Brieven uit de speelgoedwinkel
“Verhalen uit het hart van HerSpeel & Groei”

Over twintig euro en de keuze om vriendelijk te blijven.

Het was rond de middag toen er een man mijn winkel binnenliep. Een gezicht dat ik ergens wel herkende. Geen klant, maar een gezicht die ik al vaker in de straat had gezien. Hij stelde zich voor als een buurman. Dat kan kloppen want ik heb hem namelijk al vaker gezien. Een paar minuten eerder had hij zichzelf buitengesloten. Zijn sleutels, telefoon en portemonnee lagen allemaal nog binnen. Of hij misschien mijn telefoon mocht gebruiken om iemand te bellen. Natuurlijk!

Zonder enige twijfel overhandigde ik mijn telefoon. Hij toetste de nummers en ik hoorde hoe het overging. Hij belde iemand die een reservesleutel had. Rotterdam, vertelde hij. Amsterdam was ook een mogelijkheid geweest, maar die persoon was helaas op vakantie. Ook dit is niet zo gek want het is immers zomervakantie.

Toen hij mijn telefoon terug gaf, bedankte hij me vriendelijk en liep de winkel uit. Ik dacht dat het verhaal daarmee klaar was. Maar nog geen minuutje later stond hij opnieuw voor me in de winkel. Hij keek me bijna verontschuldigend aan. “Ik vind het heel vervelend om te vragen…” begon hij. Hij legde uit dat hij geen geld bij zich had om met de trein naar Rotterdam te reizen. Zijn portemonnee lag immers nog in zijn woning.

Het verhaal klonk logisch. Samen zochten we op wat een treinkaartje zou kosten. Omdat hij in de daluren zou reizen, viel het bedrag iets mee. Ik vertelde hem dat ik geen contant geld in de winkel heb, maar wel twintig euro in mijn eigen portemonnee. Ik gaf hem het volledige bedrag waarop hij me hartelijk bedankte. “Ik kom het vandaag nog terugbrengen,” zei hij. Tussen vier en vijf kom ik terug. “Doe maar rustig aan, de winkel is tot zes uur geopend”, antwoorde ik.

Ik wenste hem succes en hij verliet zichtbaar dankbaar mijn speelgoedwinkel. Door het grote raam keek ik hem nog even na, totdat hij uit het zicht verdween. Die middag keek ik keer op keer verwachtingsvol naar de deur zodra ik iemand binnen hoorde komen. Niet omdat ik de twintig euro zo graag terug wilde. Maar omdat ik verwachtte dat hij zich aan zijn woord zou houden. Om tien over zes deed ik de lichten uit en draaide de deur op slot. De buurman was niet gekomen. Ik zou liegen als ik zou vertellen dat dit niets met mij deed.

De volgende dag ging ik ervan uit hij dat hij vast wel langs zou komen. Dat hij de winkel binnen zou lopen en zich verontschuldigen dat het hem niet gelukt was om gisteren langs te komen. Gedurende de dag bleef ik hoopvol. Iedere keer dat ik iemand bij de deur hoorde, keek ik onbewust even op. Ook was de winkel een half uur langer open. Niet speciaal voor hem, maar omdat ik nog bezig was. Heel even keek ik toch nog naar de deur. Misschien zou hij alsnog binnenlopen. Ook deze keer bleef het stil. En eerlijk?

Dat stelde me teleur. Niet zozeer vanwege die twintig euro. Maar omdat vertrouwen iets kwetsbaars is. Je geeft het niet zomaar. En als iemand het niet teruggeeft, voelt dat zwaarder dan het geld zelf. Toch heb ik nergens spijt van. Ik heb iemand geholpen waarvan ik op dat moment dacht dat hij hulp nodig had. Niet omdat ik er iets voor terug verwachtte. Maar omdat het goed voelde om te doen. Vanuit een oprecht hart.

Terwijl ik de winkel afsloot, dacht ik ineens: “Had ik deze situatie anders moeten aanpakken?” Misschien. Maar veel liever stel ik mezelf een andere vraag: “Wil ik de volgende keer iemand níét helpen uit angst dat hij misbruik van mijn goedheid maakt?” Dit zal ongetwijfeld een vraag zijn dat nog dagen in mijn hoofd zal rondzweven.

Misschien ben ik te goed van vertrouwen. Misschien ben ik naïef. Of misschien was dit gewoon een les die bij het leven hoort. Maar één ding weet ik wel. Ik hoop dat deze gebeurtenis mij niet verandert. Ik hoop dat, als er morgen opnieuw iemand mijn winkel binnenloopt met een hulpvraag, ik niet als eerste denk aan deze twintig euro. Ik hoop dat ik dan opnieuw durf te kijken naar de mens die voor me staat. Want als één teleurstelling ervoor zorgt dat ik nooit meer een helpende hand uitsteek… Dan heeft die twintig euro me uiteindelijk veel meer gekost dan alleen geld. En dat zou ik misschien nog wel het jammerst vinden.

Noot uit de winkel
Sommige mensen laten een winkel achter met een tas vol speelgoed. Anderen laten een gedachte achter die nog dagen blijft hangen. Deze week leerde ik dat vertrouwen soms een prijs heeft. Maar ook dat ik die prijs liever betaal dan mijn vertrouwen helemaal verlies.

