Moc-cynamonu

żuczek gnojnik

2016-10-11T21:21:00.000+01:00

Za kamykiem, za kwiatami,

za klombikiem, za traw źdźbłami

Szedł żuk gnojnik gnój turlając

Tupał głośno pieśń śpiewając.

"Pracę ciężką mam na co dzień,

nikt mi w niczym nie chce pomóc

Tu przeszkoda, a tam korzeń"

-żuk narzekał wymijając.

Wnet na drodze stanął szerszeń

chyżo żądłem w liściach szperał

żuk w pośpiechu złapał żeń-szeń

niczym szpadą nim przebierał

Przed oczyma wymachiwał

broniąc swej ognistej kuli

Szerszeń w strachu uskakiwał

liściem szałwii się otulił

Szedł więc dalej dzielny żuczek

Toczył kulę zwinnie, żwawo

Minął studnię i pomniczek

nagle stwierdził, że późnawo.

cichy kącik szybko znalazł

zasnął zanim zdjął buciki

a tymczasem kulę gnoju

skradły mu pasikoniki.

Taka żuka praca żmudna

zwana niegdyś syzyfową

Kiedy żuczek się obudzi

to utoczy kulę nową.

Zbiorowy ból dupy, czyli bazary w internecie.

2016-01-13T22:23:00.000+00:00

Początki e-bazarów internetowych zapowiadały się naprawdę obiecująco. Będąc matką małego dziecka nie raz zerkałam na te ładne ciuszki wystawiane przez inne mamusie. W końcu wydały fortunę na swoje dziecko, dbały, przebierały, prały, więc chcą też posłać ciuch dalej. Ambaras tkwi w tym, że sprzedający chce sprzedać najlepiej po cenie zakupu, a kupujący chce kupić za darmo.

Żadna nowość. Wiadomym jest, że sprzedając jakąś rzecz chcemy uzyskać za nią jak najwięcej pieniędzy, nie istotne, na jaki cel je później przeznaczymy. Kupując zaś pragniemy nabyć rzecz bardzo okazyjnie, jednocześnie trzymając w reku tzw. „perełkę” (o tym zaraz…).

Co chcą kupować matki na e-bazarach?

„Perełki” – czyli rzeczy najświeższej nowości, najlepiej wraz z metką, niedotykane, pachnące i niespotykane. Najlepiej z naszywką „ZARA” „ADIDAS” „NIKE” „H&M” „NEXT”, koniecznie z metką, aplikacją, co świadczy o tym, że nasze niemowlę czy dziecko będzie wyglądało stylowo i porządnie niemal za darmo (przynajmniej tego oczekujemy).

Czy matki chcą kupować? Właściwie to nie sądzę po części postów, które czytam na grupach. Matki chcą zarabiać na swoich sprzedażach nie płacąc za to podatku (ups… PIS jest już blisko, bo sądzę, że weźmie się za sprzedaż facebookową zaraz po allegro). Najlepiej jednak taką perełkę…dostać. W cenie przesyłki, a najzacniej to przyniesioną w zębach pod drzwi.

Ostatnio jednak grupy sprzedażowe cierpią kryzys ekonomiczny i psychiczny, zamieniając swoje sprzedażowe posty w czysty ból dupy.

- Bo wstawiłam potencjalnej klientce zdjęcie ciucha, którego chce się pozbyć i go nie sprzedałam, co więcej nie usłyszałam dziękuję (że wyginałaś je do zdjęcia, wyciągałaś z szafy, prasowałaś, dopieszczałaś).

- Bo sama chcę sprzedaż ciuszki po moim dziecku i nikt nie chce kupić, a u innych to kupują.

- Bo piszę, że coś przyjmę, a nikt nie chce dać.

- Bo zastrzegłam „pierwszeństwo w zakupie”, a jakaś szmata sprzątnęła mi to sprzed nosa.

Bo ja jestem najmądrzejsza a wy głupie. Mam wrażenie, że zebrane w kole nie otworzyłyby ust. Bo klepać jest łatwiej. Przyjemniej..

Wyzywanie, mądrości niczym na grupie psychologicznej, a każda z „matek” jest najlepszym psychologiem.
Może warto na jakiś czas odłączyć wtyczkę od internetu i puknąć się w czoło?

Kosmetyki naszego dzieciństwa, które podkradam dziecku :)

2015-09-02T12:00:00.001+01:00

Często różne zapachy, melodie, gesty przywołują przeróżne wspomnienia, niezależnie od tego, gdzie pachną, gdzie grają, czy gdzie mają miejsce. Zapach jednak jest zdecydowanie najsilniejszym bodźcem, który potrafi pobudzić nasz mózg do intensywnej pracy.

Istnieją też takie rzeczy, których zaczęłam używać ponownie i chyba tylko z tego powodu, że jestem matką.

Przewagę w tym wszystkim stanowią kosmetyki do ciała i przyznam szczerze, że cieszę się, że urodziłam Wojtka, bo nie pamiętam kiedy wcześniej sięgałam po jakiekolwiek kosmetyki do pielęgnacji ciała. Odkąd jednak Wojciech jest przy moim boku, podkradam mu balsamy i mydełka :)

Jakie kosmetyki do pielęgnacji skóry powinniśmy mieć dla dzieci?

krem na odparzenia – szkoła tutaj jest różna. U nas zawsze sprawdzał się sudocrem, ale zdecydowanie mocno wysuszał. Z tych delikatniejszych królował Linomag i Nivea. Używamy sporadycznie do dziś, mimo, że Wojtek ma już 3 lata.
łagodny płyn do kąpieli – Najlepiej 2w1, jest delikatny i ponadczasowy. Samej zdarza mi się korzystać. Mity głoszą, że kąpiel wystarcza 2-3 razy w tygodniu, jednak idę swoją osobistą szkołą i funduję sobie i dziecku ten relaks codziennie.
oliwka do ciała
puder – szczerze i z całego serca nie odradzę, ale polecić też nie mogę - nie używałam.

Co podkradam swojemu dziecku??

1. Oliwka

Kojarzy mi się właściwie tylko z dzieckiem i naoliwioną pupą. Pomimo, że toleruję tylko i wyłącznie bezzapachowe oliwki, to istnieją jeszcze takie, których zapach przypomina mi właśnie dzieciństwo.

Zanim zostałam matką nie miałam w domu oliwki, nie przywiązywałam też specjalnej wagi do wyglądu i kondycji mojej skóry. Skoro już smarowałam po kąpieli Wojtka, zaczęłam też dbać o swoją skórę i często chlustałam oliwką do swojej kąpieli.

Dziś, kiedy Wojtek jest większy, oliwka nadal stoi w łazience, używamy jej bardzo sporadycznie, ale tylko gdy poczuję ten zapach to buzia mi się uśmiecha!

2. Balsam

Od samego początku używałam tylko i wyłącznie Nivea. Może dlatego, że marka wydawała mi się być stworzona z myślą o dzieciach, ale też dlatego, że zapach, mimo że był specyficzny - był piękny i trwały. Zapach jakiegokolwiek kosmetyku kojarzył mi się zawsze z czystym, wykąpanym niemowlęciem. Kiedy dostałam Wojtka po porodzie właśnie tak pachniał. Jestem w stanie kupić teraz balsam tylko po to, by poczuć tamten moment ;)

Niestety mój maluch okazał się być silnym alergikiem na pachnące kosmetyki, jednak firma wyszła na przeciw moim potrzebom niemal błyskawicznie tworząc serię do skóry wrażliwej. Na przykład ten, który u nas w domu ma swoje specjalne miejsce (mam nawet jedną butelkę pracy).

Dziś rzadziej balsamuję Wojtka, jednak zaczęłam intensywniej balsamować siebie i skutecznie podkradam mojemu dziecku kosmetyki.

3. Płyn do kąpieli

O ile w pierwszych dniach życia liczyła się czystość, zapach, relaks dla dziecka - teraz dla 3 latka oprócz tego, co liczy się dla mnie- ważna jest ilość piany. To mamy zapewnione w 100%.

