MLP BLO-G-SPOT

ΔΗΜΟΣ ΠΕΙΡΑΙΑ: ΜΕΓΑΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ

2012-02-13T16:46:00.001+02:00

Ανακηρύσσω την έναρξη

μεγάλου Πειραιώτικου διαγωνισμού

για την ανάδειξη του καλύτερου Δημάρχου της πόλης του Πειραιά.

Εκφραστείτε ελεύθερα!

ΟΔΟΣ ΠΕΡΙΚΛΕΟΥΣ

2012-02-12T20:05:00.002+02:00

Στις 11 Αυγούστου 1836, το Δημοτικό Συμβούλιο της πόλης του Πειραιά υπό τον πρώτο δήμαρχο της πόλης Κυριάκο Σερφιώτη, "λαβόν υπ'όψιν τας προπατορικάς ονομασίας των Ελλήνων των κατοικούντων τότε εν αυτώ", αποφάσισε να χρησιμοποιήσει την αρχαιοελληνική ιστορία και μυθολογία για την ονοματοθεσία των πειραϊκών οδών.

Κατ'αυτόν τον τρόπο προέκυψαν οι λεωφόροι Σωκράτους, Αθηνάς, Αιγέως, Αρτεμίδος Μουνυχίας και οι οδοί Πύλης, Ιπποδαμείας, Ηφαίστου, Άρεως, Φίλωνος, Σωτήρος Διός, Κίμωνος, Μιλτιάδου, Ηροδότου, Αριστοτέλους, Παυσανίου, Ξενοφώντος, Σηραγγείου, Κανθάρου, Κόδρου, Νεωρίων κ.ο.κ.

Στις μέρες μας (2012), πολλές από αυτές τις οδούς έχουν αλλάξει την ονομασία τους πάνω από μια φορές, κάποιες άλλες έχουν "μετατοπιστεί" (λ.χ. οδός Αριστοτέλους υφίσταται σήμερα στον Πειραιά έως παράλληλη της Ηρώων Πολυτεχνείου, μεταξύ Σωτήρος Διός και Δευτέρας Μεραρχίας, πλην όμως η "αρχική" οδός Αριστοτέλους υπήρξε η "σημερινή" οδός Κολοκοτρώνη) ενώ κάποιες διατηρούν ακόμη τα αρχικά τους ονόματα.

Η οδός Περικλέους στον Πειραιά, "ξεκινά" από το ύψος των κήπων της Τερψιθέας, στη συμβολή με την οδό Γλάδστωνος, στο σημείο όπου βρίσκεται η Ευαγγελική Εκκλησία του Πειραιά και το αρχαιολογικό πάρκο με τις ανασκαφές τμήματος της αρχαίας Ιπποδάμειας πόλης του Πειραιά, και αφού "τρέχει" παράλληλα με την κεντρική λεωφόρο Ηρώων Πολυτεχνείου, "καταλήγει" στη λεωφόρο Αφεντούλη, παραπλεύρως του κτιριακού συγκροτήματος του 6ου Γυμνασίου/Λυκείου Πειραιά (πρώην Β' Γυμνάσιο Αρρένων Πειραιά στο οποίο έχουμε αναφερθεί σε ξεχωριστό post κατά το παρελθόν - βλέπε εδώ), σημείο όπου μετονομάζεται σε οδό Καλλιγά Αρίστου. Να σημειώσουμε στο σημείο αυτό πως το όνομα του μεγάλου πολιτικού, ρήτορα και στρατηγού της αρχαίας Αθήνας, έχει δοθεί και σε αντίστοιχες οδούς στο Κερατσίνι, στη Νίκαια, στον Κορυδαλλό, στον Α.Ι. Ρέντη και στο Πέραμα.

Ο Περικλής (495-429 π.Χ περίπου), το όνομα του οποίου προκύπτει από τις λέξεις "περί + κλέος", ήτοι "o περιτριγυρισμένος από δόξα" έζησε τον 5ο π.Χ αιώνα και πιο συγκεκριμένα τη χρονική περίοδο μεταξύ των Περσικών Πολέμων και του Πελοποννησιακού Πολέμου. Η εποχή κατά την οποία ο Περικλής υπήρξε κύριος πρωταγωνιστής της πολιτικής ζωής της Αρχαίας Αθήνας (461 π.Χ.-429 π.Χ.), ονομάζεται μέχρι σήμερα "Εποχή του Περικλή". Ο Περικλής εκμεταλλευόμενος τις στρατιωτικές νίκες των ελληνικών δυνάμεων επί των Περσών και την άνοδο της ναυτικής δύναμης της Αθήνας μετέτρεψε τη Δηλιακή Συμμαχία σε "Αθηναϊκή Ηγεμονία", "οδηγώντας" κατ'αυτόν τον τρόπο την πόλη του στην μεγαλύτερη ακμή της ιστορίας της, κατά την περίοδο των 14 συνεχόμενων ετών που εκλεγόταν στο αξίωμα του Στρατηγού. Ο Περικλής παρέμεινε ηγέτης της Αθήνας μέχρι τα δύο πρώτα χρόνια του Πελοποννησιακού Πολέμου, αφού το 429 π.Χ. απεβίωσε λόγω της επιδημίας λοιμού που έπληξε την πόλη των Αθηνών. Ο ίδιος υπήρξε μέγας προστάτης των τεχνών, της λογοτεχνίας και των επιστημών, βασικός υπεύθυνος για το γεγονός ότι η Αθήνα έγινε το πολιτιστικό και πνευματικό κέντρο του αρχαίου κόσμου ενώ σε αυτόν οφείλεται η κατασκευή πολλών από τα σημαντικά μνημεία που κοσμούσαν την Αρχαία Αθήνα (Ακρόπολη Αθηνών κ.α.). Επίσης, υπήρξε μέγας υποστηρικτής της δημοκρατίας και της ελευθερίας του λόγου και ως αποτέλεσμα, κατά την εποχή του, τέθηκαν οι βάσεις του λεγόμενου Δυτικού Πολιτισμού.

Από τη σημερινή οδό Περικλέους, του Πειραιά του 21ου αιώνα (έτος 2011-2012), ξεχώρισα και παρουσιάζω τα παρακάτω δυο ζεύγη κτιρίων με τη βοήθεια του φωτογραφικού φακού:

Περικλέους 11 και Περικλέους 13

Στους αριθμούς "11" και "13" της οδού Περικλέους, στην περιοχή της Τερψιθέας Πειραιά, υψώνονται δυο πανέμορφα αποκαταστημένα νεοκλασικά κτίρια, των οποίων η σημερινή κατάσταση αποτελεί σίγουρα παράδειγμα προς μίμηση:

Ευθύς αμέσως μια λεπτομέρεια της προσόψεως του τριώροφου κτιρίου της οδού Περικλέους 11 με τα χαρακτηριστικά μπλε κουφώματα (πόρτες και παράθυρα) που δένουν αρμονικά με τη γαλανόλευκη ελληνική σημαία σε έναν από τους κεντρικούς εξώστες. Πληροφοριακά αναφέρουμε πως στο συγκεκριμένο κτίριο, σύμφωνα με τις διαθέσιμες πληροφορίες, στεγάζεται η Χριστιανική Αδελφότητα Εποικοδομής και Ελπίδας (Χ.Α.Ε.Ε) πιο γνωστή ως Χριστιανική Οργάνωση Νέων (Χ.Ο.Ν.) του Πειραιά.

Στον αριθμό "13", το διώροφο νεοκλασικής αρχιτεκτονικής κτίριο περιγράφεται ως εξής από το Αρχείο Παραδοσιακών Οικισμών και Διατηρητέων Κτιρίων του ΥΠΕΚΑ:

Διώροφο με ημιυπόγειο νεοκλασσικής αρχιτεκτονικής.
Κεραμοσκεπές με στέγη με απολήξεις ακροκεράμων.
Συμμετρική διάταξη των ανοιγμάτων όλης της όψεως.
Κορνίζες, γείσα, διαζώματα, παραστάδες και τύμπανα όλα τραβηχτά νεοκλασσικής μορφής. Φουρούσια λαξευτά μαρμάρινα και μαρμάρινο δάπεδο εξώστου.
Περίτεχνο χυτοσίδηρο κιγκλίδωμα εξώστου.

Δείτε επίσης την παρακάτω φωτογραφία, όπου παρουσιάζεται το νεοκλασικό της οδού Περικλέους 13 προ της αποκατάστασής του:

Πηγή Φωτογραφίας: "Πειραιάς 1834-1912", Σταματίνα Μαλικούτη, Πολιτιστικό Ίδρυμα Ομίλου Πειραιώς

Οδός Περικλέους 22-24

Ακολουθώντας τη διαδρομή της οδού Περικλέους από Τερψιθέα προς Βρυώνη, στους αριθμούς "22" και "24" συναντώ άλλα δυο διαδοχικά κτίρια τα οποία παρουσιάζουν την ακριβώς αντίθετη όψη του νομίσματος. Κάποτε, πριν από όχι πολλά χρόνια, οι δυο αυτές οικίες παρουσίαζαν αυτή την εικόνα:

Πηγή Φωτογραφίας: "Πειραιάς 1834-1912", Σταματίνα Μαλικούτη, Πολιτιστικό Ίδρυμα Ομίλου Πειραιώς

Σήμερα, στον αριθμό "22", υφίσταται ερειπωμένο και εγκαταλειμμένο το παρακάτω διώροφο υπερυψωμένο νεοκλασικό κτίριο.

Η κεραμοσκεπής στέγη με τις χαρακτηριστικές απολήξεις ακροκεράμων "Πόρου" δε φαίνεται να έχει ακόμη γκρεμιστεί, αλλά τα σημάδια της φθοράς του χρόνου είναι παραπάνω από έκδηλα.

Ο μοναδικός εξώστης (μπαλκόνι) διαθέτει μαρμάρινα λαξευτά φουρούσια δαπέδου καθώς και ένα περίτεχνο χυτοσίδηρο κιγκλίδωμα:

Λεπτομέρειες από την εγκαταλειμμένη σιδερένια εξώθυρα όπου ξεχωρίζει ακόμη ο αριθμός "22":

Στο υπέρθυρο τμήμα μου κινούν την προσοχή δυο ακόμη λεπτομέρειες. Μια παλιά σκουριασμένη πινακίδα, που εμφάνιζε έναν διψήφιο αριθμό, ίσως απομεινάρι μιας παλαιότερης αρίθμησης της οδού.

Ακριβώς πάνω από το αριστερό ισόγειο παράθυρο, η παρακάτω μερικώς δυσανάγνωστη πινακίδα, που υποδήλωνε λογικά την ασφαλιστική εταιρία στην οποία ήταν ασφαλισμένη η οικία. Σε αρκετά παλαιά κτίρια του Πειραιά παραμένουν αναρτημένες τέτοιες χαρακτηριστικές πινακίδες οι οποίες αναγράφουν κυρίως τις λέξεις "Αστήρ", "Εθνική" κ.α.

Ακριβώς δίπλα, στον αριθμό "24", ένα ερυθρόλευκο προστατευτικό κάλυμμα μαρτυρά πως το κτίριο βρίσκεται σε διαδικασία αποκατάστασης. Μια φωτογραφία από το Αρχείο Παραδοσιακών Οικισμών και Διατηρητέων Κτιρίων του ΥΠΕΚΑ και άλλη μια λήψη από το εξαιρετικό βιβλίο της Στ. Μαλικούτη "Πειραιάς 1834-1912", μας φανερώνουν την εντυπωσιακή πρόσοψη του τριώροφου κτιρίου, με τους δυο κεντρικούς εξώστες και τα χαρακτηριστικά αγάλματα πριν από πολλά χρόνια.

Η σημερινή εικόνα του μισογκρεμισμένου - πλέον - κτιρίου της οδού Περικλέους 24, πίσω από την "προστατευτική κουρτίνα":

Κείμενο - Φωτογραφίες:

Το κείμενο που συνοδεύει τις φωτογραφίες είναι πρωτότυπο εκτός από τις αρχιτεκτονικές περιγραφές που αποδίδονται στο Αρχείο Παραδοσιακών Οικισμών και Διατηρητέων Κτιρίων του ΥΠΕΚΑ
Όλες οι σύγχρονες έγχρωμες HDR και μη φωτογραφίες ανήκουν στον γράφοντα.
Απαγορεύεται η χρήση, προβολή ή αναδημοσίευση αυτών με οποιοδήποτε τρόπο και μέσο.
Η ασπρόμαυρη φωτογραφία του κτιρίου επί της Περικλέους 13 προέρχεται από το βιβλίο "Πειραιάς 1834-1912", Σταματίνα Μαλικούτη, Πολιτιστικό Ίδρυμα Ομίλου Πειραιώς
Η έγχρωμη φωτογραφία (τελών 1970-αρχών 1980) του κτιρίου επί της Περικλέους 24 προέρχεται από τη βάση δεδομένων του Αρχείου Παραδοσιακών Οικισμών και Διατηρητέων Κτιρίων του ΥΠΕΚΑ
Η ασπρόμαυρη φωτογραφία του κτιρίου επί της Περικλέους 24 προέρχεται από το βιβλίο "Πειραιάς 1834-1912", Σταματίνα Μαλικούτη, Πολιτιστικό Ίδρυμα Ομίλου Πειραιώς
Η ασπρόμαυρη φωτογραφία των δυο κτιρίων επί της Περικλέους 22-24 προέρχεται από το βιβλίο "Πειραιάς 1834-1912", Σταματίνα Μαλικούτη, Πολιτιστικό Ίδρυμα Ομίλου Πειραιώς

ΠΑΡΑΛΙΑ ΦΡΕΑΤΤΥΔΑΣ: ΕΠΩΛΗΘΗ

2012-02-11T13:09:00.000+02:00

Ο Δήμος Πειραιά δε θα μπορούσε να "ξεφύγει" από το γενικότερο μοντέλο "ξεπουλήματος" δημόσιας περιουσίας που εφαρμόζεται στη χώρα μας. Την περασμένη εβδομάδα εγκρίθηκε "άρον άρον" και με συνοπτικές διαδικασίες από το Δ.Σ. του Δήμου Πειραιά η εκχώρηση της εκμετάλλευσης των παραλιών της Φρεαττύδας και του Παρασκευά (Βοτσαλάκια) σε ιδιώτες.

Δυο ακόμη δημόσιες εκτάσεις - φιλέτα λοιπόν, εκχωρούνται υπό αγνώστους όρους και λοιπές λεπτομέρειες στην ιδιωτική πρωτοβουλία. Αντιδράσεις έχουν υπάρξει από όλους τους αντιπολιτευτικούς φορείς του Δήμου καθώς και από σχετικές οργανώσεις πολιτών που βλέπουν άλλους δυο ελεύθερους χώρους να "ιδιωτικοποιούνται". Μάλιστα ο ίδιος ο κ. Μιχαλολιάκος, σε σχετικές δηλώσεις του στο Κανάλι 1, απαντώντας σε ερωτήσεις δημοτών, τόνισε τα εξής: "Φέτος το καλοκαίρι και οι δύο παραλίες και η Φρεαττύδα και τα Βοτσαλάκια θα μετατραπούν σε καύχημα του Πειραιά, θα γίνουν πόλοι έλξης για τον Πειραιά. Η σημερινή κατάσταση είναι τριτοκοσμική, παρακμιακή. Κάποιοι δίνουν μάχη οπισθοφυλακής. Κάποιοι είναι αυθεντικοί υποστηρικτές της συντήρησης και θέλουν να μείνει ο Πειραιάς πίσω. Να το πουν με το όνομα τους: "δεν αγαπάμε τον Πειραιά, δεν αγαπάμε τις παραλίες μας και πρέπει να μείνουν στο έλεος κάθε περιθωριακού και παραβατικού στοιχείου". Εμείς λοιπόν θέλουμε οι παραλίες μας να λάμπουν από καθαριότητα, να προσφέρονται, όχι μόνο για τους δημότες του Πειραιά αλλά για όλους τους κατοίκους του λεκανοπεδίου Αττικής, που θέλουν να επισκεφθούν την πόλη μας, να κάνουν το μπάνιο τους, να μείνουν στις καφετέριες μας, να καθίσουν σε ένα εστιατόριο, να φάνε καθαρά και με λογικές τιμές. Έτσι θα προχωρήσουμε μπροστά. Θα γίνει και στον Πειραιά ό, τι γίνεται και σε ολόκληρη την παραλιακή Ελλάδα. Αυτή είναι μια ισχυρή πολιτική βούληση και κανείς δεν μπορεί να την αλλάξει κι ας δίνουν ορισμένοι μάχη οπισθοφυλακής, πίσω από συμφέροντα ή όχι."

Ο κύριος Δήμαρχος, ήδη γνωστός για τα μεγαλόστομα και πομπώδη άνευ αντικρίσματος λόγια υπόσχεται δυο παραλίες "καύχημα" που θα αποτελέσουν "πόλο έλξης" για την πόλη. Εξάγω λοιπόν το συμπέρασμα πως ο ίδιος, όπως και όλοι οι υπόλοιποι μεταπολιτευτικοί Δήμαρχοι, θα πρέπει να αισθάνονται υπερήφανοι που ΑΠΕΤΥΧΑΝ να προσφέρουν μια ΔΗΜΟΣΙΑ παραλία "καύχημα" και "πόλο έλξης". και στρέφονται στην ιδιωτική πρωτοβουλία. Επίσης κρατώ την εξής φράση από την "επιχειρηματολογία" του Δημάρχου: "Η σημερινή κατάσταση είναι τριτοκοσμική, παρακμιακή". Και ποιος άραγε ευθύνεται για αυτήν την τριτοκοσμική και παρακμιακή κατάσταση; Μάλλον, για άλλη μια φορά, η ανικανότητα και η έλλειψη βούλησης από τις ίδιες τις Δημοτικές Αρχές και τους επί σειρά ετών εκλεγμένους αντιπροσώπους του λαού. Επίσης θα μου επιτρέψει ο κύριος Δήμαρχος να συμπληρώσω τα λεγόμενά του διότι κάπου - λίγο το ζάχαρο, λίγο η ηλικία - ξέχασε 2-3 πραγματάκια. "Εμείς λοιπόν θέλουμε οι παραλίες μας να λάμπουν από καθαριότητα - διότι ο Δήμος σήμερα αδυνατεί να τις συντηρήσει καθαρές -, να προσφέρονται, όχι μόνο για τους δημότες του Πειραιά αλλά για όλους τους κατοίκους του λεκανοπεδίου Αττικής, που θέλουν να επισκεφθούν την πόλη μας, να κάνουν το μπάνιο τους (πληρώνοντας σχετικό αντίτιμο ενώ μέχρι σήμερα είναι δωρεάν), να μείνουν στις καφετέριες μας (όταν λέγει "μας", εννοεί μάλλον τις ιδιωτικές επιχειρήσεις - καφετέριες), να καθίσουν σε ένα εστιατόριο (ιδιωτική επιχείρηση - εστιατόριο), να φάνε καθαρά και με λογικές τιμές και να 'κονομήσει και ο ιδιώτης από την εν γένει εκμετάλλευση μιας δημόσιας έκτασης."

Ουδείς αμφιβάλλει πως και στις δυο προαναφερόμενες παραλίες η κατάσταση είναι απαξιωτική και άθλια, με ευθύνη - το τονίζω - όλων των μεταπολιτευτικών Δημοτικών Αρχών. Πλην όμως οφείλουμε να τονίσουμε πως αμφότερες παραλίες παραμένουν δημόσιες και ελεύθερες προς χρήση από τον κάθε πολίτη. Σήμερα, θα επικεντρωθώ μονάχα στην παραλία της Φρεαττύδος, την οποία πολλοί άσχετοι με τον Πειραιά ή/και "γιαλαντζί" Πειραιώτες αποκαλούν "πλαζ της Ζέας" (δεν έχει ουδεμία σχέση με "Ζεα" η περιοχή) και θα επανέλθω με επόμενο post σχετικά με την παραλία του Παρασκευά (Βοτσαλάκια).

Η πλαζ της Φρεαττύδος λοιπόν δημιουργήθηκε επί επταετίας σε αντικατάσταση της πλαζ που υπήρχε στον όρμο της Φρεαττύδος και η οποία "μπαζώθηκε" για να δημιουργηθεί τμήμα της Μαρίνας Ζέας και το Ναυτικό Μουσείο της Ελλάδας (βλέπε σχετικό περί Φρεαττύδος post εδώ). Πράγματι τη συγκεκριμένη παραλία, αρκετοί Πειραιώτες και μη, τη χρησιμοποιούν κατά τους θερινούς μήνες για τα μπάνια τους. Προσωπικά δε θα βούταγα ούτε για ένα εξαψήφιο ποσό (σε ευρώ) στη συγκεκριμένη θαλάσσια περιοχή. Θυμάμαι πως στα τέλη της δεκαετίας του 1980 είχαν αναφερθεί πληθώρα κρουσμάτων οξειών μολύνσεων από ενήλικες ή παιδιά που είχαν "βουτήξει". Εν συνεχεία, υποστηρίζεται πως η λειτουργία του βιολογικού καθαρισμού στην Ψυττάλεια "εξάγνισε" και "καθάρισε" εκ νέου την παραλία όπως και εν γένει τις ακτές του Σαρωνικού. Τους δε χειμωνιάτικους μήνες, η εν λόγω παραλία προσφέρεται για περιπάτους, υπάρχει ένας μικρός απαξιωμένος παιδότοπος, ένας σύλλογος βατραχανθρώπων, ο εξωραϊστικός / πολιτιστικός σύλλογος "Διογένης", ένας χώρος στάθμευσης έναντι της παλαιάς Τερψιχόρης (νυν "Αχινός"), το προσφάτως επίσης "ιδιωτικοποιημένο" από το Δήμο γήπεδο καλαθόσφαιρας (βλέπε σχετικό post εδώ) και άπλετος χώρος επί της πάλαι πότε αμμουδερής παραλίας για Ινδοπακιστανούς που ανάβουν φωτιές, για αγοραπωλησίες ναρκωτικών ουσιών, για ψάρεμα, για ζευγαρο-καταστάσεις, για παρέες που "σκάνε μπάφους" και για άλλες δραστηριότητες.

Σαφέστατα και αντιλαμβάνομαι πως - δυστυχώς - μονάχα η ιδιωτική πρωτοβουλία δύναται να αλλάξει αυτό το θλιβερό τοπίο απαξίωσης. Μια ιδιωτική πρωτοβουλία η οποία έρχεται ουσιαστικά να επιβεβαιώσει την ανυπαρξία και αδυναμία του Δήμου να συντηρεί και να προσφέρει μια "καθώς πρέπει" οργανωμένη παραλία στους Δημότες του Πειραιά και στον κάθε ενδιαφερόμενο.

Αφού λοιπόν "ξεκαθαρίσουμε" στη σκέψη μας ότι άνευ "ιδιωτικοποίησης" δε θα "δούμε προκοπή", η επόμενη ερώτηση που προκύπτει η εξής: Ο Δήμος Πειραιά από την "εκχώρηση" (θαυμάσια λέξη προς χρησιμοποίηση αντί του όρου "ξεπούλημα") της παραλίας, τι οφέλη θα αποκομίσει; Υποθέτω πως για τη συγκεκριμένη επένδυση ο Δήμαρχος και το οικονομικό του επιτελείο να έχουν ετοιμάσει το ανάλογο Business Plan και την αντίστοιχη Οικονομοτεχνική Μελέτη. Ευελπιστώ δε, αν και δεν τυγχάνω "λουόμενος", το Super Paradise Freattys Beach να έχει μια λογική τιμή εισιτηρίου εισόδου, ώστε να μπορούν όσοι επιθυμούν να "απολαμβάνουν" τις αξιόλογες υπηρεσίες που θα προσφέρει ο ιδιώτης επενδυτής-αντικαταστάτης της ανίκανης προς προσφορά αναλόγων υπηρεσιών δημοτικής αρχής.

