Moje słowa, mój świat

4:30

2018-07-20T04:30:00.001+02:00

Lato smakuje

inaczej.

Śmiech zabłąkany

wyrywa zdrową myśl.

Nietrzeźwość w całości poparta

dziecięcym, ślepym chceniem.

Naiwność.

To, czym według nas jesteśmy.

Niczym niepoparte,

wyblakłym słowem nabazgrane.

Jak czarne nosisz okulary,

wewnątrz ścieżki rozmazane.

Stop.

Już nie ma babek z piasku,

nie ma też jego i jej, a więc

czy warto dalej czekać tu

i tonąć za zdradą cichych łez.

Wiej, wietrze, wiej.

kaprysie, coś pędu nadał, gdzie nie trzeba.

już tylko o jedno proszę cię, więc chciej:

ponieś mnie tam,

na wprost,

do nieba.

00:23

2018-07-14T00:25:00.002+02:00

Tęsknię jak diabli.

jak drzewo za wodą,

chłopiec za pierwszą miłością.

Tęsknię jak diabli.

Przylgnąłem

kurzem do szyby

i nie mogę tego zmyć.

W piekle wiedzą, co to znaczy tęsknić.

Żal i gorycz wylewająca się z potem.

Puste, nieme spojrzenia

Chód ducha.

Pytasz mnie, Boże,

a ja wciąż zastanawiam się

dokąd mi bliżej.

Lata nie ma, jest wiosna

2016-08-02T01:14:00.003+02:00

Dobry wieczór.

Bardzo zaniedbałem to miejsce.

Czas zetrzeć kurz i i przycisnąć tusz.

Tej nocy pragnąłem uniknąć metaforyzowania wszelkich treści. Nie mogę, ponieważ jestem nieskromnym poeto-amatoro-dziwadłem. Poszedłem na kompromis, starając się to chociaż ograniczyć. Gdy już wyjaśniliśmy sobie formalności, przejdźmy dalej.

Macie poczucie, że panujecie nad swoim życiem? Wspaniały jest to moment. Ciekawe, jak bardzo prawdziwy. Trwając w tym stanie będę mówił, pisał językiem osoby nie tyle pragnącej, co mogącej coś zmienić.

Kiedy zbliża się późna pora, moment snu, podsumowuję to, co mnie spotkało. Proces całkowicie myślowy, który - domyślam się - towarzyszy nie mi jednemu. Skutkiem ubocznym takiego zachowania jest dzisiejszy post. Ledwo przystąpiłem do mierzenia się z doświadczeniami i ich pozytywnej bądź negatywnej oceny, a odczułem dyskomfort ściśle powiązany z tym, że coś robię, ale to za mało.

Pytam się, siebie: czy realizujemy długoterminowe cele w odpowiednim tempie i nie zbaczamy z kursu, by w okrężny sposób dalej tłumaczyć sobie, że mamy jakieś marzenie? Wymówki. Co za podła, ludzka cecha, czyż nie?

Okłamujemy nie tylko innych, ale i siebie. Tak, też to robię, nierzadko. Kiedy u innych może to być zależne od siły woli i charakteru, tak u mnie rozterki emocjonalne i kaprys losu tropią mój ślad.

Ha. Szczerze powiedziawszy, to mówię nieszczerze.

Zapewne okłamałem znów sam siebie.

Bełkot.

Hej, nie poddawaj się, czytaj dalej, jest sensowniej.

Zakonserwowałeś już swoje szczęście, że włączasz telewizję, otwierasz piwo i w lekkim poirytowaniu trącasz nogą podłogę, by znaleźć futrzane kapcie?

A może po prostu jesteś leniwy, tylko nie przyznasz tego przed światem. Oj, nie.

Nocne dywagacje takie już bywają.

I nie, nie traktujcie tego stawiana pytań i tez jako popularnie znany coaching. Nie jestem tu po to, by uświadamiać o potencjale i z troską klepać każdego z osobna na sposób "będzie dobrze, ty nadczłowieku". Przedstawiam tu bowiem rozumianą przeze mnie prawdę, spisany przepływ przemyśleń w rozmowie z własną osobą.

Swoje słowa z pewnością kieruję do osób podobnych mi wiekowo, to jest młodych. Czas, którym dysponujemy na, załóżmy studiach, jest jednorazową podróżą. Dzień podobny do dnia, ale dzień dniowi nie równy. Prawdą jest, że to swego rodzaju beztroski czas, gdyż zobowiązujemy się do niewielu rzeczy, czasem nawet liczymy na wsparcie finans...miałem na myśli psychiczne od rodziców i nie mamy powodów do zmartwień oprócz nadciągającej serii egzaminów.

