Over waarom mijn achtergrond misschien wel mijn grootste kracht is.

Het was woensdag, mijn eerste werkdag van de week. Waarom pas op woensdag? Dat vragen mensen me vaker. Op maandag en dinsdag werk ik namelijk nog op de babygroep van een kinderopvang.
Nog geen uurtje nadat ik de deur had geopend, liep er een enthousiaste vrouw mijn winkel binnen. Zo’n klant waarbij je al na een paar seconden voelt dat ze echt komt kijken. Ze liep langs de kasten, bekeek en pakte speelgoed op. regelmatig bleef ze even stilstaan. Vol enthousiasme. “Wat verkoop je leuke spullen,” begon ze. ‘Bedankt’ dat is fijn om te horen’, antwoordde ik. “Hele mooie collectie,” ging ze verder terwijl ze langs de houten babyspeelgoed liep. Ik zag haar genieten. En ik genoot stiekem met haar mee. Even later stelde ze een vraag over een product en liep ik naar haar toe. Zo raakte wij in gesprek.

Tijdens ons gesprek vertelde ze iets wat ik inmiddels vaker hoor. “Als ik zo naar het speelgoed hier kijk zou ik nooit denken dat hier ook tweedehands speelgoed te koop is.”
Ik glimlachte. Dat is misschien wel het mooiste compliment dat ik vandaag kan krijgen. Ik legde haar uit dat ik heel bewust selecteer wat ik inkoop. Geen speelgoed dat zichtbaar versleten is. Geen speelgoed waarvan je ziet dat het jarenlang intensief is gebruikt. Juist die bijzondere stukken die nauwelijks zijn gebruikt. Soms omdat ze vooral als decoratie in een kinderkamer hebben gestaan. Soms omdat een kind zoveel speelgoed had dat het nauwelijks aandacht kreeg. Wel altijd speelgoed dat je ook gewoon cadeau kunt geven. En houten speelgoed? Dat gaat vaak generaties mee. Juist daarom verdient het een tweede leven. En misschien zelfs een derde en vierde leven.

Ze vertelde dat ze mijn kijk op tweedehands verfrissend vond. ‘Heel anders dan andere tweedehands winkels’, vertelde ze. Die woorden deden me goed.

Terwijl we verder praatten, vertelde ze me dat het houten speelgoed dat ik op dat moment in mijn handen had eigenlijk de reden is dat ze de winkel binnenstapte. Een houten autoglijbaan in dierenthema. “Ik zag het in de etalage staan. Ik vind het geweldig. Deze wil ik sowieso meenemen’, vertelde ze verder.
Ik moest meteen glimlachen. En ik kon haar alleen maar gelijk geven. Toen moest ik aan de lieve klant denken die afgelopen week mijn hele etalage onder handen had genomen. Ze vond dat mijn winkeletalage niet liet zien waar HerSpeel & Groei werkelijk voor staat. Ze had gelijk. En nu stond er iemand voor me die juist dankzij die vernieuwde etalage naar binnen was gelopen.

Soms zie je ineens dat een klein advies grote gevolgen kan hebben. Terwijl de klant haar aankoop afrekende, vertelde ze nog iets. Ze schrijft op een website over Amsterdam-West, een onafhankelijk nieuwsmedium voor Amsterdam-West. En ze wilde graag een artikel schrijven over HerSpeel & Groei. Ik wist even niet wat ik moest zeggen. Maar mijn gezicht sprak boekdelen. Ik was sprakeloos. Als iemand uit zichzelf besluit over jouw winkel te schrijven, voelt dat als een bijzonder groot compliment. Of ik het erg vond dat ze wat foto’s van de winkel zou maken. Uiteraard vond ik dat niet erg. Graag zelfs! Even later vroeg ze of ze ook een foto van mij mocht maken. En ook dat vond ik goed.

Ik vertelde haar dat onlangs een artikel over mijn winkel geschreven is terwijl ik haar het krantenartikel liet zien. “Dat heb ik gelezen,” antwoordde ze. Ik was positief verrast. Opnieuw stond ik even met mijn mond vol tanden. Hoe bijzonder is het dat mensen niet alleen je winkel weten te vinden….. maar ook je verhaal. Want uiteindelijk hoop je niet alleen dat mensen iets kopen. Je hoopt ook dat ze begrijpen waar je voor staat.

Na zoveel gesprekken met klanten begint me nog iets anders op te vallen. Heel vaak reageren mensen verrast als ik vertel dat ik pedagogisch professional ben. Alsof een speelgoedwinkel en werken met kinderen twee totaal verschillende werelden zijn. Voor mij voelt dat juist heel anders. Misschien is dat wel precies de reden waarom HerSpeel & Groei bestaat. Ik verkoop namelijk geen speelgoed omdat het er mooi uitziet. Ik kies speelgoed omdat ik weet wat het met een kind kan doen. Omdat ik al jarenlang zie hoe kinderen leren door te spelen. Hoe een eenvoudig houten spel soms meer fantasie losmaakt dan speelgoed dat licht geeft, geluid maakt en alles al voor het kind bedenkt.

Mijn achtergrond helpt mij om verder te kijken dan de verpakking. Ik kijk naar de ontwikkeling. Naar de verwondering. Naar de eindeloze mogelijkheden die één stuk speelgoed kan bieden. En misschien… Misschien is dat wel het grootste verschil. Ik ben geen pedagogisch professional die toevallig speelgoed verkoopt. Ik ben een pedagogisch professional die een speelgoedwinkel begon, omdat ik geloof dat spelen één van de belangrijkste manieren is waarop een kind de wereld ontdekt. En iedere keer als een klant dat ziet… Voelt dat als een groter compliment dan welke verkoop dan ook.

Noot uit de winkel
Soms koopt iemand een stuk speelgoed.
Maar het mooiste is wanneer iemand ook de gedachte erachter ziet.
Want speelgoed is zoveel meer dan iets waarmee een kind zich bezighoudt.
Het is een uitnodiging om te ontdekken, te fantaseren en te groeien.

