یک آخوندی آمد نشست آنطرف. مغز و اعصابش لطمه دیده بود. حالا او از دست چه کسی آسیب دیده بود؟؟ هیچکس نمیدانست. آقای دکتر گفت خب چطوری؟ گفتم توووپ. اما در دلم. بعد یک مقدار خودم را لوس کرده و گفتم اینطوری ام و آن طوری ام. گفت هوووم، و یک نوار مغزی نوشت. گفتم حتمن الان باید بگیرم؟ گفت نه «عزیزم»، و من دلم از هم ترکیده شد و غنج رفت و مامان دویید آمد زیر بغلم را گرفت. مثلن. بعد نوار مغز را گرفتیم و دوباره هی زل زدم و پلک نزدم تا تلک تلک تلک نوار مغزم گرفته شود. وقتی زل میزنی به پرده های اتاق نوار مغزی همه چیز توی ذهنت رفرش میشود. بعد هی فکر میکنی هی فکر میکنی هی فکر میکنی. شاید اشک هم بیاید توی چشمهات. و دختر نوارمغز بگیر هی برمیگردد نگاه میکند با تعجب که اوووووف چه خوب پلک نمیزند دمش گرم. آقای دکتر از نوار مغزی چند تا غلط گرفت و 17-16 اینها شدم. اما گفت همه چیز مرتب است. ما هم گفتیم باشه ارواح عمه ات. در دلمان. کلن همه چیز مرتب است. همین را هی بگویید و جلو بروید. با کله. تا دسته. هرچیز هم نامرتب است بیاید برود توی قبر موسیلینی.

مامان گفت حالا برویم مرکز خرید. رفتیم. یک خانمی آمد جلوی در مرکز خرید به من گفت عزیزم موهات را بکن تو. اگر هم میخواهی ما چادر اضافه داریم…بله. اینجا قم بود. من هم همه انرژی ام را جمع کرده و لبخند زدم. و یک مقدار دادم تو. دوباره گفت عزیزم هنوز بیرون است. تا 10 شمردم، یک نفس عمیق کشیده، و دوباره دادم تو. و رفتیم داخل. چند دور نزده بودیم که دوباره آمد جنده خانوم. و دوباره گیر داد. من هم گفتم بابا اون کلید ماشینو بده لطفن من حوصله اینجارو ندارم. جنده خانوم گفت گلم چرا ناراحت میشی؟! قانون اینجاس. گفتم جیگر بلا، قانون اینجاس، قانون شهره، قانون کشوره. شمام شغلته، منم یا میتونم قبول کنم، یا میتونم قبول نکنم درسته؟! اکی.قبول نمیکنم و میرم بیرون، حله؟؟؟؟ اما بابا کلید ماشین را نمیداد. خیلی اخم کرده و ایستاده بود کنار من. اوووووف یک وضع پشتیبان طوری اصلن. جنده خانوم هم آخرش رفت گف به تخمم. فکر کنم. ما هم خرید کرده و آمدیم. توی راه هم من هی عطر مامان را میزدم و مامان هی دئودورانت من را میزد و بابا آواز میخواند. برادرم هم 6بار تلفن زد تا یاد بگیرد چجوری برنج بپزد تا ما برسیم. ینی به طور کلی همه چیز مرتب بود. خیلی خیلی مرتب.

