Moja przygoda z fotografią

mała sigma i duża sigma

2010-08-31T21:50:00.000+02:00

Ostatnim wydarzeniem ujętym przeze mnie w obiektywie aparatu były dni miasta Jaworzna. Dorzucę jednak na początek zdjęcia z poprzedniego weekendu, wykonane wspominaną tutaj krótką sigmą, która mnie pozytywnie zaskoczyła.
Rozmyte tło to efekt pracy sigmy, nie photoshopa.

Przy okazji pochwalę robotę mojego Łukasza. Nikon z kitowym obiektywem:

To teraz efekty mojego dźwigania długiej sigmy, od której na szczęście tym razem zakwasów nie zauważyłam.

Kolejnym razem może wrzucę zdjęcia z Krakowa.

Ślub

2010-08-19T21:10:00.001+02:00

W związku z tym, że niecały tydzień temu miałam zaszczyt gościć na ślubie i weselu pewnych osób, wykonałam trochę zdjęć. Część z nich być może posłuży mi w stworzeniu portfolio. Na razie zamieszczam kilka tutaj.

Panna Młoda:

Samochód do ślubu:

Państwo Młodzi:

Mały gość:

Brama:

Moja teścióweczka:

Świeczka na stole:

Goście:

Inne ujęcia nowożeńców:

Ze zdjęć i filmików, jakie wykonał mój przyszły teść stworzyłam film ślubny. Być może kiedyś go tutaj zamieszczę. Z pewnością posłuży mi go prezentacji moich umiejętności przyszłym, mam nadzieję, klientom.

Kolejne postępy...

2010-08-05T13:37:00.000+02:00

Przez ostatnie dni szkolę się z zakresu obsługi Photoshopa. Całkiem fajne efekty można osiągnąć, nieco "upiększyć" fotografie albo nadać im niezwykłe emocje.

2010-08-03T17:04:00.001+02:00

03-david_guetta_-_sexy_bitch_(featuring_akon).mp3

przyroda

2010-07-14T21:27:00.000+02:00

Photoshop to jednak fajna zabawka. Ludzie lubią naturalność, ale i tak większość zdjęć podlega obróbce. I takie zdjęcia stają się teraz atrakcyjne. Stają się artystyczne. Żaden nawet najbardziej superowy obiektyw ich takich nie zrobi, ale sztuką jest też dobrze obrobić. Wciąż mam przed oczyma zdjęcia pewnego fotografa bez żadnej przeróbki, prześwietlone i po prostu straszne! Jak się już nie umie robić zdjęć to dobrze chociaż je obrobić. I tak dzisiaj z photoshopa wyszły takie zdjęcia:
Oryginał:

Efekty photoshopa:

I jeszcze takie na deser:

Kłuje mnie w oczy ta biel, ale pozostawiłam naturalne haha.

różne...

2010-07-13T18:35:00.000+02:00

Upał za oknem niemały, zresztą wewnątrz też nie jest chłodniej. Nie wychylam dziś jednak głowy za okno, pochłonęło mnie przeglądanie zdjęć. I troszkę edycji. Oto co wyszło z mojej pracy:

po przerwie...

2010-07-04T15:06:00.000+02:00

Moja nieobecność wynikła z pochłonięcia nauką. Za trzy dni egzamin dyplomowy, więc jest czego się uczyć. Wczorajszy dzień miał być oderwaniem od notatek i książek. Skończyło się to próbowaniem moich sił - dosłownie - z aparatem. Zabrałam ze sobą duży teleobiektyw, więc było co dźwigać. Do tej pory czuję zakwasy w ręce. Coś niecoś moich prób prezentują zdjęcia poniżej. Magic of Bony M oraz Kasia Kowalska.

Łabędzie nad Sosiną

2010-04-06T19:39:00.000+02:00

Nikon d60 zaskoczył mnie przy pierwszym użyciu kolorystyką zdjęć w automatycznych ustawieniach. Przedstawiam serię zdjęć łabędzi z 17 listopada 2009 roku. Zdjęcia nie były poddane żadnej obróbce graficznej (oprócz ramki).