Wat deze week bleef hangen
“Ik verkoop geen speelgoed omdat het mooi is. Ik verkoop het omdat ik zie wat het met kinderen doet.”

Morgen draai ik de sleutel weer om.

Liefs,
Nicky 
HerSpeel & Groei
Fannius Scholtenstraat 56-H
1051 GA Amsterdam

Volg jij mij al op Instagram?

Brieven uit de speelgoedwinkel
“Verhalen uit het hart van HerSpeel & Groei”

Over een vrouw die meer gaf dan advies.

Ik heb vaker geschreven over hoe dankbaar ik ben voor mijn klanten. Natuurlijk ben ik blij met iedere aankoop. Maar hun steun gaat zoveel verder dan dat. Ze denken met me mee. Ze geven advies. Ze moedigen me aan. En soms doen ze zelfs veel meer dan ik ooit had durven verwachten.

Zo is er een oudere dame die al een paar keer in de winkel is geweest. Een oprechte vrouw. Eén die geen blad voor de mond neemt. En eerlijk? Daar houd ik van. Ze zegt wat ze denkt. Niet om te kwetsen. Maar omdat ze het beste met je voor heeft. Ze had me eerder al tips gegeven over de zichtbaarheid van de winkel. Maar deze keer bleef het niet bij woorden. Ze stroopte letterlijk haar mouwen op. Nog voordat ik het goed en wel doorhad, was ze mijn etalage aan het veranderen.

“Veel te druk. Niet zichtbaar. En je laat helemaal niet zien waar de winkel voor staat.” Dit waren een paar zinnen dat uit haar mond kwam. Ze haalde speelgoed weg en zette ander voor in de plaats. Ik keek toe terwijl kunststof speelgoed plaatsmaakte voor houten speelgoed. “Jouw kracht zit niet in zulke speelgoed’, liet ze weten terwijl ze naar de selectie speelgoed in mijn etalage keek. “Het zijn jouw houten en tijdloos speelgoed. Dat moeten voorbijgangers als eerste opvallen”, ging ze verder. ‘Die moet je laten zien!”
Haar woorden kwamen binnen. Niet omdat ze kritisch waren. Maar omdat ze gelijk had.

Ik liet haar haar gang gaan. Ik liep naar buiten om vanuit buiten haar haar ding te zien doen.
Langzaam ontstond er rust. Overzicht. Een verhaal. Mijn verhaal. Toen ze klaar was, kwam ze naast me staan. Daar stonden we dan, samen voor het raam van de winkel, mijn etalage te bewonderen. We bekeken samen het resultaat.
“Ja,” zei ze tevreden. “Zo is het veel beter.” Ik glimlachte. Want ik kon niets anders dan haar gelijk geven. Ze moest even weg en zou later terugkomen om haar aankoop te doen. Voordat ze vertrok, draaide ze zich nog één keer om. “En boeken,” zei ze. “Je verkoopt ook boeken. Laat dat zien.” Daarna pakte ze haar fiets en ging de hoek om.

Haar woorden bleven nog even hangen. Ik besloot haar advies meteen op te volgen. Ik voegde boeken toe aan de etalage. Paste hier en daar nog wat aan. En ik zag het ook. Mijn etalage liet beter zien wie HerSpeel & Groei werkelijk is. Niet zomaar een speelgoedwinkel. Maar een plek waar bewust gekozen speelgoed centraal staat. Waar kwaliteit belangrijker is dan kwantiteit. Waar spelen tijd mag kosten.

Later kwam ze terug en rekende haar aankoop voor haar kleinkind af. Terwijl we nog wat stonden te kletsen bedankte ik haar nogmaals voor het meedenken en haar hulp. Wat zij toen zei raakte me diep.
“Ik gun het je zo”, antwoordde ze. “Ik hoop dat je hier nog heel lang mag blijven”.
Ik werd er stil van. Want nog niet zo lang geleden kenden we elkaar helemaal niet. En toch stond daar iemand die haar tijd, haar eerlijkheid en haar kennis met mij wilde delen. Niet omdat ze er zelf beter van werd. Maar omdat ze oprecht hoopte dat HerSpeel & Groei zou slagen. Dat deed heel veel met me. Niet alleen omdat ze zulke mooie woorden uitsprak. Maar vooral omdat ze werden ondersteund door haar daden.

Anno nu denken we steeds vaker dat de wereld individualistischer wordt. Dat iedereen vooral met zichzelf bezig is. Maar gelukkig zijn er ook mensen die het tegendeel bewijzen. Mensen die hun kennis delen. Hun tijd geven. Hun hart laten spreken. Dit alles zonder er maar iets voor terug te vragen. En juist die mensen maken ondernemen zoveel mooier. Voor al mijn klanten, die op welke manier dan ook, bijdragen aan de groei en slagen van Herspeel & Groei: vanuit de diepste van mijn harte ‘Bedankt!”.

Noot uit de winkel
Soms komt iemand de winkel binnen om iets mee naar huis te nemen.
En soms laat iemand juist iets achter. Een idee. Een advies. Of een stukje vertrouwen.

Wat deze week bleef hangen
“Sommige mensen kopen iets in je winkel. Anderen bouwen er een beetje aan mee.”

Morgen draai ik de sleutel weer om.

Liefs,
Nicky
HerSpeel & Groei 
Fannius Scholtenstraat 56-H
1051 GA Amsterdam

Volg jij mij al op Instagram?

Brieven uit de speelgoedwinkel
“Verhalen uit het hart van HerSpeel & Groei”

Over twintig euro en de keuze om vriendelijk te blijven.

Het was rond de middag toen er een man mijn winkel binnenliep. Een gezicht dat ik ergens wel herkende. Geen klant, maar een gezicht die ik al vaker in de straat had gezien. Hij stelde zich voor als een buurman. Dat kan kloppen want ik heb hem namelijk al vaker gezien. Een paar minuten eerder had hij zichzelf buitengesloten. Zijn sleutels, telefoon en portemonnee lagen allemaal nog binnen. Of hij misschien mijn telefoon mocht gebruiken om iemand te bellen. Natuurlijk!