Wat deze week bleef hangen
“Vertrouwen kost soms geld. Wantrouwen kost vaak veel meer.”

“Een speelgoedwinkel verkoopt speelgoed.
Maar tussen de speelgoedplanken leer ik misschien nog wel het meest over mensen.”

Morgen draai ik de sleutel weer om.

Liefs,
Nicky
HerSpeel & Groei 
Fannius Scholtenstraat 56-H
1051 GA Amsterdam

Volg jij mij al op Instagram?

Brieven uit de speelgoedwinkel
“Verhalen uit het hart van HerSpeel & Groei”

Over het mooiste compliment dat een peuter kan geven.

De dag begon goed. Nog vóór de middag had ik al drie klanten mogen helpen. Voor veel winkels misschien heel normaal. Voor mij voelde het als een cadeautje. Terwijl ik een gezin hielp, zag ik vanuit mijn ooghoek hoe hun dochtertje van een jaar of twee langzaam de winkel begon te ontdekken. Vrijwel meteen liep ze naar het speelkleedje. Daar staat een houten activiteitentafel. Ze pakte het houten stokje dat erbij hoorde en sloeg enthousiast op de xylofoon. Met een grote glimlach op haar gezicht.

Niet veel later had ze alweer iets nieuws ontdekt. Een Spiderman-werkbank. Daarna een ander speelgoed. En weer iets anders. Alsof ze stap voor stap een nieuwe wereld aan het verkennen was. Tot haar oog viel op een loopwagentje. Met daarin een babypop met magnetische zuigspeen in haar mond. Vanaf dat moment leek alles om haar heen even te verdwijnen. Ze gaf de pop hapjes met een lepeltje. Ze gaf haar een flesje. Ze aaide haar voorzichtig over haar hoofd. Ze zat volledig in haar eigen spel.

Haar ouders riepen dat het tijd was om te gaan. Geen reactie. Nog een keer. Weer niets. Ze waren zelfs even naar buiten gelopen. In de hoop dat ze vanzelf achter hen aan zou komen. Maar het meisje bleef rustig doorspelen. Alsof ze zich op dat moment nergens anders op de wereld hoefde te bevinden.

Even later kwam haar moeder terug naar binnen. Nog één poging. “Hier heb je papa al’, liet haar moeder weten terwijl ze haar mobiel opnam. ‘Papa is aan het wachten op jou. Hij heeft al een babyccino voor je besteld’, ging ze verder. Al eerder legde papa mij uit dat een babyccino een ‘kinderkoffie’ is. Hun dochter scheen dit drankje enorm lekker te vinden. “Ons kind komt echt niet mee, ze is helemaal in-to baby eten geven,’ legde haar moeder uit aan haar vader. Weer geen reactie vanuit hun dochtertje. Moeder zag hoe dit nog langer zou gaan duren en besloot in te grijpen. Ze tilde haar dochtertje op terwijl ze zichtbaar tegenstribbelde. En terwijl ze de winkel uit werd gedragen, riep ze luid: “Ik wil hier blijven!”

Ik moest lachen. Niet om de situatie. Maar om wat die woorden voor mij betekenden. Natuurlijk wist ik dat ze niet écht bij mij wilde blijven wonen. Ze wilde gewoon verder spelen. Maar ergens voelde het als een enorm compliment. Want is dat niet precies wat ik hoopte toen ik HerSpeel & Groei begon? Dat kinderen zich hier op hun gemak voelen. Dat ze nieuwsgierig mogen zijn. Dat ze zelf mogen ontdekken. Dat ze even helemaal opgaan in hun eigen fantasie.
In een wereld waarin speelgoed vaak piept, knippert en vertelt wat je moet doen, zag ik een meisje dat zélf haar verhaal bedacht. En dat verhaal was blijkbaar nog lang niet afgelopen.
Misschien is dat wel de grootste kracht van spelen. Dat kinderen de tijd vergeten. En soms zelfs vergeten dat ze eigenlijk naar huis moeten.

Noot uit de winkel
Niet ieder compliment wordt uitgesproken tegen de persoon voor wie het bedoeld is.
Sommige complimenten hoor je toevallig. En blijven je nog dagen bij.

Wat deze week bleef hangen
” Een peuter die niet naar huis wil, is misschien wel het mooiste compliment.”

Morgen draai ik de sleutel weer om.

Liefs,
Nicky
HerSpeel & Groei 
Fannius Scholtenstraat 56-H
1051 GA Amsterdam

Volg jij mij al op Instagram?

Brieven uit de speelgoedwinkel
“Verhalen uit het hart van HerSpeel & Groei”

“Over de kleine dingen die een groot verschil maken”.

Het was nog geen tien uur. De zon scheen, de lucht was blauw en het beloofde een prachtige dag te worden. Binnen een paar minuten zou ik de deur van de winkel openen. Ik had er zin in. Misschien kwam dat ook wel doordat de afgelopen dagen fijn waren geweest. Er kwamen klanten binnen. Er werden mooie gesprekken gevoerd. Voor het eerst deze maand voelde het alsof er langzaam iets begon te veranderen. Met precies de juiste dosis positieve energie liep ik richting de winkel. Tot ik bij het raam aankwam.

