Als je mijn vorige brief hebt gelezen, weet je dat ondernemen niet altijd gemakkelijk is.
Er zijn dagen waarop de winkel stil is. Dagen waarop er niemand binnenloopt. Of dagen waarop de kassa aan het einde van de middag precies hetzelfde bedrag laat zien als toen ik ’s ochtends de deur opende. Dat zijn de momenten waarop je jezelf eraan moet herinneren waarom je ooit bent begonnen.

Maar weet je? Juist op die dagen besef ik ook hoe dankbaar ik ben. Dankbaar dat ik elke ochtend de sleutel van míjn winkel mag omdraaien. Dat ik bezig mag zijn met iets waar ik zo ontzettend veel passie voor heb. Dat ik mag bouwen aan een plek waar kinderen kunnen spelen, ontdekken en groeien. En misschien nog wel het meest dankbaar ben ik voor de mensen die inmiddels mijn winkel weten te vinden.

Niet alleen omdat ze iets kopen. Maar omdat ze meedenken. Ze vertellen over hun favoriete speelgoed van vroeger, geven tips over evenementen in de buurt en denken mee over manieren waarop meer mensen HerSpeel & Groei kunnen ontdekken. Zo kreeg ik van verschillende klanten dezelfde tip: “Heb je de Staatskrant al eens benaderd?”
Dat had ik nog niet gedaan. Dus op 3 juni stuurde ik een e-mail met een simpele vraag naar de advertentietarieven. Geen reactie. Een paar dagen gingen voorbij. Nog een paar. En eerlijk gezegd dacht ik dat mijn mail waarschijnlijk ergens onderaan een stapel terecht was gekomen.

Tot er, ruim twee weken later, ineens iemand de winkel binnenstapte. Niet om speelgoed te kopen. Maar om kennis te maken. De Staatskrant bleek helemaal niet geïnteresseerd in een advertentie. Ze waren geïnteresseerd in HerSpeel & Groei. Of ik tijd had voor een praatje.
Gelukkig wel. Er waren op dat moment geen klanten in de winkel. En zo ontstond, tussen de speelgoedplanken, een spontaan gesprek over mijn droom, mijn winkel en waarom ik geloof dat spelen zoveel meer is dan alleen speelgoed.

Bijna twee weken later viel de nieuwe editie van de krant op de deurmat. Nieuwsgierig en hoopvol sloeg ik de krant open. En daar stond ik. Op pagina twee. Niet omdat ik erom had gevraagd. Maar omdat iemand mijn verhaal de moeite waard vond om te vertellen. Op zulke momenten besef ik weer dat ondernemen soms een kwestie is van geduld hebben. Je weet nooit wie jouw verhaal leest. Je weet nooit wie over jou vertelt. En je weet nooit welke deur opengaat nadat een andere gesloten bleef.

Dus ja… Er zijn nog steeds rustige dagen. Nog steeds momenten waarop ik hoop dat er nét iets vaker iemand binnenloopt. Maar tussen al die stille dagen door gebeuren ook dingen die ik nooit had durven bedenken. En precies die momenten geven me het vertrouwen om morgen de sleutel weer om te draaien. Want misschien staat er achter de volgende deur wel opnieuw iets moois te wachten.

Noot uit de winkel
Deze week verscheen HerSpeel & Groei op pagina 2 van de “Staatskrant”. Een bijzonder moment dat begon met één simpel mailtje.

Wat deze week bleef hangen
” Soms begint iets moois met een e-mail waarop nooit antwoord kwam.”

Morgen draai ik de sleutel weer om.

Liefs,
Nicky 
HerSpeel & Groei

Volg jij mij al op Instagram?

Als winkeleigenaar vind ik het altijd wel leuk om praatjes met klanten te maken. Ik vind het fijn als klanten zich openstellen omdat ze zich op hun gemak voelen. Maar ook wanneer ze tips en advies geven stel ik dat altijd wel op prijs. Zo kreeg ik enige tijd terug de tip om het boek Potje! op te zoeken. Dat deed ik. Inmiddels heb ik enkele exemplaren van dit boek in de collectie van HerSpeel & Groei zitten. En natuurlijk kon het niet uitblijven dat ik het boek zelf ook meerdere keren heb voorgelezen. Tijd om je te vertellen wat ik ervan vind.