Zonder enige twijfel overhandigde ik mijn telefoon. Hij toetste de nummers en ik hoorde hoe het overging. Hij belde iemand die een reservesleutel had. Rotterdam, vertelde hij. Amsterdam was ook een mogelijkheid geweest, maar die persoon was helaas op vakantie. Ook dit is niet zo gek want het is immers zomervakantie.

Toen hij mijn telefoon terug gaf, bedankte hij me vriendelijk en liep de winkel uit. Ik dacht dat het verhaal daarmee klaar was. Maar nog geen minuutje later stond hij opnieuw voor me in de winkel. Hij keek me bijna verontschuldigend aan. “Ik vind het heel vervelend om te vragen…” begon hij. Hij legde uit dat hij geen geld bij zich had om met de trein naar Rotterdam te reizen. Zijn portemonnee lag immers nog in zijn woning.

Het verhaal klonk logisch. Samen zochten we op wat een treinkaartje zou kosten. Omdat hij in de daluren zou reizen, viel het bedrag iets mee. Ik vertelde hem dat ik geen contant geld in de winkel heb, maar wel twintig euro in mijn eigen portemonnee. Ik gaf hem het volledige bedrag waarop hij me hartelijk bedankte. “Ik kom het vandaag nog terugbrengen,” zei hij. Tussen vier en vijf kom ik terug. “Doe maar rustig aan, de winkel is tot zes uur geopend”, antwoorde ik.

Ik wenste hem succes en hij verliet zichtbaar dankbaar mijn speelgoedwinkel. Door het grote raam keek ik hem nog even na, totdat hij uit het zicht verdween. Die middag keek ik keer op keer verwachtingsvol naar de deur zodra ik iemand binnen hoorde komen. Niet omdat ik de twintig euro zo graag terug wilde. Maar omdat ik verwachtte dat hij zich aan zijn woord zou houden. Om tien over zes deed ik de lichten uit en draaide de deur op slot. De buurman was niet gekomen. Ik zou liegen als ik zou vertellen dat dit niets met mij deed.

De volgende dag ging ik ervan uit hij dat hij vast wel langs zou komen. Dat hij de winkel binnen zou lopen en zich verontschuldigen dat het hem niet gelukt was om gisteren langs te komen. Gedurende de dag bleef ik hoopvol. Iedere keer dat ik iemand bij de deur hoorde, keek ik onbewust even op. Ook was de winkel een half uur langer open. Niet speciaal voor hem, maar omdat ik nog bezig was. Heel even keek ik toch nog naar de deur. Misschien zou hij alsnog binnenlopen. Ook deze keer bleef het stil. En eerlijk?

Dat stelde me teleur. Niet zozeer vanwege die twintig euro. Maar omdat vertrouwen iets kwetsbaars is. Je geeft het niet zomaar. En als iemand het niet teruggeeft, voelt dat zwaarder dan het geld zelf. Toch heb ik nergens spijt van. Ik heb iemand geholpen waarvan ik op dat moment dacht dat hij hulp nodig had. Niet omdat ik er iets voor terug verwachtte. Maar omdat het goed voelde om te doen. Vanuit een oprecht hart.

Terwijl ik de winkel afsloot, dacht ik ineens: “Had ik deze situatie anders moeten aanpakken?” Misschien. Maar veel liever stel ik mezelf een andere vraag: “Wil ik de volgende keer iemand níét helpen uit angst dat hij misbruik van mijn goedheid maakt?” Dit zal ongetwijfeld een vraag zijn dat nog dagen in mijn hoofd zal rondzweven.

Misschien ben ik te goed van vertrouwen. Misschien ben ik naïef. Of misschien was dit gewoon een les die bij het leven hoort. Maar één ding weet ik wel. Ik hoop dat deze gebeurtenis mij niet verandert. Ik hoop dat, als er morgen opnieuw iemand mijn winkel binnenloopt met een hulpvraag, ik niet als eerste denk aan deze twintig euro. Ik hoop dat ik dan opnieuw durf te kijken naar de mens die voor me staat. Want als één teleurstelling ervoor zorgt dat ik nooit meer een helpende hand uitsteek… Dan heeft die twintig euro me uiteindelijk veel meer gekost dan alleen geld. En dat zou ik misschien nog wel het jammerst vinden.

Noot uit de winkel
Sommige mensen laten een winkel achter met een tas vol speelgoed. Anderen laten een gedachte achter die nog dagen blijft hangen. Deze week leerde ik dat vertrouwen soms een prijs heeft. Maar ook dat ik die prijs liever betaal dan mijn vertrouwen helemaal verlies.

Wat deze week bleef hangen
“Vertrouwen kost soms geld. Wantrouwen kost vaak veel meer.”

“Een speelgoedwinkel verkoopt speelgoed.
Maar tussen de speelgoedplanken leer ik misschien nog wel het meest over mensen.”

Morgen draai ik de sleutel weer om.

Liefs,
Nicky
HerSpeel & Groei 
Fannius Scholtenstraat 56-H
1051 GA Amsterdam

Volg jij mij al op Instagram?

Brieven uit de speelgoedwinkel
“Verhalen uit het hart van HerSpeel & Groei”

Over het mooiste compliment dat een peuter kan geven.

De dag begon goed. Nog vóór de middag had ik al drie klanten mogen helpen. Voor veel winkels misschien heel normaal. Voor mij voelde het als een cadeautje. Terwijl ik een gezin hielp, zag ik vanuit mijn ooghoek hoe hun dochtertje van een jaar of twee langzaam de winkel begon te ontdekken. Vrijwel meteen liep ze naar het speelkleedje. Daar staat een houten activiteitentafel. Ze pakte het houten stokje dat erbij hoorde en sloeg enthousiast op de xylofoon. Met een grote glimlach op haar gezicht.