Mijn blik viel meteen op de grond. Een grote hondendrol. Pal naast de etalage. Met dikke vliegen eromheen. In één klap verdween mijn enthousiasme. Het is niet de eerste keer dat ik met hondendrollen te maken had. En eerlijk gezegd ben ik bang dat het ook niet de laatste keer zal zijn. Tenzij iemand besluit zijn verantwoordelijkheid te nemen.

Begrijp me niet verkeerd. Ik heb helemaal niets tegen honden. Sterker nog, ik begrijp heel goed dat een hond nu eenmaal moet doen wat een hond moet doen. Maar wanneer je ervoor kiest een hond te nemen, hoort daar ook iets anders bij. Verantwoordelijkheid. En soms zit verantwoordelijkheid in iets heel kleins. Zoals even bukken. Een zakje pakken.
En achterlaten wat je zelf ook graag zou willen aantreffen.

In eerste instantie wist ik niet goed wat ik ermee moest: laten liggen of opruimen. “Het is tenslotte niet mijn hond,” dacht ik nog. Maar terwijl de ochtend verstreek, bleef ik ernaar kijken. Iedere keer als ik naar buiten keek, viel mijn oog er weer op. Uiteindelijk besloot ik mijn handen in wegwerphandschoenen te steken en de drol zelf op te ruimen. Niet omdat ik hem had achtergelaten. Maar omdat het mijn winkel is. En ik wil dat mensen zich welkom voelen zodra ze komen aanlopen.

Terwijl ik de drol opruimde, dacht ik ineens aan iets anders. Hoe bijzonder het eigenlijk is dat we met elkaar een straat delen. Een buurt. Een stad. Iedereen wil graag een schone, gezellige omgeving. Maar dat begint niet bij de gemeente. Dat begint bij onszelf. Bij de kleine keuzes die we iedere dag maken. Een glimlach naar een voorbijganger. Een deur openhouden. Of… gewoon de poep van je hond opruimen. Het zijn misschien kleine dingen. Maar juist die kleine dingen bepalen hoe iemand zijn dag begint.

Mijn dag begon vandaag met een teleurstelling. Maar ik besloot dat hij daar niet mee hoefde te eindigen. Want even later ging de deur open. En kwamen er weer mensen binnen. Mensen die een praatje maakten. Kinderen die nieuwsgierig rondkeken. En toen wist ik weer waarom ik hier iedere ochtend met zoveel plezier naartoe kom.

Soms begint een dag anders dan je had gehoopt. Maar gelukkig bepaalt het eerste hoofdstuk niet altijd het einde van het verhaal.

Noot uit de winkel
Een schone stoep is fijn.
Maar een fijne buurt ontstaat vooral door mensen die rekening houden met elkaar.

Wat deze week bleef hangen
“Verantwoordelijkheid begint vaak bij iets wat niet van jou is.”

Morgen draai ik de sleutel weer om.

Liefs,
Nicky
HerSpeel & Groei 
Fannius Scholtenstraat 56-H
1051 GA Amsterdam

Volg jij mij al op Instagram?

Brieven uit de speelgoedwinkel
“Verhalen uit het hart van HerSpeel & Groei”

“Over waarom de mooiste waarde niet altijd op de kassabon staat”.

In een eerdere brief schreef ik al hoe dankbaar ik ben voor de klanten die HerSpeel & Groei inmiddels weten te vinden. Niet alleen omdat ze iets kopen. Maar omdat ze met me meedenken. Omdat ze vertellen hoe blij ze zijn dat de winkel er is. Omdat ze hopen dat we nog heel lang mogen blijven.

Vandaag kwam er een oma met een kinderwagen de winkel binnen. Ze vertelde dat ze al meerdere keren langs de winkel was gelopen, maar dat we steeds gesloten waren. Vandaag had ze eindelijk de kans om eens binnen te kijken. Terwijl haar kleindochter van zes maanden jong nieuwsgierig om zich heen keek, raakten we aan de praat. We spraken over hoe de samenleving veranderd is. Over hoe iedereen tegenwoordig vooral achter een scherm lijkt te leven. Zelfs wanneer iemand een kinderwagen voortduwt, zie je vaak nog een telefoon in de hand.

Het gesprek ging al snel verder. Ze vertelde hoe gelukkig ze is dat ze oma mag zijn. Hoe ze met alle liefde op haar kleindochter past en geniet van de tijd die ze samen doorbrengen.
Toen ik vertelde dat ik naast HerSpeel & Groei ook werk op de babygroep van een kinderdagverblijf, glimlachte ze. “Dat vind ik knap,” zei ze. Maar daarna volgde een opmerking die me aan het denken zette. “Ik vind het jammer dat zulke jonge baby’s al naar de opvang gaan. Die horen eigenlijk nog lekker thuis. Bij papa en mama. Of bij opa en oma”. Ze vertelde hoe belangrijk één-op-één aandacht volgens haar is in die eerste maanden.

Ik begreep wat ze bedoelde. Als pedagogisch professional weet ik hoeveel liefde, aandacht en zorg er iedere dag in de kinderopvang wordt gegeven. Ik zie collega’s die zich met hart en ziel inzetten voor ieder kind. Tegelijkertijd weet ik ook dat een groep nooit hetzelfde is als de één-op-één aandacht van een ouder of grootouder. Dat maakt het één niet beter dan het ander. Maar het benadrukte wel hoeveel waarde mensen hechten aan persoonlijke aandacht.

