modyfikacje komputera by djzatorze

Noctua PC - DONE!

2025-05-31T12:06:00.001+02:00

Dziękuję wszystkim zaangażowanym, a w szczególności mojemu Tacie za pomoc z drewnem i lakierowaniem. Ponadto, dziękuję wszystkim którzy śledzili instagramowe relacje na bieżąco ☺

Hu hu!

Noctua PC - front panel gotowy

2025-05-25T11:05:00.000+02:00

Ostatni element układanki. Ramka dookoła chłodnicy jednak będzie bejcowana na ciemny orzech ☺ Mocowana będzie za pomocą kilku mocnych magnesów.

Noctua PC - WOOD you like some news?

2025-05-24T11:04:00.000+02:00

Tym sposobem będziemy mieć jesionowy front. Pytanie tylko, jasny czy ciemny? ☺

A pecet już się kurzy i rysuje od ciągłego przekładania i grzebania...

Noctua PC status update - z nową RTX3070

2025-05-03T10:57:00.000+02:00

Komputer ma nareszcie panel górny i grille na wentylatorach. Panel jest z dwóch warstw plexi 5 mm, wierzchnia wyklejona folią.

Kawał karty, jakby nie patrzeć.

W międzyczasie, wentylator tylny dostał stelaż wydrukowany w 3D. Obudowa nie pozwalała na takie duże wiatraczki w tym miejscu, ale no dość słabo by to wyciągało jakąś tam 80-tką. Do obudowy wdmuchuje 6 wentylatorów a wydmuchują 2. Zobaczymy jak będzie. Ma być cicho i ładnie. Najgłośniejsza w tej chwili jest zużyta już pompka chłodzenia wodnego procesora. Navis niestety ma już swoje lata i delikatnie skrobie, mimo wielokrotnego płukania i napełniania...

I tak się żyje. Te nity z przodu może i trzeba jakoś zakryć. Myślałem że wyjdzie to lepiej.

Noctua PC - poważny upgrade - Asus GeForce RTX3070 Noctua OC

2025-04-29T10:16:00.006+02:00

Miało być budżetowo, ale taki biały kruk się trafił że musiałem. Będzie srogo.

Karta zajmuje 4 (CZTERY) sloty. Absolutnie masywny radiator z dwoma wentylatorami 120 mm NF-A12.

Noctua PC - drukowana sowa!

2025-04-24T10:44:00.007+02:00

Nadruk UV na lakierowanym jesionie.

Sowa w terrarium. Aha, zdobyłem szybę na śmietniku. Taką zwykłą okienną. Ma kilka rys, ale trochę udało się wypolerować. Oklejona folią Oracal i przymocowana mocną taśmą do boczku.

Noctua PC - Drewno

2025-04-23T10:36:00.001+02:00

Tak, piwniczka i grodź będą z jesionu, a o co chodzi? ☺ Tymczasem okazało się że muszę oderwać przynitowany już dawno front, bo boczek wchodził za ciasno. Rozwiązaniem będzie dystans z korka, takiego jaki daje się pod podłogi. Oczywiście trzeba było wszystko znowu rozbebeszyć.

No ale drewno! Wycinanie laserem rozwiązuje większość problemów, ale i tak pilnik szedł w ruch.

Jakoś weszło.

Szyby na razie fizycznie nie ma, bo nie mam skąd jej wziąć - i nadal waham się między tanią i rysującą się plexi, a droższą szybą ze szkła.

Noctua PC - NF-A12 na chłodnicy

2025-04-22T10:29:00.001+02:00

Te wentylatory są zupełnie na innym poziomie. Ciężkie, wydajne i ciche. I ten wygląd!

Noctua PC - malowanie

2025-04-21T10:25:00.001+02:00

Bardzo miło ze strony austriackiego producenta wentylatorków, że udostępnił kody kolorów swojej marki, oto one:

Pantone: 483C (brown) / 2309C (beige)
RAL: 8015 (brown) / D2 060 85 10 (beige)

Tym sposobem, bo niemałej łamigłówce mieszalniczej, udało się rzucić nieco koloru na ten projekt.

Następnym krokiem będzie już chyba montaż wszystkiego na gotowo... po raz dwudziesty. Czy któryś tam.

Noctua PC - wycinanki.