Η παραλία της Φρεαττύδας αποτυπώθηκε στο φωτογραφικό μου φακό για τελευταία φορά το Νοέμβριο του 2010. Ο συννεφιασμένος ουρανός και το ελαφρύ κυματάκι είχε "προσφέρει" κάποια όμορφα αποτελέσματα, ειδικά στην HDR επεξεργασία. Τότε μάλιστα είχα ετοιμάσει και ένα σχετικό post που αφορούσε την Τερψιχόρη αλλά και το Ε.Α.Ν.Π "Μεταξά" (βλέπε σχετικό post εδώ) μέσα από την σύνθεση/αντιπαραβολή παλαιών και νέων φωτογραφιών. Σήμερα (αρχές 2012), αναπροσάρμοσα το set των δημοσιευμένων και αδημοσίευτων φωτογραφιών μου στα νέα δεδομένα:

Κρίνω σκόπιμο δε, να αναφερθώ εκ νέου στο ζήτημα που έθιξα μέσα από το προσωπικό μου ιστολόγιο στις 20.11.2011 (βλέπε σχετικό post εδώ) με τίτλο "ΔΗΜΟΣ ΠΕΙΡΑΙΑ: ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΤΟ ΜΠΑΣΚΕΤ", κείμενο το οποίο αναδημοσιεύτηκε σε αρκετά ηλεκτρονικά ΜΜΕ και blogs του Πειραιά και κατόπιν σχετικής ερώτησης του κ. Καλογερόγιαννη (Παράταξη "Πειραιάς Όλοι Μαζί), το θέμα έφτασε μέχρι τις συνεδριάσεις του Δήμου όπου υπήρξε η κάτωθι απάντηση από πλευράς του κ. Γιώργου Σιγάλα, υπό την ιδιότητά του ως Προέδρου του Οργανισμού Πολιτισμού Άθλησης και Νεολαίας του Δήμου Πειραιά (Ο.Π.Α.Ν.).

Ως εκ τούτου λοιπόν, κρίνω σκόπιμο ως ΣΥΝΤΑΚΤΗΣ της αρχικής έρευνας να απαντήσω δημοσίως στα "άλλα λόγια να αγαπιόμαστε" του κ. Γιώργου Σιγάλα:

Θα μου επιτρέψει ο αγαπητός Γιώργος - σου μιλάω στον ενικό χάριν συντομίας - να δηλώσω πως απαξιώ πλήρως για το ποίους ενημέρωσες ή ποίους όχι σχετικά με την απόφαση (σημείο 0.58' στο βίντεο). Η ερώτηση ήταν σαφής και η επιχειρηματολογία σου, ήδη από την αρχή, δείχνει ασαφής.
Σαφέστατα σεβαστό το αίτημα του Ερμή Πειραιά ο οποίος - αν δεν απατώμαι - εδώ και χρόνια χρησιμοποιεί το κλειστό γήπεδο "Σαλπέας" στην ακτή Ξαβερίου ως έδρα. Υποθέτω πως οι ακαδημίες του Ερμή Πειραιά δεν χωρούσαν στο "Σαλπέας" και πως μοιραία έπρεπε να αναζητηθεί γήπεδο. Επίσης όλως τυχαίως ενθυμούμαι πως τα "παιδικο-εφηβικά" του Ερμή Πειραιά, μια φορά κι έναν καιρό, χρησιμοποιούσαν ανοικτό γήπεδο στον περιβάλλοντα χώρο του ΣΕΦ, το οποίο έχει επίσης "εκχωρηθεί" σε ιδιώτη, εδώ και χρόνια, με τη δημιουργία γηπέδου ποδοσφαίρου 5Χ5. Οπότε λοιπόν, ο Ερμής Πειραιά, ο οποίος συν τοις άλλοις έχει "ρίξει χρήμα" στο ετήσιο budget τα τελευταία 2 χρόνια, δε διέθετε γήπεδο για τις "ακαδημίες" του και ο Δήμος έκρινε σκόπιμο να του "παραχωρήσει" το πρώην ανοικτό δημόσιο και ελεύθερο γήπεδο της Φρεαττύδας.
Σημείο 1.25': "όχι εκμετάλλευση έτσι όπως το ορίζει το blog"... O κος Σιγάλας προφανώς πιστεύει πως υπάρχουν πολλοί ορισμοί του ιδίου όρου "εκμετάλλευση". Τον πληροφορώ πως η έννοια του όρου "εκμετάλλευση" είναι μια και μοναδικός. Ως εκμετάλλευση όλα τα λεξικά του κόσμου ορίζουν "τη χρησιμοποίηση κάποιου προσώπου ή αντικειμένου για κάποιο όφελος". Επί του θέματος λοιπόν, οι ακαδημίες Red Hermes ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΟΝΤΑΙ ένα ΠΡΩΗΝ ΔΗΜΟΣΙΟ ΓΗΠΕΔΟ ΚΑΛΑΘΟΣΦΑΙΡΑΣ προς ΔΙΚΟ ΤΟΥΣ ΟΦΕΛΟΣ. Πόσο ποιο λιανά να σας το κάνω κ. Σιγάλα; Δεν είναι δα κάνα pick and roll με διπλές περιστροφές να στο δείξω και σε χαρτί.
Σημείο 1.45': Η απαξίωση του χώρου που περιγράφει ο κ. Σιγάλας έχει έναν αποκλειστικό και κύριο υπεύθυνο, την ανυπαρξία του Δήμου και των μηχανισμών του. Πάμε παρακάτω.
Σημείο 2.20': "Φτιάξαμε τα γήπεδα"... Ποιος τα έφτιαξε και λέτε "φτιάξαμε" κύριε Σιγάλα; Ο Ερμής έφτιαξε το γήπεδο και το εκμεταλλεύεται. Σας παρακαλώ μην μπερδεύεστε.
Σημείο 2.35': Μέγα ψεύδος τα περί Πορφύρα, Φοίνικα κλπ - τα γήπεδα των οποίων παρεμπιπτόντως είναι οικοδομημένα πάνω στα αρχαία τείχη και ουδείς βγάζει άχνα - διότι τα συγκεκριμένα σωματεία "κλειδαμπαρώνουν" τα γήπεδα καλαθόσφαιρας τα οποία χρησιμοποιούνται ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ για τις δικές τους ανάγκες.
Σημείο 2.45': Κυνική ομολογία πως ο Δήμος ΠΑΡΑΧΩΡΗΣΕ ένα δικό του γήπεδο σε ένα σωματείο για να μπορέσει το σωματείο να καλύψει τις ανάγκες του, θα έπρεπε - θεωρητικά - να διαθέτει ελεύθερες ώρες για το κοινό που ενδιαφέρεται επίσης να το χρησιμοποιήσει, αλλά αυτό ΔΕΝ συμβαίνει διότι ο Δήμος Πειραιά ΔΕΝ διαθέτει υπεύθυνο φύλαξης. Οπότε το γήπεδο απλά παραμένει ΚΛΕΙΣΤΟ και το εκμεταλλεύεται μονάχα το σωματείο. Είναι ομολογουμένως μια πολύ όμορφη και φαιδρή ιστορία.
"Υπάρχουν ελεύθερες ώρες" δηλώνει ξανά ο κύριος Σιγάλας και "θα αναρτηθεί πρόγραμμα". Που και πότε θα συμβεί αυτό κύριε Σιγάλα; Εντός της συγκεκριμένης τετραετίας; Δε θα σχολιάσω την ατάκα περί Γάσπαρη στο τέλος του βίντεο αφού προσωπικά αναφέρθηκα στο όνομα του προπονητή που αναγράφεται έξω από το "κλειδωμένο" ΠΡΩΗΝ ΔΗΜΟΣΙΟ ΓΗΠΕΔΟ απλά ως ένα πληροφοριακό στοιχείο. Σαφέστατα, κάθε ομάδα, οποιασδήποτε κατηγορίας, έχει δικαίωμα να διαθέτει όποιον προπονητή θέλει.
Αφήνω ασχολίαστο το γεγονός πως έχω κοινοποίησει και το προηγούμενό μου κείμενο - όπως και θα κοινοποιήσω και το παρόν - σε όλες τις διαθέσιμες διευθύνσεις ηλεκτρονικής αλληλογραφίας του Δήμου Πειραιά και των διαφόρων οργανισμών ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΕΧΩ ΛΑΒΕΙ ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ ΚΑΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ στο αμείλικτο ερώτημα: "που μπορώ να πάω για δυο σουτάκια;"

Αφήνω στην κρίση του αναγνωστικού κοινού τις απαντήσεις του προέδρου του ΟΠΑΝ κ. Γιώργου Σιγάλα. Τέλος, από την πλευρά μου οφείλω μονάχα να τονίσω και να ενθυμήσω δημοσίως προς τον κ. Σιγάλα πως όταν ομιλεί, απευθύνεται σε ένα δημοτικό συμβούλιο καθώς και σε πολίτες-δημότες του Πειραιά και όχι στον ... Γιάννη Γκαγκαλούδη.

Πηγές:

Οι δηλώσεις του κ. Μιχαλολιάκου έχουν ληφθεί από την ιστοσελίδα Πειραιώτικο Στέκι.

Κείμενο - Φωτογραφίες:

Το κείμενο έχει συνταχθεί από τον γράφοντα το ιστολόγιο και αντανακλά τις προσωπικές του απόψεις/τοποθετήσεις.

Όλες οι φωτογραφίες αποτελούν προϊόν πνευματικής ιδιοκτησίας του γράφοντος και απαγορεύεται η χρήση, προβολή και αναδημοσίευση αυτών σε οποιοδήποτε άλλο μέσο.

08.02.1981 - ΘΥΡΑ 7

2012-02-08T15:46:00.001+02:00

Τα ιστορικά στοιχεία είναι πασίγνωστα καθώς κάθε χρόνο, τέτοια μέρα, πλήθος αφιερωμάτων κατακλύζουν τα ΜΜΕ, σχετικά με την τραγωδία της Θύρας 7, στις 8 Φεβρουαρίου του 1981. Τα περισσότερα εξ'αυτών των αφιερωμάτων αναπαράγονται κάθε χρόνο αυτούσια από έντυπα και ηλεκτρονικά Μέσα Ενημέρωσης και blogs και ως εκ τούτου δε κρίνω σκόπιμο στο παρόν post να παρουσιάσω μια "επικόλληση-συρραφή" παλαιών κειμένων, αλλά κάτι νέο και πρωτότυπο.

Ήταν Κυριακή, στο παλαιό στάδιο "Γεώργιος Καραϊσκάκης" και ο Ολυμπιακός Πειραιώς φιλοξενούσε την ΑΕΚ, στο ντέρμπι της 20ης αγωνιστικής του πρωταθλήματος Ελλάδας. Η επικράτηση με το θριαμβευτικό 6-0 επισκιάζεται από τους 21 νεκρούς και τους πάμπολλους τραυματίες στα σκαλιά της θύρας 7, της θύρας που μετέπειτα χαρακτηρίστηκε ως εκείνη των κατ'εξοχήν "σκληροπυρηνικών" και "οργανωμένων" φιλάθλων της ομάδας του Πειραιά.

Τι ακριβώς συνέβη παραμένει ακόμη και σήμερα σχετικά ανεξιχνίαστο. Λέγεται πως η πόρτα της θύρας 7 ήταν κλειδωμένη, κάποιοι επιμένουν πως ήταν ανοιχτή ή μισάνοιχτη, σίγουρα πάντως η συγκεκριμένη θύρα και εν γένει το γήπεδο ήταν γεμάτα σε υπερβολικό βαθμό με υπεράριθμους θεατές. Εικάζεται πως κάποιος ή κάποιοι, σπεύδοντας να βγουν από το γήπεδο για να πανηγυρίσουν, ορμώμενοι από τον ενθουσιασμό της μεγάλης σε έκταση νίκης, γλίστρησαν σε κάποιο "μαξιλαράκι" (από αφρολέξ, που διανέμονται στα γήπεδα για να καλύπτουν τα καθίσματα ή το τσιμέντο) ή και στα νερά των τουαλετών που κυλούσαν στα ήδη πολυκαιρισμένα σκαλια του παλαιού σταδίου "Γεώργιος Καραϊσκάκης" και το κακό δεν άργησε να συμβεί. Αυτό που έχει σημασία είναι πολλοί άνθρωποι βρέθηκαν εγκλωβισμένοι, ποδοπατήθηκαν, τραυματίστηκαν και 21 άνθρωποι πέθαναν, κυρίως από ασφυξία, στη μεγαλύτερη αθλητική τραγωδία εντός ελληνικών συνόρων.

Από τότε, κάθε χρόνο, στον ίδιο χώρο τελείται μνημόσυνο σε ανάμνηση των θυμάτων της θύρας 7. Το παλαιό στάδιο πλέον γκρεμίστηκε, αλλά στον περιβάλλοντα χώρο παρέμεινε ένα "τουρνικέ" της θύρας 7, ως ελάχιστος φόρος τιμής στους 21 νεκρούς. Από το 2002 η επιμνημόσυνη δέηση πραγματοποιείται πλέον πίσω από το νέο γήπεδο "Γεώργιος Καραϊσκάκης", στην "Πλατεία Θυμάτων Θύρας 7", όπου γίνεται και κατάθεση στεφάνων στο "Μνημείο θυμάτων της Θύρας 7".

Φέτος (2012), το ετήσιο μνημόσυνο πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 4 Φεβρουαρίου. Οι παρακάτω προσωπικές φωτογραφίες είναι από το απόγευμα της ίδιας ημέρας:

Και μερικές λεπτομέρειες:

Πριν από 31 χρόνια λοιπόν, ο Πειραιάς και όλη η Ελλάδα συγκλονίστηκε από τον άδικο χαμό 21 ανθρώπων, πέρα από αθλητικές προτιμήσεις, χρώματα, "οπαδικά γυαλιά" και ομαδικές διαφορές. Σε παγκόσμιο επίπεδο, τα τραγικά γεγονότα της θύρας 7, συμπεριλαμβάνονται σε έναν μακρύ και ατελείωτο κατάλογο "αίματος":

09/03/1946 στο Burden Park, Bolton, UK (Αγγλία) στον αγώνα Bolton - Stokes υποχωρεί μια κερκίδα με αποτέλεσμα 33 νεκρούς.

24/05/1964 στο Εθνικό Στάδιο (Estadio Nacional) της πρωτεύουσα του Peru, Lima, στον αγώνα Peru - Argentina σε αγώνα για την πρόκριση στους Ολυμπιακούς του Τόκιο, ο διαιτητής ακυρώνει γκολ της γηπεδούχου ομάδας στο 88' (η Αργεντινή είναι ήδη 0-1 μπροστά στο σκορ), το κοινό εξαγριώνεται, επεμβαίνει η αστυνομία με δακρυγόνα, οι πόρτες του γηπέδου είναι κλειστές με αποτέλεσμα 318 νεκρούς.

23/06/1968 στο γήπεδο El Monumental, έδρα της River Plate, στο Buenos Aires, Argentina (Αργεντινή), σε πανομοιότυπο γεγονός με την τραγωδία της θύρας 7, σε τοπικό ντέρμπι της πρωτεύουσας της Αργεντινής μεταξύ της River Plate και της Boca Juniors, οι πόρτες της θύρας 12 βρίσκονται κλειστές, με αποτέλεσμα 71 νεκρούς οι οποίοι ποδοπατήθηκαν μέχρι θανάτου ή/και πέθαναν από ασφυξία.

17/09/1968 στο Kayseri Ataturk Stadium, Καισάρεια, Τουρκία (Turkey), σε αγώνα μεταξύ της τοπικής ομάδας Kaiserispor ενάντια στη Sivasspor, λαμβάνουν χώρα συμπλοκές ανάμεσα στους φιλάθλους με αποτέλεσμα 44 νεκρούς.

02/01/1971 στο Ibrox Stadium, Glasgow, Scotland (Σκοτία), στο κλασικό ντέρμπυ μεταξύ Rangers και Celtic, 66 νεκροί μετά την ισοφάριση της γηπεδούχου στο 90' και την προσπάθεια πολλών φιλάθλων που ήδη έφευγαν από το γήπεδο να επιστρέψουν.

20/10/1982 στο γήπεδο Luzhniki, Μόσχα, Ρωσία (Russia), σε αγώνα μεταξύ των ομάδων Σπαρτάκ Μόσχας - Χάαρλεμ, μια παρόμοια συγκυρία με το γεγονός του Ibrox Stadium έχει ως αποτέλεσμα 67 νεκρούς (ανεπισήμως λέγεται πως τα θύματα ήταν 340 αλλά οι επίσημες πηγές αναφέρουν τον αριθμό 67)

11/05/1985 στο Valley Parade, της πόλης Bradford, UK (Aγγλία), σε αγώνα της τοπικής Bradford ενάντια στην Linfield, εκδηλώνεται πυρκαγιά σε ξύλινη εξέδρα του γηπέδου με αποτέλεσμα 56 νεκρούς.

29/05/1985 στο Heysel, των Βρυξελλών, Βέλγιο (Belgium), διεξάγεται ο Τελικός του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ευρώπης μεταξύ της Liverpool και της Juventus. Άγγλοι φίλαθλοι κινούνται απειλητικά προς την εξέδρα των Ιταλών φιλάθλων, η αστυνομία αδυνατεί να περιορίσει τις συμπλοκές, ένας εξωτερικός τοίχος καταρρέει και το αποτέλεσμα είναι 39 νεκροί.

12/03/1988 στο Kathmandu Stadium, της πρωτεύουσας του Nepal (Νεπάλ), Κατμαντού μια χαλαζόπτωση οδηγεί τους περισσότερους φιλάθλους προς την μοναδική σκεπαστή θύρα, η αστυνομία τους απωθεί, πολλοί αναζητούν διαφυγή από το γήπεδο αλλά οι πόρτες είναι κλειδωμένες. Αποτέλεσμα 93 νεκροί.

15/09/1989 στο Hillsborough Stadium, της πόλης του Sheffield, UK (Αγγλία) διεξάγεται ο ημιτελικός του Κυπέλλου Αγγλίας μεταξύ της Liverpool και της Nottingham Forest και λαμβάνει χώρα η μεγαλύτερη αθλητική τραγωδία επί βρετανικού εδάφους, όταν η θύρα που άνοιξαν οι αρμόδιοι για να εισέλθουν φίλαθλοι της Liverpool ήταν ήδη πλήρης, με αποτέλεσμα 96 νεκρούς που ποδοπατήθηκαν ή/και πέθαναν από ασφυξία λόγω του συνωστισμού.

13/01/1991 στο Oppenheimer Stadium, Ορκνεϊ, της Δημοκρατίας της Νοτίου Αφρικής, σε φιλική αναμέτρηση μεταξύ των Kaizer Chiefs και των Orlando Pirates, μετά από συμπλοκές μεταξύ των φιλάθλων των 2 ομάδων, πολλοί εγκλωβίζονται σε εξωτερική μάντρα του γηπέδου με αποτέλεσμα το 42 νεκρούς.

16/10/1996 στο Estadio Mateo Flores, στη πρωτεύουσα της Guatamala, σε αγώνα για τα προκριματικά του επερχόμενου Mundial του 1998, η εθνική ομάδα της Guatemala αντιμετωπίζει την Costa Rica, σε ένα γήπεδο που όπως αποδείχθηκε ήταν υπεράριθμο (λόγω και των πλαστών εισιτηρίων που είχαν κυκλοφορήσει) με αποτέλεσμα μεγάλο συνωτισμό στις εξέδρες και 84 νεκρούς.

11/04/2001 στο Ellis Park, Γιοχάνεσμπουργκ, Δημοκρατία της Νοτίου Αφρικής και πάλι στο μεγάλο ντέρμπι μεταξύ Kaizer Chiefs - Orlando Pirates, ο μεγάλος αριθμός υπεράριθμων θεατών (λέγεται πως υπήρχαν 120.000 θεατές σε γήπεδο που κανονικά χωράει 60.000) και ο συνωστισμός στις κερκίδες έχει ως αποτέλεσμα 43 νεκρούς.

09/05/2001 στο Accra Sports Stadium, Aκρα, Γκάνα σε αγώνα μεταξύ Accra Hearts - Asante Kotoko, λαμβάνουν χώρα συμπλοκές μεταξύ φιλάθλων της φιλοξενούμενης ομάδας και της αστυνομίας η οποία έκανε χρήση δακρυγόνων, με αποτέλεσμα 127 νεκρούς που ποδοπατήθηκαν ή/και πέθαναν από ασφυξία στις κλειδωμένες εξόδους των θυρών του γηπέδου.

01/02/2012 στο Port Said της Αιγύπτου (Egypt) σε αγώνα μεταξύ των Al-Masry και Al-Ahly, πραγματοποιούνται εκτεταμένα επεισόδια μεγάλης έκτασης εντός και εκτός του αγωνιστικού χώρου του γηπέδου μετά τη νίκη της Al-Masry (προφανώς και με κοινωνικό/πολιτικά κίνητρα λόγω των σχετικά πρόσφατων εξελίξεων στην Αίγυπτο) με αποτέλεσμα 74 νεκρούς

Όπως είναι αντιληπτό από τα προαναφερόμενα γεγονότα, ο θάνατος είναι υπεράνω εθνών, κρατών, φυλών, χρωμάτων και βεβαίως ομάδων.

Σε όλα τα παραπάνω περιστατικά, πολλά από τα αίτια ομοιάζουν: άκρατος ενθουσιασμός και φανατισμός, οπαδικές διαφορές μίσους, ταξικές/κοινωνικές/πολιτικές διαφορές που ενισχύουν τα πάθη, ανθρώπινα λάθη και παραλείψεις, ακατάλληλα γήπεδα με ελλιπή συστήματα/σχέδια εκκένωσης, βια από πλευράς των φιλάθλων, βια από πλευράς δυνάμεων καταστολής (αστυνομία), υπεράριθμοι οπαδοί. Το αποτέλεσμα βέβαια πάντοτε παραμένει το ίδιο.

Το ποδόσφαιρο θεωρείται "βασιλιάς των σπορ" αλλά πληρώνει ακριβά και με "αίμα" αυτόν τον τιμητικό τίτλο που φέρει. Ο άρτος και τα θεάματα (panem et circenses) από αρχαιοτάτων χρόνων αποτελούσαν έναν τρόπο κοινωνικής εκτόνωσης αλλά και ταυτόχρονης αποχαύνωσης μεγάλου μέρους των κοινωνικών μαζών. Στις ημέρες μας, στη χώρα μας, η βία στα γήπεδα αντιμετωπίζεται με αποσπασματικά μέτρα τύπου "απαγόρευσης μετακίνησης οργανωμένων οπαδών" αλλά ουδείς πολιτικός φορέας τολμά να "βάλει το μαχαίρι στο κόκκαλο" διαλύοντας όλους τους οργανωμένους συνδέσμους. Επεισόδια μικρής ή μεγαλύτερης έκτασης λαμβάνουν χώρα σε τακτικά χρονικά διαστήματα σε όλα τα γήπεδα της χώρας, συμπλοκές, τραμπουκισμοί, επιθέσεις με γκαζάκια σε συνδέσμους αντιπάλων ομάδων, λαμπρές υποδοχές με πέτρες και κάθε λογής αντικείμενα στις αποστολές των αντιπάλων ομάδων εντός και εκτός αγωνιστικού χώρου, αραιά και που κάποιος νεκρός, άκρατη βωμολοχία και υβρεολόγια στα γηπεδικά συνθήματα, υβριστικοί και αντεθνικοί χαρακτηρισμοί (Τούρκοι, Βούλγαροι κλπ), ύβρεις ακόμη και για τους 21 νεκρούς της θύρας 7 (από τα πλέον απαράδεκτα γεγονότα που παραμένουν ατιμώρητα), μια βιομηχανία συμφερόντων πίσω από τον έντυπη αλλά και τον ηλεκτρονική οπαδική "δημοσιογραφία" (σσ. η Ελλάδα παραμένει μακράν η πρώτη χώρα σε αριθμό αθλητικών εφημερίδων), άδειες εξέδρες σε "στημένους" αγώνες, όλα τα παραπάνω συνθέτουν το σκηνικό του ελληνικού επαγγελματικού πρωταθλήματος στην Ελλάδα του 2011-2012.

Οι περισσότεροι φίλαθλοι του Ολυμπιακού Πειραιώς, του ιστορικότερου, δημοφιλέστερου και πλέον πολυνίκη ποδοσφαιρικού σωματείου εν Ελλάδι κραυγάζουν μεν "Αδέλφια ζείτε, εσείς μας οδηγείτε" αλλά επί της ουσίας, ούτε και αυτοί οι ίδιοι, ως φίλαθλοι ενός σωματείου που έχει "ζήσει στο πετσί του" τον "θάνατο", συμβάλλουν στην καταπολέμηση των φαινομένων βίας. Τα 21 παιδιά που βρήκαν φριχτό τέλος στις υγρές σκάλες του "Γ. Καραϊσκάκης", ήθελαν μονάχα να πανηγυρίσουν και στη συνέχεια να επιστρέψουν σπίτια τους, στις οικογένειές τους και στις καθημερινές έγνοιες τους. Δε γνωρίζω και διατηρώ τις επιφυλάξεις μου μέχρι ποίου σημείου ο τραγικός θάνατός τους "καπηλεύεται" από πολλούς. Σίγουρα γνωρίζω πάντως, πως όλοι τους θα προτιμούσαν να ήταν σήμερα σπίτια τους και όχι εδώ και 31 χρόνια "στο χώμα".