امروز روز استثنایی ای است. دارم مستقیم توی وبلاگ تایپ میکنم. یک نفر توی مغزم گفت بنویس. من هم گفتم خب…یادم نیست از کی نوشتم. اولها خاطره بود. یک دفتری داشتم که قفل و کلید داشت. همیشه دوست داشتم یک رازی داشته باشم و توش بنویسم و همه کونشان بخارد از لحاظ اینکه بدانند توش چیست. اما راز نداشتم. همیشه اینجوری شروع میشد: امروز ساعت فیلان بیدار شدم و … و اینجوری تمام میشد: و خوابیدم. … راز نداشتن غمگین است. غیرانسانیست. یک بار سبکیست که بعضیها از کنارش میگذرند و بعضیها با شوق برمیدارند. که زودتر برسند. که آرام باشند. که عرق نکنند. رسیدن یک مفهوم پیچیده دوپهلوست. رسیدن به کجا. رسیدن برای چه. رسیدن تا کی. عرق نکردن هیچ لذتی ندارد. پاره نشدن هم همینطور. آرام بودن، هم. خیلی زود فهمیدم نوشتن خاطره کسالت بار است. آرام است. رسیدن است. خر است. مرض روحی دارد. آدم هی مینویسد و هی میبیند امروزش دیروز بود  و فرداش امروز. همیشه بو میکشیدم تا کارهای عجیب کنم. عجیب باشم. راز داشته باشم. اینها همه برای قبل از دانشگاه بود. یک دختر سوپر خوب، سوپر درسخوان، سوپر الگو. همه چیز با دانشگاه شروع شد. سرم را کردم توی اینترنت. توی همه سوراخها. مینشستم همین گوشه اتاق، تا صبح. کاری نبود که نکنم. که چیزی مثل هنجار و مذهب و عذاب وجدان بی مورد مانعم بشود. تصمیم گرفته بودم بروم توی همه چیز. یک جور سرازیری تاریک بود. اما » هو کــــِــرز؟» دانشگاه یک فعالیت حاشیه شد. دانشگاهم از 10 شب شروع میشد، تا 5-6 صبح. تنها. بدون استاد. بدون دوست. بدون امتحان. مغزم از این همه اطلاعت جدید و متناقض با هر چه که تا ان موقع میدانستم، پر میشد. و هر جا بودم، نبودم. توی فکر بودم. توی خودم بودم. همیشه راه ها را اشتباه میرفتم. نمیدانستم از چه دری آمدم تو و الان باید از کجا بروم بیرون. خیلی زشت بود. هنوز هم کمی تا حدودی همینجوری هستم. هنوز هم زشت است. متسفانه. کم کم شدم دختری که مینشیند روی نیمکت حیاط دانشگاه، مینویسد، نگاه میکند، کتاب میخواند. دختری که تنها می آید تنها میرود زیاد حرف نمیزند پروژه هایش را ناقص تحویل میدهد و هیچکس به هم گروهی شدن با او تمایلی ندارد. تخمم نبود. گم شده بود. قل خورده بود رفته بود یک جایی زیر یک میزی صندلی ای چیزی. هر وقت دلم میخواست تا دسته میرفتم توی پروژه ها و بهترین نمره کلاس هم میشدم. هر وقت دلم نمیخواست با 13-14 پاس میکردم. همه از دستم روانی شده بودند. استاد، دانشجو،خانواده.