Voordat mevrouw de kinderwagen weer richting de deur duwde, zei ze nog iets dat me misschien nog wel het meest is bijgebleven. “Ik vind het zo jammer dat steeds meer mensen online winkelen”. Voor haar is een winkel veel meer dan een plek om iets te kopen.
“Online kun je niet even een praatje maken,” zei ze. “Het is juist fijn om een winkel binnen te lopen en contact met mensen te hebben”.

Die woorden bleven hangen. Voor haar kleindochter kocht ze een bijtring en een trekfiguur voor aan de kinderwagen. Een aankoop van iets meer dan tien euro. Op papier misschien niet bijzonder. Maar voor mij betekende die tien euro zoveel meer. Het voelde als een bevestiging. Niet alleen van HerSpeel & Groei. Maar van waar ik in geloof. Dat een speelgoedwinkel meer mag zijn dan een plek waar producten over de toonbank gaan. Dat het ook een plek mag zijn waar mensen zich welkom voelen. Waar een oma even haar verhaal kwijt kan. Waar ouders advies kunnen vragen. Waar kinderen op hun gemak de tijd krijgen om te kijken, te voelen en te ontdekken.

Misschien zijn we soms zo gefocust op wat online allemaal sneller en goedkoper kan, dat we vergeten hoeveel waarde er zit in een eenvoudig gesprek. Een glimlach. Een luisterend oor.
Vijf minuten echte aandacht. Dat zijn dingen die je niet in een winkelmandje kunt stoppen.
En misschien is dat wel precies de reden waarom ik ooit aan dit avontuur ben begonnen. Natuurlijk hoop ik dat mensen iets kopen. Want zonder verkoop kan een winkel nu eenmaal niet bestaan. Maar stiekem hoop ik ook dat mensen binnenlopen omdat ze zich welkom voelen. Omdat ze even willen rondkijken. Of gewoon omdat ze zin hebben in een praatje.

Want soms is een aankoop van tien euro veel meer waard dan het bedrag dat op de kassabon staat. Soms is het een bevestiging dat er, ondanks alle webshops en bestelknoppen, nog steeds behoefte is aan plekken waar mensen elkaar écht ontmoeten. En dat geeft me vertrouwen. Vertrouwen dat HerSpeel & Groei misschien wel precies op het juiste moment is gekomen.

Noot uit de winkel
Sommige klanten verlaten de winkel met een tasje.
Sommige klanten laten iets veel waardevollers achter. Een verhaal.

Wat deze week bleef hangen
” Een aankoop van tien euro kan onbetaalbaar voelen.”

Morgen draai ik de sleutel weer om.

Liefs,
Nicky
HerSpeel & Groei
Fannius Scholtenstraat 56-H
1051 GA Amsterdam

Volg jij mij al op Instagram?

Als je mijn vorige brief hebt gelezen, weet je dat ondernemen niet altijd gemakkelijk is.
Er zijn dagen waarop de winkel stil is. Dagen waarop er niemand binnenloopt. Of dagen waarop de kassa aan het einde van de middag precies hetzelfde bedrag laat zien als toen ik ’s ochtends de deur opende. Dat zijn de momenten waarop je jezelf eraan moet herinneren waarom je ooit bent begonnen.

Maar weet je? Juist op die dagen besef ik ook hoe dankbaar ik ben. Dankbaar dat ik elke ochtend de sleutel van míjn winkel mag omdraaien. Dat ik bezig mag zijn met iets waar ik zo ontzettend veel passie voor heb. Dat ik mag bouwen aan een plek waar kinderen kunnen spelen, ontdekken en groeien. En misschien nog wel het meest dankbaar ben ik voor de mensen die inmiddels mijn winkel weten te vinden.

Niet alleen omdat ze iets kopen. Maar omdat ze meedenken. Ze vertellen over hun favoriete speelgoed van vroeger, geven tips over evenementen in de buurt en denken mee over manieren waarop meer mensen HerSpeel & Groei kunnen ontdekken. Zo kreeg ik van verschillende klanten dezelfde tip: “Heb je de Staatskrant al eens benaderd?”
Dat had ik nog niet gedaan. Dus op 3 juni stuurde ik een e-mail met een simpele vraag naar de advertentietarieven. Geen reactie. Een paar dagen gingen voorbij. Nog een paar. En eerlijk gezegd dacht ik dat mijn mail waarschijnlijk ergens onderaan een stapel terecht was gekomen.

Tot er, ruim twee weken later, ineens iemand de winkel binnenstapte. Niet om speelgoed te kopen. Maar om kennis te maken. De Staatskrant bleek helemaal niet geïnteresseerd in een advertentie. Ze waren geïnteresseerd in HerSpeel & Groei. Of ik tijd had voor een praatje.
Gelukkig wel. Er waren op dat moment geen klanten in de winkel. En zo ontstond, tussen de speelgoedplanken, een spontaan gesprek over mijn droom, mijn winkel en waarom ik geloof dat spelen zoveel meer is dan alleen speelgoed.

Bijna twee weken later viel de nieuwe editie van de krant op de deurmat. Nieuwsgierig en hoopvol sloeg ik de krant open. En daar stond ik. Op pagina twee. Niet omdat ik erom had gevraagd. Maar omdat iemand mijn verhaal de moeite waard vond om te vertellen. Op zulke momenten besef ik weer dat ondernemen soms een kwestie is van geduld hebben. Je weet nooit wie jouw verhaal leest. Je weet nooit wie over jou vertelt. En je weet nooit welke deur opengaat nadat een andere gesloten bleef.