Όσοι θέλουν να αντιμετωπίζουν τον Ολυμπιακό και τον κάθε Ολυμπιακό ως "ιδέα" (όπως γράφει η κορδέλα στο μεγάλο στεφάνι) και ως "τρόπο/φιλοσοφία ζωής", αυτό είναι ένα δημοκρατικό και αναφαίρετο δικαίωμά τους. Αρκεί μονάχα να αναλογιστούν αν πράγματι, και όχι μονάχα στα λόγια, αξίζει κανείς να προσφέρει τη ζωή του για μια τέτοια "ιδέα", για ένα σύμβολο, για δυο χρώματα, για ένα γκολ, ένα offside, έναν πουλημένο διαιτητή, ένα "πέτσινο" πέναλτι και ένα "χαμένο" πρωτάθλημα. Προσωπικά δεν νομίζω πως μια ανθρώπινη ζωή αξίζει τόσο λίγο.

Και όσοι σπεύσουν να απαντήσουν "ναι, αξίζει", ας το ξανασκεφτούν διότι στην πραγματικότητα το εννοούν μονάχα στα λόγια.

Το ποδόσφαιρο είναι ένα ΠΑΙΧΝΙΔΙ, δεν είναι πόλεμος. Ένα παιχνίδι στο οποίο όλοι θέλουμε πάντοτε να κερδίζουμε, είτε στην αλάνα, είτε στο γήπεδο 5Χ5, είτε στο τοπικό πρωτάθλημα, είτε στο Subutteo, είτε στο Pro, είτε βλέποντας τον Ολυμπιακό να παίζει καλοκαιρινά φιλικά ή προημιτελικό στο Champions League. Αλλά δεν παύει να είναι ένα παιχνίδι, στο οποίο κάποιος κερδίζει και κάποιος χάνει (ή έστω σημειώνονται και ισοπαλίες). Ο φανατισμός και η επακόλουθη βία ως κοινωνική αντίδραση / τρόπος εκτόνωσης είναι απλά ένα μεγάλο λάθος, το οποίο αργά ή γρήγορα, κάποια στιγμή, θα οδηγήσει - δυστυχώς - σε γεγονότα τραγικότερα από αυτά της 8ης Φεβρουαρίου του 1981.

Ας είναι αυτές οι 21 ψυχές ένας μόνιμος φάρος αφύπνισης, σκέψης και προβληματισμού για όσους τέλος πάντων δύνανται να σκεφτούν και να προβληματιστούν και για όσους πραγματικά αγαπούν τον αθλητισμό και το ποδόσφαιρο.

Για όσους επιθυμούν διαβάστε εδώ και εδώ δυο από τα γνωστά αφιερώματα που "ανακυκλώνονται" σε πολλά websites και blogs σχετικά με τα τραγικά γεγονότα της θύρας 7.

Πηγές:

Το συνταχθέν κείμενο είναι κατά βάση πρωτότυπο. Χρησιμοποιήθηκαν στοιχεία από τα εξής:
http://m.sport24.gr/article/1601808/oi-pio-aimatires-tragwdies-sta-podosfairika-gipeda.html
http://www.bbc.co.uk/news/world-middle-east-16845841
http://oddculture.com/weird-news-stories/historys-top-15-worst-soccer-disasters/

Φωτογραφίες:

Το κολάζ παλαιών φωτογραφιών/πρωτοσέλιδων έχει δημιουργηθεί από τον γράφοντα με χρήση φωτογραφιών που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο. Όλα τα δικαιώματα ανήκουν στους νόμιμους δημιουργούς.
Όλες οι έγχρωμες φωτογραφίες αυτού του post αποτελούν προϊόν πνευματικής εργασίας του γράφοντα και απαγορεύεται ρητά η χρήση, προβολή και αναδημοσίευση με οποιοδήποτε τρόπο και μέσο.

LECHMAJOUN

2012-02-07T15:28:00.006+02:00

Σπανίως μέσα από αυτό το ιστολόγιο αναφέρομαι σε θέματα "γαστρονομικής" φύσεως αλλά μάλλον δεν πράττω καλώς, αν κρίνω λ.χ. από τις εκατοντάδες θεάσεις που έχει ένα post γραμμένο το "μακρινό" πλέον έτος 2009, με τίτλο "Το Κουλούρι του Ψυρρή".

Αποφεύγοντας τον σκόπελο όσων κακοπροαίρετων θεωρήσουν πως κάνω κάποιου είδους διαφήμιση και ξεκαθαρίζοντας εξ'αρχής πως προβάλλω αποκλειστικά προσωπικές απόψεις και εντυπώσεις, σήμερα αποφάσισα να παρουσιάσω ένα μικρό αλλά κλασικό "στέκι", νυχτερινού κυρίως φαγητού, στο Πασαλιμάνι του Πειραιά.

Για τους γνώστες οι συστάσεις είναι περιττές, "Lechmajoun", στην ακτή Τρύφωνος Μουτζοπούλου στον αριθμό 9, εδώ και περίπου τριάντα χρόνια (1983). Ο χώρος του καταστήματος πολύ μικρός, οι θέσεις "επιτόπιας" μάσας μόλις 3 ή 4 σε έναν πάγκο αλλά το προσφερόμενο "έδεσμα", μια παραλλαγή του πολύ γνωστού ανατολίτικου εδέσματος, αποζημιώνει και με το παραπάνω την αναμονή εντός ή και εκτός καταστήματος σε "ώρες αιχμής".

Αν και το κατάστημα προσφέρει τρεις διαφορετικές εκδοχές (special, el arabia, vegeterian) του ιδίου "πιάτου", ο γράφων έχει μια ιδιαίτερη προτίμηση στο "special" καυτερό, το οποίο ετοιμάζεται και ψήνεται on the site.

Πληροφοριακά, το Lahmacun ή lahmajoun σημαίνει "ζυμάρι με κρέας" στα αραβικά. Πρόκειται για ένα σαφέστατα μεσανατολίτικο γρήγορο έδεσμα, το οποίο προέρχεται από την πρώιμη κουζίνα της Συρίας, αλλά αποκαλείται συχνά "τούρκικη ή αρμένικη πίτσα". Συνήθως η συνταγή περιλαμβάνει λεπτή αραβική πίτα ως βάση, ψιλοκομμένο κρέας (συνήθως βοδινό ή αρνίσιο) ή και κιμά, λαχανικά (ντομάτα, πιπεριές, κρεμμύδι, κολίανδρο, μαιντανό κ.α.), πίκλες και μπαχαρικά (κόκκινο, μαύρο πιπέρι κ.α). Σαφέστατα υπάρχουν πολλές διαφορετικές εκδοχές/παραλλαγές του ιδίου πιάτου, κοινό σημείο αναφοράς το γεγονός πως σερβίρεται με λεμόνι, η γεύση του οποίου προσφέρει μια "ιδιαίτερη αντίθεση" με το "καυτερό περιεχομένο" της πίτας.

Στη μεγάλη πλειοψηφία των χωρών της Μέσης Ανατολής (Ισραήλ, Ιράν, Ιράκ, Ιορδανία, Λίβανος, Παλεστίνη, Συρία) αλλά και στην Τουρκία, στην Σαουδική Αραβία και στις πρώην Σοβιετικές δημοκρατίας της Αρμενίας, της Γεωργίας και του Αζερμπαιτζάν συναντούμε πλήθος εξειδικευμένων εστιατορίων Lahmajoun. Πολλοί μετανάστες από τις προαναφερόμενες χώρες (κυρίως Συρία, Αρμενία και Τουρκία) έχουν "φροντίσει" για την διασπορά και διάδοση του "πιάτου" σε πολλές πόλεις του δυτικού κόσμου, στην Ευρώπη (Γερμανία, Βέλγιο, Ολλανδία, Αγγλία - ιδίως στο βόρειο Λονδίνο), αλλά και στον Καναδά, την Αυστραλία και τη Λατινική Αμερική.

Φωτογραφίες:

α. Επίσημο Διαφημιστικό Έντυπο Lechmajoun, ακτή Τρ. Μουτζοπούλου 9, Πασαλιμάνι, Πειραιάς
β. Lechmajoun Special από το εν λόγω κατάστημα, Photo by MLP (2010)

Ο ΛΟΦΟΣ ΤΟΥ ΦΙΛΟΠΑΠΠΟΥ

2012-02-06T00:41:00.000+02:00

ΛΟΦΟΣ ΤΩΝ ΜΟΥΣΩΝ (ΦΙΛΟΠΑΠΠΟΥ)

Ο λόφος Φιλοπάππου (ονομαζόμενος και λόφος Μουσών ή λόφος Σέγγιο), είναι ο λόφος της πόλης των Αθηνών που βρίσκεται νοτιοδυτικά απέναντι από την Ακρόπολη. Συνδέεται με τους παρακείμενους λόφους του Αστεροσκοπείου (λόφος Νυμφών) και της Πνύκας. Στην κορυφή του υπάρχει το μνημείο Φιλοπάππου που έστησε ο ύπατος Φιλοπάππος κατά την Ρωμαϊκή περίοδο και έδωσε το όνομά του στον λόφο. Γύρω από τον λόφο Φιλοπάππου βρίσκονται οι συνοικίες του Κουκακίου, των Πετραλώνων και της Ακρόπολης ενώ στην νότια πλευρά του λόφου υπάρχει το θέατρο Δόρα Στράτου.

Σύμφωνα με τον αρχαίο περιηγητή Παυσανία, ο λόφος πήρε την αρχική του ονομασία από τον ποιητή Μουσαίο, ο οποίος έζησε, δίδαξε και τάφηκε εκεί. Κοντά στην κορυφή του λόφου, υπάρχει μια διαμορφωμένη πλατεία με λαξεύσεις επί του φυσικού βράχου. Οι κόγχες στις οποίες υφίστανται μέχρι και σήμερα θρανία, βάθρα αγαλμάτων και τράπεζες προσφορών εικάζεται πως ανήκουν στο Ταφικό Ηρώο του Μουσαίου.

Διαχρονικά, ο λόφος υπήρξε σημείο ιδιαίτερης στρατηγικής σημασίας καθώς αποτελούσε ένα από τα σημαντικότερα προπύργια - οχυρά της πόλης των Αθηνών. Τον 5ο π.Χ. αιώνα, οι Αθηναίοι συμπεριέλαβαν τον λόφο στην Θεμιστόκλεια οχύρωση ενώ τον 4ο π.Χ. αιώνα χωροθέτησαν στην κορυφή του το Διατείχισμα.

Η πλέον σύγχρονη ονομασία "λόφος Σέγγιο" χρονολογείται από την εποχή της Φραγκοκρατίας και διατηρήθηκε από τότε και μέχρι τις αρχές του προηγούμενου αιώνα. Η ετυμολογία της ονομασίας αυτής προφανώς προέρχεται από την ιταλική λέξη "σένιο", (segno = σινιάλο, σήμα), λόγω της εξαιρετικής γεωγραφικής θέσης του λόφου, επί του οποίου υπήρχε σηματογραφικός σταθμός που λάμβανε σήματα και πληροφορίες από άλλα παρατηρητήρια/πύργους κατά μήκος των ακτών της Αττικής ή των νήσων του Σαρωνικού.

Στα πλαίσια της Ενοποίησης Αρχαιολογικών Xώρων της Αθήνας που ξεκίνησε το έτος 2002, υπήρξε η σκέψη/πρόταση ο λόφος του Φιλοπάππου να περιφραχτεί, να είναι επισκέψιμος με ωράριο και να ενταχθεί στο ενιαίο εισιτήριο των χώρων της ενοποίησης. Από το Νοέμβριο του 2002, έχει σχηματιστεί ένα δραστήριο κίνημα κατοίκων, που απέτρεψε αυτά τα σχέδια και συνεχίζει μέχρι και σήμερα τη δράση του για την υπεράσπιση του λόφου ο οποίος παραμένει ελεύθερος προς επίσκεψη σε κάθε ενδιαφερόμενο.

ΜΝΗΜΕΙΟ ΦΙΛΟΠΑΠΠΟΥ

Το μνημείο του Φιλοπάππου χρονολογείται στο διάστημα μεταξύ 114-116 μ.Χ. και κτίσθηκε από τους Αθηναίους προς τιμή του μεγάλου ευεργέτη της πόλης των Αθηνών, εξόριστου πρίγκηπα της Κομμαγηνής Συρίας, Γαΐου Ιουλίου Αντιόχου Φιλoπάππου, εγγονού του Αντιόχου Δ' του Επιφανή, ο οποίος - άγνωστο ακριβώς το πότε - εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Αθήνα, έγινε Αθηναίος πολίτης, ανέλαβε δημόσια και θρησκευτικά αξιώματα και ανακηρύχθηκε μάλιστα "Ύπατος της Αθήνας" το 90-100 μ.Χ.

Το μνημείο, διαστάσεων 9.80x9.30μ., περιλάμβανε ταφικό θάλαμο και έχει οικοδομηθεί από λευκό πεντελικό μάρμαρο σε βάθρο ύψους 3.08 μ. από πωρόλιθο επενδυμένο με πλάκες υμήττειου μαρμάρου. Η βόρεια πλευρά, η οποία είναι ορατή από την Ακρόπολη των Αθηνών, αποτελούσε την πρόσοψη του μνημείου και είχε πλούσιο αρχιτεκτονικό διάκοσμο. Το μνημείο σωζόταν μέχρι τα μέσα του 15ου αιώνα, οπότε και ο ταξιδευτής Κυριακός ο εξ Αγκώνος (Ancona) αντέγραψε τις πέντε επιγραφές της πρόσοψης. Οι τρεις που είναι χαραγμένες κάτω από τα αγάλματα, δίνουν τα ονόματα των απεικονιζόμενων προσώπων. Ο κεντρικός ανδριάντας παρουσιάζει τον Φιλόπαππο, καθήμενο να θαυμάζει την έναντι Ακρόπολη, ενώ ακριβώς πίσω του βρισκόταν ο νεκρικός θάλαμος με την σαρκοφάγο του. Δεξιά του κεντρώου ανδριάντα βρίσκεται ο ανδριάντας του παππού του Φιλόπαππου, του Αντίοχου Δ΄ του τελευταίου Βασιλέως της Κομμαγηνής (βλέπε λεπτομερή φωτογραφία εδώ), και αριστερά υπήρχε ο ανδριάντας του ιδρυτή της Βασιλικής δυναστείας των Σελευκιδών, στη Συρία, δηλαδή του Σέλευκου Α' του Νικάτωρα από τον οποίο καταγόταν η βασιλική δυναστεία της Κομμαγηνής. Από τους τρεις προαναφερόμενους ανδριάντες, όπως μπορούμε να παρατηρήσουμε και στην επόμενη φωτογραφία διασώζονται τμηματικά οι δυο, του Φιλοπάππου και του Αντιόχου Δ'. Επί της ουσίας λοιπόν επρόκειτο για ένα Μαυσωλείο το οποίο λανθασμένα επικράτησε να χαρακτηρίζεται ως "μνημείο".

Η επιγραφή του κεντρικού ανδριάντα αναφέρει: "Φιλόπαππος Επιφάνους Βησαιευς", ήτοι Φιλόπαππος γιος του Επιφάνους, εγγεγραμμένος πολίτης στο δήμο της Βήσης των Αθηναίων. Αυτή η επιγραφή φέρει το πιθανό όνομα που έφερε ο Φιλόπαππος στην αρχαία Αθήνα ενώ μια άλλη επιγραφή, στη πρόσοψη του ίδιου μνημείου, αναφερόταν στο όνομα που είχε ο Φιλόπαππος ως ελληνικής καταγωγής πρίγκιπας με τίτλο Βασιλέως: "Βασιλεύς Αντίοχος Φιλόπαππος Βασιλέως Επιφανούς Αντιόχου". Μια τρίτη επιγραφή σε λατινική γραφή αναφέρεται στο όνομα που διατηρούσε ο Φιλόπαππος ως "Ρωμαίος πολίτης": "C. Julius f(ilius) Antiochus Philopappus".

Σήμερα, από τις τέσσερις πλευρές του Μαυσωλείου αυτού, σώζεται μονάχα η βορειοανατολική, στην εξωτερική πλευρά της οποίας φέρεται φιλοτεχνημένη ανάγλυφα μια από τις σημαντικότερες στιγμές της ζωής του Φιλοπάππου, η οποία ήταν η ανακήρυξή του ως Ρωμαίος Ύπατος στις αρχές του 2ου αιώνα μ.Χ. Ο Φιλόπαππος στη σχετική ανάγλυφη παράσταση βρίσκεται σε τέθριππο άρμα ακολουθία ραβδούχων.

Αξίζει να σημειώσουμε πως στην εποχή των Ρωμαίων Αυτοκρατόρων, ο τίτλος του Ύπατου ήταν τελείως τυπικός (καθώς δεν ασκούνταν "Υπατείας εξουσία"), ένας απλός τιμητικός τίτλος τον οποίον κάποιος αποκτούσε από εξαιρετική εύνοια του Αυτοκράτορα.

Όπως προείπαμε το μνημείο διασωζόταν ακέραιο τουλάχιστον μέχρι και τον 15ο αιώνα. Η σημερινή του κατάσταση οφείλεται τόσο στη φθορά του χρόνου, όσο και σε βανδαλισμούς. Σε πολλά σημεία, όπως λ.χ. στη νότια πλευρά του μνημείου, μπορεί κανείς να "θαυμάσει" σκαλισμένα ονόματα προερχόμενα από ανθρώπους διαφόρων εθνικοτήτων οι οποίοι "εκτόνωσαν" τις καλλιτεχνικές ανησυχίες αυτοπροβολής τους επί του μνημείου.

Σύμφωνα με τις διάφορες διαθέσιμες πηγές, οι πρώτες ανασκαφές στο χώρο του μνημείου πραγματοποιήθηκαν το 1898, ενώ ακολούθησαν εργασίες συντήρησης την επόμενη χρονιά. Το 1904, πραγματοποιήθηκε μια μερική αναστύλωση από τον μηχανικό Κ. Μπαλάνο. Το 1940 πραγματοποιήθηκε συμπληρωματική διερευνητική ανασκαφή από τους Η.Α.Thompson και Ι. Τραυλό. Το 1957 σε νέα αρχαιολογική έρευνα του μνημείου με παράλληλη ανασκαφή του χώρου από τον αρχιτέκτονα/αρχαιολόγο Ι. Τραυλό διαπιστώθηκε πως το μνημείο αυτό έφερε νεκρικό θάλαμο. Η είσοδος στο θάλαμο αυτόν γινόταν μέσω κλίμακας (σκάλας) στη νοτιοδυτική πλευρά και απέναντι από την είσοδό του υπήρχε η σαρκοφάγος του Φιλοπάππου.

Η ΔΙΑΔΡΟΜΗ

Σήμερα το μνημείο βρίσκεται - όπως είναι άλλωστε εμφανές από την πρώτη φωτογραφία αυτού του post - περιφραγμένο, μια απλή δίγλωσση ενημερωτική πινακίδα προσφέρει κάποιες σχετικές πληροφορίες ενώ κατά τις βραδυνές ώρες ειδικά φωτιστικά σώματα φροντίζουν για την προβολή του. Παρότι πρόκειται για ένα ιδιαιτέρως προσφιλές τουριστικό σημείο, εκείνο το πρωινό Κυριακής της 6ης Νοεμβρίου του 2011, ελάχιστοι άνθρωποι τιμούσαν με την παρουσία τους τον λόφο των Μουσών. Η μικρή ανοδική διαδρομή, αφήνοντας πίσω τον πεζόδρομο του Διονυσίου Αρεοπαγίτου και την κακομοιριά ορισμένων στοιχείων του (βλέπε σχετικά εδώ), προς την κορυφή του λόφου συνοδευόταν από μια ασυνήθιστη "ηρεμία". Οι ήχοι της πόλης ακούγονταν ολοένα και πιο μακρυά ανεβαίνοντας προς το Μνημείο του Φιλοπάππου και τις εντυπώσεις κερδίζει η "έντονη παρουσία" της φύσης που "αγκαλιάζει" το πετρώδες ύψωμα.

Στο τέλος, το πλακόστρωτο μονοπάτι οδηγεί στο Μνημείο του Φιλοπάππου. Μια διαδρομή που σίγουρα αξίζει κανείς να περπατήσει ξανά και ξανά.

Η ΠΑΝΟΡΑΜΙΚΗ ΘΕΑ

Πέραν του μνημείου βέβαια, η θέα που προσφέρει ο λόφος των Μουσών είναι άκρως εντυπωσιακή.

Από την μια πλευρά δεσπόζει ο απέναντι λόφος της Ακρόπολης των Αθηνών με το αρχαίο θέατρο του Διονύσου στους πρόποδες του:

Στην κορυφή ο μεγαλοπρεπής Παρθενώνας:

Στρέφω τον τηλεφακό στα Προπύλαια:

Στο βάθος ο λόφος του Λυκαβηττού, το απόλυτο - κατά την άποψή μου - viewing point της πρωτεύουσας:

Με μια ελαφρά στροφή του κεφαλιού, "αιχμαλωτίζω" το Νέο Μουσείο της Ακρόπολης, "παραφωνία" μέσα στην αστική δόμηση της περιοχής (βλέπε φωτογραφία εδώ).

Γυρνώντας την πλάτη στην παλαιά Αθήνα, στο βάθος το μεγαλύτερο λιμάνι της χώρας, ο Πειραιάς:

Με μια γρήγορη ματιά, ξεχωρίζουν αμέσως ο εγκαταλειμμένος Πύργος - Ουρανοξύστης στο λιμάνι του Πειραιά, στο γήπεδο "Γεώργιος Καραϊσκάκης" και το Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας, αμφότερα στην περιοχή του Νέου Φαλήρου, καθώς και το ύψωμα της Καστέλλας.

Εστιάζοντας προς τον Πύργο - Ουρανοξύστη, διακρίνουμε και το παλαιό σιλό του κεντρικού λιμένα Πειραιά καθώς και πλήθος πλοίων που βρίσκονται εκτός του λιμανιού.

Απομονώνω στον τηλεφακό ένα "κάδρο", κάπου προς το Μοσχάτο - Τζιτζιφιές. Άναρχη δόμηση, μια ζούγκλα από τσιμεντένια κουτάκια, κεραίες και ηλιακούς θερμοσίφωνες. Δείτε και μόνοι σας εδώ.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Από τον κατηφορικό δρόμο της επιστροφής, κρατάω μια εικόνα, ο Παρθενώνας, το "λίκνο του πολιτισμού", αιώνιο σύμβολο της Αθήνας, γενέτειρας του "δημοκρατικού πολιτεύματος" ξεπροβάλλει ανάμεσα στα ελαιόδενδρα:

Πόσο ειρωνικό φαντάζει να ομιλούμε για δημοκρατικό πολίτευμα, σήμερα, εν έτει 2012, στην Ελλάδα...

Δείτε 12 φωτογραφίες από το μνημείο του Φιλοπάππου, σε υψηλή ανάλυση, σε ένα αυτοματοποιημένο slide show λίγων δευτερολέπτων πατώντας εδώ.

Πηγές:

Φωτογραφίες:

Όλες οι φωτογραφίες, HDR και μη, που χρησιμοποιήθηκαν σε αυτό το κείμενο αποτελούν πνευματική ιδιοκτησία του γράφοντος και απαγορεύεται ρητά η χρήση, προβολή ή/και αναδημοσίευσή τους σε οποιοδήποτε μέσο.

ΠΡΟΣ ΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΣΥΜΜΟΡΦΩΣΗ

2012-02-04T14:53:00.001+02:00

Επανέρχομαι εν τάχει στο γνωστό θέμα της παράνομης χρήσης άνευ αδείας ή αναφοράς πηγής φωτογραφιών για να προσπαθήσω να "παραδειγματίσω" μερικούς αμετανόητους λάτρεις του clopyright με ένα απλό παράδειγμα:

Το blogspot της Αγίας Τριάδας Πειραιώς (αγνοώ αν είναι επίσημο ή όχι) χρησιμοποιούσε την φωτογραφία που όλοι βλέπουμε, "κροπαρισμένη", δηλαδή χωρίς να φαίνεται το πλαίσιο με τα στοιχεία μου στην αρχική σελίδα του ιστολογίου τους.