2025-04-02T10:07:00.017+02:00

W poprzednim poście o tym projekcie zapomniałem wrzucić fotek z wycinania wielkiego otworu pod trzy sufitowe wentylatory. Tak to było:

Miejsca może nie ma zbyt dużo, ale to kwestia odpowiedniego planowania.

Obudowę trzeba było jednak roznitować na pojedyncze ścianki, ale nie ma problemu - będzie można ją bardziej cwanie pomalować.

Front musiał być wycięty nowy, normalnie laserem ☺ Bo jednak było w tym froncie bardzo dużo fabrycznych dziur, niemożliwych do zamaskowania w inny sposób. Może będzie nawet ładnie!

GTX1060 Noctua Wrap

2025-03-15T09:53:00.006+01:00

Bez zbędnego rozwodzenia się - vinyl wrap folią Oracal 641.

Jeszcze dorzuciłem naklejki na wentylatory (stylizowane na oryginalne), żeby było bardziej śmiesznie.

Karta dostała też pasek ARGB wewnątrz. Można powiedzieć że jestem już obcykany z tymi światełkami ☺ Kontroler Nollie + paski led i w kompie robi się show.

Noctua PC - projekt, który wymknął się spod kontroli. Początki i pomysł.

2025-03-13T09:28:00.000+01:00

Potrzebowałem komputera z oknem po lewej stronie - tzw. reverse case. Taki układ pokoju, co pan zrobisz! Okno po lewej chciałem mieć głównie ze względów praktycznych, żeby móc szybko dostać się do podzespołów bez rozbebeszania całego biurka z ukrytymi kablami. No i żeby komputer pokazywał światu swoją ciekawszą ściankę. Gotowe obudowy typu reverse są dość drogie i niezbyt ładne. A zupełnie przypadkiem miałem idealną kandydatkę do... obrócenia jej do góry nogami. Przed państwem Fujitsu Siemens:

Taki oto był jej stan na styczeń 2025. Przymiarki wykazały że może to rzeczywiście fanie zagrać. Obudowa jest kompaktowa a po obróceniu zasilacz będzie w miejscu przypominającym nowoczesną piwniczkę w klasycznych obudowach prawostronnych. Kwadratowość obudowy sama podsunęła pomysł wrzucenia chłodnicy 360 mm na front, konstrukcyjnie niemożliwej do schowania gdziekolwiek wewnątrz. Cooler jaki zastosowałem to leciwy już SilentiumPC Navis 360 ARGB.

Gdy przekonałem się, jaką kulturę pracy mają wentylatory Noctua, nawet te stare i z dużym przebiegiem, polubiłem ich unikalny kolor. Tym sposobem wykiełkowała myśl o motywie przewodnim tego moda. Wszystkie wentylatory miały być od austriackiego producenta, a reszta podzespołów nich się grzecznie dostosuje swoją kolorystyką...

Jak widać skusiłem się na chińskie przedłużki kabli i okleiłem shroud karty graficznej. Kompletowałem też wentylatory szukając właściwego ich ustawienia. W międzyczasie okazało się, że kolorystyka Noctua nie była jednolita na przestrzeni lat... co potwierdza sam producent. Oklejenia karty będzie w następnym poście. Do następnego!

SilentiumPC Gladius GD6 ARGB - zabawy adresowalnym podświetleniem

2025-02-09T09:17:00.000+01:00

Trafiła się obudowa z tych większych, z uszkodzonym paskiem LED z przodu. Po dogłębnym zbadaniu tematu, nie skończyło się na wymianie paska... przynajmniej kot ma więcej miejsca do siedzenia.

Chłodzenie to Enermax Aquafusion ARGB 240 mm z wentylatorami Thermalright TL-C12C. Sprawnie chłodzi i9 9900K zapewniając bardzo niski poziom hałasu. Jedynym słyszalnym wentylatorem jest ten w zasilaczu Cooler Master MWE GOLD-V2 750W. Mam ochotę olać jego gwarancję i wpakować tam porządny wentylator...

Wracając do ARGB. Game-changerem jest mały sprytny kontroler NOLLIE. Dzięki niemu, zamiast kolorowej kakofonii jak powyżej, można całkowicie zapanować nad zmieniającymi się barwami komponentów dowolnego producenta, oraz pasków LED.