Wanneer de tijd is aangebroken om met zindelijkheidstraining te beginnen, zijn er talloze boeken die dit onderwerp behandelen. Potje! van Mylo Freeman is daar één van. Een kleurrijk prentenboek dat op een grappige en luchtige manier het potje introduceert. Zindelijk worden is immers voor veel kindjes een grote stap. Voor de één gaat het bijna vanzelf, terwijl de ander er nog helemaal niet aan toe is. Juist daarom vind ik het zo mooi dat dit boek het onderwerp op een speelse en ontspannen manier benadert. Geen druk. Geen moeten. Maar humor, nieuwsgierigheid en herkenning.

Het verhaal begint met een mysterieus potje dat zomaar midden in het oerwoud staat. Naast het potje ligt een briefje: “Op dit potje passen alleen de allerliefste billetjes.” Natuurlijk willen alle dieren weten of het potje voor hen bedoeld is. De olifant probeert het, de slang, de giraffe, de zebra en zelfs de aap. Maar telkens blijkt dat het potje toch niet helemaal bij hen past. Pas wanneer er een klein jongetje verschijnt, wordt duidelijk voor wie het potje écht bedoeld is.

Wat ik zo leuk vind aan dit boek, is dat kinderen al snel meegaan denken. Ze weten vaak al voordat je de bladzijde omslaat dat het volgende dier het waarschijnlijk ook niet gaat lukken. Dat zorgt voor veel plezier tijdens het voorlezen.
De illustraties zijn kleurrijk, vrolijk en duidelijk. Er is genoeg te zien zonder dat de pagina’s druk aanvoelen. Juist voor jonge kinderen is dat prettig. Ze kunnen zich goed concentreren op het verhaal én tegelijkertijd de verschillende dieren ontdekken.

Dit is misschien wel de grootste kracht van dit boek. Kinderen leren vaak het meest wanneer iets leuk is. En precies dat doet dit boek. Het haalt spanning weg rondom zindelijk worden. In plaats van dat een potje iets “spannends” of “moeilijks” is, wordt het onderdeel van een grappig avontuur. Dat maakt het onderwerp toegankelijk. Kinderen voelen zich niet gecorrigeerd, maar juist nieuwsgierig.

En misschien is dat wel precies de reden waarom Potje! al zoveel jaren een geliefd prentenboek is. Het ondersteunt de zindelijkheidstraining zonder belerend te zijn. Het nodigt uit om samen te lachen, te praten en vragen te stellen. Dat is vaak veel waardevoller dan kinderen steeds vertellen dat ze “op het potje moeten”.

Dat ik dit boek nu als tweedehands exemplaar een nieuw leven mag geven, vind ik extra bijzonder. Waarschijnlijk heeft het al vele peuters geholpen bij hun eerste stapjes richting zindelijkheid. En nu mag het opnieuw een plekje krijgen in een gezin waar een peuter nieuwsgierig naar het potje begint te worden.
Sommige boeken zijn niet alleen fijn om voor te lezen. Ze groeien een stukje mee met een belangrijke fase in het leven van een kind.

Mijn oordeel
Ben je op zoek naar een vrolijk prentenboek dat zindelijk worden op een speelse en ontspannen manier bespreekt? Dan kan ik Potje! van Mylo Freeman van harte aanbevelen. Een tijdloze klassieker die kinderen laat lachen, ouders helpt om het gesprek aan te gaan en laat zien dat leren soms gewoon begint met een glimlach.

“Soms helpt een goed kinderboek niet alleen een verhaal op gang, maar ook een nieuwe stap in de ontwikkeling van een kind.”

Liefs,
Nicky

Volg jij mij al op Instagram?

Brieven uit de speelgoedwinkel
Verhalen over spelen, ondernemen en de mensen die je onderweg ontmoet.

“Over dromen, doorzetten en stille dagen.”

Dat het starten van een eigen speelgoedwinkel een flinke uitdaging zou zijn, wist ik van tevoren. Daar had ik rekening mee gehouden. Sterker nog, het was een uitdaging die ik al te graag met beide handen wilde aangrijpen. Maar eerlijk? Inmiddels zijn we vier maanden verder en ik kan oprecht zeggen: het valt me zwaarder dan ik had verwacht. Want iets weten en iets daadwerkelijk ervaren, daar zit een wereld van verschil tussen.