Polecam szczególnie produkty do pielęgnacji skóry 2w1, które nie tylko myją skórę, ale tworzą super zabawę i oszczędzają miejsce w łazience. Dodatkowo płyn Nivea jest bardzo wydajny, już mała ilość wystarczy by zapełnić wodę pianą i zapachem noworodka :)

Można go kupić już od 12zł (zwykle najtaniej spotykam w Biedronce).

Pielęgnacja skóry nie dotyczy tylko i wyłącznie noworodków. Powinna być kontynuowana cały czas, o czym często zapominamy. Ja nie zapomnę - kosmetyki, których używam zbyt pięknie pachną.

a Wy podkradacie coś swoim pociechom??

kinesiotaping nie tylko dla sportowców.

2015-05-26T21:02:00.000+01:00

Kinesiotaping - czym jest?

Nie sposób pominąć kolorowo owiniętych sportowców podczas zmagań na boisku, macie czy w tańcu. Jeszcze niedawno sama zastanawiałam się cóż to za moda. Szczerze powiem, że wygląda efektownie i z własnego doświadczenia dodam - efektywność idzie z wyglądem w parze, jednak o tym później.

Kinezjologia - czyli ruch, oraz taping - (tape od taśmy) - odnośnie oklejania. Metoda terapeutycznego oklejania partii ciała elastycznymi plastrami cieszy się co raz większą popularnością nie tylko wśród sportowców. Popularność stosowania wzrasta wśród niemowląt oraz osób starszych.

O plastrach wspominałam już kiedyś na blogu - TUTAJ, wtedy widziałam duże postępy rehabilitacyjne Wojtka, choć mieliśmy kilka "plastrowych" przeszkód.

Metoda ta wbrew pozorom nie jest najnowsza. Autorem tego typu rozwiązania jest japoński chiropraktyk dr Kenzo Kase, który zaczął pracę nad tym typem rehabilitacji na początku lat 70-tych.

W kilku słowach Kinesiotaping jest metodą terapeutyczną wykorzystywaną przez wykwalifikowanych rehabilitantów, oraz osoby przeszkolone w tym zakresie. Oklejanie partii ciała elastycznymi plastrami leczy wiele schorzeń i dolegliwości. Kinesiotaping znajduje zastosowanie podczas kontuzji, przeciążeń, nadwyrężeń, jednak także szerzej można zastosować plastry podczas rehabilitacji w dziedzinie ortopedii.

Na czym polega Kinesiotaping?

Kinesiotaping ma bardzo szerokie pole działania. Pomóc może na wiele schorzeń i absolutnie nie powinno kojarzyć się tej metody z "leczeniem homeopatycznym". Podstawowe cele tego rozwiązania polega na regulacji napięcia mięśniowego poprzez odpowiednie nałożenie plastra. Tym sposobem lekko naciąga się skórę w miejscu dolegliwości bólowej, co sprzyja regeneracji mięśni poprzez zwiększenie przestrzeni pomiędzy skórą a powięzią. Metoda leczenia dolegliwości bólowych zależy od ich umiejscowienia. Wykorzystuje się różne rodzaje cięć plastra, oraz kilka etapów naciągania.

Metoda pomaga również w leczeniu krwiaków poprzez poprawę mikrokrążenia. Kinesiotaping może być pomocny także w leczeniu schorzeń i urazów stawowych dzięki odpowiedniej aplikacji taśmy.

Gdybym (jako sportowiec, który często doznaje kontuzji) miała opisać działanie plastrów na moje schorzenia to porównałabym efekty do masażu. Osobiście oklejam najczęściej barki i kolana, dzięki czemu mięśnie trzymają się na swoim miejscu, oraz mogę swobodnie ćwiczyć nawet podczas rekonwalescencji. Już chwilę po obklejeniu bolącego miejsca przestaję czuć, że mam na sobie plaster. Zupełnie nie przeszkadza mi w codziennych czynnościach, wręcz pomaga trzymać moje mięśnie "razem". Jestem całkowitą zwolenniczką tego rozwiązania, bo grunt to czuć się dobrze w swoim ciele.

Korzyści podczas użytkowania:

1. Kolory - jeśli pracujemy w poważnej firmie, gdzie nie możemy pozwolić sobie na rażący róż na plecach dostępne są odcienie, które ukryją się idealnie pod ubraniem. Jeśli nie mamy ograniczeń kolorystycznych mamy pełną swobodę do wyrażenia siebie poprzez kolor na ciele :)

2. Komfort. -przede wszystkim nie mam ograniczonych ruchów, mogę swobodnie iść do pracy, na trening i wziąć prysznic (czasem dwa), nie martwiąc się, że coś się odklei, lub zacznie nieprzyjemnie ciągnąć. Plastry dodatkowo poprawiają komfort ruchów na co dzień, kiedy oklejona kończyna jest obolała.

3. Bezpieczeństwo dla skóry - plastry nie zawierają lateksu. Przepuszczają powietrze i wodę, są bawełniane, dlatego nie trzeba obawiać się o ewentualne efekty uboczne po zdjęciu.

4. Poprawa jest odczuwalna niemal zaraz po aplikacji plastra.

5. Koszty - nieporównywalne z drogimi rehabilitacjami, czy też częstymi wizytami u specjalistów.

Więcej - sklepy, centra medyczne, pomoc

Szerzej, z medycznego punktu widzenia o metodach plastrowania i efektach można poczytać na stronie https://www.tourmedica.pl/blog/jak-dziala-kinesiotaping/

Pluszowy Potwór :)

2015-05-26T14:09:00.002+01:00

Potwór nos pluszowy ma

chcesz buziaka? Chętnie da.

Łapy jakieś takie małe

Zębów mało, prawie wcale.

Szukam kolców lecz nie widać,

musiał u fryzjera bywać.

Ktoś się boi tego stwora?

To wieczoru nasza zmora.

Lecz sprawdziła już mamusia

że w pokoju u Wojtusia

Nie ma duszków i potworów

ani innych dziwnych stworów

Królik śpi już obok Ciebie

Łapką kot za uchem grzebie

Księżyc już utulił chmurki

gwiazdki ostrzą swe pazurki

W końcu wszyscy poszli spać

by już wcześnie rano wstać

Wilk Dobry na dobranoc.

2015-05-12T20:18:00.001+01:00

WILK DOBRY

Przed doliną, za wzgórzami, przed lasami, jeziorami…

Stała sobie taka skała. Nie za duża, nie za mała.

W skale otwór był malutki,

Wchodził tam skrzat okrąglutki.

Trzymał w skale klucz do lasu.

Spytaj – po co go zamykał?

Chronił las ten od hałasu.

Kto tam mieszka? Spytaj jeszcze.

Pewnie komar, małe kleszcze, lecz czy im przeszkadza hałas?

Zaraz! Zaraz!

Czy nie lepiej spytać skrzata, kogo chroni w złotym lesie?

Czy nie on nam powie szczerze, po co klucz ze sobą niesie?

Idźmy więc do jego domku, może nam herbatki poda?

Weźmy ciastka i słodycze by odwagi jemu dodać!

Puk-Puk! Puk-Puk! Zapukali.

-Kto mi tam we wrota wali?

Ledwo słońce zawitało,

ledwo usnąć się udało,

a tu proszę! Co za pech!

pospać chciałem…a tu..EH!

Puk-Puk! Puk-Puk! Nie przestają.

-Co za goście spać nie dają?

Chyba wstanę i otworzę,

Tylko coś na siebie włożę!

Już chwileczkę moi mili,

Czego sobie tu życzymy?

Dzieci? Dzieci w moim lesie?

Masz Ci losie, co was niesie?

-Drogi skrzacie, przybywamy, rozwiać wątpliwości wszelkie,

Wszak do lasu klucz tu chowasz. Tajemnice są to wielkie?

Chcielibyśmy poznać tego, kogo tak zamykasz szczelnie,

Więc prosimy Cię nasz miły, powiedz dzielnie!

-Oh dziateczki moje małe, chyba mi nie uwierzycie,

Chcecie wiedzieć? No sam nie wiem-powiem skrycie.

Głodny jestem i sił brak, mam ochotę na herbatkę,

Może i coś też bym zjadł? Ciastko pyszne lub kanapkę.

-Skrzacie drogi nie ma sprawy, mamy smakołyków w brud!