Obudowa dostała pasek LED ARGB dużo gęstszy niż fabryczny. Efekt na żywo robi wrażenie.

Żywot Aerocoola dalszy

2025-01-02T08:50:00.000+01:00

Modernizacja - zamiana coolera powietrznego na AiO, i grafiki z GTX950 na GTX1060. Pecet na ów moment służył jako drugi, do użytku okazjonalnego. Posłużył jako nauka serwisowania chłodzenia wodnego tego typu i rozpoczął moją przygodę z chłodzeniami typu All in One. Obudowa dostała też oklejkę sufitu w zebrowe pasy. Oldskulowe czerwone katody nadal świecą!

W międzyczasie również trafiła się promocja na fajny zasilacz.

A smutny Palit GTX1060 dostał weselsze naklejki.

Powodem zamieszania stał się długo wyczekiwany upgrade całej platformy, wraz z większą obudową, w której właśnie było rzeczone AiO. Polubiłem się też z oświetleniem ARGB - ale to temat na oddzielnego posta ☺

Aerocool SI-5200 po mojemu

2024-12-24T08:09:00.000+01:00

Bez zbędnych komentarzy na temat 5-letniej przerwy w publikacji, wrzucam fotki nieistniejącego już zestawu złożonego w obudowie Aerocool SI-5200. W skrócie - dołożony grill pod przedni panel i dorobiona biała podłoga, obie rzeczy z plexi białej 2,5 mm.

Dorzucam też trochę materiałów z placu budowy. Komputer służył potem jeszcze przez kilka lat w lekko zmienionej konfiguracji.

Aerocool Zebra mod - status update

2024-12-15T09:00:00.000+01:00

A tak się prezentują obaj koledzy - po prawej Aerocool SI-5200, po lewej SilentiumPC Gladius GD6.

Aerocool SI-5200 Window - tanio i dobrze?

2020-02-01T15:31:00.000+01:00

Stanąwszy przed dylematem, czy wycinać okienko w niewinnej dotychczasowej obudowie, postanowiłem jednak ją oszczędzić i wypróbować jakiś nowoczesny wynalazek. Marzył mi się jednocześnie zasilacz u dołu, schludny panel przedni i fabryczne okienko. Takie cuda zawsze wydawały mi się drogą fanaberią, aż natrafiłem na obudowę Aerocool SI-5200. Występuje ona w wersji zwykłej bez framug okiennych, w wersji okienkowej oraz w wersji wypas czyli z oknem i wentylatorami RGB. Wrodzona skromność i skąpstwo pokierowało mnie na wersję bez lampek i stroików :) Urzekł mnie zwłaszcza przedni panel z dymionej pleksi, gdzie większość obudów z oknem ma z przodu jakieś futurystyczne dziwactwa. Na zdjęciach katalogowych wyglądało to naprawdę fantastycznie - w rzeczywistości jest nieco gorzej ale o tym potem.