Niet veel later had ze alweer iets nieuws ontdekt. Een Spiderman-werkbank. Daarna een ander speelgoed. En weer iets anders. Alsof ze stap voor stap een nieuwe wereld aan het verkennen was. Tot haar oog viel op een loopwagentje. Met daarin een babypop met magnetische zuigspeen in haar mond. Vanaf dat moment leek alles om haar heen even te verdwijnen. Ze gaf de pop hapjes met een lepeltje. Ze gaf haar een flesje. Ze aaide haar voorzichtig over haar hoofd. Ze zat volledig in haar eigen spel.

Haar ouders riepen dat het tijd was om te gaan. Geen reactie. Nog een keer. Weer niets. Ze waren zelfs even naar buiten gelopen. In de hoop dat ze vanzelf achter hen aan zou komen. Maar het meisje bleef rustig doorspelen. Alsof ze zich op dat moment nergens anders op de wereld hoefde te bevinden.

Even later kwam haar moeder terug naar binnen. Nog één poging. “Hier heb je papa al’, liet haar moeder weten terwijl ze haar mobiel opnam. ‘Papa is aan het wachten op jou. Hij heeft al een babyccino voor je besteld’, ging ze verder. Al eerder legde papa mij uit dat een babyccino een ‘kinderkoffie’ is. Hun dochter scheen dit drankje enorm lekker te vinden. “Ons kind komt echt niet mee, ze is helemaal in-to baby eten geven,’ legde haar moeder uit aan haar vader. Weer geen reactie vanuit hun dochtertje. Moeder zag hoe dit nog langer zou gaan duren en besloot in te grijpen. Ze tilde haar dochtertje op terwijl ze zichtbaar tegenstribbelde. En terwijl ze de winkel uit werd gedragen, riep ze luid: “Ik wil hier blijven!”

Ik moest lachen. Niet om de situatie. Maar om wat die woorden voor mij betekenden. Natuurlijk wist ik dat ze niet écht bij mij wilde blijven wonen. Ze wilde gewoon verder spelen. Maar ergens voelde het als een enorm compliment. Want is dat niet precies wat ik hoopte toen ik HerSpeel & Groei begon? Dat kinderen zich hier op hun gemak voelen. Dat ze nieuwsgierig mogen zijn. Dat ze zelf mogen ontdekken. Dat ze even helemaal opgaan in hun eigen fantasie.
In een wereld waarin speelgoed vaak piept, knippert en vertelt wat je moet doen, zag ik een meisje dat zélf haar verhaal bedacht. En dat verhaal was blijkbaar nog lang niet afgelopen.
Misschien is dat wel de grootste kracht van spelen. Dat kinderen de tijd vergeten. En soms zelfs vergeten dat ze eigenlijk naar huis moeten.

Noot uit de winkel
Niet ieder compliment wordt uitgesproken tegen de persoon voor wie het bedoeld is.
Sommige complimenten hoor je toevallig. En blijven je nog dagen bij.

Wat deze week bleef hangen
” Een peuter die niet naar huis wil, is misschien wel het mooiste compliment.”

Morgen draai ik de sleutel weer om.

Liefs,
Nicky
HerSpeel & Groei 
Fannius Scholtenstraat 56-H
1051 GA Amsterdam

Volg jij mij al op Instagram?

Brieven uit de speelgoedwinkel
“Verhalen uit het hart van HerSpeel & Groei”

“Over de kleine dingen die een groot verschil maken”.

Het was nog geen tien uur. De zon scheen, de lucht was blauw en het beloofde een prachtige dag te worden. Binnen een paar minuten zou ik de deur van de winkel openen. Ik had er zin in. Misschien kwam dat ook wel doordat de afgelopen dagen fijn waren geweest. Er kwamen klanten binnen. Er werden mooie gesprekken gevoerd. Voor het eerst deze maand voelde het alsof er langzaam iets begon te veranderen. Met precies de juiste dosis positieve energie liep ik richting de winkel. Tot ik bij het raam aankwam.

Mijn blik viel meteen op de grond. Een grote hondendrol. Pal naast de etalage. Met dikke vliegen eromheen. In één klap verdween mijn enthousiasme. Het is niet de eerste keer dat ik met hondendrollen te maken had. En eerlijk gezegd ben ik bang dat het ook niet de laatste keer zal zijn. Tenzij iemand besluit zijn verantwoordelijkheid te nemen.

Begrijp me niet verkeerd. Ik heb helemaal niets tegen honden. Sterker nog, ik begrijp heel goed dat een hond nu eenmaal moet doen wat een hond moet doen. Maar wanneer je ervoor kiest een hond te nemen, hoort daar ook iets anders bij. Verantwoordelijkheid. En soms zit verantwoordelijkheid in iets heel kleins. Zoals even bukken. Een zakje pakken.
En achterlaten wat je zelf ook graag zou willen aantreffen.

In eerste instantie wist ik niet goed wat ik ermee moest: laten liggen of opruimen. “Het is tenslotte niet mijn hond,” dacht ik nog. Maar terwijl de ochtend verstreek, bleef ik ernaar kijken. Iedere keer als ik naar buiten keek, viel mijn oog er weer op. Uiteindelijk besloot ik mijn handen in wegwerphandschoenen te steken en de drol zelf op te ruimen. Niet omdat ik hem had achtergelaten. Maar omdat het mijn winkel is. En ik wil dat mensen zich welkom voelen zodra ze komen aanlopen.

Terwijl ik de drol opruimde, dacht ik ineens aan iets anders. Hoe bijzonder het eigenlijk is dat we met elkaar een straat delen. Een buurt. Een stad. Iedereen wil graag een schone, gezellige omgeving. Maar dat begint niet bij de gemeente. Dat begint bij onszelf. Bij de kleine keuzes die we iedere dag maken. Een glimlach naar een voorbijganger. Een deur openhouden. Of… gewoon de poep van je hond opruimen. Het zijn misschien kleine dingen. Maar juist die kleine dingen bepalen hoe iemand zijn dag begint.

Mijn dag begon vandaag met een teleurstelling. Maar ik besloot dat hij daar niet mee hoefde te eindigen. Want even later ging de deur open. En kwamen er weer mensen binnen. Mensen die een praatje maakten. Kinderen die nieuwsgierig rondkeken. En toen wist ik weer waarom ik hier iedere ochtend met zoveel plezier naartoe kom.