Jednak w zamian Ty nam powiesz, co tam w lesie sprawia trud.

Dobre wilki??

- Już ich nie ma – Powie mi niejeden z was. Co Wy na to, gdy wam powiem, że ich domem złoty las?

Złoty las to piękne miejsce.

Ciche, ciepłe, czyste wielce.

Wilki dobre to stworzenia,

Nieświadome zła istnienia.

Muszą tak żyć kilka lat,

By szerzyły dobro w świat.

Legend wiele jest prawdziwych,

Gdzie złe wilki jadły żywych.

Czy kapturek, zając, owce.

Wciąż prowadzą na manowce.

Lecz gdy wilki w złotym lesie

Nie poznają co to „zło”

Legend złych kres się uniesie

Zniknie czarne wilków tło.

Za lat kilka pisarz przyjdzie

I napisze coś wielkiego

Wilk bohater wielki będzie

Ja przyłożę się do tego.

Skrzat tak gadał aż do zmierzchu

Popijając swą herbatkę

Smaczne ciastka zjadłszy z wierzchu

Zasnął. Zmrużył swą facjatkę.

Dzieci też już były śpiące

Wzięły ciastka swe pachnące

I historią pochłonięte

Szły do domu wniebowzięte.

Bardzo piękna ta historia,

Która wilcze dobro szerzy.

Choćby była to teoria

Dziecko w Skrzaci ton uwierzy…

Autor: AguQ

Wiersz-bajka jest mojego autorstwa, wszelkie kopie muszę być podpisane adresem źródłowym.
Zgodnie z ustawą z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2006 r. Nr 90, poz. 631 ze zm., dalej „Prawo autorskie”)

bajka o czterech braciach...

2015-05-07T22:23:00.001+01:00

Czterej bracia

Czy znacie bajki o dobrych wilkach? To niesłychane niejeden powie.

Posłuchaj bajki mały Wojtusiu o wilku Franciszku co dobro miał w głowie.

Złe wilki dawno powymierały, nie miały wsparcia w przepięknym lesie.

Ptaki złociste i leśne zwierzęta, to dzięki nim wieść dobra się niesie.

Franciszek był wilkiem o szarej skórze, oczy miał wielkie, nosek rudawy,

Braci miał troje i każdy inny. Zwano ich Fergi, Bruno i Żwawy.

http://wataha-thew.blogspot.com/

Franciszek był wilkiem o złotym sercu, pomagał wszystkim zwierzętom w lesie,

Fergi braciszek o czarnych oczach co rusz do pomocy swe futro niesie.

Zdolności miał on najbardziej magiczne. Ogrzewał wszystko do czego się zbliżył,

Gdy ptaki marzły otulał je futrem, gdy woda za zimna tam nosek zanurzył.

Mieszkańcy lasu szczęśliwi byli, że mają w stadzie przyjaciół prawdziwych.

Pomimo tego, że wilk zły z pozoru, ta czwórka była godna podziwu.

Kolejny z braci białe miał futro, oczy zielone jak trawa na łące.

Przeciwnie do brata chłód on przynosił, gdy w lesie witało gorące słońce.

Okrywał chłodem zmęczone ptaki, gdy skrzydła sparzone były pogodą,

Zwierzęta w zamian utkały im gniazdo i wybieg zielony z trzcinową zagrodą.

Bruno wilk biały uwielbiał z braćmi przebywać w swoim przepięknym domu,

A w wolnych chwilach po łące hasał, lecz musiał robić to po kryjomu.

Dlaczego spytacie? Odpowiedź jest prosta choć nieco smutna.

Wilków natury nie poznał człowiek, a człeka natura bardzo okrutna.

Nie widzi wilczej dobroci wcale, choć futro podziwia i oczy piękne,

Poluje na wilki z rana wytrwale, by tkać ubrania i torby wielkie.

Żwawy pełni funkcję strażnika. Strzeże on braci i zwierząt w lesie,

Co rano rusza na wielkie zwiady, drżą przyjaciele gdy wieści niesie.

Lecz Wy kochani będziecie już wiedzieć, że wilki są dobre i pożyteczne,

Nie wchodź do lasu sam bez opieki, by wilki mogły w zagrodzie żyć wiecznie.

Autor: AguQ

Prawdziwa matka rodzi w bólach!

2015-04-10T12:01:00.002+01:00

Godzina 12:00 leżę podłączona do specjalistycznych sprzętów, z drukarki KTG wysuwa się piękna fala, urządzenie "pika", świeci. Tętno dziecka spada do 60-70, moje chyba bliskie zeru z nerwów. Piękna drukowana fala pokazuje mocne skurcze, zaczynam patrzeć na zegarek. Skurcze są już co 5 minut. Dlaczego do cholery nikt nie przychodzi? Świetnie widziałam, że urządzenia są monitorowane dodatkowo z kapsuły położnych. Pewnie nikogo też tam nie było. W końcu 12:20 wpada lekarz jak oparzony:

"TO PANI NIE CZUJE, ŻE SĄ SKURCZE?"

Pani czuje. Pani informowała. Pani z nadzieją czekała, aż ktoś przyjdzie i mnie poodpina z tego sprzętu i weźmie na stół.

13:00 urodziłam. Piękny zdrowy, duży mimo że wcześniak.

No właśnie. Co z tym porodem? Cesarka ze wskazaniem, na życzenie, po ciężkich bólach. U jednych mam po prostu bo tak wybrały, u innych z powodu komplikacji. Dlaczego mają się czuć gorsze? Czy ich dzieci są inne?

"Pofarciło ci się. Okaż szacunek lepszym kobietom" - pisze organizacja religijna o dziwnej jak dla mnie nazwie Disciples of the New Dawn. Ja się pytam co to za religia, która poniża innych? Bo chyba bardzo odbiegająca od "mojej". Lepsze? W czym? Może tylko w szybkości wstania po porodzie z łóżka.

http://www.dailymail.co.uk/

Lazy parents oraz C-Moms. Tak zrzeszenie nazywa matki, które NIE URODZIŁY swoich dzieci. Blizna po cięciu to hańba i dowód na to, że nie spełniłyśmy swojego zadania. Dodatkowo rozbawiło mnie odniesienie do Boga. Czy to nie on uczył o szacunku i miłości do bliźniego? Jak zatem można powoływać się na poród "po bożemu" nie respektując innych jego zasad?

Tylko kobiety kobietom potrafią zgotować takie "halo". Faceci po prostu dadzą sobie dwa razy w mordę i koniec. Czasem by się niektórym fanatyczkom przydała taka terapia szokowa.

Zajrzałam na facebookowy link do tej grupy. Nie wiem właściwie co się tam dzieje, ale wygląda na to, że post był tylko próbą podniesienia statystyk stron, aczkolwiek widnieje tam wiele postów, gdzie kobiety chwalą się, że urodziły naturalnie.

A CZY TY URODZIŁAŚ SWOJE DZIECKO?

a czy Ty pierzesz w rzece?

2015-03-07T11:34:00.003+00:00

Na samym początku nadmieniam, że tekst jest pisany pod wpływem bardzo pozytywnie uśmiechniętych emocji. Zainspirował mnie pewien komentarz mamy na portalu społecznościowym.

Nowe technologie otaczają nas wszędzie. Super bajki na DVD, dziecięce laptopy, telefony, mówiące krzesełka, śpiewające nocniki. Mikrofalówki, suszarki i mogłabym wymieniać dalej. Jest to dla mnie oczywiste, że te sprzęty istnieją i powstają co raz to nowe.

Jednak. Gdy byłam mała nie było tych udogodnień. Tata ciężko pracował na dolary, by kupić mi lego w Peweksie. Rodzice nie używali komórek, bo ich nie było. Pierwszy telefon stacjonarny zamontowali mi gdy miałam około 6 lat. Super telefon na "koło" miała moja babcia. Uwielbiałyśmy się nim bawić z kuzynką jako dzieci.

Dlaczego dziś dzieci są uzależnione od nowych technologii? Odpowiedzi nasuwa się kilka.