Αφού τους απέστειλα σχετικό μήνυμα στο οποίο ακόμη δεν έχουν απαντήσει, ακολούθησε η αναφορά στην πλατφόρμα της Google (Blogger), η οποία είναι σοβαρό "μαγαζί-γωνία" και μη ελληνικό, με σεβασμό σε θέματα copyright infringement και εντός 2-3 ημερών συνήθως φροντίζει για το "συμμάζεμα" των θρασύδειλων κλεφτοκοτάδων. Σας πάει καλύτερα τώρα το "μαύρο θαυμαστικό"...

Οι δε "Αγανακτισμένοι του Πειραιά", χθες μόλις, το κατάλαβαν "με τη μια" μετά από σχετικό μήνυμα που τους απέστειλα και με έβγαλαν από τον κόπο της "καταγγελίας" αφαιρώντας την σχετική φωτογραφία της παραλίας του Παρασκευά (Βοτσαλάκια) από τη σχετική ανάρτησή τους. Στο δε tromaktiko έχει παραμείνει η αναδημοσίευση μετά της σχετικής φωτογραφίας από όπου και το παρακάτω screenshot:

Όπως βλέπουμε λοιπόν, όταν πίπτει ράβδος, σφίγγουν οι κώλοι και ακόμη και τα "ελληνικά" ζώα μπαίνουν στο μαντρί.

ΣΤΟΥ ΚΥΡ-ΒΑΣΙΛΗ ΤΟ ΜΠΑΚΑΛΙΚΟ

2012-02-04T13:17:00.000+02:00

Έχει πάρει φόρα ο κυρ-Βασίλης, ο οποίος αυτό-αναγορεύει τον εαυτό του ως τον καλύτερο "μπακάλη" της πόλης από την εποχή του Αριστείδη (όχι "του Δίκαιου" αλλά "του Επταετίας") και ξεπουλάει "όσο όσο" ότι μπορεί: παραλίες (Βοτσαλάκια και Φρεαττύδα), το Bowling Center στην κορυφή του λόφου Καστέλλας, δημόσιους χώρους αθλοπαιδιάς (βλέπε εδώ σχετικά με το γήπεδο καλαθοσφαίρισης πλαζ Φρεαττύδας), όλα έχουν μια τιμή και παραχωρούνται (sic) προς εκμετάλλευση σε ιδιώτες.

Ήταν να μη γίνει η αρχή με την Mercedes του Δηλαβέρη για τον κυρ-Βασίλη.
Εδώ παρακάτω τον βλέπουμε σε πρόσφατη φωτογραφία, στο μπακάλικό του, την ώρα που διαφημίζει την "πραμάτεια" του:

Στα ίδια πλαίσια "παραχώρησης", τα περασμένα Χριστούγεννα (2011) κάποιες "εορταστικές" εκδηλώσεις στην κεντρικότερη πλατείας της πόλης δεν κόστισαν ούτε ένα ευρώ. Σαφέστατα, αυτή είναι η μια όψη του νομίσματος. Η άλλη όψη είναι πόσα χρήματα "τσέπωσαν" οι επιχειρηματίες που έστησαν το λούνα-παρκ στην πλατεία Κοραή και το παγοδρόμιο έναντι του Αγίου Κωνσταντίνου και τι "καρπώθηκε" το "Μπακάλικο" από την παραχώρηση του πλέον εμπορικού σημείου της πόλης;

Να αναφερθούμε στα ενοίκια των κτιρίων που στεγάζουν υπηρεσίες του "Μπακάλικου";
Να αναφερθούμε στις ανύπαρκτες επιχειρήσεις προβολής του "Μπακαλικού" και στο Channel One;
Να αναφερθούμε στην "καθαρή πόλη" των 60 ημερών που ξανά-βρώμισε επειδή έληξαν κάποιες συμβάσεις αλλά θα ξανά-καθαρίσει ώστε να γίνει η καθαρότερη πόλη του γαλαξία;
Να αναφερθούμε στις αναθέσεις έργων σε ημέτερους και στα ποσά των προϋπολογισμών για λουλουδάκια, κηποτεχνίες και κλάδεμα δέντρων;

Από αυτό εδώ το ιστολόγιο τα "έχωνα" στον ανύπαρκτο παλαιότερο μπακάλη κυρ-Παναγιώτη, με τους ρομπο-φοίνικες και τις πανάκριβες κουρτίνες του πρώην "Μπακάλικου" της οδού Κανθάρου / Ηρώων Πολυτεχνείου το οποίο σήμερα παραμένει κλειστό. Προτείνω στον κυρ-Βασίλη να το "πασάρει" σε ιδιώτη και αυτό, αφού μπορεί να γίνει ένα πολύ όμορφο bar-restaurant και μάλιστα δε χρήζει ανακαίνισης και κουρτινών αφού έχει αφήσει καλή "κάβα" ο κυρ-Παναγιώτης!

Θα ήθελα μονάχα να υπενθυμίσω στον κυρ-Βασίλη ότι πρέπει γρήγορα μετά την "ενοχλητική" ΧΡΩΠΕΙ που την έχουν τάξει στον κυρ-Θοδωρή που είναι η "χαρά του γκιώνη", να "ξεπουλήσει" γρήγορα και τα οικόπεδα Ρετσίνα, το οικόπεδο Ζαχαρίου στην ακτή Δηλαβέρη, το πάρκο του Δηλαβέρη και βέβαια το μεγάλο στοίχημα θα είναι η εκμετάλλευση του Δημοτικού Θεάτρου της πόλης το οποίο σίγουρα μπορεί να φιλοξενήσει events του Circo Medrano όταν με το καλό αποπερατωθούν οι διαχρονικές εργασίες και γίνουν τα πολυπόθητα εγκαίνια.

Να τονίσουμε πως τον τελευταίο καιρό, ο κυρ-Βασίλης και οι υπάλληλοι του "μπακάλικού" του, αντιστέκονται σθεναρά στις μεγάλες αλυσίδες super-market του λιμανιού, οι οποίες προσπαθούν να εισάγουν το ξενόφερτο μεταφορικό έθιμο της "μονής ράγας" στο κεντρικό λιμάνι του Πειραιά χωρίς προφανές κέρδος για το "μπακάλικο" του κυρ-Βασίλη.

Εμείς θα τον ενθυμούμαστε πάντοτε τον κυρ-Βασίλη και θα τον μακαρίζουμε ως τον μέγα εμπνευστή της τρομερής παιδικής χαράς της οδού Τζαβέλλα και για το παρκάκι έναντι του Αγίου Κωνσταντίνου. Έργα σημασίας που έδωσαν πνοή στην πόλη του Πειραιά.

Ας ευχηθούμε όλοι κάποια στιγμή τα Μανιάτικα και η Αγιά Σοφιά να γίνουν αυτόνομο "Μπακάλικο", ώστε να επιλέγουν μόνοι τους τον δικό τους "μπακάλη", μπας και δούμε στο Πόρτο-Δράκο "μπακάλη" από τον τόπο μας.

Σημείωση: Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και γεγονότα της πραγματικότητας είναι εντελώς μη συμπτωματική.

ΚΙΑΖΙΜ (ΝΤΙΠΙ) & ΧΛΕΜΠ-ΟΝΙΑΡΗΣ

2012-02-01T00:15:00.000+02:00

Οι μεταγραφές της "τελευταίας στιγμής" του Ολυμπιακού μέσα από το μυαλό του πολύπειρου Έλληνα τεχνικού, Νίκου Αλέφαντου.

ΠΑΡΑΞΕΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ

2012-01-31T09:39:00.001+02:00

Από τις περιπτώσεις εκείνες που πέραν της μουσικής και των στίχων, με εκφράζει τόσο ο τίτλος του τραγουδιού, όσο και το όνομα του συγκροτήματος αλλά και η ονομασία του album.

La Fuga (Η Φυγή) λοιπόν, ένα ροκ συγκρότημα από τον βορρά της Ισπανίας (Cantabria), το οποίο έχω ξαναπαρουσιάσει μέσα από το ιστολόγιό μου (βλέπε σχετικό post εδώ), τραγουδάει για έναν "Περίεργο Κόσμο" (Un Mundo Raro) μέσα από το album "Asuntos Pendientes", ήτοι "Εκκρεμείς Υποθέσεις".

Η θάλασσα είναι μαύρη πια όπως το βερνίκι των παπουτσιών σου,

μαύρα είναι τα ψέματά σου, ξέρεις για τι πράγμα μιλάω.

Σήμερα έχασε τον πόλεμο το λουλούδι με αντίπαλο την άσφαλτο,

από που μπορώ να διαφύγω από αυτόν τον παράξενο κόσμο;

Έχω συνηθίσει να τρώω ακούγοντας πυροβολισμούς,

κακές ειδήσεις, ένα καλό τηλε-δελτίο,

Άνθρωποι εναντίον ανθρώπων, τι εύκολο που είναι να χυθεί αίμα,

από που μπορώ να διαφύγω από αυτόν τον παράξενο κόσμο;

Από τους δρόμους της χαράς δεν περνά κανείς, κανείς κοιτά.

Ακούω στο ραδιόφωνο εκατό χιλιάδες τραγούδια και όλα μοιάζουν ίδια

Ποιος θα μου φτιάξει τη μέρα;

Θα ζήσω μακριά από την άσφαλτο, μακριά από το δέρμα σου.

Ευτυχώς τα όνειρα παραμένουν δωρεάν.

Αυτή τη φορά έκανα τη βαλίτσα για να μη γυρίσω.

Θα ανέβω στα βουνά, θα με δεις στο πιο ψηλό, και εκεί θα μείνω.

Τα βλέπεις στην τηλεόραση, "σκοτώνονται" οι σημαίες,

καμία δεν μου αρέσει, όλες είναι απαίσιες,

κερδίζουν πάντοτε οι ίδιοι, αυτοί που γεμίζουν τις τσέπες.

Όλος αυτός ο θόρυβος δεν καταλαβαίνει γιατί εγώ τραγουδώ.

Από τους δρόμους της χαράς δεν περνά κανείς, κανείς κοιτά.

Ακούω στο ραδιόφωνο εκατό χιλιάδες τραγούδια και όλα μοιάζουν ίδια

Ποιος θα μου φτιάξει τη μέρα;

Θα ζήσω μακριά από την άσφαλτο, μακριά από το δέρμα σου.

Ευτυχώς τα όνειρα παραμένουν δωρεάν.

Αυτή τη φορά έκανα τη βαλίτσα για να μη γυρίσω.

Θα ανέβω στα βουνά, θα με δεις στο πιο ψηλό, και εκεί θα μείνω.

Θα ζήσω μακριά από την άσφαλτο, μακριά από το δέρμα σου.

Ευτυχώς τα όνειρα παραμένουν δωρεάν.

Αυτή τη φορά έκανα τη βαλίτσα για να μη γυρίσω.

Αποφώνηση:

Όταν κάνεις κάτι επειδή σε γεμίζει, για μη εμπορικούς σκοπούς, "τρέφεσαι" από τη χαρά της δημιουργίας και εν μέρει από τη χαρά της αναγνώρισης. Δε θα ήθελα να επεκταθώ ή να παραθέσω σχόλια, παρατηρήσεις, μηνύματα κ.α. που έχουν να κάνουν με τα κείμενά μου ή τις φωτογραφίες μου. Δεν έχω ανάγκη να αποδείξω τίποτε και σε κανέναν. Ότι γράφω, ότι φωτογραφίζω, αρέσει κατ'αρχήν σε εμένα τον ίδιο και γεμίζει δημιουργικά τον δικό μου χρόνο. Το ότι αρέσει και σε άλλους, απλά με χαροποιεί διότι σημαίνει πως "μοιράζομαι" ίδιες ή παρόμοιες σκέψεις, απόψεις, προβληματισμούς και με άλλους συνανθρώπους μας.

Όταν ξεκίνησα με αυτό το blog, το 2009 και καταπιάστηκα σε μεγάλο βαθμό με μερικά θέματα που συνέδεαν τις σκέψεις μου με την Ελλάδα ή/και με την πόλη του Πειραιά, θυμάμαι πως "παρακολουθούσαν" τις αναρτήσεις μου άνθρωποι μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού και αυτό με ικανοποιούσε. Σήμερα το blog μου "χτυπάει" σταθερά 300-400 θεάσεις ημερησίως, παρόλο που δεν "ποστάρω" καθημερινά. Άρθρα - μικρές έρευνες όπως λ.χ. για την Γούβα του Βάβουλα, για το Μνήμα του Γάλλου, για τους Πύργους του Πειραιά, για το Ναυτικό Νοσοκομείο Πειραιά (ΝΝΠ) κλπ αλλά και άλλα κείμενα ή/και "προσωπικές" αναρτήσεις διαβάζονται καθημερινά, αναδημοσιεύονται σε άλλα blogs, ιστοσελίδες, forums κλπ. Οι νέοι followers αυξάνουν και πληθαίνουν, αργά και σταθερά.

Όλα βαίνουν λοιπόν καλώς θα σπεύσει κάποιος να συμπεράνει. Κι όμως, ΟΧΙ.

Διότι όταν κάτι που κάνεις επειδή σε "γεμίζει", παύει να σε "γεμίζει" και να σε "ικανοποιεί", αναγκάζεσαι να το σταματήσεις. Τον τελευταίο καιρό, για πολλοστή φορά, γίνομαι αντικείμενο αντιγραφής και παράνομης εκμετάλλευσης. Εμφανέστατα η έλλειψη πρωτοτυπίας και αυθεντικότητας αποτελεί τροχοπέδη για πολλούς ανθρώπους που επιθυμούν την ανάδειξή τους μέσω του διαδικτύου, του blogging, των social media κλπ. Θυμίζω πως μόλις πέρυσι το Σεπτέμβρη "αναγκαζόμουν" να θίξω για άλλη μια φορά αυτό το θέμα (βλέπε σχετικό post εδώ).

Το project "Πειραιάς: Τότε και Σήμερα" παραδείγματος χάρη, είναι αυθεντικό και πρωτότυπο. Η αντιγραφή δεν είναι κολακεία, ούτε έπαινος, το δηλώνω δημοσίως ως απάντηση σε αυτούς που πιστεύουν κάτι τέτοιο. Η αντιγραφή αποτελεί έναν από τους χείριστους τρόπους εκδήλωσης μιας τεράστιας έλλειψης σεβασμού. Κουράστηκα να βλέπω τις φωτογραφίες μου δημοσιευμένες άνευ αδείας. Κουράστηκα να βλέπω κείμενα ή φωτογραφίες δημοσιευμένες σε περιοδικά και ΜΜΕ άνευ αναφοράς πηγής προέλευσης, το οποίο είναι το λιγότερο που θα μπορούσαν να κάνουν. Κουράστηκα να φωτογραφίζω την πόλη του Πειραιά και βασιζόμενοι στις δικές μου λήψεις, κάποιοι άλλοι να προσπαθούν να αναπαράγουν ίδια αποτελέσματα.

Τι να πρωτοθυμηθώ από τα πρόσφατα κρούσματα, δίχως να χρειαστεί να ανατρέξω στο παρελθόν; Μήπως το περιοδικό του Ναυτικού Μουσείου Πειραιά "Περίπλους";

Φωτογραφία από το Αρχείο του κ. Δ.Μπούκη

Τι να την κάνω την "ειλικρινή συγγνώμη για την αθέλητη παρατυπία";
Ούτε εγώ είμαι "επαγγελματίας δημοσιογράφος", αλλά σε κάθε κείμενό μου, όπου και όποτε δημοσιεύω φωτογραφία που ΔΕΝ μου ανήκει, αναφέρω έστω την πηγή προέλευσης.
Εδώ η φωτογραφία όπως εκτίθεται στη φωτογραφική μου σελίδα στο Flickr.com

Επικοινωνία με το περιοδικό "Περίπλους Ναυτικής Ιστορίας"

Τις προάλλες σε υποκατηγορία forum της γνωστής ιστοσελίδας skyscrapercity.com εμφανίστηκε "αλλοιωμένη" νυχτερινή λήψη της πλατείας Οδησσού (με ημερομηνία λήψης μόλις στις 13.01.2012!!!!) την οποία ούτε εγώ, ως νόμιμος κάτοχος, έχω ακόμη προλάβει να "ποστάρω" στο ιστολόγιο μου. Μας πρόλαβε άλλος. Η δε φωτογραφία είχε ήδη αναδημοσιευτεί σε τουλάχιστον άλλες δυο πηγές, οι οποίες είχαν λάβει και "σχετική άδεια" από τον άνευ αδείας χρήστη της φωτογραφίας. Το "γελοίον του πράγματος" σε αποθεωτική μορφή.

Όπως πάντα βέβαια, είχα δίκιο για τις διαμαρτυρίες μου, "αλλά ο τόνος μου έπρεπε να είναι πιο όμορφος και πολιτισμένος"...
Μάλιστα...

Επικοινωνία με κ. Alexandri μέσω Pireorama

Τελευταίο κρούσμα, το blog του Μητροπολιτικού Ναού Αγίας Τριάδας Πειραιώς.
Θαυμάστε φωτογραφία, εξόχως crop-αρισμένη με καμία αναφορά στη πηγή.
Report στη Google και ... ο θεός βοηθός.
Εδώ η φωτογραφία όπως εκτίθεται στη φωτογραφική μου σελίδα στο Flickr.com

Και αυτές είναι μερικές μονάχα από τις περιπτώσεις παράνομης χρήσης - αναδημοσίευσης φωτογραφιών. Σίγουρα υπάρχουν άλλες τόσες που δεν έχουν υποπέσει στην αντίληψή μου. Ευτυχώς δε, κάποιοι άνθρωποι νιώθουν τουλάχιστον την "υποχρέωση" να πουν μια "συγγνώμη", κι ας μην την "αισθάνονται". Άλλοι δεν απαντούν ποτέ, απαξιούν. "Σιγά τις φωτογραφίες στην τελική", κάποτε μου έγραψαν. Ε, αφού είναι "σιγά τις φωτογραφίες" ρε μαλάκα, βγάλε δικές σου ή τέλος πάντων μην χρησιμοποιείς δικές μου! Πάντως, υποθέτω πως τόσο εγώ προσωπικά που ΠΑΝΤΟΤΕ αναφέρομαι σε πνευματικά δικαιώματα και δημιουργούς όσο και όλοι όσοι κατά καιρούς μου έχουν ζητήσει άδεια - την οποία ΠΑΝΤΟΤΕ έχω δώσει - πρέπει μάλλον να αισθανόμαστε κορόιδα που ενεργούμε με τέτοιους τρόπους. Εδώ είναι ΕΛΛΑΝΤΑ.

Πρόσφατα κατάργησα φωτογραφική-ιστορική σελίδα για τον Πειραιά που διατηρούσα σε γνωστό μέσο κοινωνικής δικτύωσης για δυο λόγους: α. Καταρχήν το μορφωτικό/παιδευτικό επίπεδο και η κουλτούρα του κοινού στο οποίο "στόχευα", δεν προσέφερε τα αναμενόμενα αποτελέσματα όσον αφορά τη δημοτικότητα της σελίδας και β. Όλα σχεδόν τα προβαλλόμενα θέματα τύγχαναν μετέπειτα παραποίησης και αντιγραφής από συγκεκριμένη σελίδα στο ίδιο κοινωνικό μέσο, της οποίας ο νεαρός ανορθόγραφος admin αγνοεί τους κανόνες του copyright, της πνευματικής ιδιοκτησίας αλλά και της πρωτοτυπίας/αυθεντικότητας/φαντασίας. Ο ίδιος άνθρωπος διατηρεί ένα "κατ'ευφημισμόν" blog αντιγραφής-επικόλλησης ειδήσεων που αφορούν την πόλη του Πειραιά (θυμίζω εδώ εκ νέου τι εννοούμε με τον όρο blogging στους απανταχού copy-pasters). Όλα τα παραπάνω δε, "βαπτίζονται" από τον εν λόγω "πιτσιρίκο" ως "θεμιτά" υπό τη σκέπη της "αγάπης για την πόλη του Πειραιά".

Ευτυχώς, για κάθε 10-15 τέτοιες αισχρές και προκλητικές περιπτώσεις, υπάρχουν και 1-2 θετικές, πρωτότυπες και αξιόλογες. Για ευνόητους λόγους δε θα ονοματίσω - αν και μπορώ - τις "ένθεν και ένθεν" περιπτώσεις. Άλλωστε όποιος έχει μάτια, βλέπει. Οι υπόλοιποι, ψαράκι Τρίτη-Πέμπτη Σάββατο.

Δε γνωρίζω πότε θα ασχοληθώ ξανά με τη θεματολογία που μου αρέσει και με τον Πειραιά.
Ίσως σε λίγες ημέρες, ίσως σε μερικές εβδομάδες, ίσως και ποτέ.
Η γνώση και η ποιότητα εμφανέστατα δεν είναι για όλους, παρά μόνο για τους ολίγους.

Υπάρχουν τουλάχιστον 7 νέα θέματα - σε μορφή draft - στην πλατφόρμα του blogger, τα οποία θέλω πολύ να τα ολοκληρώσω, αλλά επί του παρόντος αδυνατώ.

Νιώθω την υποχρέωση να κάνω αυτή την εξομολόγηση-αποφώνηση για όλους/ες όσοι, εδώ και αρκετούς μήνες έχουν στηρίξει την προσπάθειά μου και τους αρέσει το blog μου ή/και οι φωτογραφίες μου.

Σαφέστατα δεν υπάρχει δικαιοσύνη, ειδικά σε τούτο τον τόπο που πλειοψηφούν οι απαίδευτοι και οι ανήθικοι. Αυτοί θα υφίστανται πάντοτε, όπως και οι "αντιγραφείς" και οι γελοίοι "υποστηρικτές" τους.

Υπάρχουν όμως σταγόνες, πολλές και μικρές, οι οποίες "ξεχειλίζουν" τα ποτήρια.

Στο επανιδείν

MLP

ΥΓ> Ειδικότερα δε, για όσους/ες ψελλίσουν ή σκεφτούν "στο καλό λοιπόν και να μας γράφεις", να ξέρουν ότι πράγματι τους "γράφω", στα άδυτα των αχαμνών μου...

ΖΩΗ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΗ ΣΚΟΥΡΙΑ

2012-01-24T01:50:00.000+02:00

Δε μπορεί, θα υπάρχει, κάπου, ίσως όχι σε τούτα τα χώματα,

ζωή ανάμεσα στη σκουριά...

Δε μπορεί, θα υπάρχει, κάπου, μάλλον όχι σε τούτα τα χώματα,

μια υποτυπώδης δικαιοσύνη...

Δε μπορεί, θα υπάρχει, κάπου, λογικά όχι σε τούτα τα χώματα,

μια πλειοψηφία και όχι μειοψηφία λαού με αξίες και ιδανικά...

Δε μπορεί, θα υπάρχει, κάπου, σε κάποια άλλα χώματα,

ζωή ανάμεσα στη σκουριά...

It takes [much more than] an ocean of trust,

in the kingdom of rust [named Greece]

ERNESTO VALVERDE - EIKONOΓΡΑΦΗΜΕΝΟ

2012-01-22T19:49:00.000+02:00

Τα είχα πει προ καιρού, φώναζε και ο Ibagaza, να βάλει τον... Αντωνίου αλλά τίποτε...

Σήμερα που το "πρωταθληματάκι" κατά μεγάλο ποσοστό "δωρίστηκε", επιχειρούμε να μπούμε στο μυαλό του μεγάλου επόμενου προπονητή της Barcelona, Ernesto Valverde.

Και μην ξεχνιόμαστε... Η γραφικότητα είναι πάντοτε στο αίμα του γνήσιου γαύρου

ΟΔΟΣ ΔΑΒΑΚΗ-ΠΙΝΔΟΥ

2012-01-21T22:04:00.003+02:00

Το νέο Φάληρο αποτελεί μια συνοικία του Πειραιά, αν και υπήρξε αυτόνομος Δήμος για πολλά χρόνια και μέχρι το έτος 1968 οπότε και αποφασίστηκε - επί επταετίας - η εκ νέου "προσάρτησή" του στο Δήμο Πειραιά. Σε κάποιες "γωνιές" του νέου Φαλήρου μπορεί κανείς να "αφουγκραστεί" το ένδοξο παρελθόν της περιοχής.