Dane szczegółowe:

Przesłona f/6,3

Czas migawki 1/160 sekundy

ISO-100

Dane szczegółowe:

Przesłona f/5,6

Czas migawki 1/125 sekundy

ISO-180

Dane szczegółowe:

Przesłona f/5,6

Czas migawki 1/125 sekundy

ISO-110

Dane szczegółowe:

Przesłona f/5,6

Czas migawki 1/125 sekundy

ISO-160

Dane szczegółowe:

Przesłona f/5,6

Czas migawki 1/100 sekundy

ISO-200

Dane szczegółowe:

Przesłona f/5,6

Czas migawki 1/125

ISO-180

Dane szczegółowe:

Przesłona f/5,6

Czas migawki 1/100 sekundy

ISO-200

Nikon d60

2010-04-06T12:06:00.000+02:00

Pora przedstawić drugi aparat, którym czasami mam przyjemność robić zdjęcia. To Nikon D60, którego test i specyfikację znajdziecie tutaj. Zdjęcia nim robię dość okazyjnie. Wszystkie zdjęcia wykonane obiektywem kitowym w trybie manualnym. Największy minus tego aparatu to przede wszystkim brak wbudowanego silniczka do AF. Trzeba kupować obiektywy z wbudowanym silniczkiem, co wiąże się z wyższa ceną, lub pozostaje ręczne ostrzenie. Mimo to kilka mniej lub bardziej ciekawych zdjęć.
Na początek coś z makro.

Dane szczegółowe:

Przesłona f/4,5

Czas migawki 1/100 sekundy

ISO-100

Teraz trochę krajobrazu i Złoty Potok.

Dane szczegółowe:

Przesłona f/8

Czas migawki 1/60 sekundy

ISO-200

Dworek Krasińskich w Złotym Potoku:

Dane szczegółowe:

Przesłona f/5

Czas migawki 1/100 sekundy

ISO-100

Makro, człowiek

2010-04-01T10:50:00.001+02:00

djęcia makro nie są moją silną stroną. Zdecydowanie wolę krajobrazy. Postanowiłam wrzucić jednak parę wypocin. Zdjęcia wykonane w trybie manualnym. Moje początki na manualu, więc proszę o wyrozumiałość.
Na początek zdjęcie wykonane obiektywem SIGMA 70-200 mm macro HSM. Szczegółową specyfikację znajdziecie tutaj. Zdjęcie prezentuje drobny fragment ogródka mojej cioci.

Dane szczegółowe:
Przesłona f/3,2

Czas migawki 1/200 sekundy

ISO-100

Drugie zdjęcie wykonane zupełnie niedawno w scenerii mocno zimowej z okazji małego postoju na drodze do Bukowna. Tutaj użyłam innego obiektywu: SIGMA DC 18-50 mm EX MACRO, którego specyfikację znajdziecie tutaj.

Dane szczegółowe:

Przesłona f/13

Czas migawki 1/25 sekundy

ISO-200

Jeszcze dwa inne zdjęcia wykonane tym samym obiektywem nad Pogorią w Dąbrowie Górniczej.

Dane szczegółowe obu zdjęć:

Przesłona f/13

Czas migawki 1/15 sekundy

ISO-200

Na koniec dwa przypadkowe zdjęcia z serii CZŁOWIEK. To tak na wszelki wypadek, gdyby ktoś był chętny na sesję w moim towarzystwie :) Zdjęcia wykonane wspomnianym wyżej teleobiektywem SIGMA.

Dane szczegółowe:

Przesłona f/4

Czas migawki 1/250 sekundy

ISO-100

Dane szczegółowe:

Przesłona f/2,8

Czas migawki 1/50 sekundy

ISO-400

Zmiana koloru nieba

2010-03-31T22:29:00.001+02:00

Nie zawsze sztuką jest zrobić dobre zdjęcie, czasem badziew trzeba umieć obrobić. Dzisiaj bawiłam się z jednym ze zdjęc z zeszłego roku. Jeszcze pamiątka po Czechach.
Najpierw zdjęcie zrobione w czystym automacie:

A dwa kolejne podrasowane Photoshopem:

Wodospad

2010-03-30T20:01:00.000+02:00

W dzisiejszej odsłonie zaprezentuje zdjęcia malutkiego wodospadu. Dwie wersje. Która Wam się bardziej podoba?