Het advies dat ik het meest hoor? “Volhouden.” En geduld hebben.
En weet je? Ze hebben gelijk.
Een nieuwe winkel, zeker een winkel die niet midden in een drukke winkelstraat ligt, heeft tijd nodig om klanten aan te trekken. Dat gaat niet vanzelf. Je moet zichtbaar zijn. Je naam bekend maken. Mensen laten ontdekken dat je bestaat en waarom ze juist bij jou moeten zijn.

Maar hoe goed je dat ook weet, het doet iets met je wanneer je een hele dag in de winkel staat en er niemand binnenloopt. Wanneer je de deur steeds even verwachtingsvol hoort bewegen, om vervolgens te ontdekken dat het de wind was. Of wanneer er weer een dag voorbijgaat zonder ook maar één verkoop. Dat zijn de momenten waarop je even aan jezelf gaat twijfelen. Doe ik wel genoeg? Zien mensen me wel? Had ik iets anders moeten doen?

Ondertussen lopen de vaste lasten gewoon door. De huur stopt niet omdat het een rustige week is. De energierekening wacht niet tot de omzet aantrekt. En geloof me… daar hebben we het niet over een paar tientjes.
Soms vraag ik me oprecht af of mensen beseffen hoeveel er achter een kleine onderneming schuilgaat. Achter iedere vrolijke Instagram-post, iedere mooi ingepakte aankoop en iedere glimlach in de winkel zit iemand die hoopt dat het genoeg is. Dat de keuzes die vandaag worden gemaakt, ervoor zorgen dat de deuren morgen nog open kunnen.

Toch… is opgeven geen optie.
Niet omdat het makkelijk is, maar omdat ik nog steeds geloof in wat ik aan het bouwen ben.
In een plek waar kinderen mogen ontdekken, spelen en groeien. Waar ouders welkom zijn voor eerlijk advies. Waar duurzaamheid en speelplezier hand in hand gaan. Dus ja, het is zwaar. Soms zelfs zwaarder dan ik vooraf had kunnen bedenken. Maar misschien is dat ook wel ondernemen. Niet alleen genieten van de mooie momenten, maar ook doorgaan op de dagen waarop je jezelf eraan moet herinneren waarom je ooit bent begonnen. Want achter elke onderneming die vandaag succesvol lijkt, zitten ontelbaar veel stille dagen waarop iemand ervoor koos om tóch de deur weer open te doen.

En dus doe ik precies dat. Ik houd vol. Niet omdat iemand anders dat tegen me zegt. Maar omdat ik geloof dat mooie dingen tijd nodig hebben. En ik hoop dat, als mensen straks aan speelgoed denken, ze niet alleen een winkel zien. Maar een droom waarvoor elke dag opnieuw gevochten is.

En dus doe ik morgen gewoon weer de deur open.
Met dezelfde glimlach. Dezelfde passie. En dezelfde hoop dat er weer nieuwe mensen binnenstappen. Want ik geloof nog steeds in HerSpeel & Groei. Ik geloof dat een speelgoedwinkel meer kan zijn dan een plek waar je iets koopt. Ik wil een plek creëren waar kinderen mogen ontdekken, ouders zich welkom voelen en waar spelen weer écht centraal staat.

Dat kost tijd. En ja, soms doet dat wachten pijn. Maar ik weet ook dat de mooiste dingen niet van de ene op de andere dag ontstaan. Dus blijf ik bouwen. Stap voor stap. Klant voor klant.
En misschien lees jij dit wel terwijl je denkt: “Ik moet daar eigenlijk eens gaan kijken.”
Weet dan dat je meer doet dan alleen een aankoop. Je steunt een droom. Een lokale ondernemer. Iemand die elke ochtend opnieuw de deur opent, ook op de dagen dat er niemand binnenloopt.
En geloof me… dat betekent meer dan je denkt.

Noot uit de winkel
Het populairste speelgoed van deze week? De voelboeken. Blijkbaar houden heel veel kleine handjes van zachte dierenvachtjes.

Wat deze week bleef hangen
“Soms is de winkel stil, maar mijn droom niet.”

Morgen draai ik de sleutel weer om.

Liefs,
Nicky
HerSpeel & Groei

Volg jij mij al op Instagram?

Als moeder van zes kinderen heb ik in de loop der jaren heel wat mooie kinderboeken mogen voorlezen. En ik kan je zeggen: sommige kinderboeken raken nooit uit de tijd. De sterrekindertjes van Freddie Langeler is daar voor mij een prachtig voorbeeld van. Dit klassieke prentenboek is zowel bij mijzelf als mijn twee jongsten groot favoriet. Het boek neemt jong en oud mee in een betoverende wereld vol sterrenlicht, verwondering en fantasie.

