mooiMuziek

Moving along . . .

noreply@blogger.com (Anonymous) — Mon, 01 Aug 2016 00:11:00 +0000

Na lange tijd begin ik het schrijven over muziek te missen. Er is nog zoveel moois en er verschijnt nog zoveel mooie nieuwe muziek: Mooimuziek zou Mooimuziek niet zijn als ik daar niet over zou willen schrijven.

Maar dat zal ik niet meer doen via Blogger. Daarom ga ik overschakelen naar het WordPress platform.
De nieuwe site staat inmiddels in de steigers op mooimuziek.blog.

Zodra de de muziek is teruggevonden, laat ik dat hier weten.

Monks of Mellonwah - Sky And The Dark Night

noreply@blogger.com (Mattijs Mooimuziek) — Fri, 08 Mar 2013 10:45:00 +0000

Cover van 'Sky And The Dark Night' van Monks of Mellonwah

Progressieve rock is een stroming waar je op Mooimuziek niet veel van zult vinden. Maar in de stilte voor een lang artikel over verboden muziek misstaat wat aandacht voor de Australische progressive rockband Monks of Mellonwah niet.

De band heeft net een platendeal gesloten bij A&R Worldwide, dezelfde maatschappij waar ook Adele, Muse en Coldplay onder contract staan. En bovendien lanceren ze op 1 april hun nieuwe EP "Sky And The Dark Night", zowel op vinyl als digitaal.

Joe (Joseph) de la Hoyde, lead gitarist van de band, zegt daarover: "Ieder van ons wordt geplaagd door zijn eigen vloeken en vecht met zijn eigen demonen. Er bestaan ziekten en syndromen en veel dingen die we niet begrijpen, laat staan kunnen indammen. Sky And The Dark Night is voor mij de reis van het begin van onze strijd tot zijn vruchteloze einde; de ups en downs, de triomfen en de mislukkingen. Het staat voor de eeuwigdurende hoop dat we onszelf misschien ergens onderweg kunnen terugvinden."

Deze hoopvolle kijk op een misschien wel tot mislukken gedoemd bestaan mondde intussen wel uit in een EP die zelfs Mooimuziek het aanhoren waard vindt, zij het dan ook weer niet al te vaak...

Klik hier voor informatie over Monks of Mellonwah en 'Sky And The Dark Night''

release datum: 1 april 2013
Sky And The Dark Night, released - TBA 2013
Sky And The Dark Night Trilogy © Monks of Mellonwah 2013
Gatcombe Music Pty Ltd

Tracks 1 en 3 muziek en arrangement door Joseph de la Hoyde
Track 2 music, lyrics en arrangement door Monks of Mellonwah
Orkest arrangementen door Joseph de la Hoyde

Geproduceerd, opgenomen en geprogrammeerd door Joseph de la Hoyde in Aston Villa Studios 2012/13
Track 2 drums opgenomen in Studio At The Palms, Las Vegas, door Keith Olsen en Rob Katz en geassisteerd door Kevin Luu 2012
Artwork door Marley Colborne en Eloise Lewis 2013

Monks of Mellonwah zijn:
Vikram Kaushik: Zang en gitaar
Joseph de la Hoyde: Lead gitaar
John de la Hoyde: Bass
Joshua Baissari: Drums

Bandcamp: monksofmellonwah.bandcamp.com
Webstek: www.monksofmellonwah.com
Management Chris de la Hoyde
gatcombemusic@yahoo.com

Hieronder kun je de volledige EP meteen beluisteren. Intussen werkt de band aan hun eerste complete album, onder meer samen met producer Keith Olsen. Voorlopig zul je ze niet in Nederland zien, maar mocht je je vakantie in Australië of Amerika doorbrengen, dan maak je een grote kans een concert te kunnen bezoeken, aangezien ze een grote tour aan het voorbereiden zijn in beide landen.

Sky And The Dark Night by Monks of Mellonwah

Live from Daryl's House met Joe Walsh

noreply@blogger.com (Mattijs Mooimuziek) — Mon, 25 Feb 2013 18:35:00 +0000

Tsja, en dan ben je even wat aan het surfen na je werk en kom je zomaar een juweeltje tegen. Naar aanleiding van nog wat zoekwerk na het laatste artikel over 'Analog Man' van Joe Walsh stuitte ik op een aflevering van 'Live from Daryl's House', van 15 november 2012 met niemand minder dan... Joe Walsh als gast muzikant.

Ik besteedde al eens eerder aandacht aan deze bijzondere serie met Daryl Hall. En hoewel ik de afleveringen van 'Ali B op volle toeren' werkelijk heel leuk vind en de avonturen van Nick & Simon in Amerika (in 'Nick & Simon The American Dream') oprecht vermakelijk en van uitstekende kwaliteit, halen deze het toch echt niet bij de klasse van de optredens thuis bij Daryl Hall.

De volgende nummers passeren de revue:

00:00 - (Proloog)
03:25 - Rocky Mountain Way (van 'The Smoker You Drink, The Player You Get', Joe Walsh, 1973)
09:06 - (Interview)
11:14 - Life's Been Good (van 'But Seriously, Folks...', Joe Walsh, 1978)
19:01 - (Wrecking Ball, intro)
20:57 - Wrecking Ball (van 'Analog Man', Joe Walsh, 2012)
24:55 - (Etensvoorbereidingen)
29:15 - Somebody Like You (van 'Three Hearts In The Happy Ending Machine', Daryl Hall, 1986) - met een heerlijke solo van Joe Walsh!
35:39 - (Eten, deel 1)
37:46 - Funk #49 (van 'James Gang Rides Again', James Gang, 1970)
41:57 - (Eten, deel 2)
43:02 - Wrong Side of History (So Cold) (van 'Laughing Down Crying', Daryl Hall, 2011)
47:34 - (Epiloog)

En let op: wat heeft die Hall nog een goede stem. Pfoe! Dus, gewoon even een paar minuten de tijd nemen om te genieten.

Op het YouTube kanaal van 'Live from Daryl's House' vind je de aflevering met Joe Walsh nog:

Joe Walsh - Analog Man

noreply@blogger.com (Mattijs Mooimuziek) — Sun, 24 Feb 2013 16:11:00 +0000

We hebben 20 jaar geen nieuw album van hem gehoord, dus een tijdje wachten met een bespreking van zijn nieuwste boreling afgelopen jaar (op 5 juni 2012, om precies te zijn) maakt dan ook niet zoveel uit. In die 20 jaar lijkt Joe Walsh niet erg mee te zijn gegaan in zijn tijd. Dat heeft dan wel weer als voordeel dat de muziek op 'Analog Man' bijzonder herkenbaar blijft als echte 'Walsh-rock'. Van alle Eagles was deze ook altijd al de echte rocker. Veel van de stevige nummers van de Eagles werden dan ook door hem gezongen.

Tegendraads

Dat image van rocker staat hem nog steeds. Kijk maar naar de foto op de cover! De tegendraadsheid van de rocker zoekt hij ook op in zijn teksten. Waar anderen meegaan in de moderne tijd, klaagt Walsh veel van de verworvenheden aan die anderen als normaal ervaren.
In 'Analog Man', meteen ook het eerste nummer op het gelijknamige album, heeft hij het over de digitalisering, over kabel-tv en geweld op de televisie ("Murder and violance are rated PG. Too bad for the children: they are what they see"), over e-mail en over het grote aantal schermen waar iedereen constant mee omringd is.

In een interview in mijn favoriete muziekblad Heaven van sep/okt 2012 (zie pagina's 6 en 7) zegt hij over het nummer: "Ik houd me eigenlijk pas vrij kort bezig met internet en nu ook sociale media. Nou ja, laten we zeggen dat ik die probeer uit te vogelen. tot die tijd was me dat helemaal vreemd, ik was een analoge man. Voor het kleinste elektronische klusje moest ik de buurjongen van tien te hulp roepen. Ik steek de draak met mezelf".

Joe Walsh live met 'Analog Man'. Special Guest: Jeff Lynne. Knetterende gitaar, lekker koortje en ik geloof dat ik zelfs 3 drummers zie... he's back! Jaar: 2012, Plaats: The Troubadour in West Hollywood, Californië.

Demonen

Je zou zeggen dat het moeilijk is om je los te wrikken van de oude successen van albums als 'The Smoker You Drink, The Player You Get', 'So What' en 'But Seriously, Folks...', maar bij Walsh lijkt het alsof hij de draad weer moeiteloos oppakt. En eigenlijk is hij natuurlijk ook nooit echt weggeweest. Daar is zijn invloed op de moderne muziek - achter de schermen - te groot voor geweest.
Wel heeft hij jarenlang gevocht met de demonen van alcohol. 'Wrecking Ball', het tweede nummer van de plaat, herinnert nog aan die tijden. Inmiddels loopt hij al weer 18 jaar broodnuchter door het leven.

Dat Jeff Lynne, voormalig voorman van het Electric Light Orchestra het album geproduceerd heeft, hoor je in alle nummers wel terug. Maar vooral 'One Day at a Time' draagt een zware ELO-signatuur. Niets mis mee overigens, maar dat maakt het meteen ook niet echt subtiel, terwijl ook subtiliteit de oude rocker altijd heel goed gestaan heeft. Dat maakt het overigens beslist niet een slecht album.

Een aanrader met wat minnetjes

Sterker nog: hoe vaker ik het beluister, hoe lekkerder ik het vind. Dat neemt niet weg dat er wel wat mislukkingen op staan. Zo is 'Hi-Roller Baby' vast een lekkere meezinger tijdens concerten, maar van mij hoeft het niet, al compenseert het lekkere gitaartje dan wel weer wat van de gladheid van het nummer. 'Funk 50' is naar mijn smaak een mislukt experiment om iets met R&B te doen. En luisterend naar 'India' bekruipt me het sterke gevoel dat Joe Walsh ook vooral niet moet proberen AC/DC te kruisen met een housebeat.
Misschien moet ik het eens wat harder draaien...

Al met al is 'Analog Man' een aanrader. Vernieuwend is het niet, maar dat lijkt me dan ook niet hoeven voor een man die al zo zijn sporen verdiend heeft. En bovendien: oefening baart kunst!

Oordeel: uitstekend album met wat minnen en veel plussen!

Spotify: http://open.spotify.com/album/4AtCG1tHBfjFAmH1Rm9b50

Staton - MAPPED:Sins

noreply@blogger.com (Mattijs Mooimuziek) — Sun, 17 Feb 2013 13:39:00 +0000

Afgelopen zaterdag stond ik op met een enigszins bewolkt hoofd, nadat ik de avond daarvoor in een onverwacht feestje terecht was gekomen. Natuurlijk lag het aan de wijn dat ik me wat, euhm, 'verward' voelde.

Staton - (c)Cees Kuiper Fotografie

Staton moet eenzelfde ervaring gehad hebben, afgaande op de titel van hun single '(Blame it on the) Cocktails', afkomstig van de EP 'MAPPED: Sins'. Na mijn katerige ervaring vind ik het extra knap dat zij het dan ook nog voor elkaar hebben gekregen daar zo'n vet nummer van te maken. Lekker rauw, lekker scheurderig. En dan niet zo van dertien in een dozijn, maar met een eigen sound, een prima zangeres en groot enthousiasme. Precies zoals ik het graag zie en hoor! Laat die muzikale cocktail maar komen...

Bowie

De muziek van Staton heeft trouwens wel iets new-waverigs en zit vol verrassingen. Zo dacht ik bij de eerste paar maten van 'Riot' dat het nummer nou niet bepaald opstandig klonk. Het had eerder iets samenzweerderigs. Na de eerste 55 seconden word je echter ruw wakker geschud en breekt het relletje volledig los. Het gebruik van dissonanten en de scheurderige gitaargeluiden op de achtergrond hebben een David Bowie-achtige energie.

Smerig

Die 'smerige' gitaar (het staat zo op de website van Staton en ik kan me er geheel in vinden!) is trouwens van Michiel Claessens. De opvallend strakke drums worden bespeeld door Niels Nuiver. De vette, stroperige, dikke baspartijen komen uit de bas van Luc Pustjens. Tijn Driessen maakt het Staton-geluid compleet met de synthesizer. Maar Lara Mol zet er met haar rustige, hysterische, fluisterende en melodieuze stem het stempel van geloofwaardigheid op! Zonder haar zou Staton Staton niet zijn!