Soms begint een dag anders dan je had gehoopt. Maar gelukkig bepaalt het eerste hoofdstuk niet altijd het einde van het verhaal.

Noot uit de winkel
Een schone stoep is fijn.
Maar een fijne buurt ontstaat vooral door mensen die rekening houden met elkaar.

Wat deze week bleef hangen
“Verantwoordelijkheid begint vaak bij iets wat niet van jou is.”

Morgen draai ik de sleutel weer om.

Liefs,
Nicky
HerSpeel & Groei 
Fannius Scholtenstraat 56-H
1051 GA Amsterdam

Volg jij mij al op Instagram?

Brieven uit de speelgoedwinkel
“Verhalen uit het hart van HerSpeel & Groei”

“Over waarom de mooiste waarde niet altijd op de kassabon staat”.

In een eerdere brief schreef ik al hoe dankbaar ik ben voor de klanten die HerSpeel & Groei inmiddels weten te vinden. Niet alleen omdat ze iets kopen. Maar omdat ze met me meedenken. Omdat ze vertellen hoe blij ze zijn dat de winkel er is. Omdat ze hopen dat we nog heel lang mogen blijven.

Vandaag kwam er een oma met een kinderwagen de winkel binnen. Ze vertelde dat ze al meerdere keren langs de winkel was gelopen, maar dat we steeds gesloten waren. Vandaag had ze eindelijk de kans om eens binnen te kijken. Terwijl haar kleindochter van zes maanden jong nieuwsgierig om zich heen keek, raakten we aan de praat. We spraken over hoe de samenleving veranderd is. Over hoe iedereen tegenwoordig vooral achter een scherm lijkt te leven. Zelfs wanneer iemand een kinderwagen voortduwt, zie je vaak nog een telefoon in de hand.

Het gesprek ging al snel verder. Ze vertelde hoe gelukkig ze is dat ze oma mag zijn. Hoe ze met alle liefde op haar kleindochter past en geniet van de tijd die ze samen doorbrengen.
Toen ik vertelde dat ik naast HerSpeel & Groei ook werk op de babygroep van een kinderdagverblijf, glimlachte ze. “Dat vind ik knap,” zei ze. Maar daarna volgde een opmerking die me aan het denken zette. “Ik vind het jammer dat zulke jonge baby’s al naar de opvang gaan. Die horen eigenlijk nog lekker thuis. Bij papa en mama. Of bij opa en oma”. Ze vertelde hoe belangrijk één-op-één aandacht volgens haar is in die eerste maanden.

Ik begreep wat ze bedoelde. Als pedagogisch professional weet ik hoeveel liefde, aandacht en zorg er iedere dag in de kinderopvang wordt gegeven. Ik zie collega’s die zich met hart en ziel inzetten voor ieder kind. Tegelijkertijd weet ik ook dat een groep nooit hetzelfde is als de één-op-één aandacht van een ouder of grootouder. Dat maakt het één niet beter dan het ander. Maar het benadrukte wel hoeveel waarde mensen hechten aan persoonlijke aandacht.

Voordat mevrouw de kinderwagen weer richting de deur duwde, zei ze nog iets dat me misschien nog wel het meest is bijgebleven. “Ik vind het zo jammer dat steeds meer mensen online winkelen”. Voor haar is een winkel veel meer dan een plek om iets te kopen.
“Online kun je niet even een praatje maken,” zei ze. “Het is juist fijn om een winkel binnen te lopen en contact met mensen te hebben”.

Die woorden bleven hangen. Voor haar kleindochter kocht ze een bijtring en een trekfiguur voor aan de kinderwagen. Een aankoop van iets meer dan tien euro. Op papier misschien niet bijzonder. Maar voor mij betekende die tien euro zoveel meer. Het voelde als een bevestiging. Niet alleen van HerSpeel & Groei. Maar van waar ik in geloof. Dat een speelgoedwinkel meer mag zijn dan een plek waar producten over de toonbank gaan. Dat het ook een plek mag zijn waar mensen zich welkom voelen. Waar een oma even haar verhaal kwijt kan. Waar ouders advies kunnen vragen. Waar kinderen op hun gemak de tijd krijgen om te kijken, te voelen en te ontdekken.

Misschien zijn we soms zo gefocust op wat online allemaal sneller en goedkoper kan, dat we vergeten hoeveel waarde er zit in een eenvoudig gesprek. Een glimlach. Een luisterend oor.
Vijf minuten echte aandacht. Dat zijn dingen die je niet in een winkelmandje kunt stoppen.
En misschien is dat wel precies de reden waarom ik ooit aan dit avontuur ben begonnen. Natuurlijk hoop ik dat mensen iets kopen. Want zonder verkoop kan een winkel nu eenmaal niet bestaan. Maar stiekem hoop ik ook dat mensen binnenlopen omdat ze zich welkom voelen. Omdat ze even willen rondkijken. Of gewoon omdat ze zin hebben in een praatje.

Want soms is een aankoop van tien euro veel meer waard dan het bedrag dat op de kassabon staat. Soms is het een bevestiging dat er, ondanks alle webshops en bestelknoppen, nog steeds behoefte is aan plekken waar mensen elkaar écht ontmoeten. En dat geeft me vertrouwen. Vertrouwen dat HerSpeel & Groei misschien wel precies op het juiste moment is gekomen.

Noot uit de winkel
Sommige klanten verlaten de winkel met een tasje.
Sommige klanten laten iets veel waardevollers achter. Een verhaal.

Wat deze week bleef hangen
” Een aankoop van tien euro kan onbetaalbaar voelen.”

Morgen draai ik de sleutel weer om.

Liefs,
Nicky
HerSpeel & Groei
Fannius Scholtenstraat 56-H
1051 GA Amsterdam

Volg jij mij al op Instagram?