مامان همیشه ساعت 3-4 شب از پله ها می آمد پایین تپ تپ تپ با موهای به هم ریخته، و داد میزد که تو هنوز بیداری؟؟؟ صدای پاش که بلند میشد قلبم توی حلقم بود، شاید هم حلقم توی قلبم بود، درست یادم نیست. همیشه میرفت بالا و توی راه سیم تلفن را میکشید. نه به این راحتیها. سیمها پشت ماشین بابا بودند توی گاراژ، یک جاروی گردگیری ای داشتیم که که دراز که میکردی میرسید به دیوار. میتوانم تصور کنم حالت عصبی مامان را وقتی جارو را بلند میکند با موهای به هم ریخته، و میبرد زیر سیمها و تااااااق، میکشد بیرون. اوایل اعصابم هزار تکه شده، و هر تکه اش یک وری افتاده بود. اما کم کم من هم خیلی استراتژیک شدم. محبور بودم. چراغها را خاموش میکردم و آروم آروم روی نوک پا میرفتم و ماشین بابا را هل میدادم و در حالیکه مچاله شده بودم و زبانم در حالت خفگی افتاده بود بیرون، با کلی جر خوردن سیم را میچپاندم توی پریز و برمیگشتم و دوباره روز از نو، روزی از نو. در واقع شب از نو، شبی از نو. مثلن… این ماجرا تبدیل به یک جور مقابله مضحک اما هیجان انگیز شده بود. ان روزها ای دی اس ال نداشتیم و سر هر ماه خیلی تومن پول تلفن می آمد و بابا هم اصلن نامردی نکرده و قبض را یک جایی میگذاشت که من به شخصه ببینم و متنبه بشوم. اما من اصلن توی مود تنبه نبودم. نمیدانم چرا. واقعن… «او» به من میگفت کره بز. میگف مامانت هم میدونه توی کره بز کم نمیاری. مامانا همه چیو میدونن… راست میگفت. مامان آن روزها حق نداشت. الان حق دارد. الان که گذشته و میتوانم به همه چیز یک جور دیگری نگاه کنم. ینی اینجورکی :] . نگرانی همه چیز را خراب میکند. من مریض بودم. یک جور بیماری مغزی. کم خوابی برام سم بود. نور کامپیوتر هم همینطور. مامان نگران بود. نگرانی مامان همیشه همینجوری بروز میکند. با عصبانیت. با زور. با قهر. سلامتیم برام مهم نبود. اصلن. نشسته بودم روی یک تیوپ و با سرعت توی سرازیری تاریک و هیجان انگیز خودم لیز میخوردم… توی دانشگاه اما همه چیز جور دیگری بود. من همیشه دو رو داشتم. یک روی تو، و یک روی رو. خفن مخفی اسم مستعارم شده بود بین بچه ها. فکر میکردند یک نفشه ای دارم کلن که رو نمیکنم. برای من همه دانشگاه گه بود. بوی تعفن میداد. اساتید بچه بودند و دانشجوها نوزاد. و من هم یک عدد گیج بودم. گیجِ گیجِ گیج…

 تا خرخره از سیب زمینی سرخ شده و جوجه کباب مدل جدید پر هستم. به بابا گفتم نوبت دکتر بگیرد. گفت چرا؟ گفتم چون زمستان است. بعد دیدم یکجوری نگاه میکند که ینی «اند؟؟؟»، پس ادامه دادم که زمستان است. زود شب میشود. خیلی شب است. شب خیلی بد است. من خوب نیستم… که فکر میکنم منظورم منتقل شد. چون دیگر یکجوری نگاه نکرد که ینی «اند؟؟؟».  برایم جالب است که بقیه این حس شب را نمیفهمند. و به هم اس ام اس میزنند که امشب که طولانی تر است انشالا به شما مبارک باشد و بیا برای هم هندونه باشیم و فیلان. شب یلدا هیچ حسی ندارد. ما همیشه هندوانه هایمان خراب میشود. برای همین هندوانه نمیخریم جدیدن. فقط تخمه میخوریم. یا پفک و انار شاید. در کل فکر یک شب طولانی هیچ تبریکی در من برنمی انگیزاند. ترجیح میدهم بگردم و کوتاهترین شب سال را پیدا کنم، و هی پیشاپیش به شما تبریک بگویم که به زودی یک شبی می آید که کوتاه است. و شما که نه امیدی داری، نه کاری، نه دوست همدلی، نه محل جمع شدنی، نه خیابان چراغانی شده ای، نه امنیت پیاده روی توی تاریکی شبهای پاییزی، نه میدانی و نه رقص محلی ای، نه گلدان سبزی کنار پنجره خانه مجردی ای؛ شاد باش که امشب کوتاه است، و میتوانی بدن اینکه ساعتها توی اتاقها راه بروی، در یخچال را باز کنی، زل بزنی به سقف، به سکوت گوش کنی، و به صفحه مانیتور دور دور دور خیره بشوی؛ فقط کمی زودتر بخوابی.