Over het boek

Als de nacht is gekomen komen de Sterrekindertjes tevoorschijn. In hun handen hebben ze allemaal een lantaarntje voor sterrelicht in de donkere nacht. Ze beleven allerlei spannende avonturen. Ook belanden ze per ongeluk op aarde waar ze eigenlijk helemaal niet mogen zijn. Want daar liggen de mensen te dromen.

De sterrekindertjes is een prentenboek dat volledig is geschreven in rijmvorm. Juist die zachte, ritmische zinnen maken het boek heerlijk om voor te lezen. Kinderen luisteren aandachtig, terwijl de rijmpjes bijna vanzelf blijven hangen. Ook fijn dat het boek niet al te moeilijke woorden gebruikt. Tussen de regels door laat het verhaal ook zien hoe belangrijk het is om zorgvuldig met spullen om te gaan en alles weer netjes achter te laten voor een volgende keer. Juist die kleine, vanzelfsprekende levenslessen maken kinderboeken als deze zo waardevol.

Vanaf de eerste bladzijde voel je dat dit geen boek is dat haast heeft. Het nodigt je uit om rustig samen te kijken naar de prachtige vintage illustraties, de zachte kleuren en de warme sfeer. Iedere pagina voelt als een klein kunstwerk. De Sterrekindertjes is een boek waarbij je als volwassene net zo gemakkelijk blijft kijken als een kind.

Wat mij misschien nog wel het meest aanspreekt, is dat het boek kinderen niet overspoelt met prikkels. Geen felle kleuren, geen drukke pagina’s en geen snelle opeenvolging van gebeurtenissen. Juist de eenvoud geeft ruimte aan de fantasie. Kinderen mogen zelf ontdekken, zich verwonderen en hun eigen verhaal maken. En misschien is dat precies waarom ik van dit boek houd.

Door de jaren heen heb ik, zowel als moeder als pedagogisch professional, gezien hoeveel kinderen leren wanneer ze de ruimte krijgen om zelf te denken en zich te verwonderen. Kinderen hebben niet altijd speelgoed of boeken nodig die van alles doen. Soms is een eenvoudig verhaal, verteld in mooie rijmpjes, precies genoeg om de fantasie op gang te brengen. Dit is zo’n boek waarbij je na ( of tijdens) het voorlezen vanzelf met elkaar in gesprek raakt. Juist daardoor ontstaan de mooiste gesprekken. Vragen als: “Waarom wonen de Sterrekindertjes in de hemel?” of “Waar zouden de Sterrekindertjes nu zijn?” komen haast vanzelf. Soms is het mooiste wat een boek kan doen, een gesprek op gang brengen. En juist de daarbij behorend openheid maakt het verhaal zo waardevol.

Het feit dat ik nu, vele jaren later, dit boek als tweedehands mag verkopen maakt het voor mij nog wel mooier. De exemplaren die ik in mijn winkel aanbied hebben waarschijnlijk al op meerdere schootjes gelegen. Misschien is het jaren geleden al voorgelezen aan een ander kindje. En nu zal het opnieuw de kans krijgen om verwondering te brengen. Dat vind ik een prachtige gedachte. Sommige boeken worden niet minder mooi met de jaren. Ze worden juist waardevoller.

Dit exemplaar van ‘De Sterrekindertjes’ is geschreven door Annemarie Dragt. Ik heb namelijk onlangs ontdekt dat er verschillende versies (andere tekst schrijvers) van dit boek verkrijgbaar zijn. Naast De Sterrekindertjes heeft Freddie Langeler nog meer titels met prachtige vintage illustraties.

Mijn oordeel
Zoek je een kleurrijk, druk boek vol geluiden en snelle verhalen? Dan is dit waarschijnlijk niet het boek dat je zoekt. Zoek je een tijdloze klassieker met prachtige vintage illustraties, een verhaal op rijm en een boek dat uitnodigt tot samen lezen en verwonderen? Dan kan ik De Sterrekindertjes van harte aanbevelen. Een boek dat uitnodigt om samen te vertragen, te kijken, te luisteren en je opnieuw te verwonderen.