Skrobnę tutaj dłuższą recenzję, bo w internecie jest tyle co nic i kupuje się prawie że w ciemno :) Zacząć należy od tego, że obudowa jest szokująco tania jak na swój wygląd. I właśnie cena jest jej zaletą numer 1. Drugim plusem jest świetny wygląd. Trzecim - pogodzenie małych gabarytów z dużymi możliwościami. Mamy łącznie miejsce na 3 dyski 2,5" (w tym jedno zupełnie skitrane w komorze z zasilaczem) i 4 miejsca na dyski 3,5" (dwa z nich w komorze). Mamy z przodu miejsce na 3 wentylatory 120 mm oraz przestrzeń na chłodnicę wodną na dolne 2 z nich. Jest tutaj pewien haczyk, bo jeżeli chcielibyśmy taką podwójną chłodnicę, wentylatory trzeba przykręcić wewnątrz przedniego panelu. W praktyce panel jest na plastikowych zatrzaskach i jego zdejmowanie może przyprawić o ból głowy. I tu znajdujemy pewien bubel - po zdjęciu czarnego panelu zauważyłem że 2 z 8 klipsów trzymających w nim przednią pleksę były fabrycznie uszkodzone. Nie dziwota - materiał ten jest kruchy i podatny na zarysowania od wewnątrz. Tak - i panel i okienko można od wewnątrz zarysować paznokciem. Na szczęście zewnętrzna powłoka jest w porządku.
Obudowa ma mądrze wycięte otwory na przewody i schludną komorę na zasilacz. Komora ta jest niestety dość ciasna i jeżeli wykorzystamy w pełni jej miejsca na dyski, upchnięcie nieużywanych kabli zasilacza stanowi spory problem! Zdecydowanie polecam do tej obudowy zasilacz modularny. Ewentualnie - dać sobie spokój z chowaniem dysków 3,5". Obudowa jest bardzo lekka, z cienkiej blachy, acz sprawia naprawdę niezłe wrażenie. Panel tylny nie ma zagłębienia pod karty rozszerzeń - producent zastosował myk z wystawieniem mocowań kart rozszerzeń poza obrys obudowy. Przykrywa je metalowa zaślepka, co wygląda całkiem nieźle a obudowa robi się o centymetr krótsza. Cenne miejsce jednak mogą nam zagracić absurdalnie grube i sztywne, ekranowane kable USB i audio idące od przedniego panelu. Żeby je zupełnie schować trzeba trochę akrobacji. Gratisowy tylny wentylator posiada dość krótki przewód, w dodatku z dużym wtykiem molex oprócz zwykłego 3-pin. Na szczęście wszystko jest czarne i nie rzuca się w oczy :) Śledzie kart rozszerzeń są niestety wyłamywane a nie przykręcane, ale rozumiem że to uzasadnione cięcie kosztów. Wypada jeszcze przyczepić się do umiejscowienia okna. Mimo że to tak się wydaje ładnie że jest na środku - jest trochę bez sensu, gdy zobaczymy jak płyta główna jest blisko górnego lewego rogu obudowy. Tak jest - najbardziej wyeksponowanym, centralnie widocznym podzespołem jest... wtyk zasilania karty graficznej. Moim zdaniem komputer wygląda o wiele lepiej gdy zdejmiemy bok obudowy, niż gdy patrzymy przez przyciemnianą witrynkę. Doskonale widać też kratkę w zatoce zasilacza... Nie szkodzi. Coś zaradzimy - za te pieniądze Aerocool SI-5200 naprawdę robi robotę. Sprawia wrażenie dwa razy droższej niż jest :) Po upchnięciu komputerka wnętrze prezentuje się schludnie.
Przedni panel prześwituje, okienko prześwituje... czyżby producent zachęcał nas do podświetlania wnętrza? Cóż... na szybko przyczepiłem białego leda na suficie skrzyneczki, z przodu zaś przezroczysty tani wentylator. Okazuje się że najbardziej widać z przodu czarne elementy konstrukcyjne obudowy (zasłaniające w połowie miejsce górnego wentylatora!) a wewnątrz okropną kratkę w podłodze gdzie przed chwilą upychaliśmy kable. Cóż - niektórym się podoba. Na moje - do poprawki... Oj będą poprawki, oj będą! :) Let the modding begin.

PC vinyl wrap - oklejanie na karbonowo

2019-02-10T14:02:00.001+01:00

Cztery lata minęły, sprzęt zbyt wiele się nie zmienił. Optymalny zestaw starzeje się wolno - a ceny coraz wolniej spadają.
Zimowym dniem okleiłem używaną aktualnie obudowę. Użyta jest folia PCV z efektem włókna węglowego, z klejem kanalikowym. Co tu więcej gadać wyszło ładnie i skromnie.

Mini-komputer sprzed lat - Hewlett Packard e-Vectra. Część druga

2015-02-03T19:12:00.000+01:00

Komputerek uparcie nie chciał bootować z powodu braku myszy PS/2. Odgrzebałem więc moją starą mysz, przy okazji chowając za pazuchę dysk twardy. Stary 15-gigabajtowy Seagate miał mieścić system operacyjny, na który się wręcz uparłem - Puppy Linux. Ma być prosto, funkcjonalnie i znośnie dla komputerka. Jak się okazało przy dokładniejszych oględzinach, e-Vectra posiadał na pokładzie procesor Intel Pentium III i 128 MB pamięci SDR SDRAM. Po demontażu wentylatora z tunelem powietrznym wreszcie można było obejrzeć płytę główną (oczywiście nie mogło zabraknąć kolejnej plomby gwarancyjnej, tym razem na radiatorze):