Dus ja… Er zijn nog steeds rustige dagen. Nog steeds momenten waarop ik hoop dat er nét iets vaker iemand binnenloopt. Maar tussen al die stille dagen door gebeuren ook dingen die ik nooit had durven bedenken. En precies die momenten geven me het vertrouwen om morgen de sleutel weer om te draaien. Want misschien staat er achter de volgende deur wel opnieuw iets moois te wachten.

Noot uit de winkel
Deze week verscheen HerSpeel & Groei op pagina 2 van de “Staatskrant”. Een bijzonder moment dat begon met één simpel mailtje.

Wat deze week bleef hangen
” Soms begint iets moois met een e-mail waarop nooit antwoord kwam.”

Morgen draai ik de sleutel weer om.

Liefs,
Nicky 
HerSpeel & Groei
Fannius Scholtenstraat 56-H
1051 GA Amsterdam

Volg jij mij al op Instagram?

Als winkeleigenaar vind ik het altijd wel leuk om praatjes met klanten te maken. Ik vind het fijn als klanten zich openstellen omdat ze zich op hun gemak voelen. Maar ook wanneer ze tips en advies geven stel ik dat altijd wel op prijs. Zo kreeg ik enige tijd terug de tip om het boek Potje! op te zoeken. Dat deed ik. Inmiddels heb ik enkele exemplaren van dit boek in de collectie van HerSpeel & Groei zitten. En natuurlijk kon het niet uitblijven dat ik het boek zelf ook meerdere keren heb voorgelezen. Tijd om je te vertellen wat ik ervan vind.

Wanneer de tijd is aangebroken om met zindelijkheidstraining te beginnen, zijn er talloze boeken die dit onderwerp behandelen. Potje! van Mylo Freeman is daar één van. Een kleurrijk prentenboek dat op een grappige en luchtige manier het potje introduceert. Zindelijk worden is immers voor veel kindjes een grote stap. Voor de één gaat het bijna vanzelf, terwijl de ander er nog helemaal niet aan toe is. Juist daarom vind ik het zo mooi dat dit boek het onderwerp op een speelse en ontspannen manier benadert. Geen druk. Geen moeten. Maar humor, nieuwsgierigheid en herkenning.

Het verhaal begint met een mysterieus potje dat zomaar midden in het oerwoud staat. Naast het potje ligt een briefje: “Op dit potje passen alleen de allerliefste billetjes.” Natuurlijk willen alle dieren weten of het potje voor hen bedoeld is. De olifant probeert het, de slang, de giraffe, de zebra en zelfs de aap. Maar telkens blijkt dat het potje toch niet helemaal bij hen past. Pas wanneer er een klein jongetje verschijnt, wordt duidelijk voor wie het potje écht bedoeld is.

Wat ik zo leuk vind aan dit boek, is dat kinderen al snel meegaan denken. Ze weten vaak al voordat je de bladzijde omslaat dat het volgende dier het waarschijnlijk ook niet gaat lukken. Dat zorgt voor veel plezier tijdens het voorlezen.
De illustraties zijn kleurrijk, vrolijk en duidelijk. Er is genoeg te zien zonder dat de pagina’s druk aanvoelen. Juist voor jonge kinderen is dat prettig. Ze kunnen zich goed concentreren op het verhaal én tegelijkertijd de verschillende dieren ontdekken.

Dit is misschien wel de grootste kracht van dit boek. Kinderen leren vaak het meest wanneer iets leuk is. En precies dat doet dit boek. Het haalt spanning weg rondom zindelijk worden. In plaats van dat een potje iets “spannends” of “moeilijks” is, wordt het onderdeel van een grappig avontuur. Dat maakt het onderwerp toegankelijk. Kinderen voelen zich niet gecorrigeerd, maar juist nieuwsgierig.

En misschien is dat wel precies de reden waarom Potje! al zoveel jaren een geliefd prentenboek is. Het ondersteunt de zindelijkheidstraining zonder belerend te zijn. Het nodigt uit om samen te lachen, te praten en vragen te stellen. Dat is vaak veel waardevoller dan kinderen steeds vertellen dat ze “op het potje moeten”.

Dat ik dit boek nu als tweedehands exemplaar een nieuw leven mag geven, vind ik extra bijzonder. Waarschijnlijk heeft het al vele peuters geholpen bij hun eerste stapjes richting zindelijkheid. En nu mag het opnieuw een plekje krijgen in een gezin waar een peuter nieuwsgierig naar het potje begint te worden.
Sommige boeken zijn niet alleen fijn om voor te lezen. Ze groeien een stukje mee met een belangrijke fase in het leven van een kind.

Mijn oordeel
Ben je op zoek naar een vrolijk prentenboek dat zindelijk worden op een speelse en ontspannen manier bespreekt? Dan kan ik Potje! van Mylo Freeman van harte aanbevelen. Een tijdloze klassieker die kinderen laat lachen, ouders helpt om het gesprek aan te gaan en laat zien dat leren soms gewoon begint met een glimlach.

“Soms helpt een goed kinderboek niet alleen een verhaal op gang, maar ook een nieuwe stap in de ontwikkeling van een kind.”