Als je mijn vorige brief hebt gelezen, weet je dat ondernemen niet altijd gemakkelijk is.
Er zijn dagen waarop de winkel stil is. Dagen waarop er niemand binnenloopt. Of dagen waarop de kassa aan het einde van de middag precies hetzelfde bedrag laat zien als toen ik ’s ochtends de deur opende. Dat zijn de momenten waarop je jezelf eraan moet herinneren waarom je ooit bent begonnen.

Maar weet je? Juist op die dagen besef ik ook hoe dankbaar ik ben. Dankbaar dat ik elke ochtend de sleutel van míjn winkel mag omdraaien. Dat ik bezig mag zijn met iets waar ik zo ontzettend veel passie voor heb. Dat ik mag bouwen aan een plek waar kinderen kunnen spelen, ontdekken en groeien. En misschien nog wel het meest dankbaar ben ik voor de mensen die inmiddels mijn winkel weten te vinden.

Niet alleen omdat ze iets kopen. Maar omdat ze meedenken. Ze vertellen over hun favoriete speelgoed van vroeger, geven tips over evenementen in de buurt en denken mee over manieren waarop meer mensen HerSpeel & Groei kunnen ontdekken. Zo kreeg ik van verschillende klanten dezelfde tip: “Heb je de Staatskrant al eens benaderd?”
Dat had ik nog niet gedaan. Dus op 3 juni stuurde ik een e-mail met een simpele vraag naar de advertentietarieven. Geen reactie. Een paar dagen gingen voorbij. Nog een paar. En eerlijk gezegd dacht ik dat mijn mail waarschijnlijk ergens onderaan een stapel terecht was gekomen.

Tot er, ruim twee weken later, ineens iemand de winkel binnenstapte. Niet om speelgoed te kopen. Maar om kennis te maken. De Staatskrant bleek helemaal niet geïnteresseerd in een advertentie. Ze waren geïnteresseerd in HerSpeel & Groei. Of ik tijd had voor een praatje.
Gelukkig wel. Er waren op dat moment geen klanten in de winkel. En zo ontstond, tussen de speelgoedplanken, een spontaan gesprek over mijn droom, mijn winkel en waarom ik geloof dat spelen zoveel meer is dan alleen speelgoed.

Bijna twee weken later viel de nieuwe editie van de krant op de deurmat. Nieuwsgierig en hoopvol sloeg ik de krant open. En daar stond ik. Op pagina twee. Niet omdat ik erom had gevraagd. Maar omdat iemand mijn verhaal de moeite waard vond om te vertellen. Op zulke momenten besef ik weer dat ondernemen soms een kwestie is van geduld hebben. Je weet nooit wie jouw verhaal leest. Je weet nooit wie over jou vertelt. En je weet nooit welke deur opengaat nadat een andere gesloten bleef.

Dus ja… Er zijn nog steeds rustige dagen. Nog steeds momenten waarop ik hoop dat er nét iets vaker iemand binnenloopt. Maar tussen al die stille dagen door gebeuren ook dingen die ik nooit had durven bedenken. En precies die momenten geven me het vertrouwen om morgen de sleutel weer om te draaien. Want misschien staat er achter de volgende deur wel opnieuw iets moois te wachten.

Noot uit de winkel
Deze week verscheen HerSpeel & Groei op pagina 2 van de “Staatskrant”. Een bijzonder moment dat begon met één simpel mailtje.

Wat deze week bleef hangen
” Soms begint iets moois met een e-mail waarop nooit antwoord kwam.”

Morgen draai ik de sleutel weer om.

Liefs,
Nicky 
HerSpeel & Groei
Fannius Scholtenstraat 56-H
1051 GA Amsterdam

Volg jij mij al op Instagram?

Als winkeleigenaar vind ik het altijd wel leuk om praatjes met klanten te maken. Ik vind het fijn als klanten zich openstellen omdat ze zich op hun gemak voelen. Maar ook wanneer ze tips en advies geven stel ik dat altijd wel op prijs. Zo kreeg ik enige tijd terug de tip om het boek Potje! op te zoeken. Dat deed ik. Inmiddels heb ik enkele exemplaren van dit boek in de collectie van HerSpeel & Groei zitten. En natuurlijk kon het niet uitblijven dat ik het boek zelf ook meerdere keren heb voorgelezen. Tijd om je te vertellen wat ik ervan vind.

Wanneer de tijd is aangebroken om met zindelijkheidstraining te beginnen, zijn er talloze boeken die dit onderwerp behandelen. Potje! van Mylo Freeman is daar één van. Een kleurrijk prentenboek dat op een grappige en luchtige manier het potje introduceert. Zindelijk worden is immers voor veel kindjes een grote stap. Voor de één gaat het bijna vanzelf, terwijl de ander er nog helemaal niet aan toe is. Juist daarom vind ik het zo mooi dat dit boek het onderwerp op een speelse en ontspannen manier benadert. Geen druk. Geen moeten. Maar humor, nieuwsgierigheid en herkenning.

Het verhaal begint met een mysterieus potje dat zomaar midden in het oerwoud staat. Naast het potje ligt een briefje: “Op dit potje passen alleen de allerliefste billetjes.” Natuurlijk willen alle dieren weten of het potje voor hen bedoeld is. De olifant probeert het, de slang, de giraffe, de zebra en zelfs de aap. Maar telkens blijkt dat het potje toch niet helemaal bij hen past. Pas wanneer er een klein jongetje verschijnt, wordt duidelijk voor wie het potje écht bedoeld is.

Wat ik zo leuk vind aan dit boek, is dat kinderen al snel meegaan denken. Ze weten vaak al voordat je de bladzijde omslaat dat het volgende dier het waarschijnlijk ook niet gaat lukken. Dat zorgt voor veel plezier tijdens het voorlezen.
De illustraties zijn kleurrijk, vrolijk en duidelijk. Er is genoeg te zien zonder dat de pagina’s druk aanvoelen. Juist voor jonge kinderen is dat prettig. Ze kunnen zich goed concentreren op het verhaal én tegelijkertijd de verschillende dieren ontdekken.