Από την λουτρόπολη με την παραλία και τα μεγαλοπρεπή ξενοδοχεία που αποτελούσαν κάποτε δημοφιλή προορισμό για τουρίστες και παραθεριστές τόσο από την Ελλάδα όσο και από το εξωτερικό, δεν έχει απομείνει πλέον τίποτε απολύτως. Στους εσωτερικούς δρόμους όμως του νέου Φαλήρου, συναντά κανείς αρκετά κτίρια με ιδιαίτερη αρχιτεκτονική και ιστορική σημασία, παλαιότερες επαύλεις ή και νεώτερες μονοκατοικίες, με μικρούς κήπους και φοινικόδεντρα, μια δόση "διαφορετικότητας" ανάμεσα στις πολυόροφες σύγχρονες πολυκατοικίες.

Η οδός Δαβάκη-Πίνδου στην περιοχή του Νέου Φαλήρου συντρέχει με τις γραμμές του Ηλεκτρικού Σιδηρόδρομου Αθηνών-Πειραιώς (ΗΣΑΠ). Ξεκινά από το ύψος της σοκολατοποιίας ΙΟΝ και αφού "περάσει" κάτω από την γέφυρα Λάμπρου Βεΐκου, έμπροσθεν του νέου γηπέδου "Γεώργιος Καραϊσκάκης" και του ανακαινισμένου σταθμού του ΗΣΑΠ νέου Φαλήρου, "καταλήγει" ακριβώς μπροστά στο παλαιό εργοστάσιο κλωστοϋφαντουργίας Γαβριήλ (βλέπε ξεχωριστό post-αφιέρωμα εδώ). Η οδός Κατσουλάκου αποτελεί τη φυσική "προέκταση" της οδού Δαβάκη-Πίνδου από εκείνο το σημείο και μετά.

Ο Κωνσταντίνος Δαβάκης (1897-1943), με καταγωγή από το Οίτυλο της Μάνης, σπούδασε στη Σχολή Ευελπίδων και αργότερα στην Ανωτάτη Σχολή Πολέμου των Αθηνών και στη Γαλλική Σχολή Αρμάτων στο Παρίσι. Έλαβε μέρος τόσο στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο (Μακεδονικό Μέτωπο) όσο και στη Μικρασιατική Εκστρατεία. Στην αρχή του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και παρά τα προβλήματα υγείας, ανακλήθηκε στην ενεργό υπηρεσία και τοποθετήθηκε αρχικά διοικητής του 51ου Συντάγματος Πεζικού και μετέπειτα Διοικητής του Μικτού Αποσπάσματος Πίνδου. Κατά τις πρώτες ημέρες του Ελληνοϊταλικού Πολέμου του 1940-1941 αντιμετώπισε με επιτυχία τις πρώτες ιταλικές επιθέσεις της Μεραρχίας των Αλπινιστών "Julia" ενώ σε μια από τις επιχειρήσεις τραυματίστηκε σοβαρά στο στήθος. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής συνελήφθη από τους Ιταλούς μαζί με άλλους Έλληνες αξιωματικούς ως πιθανός ύποπτος αντιστασιακής δράσης και βρήκε τραγικό τέλος αφού πνίγηκε κατά τη μεταφορά του στην Ιταλία ως αιχμάλωτος, καθώς το πλοίο Città di Genova (βλέπε επόμενη φώτο) στο οποίο τον επιβίβασαν, τορπιλίστηκε τον Ιανουάριο του 1943 ενώ έπλεε στην Αδριατική Θάλασσα. Το πτώμα του Δαβάκη περισυνελέγη, αναγνωρίστηκε και τάφηκε στον Αυλώνα ενώ μεταπολεμικά τα οστά του διακομίστηκαν και ενταφιάστηκαν στην Αθήνα.

ΤΟ ΠΛΟΙΟ CITTA DI GENOVA (Πηγή http://www.naviearmatori.net)

Η οδός Δαβάκη-Πίνδου λοιπόν, φέρει το επώνυμο του Κωνσταντίνου Δαβάκη συνδεδεμένο με το δικό του πεδίο δόξας, την οροσειρά της Πίνδου, τοποθεσία όπου ουσιαστικά υποχρέωσε τις δυνάμεις του Άξονα στην πρώτη τους ήττα, γεγονός που είχε ιδιαίτερο αντίκτυπο και σημασία για την τελική έκβαση του πολέμου. Πέραν του Πειραιά, το επώνυμο του Δαβάκη έχει δοθεί τιμητικά σε πολλές οδούς και πλατείες της Αττικής (λ.χ. πλατεία Δαβάκη στην Καλλιθέα) αλλά και στην Ήπειρο και την Μάνη.

Στον αριθμό "23" της προαναφερόμενης οδού, συναντάμε τον πρώτο σημερινό "φωτογραφικό σταθμό" μας.

Ένα αξιόλογο παραδοσιακό κτίριο, με νεοκλασικά στοιχεία, στέκεται εγκαταλειμμένο με έκδηλα τα σημάδια του χρόνου. Το στηθαίο του εμφανίζει μικρές κολώνες ενώ η πρόσοψή του, μια φορά κι έναν καιρό, διέθετε ανάγλυφα διακοσμητικά στοιχεία συμμετρικά διατεταγμένα.

Πίσω από την μισογκρεμισμένη σιδερένια καγκελόπορτα που οδηγεί στην βρώμικη και ρημαγμένη αυλή, ένα εγκαταλειμμένο και λεηλατημένο παλαιό αυτοκίνητο αναπολεί την εποχή που ο ιδιοκτήτης του το στάθμευε καλογυαλισμένο στο ίδιο σημείο.

Την ώρα που φωτογράφιζα το εγκαταλειμμένο νεοκλασικό, έφερα στο νου μου ένα παρόμοιο ιδιότυπο παραδοσιακό κτίσμα, δυο-τρία στενά παρακάτω, επί της οδού Σμολένσκυ 4 το οποίο είχε αποτελέσει έναυσμα, με μια και μοναδική του φωτογραφία, για να γράψω - τότε - ένα post με τίτλο "Φαντάσματα".

Μια τελευταία λεπτομέρεια, η σπασμένη διακοσμητική κεραμική γλάστρα επί της κεντρικής εισόδου.

Δείτε όλες τις φωτογραφίες του εγκαταλειμμένου κτιρίου (σε ένα αυτοματοποιημένο slide show λίγων δευτερολέπτων) εδώ.

Ο δεύτερος σημερινός "φωτογραφικός σταθμός" εκπέμπει μια σαφώς πιο ευχάριστη νότα. Ακριβώς δίπλα στο κτίριο που παρουσιάσαμε προηγουμένως, στον αριθμό "21" της οδού Δαβάκη-Πίνδου, το Ωδείο του νέου Φαλήρου "φιλοξενείται" σε ένα αξιόλογο παραδοσιακό κτίριο, με έκδηλα χαρακτηριστικά της εποχής του μεσοπολέμου. Η αντίθεση μεταξύ των δυο κτιρίων, εμφανέστατα, τεράστια.

Χαρακτηριστική η τριγωνική στέψη όπως και ο εξώστης.
Αξιοσημείωτες οι ανθισμένες λευκές τριανταφυλλιές και ο καλοδιατηρημένος κήπος.

Δείτε όλες τις φωτογραφίες του αποκαταστημένου κτιρίου (σε ένα αυτοματοποιημένο slide show λίγων δευτερολέπτων) εδώ.

Για το τέλος, μια φωτογραφία των τελών της δεκαετίας του 1970 / αρχών της δεκαετίας του 1980, από το Αρχείο Παραδοσιακών Οικισμών και Διατηρητέων Κτιρίων του ΥΠΕΚΑ (Υπουργείο Περιβάλλοντος και Κλιματικής Αλλαγής), στην οποία εμφανίζονται οι δυο σημερινοί φωτογραφικοί σταθμοί μας. Το μεν κτίριο επί της Δαβάκη-Πίνδου 21 εμφανίζεται προ των εργασιών αποκαταστασής του ενώ το κτίριο επί της Δαβάκη-Πίνδου 23 διατηρούσε ακόμη αρκετά από τα αρχιτεκτονικά χαρακτηριστικά που έχει πλέον απολέσει λόγω της εγκατάλειψης.

Πηγές:

Το συνταχθέν συνοδευτικό κείμενο είναι κατά βάση ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ. Στοιχεία έχουν ληφθεί από τα εξής:
"Οδωνυμικά του Πειραιά", Μάρω Βουγιούκα / Βασίλης Μεγαρίδης, Εκδόσεις Φιλιππότη, 1996
http://www.naviearmatori.net/gallery/viewimage.php?id=114940
http://www.apolytrosis.gr/web/guest/dabakis

Φωτογραφίες:

Όλες οι σύγχρονες HDR φωτογραφίες των 2 κτιρίων ανήκουν στον γράφοντα.
Απαγορεύεται η χρήση ή/και αναδημοσίευση
Οι φωτογραφίες του Κωνσταντίνου Δαβάκη ευρέθηκαν στο διαδίκτυο.
Η φωτογραφία του πλοίου Città di Genova προέρχεται από την ιστοσελίδα http://www.naviearmatori.net
Η τελευταία φωτογραφία των 2 κτιρίων έχει ληφθεί από Αρχείο Παραδοσιακών Οικισμών και Διατηρητέων Κτιρίων του Υπουργείου Περιβάλλοντος και Κλιματικής Αλλαγής (ΥΠΕΚΑ)

ΦΩΤΟ-ΣΚΕΨΕΙΣ

2012-01-18T12:50:00.001+02:00

Σπάνια κυκλοφορώ ως συνοδηγός στους δρόμους του Πειραιά και της Αθήνας, αλλά όσες φορές αυτό συμβαίνει, δράττομαι της ευκαιρίας και κοιτώ γύρω μου τις εικόνες που εναλλάσσονται σαν σκηνές, άλλοτε με μεγαλύτερη και άλλοτε με μικρότερη ταχύτητα, έξω από το παράθυρο του οχήματος στο οποίο επιβαίνω.

Όταν περπατώ στους δρόμους, παρέα με τις φωτογραφικές μου μηχανές, έχω την άνεση χρόνου να σταθώ, να "επεξεργαστώ" στο μυαλό μου τη λήψη που επιθυμώ, να αλλάξω γωνία, να γονατίσω, να ανέβω σε κάποιο ύψωμα ή πεζούλι, να επαναλάβω τη λήψη... Από το παράθυρο ενός αυτοκινήτου η κίνηση οφείλει να είναι ακαριαία, χωρίς μεγάλη σκέψη, ψυχρή... Το ποταπό Samsung Galaxy S δε διαθέτει τους φακούς και τις δυνατότητες των φωτογραφικών μου μηχανών. Άλλωστε επιμένω πως ένα κινητό τηλέφωνο χρησιμοποιείται κυρίως για τη διενέργεια τηλεφωνικών συνδιαλέξεων. Όποιος θέλει να φωτογραφίσει, αγοράζει φωτογραφική μηχανή. Όποιος θέλει να βιντεοσκοπήσει, αγοράζει μια βιντεοκάμερα κ.ο.κ.

Σήμερα λοιπόν, έτυχε να αποθανατίσω τρεις διαφορετικές εικόνες - σκηνές στην πόλη του Πειραιά, οι οποίες ήδη αναρτήθηκαν σε δημοφιλές μέσο κοινωνικής δικτύωσης το οποίο χρησιμοποιώ και οι οποίες μου δημιούργησαν μια σειρά σκέψεων και προβληματισμών τους οποίους θα μοιραστώ μαζί σας.

Η πρώτη εξ'αυτών διέθετε έναν εκ πρώτης όψεως χιουμοριστικό τόνο.

Η κεραία του αυτοκινητιστή ομολογουμένως ξεπερνούσε το ύψος του οχήματος τρεις ή τέσσερις φορές. Κλασική ελληνική υπερβολή σκέφτηκα ακαριαία ενώ υπέθεσα πως εκτός από τηλεπικοινωνιακές υπηρεσίες, η εν λόγω κεραία εκτελεί και χρέη μετεωρολογικού σταθμού.

Πέραν της πλάκας βέβαια, οφείλω να ομολογήσω ότι προχθές χρειάστηκα μετά από καιρό να επιβιβαστώ σε ένα μισθωμένο όχημα - ταξί. Ομολογουμένως η τελευταία μου εμπειρία, στις αρχές Δεκέμβρη του 2011 υπήρξε τραυματική. Ταξιτζής μου ομιλούσε ακατάπαυστα από τον Πειραιά έως και το κέντρο της Αθήνας (στο ύψος του ξενοδοχείου Hiton) για τις προφητείες του γέροντος Παϊσίου, τις επερχόμενες καταστροφές, τους πολέμους, το "χάραγμα" και τον Αντίχριστο. Όλα αυτά βέβαια έλαβαν χώρα πριν τη σύλληψη του Εφραίμ και τα υπόλοιπα σχετικά "καραγκιοζιλίκια". Η προχθεσινή εμπειρία πάντως του αρειμάνιου καπνιστή-ταξιτζή ο οποίος με μετέφερε, μου προσέφερε μια συζήτηση η οποία περιστράφηκε γύρω από την ολοένα αυξανόμενη εγκληματικότητα, τις διαρρήξεις αυτοκινήτων και διαμερισμάτων, τις ληστείες και τις δολοφονίες, τα μέτρα ασφαλείας και προφύλαξης που μπορεί ο καθένας από εμάς να λάβει, τους "αφαλούς" των θωρακισμένων θυρών ασφαλείας και τους διάφορους τύπους κλειδιών που κυκλοφορούν στο εμπόριο ("μαλακία είναι αυτά, ανοίγουν, μου το έχει πει φίλος που δούλευε στον Μπ....νο" μια από τις θεϊκές ατάκες του φίλου ταξιτζή) αλλά επεκτάθηκε και στα νυκτερινά - κυρίως - κρούσματα ληστειών και βίας ενάντια σε οδηγούς ταξί.

Ο ίδιος άνθρωπος μου ανέφερε χαρακτηριστικά περιστατικά από τις δυο εις βάρος του απόπειρες ληστείας και μου επέδειξε και το μαχαίρι (χαντζάρα για την ακρίβεια) που "κουβαλάει" κάθε βράδυ όταν "βγαίνει για το μεροκάματο". Στην ερώτησή μου "αν θα προλάβει να το χρησιμοποιήσει", μου απάντησε αφοπλιστικά: "το έχω εδώ, ανάμεσα στα σκέλια μου... όσες φάω και όσες αρπάξω... αλλά δε θα με ληστέψουν έτσι απλά". Σε επόμενη από μέρους μου ερώτηση περί της χρήσης προστατευτικού safety-glass αλά Αγγλία μεταξύ οδηγού και επιβατών, ο ίδιος άνθρωπος μου ανέφερε πως "συνάδελφός" του που σε νέο όχημα είχε εγκαταστήσει το σχετικό σύστημα, κατά τον πρώτο έλεγχο ΚΤΕΟ "αναγκάστηκε" να το "ξηλώσει" καθώς δεν προβλέπεται η σχετική χρήση από τους ισχύοντες ελληνικούς νόμους και θεωρείται τρόπον τινά "παράνομο".

Βεβαίως δε χρειάζεται καμία μαρτυρία, δική μου ή κανενός ταξιτζή για να διαπιστώσει κανείς πως ζούμε σε μια "ζούγκλα". Μονάχα όσοι ζουν σε κάποια "προστατευόμενη" γυάλα εκτός της υπαρκτής πραγματικότητας δύνανται να εθελοτυφλούν. Μια μικρή και απλή απόδειξη των όσο αναφέρω, είναι και η πληρότητα όλων των σχολών πολεμικών τεχνών, από τις πιο απλές ως τις πιο σύνθετες. Ο απλός μέσος πολίτης γνωρίζει πως πρέπει να μάθει να διαφυλάττει τα συμφέροντά του και τη σωματική του ακεραιότητα με κάθε τρόπο. Η ίδια η αστυνομία, παραδέχεται τη ραγδαία αύξηση της εγκληματικότητας κάθε είδους/τύπου και σιωπηλά συναινεί στην οπλοφορία και οπλοχρησία των πολιτών. Καχυποψία και προκατάληψη κυριεύουν τον απλό πολίτη ο οποίος κατακλύζεται από ένα γενικότερο αίσθημα ανασφάλειας. "Φύλαγε τα ρούχα σου, να'χεις τα μισά".

Λίγα μέτρα παρακάτω, μας πιάνει "φανάρι".

Το κουρείο Μπαμπούλ βρίσκεται κοντά σχετικά στην παλαιά "Γούβα του Βάβουλα" αλλά δε νομίζω ο Ινδοπακιστανός ιδιοκτήτης του να εννοεί τον "Βάβουλα" ως "Μπαμπούλ". Μάλλον κάτι σε Καμπούλ "φέρνει" η ονομασία του κουρείου με την τρίγλωσση ή τετράγλωσση επιγραφή.

Το κούρεμα πάντως εκεί στοιχίζει μόλις πέντε ευρώ.

Πριν από μια δεκαετία και βάλε, κατά τη διάρκεια της πρώτης μου επίσκεψης στο Λονδίνο, μου είχε κάνει τρομερή εντύπωση το γεγονός πως όλα τα συνοικιακά μικρομάγαζα ήταν ινδοπακιστανικά και κινέζικα. Η συζήτηση περί αφομοίωσης των πληθυσμών σε χώρες με νόμους που εφαρμόζονται όπως η Μεγάλη Βρετανία είναι πολύ μεγάλη για να αναλυθεί σε αυτό το post.

Στην Ελλάδα πάντως, η αθρόα και δίχως έλεγχο μετανάστευση αποτελεί έναν από τους λόγους που το "μπαρμπέρικο" του κυρ-Κώστα έκλεισε και "άνοιξε" το κουρείο "Μπαμπούλ".

Σύμφωνα με τους νόμους της "ελεύθερης" αγοράς, ο "Μπαμπούλ", εφόσον είναι καθ'όλα νόμιμος ως πολίτης και ως επιχείρηση έχει δικαίωμα όχι μονάχα να εργαστεί στη χώρα μας αλλά και να γίνει (με τις ευχές μου) ο νέος "Telis Kikeris". Αλλά οφείλουμε όλοι μας, σκεπτόμενοι μέσα σε αυτά τα πλαίσια, να εξετάσουμε και τις γενικότερες συνθήκες που "επηρέασαν" το "κλείσιμο" των εγχώριων μικρομεσαίων επιχειρήσεων και την "άνθηση" αυτού του νέου τύπου επιχειρηματικών δραστηριοτήτων. Διότι δέχομαι ότι ένα κουρείο όπως το υφιστάμενο, καλύπτει μια ανάγκη, ήτοι τον καλλωπισμό - κούρεμα κάποιων μεταναστών και ίσως κάποιων Ελλήνων που αδυνατούν να πληρώσουν τιμές ελληνικού κουρείου - κομμωτηρίου. Αλλά, ας αναλογιστούμε αρχικά το εξής: είναι όλοι οι πελάτες της εν λόγω επιχείρησης νόμιμα στη χώρα;

Μόλις προχθές μου ανέφερε φίλος που "κινείται" επαγγελματικά στην περιοχή των Ινδόφυτων (νέα ονομασία των Οινόφυτων), ότι η "σιωπηρή" συμφωνία των κυβερνώντων με τους μεγαλο-επιχειρηματίες έχει "εκδιώξει" όλο το ελληνικό εργατικό δυναμικό (manpower) από τα εργοστάσια στα οποία απασχολούνται πλέον κατά συντριπτικό ποσοστό μόνο ξένοι (εκ των οποίων μεγάλος αριθμός ΔΕΝ ευρίσκονται νόμιμα στη χώρα), με εξαιρετικά χαμηλούς μισθούς και ανύπαρκτη ασφάλιση. Σκεφτείτε λοιπόν, με απλά οικονομικά κριτήρια, πόση μεγάλη ανωμαλία επιφέρει σε ολόκληρο το κοινωνικο/οικονομικό "κύκλωμα" αυτή η κατάσταση.

Προτρέχω και προλαμβάνω όσους σπεύσουν να με κατηγορήσουν ως ρατσιστή, φασίστα, εθνικιστή ή ξενοφοβικό. Επιθυμώ απλά να εφαρμόζονται οι νόμοι εξίσου για όλους και όλοι γνωρίζουμε και συναινούμε στο γεγονός πως στην Ελλάδα δεν εφαρμόζονται. Βέβαια, η "κατάσταση" αυτή έχει "καλλιεργηθεί" σκοπίμως εδώ και δεκαετίες από τους ίδιους τους Έλληνες. Σε παλαιότερες περιόδους οικονομικής άνθησης και ευμάρειας, η εισαγωγή παράνομου εργατικού δυναμικού αποτελούσε τον ακρογωνιαίο λίθο για το επιδιωκόμενο υπερκέρδος. Τότε, το κοινωνικο-οικονομικό "έγκλημα" που συντελούνταν και οι επιπτώσεις του "φάνταζαν" πολύ μακρινές. Σήμερα, οι επιπτώσεις αυτές είναι εδώ και κτυπούν την πόρτα του καθενός.

Διάβαζα τις προάλλες ένα γελοιοδέστατο σύνθημα που κοσμεί διάφορους τοίχους της πρωτεύουσας: "Οι παππούδες μας πρόσφυγες. Οι γονείς μας μετανάστες. Εμείς ρατσιστές;" αναρωτιέται ο ανιστόρητος αστικός ρήτωρ. Θα ήταν φρόνιμο και σκόπιμο να μελετήσει τις ιδιαίτερες κοινωνικές, ιστορικές και πολιτικές συνθήκες που οδήγησαν λ.χ. στην "προσφυγιά του '22" τους "παππούδες του", στην "μετανάστευση του 50-60" τους "γονείς του" προτού να καταφεύγει στην αναπαραγωγή τέτοιων λαϊκιστικών και πιασάρικων συνθημάτων.

Η επόμενη - συνήθης πλέον στα μάτια μας - εικόνα παρατίθεται ως φυσική επέκταση του μη ξενοφοβικού - επαναλαμβάνω - παραπάνω σχολίου. Πλήθος πεζών (λαθρό)μεταναστών αλλά και Ελλήνων, με τροχήλατους αυτοσχέδιους αποθηκευτικούς χώρους ή/και με τρίκυκλα όπως αυτό της φωτογραφίας "παρελαύνουν" καθημερινά ανάμεσά μας. Ειδικότερα μετά τα μεσάνυχτα, το φαινόμενο γίνεται εντονότερο. Όταν επισκέφθηκα το 2008 την Αργεντινή, σχεδόν δέκα χρόνια μετά το "ξέσπασμα" της κρίσης, θυμάμαι την εντύπωση που μου είχαν κάνει οι "cartoneros" (δηλαδή οι συλλέκτες χαρτονιού) στο Buenos Aires, το πλήθος των αστέγων που κοιμόνταν στις πλατείες και στους υπαίθριους χώρους, η πορνεία στους κεντρικούς δρόμους της πόλης, τα πλήρεις ειδήσεων αστυνομικά δελτία κάθε πρωί στους τηλεοπτικούς δέκτες, οι σειρήνες των περιπολικών και των ασθενοφόρων κάθε βράδυ να διαχέονται ανάμεσα στα πολυώροφα κτίρια-ουρανοξύστες καθώς και οι villas-miseria, δηλαδή οι μικρές άνομες τενεκεδούπολεις που βρίσκονταν στα περίχωρα της αργεντίνικης πρωτεύουσας. Πρόσφατα συγγενικό μου πρόσωπο που κατοικεί στην Αργεντινή μου θύμισε τη διαπίστωσή μου εν έτει 2008. Τότε του είχα πει: "όλα αυτά έρχονται στην Ελλάδα σιγά-σιγά".

Εντούτοις, πράγματι πλέον εν Ελλάδι, οι ντόπιοι "cartoneros" αποτελούν μέρος της θλιβερής πραγματικότητας, οι άστεγοι και οι πένητες έχουν αυξηθεί δραματικά όπως και η εγκληματικότητα - σε μια χώρα που αριθμεί περίπου όσους κατοίκους αριθμεί η πρωτεύουσα της Αργεντινής - και το μόνο που απομένει είναι η δημιουργία της πρώτης τενεκεδούπολης στα περίχωρα των Αθηνών και να δω "εκδιδόμενες" στην Ερμού μέρα-μεσημέρι. Σχετικά με την τελευταία παρατήρηση, θυμάμαι πως κάποτε ο Γεωργίου είχε δηλώσει πως οι "εκδιδόμενες" γυναίκες αποτελούν σπουδαίο οικονομικό δείκτη και βαρόμετρο της ελληνικής οικονομίας. Μόνο τυχαίο δε μπορεί κανείς να θεωρήσει το γεγονός πως λ.χ. στην παραλιακή λεωφόρο Ποσειδώνος, στο ρεύμα προς Πειραιά, από το ύψος της Γλυφάδας μέχρι το Παλαιό Φάληρο σχεδόν καθημερινά υπάρχει "πιάτσα".