Staton moet je trouwens een keer live zien. Donderdag 14 februari waren ze te zien bij Giel Beelen. En daar speelden ze natuurlijk ook hun nieuwe single '(Blame it on the) Cocktails'. Check it out en doe maar niet eens je best om stil te blijven zitten!

Staton met hun nieuwe single "(Blame it on the) Cocktails". Jaar: 2013

Op 22 februari (mijn verjaardag, maar helaas helaas, ik kan er niet bij zijn) treden ze op in Haarlem in Café Stiels. De complete agenda vind je op de Concertagenda van Staton.
Opvallend is daarbij dat ze dit jaar alleen maar op 23 mei optreden in Rotterdam. Kom op jongens! Je home town! Dat moet beter kunnen...

Staton is:
Lara Mol: Vocals,
Tijn Driessen: Keys en backing vocals,
Luc Pustjens: Bas en backing vocals,
Michiel Claessens: Gitaar en backing vocals
Niels Nuiver: Drums

Klik hier voor tracklist en album info van "MAPPED: Sins"

Tracklist:
EP:

Cocktails
Dark side of the city
Riot
Burning man

Album info:

Band: Staton
Titel: "MAPPED: Sins"
Komt uit op: iTunes, Spotify, SoundCloud en bandcamp

De officiële website vind je op statonmusic.nl.

Chantal Kreviazuk

noreply@blogger.com (Mattijs Mooimuziek) — Sun, 27 Jan 2013 13:35:00 +0000

Canada heeft geen grote naam op het gebied van muziek. Ik vind dat echter absoluut niet terecht: zo hoort de Canadese Lisa dal Bello al vanaf het eind van de jaren 1970 tot Mijn Muziekhelden, over Barney Bentall schreef ik al eerder in het artikel 'De Canadese countryrock van Barney Bentall' en natuurlijk zorgde Diana Sno ervoor dat ik uitgebreid geschreven heb over de Canadese brekebeen-met-ooglapje Marc Hamilton.

Chantal Kreviazuk is geboren in Winnipeg, de hoofdstad van de provincie Manitoba in Canada. Ze is singer-songwriter en klassiek geschoold pianiste. Ze is bekend geworden met een aantal covers, waaronder 'Jet Plane', het prachtige nummer van John Denver. De cover 'Jet Plane' kreeg een onbeduidend plaatsje op de soundtrack van 'Armageddon', een film waarin Bruce Willis de wereld redt van de ondergang door een asteroïde-inslag. Voor de soundtrack van Dawson's Creek nam ze in 1999 een cover op van 'Feels Like Home' van Randy Newman (beluister de cover van 'Feels Like Home' op Spotify). En ze heeft het zelfs aangedurfd om 'In My Life' van de Beatles te coveren (als 'theme song' van de NBC serie 'Providence' - niet een van mijn favoriete Beatles covers, zo die al bestaan).

Chantal Kreviazuk met 'Before You' van haar album 'Colour Moving and Still' uit 1999

Haar debuutalbum 'Under These Rocks and Stones' werd uitgebracht in juni 1997. Haar tweede album is 'Colour Moving and Still' uit 1999. Dat album leverde haar in 2000 twee Juno Awards op, een voor 'Best Female Artist' en een voor 'Best Pop/Adult Album'. In 2003 bracht ze 'What If It All Means Something' uit. 'Ghost Stories' stamt uit 2006.
Daarna bracht ze nog twee albums uit. Noch 'Plain Jane' uit 2009, noch 'In This Life' uit 2011 zijn echter beschikbaar in Nederland (noch op Youtube, noch via Spotify).

Kreviazuk heeft een mooie, heldere stem. Naast de genoemde covers speelt en zingt zedan ook gelukkig haar eigen nummers, die ze onder meer samen schrijft met haar man Raine Maida (lead zanger van de Canadese band 'Our Lady Peace'). Daarnaast schrijft ze ook nummers voor andere artiesten, waaronder Avril Lavigne.

Soms heeft haar muziek een wat te hoog Alanis Morissette gehalte. Haar stem is op haar best in de eenvoudige en rustige nummers, zonder al te veel instrumenteel geweld. Ik heb het gevoel dat ze in haar debuutalbum eigenlijk op haar best was. Maar wellicht ken ik haar muziek daar nog niet genoeg voor.

Op Youtube heeft ze een eigen kanaal, waar je een goede indruk krijgt van haar kunnen.
Check it out: www.youtube.com/user/chantalkreviazukvevo.

Everybody talks about pop music

noreply@blogger.com (Mattijs Mooimuziek) — Fri, 04 Jan 2013 04:20:00 +0000

Het fenomeen 'infographic' (Wikipedia: infographic) boeit mij al een tijd. Blonde 2.0 maakte een infographic met gegevens die Serendip verzamelde over de manier waarop tussen januari 2012 en juni 2012 rond de wereld muziek gedeeld werd. De infographic toont dat per stad, per artiest, wereldwijd en per nummer. Daarnaast toont het zelfs de relatie tussen veel besproken gebeurtenissen in de muziekwereld en het delen van muziek.

Serendip.me is opgericht in 2011. Het is een dienst waarmee muziek ontdekt kan worden door jouw muziekvoorkeur te koppelen aan die van muziekliefhebbers wereldwijd. Zelf noemen ze het een 'Social Music Radio'.
Check it out: serendip.me.

Movin On with Eileen Carey

noreply@blogger.com (Mattijs Mooimuziek) — Fri, 15 Jun 2012 18:16:00 +0000

Sometimes you get to listen to music you would never have bought or listened to if not someone else had brought it to your attention. Eileen Carey's Movin On is like that for me. The album's genre is country/pop, which is part of the reason it is unlikely I would have ever heard of the album if my good friend Joey Alkes had not brought it to my attention.

Eileen Carey is a stranger to the European music scene. That's a pity, since she would definitely be able to build a fanbase over here. Movin On contains honest, simple music that is easy on the ears. What's also easy on the ears is Eileen's voice: it goes strikingly well with the genre. Movin On is a well crafted album that I am sure will grace many music collections all over the world.

For those that don't know her, Carey is a "Best Female Vocalist" winner at the 2007 South Bay Music Awards. Movin On has won the "Americana Album of the Year" at the 2009 Los Angeles Music Awards and also "Dance Single of the Year 2010" with "Out with the Girls", which is the 7th song on the album.

Movin On starts off with an upbeat hit single called "That Was Her This Is Now". If moving on is the album's theme, this song fits it perfectly! It is one of the more upbeat songs on the album, which holds five upbeat songs and four slower songs.

Click for the album's track list

Track list:

That Was Her This Is Now
What Goes Around
Moving On
Stand
Do I Dare
He's Not Mr. Right He's Mr. Right Now
Out With The Girls
Faith
Newsflash

Album info:

Artist: EILEEN CAREY
Title: "MOVIN ON"
Release date: November 21, 2008
Label: RolleyCstr Music
Producer: My Record Label Team
Producer/Engineer: Bryon Holley, Benjamin Robinson
Engineer: Marv Treutel

To be perfectly honest, the album had to grow on me. On the other hand, it has: what really did it for me is listening to it with some good quality headphones and the correct equalizer settings.
The album snugly fits into the country genre with its collection of country easy-listening tunes.

I can't wait to hear Eileen's voice on a real pop-rock album. I wonder what her next album will bring...

My favorite songs are:

That Was Her, This Is Now
Stand
Do I Dare
Faith (great guitar solo!)
Newsflash

Eileen's band members are:

Suzanne Morissette, drums
Vincent Bonham, keyboards
John Mc Duffie, guitar
Masa Kohama, guitar
Rob McDonald, bass

Eileen online:

Twitter: @EileenCarey
Facebook: www.facebook.com/EileenCarey23
MySpace: www.myspace.com/EileenCarey
Website: www.eileencarey.com

Live from Daryl's House: A Stupidly Good Song

noreply@blogger.com (Mattijs Mooimuziek) — Fri, 30 Jul 2010 18:45:00 +0000

Daryl Hall en John Oates spelen een onwaarschijnlijk sterke cover van de klassieker "Backstabbers" van de O'Jays (vanaf 2:00)

Info:

Website: Live from Daryl's House,
Homepage: Wie zijn Hall & Oates? (1),
Wikipedia: Wie zijn Hall & Oates? (2),
Soultracks: Wie zijn de O'Jays? (1),
Wikipedia: Wie zijn de O'Jays? (2)

Redtrack: "Perfectly Fine Intellectual" (lees de review en download g r a t i s mp3 van "Imogen")

noreply@blogger.com (Mattijs Mooimuziek) — Thu, 29 Jul 2010 10:55:00 +0000

Ik heb net een band met jonge Britrockers ontdekt, die een soort van second-wave new wave/power pop muziek maken waarbij je niet stil kunt blijven zitten. Mooimuziek besteedt weinig aandacht aan dit muziekgenre, maar het zou zeer onterecht zijn als ik onze lezers de muziek van Redtrack zou onthouden. Redtrack is een band die ook in Nederland onderhand steeds meer fans begint te krijgen. En dat is zeer terecht!

De Britse band Redtrack

Redtrack is afkomstig uit Southend-On-Sea in Engeland (waar?). De bandleden zijn Billy Wright (gitaar, leadzang), Phil Blake (bass, zang), Mitch Silvey (gitaar, zang, keyboards) en Andrew Perry (drums).
Om een goede indruk te krijgen van de lekkere muziek van dit viertal, moet je eerst eens even luisteren naar hun nieuwe single, "Perfectly Fine Intellectual":

Redtrack met hun nieuwe single "Perfectly Fine Intellectual". Jaar: 2010

Ik weet zeker dat je hem minstens twee keer beluisterd hebt, toch? Zo niet, dan bij dezen gewoon nog een keer luisteren. Ik wacht wel even met schrijven...

De nieuwe single, uitgebracht op 21 juni 2010, is afkomstig van het debuutalbum "Whole Town's Heart", dat uitkomt op 30 augustus 2010 op het label Fandango.

De muziek is erg catchy. Ze heeft stevige wortels in de Britpop traditie. Waar velen er het label 'punk' opplakken, zou ik er eerder de labels 'power pop' en 'new wave' aanhangen. Leadzanger Billy Wright doet me dan trouwens wel weer denken aan een jonge versie van überpunker Johny Rotten. Niet alleen heeft hij uiterlijk iets weg van de jonge Rotten, maar ook heeft hij een tomeloze energie en bovendien bijna dezelfde tongval. De tekst is voor niet-Britten dan ook af en toe moeilijk te verstaan. Ik verstond de titel van deze single in eerste instantie als 'Perfect Refined Telectual' (en vroeg me dan ook af wat dat in Godsnaam betekende). De muziek is echter des te verstaanbaarder.
Zelf vergelijkt de band hun muziek met die van The Clash en Girls Aloud. Pete Shelley van The Buzzcocks co-produceerde de vorige single "Poledancer", samen met niemand minder dan Dave M. Allen (onder meer bekend als producer van The Cure, Depeche Mode en The Human League). "Poledancer" staat overigens ook op het album "Whole Town's Heart".

Toch gaan vergelijkingen ook hier mank, want Redtrack heeft een geheel eigenwijs eigen geluid. En ik moet je zeggen: het is een geluid waar ik erg vrolijk van word. Zo vrolijk zelfs, dat ik nu vooor de vierde keer naar "Perfectly Fine Intellectual" luister, terwijl ik regelmatig uit m'n stoel opspring en de katten mijn woeste luchtgitaar- en drumbewegingen maar ternauwernood kunnen ontwijken.

Schrijf 30 augustus dus in je agenda en ren op die dag als eerste naar de muziekwinkel of download het van iTunes. Dit album moet je gewoon kopen!

Klik hier voor de tracklist van "Whole Town's Heart"

Tracklist:

Whole Town's Heart
Cigarette
Been There
The Trier
Memory Card
I Miss You, Not
Pole Dancer
Catch Me Out
Perfectly Fine Intellectual
Pretty Boy

Album info:

Band: REDTRACK
Titel: "WHOLE TOWN’S HEART"
Komt uit als: CD Album & Download (iTunes)
Releasedatum: 30 augustus 2010
Label: Fandango
Catalogusnummer: SCURRY 00

Van de band krijg je nu alvast een nummer gratis!. Het nummer "Imogen" mag je voor noppes downloaden. Voor Windows gebruikers: klik met de rechter muistoets op de link en kies voor 'Opslaan als...': download hier gratis het nummer "Imogen".