Zdjęcie nr 1:

Dane szczegółowe:

Przesłona f/2,8 (najbardziej otwarta)

Czas migawki 1/80

Zdjęcie nr 2:

Dane szczegółowe:

Przesłona f/13

Czas migawki 2 sekundy

Z powrotem, z wiedzą niewielką

2010-03-29T22:08:00.006+02:00

Trzeba posiąść wiedzę olbrzymią, aby być fotografem. Trzeba mieć do tego umysł nieprzeciętny. Ja dysponuję przeciętnym. Nie wiem jeszcze wszystkiego, lecz z pewnością więcej niż ponad rok temu, kiedy zaczynałam tutaj pisać. Zdjęć robię dużo, jedne gorsze, inne mniej. Uczę się. Wybrałam kilka, by wstawić je tutaj. Do oceny, do oglądania. Zacznę od serii "CZŁOWIEK". Fotografia zimowa, jeszcze ze stycznia. Opanowałam też w stopniu mnie satysfakcjonującym sztukę korekty zdjęć w Photoshopie. Mam nadzieję, że będzie coraz lepiej. Jestem póki co samoukiem. Niespecjalnie trafiają do mnie też wszelkiego rodzaju poradniki. Do tego zdjęcia wykorzystałam mojego kochanego modela, który mam nadzieję, nie będzie zły za paradowanie tutaj. Innych zdjęć z tej serii nie umieszczam ze względu na przepisy prawa autorskiego. Na szczęście zwierząt nie da się zapytać o to czy mogę ich wizerunek tutaj umieścić ;-) Przejdę zatem do "ZWIERZĄT". Na początek coś z czeskiego parku.

Pięknie upierzona kura. Owa kura to nie szczyt moich osiągnięć, ale samo zwierzę, trzeba przyznać, bardzo interesujące. Czechy zimą bardzo mnie zainspirowały. Zresztą nie tylko zimą. Dorzucę jeszcze jedno zdjęcie z parku. Nie jest najpiękniejsze, ale sm fakt, że aby je zdobyć nie musiałam iść ani do lasu, ani do zoo i za to płacić, tylko po prostu do parku w Kroměříž. Zdjęcia wykonałam zeszłorocznej zimy. W obu zdjęciach zero retuszu. Zdjęcie poniżej prześwietlone śniegiem. Tak myślę. Nie chcę wychodzić na nie-patriotkę, więc dołożę zdjęcie polskiej wiewiórki, widok z balkonu.

Niestety nie chciała pozować a mi doskwierało zimno, gdyż za oknem było niemalże -15!

Temperatury tej zimy wyjątkowo nie zachęcały do zdjęć w plenerze. Nie odpuściłam jednak tak łatwo. Oto kilka z pobierznie przejrzanych zdjęć:

Trzeba przyznać, że kategoria "KRAJOBRAZY" cieszy się w moim zestawie fotografii największą popularnością. Mam zamiar jednakże to zmienić. W pierwszej z tej kategorii propozycji mój romantyczny umysł dostrzega serce stworzone z nieba. Niestety kilka gałązek zasłoniło ideę.Idąc taką tematyą romantyczną przedstawiam zimowy zachód słońca:

Na dzisiaj to tyle. Kolejna porcja poczeka do następnej okazji.

zimowe niebo...

2009-01-11T17:27:00.007+01:00

Dzisiaj zamieszczę zdjęcia wykonane całkiem spontanicznie. Widok malowniczo ułożonych chmur na niebie przyciągnął najpierw mój wzrok, a następnie mój aparat.

Przez szybę:

Bez szyby.