Liefs,
Nicky
HerSpeel & Groei
Fannius Scholtenstraat 56-H
1051 GA Amsterdam

Volg jij mij al op Instagram?

Brieven uit de speelgoedwinkel
Verhalen over spelen, ondernemen en de mensen die je onderweg ontmoet.

“Over dromen, doorzetten en stille dagen.”

Dat het starten van een eigen speelgoedwinkel een flinke uitdaging zou zijn, wist ik van tevoren. Daar had ik rekening mee gehouden. Sterker nog, het was een uitdaging die ik al te graag met beide handen wilde aangrijpen. Maar eerlijk? Inmiddels zijn we vier maanden verder en ik kan oprecht zeggen: het valt me zwaarder dan ik had verwacht. Want iets weten en iets daadwerkelijk ervaren, daar zit een wereld van verschil tussen.

Het advies dat ik het meest hoor? “Volhouden.” En geduld hebben.
En weet je? Ze hebben gelijk.
Een nieuwe winkel, zeker een winkel die niet midden in een drukke winkelstraat ligt, heeft tijd nodig om klanten aan te trekken. Dat gaat niet vanzelf. Je moet zichtbaar zijn. Je naam bekend maken. Mensen laten ontdekken dat je bestaat en waarom ze juist bij jou moeten zijn.

Maar hoe goed je dat ook weet, het doet iets met je wanneer je een hele dag in de winkel staat en er niemand binnenloopt. Wanneer je de deur steeds even verwachtingsvol hoort bewegen, om vervolgens te ontdekken dat het de wind was. Of wanneer er weer een dag voorbijgaat zonder ook maar één verkoop. Dat zijn de momenten waarop je even aan jezelf gaat twijfelen. Doe ik wel genoeg? Zien mensen me wel? Had ik iets anders moeten doen?

Ondertussen lopen de vaste lasten gewoon door. De huur stopt niet omdat het een rustige week is. De energierekening wacht niet tot de omzet aantrekt. En geloof me… daar hebben we het niet over een paar tientjes.
Soms vraag ik me oprecht af of mensen beseffen hoeveel er achter een kleine onderneming schuilgaat. Achter iedere vrolijke Instagram-post, iedere mooi ingepakte aankoop en iedere glimlach in de winkel zit iemand die hoopt dat het genoeg is. Dat de keuzes die vandaag worden gemaakt, ervoor zorgen dat de deuren morgen nog open kunnen.

Toch… is opgeven geen optie.
Niet omdat het makkelijk is, maar omdat ik nog steeds geloof in wat ik aan het bouwen ben.
In een plek waar kinderen mogen ontdekken, spelen en groeien. Waar ouders welkom zijn voor eerlijk advies. Waar duurzaamheid en speelplezier hand in hand gaan. Dus ja, het is zwaar. Soms zelfs zwaarder dan ik vooraf had kunnen bedenken. Maar misschien is dat ook wel ondernemen. Niet alleen genieten van de mooie momenten, maar ook doorgaan op de dagen waarop je jezelf eraan moet herinneren waarom je ooit bent begonnen. Want achter elke onderneming die vandaag succesvol lijkt, zitten ontelbaar veel stille dagen waarop iemand ervoor koos om tóch de deur weer open te doen.

En dus doe ik precies dat. Ik houd vol. Niet omdat iemand anders dat tegen me zegt. Maar omdat ik geloof dat mooie dingen tijd nodig hebben. En ik hoop dat, als mensen straks aan speelgoed denken, ze niet alleen een winkel zien. Maar een droom waarvoor elke dag opnieuw gevochten is.

En dus doe ik morgen gewoon weer de deur open.
Met dezelfde glimlach. Dezelfde passie. En dezelfde hoop dat er weer nieuwe mensen binnenstappen. Want ik geloof nog steeds in HerSpeel & Groei. Ik geloof dat een speelgoedwinkel meer kan zijn dan een plek waar je iets koopt. Ik wil een plek creëren waar kinderen mogen ontdekken, ouders zich welkom voelen en waar spelen weer écht centraal staat.

Dat kost tijd. En ja, soms doet dat wachten pijn. Maar ik weet ook dat de mooiste dingen niet van de ene op de andere dag ontstaan. Dus blijf ik bouwen. Stap voor stap. Klant voor klant.
En misschien lees jij dit wel terwijl je denkt: “Ik moet daar eigenlijk eens gaan kijken.”
Weet dan dat je meer doet dan alleen een aankoop. Je steunt een droom. Een lokale ondernemer. Iemand die elke ochtend opnieuw de deur opent, ook op de dagen dat er niemand binnenloopt.
En geloof me… dat betekent meer dan je denkt.

Noot uit de winkel
Het populairste speelgoed van deze week? De voelboeken. Blijkbaar houden heel veel kleine handjes van zachte dierenvachtjes.

Wat deze week bleef hangen
“Soms is de winkel stil, maar mijn droom niet.”

Morgen draai ik de sleutel weer om.

Liefs,
Nicky
HerSpeel & Groei
Fannius Scholtenstraat 56-H
1051 GA Amsterdam

Volg jij mij al op Instagram?