Plomba wygląda jakby była naklejona w miejsce jakiejś poprzedniej, czyżby przeprowadzona była naprawa gwarancyjna? Chłodzenie odkurzyłem wymieniając przy okazji pastę termoprzewodzącą. Procesor ostatnio widział człowieka przynajmniej 9 lat temu, mam nadzieję że będzie mnie dobrze wspominał :)

Dziwnie zamontowany wentylator założyłem po bożemu, a 128 MB RAM-u zastąpiłem kością dwukrotnie pojemniejszą (walała mi się tyle lat, w końcu się przydała). W komputerku zastosowano poziomy slot pamięci (znowu analogia do laptopa).

Gdy hardware został ogarnięty, przystąpiłem do ogarniania software'u. Najpierw zamontowałem na HDD wersję przenośną Linuxa Puppy (programem YUMI). Wybór padł na dystrybucję Slacko 5.7. Potem uruchomiłem ów systemik i utworzyłem należytą partycję ext2 programem GParted. Na koniec zainstalowałem wersję full Puppy'ego. Brzmi to szybko i sprawnie, ale niestety komputerek do demonów wydajności nie należy... Przez co cały proces zajął mi prawie 3 godziny (!). Problemem okazała się kombinacja powolnego dysku twardego z małą ilością RAM-u - Linux utworzył duży plik wymiany i prawie ciągle z niego korzystał. Wyłączenie tej opcji przywróciło moją wiarę w pożytek z e-Vectry, nareszcie dało się na niej komfortowo coś zrobić. Niemniej chodzi mi po głowie zmiana systemu z wersji Slacko na LegacyOS, co mogłoby ułatwić uruchamianie ciekawych rzeczy, adekwatnych wiekiem do sprzętu... Ale może nie będzie trzeba? W wolnej chwili obadam sytuację. Cel: zagrać w Quake'a na e-Vectrze przy 40 klatkach na sekundę :)

Mini-komputer sprzed lat - Hewlett Packard e-Vectra. Część pierwsza

2015-01-03T13:37:00.000+01:00

Stałem się posiadaczem ciekawego komputera biurkowego. Napisy na obudowie o niewielkich wymiarach (27,5 x 24,5 x 8,5 cm) głoszą dumnie, że mamy oto do czynienia ze sprzętem HP e-Vectra. Tak się to cudeńko prezentuje:

Chcąc zajrzeć do środka, wysunąłem w tył rzucającą się w oczy klapkę. Całe szczęście, że zamek był otwarty, bo klucza nie dostałem. Pod klapką znalazłem puste sanki na dysk twardy, a pod nimi już wyglądała płyta główna. Tego się obawiałem - całkowicie niestandardowa konstrukcja od HP, wszystko zintegrowane w twór łudząco podobny do płyty głównej laptopa. Nawet napęd CD jest w wersji mobilnej, znaczy cieńszej. Komputer okazał się całkiem młody, pamięć ROM ma naklejkę z rokiem 2000. Naklejka gwarancyjna chyba chce powiedzieć coś o kwietniu 2006, ale nie jestem pewien. Na zdjęciu widoczny jest praktyczny mikoprzełącznik CLEAR CMOS (swoją drogą, dlaczego tak wiele komputerów posiada niewygodne zworki? Całe szczęście dziś coraz popularniejsze jest montowanie praktycznych przycisków na płytach głównych).

Zdjąłem pokrywę, odsuwając ją do przodu i ciągnąc za panel tylny komputera. Nic podejrzanego nie rzuciło mi się w oczy, zatem przystąpiłem do uruchamiania. Komputerek zasilany jest zewnętrznym zasilaczem, identycznym w swojej formie jak zasilacze laptopów (19V, 3,16A). Dziwi trochę sposób montażu wentylatora. W ten sposób (wyciągający) jest on znacznie mniej wydajny, aniżeli ustawiony na wdmuchiwanie. Widocznie ochrona przed kurzem była ważniejszą kwestią niż wydajne chłodzenie. Sprzęcik ruszył i oczom moim ukazało się logo Hewlett Packard.