Enne, ben je op 12 augustus toevallig in Londen: de band treedt die dag om acht uur 's avonds op in 'The Borderline'. Ik zal er niet bijzijn, maar als je de kans hebt er wel bij te zijn dan lees ik graag een concertverslag van je!

Info:

Gratis download: "Imogen" (mp3),
Website: www.redtrack.co.uk,
Myspace: www.myspace.com/redtracktheband,
Facebook: facebook.com/REDTRACK,
Youtube: Redtrack TV

Onvervalste oude witte mannen blues van Renegade Creation

noreply@blogger.com (Mattijs Mooimuziek) — Wed, 19 May 2010 13:52:00 +0000

Renegade Creation is de nieuwe band van Michael Landau en de naam van het nieuwe en eerste album van de groep. De rock- en blueshelden laten op dit album horen waar ze goed in zijn: lekkere blues, ruige gitaren, uitstekende composities en goede stemmen. Niets nieuws onder de zon dus. Maar - WOW! - wat een lekkere plaat!

De hoes van "Renegade Creation", jaar: 2010

Michael Landau (zang, gitaar), Robben Ford (zang, gitaar), Jimmy Haslip (basgitaar) en Gary Novak (drums, basgitaar) hebben het allemaal al gedaan en meegemaakt: dure shows, mooie albums, succes, samenwerken met beroemdheden... bewijzen hoeven ze dus niets meer. Dat betekent echter niet dat ze een tamme plaat hebben afgeleverd. Nee, ambitieus is hij wellicht niet, maar hij zit vol met hoogstandjes, vette gitaarrifs en gewoon goede muziek. "Renegade Creation" was duidelijk geen 'moetje'!

Voor degenen die de afgelopen decennia in winterslaap hebben doorgebracht: Michael Landau (1958) is een sessie muzikant die onder meer samenspeelde met Seal, Dionne Warwick, James Taylor, America, Richard Marx, Fee Waybill, David Foster, Miles Davis, George Duke, Michael Jackson, Pink Floyd, Chicago, Tom Scott, Waddy Wachtel, Barbra Streisand, Quincy Jones, Michael Mcdonald, Steve Lukather, enfin... de lijst met beroemdheden is te lang om op te noemen.

Robben Ford (1951) mag met recht nu al legendarisch genoemd worden. Deze gitaargod heeft zijn roots liggen in de Jazz en speelde onder meer voor en samen met Jimmy Witherspoon, Gregg Allman, L.A. Express (met Tom Scott), George Harrison, Miles Davis, Elvin Bishop en Joni Mitchell.

Basgitarist Jimmy Haslip (1951) leerde Robben Ford kennen in de groep Yellowjackets, die door Ford in 1977 werd opgericht (en weer verlaten werd in 1983). Haslip speelde samen met onder meer Luis Conte, Bo Didley, Booker T. Jones, Betty Wright, Paulinho Da Costa, Rita Coolidge, Vonda Shepard, Bill Champlin, Randy Brecker, Charlie Watts, Rickie Lee Jones, Dusty Springfield, Toots Thielemans, Michael McDonald, El Debarge, Gino Vannelli, Vince Mendoza, Russell Ferrante, en Justo Almario. Ook deze lijst met beroemdheden is te lang om op te noemen.

Gary Novak (1965) is de jongste en wellicht ook de onbekendste van het stel. Dat dit onterecht is toont de video hieronder. Novak is een drummer van wereldklasse en speelde al voor en samen met onder andere de Chick Corea Elektric Band, Allan Holdsworth, Lee Ritenour, George Benson, Michael McDonald, Anita Baker, David Sanborn, Ozzy Osbourne, Chaka Khan en Vinnie Colaiuta.

voor de echte smulpaap: Gary Novak geeft een fenomenale drumsolo van ruim vier minuten tijdens een optreden met Chick Corea in Polen...

Alle vier hebben ze naast hun studio- en sessiewerk ook nog de nodige solo albums uitgebracht.

In de Amerikaanse Billboard Charts kwam "Renegade Creation" binnen op nummer 6. Voor een dergelijke plaat is dat een binnenkomer van jewelste. In Nederland is de plaat nog niet echt opgevallen, maar met "Goud - 25 jaar Gerard Joling" op de tweede plaats van de Album top 100 en "Leef je droom" van Frans Duijts op de achtste krijgt het Nederlandse publiek dan ook de artiesten die het verdient.

"Renegade Creation" is een plaat voor de liefhebber. Bij mij zit hij al 2 dagen in de cd-speler en de kans dat hij daar binnenkort uitkomt, lijkt op dit moment vrij klein. Waar sommige nummers op "Renegade Creation" vette Blues zijn (The Darkness - met 'vet' in de betekenis van dik, stroperig, zwaar), zijn andere meer Rock nummers met zware Blues invloeden (God and Rock 'n Roll) en neigt een enkel nummer zelfs naar Hard Rock (Renegade Destruction). Al met al is "Renegade Creation" een klassieke Blues Rock plaat geworden die iedere artiest de kans geeft te schijnen.

Een optreden van deze groep op het aankomende North Sea Jazz festival zou niet misstaan! Jammer, jammer, jammer...

Info:

Webstek: Geheel vernieuwde website van Michael Landau; let op: er begint meteen muziek te spelen (maar wel lekkere muziek)!,
Webstek: Drummer's World, over Gary Novak,
Webstek: Jimmy Haslip op allmusic.com (Haslip heeft een eigen website, maar die is sinds 2008 niet meer bijgewerkt, zo lijkt het),
Webstek: Biografie van Jimmy Haslip op de site van de Yellowjackets,
Webstek: Eigen website van Robben Ford,
Webstek: biografie van Robben Ford op allmusic.com

Marc Hamilton en "Comme j'ai toujours envie d'aimer"

noreply@blogger.com (Mattijs Mooimuziek) — Mon, 17 May 2010 14:52:00 +0000

Tijd voor een nieuw artikel en waarom dan niet een dat enigszins uit de toon valt bij de rest van de artikelen op Mooimuziek? De keuze van het onderwerp heb je te danken aan Diana Sno van het onvolprezen programma SnoTime, dat elke zaterdag en zondag wordt uitgezonden op Radio 2 op de ongoddelijke tijd van 6 uur tot 9 uur in de ochtend. 2 weken geleden liet Diana het wat suffige nummer "Comme j'ai toujours envie d'aimer" horen van Marc Hamilton, met de opmerking achteraf dat ze op Internet niets over hem kon vinden.
Dat kon Mooimuziek zich niet voorstellen; daarom stof ik bij dezen de (in Europa) bijna vergeten historie af van de Frans-Canadese zanger Marc Hamilton: jaren 70-idool, brokkenpiloot, zanger van psychedelische chansons, held van een generatie.

De hoes van "Comme J'ai Tourjours Envie D'Aimer".

Marc Hamilton werd geboren in de Gaspésie, een prachtige streek in Québec, Canada op 2 februari 1944. Hoewel iedereen Hamilton op z'n Engels zal uitspreken, hoor je zijn naam vanwege zijn afkomst ook vaak uitgesproken op z'n Frans, en wel als "Amieltún".
In 1964 richtte Marc Amieltún de groep Les Shadols op, waarin hij zong en gitaar speelde. In 1965 wijzigden zij hun naam in Les Monstres (waarin Hamilton zich de artiestennaam 'Marc Sansregret' aanmat). In 1967 sloot hij zich aan bij de groep Les Caïds.

Hamilton's monster hit "Comme j'ai toujours envie d'aimer"

Tot zover niets bijzonders en Hamilton was nu wellicht een anonieme producer of dj geweest, als hij eind jaren zestig geen solocarrière was begonnen. Hij begon die carrière met het nummer "Comme j'ai toujours envie d'aimer". Hij zou er tot in lengte der dagen - of in ieder geval tot mei 2010 - zijn naam en faam aan te danken houden. Het nummer werd uitgebracht in 1970 en het werd instant de grootste hit in Québec en Frankrijk. "Comme j'ai toujours envie d'aimer" stond meerdere weken nummer 1 in allerlei hitlijsten. Er zijn meer dan 200.000 singles in Québec verkocht, en anderhalf miljoen in Europa. Ook in Nederland was het nummer succesvol: van november 1970 tot februari 1971 stond het 11 weken in de Nederlandse Top 40 met als hoogste notering nummer 12.

Met dat succes was Hamilton een van de eerste Canadese zangers met een groot succes buiten zijn eigen land. "Comme j'ai toujours envie d'aimer" wordt nog steeds verkocht; tot nu toe zijn er wereldwijd meer dan 8 miljoen examplaren van over de toonbank gegaan! Sinds 2007 mag hij zich vanwege dat ene nummer lid noemen van de 'Canadian Songwriters Hall of Fame'.

Opvallend is trouwens dat Hamilton zingt zonder enig 'Québecois' accent, wat voor iemand uit Québec heel bijzonder is. Wellicht is het mede de oorzaak geweest voor de enorme populariteit van het nummer in Frankrijk.

Het nummer "Tapis Magique"

Ondanks dat toch immense succes vind ik de b-kant, met het nummer "Tapis Magique", heel wat beter aan te horen. De lichtelijk psychedelische sfeer van dit nummer past bovendien uitstekend bij het begin van de jaren zeventig.

"Comme j'ai toujours envie d'aimer" is in ruim twintig talen vertaald en gezongen, waaronder het Spaans (door Hervé Vilard als "Asi te quiero"), het Italiaans (door Jean-François Michaël als "Più di ier") en het Duits (door Hervé Vilard als "Komm"). De Italiaanse en Duitse versies zijn echte collectors' items. Artiesten als Paul Mariat, Mitsou, Roch Voisine en Jean-François Michaël hebben het nummer gecovered in het Frans.
In totaal heeft Hamilton nog zo'n 180 nummers geschreven, maar niet een kwam ook maar in de buurt van het succes dat hij had met "Comme j'ai toujours envie d'aimer".

Op de site Ma Passion Musique Maroc vond ik onder meer de afbeeldingen van twee hoezen van "Comme j'ai toujours envie d'aimer", maar ook een obscuur (en - mag ik het zeggen? - erg fout op z'n Frans) videootje uit 2007 van de Canadese groep JohnE-5 over Marc Hamilton, overigens wel in onvervalst Québecois gezongen: "Comment ça va Marc Hamilton?". Het filmpje begint in de stad Montréal, getuige de straatnaambordjes "Saint Laurent" en "Mont Royal" en laat zien hoe de drie leden van JohnE-5 op een verre planeet de legerhordes van een boosaardige buitenaardse heks verslaan, 'Capitaine' Marc Hamilton als grijsaard met ooglapje bevrijden uit zijn cel en gezamenlijk veilig huiswaarts keren ("Je me souviens Marc Hamilton"). Ik heb het filmpje bekeken, maar ga dat beslist geen tweede keer doen: je bent gewaarschuwd!

Op Vente de Garage Podcast vond ik nog een (Franstalige) blogpost over Les Monstres, de band waar Hamilton in 1965 aan deelnam. Deze is zeer de moeite van het lezen waard!
Op "Vente de Garage Podcast" vind je nog een aantal andere nummers van Hamilton, waaronder zijn meer psychedelische werk: "La Question", "La jeunesse", "Le pusher" en het vreemde, maar wel heel aardige "J'veux pas de vinaigre sur mes patates (Ça c'est l'fun)".
Uiteindelijk blijft "Tapis Magique" mijn favoriete Amieltún-song, al moet ik bekennen dat zijn muziek mijn verzameling naar alle waarschijnlijkheid nooit zal sieren.