Als moeder van zes kinderen heb ik in de loop der jaren heel wat mooie kinderboeken mogen voorlezen. En ik kan je zeggen: sommige kinderboeken raken nooit uit de tijd. De sterrekindertjes van Freddie Langeler is daar voor mij een prachtig voorbeeld van. Dit klassieke prentenboek is zowel bij mijzelf als mijn twee jongsten groot favoriet. Het boek neemt jong en oud mee in een betoverende wereld vol sterrenlicht, verwondering en fantasie.

Over het boek

Als de nacht is gekomen komen de Sterrekindertjes tevoorschijn. In hun handen hebben ze allemaal een lantaarntje voor sterrelicht in de donkere nacht. Ze beleven allerlei spannende avonturen. Ook belanden ze per ongeluk op aarde waar ze eigenlijk helemaal niet mogen zijn. Want daar liggen de mensen te dromen.

De sterrekindertjes is een prentenboek dat volledig is geschreven in rijmvorm. Juist die zachte, ritmische zinnen maken het boek heerlijk om voor te lezen. Kinderen luisteren aandachtig, terwijl de rijmpjes bijna vanzelf blijven hangen. Ook fijn dat het boek niet al te moeilijke woorden gebruikt. Tussen de regels door laat het verhaal ook zien hoe belangrijk het is om zorgvuldig met spullen om te gaan en alles weer netjes achter te laten voor een volgende keer. Juist die kleine, vanzelfsprekende levenslessen maken kinderboeken als deze zo waardevol.

Vanaf de eerste bladzijde voel je dat dit geen boek is dat haast heeft. Het nodigt je uit om rustig samen te kijken naar de prachtige vintage illustraties, de zachte kleuren en de warme sfeer. Iedere pagina voelt als een klein kunstwerk. De Sterrekindertjes is een boek waarbij je als volwassene net zo gemakkelijk blijft kijken als een kind.

Wat mij misschien nog wel het meest aanspreekt, is dat het boek kinderen niet overspoelt met prikkels. Geen felle kleuren, geen drukke pagina’s en geen snelle opeenvolging van gebeurtenissen. Juist de eenvoud geeft ruimte aan de fantasie. Kinderen mogen zelf ontdekken, zich verwonderen en hun eigen verhaal maken. En misschien is dat precies waarom ik van dit boek houd.

Door de jaren heen heb ik, zowel als moeder als pedagogisch professional, gezien hoeveel kinderen leren wanneer ze de ruimte krijgen om zelf te denken en zich te verwonderen. Kinderen hebben niet altijd speelgoed of boeken nodig die van alles doen. Soms is een eenvoudig verhaal, verteld in mooie rijmpjes, precies genoeg om de fantasie op gang te brengen. Dit is zo’n boek waarbij je na ( of tijdens) het voorlezen vanzelf met elkaar in gesprek raakt. Juist daardoor ontstaan de mooiste gesprekken. Vragen als: “Waarom wonen de Sterrekindertjes in de hemel?” of “Waar zouden de Sterrekindertjes nu zijn?” komen haast vanzelf. Soms is het mooiste wat een boek kan doen, een gesprek op gang brengen. En juist de daarbij behorend openheid maakt het verhaal zo waardevol.

Het feit dat ik nu, vele jaren later, dit boek als tweedehands mag verkopen maakt het voor mij nog wel mooier. De exemplaren die ik in mijn winkel aanbied hebben waarschijnlijk al op meerdere schootjes gelegen. Misschien is het jaren geleden al voorgelezen aan een ander kindje. En nu zal het opnieuw de kans krijgen om verwondering te brengen. Dat vind ik een prachtige gedachte. Sommige boeken worden niet minder mooi met de jaren. Ze worden juist waardevoller.

Dit exemplaar van ‘De Sterrekindertjes’ is geschreven door Annemarie Dragt. Ik heb namelijk onlangs ontdekt dat er verschillende versies (andere tekst schrijvers) van dit boek verkrijgbaar zijn. Naast De Sterrekindertjes heeft Freddie Langeler nog meer titels met prachtige vintage illustraties.

Mijn oordeel
Zoek je een kleurrijk, druk boek vol geluiden en snelle verhalen? Dan is dit waarschijnlijk niet het boek dat je zoekt. Zoek je een tijdloze klassieker met prachtige vintage illustraties, een verhaal op rijm en een boek dat uitnodigt tot samen lezen en verwonderen? Dan kan ik De Sterrekindertjes van harte aanbevelen. Een boek dat uitnodigt om samen te vertragen, te kijken, te luisteren en je opnieuw te verwonderen.

Illustraties: Freddie Langeler
Tekst: Annemarie Dragt
Leeftijd: Met voorlezen kun je niet te vroeg mee beginnen.
Voorlezen:
Illustraties:
Verwondering:
Waarom in de boekenkast van HerSpeel & Groei? Omdat dit een tijdloze klassieker is die laat zien dat een mooi verhaal, prachtige illustraties en een beetje fantasie generaties lang meegaan.

“De mooiste kinderboeken groeien met de jaren mee. Ze worden niet ouder, maar krijgen steeds meer verhalen om met zich mee te dragen.”

Liefs,
Nicky
HerSpeel & Groei
Fannius Scholtenstraat 56-H
1051 GA Amsterdam

Volg jij mij al op Instagram?