Nie namyślając się najpierw wykonałam zdjęcie przez szybę okna, a dopiero potem, bojąc się o jego jakość otworzyłam okno i wystawiłam rękę z aparatem na mróz :P
Oględziny, kiedy zobaczyłam obie wersje na komputerze, wykazały, że różnice w jakości są minimalne. Przynajmniej według mnie. Szyba być może spowodowała, że na zdjęciu pojawiło się więcej szumów, ale w zasadzie nie są na tyle widoczne gołym okiem, może bardziej przy powiększaniu.
Tak ślicznie wyglądały chmurki 9-tego stycznia w mroźne przedpołudnie.
Dzisiaj uwieczniłam aparatem moje paznokcie :) To takie moje mniejsza hobby, dla tych którzy nie wiedzą. Musiałam jednak wybrać opcję bez lampy błyskowej, ponieważ zmasakrowała ona widok moich pazurków. A bez lampy wyglądają całkiem ostro. Zapraszam do komentowania.

Zaznaczam, że są to moje naturalne paznokcie.

Zimowo... Nad Sosiną

2009-01-07T21:21:00.009+01:00

Daawno mnie tutaj nie było. Tymczasem wpadłam z serią śnieżnych zdjęć. Moja nauka w zasadzie nie odnotowała większych postępów. Wyposażyłam się tylko w lampę błyskową Sony HVL-F42 oraz obiektyw Sigma 18-50 F2.8 EX DC Macro
Niestety w dniu, w którym zamierzałam sprawdzić efekty lampy w plenerze, na miejscu okazało się, że baterie są już za słabe, tak więc ten zimowy pejzaż doświetla tylko standardowa lampka.
Na początek mój ulubiony widok to oczywiście księżyc. Lekko rozmyty, gdyż wychyla się zza gałęzi drzew.
Wszystkie zdjęcia wykonywałam nad jaworznickim zalewem Sosina. To zdjęcie było jednak robione obiektywem do zdjęć "dalekich", gdyż zapewne moja Sigma nie poradziłaby sobie tak ze zbliżeniem. Od razu jednak zauważyłam, że Sigma robi zdjęcia dużo jaśniejsze i nie trzeba za wiele kombinować z ustawieniami balansu bieli etc. Zdjęcia te były wykonywane między godziną 15 a 16, a niestety zima pod względem oświetlenia o tej porze roku nie sprzyja. Większość z tych fotek wyszła spod ustawienia trybu nocnego. Mój tato narzekał, że tak późno się zebrałam, ale ja jestem zadowolona, bo przynajmniej mogłam sfotografować księżyc i zachód słońca - sprawdzając przy tym tryb zachodu słońca w ustawieniach. Do tego uchwyciłam zarazem tory kolejowe, ślad samolotu na niebie oraz wyglądającą zza drzew - białą chmurę. Czegóż chcieć więcej :P ?
Użyłam tutaj Sigmy, gdyż uważam że to najlepszy obiektyw, jaki do tej pory posiadam. Moją ocenę buduję na podstawie zdjęć wykonywanych w domu, ale myślę, że i tutaj w plenerze jak na moje umiejętności sprawdził się dobrze.

Niebo tamtego dnia wyglądało naprawdę bardzo ciekawie. Z każdą minutą, kiedy ja marzłam z aparatem w ręku, zmieniały się jego kolory. Nieco wcześniej przedstawiało się tak:

Sama woda na Sosinie oczywiście zamarznięta, pewnie dosyć mocno. Na lodzie, niemal na środku wody zauważyć można było pana, który w przeręblu łowił rybki. Po lodzie spacerował też chłopak z psem, a grupa kilku młodych ludzi biegała z łopatą odgarniając śnieg z lodu, nie wiem w jakim celu. Jednym słowem coś, co wcześniej było wodą, teraz, przy takich mrozach, stało się powierzchnią, na której można postawić nogę nie mocząc jej. Hihi. Urok natury. Dla odzwierciedlenia tego, o czym piszę zdjęcie akwenu w całej okazałości:

Oraz mężczyzna łowiący ryby - gołym okiem widoczny jako punkt, obiektywem zbliżony nieco bardziej, aczkolwiek za duża odległość, a ja nie należę do odważnych, by spacerować po tafli zamarzniętej wody.