Links: Marc Hamilton anno 1970, rechts: Marc Hamilton tegenwoordig (foto door Bernard Bujold, alle rechten gereserveerd)

Op de eveneens Franstalige site retrojeunesse60 worden twee foto's van Marc Hamilton getoond, waarvan de tweede (helemaal onderaan) met ooglapje. Hoewel als gimmick uitgebuit, was de oorzaak van het ooglapje heel wat minder romantisch: in 1973 werd Hamilton slachtoffer van een auto-ongeluk, waardoor hij zijn linker oog moest missen. In zijn autobiografie "Le chanson qui m'a tué" (Nl: "Het lied dat me gedood heeft"), die verscheen in 2005, schreef hij over dat ongeluk, maar ook over het lied, zijn alcohol-, drugs- en medicijnverslaving, zijn verschillende zelfmoordpogingen en de jaren die hij doorbracht in "grande misère". Ondanks alle nummer die hij zong en de liedjes die hij schreef, bleef zijn naam altijd verbonden met dat ene nummer. Op de acherflap van zijn autobiografie schrijft hij daarover: "Elle a été ma fierté. Elle m'a donné la gloire. Dans ses filets, sans le savoir, elle m'a capturé. Je m'appelle Marc Hamilton. Elle s'appelle... "Comme j'ai toujours envie d'aimer". Laisser-moi vous raconter mon histoire (Nl: "Zij was mijn trots. Ze gaf me heerlijkheid. Zonder het te weten ving ze me in haar net. Ik heet Marc Hamilton. Zij heet... 'Comme j'ai toujours envie d'aimer'. Laat me u mijn verhaal vertellen.").

Tegenwoordig woont en werkt Hamilton in Montréal. Jazeker, hij leeft nog! Sterker nog: hij zingt nog steeds en gaat regelmatig op tournee. In Québec wordt hij op straat herkend en is hij een nationale held.

Heb jij bijzondere herinneringen aan Marc Hamilton of aan zijn chanson "Comme j'ai toujours envie d'aimer"? Heb jij hem wel eens live gezien? Vertel het de wereld van Mooimuziek en laat nu hieronder je commentaar achter!

Info:

Webstek: retrojeunesse60 (Fr.),
Webstek: Ma Passion Musique Maroc (Fr.),
Webstek: De tekst van "Comme j'ai toujours envie d'aimer" op Bide et Musique, voor de die-hard fan (Fr.),
Audio/Video: Allemaal Marc Hamilton video's, voor de liefhebber!,
Webstek: Les Monstres et Marc Hamilton, leuk verhaal, wel helemaal in het Frans!,
MySpace: Space van de Frans-Canadese band JohnE-5 (Fr.),
Webstek: Uitgebreide biografie van Marc Hamilton op Québec Info Musique (Fr.),
Webstek: Site van radiozender Le Studio 1 in Montréal met een fotoreportage van Marc Hamilton van een paar jaar geleden (Fr./En.),
Webstek: Website van NCRV's SnoTime

De tonematrix van André Michelle

noreply@blogger.com (Mattijs Mooimuziek) — Thu, 01 Apr 2010 03:07:00 +0000

Dat muziek en het plezier daarin niet altijd geïnitieerd worden door gevoel en emotie, wordt met schijnbaar speels gemak geïllustreerd door André Michelle. Nee, u hoeft hem niet te kennen, hij is geen gitaarvirtuoos, hij is niet de laatste winnaar van Popstars, hij is niet de nieuwe Michael Jackson. André Michelle is computerprogrammeur.

Tonematrix, http://lab.andre-michelle.com/

En wat blijkt: ook als programmeur kun je mensen veel plezier bieden met muziek. Michelle heeft al flink wat kleine java- en flashapplicaties op zijn naam staan. Vele daarvan genereren al allerlei blipjes, biepjes en piepjes. Zijn 'tonematrix' is echter ook nog eens interactief. En geloof me, al ziet het er op het plaatje boven nog zo primitief uit, het blijkt verslavend leuk te zijn om met deze tonematrix te spelen.

0,57344,69632,69632,65520,144,144,72,72,72,36,36,7204,8722,8722,8190

23552,21512,29820,0,127112,86184,119000,9216,12828,10864,9232,0,3246,127658,86430,126976

Een mooie toegevoegde waarde is bovendien dat je je eigen muziekcreaties aan anderen kunt laten horen: klik met je rechter muistoets op de door jou ingevulde matrix en kies 'kopiëren'. Plak vervolgens de gekopieerde code in een e-mail, of hieronder als reactie op deze blog... Zie hierboven. Ik ben erg benieuwd naar jullie nieuwe creaties!

Info:

De webpagina van André Michelle: veel plezier!

Schrijf in je agenda: 15 april, Sharon Jones in Paradiso

noreply@blogger.com (Mattijs Mooimuziek) — Tue, 16 Feb 2010 11:53:00 +0000

Jazeker, het is waar: Sharon Jones gaat ons blij maken met een concert op 15 april. Rond dezelfde tijd zal haar nieuwe album uitkomen, dus grote kans dat ze daar een en ander van laat horen. Eerdere optredens van Jones en haar Dap Kings werden het muziekwalhalla in geprezen, dus ik verheug me.

Je leest het goed: ik heb kaartjes, al begint de voorverkoop officieel pas op de twintigste van deze maand. Gewoon via ticketshop.nl. Mocht iemand het leuk vinden met me mee te gaan van Rotterdam naar Amsterdam vice versa: ik heb twee kaartjes en nog geen reis- en concertgezel.

Een uitgebreid verslag volgt op 16 of 17 april.

Martha Wainwright, L'Accordéoniste

noreply@blogger.com (Mattijs Mooimuziek) — Tue, 09 Feb 2010 08:53:00 +0000

PC aansluiten op boxen, lekker hard zetten, klikken en luisteren:

Martha Wainwright bij 'Later... with Jools Holland'

Dát is dus waarom je af en toe naar 'Later... with Jools Holland' moet kijken. Dit soort bevlogen optredens maken een avond, alleen of niet, ineens heel bijzonder. Martha Wainwright zingt het nummer "L'Accordéoniste", een soldatenliedje uit 1942 van Michel Emer dat door Piaff wereldberoemd is gemaakt, van haar cd "Sans Fusils, Ni Souliers, A Paris". Jools Holland roemde het optreden terecht vanwege Wainwrights "complete abandon".

Klik hier voor de tekst als je mee wilt brullen (maar éérst een keer in stille bewondering luisteren)

L'accordéoniste

La fille de joie est belle
Au coin de la rue là-bas
Elle a une clientèle
Qui lui remplit son bas
Quand son boulot s'achève
Elle s'en va à son tour
Chercher un peu de rêve
Dans un bal du faubourg
Son homme est un artiste
C'est un drôle de petit gars
Un accordéoniste
Qui sait jouer la java

Elle écoute la java
Mais elle ne la danse pas
Elle ne regarde même pas la piste
Et ses yeux amoureux
Suivent le jeu nerveux
Et les doigts secs et longs de l'artiste
Ça lui rentre dans la peau
Par le bas, par le haut
Elle a envie de chanter
C'est physique
Tout son être est tendu
Son souffle est suspendu
C'est une vraie tordue de la musique

La fille de joie est triste
Au coin de la rue là-bas
Son accordéoniste
Il est parti soldat
Quand y reviendra de la guerre
Ils prendront une maison
Elle sera la caissière
Et lui, sera le patron
Que la vie sera belle
Ils seront de vrais pachas
Et tous les soirs pour elle
Il jouera la java

Elle écoute la java
Qu'elle fredonne tout bas
Elle revoit son accordéoniste
Et ses yeux amoureux
Suivent le jeu nerveux
Et les doigts secs et longs de l'artiste
Ça lui rentre dans la peau
Par le bas, par le haut
Elle a envie de chanter
C'est physique
Tout son être est tendu
Son souffle est suspendu
C'est une vraie tordue de la musique

La fille de joie est seule
Au coin de la rue là-bas
Les filles qui font la gueule
Les hommes n'en veulent pas
Et tant pis si elle crève
Son homme ne reviendra plus
Adieux tous les beaux rêves
Sa vie, elle est foutue
Pourtant ses jambes tristes
L'emmènent au boui-boui
Où y a un autre artiste
Qui joue toute la nuit

Elle écoute la java...
... elle entend la java
... elle a fermé les yeux
... et les doigts secs et nerveux ...
Ça lui rentre dans la peau
Par le bas, par le haut
Elle a envie de gueuler
C'est physique
Alors pour oublier
Elle s'est mise à danser, à tourner
Au son de la musique...

... ARRÊTEZ !
Arrêtez la musique ! ...

Tekst & muziek: Michel Emer

Album info:

Artiest: Martha Wainwright
Titel: Sans Fusils, Ni Souliers, A Paris. Martha Wainwright's Piaf Record
EAN: 0602527230665
Opname: juni 2009
Release datum: 5 november 2009
Label: V2 Records
Totale tijdsduur: 54:45

Muziek in Beeld: muziekprogramma's op televisie

noreply@blogger.com (Mattijs Mooimuziek) — Tue, 09 Feb 2010 05:47:00 +0000

An Evening with... Jools, Spectacle: Elvis Costello with..., 2 Meter Sessies, VPRO's Vrije Geluiden en NPS Podium. Het is zomaar een greep uit de tv programma's die ons overladen met muziek.
Wat deze programma's echter anders maakt dan Toppop ('Yeah!'), Vrienden van Amstel, MTV (doen die überhaupt nog muziek?) en TMF is dat ze artiesten nu eens niet presenteren als dansende en rijmzingende kunstenmakers voor MTV- en TMF-jeugd, voorgekookt, voorgekauwd en voorverpakt. Nee, deze programma's presenteren de artiesten als mensen van vlees en bloed, die de kans krijgen zelf te vertellen over hun muziek, hun muzikale invloeden en hun muzikale vrienden.

Spectacle: Elvis Costello with...

"Spectacle: Elvis Costello with..." begon in 2008 en wordt geproduceerd door Elvis Costello en Elton John, die trouwens ook de eerste gast was.

"Spectacle: Elvis Costello with..." is zo'n programma. Het is te zien op het onvolprezen digitale themakanaal "Het Gesprek". Maar wie kent het? Ik kan alleen maar zeggen: als je van muziek houdt, kijk hier dan naar!
Het is jammer dat Het Gesprek bij veel mensen geassocieerd wordt met saai lullen over saaie onderwerpen. Niets staat verder van de waarheid.

Afgelopen weken werden we getrakteerd op de herhaling (een zacht 'hoera!' voor herhalingen) van een gesprek van Elvis Costello met Sir Elton John. Wat de show zo geweldig maakt, zijn de inkijkjes die Sir Elton ons geeft in zijn muzikale puberteit.

Hij illustreert dat veelvuldig met geraffineerde loopjes op de piano en korte knappe imitaties van artiesten als Ray Charles en Billy Stewart. Hij haalt herinneringen op: aan de tijd dat hij Martha Reeves en haar Vandellas van het vliegtuig ophaalde en zag hoe zij zelf hun hotel moesten betalen, aan de keer dat hij in complete euphorie zijn moeder belde om haar te vertellen dat Frank Sinatra tijdens een van zijn Las Vegas-shows het nummer "Sorry Seems To Be The Hardest Word" gezongen had, aan de dag dat hij met een toen al heel fragiele Ray Charles had gejamd. Het plezier straalt daarbij van zijn gezicht!

Het is dit soort ontboezemingen dat de show waardevol maakt en het is tevens waarin Elvis Costello zich een meester toont. Zo weet hij zelfs Elton John, die toch al honderden keren is geïnterviewd, nog aardige uitspraken te ontfutselen: over de kwaliteit van LP hoezen, over de tempowisselingen in de muziek van Laura Nyro, over de naamsverandering van Reginald Kenneth Dwight in Elton John.

In het eerste seizoen ontving Costello onder meer: Bill Clinton, Lou Reed, Tony Bennett, Smokey Robinson, Diana Krall, Herbie Hancock en John Mellencamp. In het tweede seizoen sprak hij met Bruce Springsteen, Ray LaMontagne, Lyle Lovett, Bono en The Edge (U2), om er een paar te noemen. Het is echt de moeite waard; kijken dus!