Illustraties: Freddie Langeler
Tekst: Annemarie Dragt
Leeftijd: Met voorlezen kun je niet te vroeg mee beginnen.
Voorlezen:
Illustraties:
Verwondering:
Waarom in de boekenkast van HerSpeel & Groei? Omdat dit een tijdloze klassieker is die laat zien dat een mooi verhaal, prachtige illustraties en een beetje fantasie generaties lang meegaan.

“De mooiste kinderboeken groeien met de jaren mee. Ze worden niet ouder, maar krijgen steeds meer verhalen om met zich mee te dragen.”

Liefs,
Nicky

Volg jij mij al op Instagram?

Na die eerste weken begon er langzaam iets te veranderen. Niet zozeer in de drukte van de winkel, maar in mij. Waar ik in het begin nog vooral bezig was met cijfers, omzet, aantallen, verwachtingen, merkte ik dat mijn focus verschoof. Natuurlijk blijven die belangrijk, maar ze bepaalden niet meer mijn hele gevoel aan het einde van de dag.

Ik begon anders te kijken. Naar de kleine momenten. Een klant die nét iets langer bleef hangen. Een moeder die vertelde dat ze zo blij werd van het concept. Een kind dat niet meer weg wilde uit de winkel. Dat soort momenten… die kun je niet in cijfers uitdrukken, maar zijn misschien wel het meest waardevol.

Langzaam begon ik te beseffen dat groeien tijd kost. Dat vertrouwen niet ontstaat op basis van één goede week, maar juist in de weken waarin het tegenzit. Ik leerde mijn dagen anders in te vullen. Niet wachten tot er iemand binnenkomt, maar actief bezig zijn. De winkel nog mooier maken. Mijn assortiment uitbreiden. Zichtbaarder worden, zowel online als offline. Stap voor stap bouwen aan iets wat blijft. En misschien nog wel het belangrijkste: ik leerde rust vinden in het niet-weten. Want eerlijk is eerlijk, ik weet nog steeds niet precies hoe deze reis gaat verlopen. Hoe druk het gaat worden. Hoe snel het gaat groeien. Maar wat ik wél weet, is dat ik op de juiste plek ben. Dat dit klopt. En dat gevoel is op dit moment genoeg om dag na dag de deur weer open te draaien.

Ondernemen draait uiteindelijk niet alleen om wat er door de kassa gaat. Natuurlijk zijn verkopen nodig om te kunnen blijven bestaan. Maar de mooiste winst zit soms ergens anders; in de ontmoetingen die je onderweg cadeau krijgt. En juist die momenten laten me steeds opnieuw voelen waarom ik ooit aan dit avontuur begon.

Vanaf volgende week begint een nieuw hoofdstuk.

De afgelopen columns gingen over het openen van mijn winkel en de eerste stappen als ondernemer. Vanaf volgende week neem ik je mee achter de toonbank.

In Brieven uit de speelgoedwinkel deel ik de ontmoetingen, gesprekken en bijzondere momenten die mij raken. Kleine verhalen uit een speelgoedwinkel, die soms over veel meer gaan dan alleen speelgoed.

Tot volgende week.

Volg mijn reis en ontdek hoe ik van dromen realiteit maak.

Liefs,
Nicky

Volg jij mij al op Instagram?

Over ontdekken dat een opening eigenlijk pas het begin is.

Na de opening van de winkel dacht ik heel even: Nu kan ik eindelijk op adem komen. Maar niets bleek minder waar. Want waar ik wekenlang had toegewerkt naar dat ene moment, de opening van HerSpeel & Groei, begon daarna eigenlijk pas het echte werk.

De dagen stonden niet stil. Sterker nog, het voelde alsof alles vanaf dat moment pas écht in beweging kwam. De eerste weken waren een aaneenschakeling van emoties. Blije momenten. Kleine overwinningen. Maar ook rustige dagen waarop ik mezelf af en toe moed moest inspreken. Want een winkel openen is één ding. Een winkel laten groeien… Dat is een heel ander verhaal.

Al snel ontdekte ik hoeveel een fysieke winkel verschilt van een webshop. Online draait het vooral om producten. In de winkel draait het om mensen. Om ouders die vragen stellen. Om kinderen die nieuwsgierig van plank naar plank lopen. En soms zelfs rennend. Om een peuter die helemaal opgaat in een spel. Om een opa of oma die vertelt voor wie het cadeautje is. Juist die ontmoetingen maken mijn werk zo bijzonder.