Spróbowałem uruchomić na e-Vectrze system Puppy Linux, który jest mi znany i spisuje się nieźle na starych komputerach. Niestety, pomimo widocznej w BIOSie możliwości bootowania z USB, system nie startował. Prawdopodobnie z powodu... braku podłączonej myszy z wtykiem PS/2. Niemniej pendrive z Linuxem nie pojawiał się na liście podłączonych urządzeń w boot-menu. Tak czy inaczej, dopóki nie przywiozę myszy PS/2, dopóty nie będę się z tym komputerkiem siłował. W międzyczasie może zorganizuję jakiś dysk twardy i może powstanie z e-Vectry coś użytecznego.

Seagate ST320DM000 - benchmark

2014-06-24T21:11:00.002+02:00

Obiecane wyniki testów macierzy RAID0 dwóch dysków ST320DM000:

Opróżnialność: 46 minut i 7 sekund. Do przeżycia jak na 640 GB (596,18 MiB).

Seagate ST320DM000 - do tanga trzeba dwojga

2014-06-04T18:40:00.004+02:00

Po lewej w wersji refurbished, po prawej po prostu używany - ST320DM000.

Wspomniany wcześniej talerzowy dysk ST320DM000 wreszcie doczekał się partnera do pracy w RAID0. Popularność tego modelu jest bardzo mała, a przez to i podaż. O wiele łatwiej dostać pojemniejszą wersję - 500 GB - jest ona jednak sporo droższa i moim zdaniem zupełnie mi niepotrzebna. Tak, większy w tym przypadku dla mnie znaczy gorszy. Dlaczego? Pomyślmy.

Każdy miał w swoim życiu do czynienia z tańszym pendrive'm o sporej jak na swoje czasy pojemności. Przyjmijmy że mamy nośnik 8 GB USB 2.0 i jako użytkownik mało przejmujący się jego zapełnieniem, w toku użytkowania zamieściliśmy na nośniku dużo plików. Pendrive 8 GB ma w praktyce 7,45 GiB (nie GB!) wolnego miejsca (cóż to za oszukaństwo? Wyjaśnienie.), przypuśćmy zatem 7,44 GiB zajętego miejsca na 8 GB pendrive. Chcemy następnie wszystko przenieść na dysk twardy. 7,44 GiB danych będzie przez port USB 2.0 płynąć przez całe 177 sekund (przyjmując maksymalną prędkość odczytu 41,9 MB/s i nieograniczoną prędkość zapisu dysku docelowego). Trzy minuty - nawet więcej niż trzeba, żeby np. spóźnić się na autobus:) Można powiedzieć, że "opróżnialność" naszego pendrive wynosi 3 minuty, bo dało się odczytać całą jego zawartość w 3 minuty (jeżeli nikt nie wymyślił wcześniej takiego pojęcia, to niniejszym je definiuję: opróżnialność - czas potrzebny na odczytanie całej zawartości danego nośnika przy pomocy jego własnego interfejsu, przyjmując maksymalną możliwą prędkość odczytu).

Każdy chciałby mieć szybki dysk, sądząc po rosnącej popularności nośników SSD (nikt nie lubi spóźniać się na autobus). Każdy też chciałby duży dysk, żeby mógł pomieścić nasze dokumenty, multimedia i pirackie programy (oczywiście miałem na myśli oryginalne). Dopóki jednak ceny pojemnych SSD nie spadną, jesteśmy skazani na kompromis - albo szybkość, albo pojemność.

Mamy zatem dwa talerzowe dyski twarde, przykładowo 320-gigabajtowy ST320DM000 i 500-gigabajtowy ST500DM000 Oba mają identyczne parametry, różnią się jedynie pojemnością. Dlaczego zatem nie chcę dołożyć do wersji 500 GB tylko uparcie szukam mniejszej? Chodzi mi właśnie o rzeczoną opróżnialność. Załóżmy zatem że oba dyski mają maksymalną prędkość odczytu 118,1 MB/s (patrz poprzedni post, pole burst rate). Opróżnienie 320 GB (298 GiB) potrwa zatem 42,05 minuty. Z kolei opróżnialność dysku w wersji 500 GB (465 GiB) wynosi 65,62 minuty. 23 i pół minuty dłużej. Osobiście wolałbym przeznaczyć te 23 minuty na coś innego niż czekanie.