Live from Abbey Road

"Live from Abbey Road", onder meer met Paul Simon

Ook te zien op Het Gesprek is het programma "Live from Abbey Road". Op de site van Het Gesprek staan de inhoud en opzet van het programma uitstekend uitgelegd: "Per aflevering maken drie topacts hun opwachting in de beroemde Londense Beatles-studio. Deelnemende artiesten zijn onder anderen Paul Simon, Red Hot Chili Peppers, Massive Attack, Diana Ross, Norah Jones, The Who en Wynton Marsalis. Zij krijgen een dag de tijd om - zonder presentator en publiek - ieder drie nummers live ten gehore te brengen. De uitzending wordt gelardeerd met exclusief materiaal uit het omvangrijke Abbey Road archief. De serie geeft een uniek inzicht in het creatieve proces van het maken van muziek in een inspirerende omgeving." (bron: Het Gesprek)

2 Meter Sessies

Jan Douwe Kroeske is gelukkig ook van de partij. "Voor Het Gesprek presenteert hij 2 Meter Sessies In Gesprek, waarin muzikale gasten samen met hem hun favoriete optredens uit het 2 Meter Sessies-archief bekijken." staat op de site te lezen.
Ook dit programma is al vaak geprezen en ik hoop dat Jan Douwe het nog heel lang volhoudt.

De Artiestenfoyer

In het programma "De Artiestenfoyer" "ontvangt Frenk van der Linden grote namen uit de klassieke muziekwereld. Tijdens een intiem gesprek probeert Frenk te begrijpen wat muziek voor zijn gast betekent." En ja, het begint wat eentonig te worden: ook dit programma kun je bekijken op Het Gesprek.

Vrije Geluiden

Goed, genoeg reclame gemaakt voor Het Gesprek. Gelukkig heeft ook de VPRO het behoud en de verspreiding van ons cultuurgoed hoog in het vaandel staan: zondagochtend kan iedereen kijken en luisteren naar VPRO's "Vrije Geluiden". Zo zag ik onder meer VoiceMail ('a capella never dies'), Rudolf Koelman & Antoine Oomen met het prachtige werk "Cantabile Opus 17" van Niccolo Paganini en het Jazz Orchestra of the Concertgebouw. De interviews zijn leuk en muzikanten blijven gelukkig mensen die graag over hun passie verhalen!

Later... with Jools Holland

En ja, wie kent "Later... with Jools Holland" niet? Verplichte kost voor elke muziekliefhebber! Het is onvoorstelbaar hoe deze man het elke keer weer voor elkaar krijgt zoveel grootheden tegelijkertijd in zijn studio bij elkaar te krijgen. In de laatste uitzending die in Nederland te zien was (seizoen 9) stonden naast elkaar op het podium:

Alice in Chains
Joss Stone met het nummer "Parallel Lines"
Black Joe Lewis & the Honey Bears
Steve Martin & The Steep Canyon Rangers met "Jubilation Day" (een verrassend optreden met Steve Martin op de banjo)
Delphic
Martha Wainwright met "l'Accordéoniste", een nummer van haar prachtige nieuwe cd "Sans Fusils, Ni Souliers, Á Paris" (Jools omschreef haar optreden als "complete abandon")
Rickie Lee Jones met het mooie nummer "The Moon is Made of Gold" (geschreven door haar vader Richard); ook mevrouw Jones is oud geworden, maar haar stem klinkt nog even jong als anders

Interview en optreden van Steve Martin and the Steep Canyon Rangers met "Jubilation Day""

Momenteel houdt Jools een winterstop; zo'n serie duurt altijd te kort. Over twee maanden, in april 2010, kunnen we weer genieten van een nieuwe serie "Later... with Jools Holland" Enfin, gelukkig is er ook altijd nog Top Gear.

Top 2000 A GoGo

Deze mag in het rijtje niet ontbreken. "Top 2000 Á GoGo" (uitgezonden door de NPS) wordt dan weliswaar slechts een paar dagen per jaar uitgezonden (afgelopen jaar was dat van vrijdag 26 tot en met woensdag 31 december), maar is wat mij betreft toch een van de hoogtepunten, al is het alleen maar om de prachtige verhalen van Leo Blokhuis. Hij weet niet alleen veel, maar kan ook prachtig over zijn onderwerpen vertellen, weet verrassende verbanden te leggen en blijft daarbij enthousiast als een kind in een snoepjeswinkel

NPS Podium

Tot slot NPS Podium. Dit programma wordt elke zondag utigezonden op Nederland 2 om 1 uur in de middag en herhaald op de daaropvolgende maandagavond om kwart voor elf. Het wordt gepresenteerd door Diewertje Blok, wat natuurlijk een van de charmes van het programma is. Het toont reportages, interviews en optredens van componisten, dirigenten en uitvoerenden uit de (klassieke) muziekwereld en de wereld van de dans.

Uit NPS Podium: De beroemde violiste Sarah Chang speelt samen met het Radio Filharmonisch Orkest onder leiding van Jaap van Zweden het Vioolconcert van Jean Sibelius. Een concert in de serie Zaterdagmatinee vanuit het Amsterdamse Concertgebouw (16 april 2006)."

Acht mooie muziekprogramma's op televisie... En nu nooit meer klagen dat er niet genoeg aandacht wordt besteed aan serieuze muziek. Uit met Twitter en aan met die tv: genieten zul je!

Info:

De website van "Spectacle: Elvis Costello with ...", waar je delen van shows kunt terugzien,
Op de site van Het Gesprek kun je je abonneren op alerts per e-mail om op de hoogte gehouden te worden van nieuws over "Live from Abbey Road",
De pagina van 2 Meter Sessies op de site van Het Gesprek,
De pagina van De Artiestenfoyer op de site van Het Gesprek,
Website van VPRO's "Vrije Geluiden",
"Later... with Jools Holland" op de website van de BBC,
Een mooi overzicht van de "Top 2000 A GoGo" van 2009 op de radio2 site,
De website van NPS Podium.

Jazzlegende, saxofonist, klarinettist, componist en bandleider John Dankworth, 20 sep. 1927 - 6 feb. 2010

noreply@blogger.com (Mattijs Mooimuziek) — Sun, 07 Feb 2010 13:01:00 +0000

Hij schreef de originele herkenningstune van de originele serie "De Wrekers" ("The Avengers") uit de jaren zestig. Daarnaast dankt John Dankworth zijn bekendheid natuurlijk vooral aan zijn prachtige saxofoon- en klarinetspel. Hij speelde samen met grootheden als Nat 'King' Cole, Oscar Peterson, Ella Fitzgerald, George Shearing, Toots Thielemans, Benny Goodman, Louis Armstrong, Herbie Hancock en Hank Jones.

John Dankworth, 20 sep. 1927 - 6 feb. 2010

Op zestienjarige leeftijd begon hij de klarinet te spelen. Kort daarna voegde hij daar de saxofoon aan toe. In 1949, hij was nog geen 22 jaar oud!, werd hij uitgeroepen tot "Musician of the Year". Na jarenlang met haar te hebben opgetreden, trouwde hij in 1958 met Cleo Laine.

In 1970 richtten Dankworth en zijn vrouw de jazz concertzaal "The Stables" op. Ook zelf traden ze daar regelmatig op; er stonden tot en met maart 2010 nog optredens gepland, onder meer van het echtpaar zelf.

In 1996 traden Cleo Laine en John Dankworth op met Cor Bakker en het Motropole Okest. Gelukkig nam de TROS het op.

Het filmpje begint met een kort interview met Cleo Laine in hun huis in Waventree. Vanaf 6 minuut 38 speelt John Dankworth mee in een fabuleuze vertolking van "Lady be Good". Dit is genieten in het kwadraat en swingen tot de tiende macht!

Cleo Laine met "I've got a crush on you" en "Oh, Lady be good" - kort interview van Cor Bakker met Cleo Laine, waarna ze live optreedt met John Dankworth en het Metropole Orkest. Opgenomen in oktober 1996. Bewerking: John Knap | www.jasperina.net

Op 8 minuut 40 weet je het even niet meer: is het Cleo Laine of de saxofoon? Ga er voor zitten, doe je ogen dicht en geniet nog een keer van een optreden van John Dankworth samen met zijn vrouw Cleo Laine.

In oktober 2009 werd Dankworth in een ziekenhuis opgenomen. Daarna trad hij nog twee keer op - een keer, in een rolstoel, in de Royal Festival Hall in Londen en later die maand tijdens John & Cleo's Christmas Show in The Stables. Afgelopen zaterdag overleed John Dankworth op 82-jarige leeftijd.

Een uitgebreide biografie kun je vinden op Quartnernotes, de website van Sir John Dankworth en Dame Cleo Laine.

Info:

De aftiteling van de eerste serie van "The Avengers", met muziek van John 'Johnny' Dankworth
John Dankworth op Wikipedia
Quartnernotes, de website van John Dankworth en Cleo Laine

Putumayo gaat back to basics met Rhythm & Blues en Jazz

noreply@blogger.com (Mattijs Mooimuziek) — Sat, 06 Feb 2010 12:23:00 +0000

Mijn liefde voor Putumayo begon jaren geleden met de ontdekking van hun grote collectie Jazz, Blues en Lounge cd's. In de tussentijd is het repertoire flink uitgebreid. Een aantal titels zijn: Euro Lounge, Blues Lounge, Afro-Latin Party, Latin Lounge, Swing Around The World, American Folk, Sahara Lounge, ¡Salsa!, Italia, España, Asia... en dat beslaat nog geen tien procent van de gehele collectie. Het knappe is bovendien dat er niet één slechte cd tussen zit!

"Rhythm & Blues", de nieuwste sampler van Putumayo. Releasedatum: 9 februari 2010

Op 9 februari brengt Putumayo de cd "Rhythm & Blues" uit. Daarmee gaat het label voor mijn gevoel terug naar de basis. Het is een heerlijke cd geworden, tjokvol met nieuwe en oude bekende namen.
Zo hoor je onder meer James Hunter (wat heeft die man toch een fantastische stem!), Keb' Mo (samen met Sam Moore en Angie Stone in een geweldige versie van "Wang Dang Doodle"), Sharon Jones and The Dap Kings en The Emotions (met een zalige uitvoering van "My Honey and Me"), maar ook voor mij onbekende artiesten als Cracked Ice en Snooks Eaglin.
Met de swing en krachtige stem van Lavelle White in het bekende nummer "I've never found a man" word je meteen de cd in 'gezogen'. Feestje organiseren, deze cd opzetten en alles komt goed!

Het is een cd vol krachtige stemmen, drijvende ritmes en lekkere orgeltjes. Knappe luisteraar die hier stil bij kan blijven zitten!

Klik hier voor de tracklist van "Rhythm & Blues"

De tracklist van "Rhythm & Blues":

Lavelle White, I've Never Found a Man to Love *
James Hunter, 'Til Your Fool Comes Home
Cracked Ice, Sweet Feeling
The Quantic Soul Orchestra featuring Kabir, Who Knows
The Emotions, My Honey and Me *
Sam Moore, Keb' Mo' and Angie Stone, Wang Dang Doodle *
Catherine Russell, Put Me Down Easy
Ruthie Foster, 'Cuz I'm Here
Snooks Eaglin, A Mother's Love
Sharon Jones and The Dap Kings, 100 Days, 100 Nights *
Rockie Charles, Before I Find the Right Girl for Me
Irma Thomas with Henry Butler, River Is Waiting

* Mooimuziek's favorieten

Album info:

Artiest: Diversen
Titel: Rhythm & Blues
Info: Rhythm & Blues op de website van Putumayo
Release datum: 9 februari 2010
Label: Putumayo

"Jazz Around the World" - jaar: 2009

Overigens was Putumayo al eerder back to basics gegaan met de cd "Jazz Around the World", die al eind vorig jaar werd uitgebracht. Het is een album dat een muzikale wereldreis bevat naar jazz uit Amerika, Canada, Cuba, Kameroen, Senegal, Mali, Nieuw Zeeland, Frankrijk, Mexico en Zuid-Afrika.

"Jazz Around the World" is een aanrader, zowel voor jazzliefhebbers als voor de liefhebbers van wereldmuziek!