1. Wygoda rodziców.

Jest niedzielny poranek. Chcemy spokojnie zjeść śniadanie i napić się kawy. Dziecko prosi o tableta. Chce pograć w gry. W tym czasie pijąc kawę relaksuję się. Moglibyśmy przecież poukładać klocki, porysować, pójść na spacer. Wolę odpocząć. Moje dziecko za to, jest czymś zajęte i mam spokój.

Zgubna rutyna może doprowadzić do tego, że oddając dziecku sprzęt będziemy się relaksować i stanie się to nagminne.

Dlatego mówię nie. Oczywiście nie temu, że odcinam dziecko od nowoczesności, ale nie kosztem mojego relaksu. Gdy moje dziecko bawi się tabletem/telefonem/ogląda jakieś bajki na laptopie jestem obok. Nie trwa to długo. Staram się za chwilę odciągnąć go od siedzenia i zająć czymś innym.

2. Komputer/sprzęt jako nagroda/prezent

"Jak zjesz obiad/kolację/śniadanie będzie komputer". Cóż znane.

Może lepiej potraktować to jako element dnia?

3. Wpływ rówieśników.

Na szczęście nie dotyczy to raczej dzieci wieku przedszkolnego, ale zanim ja dostałam swój pierwszy telefon komórkowy wiele moich koleżanek już miało. Baaa miałam wtedy 14 lat! Presja otoczenia wywiera dużo na dziecku, które przecież nigdy nie chce być gorsze.

CO W KOŃCU JEST TAKIEGO ZŁEGO W TECHNOLOGII?

Moim zdaniem nic takiego. Pomijając fakt, że niszczą się oczy, traci się czas... ale chwila! Jeśli jest kontrola rodziców, ograniczony czas i brak głupot, nowości technologiczne nie stanowią takiego zagrożenia.

Moje niespełna 3 letnie dziecko korzysta z tableta. Jest mnóstwo mądrych aplikacji dla maluchów. Od liczenia, układania po naukę angielskiego i innych języków. Jak dla mnie jest to świetny przerywnik podczas zwykłej zabawy. Podkreślam...przerywnik.

Wojtek potrafi włączyć grę, zainstalować ją, Nie uczyłam go tego. Tak małe dziecko ma idealną pamięć. Potrafi też odtworzyć sobie film na telefonie lub przeglądać galerię zdjęć. Uprzedzając wszelkie pytania co do treści filmów i zdjęć na telefonie - nie mam tam nic, co mogłoby dziecko przestraszyć lub zgorszyć :)

Jestem przeciwna całkowitemu odcinaniu dzieci od komputeryzacji i mediów. Za kilka lat będzie to element codzienny, komputery przecież są także w szkole. Fakt, że co drugi 3 latek potrafi obsługiwać tablet/telefon a nie potrafi zawiązać butów jest mało trafny. W tym wieku zdolności manualne jeszcze nie są na tak rozwiniętym etapie, co nie znaczy, że nie będę tego Wojtka uczyć.

Technologia jest dobra i przydatna, jednak nie można zapominać o innych ciekawych rzeczach które nas otaczają :) Chodzimy na rower, spacery, do przedszkola. Wojtek maluje, układa klocki lego, śpiewa. Technologia nie jest mu jeszcze niezbędna, lecz sprawia, że poznaje nasz dzisiejszy świat.

JAK JA BYŁAM MŁODA...

...odpuśćmy sobie!

Jak ja byłam młoda nie było telefonów i laptopów, jednak mama nie prała naszych ubrań w rzece jak prababki, bo były pralki. Po to ten świat nam coś daje, by z tego korzystać. Z głową!

Crossfit, To kocham!

2015-03-02T17:22:00.001+00:00

Krótki filmik o tym, dlaczego ostatnio więcej ćwiczeń niż pisania.
Zakochałam się. W crossficie!
Ta różowa mysz...to ja!

Dlaczego wybieram przedszkole prywatne? 5 plusów "za"

2015-02-23T16:27:00.003+00:00

Mój Syn za 3 miesiące skończy 3 lata. Od początku stycznia jest już przedszkolakiem.

Po pięknym roku przebywania ze wspaniałą nianią musieliśmy podjąć decyzję o wyborze przedszkola. Niestety w dzisiejszych czasach i w niewielkim mieście trudno przebierać w ofertach, szczególnie, że byliśmy zmuszeni brać pod uwagę tylko przedszkola prywatne.

Bardzo obawiałam się nowej sytuacji, szczególnie, że pracy wcale nie zapowiadał mi się okres rozluźnienia. Styczeń wręcz płonął robotą do ogarnięcia.

Jakie są zalety prywatnych przedszkoli? Jakie zalety ma nasze przedszkole?

1. WŁASNA KUCHNIA

Niestety nie wszędzie jest ten przywilej. Idzie za tym oczywiście dbanie o najwyższą jakość posiłków, ciepłe obiadki i "dokładki" pod nosem :) Wcześniej mieliśmy przyjemność korzystać z cateringu żłobkowego, co szybko odbiło się na Wojtka zdrowiu. Porcje były za duże, smażone na starym oleju (dało radę to wyczuć), no po prostu nie!

W naszym przedszkolu cenię sobie różnorodność i jakość posiłków. Moje dziecko jest zadowolone i zaczęło jeść nowe potrawy, czego nie umiałam dokonać w domu.

2. ZAJĘCIA DODATKOWE

W "naszym" przedszkolu zajęcia dodatkowe są codziennie. Dzień w dzień angielski, raz w tygodniu rytmika, zajęcia z logopedą, judo. To wcale nie jest za dużo jeśli chodzi o chłonącego wiedzy i wrażeń 3-latka. Wojtek z zaciekawieniem uczestniczy w zajęciach. Po powrocie do domu pyta mnie o nowe słówka w języku angielskim i powtarza czego nauczył się w przedszkolu.

3. MIŁA FACHOWA OPIEKA

Na grupę 15 dzieciaczków przypadają 3 opiekunki. Dzieci je uwielbiają i o to w tym chodzi. Przez cały rok Wojtek chodził do ukochanej niani, w tym roku szybko znalazł sobie za nią "zastępstwo".

Mimo, że w przedszkolu są cztery grupy wiekowe każda z opiekunek zna dzieci. To świadczy o dużym zainteresowaniu (lub o temperamencie Wojtka?:) ).

4. KOMUNIKACJA

W przedszkolu często organizowane są spotkania z udziałem rodziców. Standardowe przyjęcia z okazji świąt (Dzień babci i dziadka, dzień śniegu, dzień kota), które dają możliwość maluchom poznania tradycji i świetnej zabawy. Przy okazji i my możemy sprawdzić jak radzi sobie nasze dziecko na tle innych rówieśników.

5. ZAUFANIE

Pierwsze dwa dni po oddaniu Wojtka do przedszkola przebierałam nogami w pracy. Dwa razy dzwoniłam zapytać, czy nie płacze, czy wszystko ok. Widziałam jednak, że dziecko wraca uśmiechnięte i zadowolone. Mimo, że w pierwszych dniach wszystko było "brzydkie" i "głupie" to dzień po dniu Wojtek przekonywał się do nowej sytuacji tak mocno, by po 2 miesiącach chodzenia chcieć tam przebywać jak najdłużej :)

W marcu/kwietniu ruszają zapisy do publicznych przedszkoli. Przyznam szczerze, że mamy pod blokiem nasze upatrzone przedszkole. Zastanawiam się jeszcze, czy będziemy się przeprowadzać do przedszkola publicznego... Bo chyba ważne jest, że ja jestem spokojna i dziecko zadowolone?

Bunt dwulatka? Wstydźcie się wyrodne matki!

2015-02-18T20:09:00.001+00:00

Krzyki, wrzaski, pad na ziemię.

Bunt dwulatka w dziecku drzemie.

Lecz to mity drogie matki,

Nie tłumaczcie tak swych dzieci

Czy roczniaki, czy dwulatki

nie pomogą wszyscy święci.

Dzieci chcą uwagi wiele

Czy to w domu, czy w kościele

A rodzice się wgłębiają

Mity w życie wprowadzają.