Jak łatwo jednak w okresie beztroski zapomnieć o potrzebie rozwoju.

Nie bez kozery rozwój nazywam potrzebą.

Obrałeś studia po to, żeby przedłużyć sobie dzieciństwo i stać się odważnikiem dla rodzicieli czy poszukać własnej ścieżki, stać się samodzielny, a może kształtować to, co już zaczęte?

Moje zdanie już znacie. Dałem się schwytać w sidła przyjemności, choć nie chcę dłużej myśleć o tym, ile dni mogłem po prostu zmarnować.

W tym myśleniu ważne jest też to, by nie przechylić szali w przeciwną stronę. Nikt nie zakazuje rozkoszy, która pełni rolę doskonałego likwidatora stresu. Istotą jest odpowiednie rozplanowanie działań, znalezienie wystarczająco dużych pokładów wolnego czasu na pracę, by czynić przerwy odpoczynkiem. System nagród także doskonale wpasowałby się w ten wątek, choć jest to ściślej powiązane z motywacją.

Przerażające, jak niewielki procent nas faktycznie pojmuje treść powyższego. Najbardziej dotkliwe są drastyczne słowa. Nieco dalej, w łańcuchu upadku człowieka znajduje się krzywda materialna i łatwopalny stos niewygodnych myśli. Czego ludzkiej rasie nie można zarzucić to tego, że w momencie jego podpalenia, wybuch i złość potrafią zdziałać niejedno. Metaforyczna koncepcja nadczłowieka, te sprawy - a może człowieka destrukcyjnego? Szkoda, że jest na to za późno.

Wrogiem, którego nawet egzystencjalny żar nie jest w stanie pokonać, to czas.

Apeluję do was i do siebie samego.

Nie czekajmy na moment, kiedy jak żywa pochodnia zapłoniemy z powodu braku innej możliwości.

Tli się w nas drobna iskra - nieskalane źródło energii. Iskra młodzieńczości, która może powoli wypalić się bądź przerosnąć w niepohamowany pożar. Kontrolujmy ten ogień. Kontrolujmy żywioł w poszukiwaniu harmonii, by nie stać się marionetką naszych zmartwień, trosk i cierpień. Inwestując w

wybrukowany marzeniami fundament, mistrzowskie rozlokowanie pomieszczeń - kamieni milowych naszego sukcesu, zbudujmy dom.

Willę, pałac,

to bez znaczenia.

Własny kąt, własną pracą we własnym życiu.

Zobaczymy się wkrótce,

czy też raczej, przeczytamy się wkrótce. Miłego dnia/dobrej nocy/wstaw co zechcesz!

19:58

2016-05-14T19:59:00.001+02:00

Lubię budować zamki z piasku,

tylko szkoda, że

na betonie,

w deszczu

i wietrze.

A kiedy ciężką pracą murarza

wieże przypominają wieże

przechodzisz

po fundamencie.

"Dlaczego?"

"Nie wiem."

Snuć się

2016-05-05T22:18:00.002+02:00

Powiew.

Skóra drętwieje.

Włosy zmierzwione na ręce.

Chłód.

Oddech przyśpieszony,

coby lepiej dogrzać blade

wszystko.

Zimno.

Wargi sine.

Szron, nie rzęsy.

Gdzieś jest granica

wytrwałości.

Gdzieś jest liczba

podjętych prób.

Gdzieś jest sens

wierzę, że jest

sens.

Jakby.

Ład

2015-11-15T01:24:00.002+01:00

Pragniemy kobiet, których nie zdobyliśmy,

pieniędzy, których nie zarobiliśmy,

harmonii, która nie istnieje.

a może się mylimy.

Może wystarczy

czekać

pracować

wierzyć

wszędzie ten sam mianownik.

Jak długo?

Jak bardzo los potrzebuje czyjegoś udziału

jak wiele muszę zainwestować sobą?

Pytajnik wyprzedza pytajnik.

Bez nazwy

2015-11-07T00:58:00.001+01:00

Przysięgam na wszystek,

poezja studnią bez dna

dlatego tak ciężko odbić się i z niej wyjść

7 listopada

2015-11-07T00:51:00.002+01:00

Och, ile każdy by dał

za ukojenie sumienia.