Klik hier voor de tracklist van "Jazz Around the World"

De tracklist van "Jazz Around the World":

Chantal Chamberland, La Mer (zie ook chantalchamberland.com, waar onder meer het nummer La Mer beluisterd kan worden - LET OP: muziek begint meteen te spelen!) *
Niuver, Quiereme Mucho (zie ook dailymotion.com - LET OP: muziek begint meteen te spelen!) *
Blick Bassy, Donalina
Kora Jazz Trio, Chan-Chan
Heather Rigdon, Young and Naive
Kad, J'aime Mon Lit
Sherele, Polka Dot Blues
Kataraina Pipi, Te Reo o Papatuanuku
Keletigui Diabate with Habib Koite, Summertime at Bamako
Billy Cobham and Asere, Destinos
Hugh Masekela with Malaika, Open the Door

* Mooimuziek's favorieten

Album info:

Artiest: Diversen
Titel: Jazz Around the World
Info: Jazz Around the World op de website van Putumayo
Release jaar: 2009
Label: Putumayo

"Jazz Playground", de jongste telg uit de Playground serie van Putumay, verschijnt op 9 maart 2010

Nu bestaat onder velen de misvatting dat kinderen niets van jazz moeten hebben. Dat kinderen echter echt niet alleen van K3 en Ernst Bobby en de Rest houden, heeft Putumayo goed in de gaten. Met de cd "Jazz Playground", die verschijnt op 9 maart 2010, doet Putumayo spelenderwijs een goed geslaagde poging kinderen in contact te brengen met een geheel andere muziekstijl

Zelf schrijft Putumayo over de cd: "Bebop, swing and all that jazz: cool tunes for global kids!". Denk daarbij echter niet dat de cd alleen aan te horen is door kinderoortjes; ook volwassenen kunnen genieten van deze 'vette tunes'; met de internationale jazz op Jazz Playground is het swingen voor de gehele familie!
Het nummer dat met kop en schouders uitsteekt boven de - overigens zeer goede - rest is "Sing a Song of Sixpence", gezonden door Barbara Morrison.

De cd is trouwens niet de eerste in de Playground serie. Eerder werden al titels uitgebracht als European Playground, Picnic Playground, World Playground, African Playground en meer.

Klik hier voor de tracklist van "Jazz Playground"

De tracklist van "Jazz Playground":

Lewis Franco & The Missing Cats, Stomp, Stomp - (USA)
Chris McKhool, Spider-man - (Canada) *
Jose Conde, Cumbamba - (USA/Cuba)
Triocéphale, Sur Le Pont d'Avignon - (Frankrijk) *
Oran Etkin with Charenee Wade, Little Lamb Jam - (Israël/USA)
Kinderjazz, Gazooba - (Australië)
Barbara Morrison, Sing a Song of Sixpence - (USA) **
Trapperdetrap, Zuignapje - (Nederland)
Selloane with Famoro Dioubaté, Shortnin' Bread - (Zuid-Afrika/Guinea) *
The Mighty Buzzniks, Agree & Disagree - (Australië)
Gui Tavares, Dois Meninos - (Brazilië)
Modern Conya, Oyatsu no Jikan - (Japan)
Ingrid Lucia, This Little Light of Mine - (USA)

* Mooimuziek's favorieten

Album info:

Artiest: Diversen
Titel: Jazz Playground
Info: Jazz Playground op de website van Putumayo
Release datum: 9 maart 2010
Label: Putumayo

"Rhythm & Blues", "Jazz Around the World" en "Jazz Playground" zijn het meer dan waard om aan je platenkast toegevoegd te worden. Daar mogen we Putumayo weer ruimhartig voor bedanken!

Putumayo helpt Haïti

Tot slot nog dit: We weten allemaal wat voor een ramp zich voltrokken heeft op Haïti. Met het verstrijken van de tijd wordt zelfs deze ramp verdrongen door ander nieuws. We mogen de Haïtianen echter niet vergeten! Ze zullen nog jaren hulp nodig hebben.
Wat is er fijner om mensen te helpen en er zelf blij van te worden? Dit wordt je nu door Putumayo wel heel makkelijk gemaakt: als reactie op de aardbeving en de kosten die door vele hulporganisaties moeten worden gemaakt, brengt Putumayo de cd's French Caribbean en Caribbean Playground opnieuw uit.
ALLE opbrengsten uit de verkopen van deze twee cd's gedurende 2010 zullen in hun geheel worden overgemaakt aan het Internationale Rode Kruis.

Klik hier om "French Caribbean" te bestellen en hier voor de cd "Caribbean Playground".

Info:

De website van Putumayo
De website van Putumayo Kids

Folk zangeres Kate McGarrigle, 6 feb. 1946 - 18 jan. 2010

noreply@blogger.com (Mattijs Mooimuziek) — Wed, 20 Jan 2010 06:09:00 +0000

van links naar rechts: Martha Wainwright, Joan Baez, Emmylou Harris, Kate McGarrigle en Anna McGarrigle. Achter Anna staan Bruce Cockburn en Rufus Wainwright.

In Montréal is afgelopen maandag de Canadese zangeres Kate McGarrigle overleden. Ze is 63 jaar geworden.

Kate McGarrigle was een Canadese folk music zangeres. In 1975 scoorde ze met haar zus Anna een grote hit in Nederland met "Complainte pour Sainte-Catherine". Bij optredens stonden bij tijd en wijle ook haar kinderen Rufus en Martha Wainwright op het podium.
Het laatste album waar Kate McGarrigle aan meewerkte was het prachtige "Sans Fusils, Ni Souliers, à Paris" van haar dochter Martha. Een paar weken voor haar dood trad ze nog op samen met Rufus en Martha in de Royal Albert Hall in Londen.
Kate McGarrigle leed sinds 2005 aan kanker.

David Bowie, Wild is the Wind

noreply@blogger.com (Mattijs Mooimuziek) — Sat, 16 Jan 2010 22:46:00 +0000

In 1976 bracht David Bowie een van de beste lp's uit zijn carrière uit. "Station to Station" was het negende album in een reeks die de richting van de popmuziek in de jaren zeventig voor een belangrijk deel bepaald heeft en waarvan de invloed ook in de hedendaagse pop nog voelbaar is. Bovendien staat op deze klassieker een van de mooiste covers uit de popgeschiedenis.

Station to Station, jaar: 1976

De drijvende gitaar van Carlos Alomar aan het begin van de titelsong zorgde voor een ware sensatie. Tijdens de Serious Moonlight Tour in 1983 beleefde ik in de Rotterdamse Kuip met eigen ogen en oren hoe Alomar als een ware magiër het geluid van een ouderwetse stoomlocomotief op vaart uit zijn gitaar toverde. Het hele stadion ging aan boord en werd door Bowie en de band meegenomen op reis door zijn gehele oeuvre.

"Station to Station" is een klasse apart en bevat, samen met "Low" wellicht het beste werk uit zijn carrière:

"Station to Station", "The return of the Thin White Duke / Throwing Darts / In lovers' eyes", tijdloos mooi,
Het prachtige haunting "Golden Years",
"Word On A Wing" met zijn typische desolate begin en einde,
"TVC15" dat begint als een bijna saloon-achtig dansnummer,
"Stay" met zijn opzwepend begin en een uitstekende gitaarsolo; wellicht is "Stay" niet een typisch Bowie-nummer, maar het is wel een rock-nummer bij uitstek... zo worden ze niet veel meer gemaakt!
En dan "Wild Is The Wind". De eerste keer dat ik het hoorde werd ik er meteen verliefd op. Om de een of andere reden vond ik dit wel een typisch Bowie-nummer. En laat uitgerekend dit nummer nu een cover zijn.

"Wild Is The Wind" is namelijk geschreven door Dimitri Tiomkin en Ned Washington, die het schreven voor Johny Mathis. Mathis nam het nummer op voor de film "Wild is the Wind" uit 1957. Echt bekend werd het in de uitvoering van Nina Simone.

De tekst is prachtig en poëtisch:

You touch me
I hear the sound of mandolins
You kiss me
With your kiss my life begins
You're spring to me
All things to me
Don't you know you're life itself

Lees het nog een keer. Luister daarna naar Johny Mathis, Nina Simone en David Bowie.

Deze video stamt uit 1981. Dat jaar werd een bewerkte versie uitgebracht door RCA ter promotie van het verzamelalbum ChangesTwoBowie. Regisseur was David Mallet, die de video opnam in grijstinten. Een prachtrig voorbeeld van less is more.

1976 Was sowieso een muzikaal top jaar. Bekijk de volgende indrukwekkende lijst eens, stuk voor stuk klassiekers en allemaal uit 1976:

Boz Scaggs, Silk Degrees
Boston, Boston ("More Than A Feeling")
Queen, Day At The Races ("Tie Your Mother Down")
Ambrosia, Somewhere I've Never Traveled
Steve Miller Band, Fly Like an Eagle
The Alan Parsons Project, Tales of Mystery and Imagination
Eagles, Hotel California
Ramones, Ramones
Andrew Gold, What's Wrong With This Picture?
Tom Jans, Dark Blonde
Steely Dan, The Royal Scam
Stevie Wonder, Songs In The Key Of Life
Joe Cocker, Stingray
Joni Mitchell, Hejira
Marvin Gaye, I Want You
Al Stewart, Year of the Cat
Jeff Beck, Wired
Chicago, X
Les Dudek, Les Dudek (met Jeff Porcaro, David Paich, Tom Scott, Boz Scaggs, David Hungate, David Foster)
Bob Dylan, Desire
Abba, The Arrival
Peter Frampton, Frampton Comes Alive
Lou Reed, Coney Island Baby
Blondie, Blondie

Zanger Teddy Pendergrass, 26 mrt. 1950 - 13 jan. 2010

noreply@blogger.com (Mattijs Mooimuziek) — Thu, 14 Jan 2010 10:51:00 +0000

Zanger Teddy Pendergrass, 26 mrt. 1950 - 13 jan. 2010

Theodore DeReese 'Teddy' Pendergrass was vier jaar oud toen in 1954 Harold Melvin and the Blue Notes werd opgericht. Jaren later speelde hij drums bij The Cadillacs, totdat die band eind jaren '60 samenging met Harold Melvin & The Blue Notes. Volgens een anekdote sprong Pendergrass tijdens een optreden van de groep in 1972 van het podium en begon uit volle borst te zingen. Meteen daarna vroeg Melvin hem leadzanger van zijn groep te worden. Datzelfde jaar nog tekenden ze een contract bij het label Philadelphia International Records, een dochter van CBS. Dat contract betekende het begin van het grote succes voor Harold Melvin & The Blue Notes.

Met het contract op zak en met Pendergrass als leadzanger, hadden ze een aantal internationale hits met ballads als "I Miss You" en "If You Don't Know Me By Now" (1972). Deze ballads waren doordrenkt van de typische jaren '70 "Philly Sound". Harold Melvin & The Blue Notes bleef bestaan tot aan de dood van zijn naamgever in 1997. Teddy Pendergrass en Harold Melvin konden het echter minder goed met elkaar vinden. Hij had de groep daarom al in 1976 verlaten om een carrière als soloartiest te beginnen.

Harold Melvin & The Blue Notes met Teddy Pendergrass als leadzanger in het programma Soul Train. Jaar: 1972 - It's Afro time!

In 1977 bundelde hij zijn krachten met grootheden als Lou Rawls, Billy Paul, The O'Jays, Archie Bell en Dee Dee Sharp in de gelegenheidsformatie "Philadelphia All Stars". Nadien werd Dee Dee Sharp zijn producer en begeleidde hem tijdens een uiterst succesvolle solocarrière.
Hij bleef onder contract van Philadelphia International Records. Zijn eerste solo album heette simpelweg "Teddy Pendergrass" en werd uitgebracht in 1977. Daarna volgden nog de albums "Life is a Song Worth Singing" (1978), "Live Coast to Coast and Teddy" (1979), "TP" (1980), "It's Time for Love" (1981), "This One's for You" (1982) en "Heaven Only Knows" (1983).

De laatste twee albums bevatten de laatste opnames van Pendergrass voordat hij betrokken raakte bij een ernstig auto ongeluk op 18 maart 1982. De rest van zijn leven zou hij doorbrengen in een rolstoel. Pendergrass heeft er nooit een geheim van gemaakt dat hij het heel moelijk gehad heeft met zijn verlamming. Hij zei ooit over die periode "I got to the point where I wanted to take my own life".
Het weerhield hem er uiteindelijk niet van verder te gaan met zijn carrière. Zijn eerste optreden na het ongeluk was tijdens Live Aid in 1985, samen met Ashford & Simpson. Een jaar later zong hij met Whitney Houston het duet "Hold me", een nummer van haar debuutalbum, tot een internationale hit. Toch duurde het jaren voordat hij zijn lot accepteerde.