Wrzucę jeszcze jedno dosyć ciekawe zdjęcie. Zobaczcie sami :

Kończąc humorystycznym akcentem napis "Lody", mający w tym przypadku bardzo zimowe znaczenie :) Przy okazji młody, początkujący snowboardzista napatoczył się pod obiektyw.

PhotoScape

2008-11-11T20:57:00.002+01:00

Ostatnio natknęłam się w Internecie na ciekawy program pod nazwą PhotoScape. Moja zabawa zakończyła się takim oto kolażem zdjęć:

Szczerze polecam, bowiem nie jest to trudny program, a w szybki i przyjemny sposób można wyczarować coś całkiem ciekawego.

Pieskowa Skała

2008-11-11T19:05:00.014+01:00

Wczorajszy dzień, jako że dziś mamy Święto Niepodległości, był dla wielu dniem wolnym od pracy. Widoczne było to między innymi na zamku w Pieskowej Skale, gdzie wybrałam się z rodzicami. Spora liczba turystów świadczyła także o wyśmienitej, jak na tę porę roku, słonecznej pogodzie. Dla mnie to kolejna okazja do tego, by poznawać nieznane razem z moją lustrzanką. Temu także poświęcam dzisiejszy wpis.
Na początek przedstawię krótki rys historyczny zamku, który znalazłam na stronie o zamkach polskich.
Zamek w Pieskowej Skale został ufundowany przez Kazimierza Wielkiego, co poświadczył Jan Długosz w swoich kronikach. Mimo, iż istnieje wzmianka o zamku w Pieskowej Skale już z 1315 r., uważa się, że dotyczy ona zamku na wzgórzu Kocica, które znajduje się w południowej części wsi Sułoszowa.
Początkowa historia zamku nie jest dokłądnie znana. Wiadomo tylko, że Ludwik Węgierski nadał zamek (zapewne w zastaw) Piotrowi Szafrańcowi z Łuczyc herbu Starykoń. Natomiast w 1422 r. Władysław Jagiełło oficjalnie przekazał warownie na własność rodu Szafrańców, którzy władali nią do początku XVII w. Później zamek często zmieniał właścicieli i był przebudowywany. W 1655 i w 1702 r. Szwedzi zdewastowali budowlę, a w 1718 r. strawił ją niemal całkowice pożar. Po tych kataklizmach zamek został odbudowany przez Hieronima Wielopolskiego, jednak prace budowlane zmieniły znacznie jego wygląd. W latach 1850 i 1863 kolejne pożary nawiedziły warownię. Mimo zabiegów kolejnego właściciela, Sobiesława Mieroszewskiego, który odbudował zamek, zaczął on popadać w ruinę. W 1902 r. zabytek wszedł w posiadanie spółki akcyjnej i przeznaczono go na pensjonat. Odbudowa zamku po II Wojnie Światowej wydobyła warownię ze zniszczeń, jednak brak badań w tym okresie całkowicie przekreślił szanse na poznanie średniowiecznej historii tego miejsca.
Przechodząc do przedstawienia zdjęć zaznaczę, że większość z nich robiłam na standardowym obiektywie, gdyż nie potrzebowałam zbyt dużych zbliżeń. Użyłam także filtru UV, choć nie wiem czy spełnił on tak dobrze swoje zadanie, gdyż kilka zdjęć w słońcu zostało dość śmiesznie oznaczonych, jak chociażby to:

Kapliczka jest zwrócona w lewą stronę, zdjęcie wykonane z boku. Zastanawiam się czy gdzieś w trawie za nią nie było szkła, czy czegoś podobnego, które mogłoby odbić w ten dosyć ciekawy sposób słońce.
Moja zabawa przy wykonywaniu tych zdjęć polegała głównie na ustawieniach Balansu bieli, co jeszcze wciąż jest dla mnie nieco trudnym zadaniem, aczkolwiek staram się :) Zdjęcia z Izdebek uznałam za bardzo mdłe i ten fakt zobligował mnie do poszerzenia mojej wiedzy na temat regulacji tonacji kolorów. Można oczywiście robić zdjęcia na ustawieniach automatycznych AWB, wtedy aparat automatycznie wykrywa źródło światła i ustawia tonację kolorów, aczkolwiek według mnie jest to zawodne - oczywiście nie zawsze. Ustawiając sami mamy do wyboru: światło dzienne, w cieniu, pochmurnie, żarówki, świetlówki. Często korzystałam z ustawień różnych nasileń "w cieniu", "pochmurnie", bowiem słońce świeciło głównie w południe, kiedy udaliśmy się do komnat zamkowych na obiad. Ponadto na dziedzińcu zamku "królował" cień, a im godzina późniejsza, tym niebo stawało się coraz ciemniejsze, jak to o tej porze roku bywa. Zdjęcie obok prezentuje ujęcie wykonane z dziedzińcu zamku na drzewo, zza którego jeszcze minimalnie przebłyska słońce.
Kolejne fotografie, jakimi chcę się z Wami podzielić przedstawiają polskie władze. Oto bowiem w stawie przy zamku zawitali prezydent i premier z wizytą ;) Tak serio ujmując, są to kaczuszki, ale po prostu nie mogłam się oprzeć, by tak tego nie ująć. Ruszające się kaczuszki wyszły według mnie dość stabilnie, a właśnie ich "niestabilności" się obawiałam. Obawa co do szarawej kolorystyki też w dużej mierze okazała się zbędna. oczywiście praktyka czyni mistrza, a mi do niego daleko, ale myślę, że mogę się z takich drobnych postępów cieszyć.
I oto w całej okazałości:

Na koniec moich wypocin przedstawiam Wam do oceny dwie fotografie. Która według Waszej
opinii jest lepsza? Jedną wykonałam na ustawieniach automatycznych (pierwsza z lewej), a drugą na ustawieniach "w cieniu" i "pochmurno"( zdjęcie z prawej). Myślę, że jutro postaram się o kolejną porcję zdjęć z Pieskowej Skały.

moje Jaworzno

2008-11-09T20:36:00.009+01:00

Wczorajsza przejażdżka do domu po mojej babci zaowocowała zdjęciami nowej, jeszcze nieotwartej DK79 i jej okolic. Z pewnością zdjęcia byłyby bardziej efektowne późniejszą porą, gdyż z tego co mi wiadomo ulica jest już oświetlana. Niestety muszę zadowolić się na razie ujęciami późnego popołudnia. Na początek widok dojazdu z DK79 w stronę centrum i odwrotnie.
Niestety nie dysponuje zdjęciami wcześniejszego wyglądu tej ulicy.

Poniżej zdjęcie drogi w kierunku dzielnic Śródmiejskich, Borów, itd.

Kiedyś śladem tej drogi biegły linie kolejowe, tutaj także pracował mój tato.
A tak prezentuje się droga w kierunku mojego osiedla:

Jestem zadowolona z tej inwestycji. Mam nadzieję, że nowa droga będzie dobrze służyć mieszkańcom i gościom, a może także i mnie, jeśli zdam prawko ;)

Na podsumowanie małej podróży po nowej jaworznickiej drodze z projektu Miasto Twarzą do Autostrady, dodaję zdjęcie, które wykonałam "przy okazji" :)

Bieszczady: część 2

2008-11-04T08:12:00.000+01:00

Moja choroba lokomocyjna w dzieciństwie najbardziej uaktywniała się w okolicach Izdebek, głównie z powodu serpentyn, które są nieodzownym elementem krajobrazu tej wsi. Zwykle kiedy o nich mówiłam nikt mi nie wierzył, bo rzeczywiście, taka droga nie jest codziennością. Ale jak już wiadomo w Polsce wszystko jest możliwe. Kto nie wierzy niech spojrzy :)
Zdjęcie dość ciemnie, co jest uzależnione od pory dnia. Zostało wykonane z góry, na której znajduje się cmentarz.