Dit is misschien wel de grootste kracht van dit boek. Kinderen leren vaak het meest wanneer iets leuk is. En precies dat doet dit boek. Het haalt spanning weg rondom zindelijk worden. In plaats van dat een potje iets “spannends” of “moeilijks” is, wordt het onderdeel van een grappig avontuur. Dat maakt het onderwerp toegankelijk. Kinderen voelen zich niet gecorrigeerd, maar juist nieuwsgierig.

En misschien is dat wel precies de reden waarom Potje! al zoveel jaren een geliefd prentenboek is. Het ondersteunt de zindelijkheidstraining zonder belerend te zijn. Het nodigt uit om samen te lachen, te praten en vragen te stellen. Dat is vaak veel waardevoller dan kinderen steeds vertellen dat ze “op het potje moeten”.

Dat ik dit boek nu als tweedehands exemplaar een nieuw leven mag geven, vind ik extra bijzonder. Waarschijnlijk heeft het al vele peuters geholpen bij hun eerste stapjes richting zindelijkheid. En nu mag het opnieuw een plekje krijgen in een gezin waar een peuter nieuwsgierig naar het potje begint te worden.
Sommige boeken zijn niet alleen fijn om voor te lezen. Ze groeien een stukje mee met een belangrijke fase in het leven van een kind.

Mijn oordeel
Ben je op zoek naar een vrolijk prentenboek dat zindelijk worden op een speelse en ontspannen manier bespreekt? Dan kan ik Potje! van Mylo Freeman van harte aanbevelen. Een tijdloze klassieker die kinderen laat lachen, ouders helpt om het gesprek aan te gaan en laat zien dat leren soms gewoon begint met een glimlach.

“Soms helpt een goed kinderboek niet alleen een verhaal op gang, maar ook een nieuwe stap in de ontwikkeling van een kind.”

Liefs,
Nicky
HerSpeel & Groei
Fannius Scholtenstraat 56-H
1051 GA Amsterdam

Volg jij mij al op Instagram?

Brieven uit de speelgoedwinkel
Verhalen over spelen, ondernemen en de mensen die je onderweg ontmoet.

“Over dromen, doorzetten en stille dagen.”

Dat het starten van een eigen speelgoedwinkel een flinke uitdaging zou zijn, wist ik van tevoren. Daar had ik rekening mee gehouden. Sterker nog, het was een uitdaging die ik al te graag met beide handen wilde aangrijpen. Maar eerlijk? Inmiddels zijn we vier maanden verder en ik kan oprecht zeggen: het valt me zwaarder dan ik had verwacht. Want iets weten en iets daadwerkelijk ervaren, daar zit een wereld van verschil tussen.

Het advies dat ik het meest hoor? “Volhouden.” En geduld hebben.
En weet je? Ze hebben gelijk.
Een nieuwe winkel, zeker een winkel die niet midden in een drukke winkelstraat ligt, heeft tijd nodig om klanten aan te trekken. Dat gaat niet vanzelf. Je moet zichtbaar zijn. Je naam bekend maken. Mensen laten ontdekken dat je bestaat en waarom ze juist bij jou moeten zijn.

Maar hoe goed je dat ook weet, het doet iets met je wanneer je een hele dag in de winkel staat en er niemand binnenloopt. Wanneer je de deur steeds even verwachtingsvol hoort bewegen, om vervolgens te ontdekken dat het de wind was. Of wanneer er weer een dag voorbijgaat zonder ook maar één verkoop. Dat zijn de momenten waarop je even aan jezelf gaat twijfelen. Doe ik wel genoeg? Zien mensen me wel? Had ik iets anders moeten doen?

Ondertussen lopen de vaste lasten gewoon door. De huur stopt niet omdat het een rustige week is. De energierekening wacht niet tot de omzet aantrekt. En geloof me… daar hebben we het niet over een paar tientjes.
Soms vraag ik me oprecht af of mensen beseffen hoeveel er achter een kleine onderneming schuilgaat. Achter iedere vrolijke Instagram-post, iedere mooi ingepakte aankoop en iedere glimlach in de winkel zit iemand die hoopt dat het genoeg is. Dat de keuzes die vandaag worden gemaakt, ervoor zorgen dat de deuren morgen nog open kunnen.

Toch… is opgeven geen optie.
Niet omdat het makkelijk is, maar omdat ik nog steeds geloof in wat ik aan het bouwen ben.
In een plek waar kinderen mogen ontdekken, spelen en groeien. Waar ouders welkom zijn voor eerlijk advies. Waar duurzaamheid en speelplezier hand in hand gaan. Dus ja, het is zwaar. Soms zelfs zwaarder dan ik vooraf had kunnen bedenken. Maar misschien is dat ook wel ondernemen. Niet alleen genieten van de mooie momenten, maar ook doorgaan op de dagen waarop je jezelf eraan moet herinneren waarom je ooit bent begonnen. Want achter elke onderneming die vandaag succesvol lijkt, zitten ontelbaar veel stille dagen waarop iemand ervoor koos om tóch de deur weer open te doen.

En dus doe ik precies dat. Ik houd vol. Niet omdat iemand anders dat tegen me zegt. Maar omdat ik geloof dat mooie dingen tijd nodig hebben. En ik hoop dat, als mensen straks aan speelgoed denken, ze niet alleen een winkel zien. Maar een droom waarvoor elke dag opnieuw gevochten is.

En dus doe ik morgen gewoon weer de deur open.
Met dezelfde glimlach. Dezelfde passie. En dezelfde hoop dat er weer nieuwe mensen binnenstappen. Want ik geloof nog steeds in HerSpeel & Groei. Ik geloof dat een speelgoedwinkel meer kan zijn dan een plek waar je iets koopt. Ik wil een plek creëren waar kinderen mogen ontdekken, ouders zich welkom voelen en waar spelen weer écht centraal staat.

Dat kost tijd. En ja, soms doet dat wachten pijn. Maar ik weet ook dat de mooiste dingen niet van de ene op de andere dag ontstaan. Dus blijf ik bouwen. Stap voor stap. Klant voor klant.
En misschien lees jij dit wel terwijl je denkt: “Ik moet daar eigenlijk eens gaan kijken.”
Weet dan dat je meer doet dan alleen een aankoop. Je steunt een droom. Een lokale ondernemer. Iemand die elke ochtend opnieuw de deur opent, ook op de dagen dat er niemand binnenloopt.
En geloof me… dat betekent meer dan je denkt.