Σημεία των καιρών...

ΠΕΙΡΑΙΑΣ - ΤΟΤΕ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ

2012-01-12T15:23:00.000+02:00

Στο σημερινό post της ενότητας "Πειραιάς - Τότε και Σήμερα", η οποία ως πρωτότυπο και αποκλειστικό project αυτού του ιστολογίου αριθμεί πλέον πάνω από 100+ συνθέσεις/αντιπαραβολές παλαιών φωτογραφιών του Πειραιά με νέες/σύγχρονες αντίστοιχες φωτογραφίες, θα παρουσιάσουμε ακόμη πέντε "γωνιές" της πόλης του Πειραιά. \

Οδός Αλκιβιάδου 223 & Φιλελλήνων 36

Η πρώτη σημερινή σύνθεση/αντιπαραβολή σχετίζεται με ένα γωνιακό - εγκαταλειμμένο πλέον - παραδοσιακό κτίριο, στη συμβολή των οδών Αλκιβιάδου και Φιλελλήνων. Το εν λόγω εκλεκτικιστικό νεοκλασικό διέθετε χώρο για κατάστημα/τα στο ισόγειο ενώ φέρει πλήθος ενδιαφερόντων αρχιτεκτονικών στοιχείων (διακόσμηση μπαλκονιών, μπαλούστρα κ.α) . Στην παρακάτω σύνθεση/αντιπαραβολή μπορούμε να διακρίνουμε την κατάσταση του κτιρίου στα τέλη της δεκαετίας του 1970/αρχές δεκαετίας 1980 και σήμερα (2011).

Το Αρχείο Παραδοσιακών Οικισμών και Διατηρητέων Κτιρίων του Υπουργείου Περιβάλλοντος Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής (ΥΠΕΚΑ) περιγράφει το διατηρητέο αυτό κτίσμα ως εξής:

Αξιόλογο παραδοσιακό με εκλεκτικιστικά νεοκλασσικά στοιχεία.
Η όψη του παρουσιάζει χαρακτηριστική συμμετρία με κεντρικό άξονα.
Τα ανοίγματα είναι συμμετρικά διατεταγμένα πλαισιωμένα με γλυπτούς πεσσούς που στέφονται με ανάγλυφο τραβηχτό.
Η οροφή του καλύπτεται με γείσο που κοσμείται με οδοντωτή περιμετρική ταινία.
Τα μπαλκόνια του συμμετρικά διατεταγμένα με μαρμάρινους γλυπτούς κυλίβαντες ολοκληρώνουν τον διάκοσμο της όψης.

Στην ακριβώς απέναντι γωνία, επί του ιδίου πλάνου, μπορούμε να διακρίνουμε και την μετασκευή της μεταπολεμικής πολυώροφης πολυκατοικίας, στην οποία σήμερα στεγάζεται γνωστή ιδιωτική κλινική.

Δείτε όλες τις σύγχρονες φωτογραφίες του κτιρίου επί της οδού Αλκιβιάδου 223 & Φιλελλήνων 36 σε ένα αυτοματοποιημένο slide show λίγων δευτερολέπτων εδώ.

Οδός Φιλελλήνων 38

Η επόμενη σύνθεση/αντιπαραβολή σχετίζεται με το Αρχαιολογικό Μουσείο Πειραιά. Το υπό εξέταση κτίριο - το οποίο βρίσκεται δίπλα στο προαναφερθέν στη πρώτη σύνθεση/αντιπαραβολή κτίριο - αποτέλεσε την αρχική έδρα του Αρχαιολογικού Μουσείου, το οποίο ιδρύθηκε το 1935 και στεγάστηκε σε αυτό το μικρό εκλεκτικιστικής τεχνοτροπίας κτίριο που βρίσκεται στη βόρεια πλευρά του αρχαίου θεάτρου της Ζέας. Από το 1960, τα περισσότερα ευρήματα ανασκαφών που πραγματοποιούνταν στους δήμους του Πειραιά, της Σαλαμίνας, του Μοσχάτου, της Καλλιθέας, αλλά και και παραλιακών δήμων Γλυφάδας, Βούλας και Βάρης συγκεντρώνονταν στο κτίριο της οδού Φιλελλήνων 38. Το 1966 θεμελιώθηκε το νέο Αρχαιολογικό Μουσείο Πειραιά (ως προέκταση του εν λόγω κτιρίου) το οποίο εν τέλει λειτούργησε το 1981. Το αρχικό κτίριο της οδού Φιλελλήνων φέρεται σήμερα να χρησιμοποιείται ως αποθήκη γλυπτών και ευρημάτων.

Κατά το παρελθόν είχαμε αναφερθεί στο νέο Αρχαιολογικό Μουσείο Πειραιά σε ξεχωριστό post του ιστολογίου μας. Κατά τη φωτογράφηση του παλαιού κτιρίου του Αρχαιολογικού Μουσείου (11/2011), η εγκατάλειψη του χώρου ήταν εμφανής. Ιδιαίτερα άσχημη εντύπωση μου προκάλεσαν δυο αγάλματα λεόντων που εικονίζονται ευθείς αμέσως, τα οποία βρίσκονται πίσω από τα κάγκελα της εισόδου του κτιρίου, σε έναν χώρο ιδιαιτέρως ρυπαρό και βεβαίως με μηδενική προβολή.

Οδός Κουντουριώτου 223 και Φιλελλήνων 45

Κατηφορίζοντας την οδό Φιλελλήνων προς το Πασαλιμάνι και έχοντας ακόμη στο δεξί μας χέρι το υπαίθριο τμήμα του Αρχαιολογικού Μουσείου Πειραιά, συναντούμε άλλο ένα παραδοσιακό νεοκλασικό κτίριο, στη συμβολή της οδού Φιλελλήνων 45 με την οδό Κουντουριώτου 223. Το γωνιακό κτίριο, με πλήθος αξιοσημείωτων αρχιτεκτονικών στοιχείων μοιάζει εγκαταλειμμένο. Χαρακτηριστική η διχρωμία στους εξωτερικούς τοίχους του παρόλο που τα σημάδια του χρόνου είναι έκδηλα σε αρκετά σημεία. Στην παρακάτω σύνθεση/αντιπαραβολή, μπορούμε να συγκρίνουμε την κατάσταση του κτιρίου στα τέλη της δεκαετίας του 1970/αρχές δεκαετίας 1980 και σήμερα (2011).

Δείτε όλες τις σύγχρονες φωτογραφίες του εν λόγω κτιρίου σε ένα αυτοματοποιημένο slide show λίγων δευτερολέπτων εδώ.

Οδός Ελευθερίου Βενιζέλου 9 και Γιαννακού Τζελέπη

Μεταφερόμαστε προς την πλατεία Ιπποδαμείας πλησίον της παλαιάς συνοικία των Παλιατζίδικων του Πειραιά για να παρουσιάσουμε ένα αξιοσημείωτο - εγκαταλειμμένο πλέον - γωνιακό νεοκλασικό κτίριο στη συμβολή της οδού Ελευθερίου Βενιζέλου 9 και Γιαννακού Τζελέπη. Το εν λόγω κτίριο βρίσκεται έναντι της κεντρικής θύρας της Ελληνογαλλικής Σχολής Πειραιά "Jeanne d'Arc", στην οποία έχουμε αναφερθεί σε παλαιότερο σχετικό post (βλέπε εδώ). Το Αρχείο Παραδοσιακών Οικισμών και Διατηρητέων Κτιρίων του Υπουργείου Περιβάλλοντος Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής (ΥΠΕΚΑ) περιγράφει το διατηρητέο αυτό κτίσμα ως εξής:

Διώροφο νεοκλασικό με ξύλινη στέγη τετράρριχτη.
Εμπορικά καταστήματα στο ισόγειο και μπαλκόνια με μαρμάρινα φουρούσια και απλό σχέδιο.
Άξονες συμμετρίας και στις δύο όψεις.

Παρατηρώντας την παραπάνω σύνθεση/αντιπαραβολή φωτογραφιών του εν λόγω κτιρίου τότε (τέλη δεκαετίας 1970/αρχές 1980) και σήμερα (2011), μπορούμε πέραν της φανερής εγκατάλειψης του κτίσματος να παρατηρήσουμε και το ακριβώς διπλανό ισόγειο κτίριο - επί της οδού Ελευθερίου Βενιζέλου και Φίλωνος - το οποίο έχει αντικατασταθεί από πολυώροφο κτίριο.

Ο Ιωάννης (Γιαννακός) Τζελέπης (ή Τσελέπης), αγωνιστής του 1821 με καταγωγή από την Μακρυνίτσα του Πηλίου, υπήρξε μια εμβληματική φυσιογνωμία του Πειραιά, αφού θεωρείται ένας από τους πέντε πρώτους οικιστές της πόλης, στα πρώτα χρόνια της ανασύστασης του Πειραιά. Πιο συγκεκριμένα, σύμφωνα με τις πηγές, ο Τζελέπης και η οικογένεια του εγκαταστάθηκαν περί τα 1829 στον Πειραιά κτίζοντας το πρώτο πανδοχείο της πόλης, επί της σημερινής πλατείας Καραΐσκάκη, στα Λεμονάδικα του Πειραιά, περίπου στο σημείο όπου σήμερα βρίσκεται το πρώην Μέγαρο Γιαννουλάτου, επί της ακτής που φέρει το όνομα του Τζελέπη. Το πανδοχείο του Τζελέπη υπήρξε ένα από τα ελάχιστα σημεία αναφοράς της πόλης εκείνη την πρώιμη περίοδο αναδιοργάνωσης της πόλης, μαζί με το παλαιό κτίριο της τούρκικης δογάνας (τελωνείο) και το Μοναστήρι του Αγίου Σπυρίδωνα.

Οδός Λουδοβίκου & Κέκροπος

Η πέμπτη και τελευταία σύνθεση/αντιπαραβολή εικόνων από τον "Πειραιά του χθες και του σήμερα" μας μεταφέρει στη συνοικία του Ηλεκτρικού, πλησίον δηλαδή του σταθμού ΗΣΑΠ Πειραιά, στη συμβολή της οδού Λουδοβίκου 5-7 με την οδό Κέκροπος. Πρόκειται για ένα πολύ χαρακτηριστικό κτίριο καταστημάτων - αποθηκών, με μορφή αρκετά διαδεδομένη στο εμπορικό τμήμα της πόλης, τα οποία κατασκευάστηκαν κυρίως την τελευταία δεκαετία του 19ου αιώνα. Στο διώροφο γωνιακό κτίριο της παρακάτω σύνθεσης/αντιπαραβολής υφίστανται καταστήματα και αποθήκες στο ισόγειο τμήμα - με τα συνήθη χαρακτηριστικά στοιχεία των καταστημάτων - ενώ στο δεύτερο επίπεδο παρατηρούμε ομοιόμορφα ισαπέχοντα παράθυρα με απουσία διακοσμητικών στοιχείων.

Η ασπρόμαυρη φωτογραφία της παραπάνω σύνθεσης/αντιπαραβολής τοποθετείται χρονικά στις αρχές/μέσα της δεκαετίας του 1970 και προέρχεται από το εξαιρετικό λεύκωμα του Στ. Σκοπελίτη "Νεοκλασικά Σπίτια της Αθήνας και του Πειραιά".

Επί της ευκαιρίας, αξίζει να αναφέρουμε πληροφοριακά πως η οδός Λουδοβίκου - όπως και η ομώνυμη πλατεία (σημερινό όνομα πλατεία Οδησσού) έναντι του σταθμού ΗΣΑΠ Πειραιά - αναφέρεται στον Λουδοβίκο Α' Κάρολο Αύγουστο (1786-1868), βασιλέα της Βαυαρίας στο διάστημα 1825-1848, ένθερμο φιλέλληνα και πατέρα του πρώτου βασιλέα της Ελλάδος Όθωνα. Υποστήριξε εξ'αρχής την ελληνική εθνικο-απελευθερωτική επανάσταση με χρήματα, πολεμοφόδια και στρατιώτες ενώ επισκέφθηκε πάμπολλες φορές την Αθήνα όντας μέγας λάτρης της ελληνικής κλασικής αρχαιότητας. Η δε οδός Κέκροπος, φέρει το όνομα του μυθικού βασιλέα της Αττικής ο οποίος σύμφωνα με τη μυθολογία υπήρξε μισός άνθρωπος και μισός φίδι και επί των ημερών του οποίου έλαβε χώρα ο διαγωνισμός μεταξύ Ποσειδώνα και Αθηνάς για την κυριαρχία της Αττικής με τελική νικήτρια την Αθηνά. Στον Πειραιά υφίσταται και στη συνοικία του Αγίου Διονυσίου σχετική οδός που φέρει το όνομα του Κέκροπος.

Δείτε όλες τις σύγχρονες φωτογραφίες του εν λόγω κτιρίου καθώς και μικρές λεπτομέρειες σε ένα αυτοματοποιημένο slide show λίγων δευτερολέπτων εδώ.

Για να δείτε συγκεντρωμένες και τις 100+ αντιπαραβολές / συνθέσεις της ενότητας "Πειραιάς - Τότε και Σήμερα" σε ένα αυτοματοποιημένο slide show λίγων δευτερολέπτων πατήστε εδώ

Πηγές - Κείμενα:

Το συνταχθέν συνοδευτικό κείμενο είναι κατά βάση ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ. Στοιχεία έχουν ληφθεί από τα εξής:
"Οδωνυμικά του Πειραιά", Μάρω Βουγιούκα / Βασίλης Μεγαρίδης, Εκδόσεις Φιλιππότη, 1996
"Πειραιάς 1834-1912", Σταματίνα Μαλικούτη, Πολιτιστικό Ίδρυμα Ομίλου Πειραιώς
"Πειραιάς Θρύλος και Πραγματικότητα", Δημήτριος Φερούσης, Εκδόσεις Αστέρος

Φωτογραφίες:

Όλες οι σύγχρονες φωτογραφίες και οι συνθέσεις / αντιπαραβολές ανήκουν στον γράφοντα.
Απαγορεύεται η χρήση ή/και αναδημοσίευση
Οι φωτογραφίες που χρησιμοποιήθηκαν στις 4 πρώτες συνθέσεις / αντιπαραβολές έχουν ληφθεί από Αρχείο Παραδοσιακών Οικισμών και Διατηρητέων Κτιρίων του Υπουργείου Περιβάλλοντος και Κλιματικής Αλλαγής (ΥΠΕΚΑ)
Η φωτογραφία της 5ης σύνθεσης/αντιπαραβολής έχει ληφθεί από το λεύκωμα του Στέλιου Σκοπελίτη "Νεοκλασικά Σπίτια της Αθήνας και του Πειραιά".

06.01.2012 ΠΕΙΡΑΪΚΗ

2012-01-07T11:18:00.000+02:00

Είναι κάποιες ημέρες, όπως η χθεσινή, κατά τη διάρκεια των οποίων, μπορεί κανείς να "νιώσει" και να "αντιληφθεί" ένα μικρό μέρος της φύσης "δίπλα του", μέσα στην τσιμεντούπολη και τον δήθεν "πολιτισμό" που προσφέρουν τα σύγχρονα αστικά κέντρα...

Οι εξορμήσεις των σημερινών αστών σε "άγνωστες" και "απόμακρες" εξοχές, εντός και εκτός Ελλάδος, οι αναβάσεις βουνών, οι πεζοπορίες δασών, η εξερεύνηση μονοπατιών, φαραγγιών και απάτητων περιοχών αλλά και η θάλασσα, η ανθρώπινη επαφή με τον υδάτινο ορίζοντα, οι καταδύσεις στο θαλάσσιο στοιχείο, η ιστιοπλοΐα με τη βοήθεια του ανέμου, όλες αυτές οι "στιγμές" επαφής των "απομονωμένων" ανθρώπων με τα φυσικά στοιχεία όπως και πολλές άλλες αντίστοιχες "δραστηριότητες", όταν λαμβάνουν χώρα, "αναμοχλεύουν" σε αρκετούς από εμάς θύμησες αρχέγονων καταβολών.

Εχθές κάποια στιγμή στην βραχώδη ακτή της Πειραϊκής χερσονήσου, στον Πειραιά, ο νοτιάς "λυσσομανούσε" - δεν έχουν σημασία τα beaufort - και οι σταγόνες της βροχής που "έπεφταν", παρασυρμένες από τα κέφια του ανέμου, άλλοτε δυνατά και άλλοτε λιγότερο έντονα, συνέθεταν ένα εξαιρετικό φυσικό σκηνικό, απαράμιλλης ομορφιάς και προσέφεραν ένα περιβάλλον απόλυτης "αποσύνδεσης" και σκέψης.

"Εάν δε βρέξεις και λίγο τις φωτογραφικές μηχανές και τους φακούς, αποτέλεσμα δε θα δεις", σκέφτηκα μέσα από το κίτρινο αδιάβροχό μου. Ας αφήσω τη δυναμική εικόνα να "ομιλήσει" λοιπόν:

Εν αρχή, ο όρμος του Λουβιάρη, γνωστός στους Πειραιώτες ως το "Σκαφάκι" της Πειραϊκής.

Ας κατέβουμε μαζί τη ξύλινη πολυκαιρισμένη σκάλα:

Ο όρμος εντυπωσιάζει με τις "γωνίες" που μοιάζουν τέλειες, μοιάζει "σχεδιασμένος" από το χέρι ενός γεωμέτρη.

Ο αγέρας δυνατός και η βροχή πέφτει. Το μάτι μου επικεντρώνεται σε ένα σμήνος γλάρων που προσπαθούν να "αντισταθούν" στις διαθέσεις του ανέμου.

Άλλος πιο ψηλά, άλλος πιο χαμηλά... άλλοι κοντά στην επιφάνεια της θάλασσας, άλλοι κοντά στα αφρισμένα βράχια... όλοι μαζί όμως κόντρα στον άνεμο...

Κοιτώ πρώτα προς την απέναντι άκρη του όρμου...

Έπειτα κοιτώ πέρα, στον ορίζοντα... Διχρωμία στη θάλασσα, τριχρωμία αν συμπεριλάβουμε και το "γαλάζιο" του ουρανού... Άλλος ένας γλάρος περνά μπροστά από τα πλοία που πλέουν ή έχουν αγκυροβολήσει στη ράδα, στα ανοιχτά του λιμανιού. Ένα από τα μεγάλα όνειρα του ανθρώπου, ανέκαθεν, υπήρξε να πετάξει. Στιγμιαία σκέφτομαι πως οι μελέτες του πρωτοπόρου Leonardo da Vinci βασίστηκαν σε πολλές εκατοντάδες ώρες παρατήρησης των πτητικών ικανοτήτων πολλών πτηνών.

Στο μυχό του κόλπου, τα κύματα σκάνε με δύναμη πάνω στα βράχια, δημιουργώντας εικόνες μοναδικές... Το νερό κυλάει πάνω στις βραχώδεις επιφάνειες, μέσα από μικρούς "καταρράχτες", "λίμνες" και "ρυάκια" για να καταλήξει ξανά στη θάλασσα.

Σηκώνω ελάχιστα των φακό και στο πλάνο ξαναμπαίνει ο παραλιακός έρημος σχετικά δρόμος και οι πολυκατοικίες. Σκέφτομαι την ακατοίκητη Πειραϊκή χερσόνησο προ 150 περίπου χρόνων. Ερημιά, σπηλιές, βοσκοτόπια, μερικές καλύβες και τα απομεινάρια των αρχαίων τειχών.

Μερικές εκατοντάδες μέτρα παρακάτω, ο όρμος της Αφροδίτης ή αλλιώς "του Μπαϊκούτσι". Το σκηνικό ίδιο και απαράλλαχτο. Ο φακός αιχμαλωτίζει τις άγριες διαθέσεις της συμμαχίας αέρα και θαλάσσης.

Τα κλικ διαδοχικά... Τα κύματα το ένα μεγαλύτερο από το άλλο και μετά μια περίεργη ηρεμία. Η θάλασσα βρυχάται και εξαπολύει ξανά την επίθεσή της προς τα βράχια τα οποία εδώ και αιώνες, φθείρονται αλλά δικαιολογούν το όνομά τους και τη φήμη τους.

Κάποιες στιγμές η στάθμη ανεβαίνει επικίνδυνα ή εγώ παραπλησιάζω στην όχθη... Όπως και να έχει, η αντίδραση παραμένει η ίδια... Γρήγορα βήματα και άλματα προς τα πίσω.

Στο βάθος, στην αντικριστή άκρη του όρμου, ο μεγάλος τσιμεντένιος σταυρός της Πειραϊκής, το Μνημείο του Αφανούς Ναύτη.

Στα ενδότερα του όρμου, το παραδοσιακό καρνάγιο, οι εγκαταστάσεις του συλλόγου αλιέων, η "γλίστρα" για τα σκάφη και οι "τσαμαδούρες" που "λικνίζονται" στο ρυθμό των κυμάτων. Λίγη ώρα πριν, αρκετός κόσμος είχε δώσει το παρών στον "αγιασμό των υδάτων", ένεκα της ημέρας.

Το γραφικό εκκλησάκι του Αη Νικόλα, πάνω στα βράχια, στη σκιά σχεδόν του Σταυρού, δέχεται επίσης την αρμύρα της θάλασσας.

Ένα γρήγορο κλείστρο μου χαρίζει μια όμορφη εικόνα από το "σκάσιμο" των κυμάτων πάνω στα βράχια της ακτής ακριβώς μπροστά στο εκκλησάκι με τον χαρακτηριστικό μπλε νησιώτικο τρούλο.

Γυρνάω το βλέμμα μου από την αντίθετη πλευρά.

Ο πατέρας μου, μου έχει πει να ψάχνω το "μάτι" στον ορίζοντα... το σημείο εκείνο που σου δείχνει ότι ο καιρός "αρχίζει να ανοίγει" και ότι θα έρθει "μπουνάτσα".

Προς το παρόν δε βλέπω κάτι...
Τα κύματα της θάλασσας και ο αέρας συνεχίζουν τα παιχνίδια τους.

Ανάμεσα στα "κλικ", κλείνω που και που τα μάτια και απλά "μυρίζω" και "ακούω"...

Δηλαδή προσπαθώ να "αισθάνομαι" αλλά χωρίς να "βλέπω"...

Μια δέστρα, "μπηγμένη" μέσα στα βράχια της ακτής, καταπλακώνεται συνεχώς από τα κύματα και τους αφρούς, εξαφανίζεται από το οπτικό πεδίο μου και ξαναεμφανίζεται. Ένας φαύλος κύκλος, μια μάχη με το χρόνο μέχρι να γαληνέψει ο καιρός. Την "κουκουλώνει" η θάλασσα αλλά ξανα-ξεπροβάλει, ακλόνητη, πάντα εκεί.

Μεγάλη υπόθεση να έχεις στήριγμα σε τούτη τη ζωή.

Και πρώτο και καλύτερο στήριγμά μας, ο ίδιος μας ο εαυτός.

Η εικόνα του παραθαλάσσιας λεωφόρου (ακτής Θεμιστοκλέους) θυμίζει σε μερικές λεπτομέρειες ψαροχώρι.

Φωτογραφίες - Κείμενο:

Όλες οι φωτογραφίες του παρόντος post όπως και το κείμενο αποτελούν πνευματική ιδιοκτησία του γράφοντος το ιστολόγιο και ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ η χρήση ή/και αναδημοσίευση με οποιονδήποτε τρόπο χωρίς σχετική άδεια.

WALTZ OF THE FLOWERS

2012-01-03T18:05:00.001+02:00

02.01.2012

"This very moment is a seed from which

the flowers of tomorrow's happiness grow..."

ΑΝΤΙ ΕΥΧΩΝ, ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ

2012-01-02T19:30:00.003+02:00

Πρώτο post για το νέο έτος 2012, αδιαφορώντας πλήρως για το αν είναι δίσεκτο ή καλότυχο, έτος χρεωκοπίας ή αναδημιουργίας για την Ελλάδα ή/και συντέλειας για ολόκληρη την ανθρωπότητα. Θα περιοριστώ στην κοινότοπη μεν αλλά ανυπέρβλητα ουσιαστική ευχή περί υγείας, ένα αγαθό του οποίου τη θεμελιώδη σημασία αντιλαμβανόμαστε μονάχα όταν το στερούμαστε. Αντί των λοιπών ευχών που τόσο πολύ "αναπαράγονται" τούτες τις ημέρες, θα ήθελα να παραθέσω την παρακάτω ιστορία, η οποία ίσως να είναι γνωστή σε αρκετούς αναγνώστες και άγνωστη σε κάποιους άλλους.