Art Fennell spreekt met Teddy Pendergrass over zijn carrière en zijn verlamming. Datum: 18 juni 2007

Ook in de jaren negentig maakte Pendergrass nog opnamen. In 1996 trad hij zelfs nog op in de gospel musical "Your Arms Too Short to Box with God". In 2006 kondigde hij aan zich terug te trekken uit de muziekwereld. Vorig jaar werd bij hem de diagnose darmkanker gesteld. De 'Teddybear' overleed in het Bryn Mawr Hospital in Philadelphia op 13 januari 2010. Hij werd net geen zestig jaar oud.

Teddy Pendergrass werd vijfmaal (in 1979, 1982, 1989, 1992 en 1994) genomineerd voor de "Best Male R&B Vocal Performance" Grammy Award maar won er niet een. The Caddillacs werden in 2004 opgenomen in de 'Vocal Goup Hall of Fame'.

Info:

Internet tijdschrift Jet, Teddy Pendergrass,
Wikipedia, Teddy Pendergrass,
de website van Teddy Pendergrass (voorzichtig: er begint meteen muziek te spelen - erg lekkere muziek!)

Review: Bill Champlin, "No Place Left To Fall" - WOW! - English version

noreply@blogger.com (Mattijs Mooimuziek) — Fri, 08 Jan 2010 18:15:00 +0000

This is the English translation of a Dutch review on the album "No Place Left to Fall" by Bill Champlin:

Expectations are always high set for a new Bill Champlin album, even more so if the album is his first in 13 years. "No Place Left to Fall" was released on September 24, 2008. In my preview I described the album with the old Borg statement: 'Resistance is futile'. Some 6 months after I ordered the album, I have finally gotten around to listening to it. And on further consideration I still stand by that conclusion.

No 'Place Left to Fall', Year: 2008

"No Place Left To Fall" is a cd with a soul crunching Al Green-like organ sound, full of westcoast-to-the-second-degree: sexy, rocking, jazzy and soulful. It gives quite a thrill to put on an album by a veteran and to have the very first sounds confirm that he hasn't lost his touch.

William Bradford Champlin: this guy obviously doesn't have to prove anything to anyone anymore. Whenever he releases an album, he does so because he enjoys doing so. And boy, has he ever enjoyed himself on "No Place Left To Fall"! His appetite for music is so contagious, it's sheer impossible to sit still and listen to it.

Bill Champlin during an interview in Paris. Date: July 29, 2009

The album cover shows an older guy (sorry Bill!). This is a bit of a shock, since I've known him as a young musicion on albums like "Runaway" (1971) and "Single" (1978). I guess it makes me realize I must have aged quite a bit as well. But make no mistake: in the meantime Champlin has had an awesome career, spanning more than forty years (yep, that's four-zero).

"No Place Left To Fall" comes in two versions; I bought the 'deluxe' version that includes a dvd. The dvd offers a great insight in the musical development that Champlin went through.
What's more, it is great to see the maestro at work. It is a pity that westcoast musicians like Champlin, Michael McDonald, Kenny Loggins, Jay Graydon, Robbie Dupree, Bill LaBounty, Bobby Kimball are rarely ever to be seen on the European main land. And that's why such a deluxe version with dvd is almost a must-have for the true fan; it is the second best thing to a live performance that you'll ever get, in Europe at least.

The Sons of Champlin

It's great to see and hear him talk about his early musical influences like Lou Rawls ("This guy was like my teacher"), The Beatles and Bob Dylan, about his career (the first band he ever played in was a school band called Opposite Six: "we backed up The Righteous Brothers while we were in high school") and to hear him talk about his new album ("Man, I realize how fortunate I am to be able to do this."). Of course, he pays attention to the Sons of Champlin as well. And he introduces the one and only son of Champlin, his son Will.

However, it is, of course, all about the music. And boy, is this great music!

Soulful organs that make you grimace in extacy, soul touching guitar solos, grinding rockmusic you have to move your body to and fantastic vocal harmonies with some of the best voices in westcoast music. All that, and more, can be found on Bill Champlin's new album. If you are into rock and westcoast, this cd simply must be part of your collection. I had to order it separately, here in the Netherlands, since the deluxe version was not readily available here and it was sold out at Amazon at the time. I finally got a Japanese import version, which I am happy to say had a booklet in English, including credits, lyrics and liner notes.

The songs

Most of the songs were written by Bill Champlin himself. Songwriting credits also go to Jay Graydon (who at the time was also working on the first album for his new project JaR, called 'Scene 29'), Bill's son Will, his wife Tamara, Michael Caruso and Bruce Gaitsch.

The opening song is "Total Control". It's his calling card. Listen, be overwhelmed and let it warm you up. But be warned: it does take total control of your senses!
"Tugging on your Sleeve" (#2) also makes it impossible to sit still. People keep looking at me with a mildly annoyed expression when I listen to this song on my iPod on the train: I just cannot keep sitting still!
"The Truth" (#3) has this great drive; it really is a strong and powerful song, which is completely fitting in the tradition of Champlin's earlier work. Great guitar solo!
The title song "No Place Left To Fall" is one of the calmer songs on the album. It makes a great contrast with 'The Truth'. Also, the beautiful vocal arrangements make it one of the album's highlights.
From the very first piano chord on "Looking for you" (#6) has a distinct gospel-like quality. This is confirmed by the organ and the soulful choir. If the word 'you' in "I keep looking for you" were written with a capital Y, it would have been real gospel: pure blue-eyed westcoast gospel! I love this song!
"Never Been Afraid" (#7) was written by Bill Champlin himself and it displays his incredible craftmanship. It could just as well have been a Chicago song. This is the purest form of westcoast music possible with a fine solo performance by Steve Lukather (he still rocks!). And if you listen carefully, whom do you hear...? You guessed it: it's Chicago's former lead singer Peter Cetera. Great song as well!
"Never Let Go" (#11) is heavily jazz influenced. It starts off with a lovely 'voice-jam'. You can hear the influences of Supertramp and Chicago. It must be soooo fulfilling to have a great voice and to use it to have such a 'voice-jam' with friends and colleagues. Can't get enough if this.
The funkiest song, without a doubt, is "Stone Cold Hollywood". It has a grinding rythm, some fantastic horns, great organ sound and wonderful guitar riffs. Need I say more?
The last song "All Along" also is a typical Chicago song ("... you'll recognize the sound ..."). It ends in a true wall of sound, with a great climax. This is one of the most appropriate last songs on any album I've ever heard.

When you fell you fell completely
to the bottom of your soul
when I went along I was hangin' on
and hopin'it didn't show

For the times you were beside me
I was barely there for you
I believed the lies I told myself
and rarely heard the truth

First two verses of "Lookin' for You"

Click here for the album's complete track listing

Complete track listing of "No Place Left To Fall":

Total Control *
Tuggin' on Your Sleeve
The Truth *
No Place Left to Fall
Lover Like That
Lookin' for You *
Never Been Afraid *
Angelina (or 'Angelina Happen', both titles are used in the booklet)
Look Away
I Want You to Stay
Never Let Go
Stone Cold Hollywood *
All Along

* Mooimuziek's favorites

Album info:

Artist: Bill Champlin
Title: No Place Left to Fall
Producers: Mark Reddinger & Bill Champlin
Release date: September 24, 2008
Label: Victor Entertainment
Issue: Japanese (import)
Contents: CD+DVD
Barcode: 4 988002 555253

The musicians

Bill Champlin: lead vocals on all songs and background vocals on almost all of them; he also plays the Hammond organ, piano and acoustic as well as electric guitars,
Steve Lukather: guitars (solo)
Keith Howland: guitars (solo) - and yes, it's the same Keith Howland as in Chicago's lead guitarist
Bruce Gaitsch: guitars (acoustic and electric) - worked with Boston, Chicago, Philip Bailey
George Hawkins, jr.: bass - worked with Doobie Brothers, Jim Messina, Kenny Loggins
Billy Ward: drums & percussion
Mark Eddinger: Wurlitzer, synth. strings, co-producer
Tamara Champlin, Will Champlin, Peter Cetera, Michael English: background vocals

Conclusion

I have read quite a few reviews on this album that say it is not an innovative album. Honestly, I couldn't care less. I love any album that makes me forget everyday life for a moment everytime I listen to it. And "No Place Left to Fall" does just that! Music is about music: enjoy it, feel it in your bones, in your heart and in your soul. "No Place Left to Fall" does that too and very well indeed!

In short: "No Place Left to Fall" is an album Bill Champlin can be genuinely proud of. Actually, everyone that worked on the album can be really proud of it. No, it might not be innovative, but it is a logical next step in Champlin's impressive career. The jazz, blues and r&b influences make an excellent mix with the all-present westcoast sound.

Champlin has been called a musician's musician on many occasions. This album proves he has really earned this 'title'. Any lover of great music cannot leave this album untouched!

Info:

Web: Bill Champlin's Official Website
Audio interview: Interview by InsideMusicast with Bill Champlin on his new album
Video interview: Champlin talks extensively about his new solo album "No Place Left To Fall", about JaR's (Jay Graydon and Randy Goodrum) and Steve Lukather's new album and about many other colleagues. This interview was recorded in Paris in July of 2009 - part 1 (5:05 min.), part 2 (6:15 min.), part 3 (5:22 min.), part 4 (5:01 min.), part 5 (3:18 min.)

Review: Bill Champlin, "No Place Left To Fall" - WOW!

noreply@blogger.com (Mattijs Mooimuziek) — Thu, 07 Jan 2010 15:20:00 +0000

An English translation of this article was published as well

'Wat van ver komt is lekker', gaat het gezegde. En dat geldt ook voor muziek waar je lang op hebt moeten wachten. Dat is voor ons Europeanen zeker het geval met "No Place Left To Fall", het nieuwe album van Bill Champlin en zijn eerste solo album in 13 jaar, dat werd uitgebracht in september 2008. In mijn 'vooraankondiging' schreef ik al "Resistance is futile". Ruim 6 maanden nadat ik het album besteld had heb ik het nu eindelijk met aandacht in zijn geheel kunnen beluisteren. En ook bij nadere beschouwing blijft die eerdere constatering overeind.

"No Place Left to Fall", Jaar: 2008

"No Place Left To Fall" is een cd met zinderende Al Green-orgeltjes, vol westcoast tot de tweede macht: sexy, rockend, jazzy en soulvol. Wat is het toch heerlijk om zo nu een dan een cd van een oudgediende in huis te halen en met de allereerste klanken bevestigd te krijgen dat hij het niet verleerd is.

William Bradford Champlin: bewijzen hoeft deze man natuurlijk niets meer. Als hij een cd uitbrengt, is dat omdat hij er zin in heeft. En wat heeft hij er op "No Place Left To Fall" weer zin in! De zin spettert van elk nummer af. Je kunt er niet stil bij blijven zitten.

Bill Champlin tijdens een interview in Parijs. Datum: 29 juli 2009

De hoes laat een wat oudere man zien. Dat is wel even schrikken, want ik ken hem nog als jonge muzikant van albums als "Runaway" (1971) en "Single" (1978). Maar vergis je niet: in de tussentijd heeft Champlin wel een ontzagwekkende carrière van ruim 40 jaar (jawel, veer-tig!) achter de rug.

Van "No Place Left To Fall" heb ik de luxe versie in huis gehaald, wat in dit geval betekent dat er een DVD bij wordt geleverd. Op die DVD krijg je een uitstekend inzicht in de muzikale ontwikkeling van Champlin.
Bovendien is het leuk om de meester aan het werk te zien. Het is al zo jammer dat westcoast muzikanten als Champlin, Michael McDonald, Kenny Loggins, Jay Graydon, Robbie Dupree, Bill LaBounty, Bobby Kimball zo weinig naar Europa komen. Daarom is zo'n luxe versie met DVD bijna wel een 'must' voor de ware liefhebber; het is de 'second best thing' na een live optreden en voor Youtube om de man te zien spelen.

The Sons of Champlin

Leuk is ook te horen hoe hij praat over zijn invloeden zoals Lou Rawls ("This guy was like my teacher"), The Beatles en Bob Dylan, over zijn carrière (de eerste band waarin hij speelde was een schoolband met de naam Opposite Six: "we backed up The Righteous Brothers while we were in high school") en over zijn nieuwe album ("Man, I realize how fortunate I am to be able to do this."). Natuurlijk wordt er aandacht besteed aan de Sons of Champlin. Bovendien wordt de enige echte son of Champlin, zijn zoon Will, voorgesteld.