A jeszcze więcej

za wybory bez konsekwencji.

Momentum

2015-09-19T12:56:00.001+02:00

Jak przyjemnie byłoby wrócić do miejsca, gdzie

wille powstawały z klocków,

żołnierze toczyli bitwy bez krwi,

a dziecięcy śmiech niósł się po osiedlu.

Jak przyjemnie jest żyć

bez złamanego serca szczenięcym zakochaniem,

uniknąwszy stresu przed pierwszym egzaminem,

jedząc lizaki.

Pamiętasz tamte czasy?

Ja też nie.

Czas ponagla,

a my gubimy się w schematach.

Planujesz swoje życie?

Kto raz go zakosztuje pamięta,

że jest kwaśne, słodkie, zawiłe.

Nic nie trwa wiecznie,

wszystko jest momentem.

Dłuższym, krótszym,

w pałacu czy w ruinie.

Kiedy osunie się grunt,

zapominasz, kim jesteś.

Uwięziony na dnie znaj swoją wartość.

Człowiek - doświadczenie mnożnik siła.

Niewdzięczność

2015-08-20T12:06:00.004+02:00

Z okazji rocznicy naszego okropnego związku, napisałem ten oto bajeczny poemat:

Kropka.

Kosztował mnie wiele poświęconego czasu. Włożyłem w niego całe swe radosne serce.

Do nieusłyszenia!

Upośledzenie życiowe

2015-07-12T22:34:00.001+02:00

kiedy żałujesz rzeczy, których nie powinieneś,

a pragniesz tych, które kawałek

po kawałku

niszczą Cię od wewnątrz.

Błędy

2015-07-02T02:18:00.001+02:00

Nieodłącznie z nami,

skoro życie usłane jest

wyborami.

Czas nigdy nie zwalnia.

Dokonałeś wyboru,

naucz się z tym żyć.

Niektóre, niektóre decyzje,

ciągną za nami swoje widmo.

Grunt, to nie żyć w ich cieniu.

Niedziela

2015-06-14T17:10:00.006+02:00

Grill

domowe ognisko

relaks

lub nuda.

Zatrzymaj się cz. II

2015-05-14T16:59:00.003+02:00

Im bardziej próbujesz zapomnieć, tym cięższe się to staje.

Daj temu odejść

2015-05-11T18:15:00.001+02:00

*klik*
3 maja.
Data godna zapamiętania, gdyż obchodzimy ważne święto.

Dla mnie to także dzień, w którym postanowiłem dać nieco upustu emocjom.
Pisząc o tym, co utrudnia mi częstsze uśmiechanie się.

Tkwiąc w świecie realnym miewam tendencje (częściej niż powinienem) do ulatniania się.
Pozwalam wtedy myślom wkraczać tam, gdzie fizycznie nie mogę.
Najczęściej są to po prostu wspomnienia.

Biję się w głowę, że pozwoliłem kiedyś czemuś zaistnieć. Miałem sporo obaw, podchodziłem ostrożnie, lecz niestety - zaangażowanie emocjonalne nie uznaje reguł.

Zaangażowanie, które mógłbym nazwać zauroczeniem. Dogłębnym.
Rozwinięte w zakochanie czyni nas momentami po prostu ślepymi, nie zauważamy pewnych zjawisk.
A my stajemy się jakby jeszcze bardziej pobłażliwi bądź też wrażliwi, w obawie o utratę
kogoś.
Odwraca ono uwagę od pewnych faktów, pomija niekiedy reguły zdrowego rozsądku.
Tak dokładnie wygląda zakochanie, choć nie jest to kompletna definicja.

Z żalem informuję, że powyżej opisany stan nieco wywrócił podłoże w jakimś się znajdowałem.
Mianowicie, czułem niepokój i demotywację.
Bezkresną samotność.

Samotność to jeden z tych problemów, których nie rozwiązuje się w pojedynkę, gdyż najzwyczajniej się nie da.
Oczywiście, odpowiednie zajęcie pozwoli nam nieco odpocząć od niewygodnych myśli, ukoi nerwy, skupi nas na działaniu.
Ale, jak to każdy człowiek ma w zwyczaju - będziemy wracać do wspomnień.
I nie jest źle wspominać, to wręcz oczekiwane, gdyż właśnie pamięć to ludzki czynnik.
Należy zadać sobie jedynie pytanie: czy rzeczywiście nie cierpieliśmy.
Czy warto mieć szacunek do wydarzeń z przeszłości,
czy też chcemy zapomnieć, by móc kontynuować życie w harmonii.