En laten we vooral de stille momenten niet vergeten. Momenten waarop je vanzelf even naar de deur kijkt. In de hoop dat er iemand binnenloopt. Momenten waarop je jezelf afvraagt: Komt het goed? Doe ik het wel goed? Die gedachten horen er ook gewoon bij. Niet zo heel lang geleden maakten die gedachten me nog onrustig. Nu probeer ik ze anders te bekijken. Niet als een teken dat het misgaat. Maar als onderdeel van het proces. Want ondernemen is niet alleen groeien op de dagen dat alles lukt. Het is ook vertrouwen houden op de dagen dat het stil is. En misschien is dat wel de grootste les die ik tot nu toe heb geleerd. Ik hoef niet alles tegelijk. Ik hoef niet overal meteen te zijn. Ik mag bouwen. Stap voor stap. Steentje voor steentje. En de groei? Die zie ik niet als doel, maar als het resultaat van alles wat ik vandaag met liefde opbouw.

Langzaam begint HerSpeel & Groei steeds meer te voelen als de plek die ik voor ogen had. Een plek waar mijn liefde voor kinderen, mijn ervaring als pedagogisch professional en mijn passie voor duurzaam speelgoed samenkomen. En als ik nu terugkijk op die eerste weken…
Dan besef ik al te goed dat de opening nooit het einddoel was. Het was pas de eerste bladzijde van een veel groter verhaal.

Volg mijn reis en ontdek hoe ik van dromen realiteit maak.

Liefs,
Nicky

Volg jij mij al op Instagram?

Over ontdekken dat een opening eigenlijk pas het begin is.

De opening was geslaagd. Misschien niet extreem druk, maar er was interesse. Bijna alle genodigden waren gekomen en er hing een fijne sfeer. Verwachten dat ik veel zou verkopen deed ik niet per se… maar hopen, dat deed ik natuurlijk wel. En eerlijk is eerlijk: met elke verkoop was ik blij. Aan het einde van de dag stond de teller op €190. Een bedrag waar ik met een grote glimlach op terugkeek. Niet alleen om het bedrag zelf, maar om wat het betekende: mensen hadden mijn winkel gevonden, gezien… en iets meegenomen.

De dagen daarna bleven mensen binnenlopen. Vaak uit nieuwsgierigheid. Even kijken, rondlopen, vragen stellen. En dat was goed. Dat hoorde erbij. In de eerste week verkocht ik elke dag wel iets. Aan het einde van die week stond de teller op €210. Voor een eerste week was ik tevreden. De tweede week begon met nieuwe hoop. Misschien zou dit het moment zijn dat het iets meer op gang zou komen. Maar die realiteit bleek anders. De dagen gingen voorbij… de verkoop blijf weg.

“Dit hoort erbij,” bleef ik mezelf vertellen. En dat wist ik ook. Van tevoren had ik het al zo vaak gehoord: de eerste zes maanden kunnen tegenvallen. Maar weten en voelen zijn twee totaal verschillende dingen. Want als je daar staat, in je eigen winkel, en de deur blijft dicht… dan doet dat iets met je.

Wat me in deze periode ook opvalt, is een vraag die ik regelmatig krijg: “Verveel je je dan niet, zo in de winkel?” Mijn antwoord is altijd nee. Ik verveel me zeker niet. Juist deze rustige momenten gebruik ik om achter de schermen te werken. Mijn voorraad in kaart brengen bijvoorbeeld. Alle producten. Alle aantallen. Alles moet kloppen en overzichtelijk worden vastgelegd in Excel. En geloof me, dat is een klus die veel meer tijd kost dan je van tevoren denkt. Zelfs nu ben ik daar nog steeds niet helemaal klaar mee. Aan de buitenkant lijkt het misschien stil. Maar achter de schermen gebeurt er genoeg.

Aan het einde van de tweede week, op zaterdag, kwamen er twee klanten binnen. Twee kleine momenten, maar op dat moment voelden ze groots. Met die verkopen sloot ik de week af op €71. En hoe gek het misschien klinkt: daar was ik op dat moment gewoon blij mee. Omdat ik begin te begrijpen dat dit erbij hoort. Dat dit óók ondernemen is. Niet alleen de mooie momenten, de volle dagen en de groei… maar juist ook de stilte. Het geduld. Het blijven geloven, ook als het nog niet zichtbaar is. Dit is de fase waarin je leert volhouden. Waarin je leert vertrouwen op iets wat je nog niet kunt zien. Misschien is dit wel de minst zichtbare fase van ondernemen. Maar achteraf bekeken misschien wel de belangrijkste.