Αυτή είναι η ιστορία ενός ανθρώπου τον οποίο εγώ θα χαρακτήριζα ερευνητή...

Ερευνητής είναι κάποιος που ψάχνει, όχι απαραιτήτως κάποιος που βρίσκει...

Ούτε είναι κάποιος που ξέρει στα σίγουρα τι είναι αυτό που ψάχνει.

Είναι, απλώς, κάποιος για τον οποίο η ζωή αποτελεί μια αναζήτηση.

Μια μέρα, ο ερευνητής διαισθάνθηκε ότι έπρεπε να πάει προς την πόλη του Καμίρ. Είχε μάθει να δίνει μεγάλη σημασία στα προαισθήματα του, που πήγαζαν από ένα μέρος δικό του μεν, άγνωστο δε.

Μετά από δύο μέρες πορείας στους σκονισμένους δρόμους, διέκρινε από μακριά το Καμίρ. Λίγο πριν φτάσει στο χωριό, του τράβηξε την προσοχή ένας λόφος, δεξιά από το μονοπάτι. Ήταν σκεπασμένος από υπέροχη πρασινάδα και γεμάτος με δέντρα, πουλιά και μαγευτικά λουλούδια. Τον περιτριγύριζε κάτι σαν μικρός φράχτης, φτιαγμένος από βαμμένο ξύλο. Μια μπρούντζινη πορτούλα τον προσκαλούσε να μπει. Ξαφνικά, αισθάνθηκε να ξεχνά το χωριό και υπέκυψε στην επιθυμία του να ξαποστάσει για λίγο σ' εκείνο το μέρος. Ο ερευνητής πέρασε την είσοδο κι άρχισε να βαδίζει αργά δίπλα στις λευκές πέτρες που ήταν τοποθετημένες ανάκατα ανάμεσα στα δέντρα.

Άφησε το βλέμμα του να ξαποστάσει σαν την πεταλούδα, σε κάθε λεπτομέρεια του πολύχρωμου αυτού παραδείσου. Τα μάτια του, όμως, ήταν μάτια ερευνητή, κι ίσως γι' αυτό ανακάλυψε εκείνη την επιγραφή πάνω σε μια απ' τις πέτρες:

Αμπντούλ Ταρέγκ: έζησε 8 χρόνια, 6 μήνες, δύο εβδομάδες και 3 μέρες.

Τρόμαξε λίγο συνειδητοποιώντας ότι εκείνη η πέτρα δεν ήταν απλώς μια πέτρα: ήταν μια ταφόπλακα. Λυπήθηκε όταν σκέφτηκε ότι ένα παιδί τόσο μικρής ηλικίας ήταν θαμμένο σ' εκείνο το μέρος. Κοιτάζοντας γύρω του, ο άνθρωπος ότι και η διπλανή πέτρα είχε μια επιγραφή. Πλησίασε να τη διαβάσει. Έλεγε:

Γιαμίρ Καλίμπ: έζησε 5 χρόνια, 8 μήνες και 3 εβδομάδες.

Ο ερευνητής αισθάνθηκε φοβερή συγκίνηση. Αυτό το πανέμορφο μέρος ήταν νεκροταφείο, και κάθε πέτρα ήταν ένας τάφος. Μία μία, άρχισε να διαβάζει τις πλάκες. Όλες είχαν παρόμοιες επιγραφές: ένα όνομα και τον ακριβή χρόνο ζωής του νεκρού. Αλλά αυτό που τον τάραξε περισσότερο ήταν η διαπίστωση ότι ο άνθρωπος που είχε ζήσει τον πιο πολύ καιρό, μόλις που ξεπερνούσε τα έντεκα χρόνια ... Νικημένος από μια αβάσταχτη θλίψη, έκατσε κι άρχισε να κλαίει.

Ο φύλακας του νεκροταφείου που περνούσε από εκεί τον πλησίασε. Τον κοίταξε να κλαίει για λίγο σιωπηλός, και μετά τον ρώτησε αν έκλαιγε για κάποιον συγγενή. "Όχι, για κανέναν συγγενή" είπε ο ερευνητής. "Τι συμβαίνει σ' αυτό το χωριό; Τι πράγμα φοβερό έχει αυτός ο τόπος; Γιατί έχει τόσα πολλά νεκρά παιδιά θαμμένα σ' αυτό το μέρος; Ποια είναι η τρομερή κατάρα που βαραίνει αυτούς τους ανθρώπου; και τους έχει υποχρεώσει να φτιάξουν ένα νεκροταφείο για παιδιά:"

Ο ηλικιωμένος χαμογέλασε και είπε:

"Μπορείτε να ηρεμήσετε. Δεν υπάρχει τέτοια κατάρα. Αυτό που συμβαίνει είναι ότι εδώ έχουμε ένα παλιό έθιμο. Θα σας εξηγήσω" ... "Όταν ένας νέος συμπληρώνει τα δεκαπέντε του χρόνια, οι γονείς του χαρίζουν ένα τετράδιο όπως αυτό που έχω εδώ, για να το κρεμάει στο λαιμό. Είναι παράδοση στον τόπο μας. Από τη στιγμή εκείνη κι έπειτα, κάθε φορά που κάποιος απολαμβάνει έντονα κάτι, ανοίγει το τετράδιο και σημειώνει":

"Στα δεξιά, αυτό που απόλαυσε.

Στ' αριστερά, πόσο χρόνο κράτησε η απόλαυση..."

"Έστω ότι γνώρισε μια κοπέλα και την ερωτεύτηκε. Πόσο κράτησε το μεγάλο αυτό πάθος και η χαρά της γνωριμίας τους; Μια εβδομάδα; Δύο; Τρεις και μισή:"

"Και μετά, η συγκίνηση του πρώτου φιλιού, η θαυμάσια ευχαρίστηση του πρώτου φιλιού ... Πόσο κράτησε; Μόνο το ενάμισι λεπτό του φιλιού; Δύο μέρες; Μια εβδομάδα;

"Και η εγκυμοσύνη, και η γέννηση του πρώτου παιδιού;

"Και ο γάμος των φίλων;

"Και το ταξίδι που πάντα ήθελε;

"Και η συνάντηση με τον αδελφό που γυρίζει από μια μακρινή χώρα;

"Πόσο κράτησε στ' αλήθεια η απόλαυση αυτών των αισθήσεων;

"Ώρες; Μέρες;

Έτσι , συνεχίζουμε να σημειώνουμε στο τετράδιο κάθε λεπτό που απολαμβάνουμε ... Κάθε λεπτό.

"Όταν κάποιος πεθαίνει, έχουμε τη συνήθεια να ανοίγουμε το τετράδιό του και
να αθροίζουμε το χρόνο της απόλαυσης για να τον γράψουμε πάνω στον τάφο του.

Γιατί αυτός είναι για εμάς ο μοναδικός και πραγματικός χρόνος
ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΖΗΣΕΙ"

Εύχομαι Καλή Χρονιά, με πραγματικές στιγμές ζωής.

Πηγές:

Το κείμενο με τίτλο "El Buscador" ("Ο Ερευνητής") προέρχεται από το βιβλίο "Cuentos para Pensar" ("Ιστορίες να Σκεφτείς") του

Jorge Bucay.

ΜΝΗΜΑ ΓΑΛΛΟΥ

2011-12-22T16:00:00.000+02:00

Αφορμή για την έρευνα και συγγραφή του σημερινού post στάθηκε αρχικά ένα σχόλιο, το οποίο διάβασα στη φωτογραφική μου ιστοσελίδα, πριν από αρκετούς μήνες, κάτω από μια φωτογραφία ενός εγκαταλειμμένου κτιρίου το οποίο εκτείνεται επί των οδών Μπιζανίου και Αϊδινίου, στον Πειραιά. Από τότε "κύλησε αρκετό νερό στο αυλάκι" και πάμπολλες ώρες προσπάθειας εξεύρεσης πληροφοριών σε βάσεις δεδομένων, διαθέσιμη βιβλιογραφία αλλά και στο διαδίκτυο, σχετικά με ένα θέμα το οποίο αναφέρεται πολύ αποσπασματικά σε λιγοστές πηγές περί Πειραιά.

Το "Μνήμα του Γάλλου" ή "Γαλλικό Μνήμα" ή "Μνήμα Γάλλου Στρατιώτη" λοιπόν, αποτέλεσε την ονομασία μιας ολόκληρης περιοχής του Πειραιά, την οποία μπορούμε να οριοθετήσουμε κατά προσέγγιση μεταξύ των βορείων προπόδων του λόφου της Καστέλλας ("κάτω" από την σημερινή οδό Τζαβέλλα και προς την λεωφόρο Ομηρίδου Σκυλίτση), πέριξ των γραμμών του ΗΣΑΠ (στο ύψος της λεωφόρου Ομηρίδου Σκυλίτση) και προς το Νέο Φάληρο (ως το ύψος του σημερινού γηπέδου "Γ. Καραϊσκάκης"). Η ονομασία της ευρύτερης αυτής περιοχής κατ' αυτόν τον τρόπο - όπως μαρτυρούν και σχετικοί χάρτες - οφειλόταν στην ύπαρξη ενός Γαλλικού Νεκροταφείου - σε έκταση η οποία παραχωρήθηκε από το ελληνικό κράτος για τον ενταφιασμό των θυμάτων της τρομερής επιδημίας χολέρας που έπληξε την πόλη του Πειραιά κατά τη διάρκεια της αγγλο-γαλλικής κατοχής του Πειραιά το διάστημα 1854-1857 καθώς και ενός μνημείου υπέρ των πεσόντων Γάλλων το οποίο βρισκόταν εκτός του νεκροταφείου που προαναφέραμε.

Για να κατανοήσουμε όμως καλύτερα τα παραπάνω, κρίνω αρχικά απαραίτητη την παράθεση μιας σύντομης ιστορικής αναδρομής.

Ιστορικά Στοιχεία - Κριμαϊκός Πόλεμος:

Το 1853, το φημισμένο Ανατολικό Ζήτημα περνά μια από τις οξύτερες φάσεις του καθώς ξεσπά ο Κριμαϊκός πόλεμος, ο οποίος είχε ως επίσημη αφορμή τη διαφωνία μεταξύ των Μεγάλων Δυνάμεων της εποχής για το καθεστώς των Αγίων Τόπων. Επί της ουσίας πάντως, τόσο οι καθολικοί (Άγγλοι/Γάλλοι) όσο και οι ορθόδοξοι (Ρώσοι) είχαν βαθύτερα γεωπολιτικά συμφέροντα στο ανατολικό τμήμα της Μεσογείου ενώ σημαντικό ρόλο στο όλο ζήτημα διαδραμάτιζε η παρουσία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η Υψηλή Πύλη, με σχετικές πιέσεις εκ μέρους της Γαλλίας και του Ναπολέοντα Γ', "ανανέωσε" το Φεβρουάριο του 1852 μια σειρά από προνομιακές παραχωρήσεις που είχαν δοθεί κατά το παρελθόν στην καθολική εκκλησία και αφορούσαν τους Αγίους Τόπους, πράγμα το οποίο εξόργισε τη Ρωσία η οποία ζήτησε την ακύρωση της απόφασης, την αναγνώριση της ανεξαρτησίας της ορθόδοξης εκκλησίας στους Αγίους Τόπους και την απόδοση των ιερών προσκυνημάτων στην ορθόδοξη εκκλησία.

Μετά την αποτυχία των σχετικών διπλωματικών διαβουλεύσεων μεταξύ Ρωσίας και Τουρκίας, ρωσικές δυνάμεις εισέβαλαν στα εδάφη των παραδουνάβιων περιοχών, χωρίς να κηρυχθεί επίσημα πόλεμος. Ταυτόχρονα, ο αγγλογαλλικός στόλος που έπλεε στη Μεσόγειο έφτασε το καλοκαίρι του 1853 στα Στενά του Βοσπόρου ώστε προστατεύσει την Κωνσταντινούπολη από πιθανή ρωσική εισβολή. Οι Τούρκοι με τη σειρά τους, με τις "ευλογίες" της Αγγλίας και Γαλλίας, επιτίθενται στις 4 Οκτωβρίου 1853 εναντίον των ρωσικών στρατευμάτων στη περιοχή της Βλαχίας και τους νικούν. Οι Ρώσοι απαντούν με καταστροφή του τουρκικού στόλου στη Σινώπη στις 30 Νοεμβρίου του ιδίου χρόνου ενώ η είσοδος του αγγλογαλλικού στόλου στον Εύξεινο Πόντο αποτελεί την αφορμή να γενικευτούν οι συγκρούσεις με πολεμικές επιχειρήσεις που έλαβαν χώρα αρχικά στην περιοχή της Δοβρουτσάς και κατόπιν στην Κριμαία. Στις 12 Μαρτίου 1854, η Αγγλία και η Γαλλία υπέγραψαν στην Κωνσταντινούπολη συνθήκη συμμαχίας με την Τουρκία και στις 28 Μαρτίου κηρύττουν πόλεμο κατά τη Ρωσίας. Η πτώση της Σεβαστούπολης, όπου βρισκόταν ο ναύσταθμος του ρωσικού στόλου στον Εύξεινο, ύστερα από δεκάμηνη πολιορκία, το Σεπτέμβριο του 1855, σήμανε ουσιαστικά τη λήξη του Κριμαϊκού Πολέμου και το Μάρτιο του 1856 υπογράφτηκε στο Παρίσι (Συνθήκη των Παρισίων) η οποία ουσιαστικά, συν τοις άλλοις αποτέλεσε μια επισφράγιση των θέσεων των Δυτικών Δυνάμεων στο Ανατολικό ζήτημα και η επικύρωση του δόγματος της ακεραιότητας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Ιστορικά Στοιχεία - Η στάση της Ελλάδας:

Όταν ξέσπασε ο Κριμαϊκός πόλεμος, δημιουργήθηκε η εντύπωση στον ελεύθερο αλλά και στον υπόδουλο ελληνισμό περιοχών, που δεν ανήκαν ακόμη στο νεοσύστατο ελληνικό κράτος, πως μια πιθανή νίκη της Ρωσίας θα σήμανε και την πραγμάτωση των εθνικών απελευθερωτικών πόθων. Έτσι λοιπόν εκδηλώθηκαν επαναστατικά κινήματα στη Θεσσαλία, στην Ήπειρο και στην Μακεδονία. Οι τουρκικές δυνάμεις κατέστειλαν τις επαναστατικές εστίες, οι οποίες έμειναν αβοήθητες από την ολότελα απροετοίμαστη ελληνική πολιτική σκηνή που ήταν διαιρεμένη σε κόμματα προσανατολισμένα προς την πολιτική των τριών μεγάλων δυνάμεων (αγγλικό, ρωσικό και γαλλικό).

Λόγω της στάσεως του βασιλέα της Ελλάδας Όθωνα, ο οποίος ήταν υπέρμαχος της εκστρατείας στη Θεσσαλία, μια γαλλική μοίρα του γαλλικού στόλου κατέλαβε τον Πειραιά (τέλη Μαΐου 1854) με πρόσχημα τον εξαναγκασμό της Ελλάδας σε ουδετερότητα κατά τον ρωσοτουρκικό πόλεμο. Παρότι ο Κριμαϊκός Πόλεμος έληξε το 1856 με τη συνθήκη των Παρισίων, η ταπεινωτική αγγλογαλλική κατοχή του Πειραιά συνεχίστηκε μέχρι το 1857.

Η Συμμαχική Κατοχή του Πειραιά και η Χολέρα

H Αγγλογαλλική Κατοχή του Πειραιά, από το Μάιο του 1854 έως το 1857, σημάδεψε την ιστορία της πόλης, την καθημερινότητα αλλά και τις οικονομικές/εμπορικές δραστηριότητες της περιοχής, πέρα από τις πολιτικές/διπλωματικές εξελίξεις και ζυμώσεις που επέφερε σε πανελλαδικό επίπεδο. Ο Πειραιάς του 1850 εξελισσόταν στο μεγαλύτερο λιμάνι της χώρας και βασιζόταν κυρίως στο εμπόριο. Αξίζει να θυμίσουμε ότι προ της αγγλογαλλικής κατοχής του 1854, είχε προηγηθεί ο αποκλεισμός του Πειραιά από του Άγγλους το 1850, το οποίο ήδη είχε επιφέρει ανωμαλίες στις εμπορικές και οικονομικές δραστηριότητες της πόλης.

Στις 12/24 Μαΐου του 1854, 3000 Γάλλοι στρατιώτες αποβιβάστηκαν στον Πειραιά με επικεφαλής τον Ναύαρχο Τινάν (Marie Charles Adelbert Le Barbier de Tinan), ενώ στη συνέχεια ακολούθησαν και αγγλικές δυνάμεις σε αναλογία περίπου 1 προς 10. Εν τέλει στον Πειραιά αποβιβάστηκαν περίπου 10.000 Γάλλοι στρατιώτες και 1.000 Βρετανοί.

Το τραγικότερο γεγονός της αγγλο-γαλλικής κατοχής υπήρξε βεβαίως η επιδημία της χολέρας που ξέσπασε το καλοκαίρι του 1854, εποχή του χρόνου κατά την οποία ο Πειραιάς ήταν - ως συνήθως εκείνη την εποχή - γεμάτος από Αθηναίους που παραθέριζαν. Η επιδημία, η οποία ξεκίνησε σύμφωνα με όλες τις πηγές από την Κοπεγχάγη, εξαπλώθηκε στα λιμάνια της Βαλτικής και στις ακτές της Ιταλίας και της Γαλλίας. Στον Πειραιά μάλλον "έφθασε" μέσω γαλλικών πλοίων που μετέφεραν τραυματίες από το μέτωπο του Κριμαϊκού Πολέμου, πολλοί από τους οποίους είχαν ήδη προσβληθεί από τη νόσο. Τα πρώτα κρούσματα χολέρας στον Πειραιά αναφέρθηκαν την 25η Ιουνίου του 1854. Ο Γάλλος Ναύαρχος Τινάν αρνήθηκε την έγκαιρη ίδρυση υγειονομικής ζώνης μεταξύ Πειραιά και Αθήνας για την πρόληψη της μετάδοσης της χολέρας με τελικό αποτέλεσμα των θάνατο περίπου 3000 κατοίκων μόνο στον Πειραιά και στην Αθήνα, δίχως να υπολογίζουμε και άλλα μέρη στην υπόλοιπη Ελλάδα. Ο προαναφερόμενος Ναύαρχος Τινάν, είναι το ίδιο πρόσωπο που "άφησε" παρακαταθήκη στον Πειραιά έναν κήπο, ο οποίος αποκαλείται ως τις ημέρες μας με το όνομά του (Τινάνειος Κήπος) και στον οποίο έχουμε αναφερθεί σε ξεχωριστό post μέσα από αυτό το ιστολόγιο.

Η φονική επιδημία της "Ξένης", όπως ονομάστηκε, αποτέλεσε μια φοβερή δοκιμασία την οποία περιγράφει με λόγια γλαφυρά ο Εμμανουήλ Λυκούδης στο διήγημα του "Η Ξένη του 1854": "ήταν γραφτό να στήση στον άμοιρο, στον πολυβασανισμένο τούτο τόπο, το μαύρο τσαντήρι της, στριγγλιάρα γύφτισσα, η πρασινοκίτρινη αμαζόνα του θανάτου, η Επιδημία". Το φθινόπωρο του 1854 κάθε "κρούσμα" σήμαινε αυτόματα και "θάνατος". Όσες οικογένειες είχαν την οικονομική δυνατότητα εγκατέλειπαν την Αθήνα και τον Πειραιά και κατέφευγαν στην επαρχία ή στο εξωτερικό, οι δε οικονομικά ασθενέστεροι παρέμεναν στην Αθήνα και στον Πειραιά. Στους δρόμους συχνές ήταν οι λιτανείες, η εικόνα των ιππήλατων αμαξιών - νεκροφόρων καθώς και οι κήρυκες που διάβαζαν τις προειδοποιητικές ανακοινώσεις της κυβέρνησης.

Αξίζει να αναφέρουμε επίσης πως κατά τη διάρκεια της δύσκολης αυτής περιόδου, δήμαρχοι στον Πειραιά διατέλεσαν ο Πέτρος Όμηρίδης - Σκυλίτσης (Νοέμβριος 1848 - Ιούλιος 1854), ο Σωτήριος Ρετσινόπουλος ως Δημαρχεύων για ένα χρόνο από τον Ιούλιο του 1854 έως τον Ιούνιο του 1855 και ο Λουκάς Ράλλης ο οποίος ανέλαβε στις 16 Ιουνίου 1855 και παρέμεινε Δήμαρχος της πόλης για πάνω από δέκα χρόνια (βλέπε σχετικό με τον Λουκά Ράλλη post εδώ)

Το Γαλλικό Νεκροταφείο και το Μνημείο του Γάλλου:

Όπως ήταν φυσικό και επόμενο, ανάμεσα στα θύματα της χολέρας δεν υπήρξαν μονάχα Έλληνες αλλά πλήθος στρατιωτών που ανήκαν στις αγγλο-γαλλικές δυνάμεις κατοχής. Η ανάγκη για τον ενταφιασμό των θυμάτων αυτών οδήγησε στο σχεδιασμό ενός ειδικού νεκροταφείου μεταξύ της θέσης Λάκκα (Γούβα) του Βάβουλα και Νέου Φαλήρου, περιοχή η οποία όπως ήδη προαναφέραμε στον πρόλογο έμεινε γνωστή υπό την ονομασία "Μνήμα του Γάλλου". Σύμφωνα λοιπόν με το ΦΕΚ 12/2 Μαίου 1858 και το Παραχωρητήριο 34/8 του ιδίου μήνα και χρόνου "περί παραχωρήσεως δωρεάν εις τας κυβερνήσεις Γαλλίας και Αγγλίας της κατά τον δήμον Πειραιώς εις την θέσιν Βοϊδολείβαδον υπαρχούσης εθνικής γης" παραχωρήθηκε στις δυνάμεις κατοχής μια έκταση περίπου 20.000 τ.μ. Η θέση Βοϊδολίβαδον ή Βοϊδολείβαδον εμφανώς αναφέρεται σε μια μεγάλη πεδινή έκταση στην οποία έβοσκαν βοοειδή και σύμφωνα με πηγές τοποθετείται στο έρημο εκείνη την εποχή Νέο Φάληρο, από το ύψος του σημερινού γηπέδου "Γ. Καραϊσκάκης" μέχρι την αρχή περίπου της σημερινής λεωφόρου Συγγρού. Η τοπωνυμία Βοϊδολίβαδο συναντάται και σε άλλα μέρη της Ελλάδας.

Η Μαλικούτη, στο εξαιρετικό σύγγραμμα "Πειραιάς 1834-1912, Πολιτιστικό Ίδρυμα Ομίλου Πειραιώς" τοποθετεί το Γαλλικό νεκροταφείο στην περιοχή που περικλείεται από τις οδούς Μεγάλου Αλεξάνδρου, Ρεπετσά, Μιλτιάδου και Αλεξάνδρου, δηλαδή πλησίον της σημερινής οδού Τζαβέλλα.

Βέβαια παρατηρώντας προσεκτικά και με μεγέθυνση έναν χάρτη του Πειραιά των τελών του 19ου αιώνα (πηγή: "Piraeus: From Porto Leone to the Manchester of the Orient", Liza Micheli, Editions Dromena, 1989) θα παρατηρήσουμε πως το Γαλλικό νεκροταφείο τοποθετείται εμφανώς πέρα από τις σημερινές γραμμές του ΗΣΑΠ επί της έκτασης όπου σήμερα βρίσκεται το parking του γηπέδου "Γ. Καραϊσκάκης" ή/και οι κατεδαφισμένες πλέον εγκαταστάσεις του εργοστασίου "Αιγαίον".

Εξετάζοντας προσεκτικά μόνο το άνω δεξιά τμήμα του χάρτη βλέπουμε την τοποθέτηση του γαλλικού μνημείου υπέρ των πεσόντων Γάλλων (στο τέρμα της σημερινής οδού Αιδινίου) το οποίο αναγράφεται στα γαλλικά ως "Monument des Anglais et des Francais morts en 1854" και το Γαλλικό Νεκροταφείο (αναγράφεται ως Cimetière).