Druga osoba pomoże nam szybciej osiągnąć spokój, wytrąci z wiru pełnego hipotez, myślowych zagwozdek. Bez względu na to, jak bardzo cenisz swój własny kąt, unikasz kontaktu z ludźmi.
Jesteś człowiekiem.
Także potrzebujesz pomocy. Może masz obawy z wołaniem o nią bądź wierzysz w swoje możliwości.
Jednak gdy nie podołasz, nie wstydź się prosić, choćby o radę.
W końcu, od tego są przyjaciele. Rodzina.
Nie myśl o odrzuceniu, bo nigdy nie spróbujesz, nie przekonasz się.

Zwieńczając te krótkie przemyślenia przesyłam wszystkim błądzącym drobną radę.
Zachowujcie choć krztę rozsądku w każdej miłości, z jaką macie styczność.
Pewne decyzje są trudne, jednak stanowią gwarant tego,
czy będziesz kiedykolwiek szczęśliwy.

Takie są moje spostrzeżenia.
A co Ty sądzisz? Jeżeli nie zgadzasz się z czymś, zapraszam do rozmowy.

Słowo na niedzielę - zdrada

2015-04-26T21:14:00.000+02:00

Nie wybaczajcie zdrady. Po prostu - nie wybaczajcie.

Powyższe, krótko ujęte słowa stanowią doskonałą przestrogę, jednak nie zawsze krótkie zdania przemawiają do nas, tym bardziej, gdy nie wiemy, czym jest (w tym przypadku) zdrada.

Oczywiście zdrada może mieć również charakter przyjacielski - powierzamy komuś sekret, na tyle ważny, aby nigdzie go nie rozpowszechniał w obawie przed jego ujawnieniem. Ma ku temu najwyraźniej powody, a my, jako przyjaciele, jesteśmy wobec niego lojalni.
Ludzie za łatwo ufają innym osobom. Trzeba zawsze zachować odrobinę nieufności, choć i zdarzają się sytuacje, gdy ryzyko należy podjąć.
Chcę po prostu uświadomić was, drodzy czytelnicy, że musimy sobie dogłębnie zdawać sprawę z tego jak bardzo ryzykujemy. Stawiamy bowiem na szali nasze szczęście i poczucie bezpieczeństwa. Jakikolwiek jest to sekret, i tak poczujemy zawód, gdy wieść wyjdzie na jaw. Tę przestrogę kieruję także do osób, które mają w zwyczaju nie trzymać języka za zębami - możecie bardzo zawieść bliską wam osobę. Tak wygląda zdrada lojalności wobec przyjaciela.
A co w innym przypadku?
Nie inaczej, mowa o związkach. O kontraktach lojalności między dwoma osobami, którym towarzyszy zjawisko znane inaczej jako "miłość".
Miłość może utworzyć równie mocne relacje co dozgonna przyjaźń. Wszystko opiera się tutaj na zaufaniu, z tym, że mniej zwracamy uwagę na to, czy istnieje ryzyko. Po prostu jesteśmy na tyle szczęśliwi, że mamy przysłowiowe klapki na oczach. A jeżeli ich nie mamy, żyjemy nieszczęśliwie. Paradoksalnie, ale tak właśnie jest. Ciągle śledzimy bliską nam osobę, doprowadzając siebie do szału, zjada nas od wewnątrz zazdrość. Bardzo złe odczucia, które należy zlikwidować zaufaniem.
W życiu ryzyko podejmujemy częściej niż myślimy. Także i zaufanie w związku to podstawa. Lecz co zrobić, gdy osoba, którą kochamy po prostu nas zdradza?
Nie ważne jak to robi. Po prostu zapomina o nas. O tym, co nas łączy z tą osobą. Może to trwać chwilę, może zapomnieć o nas już na zawsze.
Czy ktokolwiek lubi żyć ułudą, sztucznym szczęściem? Oczywiście, że nie.
Czy zdradę należy wybaczyć? To trudny temat, poddawany wielu dyskusjom. Założę się jednak, że i wy, czytelnicy, powiecie krótko: nie.
Niech los sprzyja tym, którzy wybaczyli z naiwnej miłości.
Dlaczego?
Odpowiedź także nie jest wielce trudna, jednak nie mamy przeważnie czasu, aby to dobrze przemyśleć, bo postępujemy pod wpływem emocji: ludzie się nie zmieniają. Zmienia ich ciężki, życiowy przypadek, choć i nie zawsze diametralnie. Jednak wiedzcie, ludzie się nie zmieniają. Kiedy widzisz zdradę, odpuść. Osoba ta może ponownie dopuścić do tego złego aktu. Prawda, może, lecz ktoś zaraz odpowie - co nie znaczy, że musi. Nauczmy się postępować z głową, nie samym sercem, gdy wchodzimy w związki bądź przyjaźń. Zobowiązujemy się do czegoś. Czas zachować twarz, pokazać, że jesteś czegoś wart. Jeżeli ktoś nie docenia czegoś w tobie i dopuszcza się nadużycia twojego zaufania, to znaczy, że osoba nam bliska nie ma do nas żadnego szacunku i traktuje nas jak rzecz materialną, którą nie jesteśmy. Nie dajmy się ranić.