Dziś na temat "czy macie bunt dwulatka" napisałam:

Nie wierzę w bunt dwulatka. Rodzice po prostu na wszystko chcą mieć odpowiedź. Zachowania przyczynowo-skutkowe, są elementem nas wszystkich. Jak nam się coś nie podoba tupniemy nogą, przeklniemy pod nosem, zjemy coś słodkiego albo w totalnym bezsensie sytuacji zabierzemy się za sprzątanie...coś co z nas spuści nerwy. Dziecko nie przeklnie, nie zmyje naczyń i nie spuści z siebie nagromadzonych emocji. Jedno weźmie tłuczek do mięsa, inne spuści w kiblu telefon. Dwulatek to bardzo mądry i rezolutny człowieczek. Wystarczy poświęcać mu dużo czasu, rozmawiać, rozładowywać emocje inaczej - poprzez przytulenie, zabawę, książkę. Uważacie, że to głupie? U mnie działa. Nie mam rozwrzeszczanego tarzającego się po ziemi dziecka, mimo, że tak jak wszystkie dzieci ma humory i grymasy. Nie jest też typem spokojnego chłopca. Rusza się cały czas. Jedząc obiad uderza nogami w cokolwiek, jest nadpobudliwy, jednak za 3 miesiące skończy trzy lata i na bunt dwulatka odpowiadam tylko ...uśmiechem :)

OBRAZIŁAM WAS WYRODNE MATKI. PRZEPRASZAM.

Dostałam szybko ripostę!

"Trochę może niechcący uraziła Pani mnie i inne matki sprowadzając wszystko do kwestii wychowania i robiąc z siebie ideał a z reszty wyrodne matki bez uczuć"

Obraziłam.

Dlaczego obraziłam? Bo stwierdzam, że dziecku należy się uwaga, czułość, zrozumienie. Stwierdziłam, że u nas to bardzo działa. Wojtek nie pokłada się na ziemi krzycząc, chętnie słucha argumentów (choć nie zawsze do końca skutkują). Jest na tyle świadomy swojego zachowania,
że chce w ten sposób mieć coś do powiedzenia.

Cóż. Dla mnie to nic innego jak wytłumaczenie sobie zachowań dziecka. Poza faktem, że nigdzie nie napisałam, że matki poświęcające swoje 24 godziny na dobę dziecku są wyrodne, bo twierdzą, że ich dzieci mają bunt...są bez uczuć, bo u mnie przytulanie i poświęcenie uwagi działa. Nie twierdzę też, że mamy, których dzieci przeżywają ów "bunt" są gorsze, bo tak to tłumaczą. Dzieci są...różne, ale ja podejście zmieniłam i mam swój mały sukces. No i w końcu...jestem taka idealna, w przeciwieństwie do reszty. Taka....idealna. Niemal obrosłam w pióra! :)

Skutek - przyczyna.

Czy nie robimy tego od samego początku? To kolka, to brzuszek, to zęby, skok rozwojowy...

Matki na wszystko mają wachlarz odpowiedzi. I to nie tyczy się (uśmiech) tylko ich dzieci. Szczególnie tych obok ;)

W każdym z nas drzemie buntownik, w małym człowieczku największy, bo najmniejszy jest jego rozumek. A czy my rozumiemy nasze dziecko?

Na dyktando, czy do kawki, wierszyk trzeszczy, aż mam drgawki!

2015-02-13T21:10:00.000+00:00

Chrzestny Chrząszcza do chrztu trzymał,

Żwawo grzywą potrząsając,

Proboszcz rytm szczególny wszczynał

Chrząszcza wodą polewając.

Wszechobecny chłód cerkiewny

Chrzestnej oschle łachy stulił

Afront był to tak badziewny

Chrzestny chytrze szczudła skulił

Wojt powiedział...:)

2015-01-28T21:29:00.000+00:00

Zaskakuje mnie na każdym kroku, co sekundę bardziej. Czasem jednak nie wiem czy reakcja śmiech jest odpowiednia..

To już 2 lata i 8 miesięcy. Tak długo czekałam na te jego teksty :)

Ubieram się, idę po świeże bułki. Zerkam na termometr -10!! Ubieram rękawiczki czapkę grubą kurtkę....

-"przebrałaś się za eskimosa mamo?

Wyrwałam przypadkowo ścianę z Wojtkowej remizy strażackiej.

W:Głuptas mama! (Woła Wojtek)

A: Wojtusiu nie mów tak bo mi teraz przykro, nie będę już budować jak tak się zachowujesz

W: Przepraszam....kocham Cię, jesteś śliczna.

A: Dziękuję. Już dobrze

W: Taaaak...a teraz buduj!

W: Kto mi ugryzł żelka?

Ja: Ja Emotikon smile

W: Przeproś !

Ja: No przepraszam...

W: Żelka Przeproś!

Jestem głodny.

Co chcesz ?

Szynkę.

Z kanapką ?

Nie. Samą szynkę

Jak było w przedszkolu?

-Przedszkole jest brzydkie. Tam jest brzydko.

A co robiłeś?

Bawiłem się z chłopcami, dziewczynkami, jadłem makaron na obiad. Faaajnie było, były zabawki.. nie chcę tam więcej iść

"Czy Ty mnie kochasz?"

-Tak Wojtusiu.

"A czy mnie bardzo lubisz?"

-Tak Wojtusiu, bardzo Cię lubię.

"A czy bardzo lubisz też mamusię?"

-Tak, bardzo lubię mamusię.

"A czy ją kochasz?"

-Tak, kocham mamusię.

"A lubisz z nią tańczyć"?

-Ja nie umiem tańczyć Wojtusiu.

"Choć, to Cię nauczę".

Nie bierz chorego do przedszkola!

2015-01-10T21:15:00.000+00:00

Taka sytuacja miała już miejsce, kiedy Wojtek chodził do żłobka. Okres adaptacyjny. Wszystkie maluchy jak to maluszki obślinione biorące do buzi wszystkie zabawki, ocierające buźki rękawem, bo pani nie ogarnia. Podchodzi do mnie chłopczyk, oczy załzawione a z nosa ciągnie się zielona rzeka. Masakra pomyślałam. Dlaczego Wojtek, który nie raz był chory przychodzi do żłobka zdrowy i "bierze do buzi" te same zabawki co jeden czy drugi chory? Mimo, że żłobek prywatny, rodzice pracują, to sądzę, że jeśli ich dzieci byłyby zdrowe nie chcieliby aby ich zabawki tarzały się w bakteriach, a ich dzieci były narażone na wirusowy kaszel kolegów i koleżanek. Tą sytuację zgłosiliśmy do dyrektora, który obiecał zwrócić uwagę na zdrowie przyprowadzanych dzieci.

Po drugiej interwencji skomentował krótko, że da się zauważyć chorobę dziecka, jednak rodzice przynoszą zaświadczenia od lekarza, że dziecko zdrowe i nie może tego podważyć. Po ciągłych chorobach zrezygnowaliśmy ze żłobka, bo nie wyrabialiśmy z lekami.

Rok rekonwalescencji z nianią przygotował zdrowotnie Wojtka do pójścia do przedszkola. Tutaj druga sytuacja, choć był to pierwszy raz, kiedy ja zaprowadzałam go do sali. Normalnie nie dowierzam oczom, kiedy widzę mamę z ukrycia podcierającą dziecku nos, psikającą do niego różnymi specyfikami, po czym ten kaszel...ten straszliwy duszący i mokry kaszel. Udałam, że tego nie słyszę, nie widzę, bo właściwie co mam zrobić? Zwrócić uwagę mamie, że dziecko chore i nasłuchać się, że co ma zrobić? Czy to nasz kraj jest tak chory, że matki w desperacji przed utratą pracy przyprowadzają słabe i chore dzieciaki do przedszkola? Czy to może nieodpowiedzialność rodziców?

Dlaczego Wojtek, który jest zdrowy ma narażać się na chorobę w miejscu, gdzie powinien przychodzić zdrowy? Czy powinnam pozostać ślepa? Był to do tej pory jeden przypadek, kiedy to zauważyłam, ale już zapalił moją czerwoną lampkę wściekłości!