Οι παρακάτω φωτογραφίες προέρχονται από τα αρχεία και τη βάση δεδομένων του Γαλλικού Υπουργείου Πολιτισμού και έχουν ληφθεί στις 21 Μαρτίου του 1917. Σε αυτό το σημείο, οφείλουμε να σημειώσουμε πως το 1917, μετά την λήξη του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, γαλλικά στρατεύματα αποβιβάστηκαν ξανά στον Πειραιά λόγω του Εθνικού Διχασμού και του χωρισμού της Ελλάδας σε φιλοβασιλικούς και φιλοβενιζελικούς. Κατά τη διάρκεια της παρουσίας τους, τα γαλλικά στρατεύματα συνοδεύονταν από φωτογράφους οι οποίοι έχουν αποθανατίσει την παρουσία τους στην Ελλάδα, φωτογραφίες οι οποίες έχουν ψηφιοποιηθεί και καταχωρηθεί σε βάση δεδομένων.

Μέσα από αυτή τη σειρά φωτογραφιών "αλιεύθηκαν" οι τρεις παρακάτω φωτογραφίες οι οποίες έχουν επεξεργαστεί ελαφρώς από τον γράφοντα:

Στην πρώτη φωτογραφία, εικονίζεται το Γαλλικό Νεκροταφείο το οποίο αναφέρεται ως "Cimetière de Phalère / Cimetière anglo-français" ήτοι "Νεκροταφείο του Φαλήρου / Αγγλο-γαλλικό Νεκροταφείο". Το σημαντικό εύρημα, κατά την άποψή μου, στη συγκεκριμένη φωτογραφία είναι το κτίριο που εικονίζεται στο βάθος της εικόνας το οποίο ταυτίζεται αρχιτεκτονικά σχεδόν απόλυτα με το παλαιό και εγκαταλειμμένο (σήμερα) εργοστάσιο οινοπνευματωδών "Ηβη", επί της λεωφόρου Αθηνών - Πειραιώς 64, γεγονός που ενισχύει την άποψή ότι το νεκροταφείο βρισκόταν κατά προσέγγιση στο σημερινό χώρο στάθμευσης του ποδοσφαιρικού γηπέδου "Γ. Καραϊσκάκης" και οριακά σε τμήμα των σημερινών οικοπέδων της ΧΡΩΠΕΙ. Η φωτογραφία όπως προείπαμε είναι του 1917 και το συγκεκριμένο εργοστάσιο οικοδομήθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα (1884).

Στη δεύτερη φωτογραφία η λεζάντα στα γαλλικά αναφέρει: "Cimetière de Phalère (21 mars 1917). Monument aux militaires de la brigade Mayran (anglo-français) morts au Pirée en 1854" ήτοι "Νεκροταφείο Φαλήρου (21 Μαρτίου 1917) Μνημείο υπέρ των στρατιωτών της Ταξιαρχίας Mayran (αγγλο-γαλλική) που πέθαναν στον Πειραιά το 1854". Η ταξιαρχία του στρατηγού Mayran συμμετείχε στον Κριμαϊκό Πόλεμο και μετά κατέληξε στον Πειραιά. Μάλιστα, υφίσταται και ένα βιβλίο το οποίο ουσιαστικά αποτελεί το προσωπικό ημερολόγιο ενός στρατιώτη της αγγλο-γαλλικής κατοχής του Πειραιά το 1854-1855. (Βλέπε εδώ: En Grèce. La Brigade Mayran (division Forey) au Pirée. Souvenir de l'occupation anglo-française. 1854-55. Journal d'un soldat: par U. P. B. Polissé, ancien sous-officier au 98e de ligne)

Τέλος στη τρίτη φωτογραφία, η λεζάντα αναφέρει "Cimetière de Phalère (21 mars 1917). Monument aux morts élevé par le Souvenir Français" και εικονίζεται ένα τύμβος υπέρ των πεσόντων ο οποίος, όπως παρατηρούμε, ομοιάζει αρκετά με τον αντίστοιχο τύμβο του "Γ. Καραΐσκάκη", επί της ομώνυμης πλατείας, στο Νέο Φάληρο.

Όπως αναφέρεται σε άλλες πηγές, αρκετά από τα μνήματα του Γαλλικού Νεκροταφείου του νέου Φαλήρου, μεταφέρθηκαν το 1966 στο Πολεμικό Κοιμητήριο Παλαιού Φαλήρου (Phaleron War Cemetery), το οποίο είναι ευρύτερα γνωστό ως "Συμμαχικό Νεκροταφείο", επί της λεωφόρου Ποσειδώνος.

Στο δε τέρμα της οδού Αϊδινίου, επί του μικρού σχηματιζόμενου λοφίσκου, υφίστατο, όπως αναφέρεται και στον χάρτη που παραθέσαμε, ένα ακόμη μνημείο υπέρ των νεκρών Αγγλο-γάλλων του 1854, το οποίο παρέμενε - επί της μικρής πλατείας που σχηματίζεται στο τέλος της οδού - μέχρι και τα τέλη της δεκαετίας του 1960, σύμφωνα και με τις μαρτυρίες κατοίκων της περιοχής.

Η σημερινή εικόνα της μικρής πλατείας στο τέρμα της οδού Αϊδινίου είναι η παρακάτω:

Με το πέρασμα των χρόνων και την κατάργηση του νεκροταφείου, το τοπωνύμιο "Μνήμα του Γάλλου", όπως και πολλά άλλα αντίστοιχα τοπωνύμια του Πειραιά, έπαψε να χρησιμοποιείται.

Ευχαριστίες:

Θα ήθελα να ευχαριστήσω τον κ. Δημοσθένη Ι. Μπούκη για τη βοήθεια και την πολύτιμη ανταλλαγή απόψεων, ιδεών και πληροφοριών σχετικά με τη συγγραφή του παρόντος post.

Πηγές:

Το παρόν κείμενο είναι κατά βάση πρωτότυπο και προϊόν προσωπικής έρευνας και προσπάθειας. Χρησιμοποιήθηκαν στοιχεία και πληροφορίες από τις κάτωθι πηγές:
http://www.ambafrance-gr.org/Le-Piree-1
http://www.cwgc.org/search/cemetery_details.aspx?cemetery=2009000&mode=1
http://athinapisovitrina.blogspot.com/2011/10/blog-post_14.html
http://www.koutouzis.gr/xolera-listeies-kakokairia.htm
http://www.koutouzis.gr/ntavelis.htm
http://archive.in.gr/Reviews/placeholder.asp?lngReviewID=22767&lngChapterID=22838&lngItemID=22841
"Piraeus: From Porto Leone to the Manchester of the Orient", Liza Micheli, Editions Dromena, 1989
"Πειραιάς 1834-1912", Σταματίνα Μαλικούτη, Πολιτιστικό Ίδρυμα Ομίλου Πειραιώς

Φωτογραφίες:

Όπως αναφέρθηκε και εντός του κειμένου, ο χάρτης του Πειραιά προέρχεται από το βιβλίο "Piraeus: From Porto Leone to the Manchester of the Orient", Liza Micheli, Editions Dromena, 1989
Όπως αναφέρθηκε και εντός του κειμένου, οι τρεις ασπρόμαυρες φωτογραφίες του Γαλλικού Νεκροταφείου προέρχονται από το Αρχείο του Γαλλικού Υπουργείου Πολιτισμού
Για τους λάτρεις της φωτογραφίας, ένας τρομερά αξιόλογος ιστότοπος με φωτογραφίες εποχής από τον Κριμαϊκό Πόλεμο εδώ.

ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΠΤΩΣΗ

2011-12-20T15:10:00.001+02:00

Για κάποιους ανθρώπους, οι παραλίες προσφέρουν ένα ιδανικό μέρος για σκέψη και meditation. Πιστεύω πως σίγουρα αρκετοί άνθρωποι έχουν "κοιτάξει" προς το μέλλον με τη ματιά τους να "χάνεται" εκεί όπου ο ορίζοντας ενώνει θάλασσα και ουρανό ή έχουν "θάψει" όνειρα και προσδοκίες κάτω από τα βότσαλα ή την άμμο...

Υπάρχουν τουλάχιστον 6 πιο ενδιαφέροντα posts στο draft folder της πλατφόρμας του blogger αλλά μου μοιάζει αδύνατο να ολοκληρώσω κάποια από αυτά τούτες τις μέρες.

Εδώ και ώρα σκέφτομαι πως φαντάζει κάπως οξύμωρο μια γυναίκα που ονομάζεται Ελπίδα (Hope Sandoval) να ερμηνεύει τόσο μοναδικά ένα (θεικό) τραγούδι με τέτοιο στίχο.

Still falling

Breathless and on again

Inside today

Inside me today

Around broken in two

Til your eyes share into dust

Like two strangers turning into dust

Til my hand shook with the weight of fear

I could possibly be fading

Or have something more to gain

I could feel myself growing colder

I could feel myself under your fate

Under your fate

It was you, breathless and torn

I could feel my eyes turning into dust

Into strangers, turning into dust

Turning into dust

Hope is a good breakfast, but it is a bad supper.

(Η ελπίδα είναι καλή για πρόγευμα αλλά άσχημη για γεύμα)

Sir Francis Bacon

ME ACORDÉ DE TI

2011-12-17T20:40:00.003+02:00

Εσχάτως διαβάζω αρκετή ποίηση αλλά παραμένω ένθερμος υποστηρικτής της ιδέας πως ποίηση υφίσταται και απαντάται - μελοποιημένη - και μέσα στη μουσική που ακούμε καθημερινά.

Γνωρίζω πως με λοιδωρούν συχνά όσοι με ακούν να υποστηρίζω πως στα δικά μου αυτιά οι Τρύπες ή ο Παύλος Σιδηρόπουλος έγραψαν "ποίηση" αλλά στη τελική όλοι είμαστε ελεύθεροι να υποστηρίζουμε ότι επιθυμούμε. Άλλωστε ο ίδιος ο Jorge Luis Borges, ενθυμούμενος τον πατέρα του, τον ευχαριστούσε που του "αποκάλυψε" τη δύναμη της ποίησης, η οποία "μεταμορφώνει τις λέξεις από ένα απλό μέσο επικοινωνίας σε μαγικά σύμβολα και μουσική".

Η ποίηση, ο έμμετρος λόγος, δε γνωρίζει ούτε σύνορα, ούτε διαφορετικές γλώσσες.

Ο Βάσκος στην καταγωγή Adolfo Cabrales Mato γνωστός και ως "Fito", αποτελεί έναν από τους αγαπημένους μου Ίβηρες καλλιτέχνες με έναν ήχο που μπορεί να χαρακτηριστεί από rock εναλλακτικός ως rock'n'roll. Από την τελευταία του δισκογραφική δουλειά με το συγκρότημα "Fito y los Fitipaldis" και το album "Antes de que cuente diez" (ήτοι "Πριν να μετρήσω μέχρι το δέκα") επιλέγω το τραγούδι "Me acordé de ti" ("Σε θυμήθηκα")

Puede que sea esta la canción,

La que nunca te escribí...

Tal vez te alegre el corazón,

No hay mas motivo ni razón,

Que me acorde de ti...

He buscado en lo que fuimos, lo que será de ti...

Yo me fui no se hacia donde,

Solo se que me perdí...

Yo me fui no se hacia donde, y yo solo me perdí...

Hay un niño que se esconde, siempre detrás de mi...

Todo cambia y sigue igual,

Y aunque siempre es diferente,

Siempre el mismo mar...

Todo cambia y sigue igual,

Y la vida te dará los besos que tu puedes dar...

Todo y nada hay que explicar,

¿Quien conoce de este cuento más de la mitad?

Soy mentira y soy verdad,

Mi reflejo vive preso dentro de un cristal...

Todas las cosas que soñé,

Todas las noches sin dormir,

Todos los besos que enseñé,

Y cada frase que escondí...

y yo jamás te olvidare,

Tu acuérdate también de mi,

Nunca se para de crecer,

Nunca se deja de morir...

Και η ακουστική εκδοχή...

Μπορεί να είναι αυτό το τραγούδι,

αυτό που ποτέ δε σου έγραψα...

Ίσως να σου προσφέρει χαρά στη καρδιά,

δεν υπάρχει πια ούτε αφορμή ούτε λόγος,

που σε θυμήθηκα...

Έχω ψάξει αυτό που "υπήρξαμε", τι να έχεις απογίνει...

Εγώ έφυγα, δε ξέρω προς τα που πήγα,

μονάχα ξέρω πως χάθηκα...

Εγώ έφυγα, δε ξέρω προς τα που, και μόνος μου χάθηκα...

Υπάρχει ένα παιδί που κρύβεται, πάντοτε πίσω μου...

Όλα αλλάζουν και όλα μένουν ίδια,

και αν και πάντοτε είναι διαφορετικά,

πάντοτε η ίδια θάλασσα...

Όλα αλλάζουν και όλα μένουν ίδια,

και η ζωή θα σου δώσει τα φιλιά που μπορείς να δώσεις...

Όλα και τίποτε χωρούν εξήγηση,

ποιος γνωρίζει πάνω από τα μισά σε αυτήν την ιστορία;

Είμαι ψέμα, είμαι αλήθεια,

η αντανάκλασή μου ζει φυλακισμένη μέσα σε ένα κρύσταλλο...

Όλα όσα ονειρεύτηκα,

Όλες τις νύχτες που δε κοιμήθηκα,

Όλα τα φιλιά που δίδαξα,

Κάθε φράση που έκρυψα...

Δε θα σε ξεχάσω ποτέ,

Να με θυμάσαι κι εσύ,

Ποτέ κανείς δε παύει να μεγαλώνει...

Ποτέ κανείς δε σταματά να πεθαίνει...

"Την μεν ζωγραφίαν ποίησιν σιωπώσαν, την δε ποίησιν ζωγραφίαν λαλούσαν"

(η ζωγραφική είναι ποίηση που σωπαίνει και η ποίηση είναι ζωγραφική που μιλάει)

Σιμωνίδης ο Κείος

ΓΑΛΑΤΑΔΕΣ, ΓΙΑΟΥΡΤΑΔΕΣ & ΓΑΛΑΚΤΟΠΩΛΕΙΑ

2011-12-17T19:44:00.001+02:00

Τριγυρνώ στη πόλη και "πέφτει" το μάτι μου σε μια πινακίδα.

Δεν έχει σημασία αν το κτίριο δε μου φαίνεται και πολύ παλαιό.

Η retro πινακίδα του εγκαταλειμμένου καταστήματος

"φθάνει και περισσεύει" για να με βάλει σε σκέψεις.

Μέχρι και πριν από μερικές δεκαετίες, η προμήθεια γάλακτος και γαλακτομικών προϊόντων δεν ήταν μια απλή υπόθεση όπως σήμερα. Τη λύση στο πρόβλημα της προμήθειας γάλακτος, ειδικά στα αστικά κέντρα, έδινε το επάγγελμα του πλανόδιου μικροπωλητή, δηλαδή του γνωστού "γαλατά". Όπως είναι λογικό, στην ύπαιθρο και στα χωριά οι κάτοικοι είχαν τη δυνατότητα άμεσης αγοράς γάλακτος από τα σημεία παραγωγής. Το επάγγελμα του γαλατά διατηρήθηκε στην δυτική Ευρώπη μέχρι και τις αρχές του 20ου αιώνα, στη δε Ελλάδα περίπου μέχρι τη δεκαετία του 1950-1960.

Ο γαλατάς αναλάμβανε τη διάθεση του γάλακτος καθώς και άλλων γαλακτοκομικών προϊόντων (συνηθέστερα γιαουρτιού) στα σπίτια. Το μεταφορικό του μέσο ήταν ένα υποζύγιο (γάιδαρος ή μουλάρι, μερικές φορές ρυμουλκούσαν ανοικτή ή κλειστή ελαφριά άμαξα) και αργότερα το ποδήλατο ή μηχανοκίνητο δίτροχο. Οι πρώτοι "γαλατάδες" των μεγάλων ελληνικών αστικών κέντρων του 18ου αιώνα (Αθήνα, Πειραιάς, Θεσσαλονίκη, Πάτρα) υπήρξαν κυρίως μικροποιμένες που περιφέρονταν γύρω από τις πόλεις. Αργότερα στα μέσα του 19ου αιώνα το επάγγελμα του γαλατά ασκούσαν κυρίως Στερεοελλαδίτες που κατάγονταν από τα χωριά Λιδωρίκι, Αρτοτίνη, Μουσουνίτσα, Γρανίτσα, Βοστινίτσα, Κοσταρίτσα κ.ά. Μάλιστα από αυτούς προήλθαν και μερικά από τα σπουδαιότερα γαλακτοπωλεία - επιχειρήσεις που δημιουργήθηκαν στη συνέχεια, ειδικά στην Αθήνα και τον Πειραιά. Στη δεκαετία του 1950 οι τελευταίοι πλανόδιοι γαλατάδες που διαλαλούσαν την παρουσία τους με τη χαρακτηριστική λέξη "γαλατάς!" ή μόνο την κατάληξη "τας!" και χαρακτηριστικές φράσεις όπως "ο γαλατάς! φρέσκο, ολόπαχο γάλα!", μεταφέροντας το γάλα σε μεταλλικά κυλινδρικά δοχεία, το οποίο πωλούσαν στις γειτονιές χύμα σε οκάδες ή δράμια. Στην αρχή της δεκαετίας του 1960, η διάθεση του παστεριωμένου πλέον γάλακτος άρχισε να γίνεται σε γυάλινες φιάλες, συνήθως κάθε πρωί στις διάφορες γειτονιές και με διάφορα μέσα, ποδήλατα ή τρίκυκλες μοτοσικλέτες, όπως λ.χ. γίνεται ακόμη και σήμερα έστω και αρκετά μεμονωμένα η διάθεση των φιαλών φυσικού αερίου (γκάζι).

Βέβαια αξίζει να σημειώσουμε πως πλην των "γαλατάδων" υπάρχουν και "γιαουρτάδες" ή "γιαουρτζήδες" οι οποίοι αρχικά μετέφεραν το γιαούρτι σε μεγάλα πήλινα ή μεταλλικά δοχεία, τις λεγόμενες "τσανάκες" και τα πούλαγαν χύμα με την οκά. Συνήθως τις τσανάκες τις κουβάλαγαν στους ώμους τους με ένα κοντάρι που απο τη μιά και την άλλη του άκρη κρέμονταν δυο ταμπλάδες ή κοφίνια. Αργότερα οι μεγάλες τσανάκες αντικαταστάθηκαν από τα τσανάκια της μισής οκάς τα οποία απάλλαξαν τους γιαουρτάδες από το καντάρι και το συνεχές ζύγισμα. Τα τσανάκια επιστρέφονταν για να επαναχρησιμοποιηθούν αφού πρώτα πλενόντουσαν. Αλλος τρόπος μεταφοράς και προβολής του προϊόντος ήταν η "μόστρα" , δηλαδή ένα κουτί σαν ντουλάπι με μικρά ράφια στα οποία έβαζε τα γιαούρτια. Αυτή λοιπόν ήταν η κλασική χαρακτηριστική φιγούρα του παραδοσιακού "γιαουρτά" της προπολεμικής Ελλάδας. Στη δεκαετία του 1970 πολλά εργαστήρια παραγωγής εκσυγχρονίστηκαν τεχνολογικά ενώ ήδη μετά τον πόλεμο η πήλινη βαριά τσανάκα αντικαταστάθηκε από τον πλαστικό κεσέ. Σαν δοχείο, όχι βέβαια τόσο διαδεδομένο όπως ο κεσές και η τσανάκα, αξίζει να αναφέρουμε και τη λεγόμενη "βιδορίτσα", η οποία ήταν ένα ξύλινο προσωπικό δοχείο από κέδρο που άνηκε σε κάθε πελάτη και το έδινε στο "γιαουρτά" για να πήξει το γιαούρτι του, προσφέροντας μια ιδιαίτερη γεύση.

Αξίζει βέβαια να σημειώσουμε πως συχνά ο γιαουρτάς και ο γαλατάς ήταν το ίδιο πρόσωπο. Αργά το βράδυ ή πολύ πρωί πούλαγαν το γάλα, μετά παρασκεύαζαν το γιαούρτι το οποίο χρειαζόταν 3-4 ώρες να πήξει και ξαναέβγαιναν και πάλι στη γύρα αργά το απόγευμα για να το διαθέσουν στις γειτονιές. Ο λόγος που οι γιαουρτάδες έβγαιναν τέτοια ώρα ήταν για να προστατεύσουν το προϊόν τους από τις μύγες και το ξίνισμα κατά τους θερμούς μήνες. Το γιαούρτι άλλωστε στην Ελλάδα αποτελούσε μια κατ’ εξοχήν βραδινή τροφή άρρηκτα συνδεδεμένη με τη φτωχολογιά.

Με το πέρασμα των δεκαετιών, και ιδίως μετά τη σχετική απαγόρευση της πλανόδιας διάθεσης γαλακτοκομικών προϊόντων μέσα από μια σειρά αγορανομικών διατάξεων κατά τη δεκαετία του 1970, κάποιοι "γιαουρτάδες" και "γαλατάδες" απέκτησαν επαγγελματικές στέγες τα οποία ονόμασαν πρατήρια, εργαστήρια ή "γαλακτοπωλεία" τα οποία διέθεταν εκτός από γάλα, γιαούρτι, βούτυρο, τυριά, κρέμες, ρυζόγαλα, καϊμάκια, ξινόγαλα αλλά και γλυκά όπως λ.χ. γαλακτομπούρεκο. Πολλές φορές το "γαλακτοπωλείο" μεταλλάσσεται και μετατρέπεται ουσιαστικά σε ένα είδος "καφενείου - ζαχαροπλαστείου - γαλακτοπωλείου" ή απλά "ζαχαροπλαστείο - γαλακτοπωλείο" γνωστό και ως γαλακτοζαχαροπλαστείο. Στην Αθήνα αλλά και σε άλλα μέρη της Ελλάδας, ακόμη και στις ημέρες μας, "επιβιώνουν" στο χρόνο ορισμένα ονομαστά ζαχαροπλαστεία-γαλακτοπωλεία.

Στο κέντρο του Πειραιά ξεχωρίζουν, κατά την άποψή μου, δυο συγκεκριμένες επιχειρήσεις που συνεχίζουν τη διαχρονική τους πορεία, τις οποίες θα αναφέρω ονομαστικά δίχως κάποια πρόθεση διαφήμισης.

Το ζαχαροπλαστείο - γαλακτοπωλείο της οικογένειας Μαστρονικόλα (κεντρικό κατάστημα επί της οδού Καραολή και Δημητρίου 98) με πάνω από 100 χρόνια συνεχούς δραστηριότητας (ιδρύθηκε το 1909) αποτελεί γνωστό σημείο αναφοράς για πολλούς Πειραιώτες και μη που σπεύδουν να προμηθευτούν από το συγκεκριμένο μέρος γαλακτομπούρεκο, γιαούρτι, χειροποίητο παγωτό από πρόβειο γάλα και σαλέπι και άλλα γλυκά.

Πηγή Φωτογραφίας: Σχετικό Άρθρο Piraeus Press

Σε παρόμοιο μήκος κύματος και το παραδοσιακό καφέ - γαλακτοζαχαροπλάστειο "Η Στάνη Κουντουρά", επί του πεζόδρομου Ι. Δραγάτση 14, στην πλατεία Κοραή που λειτουργεί από το 1933, αποτελώντας σημείο συνάντησης και αναφοράς επί της κεντρικότερης πλατείας της πόλης με σπεσιαλιτέ το παγωτό καϊμάκι (με βύσσινο ή αμύγδαλα), γιαούρτι, ραβανί, λουκουμάδες και άλλα γλυκά.

Πηγές:

Το συνταχθέν κείμενο είναι κατά βάση πρωτότυπο.

Πληροφορίες αντλήθηκαν από τις παρακάτω πηγές:

Φωτογραφίες:

Όλες οι ασπρόμαυρες retro φωτογραφίες ευρέθηκαν στο διαδίκτυο χωρίς σαφή αναφορά στη πηγή και επεξεργάστηκαν ελαφρώς από τον γράφοντα. Τα πνευματικά δικαιώματα ανήκουν στους νομίμους κατόχους των φωτογραφιών.
Οι έγχρωμες HDR φωτογραφίες του "Γαλακτοπωλείου" και της "Στάνης Κουντουρά" ανήκουν στον γράφοντα το ιστολόγιο.
Απαγορεύεται η χρήση ή/και αναδημοσίευση