Spontanicznie cz. III

2014-10-14T23:23:00.003+02:00

Znana jest nam sytuacja, gdy żyjemy gwoli własnych zasad, robimy to, co najlepiej potrafimy i jesteśmy z tym szczęśliwi, nie zawsze widząc błędy i wady określające nasze imię.

Jesteś usatysfakcjonowany.

Dlaczego więc ktoś ma ci tę satysfakcję odbierać? Kiedy masz trzeźwy umysł raz jeszcze poddajesz się dogłębnej analizie siebie, szukasz z przymusu złego w swoim charakterze, w swoich zainteresowaniach. Tracisz wiarę w siebie, bo zależy ci na zdaniu tej osoby i martwisz się, że popełniasz błędy.

A co, jeśli to, co robisz, wcale nie jest złe, lecz nie podoba się innym z kaprysu?

Nie priorytetuj zachcianek innych ponad własne szczęście.

Nie zmieniaj siebie z byle powodu.

Zachowaj siebie.

Jeżeli człowiek jest mądry, a być może kocha cię, musi zaakceptować cię takiego, jakim jesteś.

Pozwól mu cię poznać, a potem zdecydować, czy jest ciebie wart.

Żadna opinia na twój temat nie jest bardziej warta niż twoja własna.

Sługa zemsty

2014-04-08T00:30:00.004+02:00

Nie ma przyjaciół.

Nie wtedy, kiedy zmieniamy się

w zwierzęta.

Kiedy chodzi o

władzę

pieniądze

bezpieczeństwo

przetrwanie.

Granica jest cienka.

Szybko pęka.

Żal, ból, udręka.

Nienawiść.

Nienawiść jak świeżo ścięte drzewo

wrzucone do paleniska.

Podsyca ogień.

Rzuciłeś mnie, przyjacielu, wilkom na pożarcie.

Dziś przychodzę do ciebie, stojąc na ich czele.

Pokazałeś mi jak chodzić

2014-01-03T13:05:00.001+01:00

Wróciłem.

I jest jakoś..

inaczej.

Obrazy teraźniejszości jak zwykłe, ludzkie kłamstwa.

Fantomiczne pejzaże,

fatamorgana,

oazy niespokoju.

Coś niepokoi.

Coś w cieniu chwyta nasze marzenia

i rozszarpuje bestialsko,

by nasze miejsca z wspomnień

nigdy już nie były takie same.

Czy Ziemia Obiecana to tylko para słów?

Czy jeszcze okazja nadarzy się znów

byś zatańczył na mym ślubie?

Ja proszę.

Klęczę na kolanach,

a zaciśnięte palce

przebijają czerwone już dłonie.

Nie wrócisz.

I nie wiem, kiedy to zrozumiem.

Łzy pieką i wżynają się w moją twarz.

Tato.

Droga bez rozwidleń

2013-05-02T02:35:00.000+02:00

Żelazne, grube kajdany.

I duszące się ręce.

Idę z nimi, w szeregu.

Istnieją miejsca, gdzie

sąsiad sąsiadowi równy.

Istnieją miejsca, gdzie

zawód błazna jest już żmudny.

Dlaczego więc tam idziemy?

"Konwój stop."

Nikt nie stoi.

Ciągnięty łańcuchem muszę dotrzymać kroku.

Opór?

Te krwawe nadgarstki drżą.

Zmienili mi kajdany.

Na twardsze.

Niemy chór śpiewa zza złotych drzwiczek

ptasiej klatki.

„Wszystko ma swój czas,

a gdy już upłynie

wykorzystaj moment.

Krzycz.