Sama podpisałam umowę, gdzie jasno widnieje, że dziecko przyprowadzane do przedszkola musi być zdrowe. Zastanawiam się, czy przedszkolanki zwracają uwagę mamom tych dzieci? Dodam, że nie od razu dzieci się od siebie zarażają i na niektóre choroby w fazie rozwoju nie mamy wpływu (jak ospa), no ale głośny widoczny kaszel i lejący się katar z nosa? Powagi!

Przedszkole to nie przechowalnia.

Osobiście zrobię wszystko, żeby moje dziecko było zdrowe. Oczekuję również, że zostałabym poinformowana o ewentualnym wystąpieniu jakiejś choroby w grupie.

Nie przyprowadzajcie chorych pociech do przedszkola. Ze względu na to, że szkoda ich zdrowia i na to, że sytuacja może się szybko odwrócić!

Podziękowania dla 2014!

2015-01-02T20:19:00.001+00:00

To był długi i bardzo miły rok. W styczniu Wojtek poznał swoją Nianię. Złota kobieta, która spędziła rok z moim dzieckiem opiekując się, będąc mu jak trzecia babcia. Nigdy w życiu nie spodziewałam się, że obca osoba może tak pokochać Wojtka. Opowiadała o nim niczym o swoim drugim wnuku. Wojtek też ją pokochał, uwielbiał z nią spędzać czas, wiele się nauczył. Dzięki niej dziś mówi pełnymi zdaniami, śpiewa piosenki, liczy, jest bardzo mądry.

Zaczęłam mocno trenować. Crossfit. Na początku namówiła mnie znajoma, żebym poszła, zobaczyła, zrobiła coś tylko dla siebie. Poszłam z ciekawości i 5 miesięcy chodzę z iskrą w oku. Widzę postępy, nie choruję, stawiam sobie nowe cele. Ruszam się, żyję!

Przełamałam się i poszłam do psychologa-psychiatry. Spotkania mi bardzo pomagają, pozwalają inaczej spojrzeć na codzienność. Mogę też podzielić się moimi "śmiesznymi" problemami z osobą postronną, trzecią, która zupełnie inaczej niż ja czy inni spogląda na mój problem.

Zaczęłam więcej wychodzić do ludzi. Spotykać się ze znajomymi.

W końcu cieszę się życiem i jestem dumną mamą. Wojtek zaskakuje mnie w każdej godzinie, nowym wyrazem, zabawą, zachowaniem. Nie zawsze jest kolorowo, ale muszę przyznać, że jest dobrym i miłym chłopcem. Jest moim przyjacielem.

Zaczynamy nowy rok. Rok z przedszkolem. Wojtek był już dwa razy na "adaptacji", bardzo mu się to spodobało. Od poniedziałku idzie na pełen etat. Całą się trzęsę, szczególnie, że w korporacji teraz ciężki okres, dużo pracy.

a to dzisiejsza perełka przekazana przez M...:

"Czy Ty mnie kochasz?"

-Tak Wojtusiu.

"A czy mnie bardzo lubisz?"

-Tak Wojtusiu, bardzo Cię lubię.

"A czy bardzo lubisz też mamusię?"

-Tak, bardzo lubię mamusię.

"A czy ją kochasz?"

-Tak, kocham mamusię.

"A lubisz z nią tańczyć"?

-Ja nie umiem tańczyć Wojtusiu.

"Choć, to Cię nauczę".

Karma

2014-12-13T20:12:00.002+00:00

Wujkowi urodziły się bliźniaki. Chłopiec i dziewczynka. Mimo, że to dość bliska rodzina długie lata nie mieliśmy ze sobą kontaktu. Kontakt zwykle odświeżał się spontanicznie, ale tak samo szybko zanikał. Kontakt pojawił się i teraz, kiedy na świat przyszły dzieci potrzebujące pomocy.

Sytuacja rodzinna wepchała czwórkę młodych do kawalerki nie dając dogodnych szans na komfortowe życie. Pieniądze zdobywane dorywczo przeznaczane są już niemal tylko na dzieci...jak żyć.

Serce mi zaczęło pękać, jak dowiedziałam się, że dla dwójki mają tylko jedno łóżeczko i niemal zero wyprawki.

Ruszyłam niebo i ziemię, popytałam i załatwiłam dwa używane łóżeczka, koce, rożek, kombinezon zimowy, śpiworki, otulacze i pościel. Wstąpiłam też do ciucholandu i za grosze kupiłam wielki wór maleńkich ubranek. Babcia dzieciaczków prała prasowała i roniła łzy szczęścia. Mam nadzieję, że mając niewiele pomogłam dużo. Z pewnością potrzebna będzie jeszcze większa pomoc, ale tylko na taką mnie teraz stać.

Kiedyś też potrzebowaliśmy wsparcia. Dostaliśmy dla Wojtka ze 3 duże paczki ubrań, buty, kurtki, zabawki. Teraz, jak tylko Wojtek z nich wyrasta puszczam dalej. Zostawiam jedynie te ciuszki,
z którymi jestem mocno związana.

Nie umiem patrzeć na takie sytuacje z boku, wiedząc, że mogę cokolwiek zrobić. Dzisiaj jakoś wiążemy koniec z końcem, jednak bez pomocy finansowej rodziców nie wiem, czy dalibyśmy radę. Moim marzeniem jest nie martwić się o to, co będzie jutro, móc zaplanować wakacje, ubrać się jak człowiek... Matki już tak mają, że wszelkie pieniądze wydadzą na potrzeby dzieci, rezygnując
z własnych. Jak bardzo w tym momencie rozumiem moją mamę... :)

Karma wraca. Niech wraca!

Ognisko domowe... bez cenzury

2014-12-05T19:38:00.000+00:00

Z Wikipedii:

Ognisko domowe – zwrot, przenośnia, określający nie tyle rodzinę jako komórkę społeczeństwa, ale bardziej relacje jakie w niej panują. Ognisko domowe, oznacza ciepło wypływające z poczucia bezpieczeństwa i wzajemnego zaufania. To również miejsce, które kojarzy się nam z radością i beztroską, miejsce którego charakter określają zarówno osoby, które w nim przebywają, jak również przedmioty nas otaczające: dekoracje, upominki, zapachy. Wszystkie te czynniki składają się na to co nazywamy "ogniskiem domowym". Ognisko domowe jest to ciepło, dobre samopoczucie w rodzinie jak i w kontaktach towarzyskich

Ze słownika żony:

Ognisko domowe to rodzina. To fakt, że są razem, to ich wspólne relacje, miłość.

Ze słownika męża:

Ognisko domowe to porządek. Ognisko domowe to fakt, że "nie zostawiam swoich ubrań na pierdolonej pralce, oraz że nie składam prania na ławeczce do ćwiczeń".

Brak mi argumentów, mam też dość. Ile mogę jeszcze przyjmować tylko krytyki? Samej krytyki?

Według mojego męża z domu nie wyniosłam porządku, właściwie to nic nie wyniosłam. Uważam jednak, że mam swoje nawyki, nie do końca idealne, ale czy nie takimi się kochamy? Akceptujemy?

Czy ubrania na pralce mogą zniszczyć związek? Owszem. Bo problem wywleka kolejny problem.

Z domu wyniosłam w przeciwieństwie do mojego M ciepło ogniska domowego. Nie potrafię go stworzyć dla mojej rodziny, bo jeden element zawsze się wyłamuje. Co z tego, że chcę, skoro nie mogę? Czy ma w tym momencie tutaj znaczenie, jak miałam w domu?

Dlatego właśnie, że moi rodzice zawsze byli razem i się wspierali tak bardzo brakuje mi tego w moim domu. Tak często jest mi smutno, tak często jestem sama. Podejmowałam wiele prób naprawienia relacji między nami. Wizyty w kinie, wspólne wieczory. Teraz... poddaje się. Dla kogo ja toczę tą walkę, kiedy widzę jak wszystko co chwila wraca? Wraca ze zdwojoną siłą.

Jestem po około 6 spotkaniach z terapeutką. Na wiele rzeczy mam inne spojrzenie. Czuję się silniejsza, mimo to w środku co jakiś czas się łamię. Wczoraj byłam idealna, dziś jestem wrakiem.

Jestem idealna!

2014-11-26T20:22:00.003+00:00

Dlaczego nie? Odcięłam się kompletnie od świata internetowych matek. Nie muszę udowadniać innym matkom, że moje dziecko jest lepsze, już przez ten fakt czuję się lepsza.