Maar waar het uiteindelijk natuurlijk allemaal om draait is de muziek. En jongejongejonge, wat is dat een likkebaardend lekkerlessend kloekklinkend frisdrinkend stemmensmerend razendflitsend snelvibrerend koel koel koel sissende muziek!

'Grimassende gezichten'-orgeltjes, gitaarsolo's die je ziel raken, stampende rockmuziek waar je onmogelijk bij stil kunt blijven zitten en fantastische samenzang met een aantal van de beste stemmen uit de westcoast music. Dat allemaal zit in het nieuwe album van Bill Champlin. Als je iets hebt met rock en westcoast, dan mag deze cd niet ontbreken in je collectie. Ik heb hem overigens apart moeten bestellen, omdat de CD+DVD versie op dat moment bij bol.com niet leverbaar was en bij amazon.com uitverkocht. Mijn exemplaar is een Japanse import-versie, die gelukkig wel is voorzien van een compleet Engelstalig boekje met credits, lyrics en liner notes.

De nummers

Het merendeel van de nummers is geschreven door Bill Champlin zelf. Hij werd daarbij ondermeer terzijde gestaan door Jay Graydon (die op dat moment ook aan het werk was voor het eerste album van zijn nieuwe project JaR, "Scene 29"), zijn zoon Will, zijn vrouw Tamara, Michael Caruso en Bruce Gaitsch.

Het openingsnummer is "Total Control". Hiermee geeft Champlin meteen zijn visite kaartje af. Luister en laat je overdonderen en meeslepen.
Ik merk dat ik het telkens weer onmogelijk vind stil te blijven zitten bij "The Truth" (#3). Het nummer heeft een enorme drive, het is een sterk en krachtig nummer, geheel in de traditie van Champlin's eerdere werk.
Het volgende nummer is het titelnummer. "No Place Left To Fall" is een van de rustigere nummers op het album. Het staat in mooi contrast met "The Truth". Het valt niet alleen op door die rust, maar ook door de prachtige vocale arrangementen.
"Looking for you" (#6) is vanaf de eerste klanken een gospel-achtig nummer. Het orgeltje en het soulvolle koortje bevestigen dat. Als het woord 'you' in "I keep looking for you" met een hoofdletter geschreven was, dan was het onvervalste gospel geweest, blue-eyed westcoast gospel!
"Never Been Afraid" (#7) is geschreven door Champlin zelf en het is echt vakwerk! Het had overigens zo op een Chicago album kunnen staan. Dit is westcoast van het zuiverste water met een prachtige solo door Steve Lukather. En wie horen we daar in het achtergrondkoortje? Jazeker, Peter Cetera! Prachtig nummer! Ik denk dat het mijn favoriet is op dit album.
Het nummer "Never Let Go" (#11) is een nummer met veel jazz-invloeden. Het begint met een heerlijke jazzy 'stem-jam'. Je hoort er de invloeden in van Supertramp en Chicago. Wat moet het heerlijk zijn een goede zangstem te hebben en zo'n 'stem-feestje' te kunnen houden met vrienden en gelijkgestemden.
Het meest funky nummer is ongetwijfeld "Stone Cold Hollywood". Het heeft een geweldig drijvend ritme en heerlijke funky gitaarrifjes. Need I say more?
Ook de afsluiter "All Along", een typisch Chicago-nummer ("... you'll recognize the sound ..."), is een nummer dat staat als een huis met vier onvervalste klankmuren.

Klik hier voor de complete tracklist van "No Place Left To Fall"

De complete tracklist van "No Place Left To Fall":

Total Control *
Tuggin' on Your Sleeve
The Truth *
No Place Left to Fall
Lover Like That
Lookin' for You *
Never Been Afraid *
Angelina (of 'Angelina Happen', beide titels worden gebruikt in het boekje)
Look Away
I Want You to Stay
Never Let Go
Stone Cold Hollywood *
All Along

* Mooimuziek's favorieten

Album info:

Artiest: Bill Champlin
Titel: No Place Left to Fall
Producers: Mark Reddinger & Bill Champlin
Release datum: 24 september 2008
Label: Victor Entertainment
Persing: Japans (import)
Inhoud: CD+DVD
Barcode: 4 988002 555253

De muzikanten

Bill Champlin: zingt op bijna alle nummers zelf niet alleen de lead vocals, maar ook de background vocals; daarnaast speelt hij Hammond orgel, piano en akoestische en elektrische gitaar,
Steve Lukather: gitaar (solo)
Keith Howland: gitaar (solo)
Bruce Gaitsch: gitaar (akoestisch en elektrisch)
George Hawkins, jr.: bas
Billy Ward: drums & percussion
Mark Eddinger: Wurlitzer, synth. strings
Tamara Champlin, Will Champlin, Peter Cetera, Michael English: background vocals

Conclusie

Ook over dit album hebben verschillende recensenten gezegd dat het zo weinig venieuwend is. Mijn antwoord op dergelijke kritiek heb ik al gegeven in het artikel "Vernieuwend": muziek draait om muziek, geniet er van en laat het tot je doordringen, 'vernieuwend' en 'mooi' zijn geen synoniemen.

Samenvattend: "No Place Left to Fall" is een album waar Champlin trots op mag zijn. Sterker nog: elke artiest die er aan meewerkte mag er trots op zijn. Nee, vernieuwend is het niet, maar het is wel een logische ontwikkeling in de toch al indrukwekkende carrière van Bill Champlin. De jazzy, bluesy en r&b invloeden laten zich uitstekend mengen met de alom aanwezige westcoast.
Champlin wordt wel eens de musician's musician genoemd; op dit album bewijst hij die titel met trots te kunnen dragen. Liefhebbers mogen dit album niet laten liggen!

Info:

Web: Bill Champlin's Officiële Website
Audio interview: Interview van InsideMusicast met Bill Champlin over zijn nieuwe album
Video interview: Champlin praat uitgebreid over zijn eigen album "No Place Left To Fall", over het nieuwe album van JaR (Jay Graydon en Randy Goodrum) en dat van Steve Lukather en over veel andere collega's. Dit interview is opgenomen in juli 2009 in Parijs - deel 1 (5:05 min.), deel 2 (6:15 min.), deel 3 (5:22 min.), deel 4 (5:01 min.), deel 5 (3:18 min.)

Charles & Eddie, Duophonic

noreply@blogger.com (Mattijs Mooimuziek) — Sun, 08 Nov 2009 15:32:00 +0000

1992 Was het jaar van Charles & Eddie. Het duo was elkaar tegengekomen in de metro in New York: "Ran into C on the E train/ Had a brand new copy of Marvin Gaye's/ "Trouble Man" I couldn't/ help thinkin' coming home that day is it/ New York City or back to L.A.", schrijft Eddie in de tekst van het nummer N.Y.C.

"Duophonic" van Charles (l.) & Eddie(r.). Jaar: 1992

Charles Pettigrew en Eddie Chacon hebben beiden een muzikale achtergrond op het moment dat ze elkaar tegenkomen in die 'E train'. Charles had jazz zang gestudeerd aan het "Berklee College of Music" in Boston. Eddie kwam oorspronkelijk uit Oakland in Californië en had daar al in een plaatselijke soul band gezongen en naderhand in een aantal andere bands in Miami, Florida.

Er ontstaat een bepaalde chemie daar in die metrotrein onder die wereldstad en in 1992 brengt het duo zijn debuut-cd uit, "Duophonic". Er staan 13 nummers op en stuk voor stuk zijn het pareltjes. Wat opvalt is de enorme muzikaliteit van de twee. Die hoor je niet alleen duidelijk in de manier van zingen, maar ook in de nummers die ze voor het merendeel samen schreven. Allebei hebben ze een opvallende stem, opvallend hoog, maar ook opvallend lenig en bovendien opvallend complementerend. Daarnaast spat het plezier dat ze hebben in het samen maken van muziek van de plaat af.

In 1992 valt het album ook op doordat Charles & Eddie zich niet conformeren aan de muzikale tijdgeest van die jaren, waarin hip-hop de boventoon voert. In de plaats daarvan doet hun muziek sterk denken aan de (Northern) soul van de jaren zestig en zeventig, waarin artiesten als Marvin Gaye en Curtis Mayfield de hitlijsten aanvoerden.

"Trouble Man" van Marvin Gaye

"Duophonic" is een bijna vergeten pareltje. Natuurlijk, het hitnummer "Would I Lie to You?" hoor je nog wel eens op de radio langskomen en het staat elk jaar weer trouw in de obligate top-zoveel. Maar ook de rest van de nummers zijn het meer dan waard om te beluisteren. Ze klinken fris, alsof ze gisteren zijn opgenomen. Ze klinken vrolijk, zelfs met de maatschappij-kritiek die doorklinkt in enkele nummers (N.Y.C., Unconditional, Father to Son). Ze klinken jazzy, soulvol en funky. En bovendien is het simpelweg uitstekende muziek.

Charles & Eddie met het nummer "Shine" van het album "Duophonic". Jaar: 1992

Mijn favorieten van "Duophonic" zijn:

N.Y.C. (#2);
Unconditional (#6);
Love is a Beautiful Thing (#7);
Be a Little Easy on me (#10);
Shine (#13).

Gezamenlijk optreden kunnen ze helaas al een tijd niet meer: in 2001 overleed Charles Pettigrew op 37-jarige leeftijd aan de gevolgen van kanker. Eddie was dermate aangedaan door de dood van zijn muzikale partner, dat hij enkele jaren nodig heeft gehad Charles' dood te verwerken. Tegenwoordig woont Eddie Chacon in Los Angeles, waar hij nog steeds actief is in de muziek. Samen met zijn vrouw Sissy Sainte-Marie vormt hij het electro-pop/glam-rock duo "The Polyamorous Affair". Helaas is de geest van Charles in deze muziek in geen Elysese velden of wegen meer te bekennen. Verras jezelf en zet "Duophonic" weer eens op; het album verdient het en bovendien word je er vrolijk van. Doen! Info:

Web: Website van Eddie Chacon
Web: Eddie's MySpace, waarop ook video's van Chalres & Eddie te vinden zijn
Web: De pagina van "The Polyamorous Affair" op de website van het label Manimal Vinyl

The man who made the Beatles

noreply@blogger.com (Mattijs Mooimuziek) — Sun, 04 Oct 2009 10:55:00 +0000

Op een avond in het begin van de vorige eeuw speelde Les Paul als jonge jongen op een lokale barbecue. Na het optreden liet een van de bezoekers een briefje voor hem achter: "Hey Red, your guitar isn't loud enough". Dat was het begin van de gitaar die popmuziek mogelijk maakte. Hij vroeg ooit aan Paul McCartney "Ben ik van invloed geweest op de Beatles?" McCartney's antwoord luidde: "Jij hebt de Beatles tot de Beatles gemaakt. Zonder jou hadden ze niet bestaan."

Les Paul's carrière begon als 13-jarige gitarist in een rondreizende cowboy band, nadat hij onder de indruk was geraakt van hun gitaarspel. In de jaren 30 begon hij te experimenteren met gitaar versterking. In 1942 bouwde hij wat waarschijnlijk de allereerste solid-bodysolid-body: De body is massief of uit twee gelamineerde delen opgebouwd en klankkastresonantie is totaal afwezig. Van rondzingen (feedback) heeft de solid-body minder last zodat ze beter geschikt is voor hoge geluidsniveaus. Deze gitaar levert meer sustain en hoge tonen.
bron: Wikipedia elektrische gitaar was. Het zou de loop van de populaire muziek veranderen.

Les Paul in de Iridium jazz club vlak bij Times Square. Jaar: 2003

Paul trad totaan zijn dood in 2009 op in de Iridium Jazz Club, een kleine club in Manhattan, New York. In die club werd hij in 2008 geïnterviewd door een journalist van de New York Times. Paul: "Ik vind het heerlijk om in een kleine tent te spelen waar niemand kritisch is en waar we gewoon lekker lol hebben"

Les Paul overleed op 13 augustus 2009 op 94-jarige leeftijd.

Info:

Video interview: Les Paul over zijn leven in de muziek
Web: New York Times news blog: 'Les Paul, in His Own Words'
Video: Klik hier voor nog meer interviews met Les Paul op Youtube