Volg mijn reis en ontdek hoe ik van dromen realiteit maak.

Liefs,
Nicky

Volg jij mij al op Instagram?

Toen ik besloot mijn eigen speelgoedwinkel te openen, wist ik dat er veel op me af zou komen. Maar dat ik zóveel zou meemaken, had ik nooit kunnen bedenken.
Achter de toonbank ontstaan de mooiste gesprekken. Ik ontmoet bijzondere mensen. Ik leer iedere dag iets nieuws over ondernemen, over vertrouwen, over kinderen en soms ook over mezelf.

Die verhalen wil ik graag met je delen.
Vanaf nu verschijnt iedere woensdag een nieuwe “Brief uit de speelgoedwinkel”. Een eerlijke inkijk in het leven van een beginnend winkelier. Soms ontroerend, soms grappig, soms confronterend, maar altijd oprecht.

Ik nodig je uit om met me mee te reizen terwijl HerSpeel & Groei stap voor stap groeit.

Leuk dat je er bent.

Liefs,
Nicky

Volg jij mij al op Instagram?

Over een droom die eindelijk werkelijkheid werd.

Blij en opgelucht ging ik het nieuwe jaar in. Eindelijk had ik voor mezelf duidelijkheid. Na maanden van twijfelen nam ik een besluit. Een beslissing waar ik enorm naar uitkeek en die me direct nieuwe energie gaf. Ik besloot om, naast mijn webshop, een fysieke winkel te openen. Alleen al die gedachte toverde telkens weer een glimlach op mijn gezicht. Tegelijkertijd vond ik het ontzettend spannend. Want dromen zijn prachtig. Maar ze werkelijkheid laten worden… dat is een ander verhaal.

Wekenlang zocht ik naar een geschikt winkelpand. Ik bezichtigde er drie. Het eerste pand was op de Rombout Hogerbeetsstraat 136-H. Deze winkelpand voelde meteen niet goed. Het was te klein en had een onhandige opslagruimte met een steile trap naar beneden. Haar ligging (locatie) was wel ideaal. Ik bleef in die omgeving zoeken. Na een tijdje vond ik er eentje op de Fannius Scholtenstraat. Deze tweede winkelpand voelde heel anders. Alsof het op me lag te wachten. Het had alles wat ik belangrijk vond: een ruime winkel, een praktische opslagruimte en een fijne buurt. De pand bevond zich weliswaar niet op een drukke straat maar het voelde goed aan. Ik had nog een laatste bezichtiging op de agenda staan. Deze derde pand is in de buurt van Admiralengracht. Het derde pand bevestigde eigenlijk alleen maar mijn gevoel. Het was niet te vergelijken met pand nummer 2. Deze locatie paste niet bij mijn visie en opnieuw waren daar die steile trappen. Mijn keuze was gemaakt.

Midden februari tekende ik de huurovereenkomst van het tweede pand op de Fannius Scholtenstraat. Een winkelpand in Westerpark, een buurt die voor mij niet onbekend is. Een paar dagen later kreeg ik de sleutels in handen. Dat moment maakte alles ineens echt. De blijdschap. De spanning. En de zin om aan mijn toekomstige winkel te bouwen.  Allerlei gedachten schoten door mijn hoofd. “Ik kan nu echt niet meer terug.” Maar ook: “Ik kan niet wachten om straks de deuren van mijn eigen winkel te openen”. Ja, het was een schommeling van emoties.

Gelukkig hoefde er niet veel aan het pand te gebeuren. Er moest een vloer worden gelegd, de kasten moesten worden geplaatst en daarna kon het echte werk beginnen. Met duurzaamheid als belangrijk uitgangspunt koos ik ervoor om bijna alle winkelkasten tweedehands aan te schaffen. Ook mijn toonbank kreeg een tweede leven. Daarvoor reden we zelfs helemaal naar Rotterdam. En eerlijk? Ik ben er nog iedere dag blij mee.

De weken daarna stonden volledig in het teken van opbouwen. Naast de drie dagen dat ik op de kinderopvang werkte was ik dagelijks wel in het pand te vinden. Schoonmaken. Uitpakken. Inrichten. Schuiven. Twijfelen. Weer opnieuw beginnen. Langzaam kreeg alles een eigen plek. En voelde de winkel steeds meer als mijn winkel.