Niech duch ożyje.”

Szereg stanął.

Twarzą przed finałem.

Milczy.

Krzyknąłem.

Niezliczone spojrzenia budzą przerażenie.

Głos, choć zarwany, wydobył się ponownie.

Krzyknąłem.

Kajdany trzasnęły o ziemię.

Krzyknęło całe moje ciało.

Chór wtórował.

„A teraz biegnij własną drogą.

Ich spojrzenia wciąż są ciekawe

tego, co pokażesz światu.”

Zatrzymaj się cz. I

2012-12-09T01:40:00.000+01:00

To jest to, co nas różni. Ty mówisz "może", a ja "na pewno".

Schematy nużą

2012-12-08T23:46:00.002+01:00

Jak żyję?

Niczym liście na wietrze.

Niby istnieją, ale kto na nie spogląda.

To dziwne.

Ciekawość sympatyzuje z człowiekiem.

Zwyczajowo spoglądamy w bok zamiast przed siebie.

Dlaczego tym razem jest inaczej?

Inaczej?

Może po prostu trudniej.

Nie można pozazdrościć.

Ludzkie.

Usuwasz się w cień, podobnie jak ja.

Wbrew swojej naturze znikasz za dnia.

Samotnie wędrujesz między drzewami

Podążasz wydeptanymi drogami.

Bezpiecznymi, pewnymi…

nie zadowalającymi.

Zero przepaści.

Czym cieszyć oko?

Po trofeum jeden skok.

Ryzykowny skok,

A za nim kolejne.

O, jest i drogowskaz:

Kres wedle wyboru, dalekie mile stąd.

Spontanicznie cz. II

2012-10-14T23:22:00.002+02:00

Wiesz, co czyni człowieka wyjątkowym?

Jest w nim skryta siła.

Nawet, jeżeli spowije go ogień i ulegnie destrukcji

wyzwoli ją, by dokonać tego, co pozornie niemożliwe.

Nie ważne czego ma dokonać.

Najważniejsze są intencje.

Człowiek w obliczu zagrożenia, w obliczu emocjonalnego upadku

potrafi zburzyć mur pełen zasad i pójść za głosem serca.

Ta siła.

Skąd ona się bierze?

Ale to nie ważne.

Wykorzystaj ją, to Twoja broń.

A najlepszą obroną jest atak .

Walka z zmorami przybierającymi kształt problemów!

Spontanicznie cz. I

2012-09-26T20:32:00.000+02:00

Wiesz, w czym problem? Ogranicza nas czas. Wszelkie nasze decyzje muszą się do niego dostosować. Kto wie, może rozwinąłbyś skrzydła mając go więcej w zanadrzu.

Czy brakuje przepisu na to, aby mieć go więcej? Otóż nie. Wystarczy lepiej spożytkować nasz wolny czas. I warto tu się zastanowić, czy to, co robimy w danym momencie jest koniecznie i przynosi jakąś korzyść. Czy czynność, której się podejmujemy rzeczywiście ma sens?

Co robisz, gdy przychodzisz ze szkoły do domu?

Każdy Twój dzień wygląda tak samo. Zachowujesz się jak automat, jak robot.

Czy czynności te nie marnotrawią zbyt wiele czasu?

Otwórz oczy, otwórz umysł.

Każda chwila jest nieodzowną częścią wieczności. Mimo, że trwa niezwykle krótko, ma ogromne znaczenie. Pamiętaj o tym i ciesz się każdą z nich. CZERP KORZYŚĆ, BĄDŹ PRODUKTYWNY, NIE TRAĆ CZASU NA ZMARTWIENIA.

"Paplanina"

2012-02-18T14:27:00.002+01:00

Nie chcę tego dusić w sobie.

Pragnę Cię. Ten tylko się dowie,

kto poczuł tyle samo, ile ja.

Skryte podchody jak co dnia

i lekka bojaźń, skromność czasem,

wiadomo, pragnąłbym tym razem

uszczęśliwić Cię jak nikt inny.

Grzeszę? Nie czuję się winny.

Nie będę zmyślał, jestem szczery,

mam zawsze przy sobie maniery.

Może zbyt grzecznie? Proszę bardzo,

nieraz zdanie swe trzymam twardo.

Zrobię co zechcesz, a nawet i więcej.

Czy mnie znasz? Te kwiaty i wieńce

są ode mnie. Prosty gest, choć słowa

to nie wszystko.

Czy już jesteś

gotowa?