سالیان بعد هم شاید اگر ایرانی ای مانده بود، در کوتاهترین شب سال مینشیند و به عنوان مجری تلویزیون از کارشناس برنامه میپرسد چرا اجداد ما کوتاهترین شب سال را جشن میگرفتند آقای اجدادشناس؟ و آقای اجدادشناس که خیلی پیر است و خاطره ها مغزش را شخم زده اند، و زیر مچ دستش به خاطر موس پینه ای دارد از ایام قدیم، تک سرفه ای میکند، میگوید رو به کدوم دوربین صحبت کنم؟ این؟؟ بسیار خوب…و یک مقدار سکوت میکند، خیره میشود به میز، دوربین میرود روی صورتش، روی نگاهش که تر است، روی لبش که من من میکند با خودش … و مجری میگوید خب، اممم، بریم سری به اتاق فرمان بزنیم و یک گذر دیداری ببینیم و برگردیم. نگاهای مهربانتونو از ما نگیرید خواهش میکنم…

تا مطمئن نشدم که نمردی بمانم و
شب را، تمام، صرف قبر ساختنت بکنم

یادم نرود که گلایول بگیرم از سر راه
پرپر کنم به روت و مدام هی خفنت بکنم

شاید یکی دو بار صلوات فرستم و
هر بار نثار شادی روح پُرعنت بکنم

باید که نذر کنم توی خواب و رویاهام،
دیگر نبینمت، بگــُــذار روشنت بکنم

باید که دور شوی، بروی زیر خاکها
من هم بمانمُ فکری به حال رفتنت بکنم

اینها همه به دلیل خرس گنده شدن، نیاز به پرایوسی داشتن، و همچنان در عمق کانون خانواده زیستن است. شکایتی نیست. هر کس شکایت دارد و پول ندارد غلط هم کرده. همین است که هست. راه دارد. صبح به عنوان مثال که ناگهان هم در به هم خورد، هم تلفن زنگ زد، هم مامان پرده ها را کشید و خواست جمله مشهورش را بگوید، از جا پریدم و متکایم را برداشتم و در حالیکه جیش هم داشتم مستقیم رفتم توی یک اتاق دیگر و دوباره خوابیدم. 1 ساعت شاید. باید بتوانید تصور کنید که در یک زمان چه حجم عظیمی از صدا و دسیبل و اینها برم وارد شده بود…

این یکی سه نقطه خیلی مفهوم درش بود. حدود 5 دقیقه مفهوم درش بود ینی. به معنای غیره نبود میخواهم تاکید کنم. به معنای مفهوم بود، و تفکر، و «لطفن یک لحظه…» و خیره شدن به دوردستها. چون 5 دقیقه دستم را از روی کیبورد برداشتم و نگاه کردم به جمله هام. و گفتم بزرگترین دغدغه ات را ببین تو رو قران کریم. بعد یکهو خواستم بگویم شت. و دستام را ببرم لای موهام . و غم برم مستولی شود. اما چون همانطور که قبلن هم گفتم که اعتماد به نفس درم هست، و کلن غم هم از یک حدی به بعد دیگر بر آدم مستولی نمیشود چون جا نیست، نگفتم شت. فقط به خودم قبولاندم که خواب، سکوت، و پرایوسی، کمترین نیاز یک آدم است به هر حال. وقتی نیست که نمیتوانم بیایم از مشکلات جامعه سنتی در تقابل با مدرنیته و ویژگیهای سبک د استایل و نمادهای آن در فرمهای بناهای مسکونی برای شما سخن برانم. امیدارم یک نفر با سرچ سبک د استایل به این وبلاگ رسیده باشد الان. و بخندیم دور هم. به آدمهای شیک بخندیم ینی. چون ما خیلی نزول کردیم. شما را نمیدانم. من خودم اسفل السافلینم. و راضیم. میگویند در ته اسفل السافلین یک فنری هست، که وقتی رسیدی، میخوری روش، و ناگهان پرتاب میشوی به اوووووَه ها. ازین لحاظ است که نباید از دیدن بالا رفتن بقیه آدمها، و هی رفتن خود به اسفل السافلین ترسید. و در خویشتن خویش شکست. باید هی امید داشت. هی گفت به به اسفل السافلین :]. مثلن… طبقه بندی شده در تنهاییها. جنونها. خود دلداریها. به هر حال. نقطه.