Toch bracht de voorbereiding ook de nodige stress met zich mee. Vooral het kassasysteem. Iets wat voor veel ondernemers misschien heel vanzelfsprekend is, was voor mij compleet nieuw. Wat heb ik eigenlijk nodig? Hoe werkt zo’n systeem? En waar moet ik allemaal op letten? Gelukkig kon ik rekenen op de hulp van een paar lieve vrouwen die zelf ook een winkel hebben. Hun advies gaf me rust. En vooral het vertrouwen dat ik er wel uit zou komen.

De opening stond gepland op 1 april (geen grap!). Maar ondanks al het harde werken haalden we die datum niet. Dat was even slikken. Toch besloot ik mezelf de tijd te gunnen die nodig was. Liever iets later open…… dan gehaast. Uiteindelijk openden we op 11 april de deuren van HerSpeel & Groei aan de Fannius Scholtenstraat 56. Die ochtend voelde onwerkelijk. Een mix van spanning. Trots. En een klein beetje ongeloof. Hier had ik maanden naartoe geleefd.

Toen de eerste bezoekers binnenstapten, maakte de spanning langzaam plaats voor iets anders. Blijdschap. Echte blijdschap. Op dat moment vielen alle puzzelstukjes op hun plek. De keuzes. De twijfels. De lange dagen. Het harde werken. En ik wist: Dit is waarom ik het doe. Laat de toekomst maar komen!

Volg mijn reis en ontdek hoe ik van dromen realiteit maak.

Liefs,
Nicky

Volg jij mij al op Instagram?

Al deze ervaringen hebben mij gevormd, me geholpen mezelf beter te leren kennen en mij de broodnodige kennis en ervaring gegeven om te weten wat werkt en wat niet. Ik heb geleerd waar mijn kracht ligt, wat ik écht leuk vind en waar mijn passie zit. Eén ding staat voor mij vast: mijn hart ligt bij het jonge kind en alles wat hun ontwikkeling, creativiteit en plezier stimuleert. Met deze kennis en ervaring bouw ik nu aan een toekomst vol nieuwe kansen, niet met één onderneming, maar met een combinatie van projecten die ik in een frisse, nieuwe vorm breng.

Mijn grootste wens, die ik al sinds mijn tienerjaren koester, is het hebben van een eigen kinderdagverblijf. Deze droom leeft nog steeds, en wie weet zal ik deze ooit kunnen verwezenlijken. Voor nu richt ik me echter op andere projecten die ook dicht bij mijn hart liggen en me net zo veel energie geven.

Midden oktober dit jaar ben ik gestart met een nieuwe webshop met zorgvuldig geselecteerd tweedehands speelgoed, aanvankelijk genaamd Speel&Groei. Na een bericht van de Kamer van Koophandel waarin werd aangegeven dat er al een soortgelijke naam bestond, heb ik de naam aangepast naar Herspeel&Groei, simpelweg om verwarring te voorkomen. Herspeel&Groei is ontstaan vanuit mijn liefde voor kwalitatief goed speelgoed en mijn overtuiging dat houten speelgoed meerdere levens kan hebben. Deze liefde is sinds mijn werk in de kinderopvang alleen maar gegroeid en geïnspireerd door de waarde die goed speelgoed kinderen biedt in hun ontwikkeling. Elke stap in dit project, van het selecteren van de mooiste items tot het aanbieden van inspirerend en leerzaam speelgoed, is een eerbetoon aan de waarde van spelen voor kinderen. Mijn doel is niet alleen om duurzaam speelgoed aan te bieden, maar ook om ouders te inspireren bewuste keuzes te maken voor hun kinderen.

Mijn toekomstplannen zijn groot: ik droom van een conceptstore waar het assortiment van Herspeel&Groei wordt aangeboden, waar mijn kinderfotografie een plek krijgt, én waar ik terug kan naar de basis van mijn ondernemerschap. Terug naar de basis waar alles ooit mee begon. Ik wil nieuw leven blazen in Mommyonline, mijn eerste online avontuur, en dit platform verder ontwikkelen en volhouden. Het is een uitdagende maar ontzettend mooie weg die ik ga volgen, met als rode draad altijd mijn passie voor kinderen, creativiteit en ondernemerschap.

Volg mijn reis en ontdek hoe ik van dromen realiteit maak.

Liefs,
Nicky

Volg jij mij al op Instagram?