Nie muszę pisać postów w stylu "robię tak, a Ty nie, ale co Ci do tego".

Nie muszę się tłumaczyć ze swoich zachowań i wyborów.

Nic nie muszę!

Nie muszę namawiać nikogo do czytania moich refleksji, bo chętnie do niech wrócę za parę lat. Będzie to piękna pamiątka, która nie zniknie... Cenię odbiorców, ale nie będę pytała was moi drodzy o czym chcecie czytać. Na tym blogu może znajdziecie coś dla siebie, może poczujecie ze mną więź w którejś sytuacji, ale nie oczekuję, by poklaskiwać mi przy każdym moim czynie. O to tutaj chodzi. O to chodzi w moim blogowaniu.

Jeśli chcecie czytać o konkretnej tematyce powoli rozwijam stronę http://fitmaminka.pl - zapraszam!

W moim nieidealnym świecie właśnie mam swoje miejsce.

Wojtek jest niemal gotowy do przedszkola. Tylko miejsce jeszcze jest potrzebne. Uświadomił sobie w końcu czym jest potrzeba fizjologiczna i kiedy się ją załatwia. Nic na siłę. Dopiero teraz przyszedł jego czas i bardzo mnie to cieszy. Mimo, że każde wyjście do toalety to wyścig z jego ciśnieniem, to zwykle kończy słowami "ufff zdążyłem" :)

I piwko czasem otworzę, na "zakwasy" !

Śpiewamy razem piosenki. 2,5 latek potrafi naprawdę dużo. Połowę tych sukcesów zawdzięczamy naszej wspaniałej niani, która rozwinęła go maksymalnie. Śmieszy mnie, kiedy używa poważnych słów. Uwielbia mówić "faktycznie", lub "aczkolwiek" - co do znaczenia tego drugiego słowa nie ma pojęcia, lecz jak śmiesznie to brzmi !

Matka idealna zaczęła więcej myśleć o sobie. Kiedy myśli o sobie Wojtek ma swój czas z tatą. Nie obawiam się o nich. Tata świetnie sobie radzi. Kąpiel ,kolacja, bajka na dobranoc, nie mam żadnych zastrzeżeń.

Co robi idealna w tym czasie?

Wycisk! Crossfit 2 razy w tygodniu i podstawy ciężarów. Nie chcę zostać pakerem. Pokażę wam kaloryfer. Na zimę. Już niedługo!

A tu nasze wspólne selfie!

Niewidzialna robota.

2014-11-15T12:01:00.000+00:00

Są takie rzeczy, które robią się same w moim domku. Uwierzycie?

Kibel się sam czyści, kabina prysznicowa... kosmetyki na półce same się układają, nawet garnki w szafce. Hitem są ręczniki, one po prostu same składają się w prostokąty i wchodzą równo do szafki.

Kurze z dziwnych miejsc same wychodzą, na półce dawno nie leżały, bo im się chyba nie chce.

Skoro to wszystko w moim domu robi się samo, to pozostaje tylko leżeć. No i zgarnąć kilka docinek, że NIE WIDAĆ, że cokolwiek było robione w domu.

Tak krótko dziś, bo taka chwila zwątpienia mnie dopadła.

Wspomnienie 1-go listopada...

2014-10-31T21:57:00.001+00:00

Dziś 1-go listopada jest TEN dzień.

Nigdy nie czułam tego dnia, jako bardzo ważnego, mojego... Inaczej jest od 3 lat, kiedy cząstka mnie, mojego serca leży tak daleko, nie mogę dotknąć przytulić. Nic nie mogę.

W TYM dniu nie pamiętam, nie wspominam inaczej. W TYM dniu jestem tak samo jak na co dzień.

TEN dzień jest chyba dla osób takich, jaką ja byłam jeszcze 4 lata temu. Dla tych co na co dzień są daleko, rzadko wspominają. To dzień, w którym mogą wspólnie iść wspomnieć, zapalić znicz.

W tym dniu myślę o moich bliskich zmarłych, także tych dalszych.

http://www.kobieta.pl/

Dziadek,ojciec taty. Znam dziadka tylko i wyłącznie z cmentarza. Zginął jak mój ojciec był jeszcze dzieckiem. Co mogę powiedzieć o nim? Niewiele wiem...Był bardzo podobny do mojego brata. Wymalowany brat. Od dziecka zapalam dziadkowi znicz na pomniku.

Dziadek, ojciec mamy. Nigdy go nie poznałam, choć miałam kilkanaście lat jak zmarł. Najbliżej swojego dziadka byłam właśnie na cmentarzu.

Prababcia. Wspaniała kobieta o białych włosach. Tak ją zapamiętałam. Mimo że zmarłą 20 lat temu nigdy nie zapomniałam jak wyglądała, gdzie trzymała After Eighty i pachnące świeczki.

Jacek, wiecznie cichy, mądry i uśmiechnięty. Rówieśnik z licealnej klasy. Nie żyje kilka lat. Do teraz nie potrafię sobie wyobrazić, że go nie ma. Po prostu nie chciał już być tutaj i był to jego wybór. W tym dniu nie zapalę mu znicza, ale zapalając znicz przy pomniku wspomnę kolegę z klasy.

Kamil. Znajomy z uczelni. Inteligentny, dusza towarzystwa. Zawsze wesoły, zawsze z żartem. Wygrał walkę z rakiem, przegrał życie z zapaleniem płuc. Będzie to pierwsze święto zmarłych z Kamilem po drugiej stronie.

Mogłabym wymieniać dalej...ale na tym zakończę.

W tym dniu najbliżej jestem jednak Kubusia. W tym dniu czuję jak tęsknię. W tym dniu...wyobrażam sobie jakby to było, gdyby był..

4 powody dla których piszę

2014-10-23T19:47:00.000+01:00

Każdy piszący - bloga, książkę, pamiętnik ma różne powody do pisania. Ja piszę odkąd pamiętam, niestety mój poprzedni blog skasowałam pod wpływem emocji i bardzo tego żałuję. Ponoć dane te (pisane) są nie do odzyskania nad czym ubolewam do dziś. Wracając do tematu, dlaczego piszę?

1. Po pierwsze dla siebie. Jest to dla mnie chwila, kiedy wyładowuję coś z siebie. Można zwrócić uwagę, że nie piszę regularnie. Piszę, gdy mam coś do przekazania, zapisania. Wyrażenia opinii.

2. Piszę dla Wojtka. Chcę, aby kiedyś mógł przeczytać co działo się w jego życiu. Najmłodsze lata to okres, który nie zostaje w pełni w pamięci dziecka. Sama chciałabym przeczytać zapiski mojej mamy, taki codziennik. Może znalazłabym kilka odpowiedzi na pytania, które mnie nurtują?

3. Piszę/ nie piszę pod publikę. Właściwie zdarza mi się, generalnie kiedy mam problem i oczekuję rad i podpowiedzi. Blog w takich momentach świetnie się sprawdza. Nie nazwałabym tego pisaniem pod publikę, ale też dzięki temu nie posiadam (przynajmniej nie wiadomo mi o tym) "hejterów", czy też przeciwników. Nie widzę sensu pisania bloga dla "ludzi", szczególnie, że jestem matką z własnego doświadczenia, nie szukam poklasku i nie przypinam sobie łatki blogerki. Po prostu gdzieśtam jestem w tym świecie bo sprawia mi to przyjemność

4. Samorealizacja, czyli autoterroryzm :) Rozwijamy się, każdego dnia zachwyca mnie co innego. Jeśli ktoś zwrócił uwagę nie od początku był to "Wojtkowy" blog. Wojtek jest większą częścią mojego życia i sprawia mi przyjemność pisanie o tym, co dotyczy jego i mnie. Częściej jest to wyrzucanie smutku, ale wolę w ten sposób niż w inny.

Dorzuciłabym jeszcze kilka powodów, dla których nie czytam samozwańczych najpopularniejszych blogów parentingowych i matek, które udowadniają, że ich czubek nosa jest najważniejszy mimo że wpychają go w mrowisko....Ale to w osobnym poście :D

Dlaczego nie czytam popularnych blogów parentingowych?