Oczywiście nikt nie kopiuje codziennie zapełnionych 500-gigabajtowych dysków. Cała ta "opróżnialność" jest teoretyczna i wydaje się że nie ma za wiele do powiedzenia na co dzień. Są jednak dwa procesy, w których opróżnialność jest ważna. Formatowanie (a dokładniej zerowanie) i defragmentacja. Ten pierwszy proces wykonuje się rzadko i przydaje się głównie dla ludzi chcących mieć pewność, że nikt nie odzyska danych z ich dysków po sformatowaniu (np. po sprzedaży). Ja wykonuję go przed reinstalacją systemu, tak "dla higieny", żeby na dysku nie było żadnych śmieci na obszarze wolnego miejsca. Istotniejszym procesem jest wg mnie defragmentacja, którą raz czy dwa razy w miesiącu przeprowadzam. W miarę zapełniania się dysku czas potrzebny na jej wykonanie wzrasta. Oprócz tych dwóch procesów dochodzi jeszcze czynnik ludzki. Większa pojemność jest komfortem, dzięki któremu nie musimy się martwić o miejsce na dysku. Ale zaraz, należałoby powiedzieć, że raczej rzadziej musimy się martwić o miejsce. Bo kiedy dysk się zapełnia, zaczynamy się zastanawiać co z tym zrobić. I tu docieramy do sedna sprawy. Dysk moim zdaniem powinien być odrobinę większy niż potrzebujemy, ale tylko odrobinę. Zbyt wielki dysk może stać się spiżarnią, którą trudno oczyścić. Dlatego łączę dyski w RAID0, żeby mając sporą ilość miejsca, móc w razie potrzeby szybko przenosić pliki tu i tam (Jak tylko postawię macierz na dwóch ST320DM000, zamieszczę w tym poście wykres plus oczywiście nowy wskaźnik opróżnialności). Nowoczesne dyski talerzowe są wg mnie zbyt wielkie w stosunku do swojej prędkości. Jako ciekawostka niech posłuży pokrewny mojemu nabytkowi dysk ST4000DM000. 4TB (czyli zaledwie 3725 GiB) miejsca do dyspozycji i 167,8 MB/s maksymalnej prędkości odczytu daje nam przerażające 6 godzin i 37 minut czekania na odczytanie całej zawartości dysku. Brr!

A jednak talerz - Seagate ST320DM000

2014-02-06T17:53:00.002+01:00

Chcąc przyspieszyć nieco swój komputerowy magazyn, zacząłem rozglądać się za stosunkowo szybkimi i niedrogimi dyskami. Cena za gigabajt trochę odstrasza mnie od inwestycji w dyski SSD, zwłaszcza że zacząłem odczuwać ścisk na mojej 320-gigabajtowej przestrzeni dyskowej (kto by pomyślał!). Taka kolej rzeczy, programy puchną, zdjęcia puchną, gry puchną... gdzie to wszystko mieścić? Pomyśleć, że wspaniała gra Tank 1990 (inaczej Battle City) zajmowała na kardridżu jedynie 40 KB. Wracając do sedna - udało mi się zdobyć niedrogo niemal nowy dysk twardy. Seagate ST320DM000 to jednotalerzowy dysk o pojemności 320 GB i 16 MB buforze, wykorzystujący SATA III. Istotna jest dla mnie przede wszystkim jego zdolność szybkiego zapisu i odczytu danych. Okazała się niewiele niższa od macierzy RAID0 an dwóch dyskach 7200.10 (konkretniej na ST3160815AS):

Zadowalające wyniki - czas poszukać mu kolegi do współpracy w nowej macierzy, a najlepiej brata bliźniaka.

Nowa zabawka - dysk SSD

2013-06-26T21:43:00.003+02:00

Przygarnąłem jeden z hitów sezonu - dysk twardy typu Solid State Drive. Głównie z ciekawości, ponieważ byłem dość sceptyczny wobec zapewnień producentów o ogromnej prędkości zapisu/odczytu i kosmicznym czasie dostępu. Niespecjalnie też było mi spieszno do przesiadki z dysków talerzowych - od kilku lat w moim komputerze wszystkie dane zgromadzone na macierzy RAID0. Macierz tą tworzą 2 jednotalerzowe, 160-gigabajtowe dyski Seagate Barracuda, identyczne modele (ST3160815AS). W porównaniu z pojedynczym dyskiem tego typu, różnica jest powalająca - prędkość zapisu/odczytu praktycznie 2 razy większa. Rzekomą zwiększoną awaryjność czy hałas proponuję wsadzić między bajki. Tylko raz musiałem odbudować macierz, z powodu jakichś błędów których już nie pamiętam, ale i tak obyło się bez utraty jakichkolwiek danych. Przejdźmy może do konkretów:

Szybkie bliźniaki oferują średnio 110 MB/s transferu danych, przy czym w większości przypadków prędkość nie schodzi poniżej 100 MB/s. Maksymalna wartość zależy w dużej mierze od zapełnienia dysku i szczęścia, niemniej barierą raczej nie do przekroczenia było 150 MB/s. Czasy dostępu niewiele się różnią od pojedynczego dysku.

Jak to się ma do przeciętnego dysku SSD?

Wykres jest na pewno mniej dynamiczny - dla jakiejkolwiek próbki transfer wynosił około 160 MB/s. Czyli już mamy przekroczony próg możliwości macierzy RAID0 dwóch dysków talerzowych. Dalej jest tylko lepiej; odczyt/zapis maksymalny to aż 207 MB/s, z tym że osiągnięcie takich wartości w codziennej pracy graniczy niemal z cudem. Widzimy krótkie piki na początku i końcu testu. Czas dostępu to wg mnie największa zaleta SSD. Jest on niemal 80 (tak, osiemdziesiąt) razy krótszy niż czas dostępu do danych na macierzy RAID0 z dwóch talerzówek! w dodatku jest on zawsze identyczny - w dyskach talerzowych wszystko zależy od aktualnego położenia głowicy. Wadą niestety póki co jest bardzo mała pojemność i wysoka cena za gigabajt.
Przesiadka z RAID0 na SSD nie jest tak zupełnie bez sensu, jeśli chodzi o wydajność. Niestety, chcąc mieć komfortową przestrzeń dyskową w tej technologii (320GB), trzeba się liczyć z wydatkiem około tysiąca złotych - kupując dwa dyski talerzowe po 160 GB zapłacimy około 400 zł. (porównanie z pojedynczym talerzowym nie ma sensu, gdyż jego wydajność jest o wiele niższa niż SSD). Zatem cena za gigabajt pamięci SSD jest aż o 250% wyższa niż połączenie tradycyjnych dysków w RAID0. Zysk wydajności to zaś niecałe 100%.
Jaki z tego wniosek? Trzeba postawić RAID0 na dwóch mniejszych i tańszych dyskach SSD!

Fan controller wersja 2.3

2012-05-25T20:33:00.001+02:00

Zatem kłujący w oczy widok nabebłanej cyny na płytce uniwersalnej oraz... awaria kontrolera wzbudziły we mnie chęć profesjonalnego wykonania tego urządzenia. Jakiś miesiąc temu zaczerpnąłem wiedzy na temat projektowania obwodów drukowanych, i po wielu trudach i mnóstwie pomocy od speców w tej dziedzinie, powstał projekt. Oto jego schemat ideowy:

Całość projektu kontrolera powstała w programie Eagle 5.9.0. Płytka przechodziła wiele metamorfoz, z różnych przyczyn. Po pierwsze poprawność elektryczna. Po drugie - przejrzystość i możliwa prostota ścieżek. Po trzecie zaś, estetyka. Mając te rzeczy na uwadze, wyklarował się taki oto kształt płytki:

Została ona wytworzona biurową metodą termotransferu. Efekty można zobaczyć poniżej:

Tuż po termotransferze tonera

Po wytrawieniu - niestety widoczne nadtrawienia

Prześwitujący laminat:)

W trakcie zmywania tonera

Niestety, efekt końcowy jest na czwórkę - planuję poprawić płytkę, czyli: poszerzyć jeszcze ścieżki tam, gdzie były narażone na nadtrawienia, pogrubić napisy, powypełniać puste miejsca (aby zaoszczędzić wytrawiacz i przyspieszyć trawienie). Słaba jakość płytki wynikła najpewniej ze zbyt małej ilości tonera na papierze. Niemniej tej płytki nie wyrzucę :) Prawdopodobnie zostanie również dokończona, ale pójdzie na handel :)