Noot uit de winkel
Het populairste speelgoed van deze week? De voelboeken. Blijkbaar houden heel veel kleine handjes van zachte dierenvachtjes.

Wat deze week bleef hangen
“Soms is de winkel stil, maar mijn droom niet.”

Morgen draai ik de sleutel weer om.

Liefs,
Nicky
HerSpeel & Groei
Fannius Scholtenstraat 56-H
1051 GA Amsterdam

Volg jij mij al op Instagram?

Als moeder van zes kinderen heb ik in de loop der jaren heel wat mooie kinderboeken mogen voorlezen. En ik kan je zeggen: sommige kinderboeken raken nooit uit de tijd. De sterrekindertjes van Freddie Langeler is daar voor mij een prachtig voorbeeld van. Dit klassieke prentenboek is zowel bij mijzelf als mijn twee jongsten groot favoriet. Het boek neemt jong en oud mee in een betoverende wereld vol sterrenlicht, verwondering en fantasie.

Over het boek

Als de nacht is gekomen komen de Sterrekindertjes tevoorschijn. In hun handen hebben ze allemaal een lantaarntje voor sterrelicht in de donkere nacht. Ze beleven allerlei spannende avonturen. Ook belanden ze per ongeluk op aarde waar ze eigenlijk helemaal niet mogen zijn. Want daar liggen de mensen te dromen.

De sterrekindertjes is een prentenboek dat volledig is geschreven in rijmvorm. Juist die zachte, ritmische zinnen maken het boek heerlijk om voor te lezen. Kinderen luisteren aandachtig, terwijl de rijmpjes bijna vanzelf blijven hangen. Ook fijn dat het boek niet al te moeilijke woorden gebruikt. Tussen de regels door laat het verhaal ook zien hoe belangrijk het is om zorgvuldig met spullen om te gaan en alles weer netjes achter te laten voor een volgende keer. Juist die kleine, vanzelfsprekende levenslessen maken kinderboeken als deze zo waardevol.

Vanaf de eerste bladzijde voel je dat dit geen boek is dat haast heeft. Het nodigt je uit om rustig samen te kijken naar de prachtige vintage illustraties, de zachte kleuren en de warme sfeer. Iedere pagina voelt als een klein kunstwerk. De Sterrekindertjes is een boek waarbij je als volwassene net zo gemakkelijk blijft kijken als een kind.

Wat mij misschien nog wel het meest aanspreekt, is dat het boek kinderen niet overspoelt met prikkels. Geen felle kleuren, geen drukke pagina’s en geen snelle opeenvolging van gebeurtenissen. Juist de eenvoud geeft ruimte aan de fantasie. Kinderen mogen zelf ontdekken, zich verwonderen en hun eigen verhaal maken. En misschien is dat precies waarom ik van dit boek houd.

Door de jaren heen heb ik, zowel als moeder als pedagogisch professional, gezien hoeveel kinderen leren wanneer ze de ruimte krijgen om zelf te denken en zich te verwonderen. Kinderen hebben niet altijd speelgoed of boeken nodig die van alles doen. Soms is een eenvoudig verhaal, verteld in mooie rijmpjes, precies genoeg om de fantasie op gang te brengen. Dit is zo’n boek waarbij je na ( of tijdens) het voorlezen vanzelf met elkaar in gesprek raakt. Juist daardoor ontstaan de mooiste gesprekken. Vragen als: “Waarom wonen de Sterrekindertjes in de hemel?” of “Waar zouden de Sterrekindertjes nu zijn?” komen haast vanzelf. Soms is het mooiste wat een boek kan doen, een gesprek op gang brengen. En juist de daarbij behorend openheid maakt het verhaal zo waardevol.

Het feit dat ik nu, vele jaren later, dit boek als tweedehands mag verkopen maakt het voor mij nog wel mooier. De exemplaren die ik in mijn winkel aanbied hebben waarschijnlijk al op meerdere schootjes gelegen. Misschien is het jaren geleden al voorgelezen aan een ander kindje. En nu zal het opnieuw de kans krijgen om verwondering te brengen. Dat vind ik een prachtige gedachte. Sommige boeken worden niet minder mooi met de jaren. Ze worden juist waardevoller.

Dit exemplaar van ‘De Sterrekindertjes’ is geschreven door Annemarie Dragt. Ik heb namelijk onlangs ontdekt dat er verschillende versies (andere tekst schrijvers) van dit boek verkrijgbaar zijn. Naast De Sterrekindertjes heeft Freddie Langeler nog meer titels met prachtige vintage illustraties.

Mijn oordeel
Zoek je een kleurrijk, druk boek vol geluiden en snelle verhalen? Dan is dit waarschijnlijk niet het boek dat je zoekt. Zoek je een tijdloze klassieker met prachtige vintage illustraties, een verhaal op rijm en een boek dat uitnodigt tot samen lezen en verwonderen? Dan kan ik De Sterrekindertjes van harte aanbevelen. Een boek dat uitnodigt om samen te vertragen, te kijken, te luisteren en je opnieuw te verwonderen.

Illustraties: Freddie Langeler
Tekst: Annemarie Dragt
Leeftijd: Met voorlezen kun je niet te vroeg mee beginnen.
Voorlezen:
Illustraties:
Verwondering:
Waarom in de boekenkast van HerSpeel & Groei? Omdat dit een tijdloze klassieker is die laat zien dat een mooi verhaal, prachtige illustraties en een beetje fantasie generaties lang meegaan.

“De mooiste kinderboeken groeien met de jaren mee. Ze worden niet ouder, maar krijgen steeds meer verhalen om met zich mee te dragen.”

Liefs,
Nicky
HerSpeel & Groei
Fannius Scholtenstraat 56-H
1051 GA Amsterdam

Volg jij mij al op Instagram?