Serpentyny od strony wjazdu do Izdebek prowadzą najpierw przez las, wobec czego nie udało mi się tego uwiecznić - wjeżdża się pod górę, a tutaj właśnie to już wykarczowane pola i zjazd z góry.
W ostatnim dniu, kiedy już wyjeżdżałam pokusiłam się o sfotografowanie serpentyn, kiedy już wyjechaliśmy na ostatni zakręt do góry. Ta droga dla zmotoryzowanych najgorzej przedstawia się zimową porą. Bojowe zadanie mają tutaj także kierowcy autobusów. Dużo minusów, aczkolwiek niewątpliwie na plus jest to, że kiedyś organizowano tutaj rajdy samochodowe. Przyczyna takowego poprowadzenia drogi tkwi w ciekawej historii o tym, jak to jeszcze w dość odległych czasach dla ludzi liczył się każdy kawałek "ojcowizny" i aby sprawiedliwości stało się za dość droga wygląda tak jak widać :)
Dla przybliżenia krajobrazu tej wioski zamieszczam jeszcze kilka innych zdjęć, wszystkie te wykonywane były przy obiektywie 55-200 z wykorzystaniem osłony przeciwsłonecznej.

Po prawej stronie widok z serpentyn na kościół.

W parku u podnóża malowniczych serpentyn nad rzeką Magierą znajduje się zabytkowy dwór Bukowskich - uwieczniony na fotografii poniżej, który następnie przeszedł w posiadanie Potockich. Wzniesiony na miejscu starszego w drugiej połowie XIX wieku. Jest to jeden z najcenniejszych zabytków architektury rezydencjonalnej z końca XIX wieku. Eklektyczny, zwrócony frontem ku północnemu-zachodowi. na rzucie kwadratu. Budowniczym dworu był prawdopodobne Bonawentura hrabia Bukowski (1808 - 1878) - powstaniec szlachecki z 1846 roku. W czasie rabacji galicyjskiej związany został przez miejscowych chłopów, przewieziony następnie do Sanoka. Tam, po rocznym pobycie w więzieniu, został skazany na siedem lat twierdzy w Spilbergu. Po roku, dzięki amnestii cesarza Franciszka, szczęśliwie powrócił do domu. Po śmierci hr. Bukowskiego dwór odziedziczyła jego córka, Henryka Zakliczyna herbu Topór. Żyła w latach 1852 - 1939. Bardzo młodo owdowiała, wcześniej tez straciła syna Gucia. Henryka z Bukowskich Zakliczyna spoczywa w rodzinnym grobowcu na "Wzgórzu Milczenia" w Izdebkach. W lipcu 1927 roku nastąpiła zmiana właściciela dworu. Henryka Zakliczyna oddała swój majątek Annie Mycielskiej zamężnej za Gorajskiego. Po śmierci pierwszego męża hr. Anna wyszła ponownie za mąż za Ignacego Potockiego.

Po II wojnie światowej w latach 1945 - 1991 dwór pozostawał w zarządzie Zespołu Opieki Zdrowotnej w Brzozowie, gdzie mieścił się Wiejski Ośrodek Zdrowia. W latach 1967 - 1986 ZOZ przeprowadził częściowy remont dworu.

W 1991 roku Urząd Wojewódzki w Krośnie przekazał nieruchomość Zarządowi Gminy Nozdrzec. Po uzyskaniu odpowiednich zezwoleń w 1995 roku Zarząd Gminy przystąpił do kapitalnego remontu.

Tak pokrótce przedstawia się historia.

Tutaj zdjęcie od frontu:

Z tego ujęcia panoramy Izdebek góra z cmentarzem maluje się niczym delikatny pagórek, albo nawet teren płaski. To złudzenie spowodowane tym, że zdjęcie zostało wykonane z dużo wyższego wzniesienia.

Na zakończenie dodaję jeszcze zdjęcie wieży kościoła i pieska, którego spotkałam przy cmentarzu.