Na die eerste weken begon er langzaam iets te veranderen. Niet zozeer in de drukte van de winkel, maar in mij. Waar ik in het begin nog vooral bezig was met cijfers, omzet, aantallen, verwachtingen, merkte ik dat mijn focus verschoof. Natuurlijk blijven die belangrijk, maar ze bepaalden niet meer mijn hele gevoel aan het einde van de dag.

Ik begon anders te kijken. Naar de kleine momenten. Een klant die nét iets langer bleef hangen. Een moeder die vertelde dat ze zo blij werd van het concept. Een kind dat niet meer weg wilde uit de winkel. Dat soort momenten… die kun je niet in cijfers uitdrukken, maar zijn misschien wel het meest waardevol.

Langzaam begon ik te beseffen dat groeien tijd kost. Dat vertrouwen niet ontstaat op basis van één goede week, maar juist in de weken waarin het tegenzit. Ik leerde mijn dagen anders in te vullen. Niet wachten tot er iemand binnenkomt, maar actief bezig zijn. De winkel nog mooier maken. Mijn assortiment uitbreiden. Zichtbaarder worden, zowel online als offline. Stap voor stap bouwen aan iets wat blijft. En misschien nog wel het belangrijkste: ik leerde rust vinden in het niet-weten. Want eerlijk is eerlijk, ik weet nog steeds niet precies hoe deze reis gaat verlopen. Hoe druk het gaat worden. Hoe snel het gaat groeien. Maar wat ik wél weet, is dat ik op de juiste plek ben. Dat dit klopt. En dat gevoel is op dit moment genoeg om dag na dag de deur weer open te draaien.

Ondernemen draait uiteindelijk niet alleen om wat er door de kassa gaat. Natuurlijk zijn verkopen nodig om te kunnen blijven bestaan. Maar de mooiste winst zit soms ergens anders; in de ontmoetingen die je onderweg cadeau krijgt. En juist die momenten laten me steeds opnieuw voelen waarom ik ooit aan dit avontuur begon.

Vanaf volgende week begint een nieuw hoofdstuk.

De afgelopen columns gingen over het openen van mijn winkel en de eerste stappen als ondernemer. Vanaf volgende week neem ik je mee achter de toonbank.

In Brieven uit de speelgoedwinkel deel ik de ontmoetingen, gesprekken en bijzondere momenten die mij raken. Kleine verhalen uit een speelgoedwinkel, die soms over veel meer gaan dan alleen speelgoed.

Tot volgende week.

Volg mijn reis en ontdek hoe ik van dromen realiteit maak.

Liefs,
Nicky
HerSpeel & Groei
Fannius Scholtenstraat 56-H
1051 GA Amsterdam

Volg jij mij al op Instagram?

Over ontdekken dat een opening eigenlijk pas het begin is.

Na de opening van de winkel dacht ik heel even: Nu kan ik eindelijk op adem komen. Maar niets bleek minder waar. Want waar ik wekenlang had toegewerkt naar dat ene moment, de opening van HerSpeel & Groei, begon daarna eigenlijk pas het echte werk.

De dagen stonden niet stil. Sterker nog, het voelde alsof alles vanaf dat moment pas écht in beweging kwam. De eerste weken waren een aaneenschakeling van emoties. Blije momenten. Kleine overwinningen. Maar ook rustige dagen waarop ik mezelf af en toe moed moest inspreken. Want een winkel openen is één ding. Een winkel laten groeien… Dat is een heel ander verhaal.

Al snel ontdekte ik hoeveel een fysieke winkel verschilt van een webshop. Online draait het vooral om producten. In de winkel draait het om mensen. Om ouders die vragen stellen. Om kinderen die nieuwsgierig van plank naar plank lopen. En soms zelfs rennend. Om een peuter die helemaal opgaat in een spel. Om een opa of oma die vertelt voor wie het cadeautje is. Juist die ontmoetingen maken mijn werk zo bijzonder.

En laten we vooral de stille momenten niet vergeten. Momenten waarop je vanzelf even naar de deur kijkt. In de hoop dat er iemand binnenloopt. Momenten waarop je jezelf afvraagt: Komt het goed? Doe ik het wel goed? Die gedachten horen er ook gewoon bij. Niet zo heel lang geleden maakten die gedachten me nog onrustig. Nu probeer ik ze anders te bekijken. Niet als een teken dat het misgaat. Maar als onderdeel van het proces. Want ondernemen is niet alleen groeien op de dagen dat alles lukt. Het is ook vertrouwen houden op de dagen dat het stil is. En misschien is dat wel de grootste les die ik tot nu toe heb geleerd. Ik hoef niet alles tegelijk. Ik hoef niet overal meteen te zijn. Ik mag bouwen. Stap voor stap. Steentje voor steentje. En de groei? Die zie ik niet als doel, maar als het resultaat van alles wat ik vandaag met liefde opbouw.

Langzaam begint HerSpeel & Groei steeds meer te voelen als de plek die ik voor ogen had. Een plek waar mijn liefde voor kinderen, mijn ervaring als pedagogisch professional en mijn passie voor duurzaam speelgoed samenkomen. En als ik nu terugkijk op die eerste weken…
Dan besef ik al te goed dat de opening nooit het einddoel was. Het was pas de eerste bladzijde van een veel groter verhaal.

Volg mijn reis en ontdek hoe ik van dromen realiteit maak.

Liefs,
Nicky

Volg jij mij al op Instagram?