2014-10-16T20:31:00.002+01:00

Bo mnie trafia. Środowisko blogujących matek bardzo zmieniło się ostatnimi czasy. Wyrastają jak grzyby po deszczu i wciskają nos w największe mrowiska. Piszą pod publikę, co gorsza - pod hejterów.

Nie rozumiem rozumowania, które z góry zakłada inwazję negatywów.

"Maluję usta dziecku szminką "XYZ" i kij Ci do tego".

Maluj swojemu 3 letniemu dziecku usta, by zareklamować szminkę producenta, który co najwyżej wyśle Ci ją do testów za darmo. Za darmo działa na niektórych jak marchewka na królika, co więcej - robi z matki zombie. Reklama reklamą, ale po co po trupach do celu? Jak można pisać artykuł
w stylu "Robię tak, cokolwiek nie powiesz, mam CIę w dupie". Nastawienie negatywne od początku odrzuciło mnie od kilku blogów. Mimo że ładne,, schludne - niestety ile można.

Afery cukierkowe.

Jak afera to na całego, gorzej niż w teleexpresie. O jednym zdarzeniu trąbią we wszystkich stacjach, na szczęście 2-3 dni i afera się wycisza. Gorzej w blogosferze. Zwykły tekst, pogląd a na ten temat następny. Do przesady. Ktokolwiek był pierwszy to po dwóch tekstach o podobnym tytule odechciewa mi się czytać kolejnych - przykre, bo często te 20-30 te są równie dobre, ale ile można! Nigdy nie będzie ładu idealnego, nigdy społeczeństwo nie będzie miało jednego zdania. Szczególnie internetowe społeczeństwo, gdzie każdy jest anonimowy.

ZAWIŚĆ.

Zawiść i jeszcze raz zawiść. Nie można się pochwalić i pożalić. Wszędzie znajdą się zajadliwe sępy, które tylko czekają, żeby Ci dokopać. Najgorsze i najsmutniejsze w tym jest to, że są to matki. Kobiety, które powinny być choć z pozoru poukładane. Ja nie wiem, czy faktycznie żyjemy
w społeczeństwie idiotek, które żyją internetem, czy może to jakiś styl nowej choroby? Do porzygania są te wpisy, a najwięcej ich na portalach dla mam i bardziej popularnych blogach.

Zaczynam grzebać po niszowych blogach, gdzie spokojnie mogę poczytać różne ciekawe rzeczy. Prawdziwie uzdolnione matki piszące nie potrzebują rozgłosu, nie potrzebują poklasku, wtedy jest ich najlepszy czas. Wtedy można przeczytać coś prawdziwego, a nie tworzonego na siłę, by tylko był tekst. Takie blogi czytam :)

http://edziecko.pl

Wojtek powiedział :)

2014-10-13T20:44:00.001+01:00

W lesie:
W: "Dzikuuu...dzikuuu"
JA: Nie wołaj dzika, bo jest groźny, co zrobimy jak przyjdzie?
W: "Coś zrobię"
JA: "Ale co zrobisz? Co Coś?"
W: Coś wymyślę.

Dziadek śpiewa w aucie..
W: CISZA! (dziadek nadal nuci)
W: Cisza, bo przyjdzie DUD!
Dziadek: A kto to jest DUD Wojtuś?
W: Dud to jest taki drań.

Po kąpieli Wojtek otulony w ręcznik przytula się do mnie i mówi:
-Jesteś słodka.

"Babciu Babuniu, popatrz jaki pięęęękny buldożer :D"

Wojtek bierze w dwie rączki "głowę" taty, przekręca ją w moją stronę i mówi:
"Na mamę patrz" :)

Podczas rzucania kamieniami do wody:
Ja: Wojtusiu, babcia już do nas idzie, może pójdziemy jej poszukać?
W: Nie... sama przyjdzie.

3 rzeczy, które gwarantują udany wyjazd

2014-10-13T07:09:00.002+01:00

Wybraliśmy się na weekend, całkiem spontanicznie w Kotlinę Kłodzką. Bałam się, bo była to pierwsza dalsza podróż Wojtka. Dotychczas spędzał w aucie max 20 minut.

Nie martwiłam się jednak o zapewnienie atrakcji podczas trasy, ponieważ Wojtek stwarza je sobie sam. Ma niewyobrażalnie wyostrzony wzrok, spostrzegawczość. Zauważa jadący motor zanim zdążę się zorientować, że będzie jechał. Tak samo jest z traktorami. Do dziś zastanawiam się, który z nich jest dla niego ważniejszy. :)

1. Przestrzeń

W gospodarstwie agroturystycznym przywitał nas niezwykle przyjazny owczarek Maksiu. Wojtek szybko zapamiętał jego imię, głaskał, przytulał i nalegał na wspólną zabawę.

Szybko sobie zaufali, a ja nie miałam najmniejszych obaw, że Wojtek jest bezpieczny. Teren do biegania był wielki (na zdjęciu tylko część gospodarstwa). Po lewej część mieszkalna, po prawej stare budynki gospodarcze przekształcone na potrzeby agroturystyki w saunę, salę bilardową. Z tyłu był spory plac zabaw.

Nie omieszkaliśmy odwiedzić starych znajomych, u których to na wakacjach spędzałam lata swojego dzieciństwa. Tutaj Wojtek znalazł traktor, z którym nie rozstawał się długi czas. Niestety nie umiał jeszcze pedałować, ale od czego ma się mamę, która przepchała go po całym podwórku. Tutaj też Wojtek karmił konie i kózkę suchym chlebem, co jednak nie było tak atrakcyjne jak traktor...

2. ATRAKCJE

Wisienką na torcie była przejażdżka prawdziwym żywym traktorem ;) Wydaje mi się, że nic większego nie mogliśmy Wojtkowi zafundować, a wspomnienia są tak żywe, że gdy tylko zobaczył jakiś traktor mówił, że jechał takim prawdziwym.

Przejażdżka bardzo krótka, ale gdyby nie zamiłowanie do dzieci Gospodarza, nie odbyłaby się. Trafić na takiego człowieka to wielkie szczęście, a my takie na naszej wycieczce mieliśmy :)

Tutaj widok na kolejną część gospodarstwa, z budą Maksia, ławeczkami. Dalej było miejsce na ognicho i grillowanie.

Wojtek zażywa kąpieli słonecznej ze swoim najlepszym przyjacielem królikiem :)

Las był przed nami, za nami i dookoła. Dodatkowo wysokie góry. Jesienna pogoda była piękna, więc udało nam się wybrać na dłuższy spacer. Wieczorem zasiedliśmy na wygodnej kanapie na przeciw płonącego kominka. Wojtek stęskniony za bajkami oglądał je na tablecie. Gospodarstwo, w którym byliśmy udostępniło nam wifi w zamian za deficyt telewizora. Nie przeszkadzało mi to, no może gdyby nie fakt, że nie mogłam obejrzeć meczu Polska-Niemcy. Takiego zapisku w historii.... :)

3. NATURA

Przez wioskę płynie górski potok. Pełen pięknych kamieni. Woda bardzo czysta, ale zimna do tego stopnia, że w lecie jak zanurzy się stopy jest wrażenie, jakby zaraz miały odpaść. Nie próbowałam zanurzać stóp jesienią, ale efekt z pewnością byłby spotęgowany. Wojtek miał frajdę z wrzucania do potoku kamieni na przemian ze mną.

Droga powrotna nie była już tak ciekawa dla Wojtka. Spał niemal przez 100km, co pozwoliło i mi odpocząć :)

Gospodarstwo, w którym spaliśmy to Jesionówka.

Gospodarze bardzo mili, ciepli i kontaktowi.

Polecam dla rodzin z dziećmi!

http://jesionowka.pl/

Gospodarstwo, które zapewniło nam atrakcje zwierzyńcowe
i motornicze to Leśny Spokój.

http://lesnyspokoj.pl/

Także polecam ze względu na mnóstwo zwierząt
i udogodnień dla dzieci. Niestety w ten weekend nie mieli miejsc stąd było nam dane poznać Jesionówkę, czego nie żałujemy ! :)