Bieszczady: część 1

2008-11-03T19:30:00.000+01:00

Dalsza moja zabawa dotyczy obiektywu DT 55-200mm F/4-5,6

Ogniskowa w przeliczeniu na format 35 mm w przypadku użycia na aparacie z matrycą o rozmiarze APS-C	82,5 – 300
Grupy-elementy obiektywu	9 – 13
Kąt widzenia na aparacie formatu APS-C (w stopniach)	29 – 8
Listki przysłony	9
Przysłona kołowa	TAK
Min. przysłona	32 - 45
Min. odległość między przetwornikiem obrazu a obiektem (m)	0,95
Maks. powiększenie	0,29
Średnica filtra (mm)	55

Okazją tym razem do wypróbowania mojej lustrzanki stał się wyjazd w rodzinne strony mojego ojca na święto Wszystkich Świętych. Zwykle pogoda o tej porze roku bywała paskudna. Pamiętam jak trzeba było odgarniać groby ze śniegu, zakładać czapki, szaliki i ciepłe kurtki w ten dzień. Do tego dodać fakt, że krajobraz cmentarza, na którym spoczywa wiele moich bliskich jest dosyć ciekawy. Zwykle kojarzył mi się z zakładaniem czapek z uwagi na to, iż "u góry" naprawdę silnie wieje. Teraz moje spojrzenie wiele się zmieniło :) W tym roku ponadto pogoda wyjątkowo mnie zaskoczyła, było dość ciepło jak na tę porę roku.

Po prawej stronie zdjęcie przedstawiające kaplicę cmentarza. Zostało ono zrobione "z dołu" - podnóża góry przy użyciu maksymalnego powiększenia.
Poniżej zamieściłam zdjęcie widoku na cały cmentarz. Jest to zaś ujęcie z góry znajdującej się naprzeciwko. Także na maksymalnym zbliżeniu. Moim błędem przy robieniu tych zdjęć jest to, że zapomniałam o odpowiednim filtrze. Z pewnością zdjęcia byłyby wtedy bardziej wyraziste, mam tutaj na myśli kontury.

Bieszczady nie są wysokimi górami, to prawda. Te okolice to wieś w powiecie brzozowskim. Ostatnio dość było o niej słychać, ponieważ gościł w Izdebkach premier Tusk z okazji oddania boiska z serii Orlik 2012 :)
Zdecydowanie wolę Tatry, aczkolwiek na razie nie mam okazji, by tam pojechać.
Jesień to jednak piękna pora roku. Barwne krajobrazy z pewnością nieraz przykuły wzrok każdego. Niestety zamglone widoki potrzebują filtrów, a ja nie zabrałam ich ze sobą, czego żałuję.

Dorzucam jeszcze jedną fotkę z cmentarza do Waszej oceny :)

Już niedługo zapraszam na dalszą "wędrówkę" po Izdebkach. Mam jeszcze sporo różnych zdjęć :)
Zaręczam, że będzie mniej "cmentarnie".

Bukiet kwiatów

2008-11-03T17:29:00.000+01:00

Kwiaty szybko umierają. Z tego powodu nigdy nie lubiłam ich dostawać. Podobno te dane prosto z serca trzymają się długo, ale i tak nic nie powstrzyma ich przed zwiędnięciem, uschnięciem... Można jednak sprawić, że będą one wiecznie żywe. Nie tylko we wspomnieniach. Nie tylko przez odpowiednią pielęgnację, ale właśnie poprzez fotografię.
Wszystko zależy od ekspozycji. W przypadku moich róż, kolor bibuły, którą są otulone współgra z kolorem ściany, na tle której robione były zdjęcia - co widać na zdjęciu drugim. Efekt wobec tego może wydawać się zbyt monotonny.

Dla porównania efektu za tło posłużyła mi też ściana mojego pokoju w kolorze zieleni, co prezentuje zdjęcie powyżej. Wydaje mi się to jednak mało ekspresyjne połączenie.

W związku z tym, iż jest to mój pierwszy post wypadałoby przedstawić sprzęt, którym się posługuję. Jest to lustrzanka Sony alpha 350. Specyfikację tej maszyny znajdziecie oczywiście na stronie firmowej:
http://www.sony.pl/product/dss-digital-slr/dslr-a350k#pageType=TechnicalSpecs
Dodam, że zdjęcia zamieszczone powyżej zrobiłam na standardowych ustawieniach i standardowo dołączonym obiektywem 3.5-5.6/18-70. Posiadam ten aparat od niedługiego czasu, ale myślę, że z czasem nauczę się wszystkich jego możliwości.
Jestem w posiadaniu jeszcze jednego obiektywu, ale o nim i efekty jego pracy później.