Motherhood for dummies

Ανοιξιάτικο πλεκτό σάλι με βελονάκι!

2015-04-23T13:28:00.003+03:00

Μπορεί ο χειμώνα σιγά σιγά να φεύγει και στη θέση του να έρχεται η άνοιξη, η ψυχρούλα όμως, δεν λέει να φύγει... Εδώ στη Ρόδο εντάξει, να μην παραπονιέμαι, είναι ηλιόλουστα τις τελευταίες μέρες, Επιτέλους δηλαδή, γιατί από την πολλή βροχή είχε σκάσει η ψυχή μου!!!
Τέλος πάντων. Εδώ και αρκετό καιρό ήθελα να σας δείξω, αυτό το υπέροχο σάλι που έφτιαξα, για την συνάδελφο και φίλη μου Καθολική.
Το σχέδιο το είδα στο αγαπημένο μου blog Coco Rose Diaries . Εδώ είναι το σάλι σε ροζ (εδώ) και το σχέδιο μπορείτε να το δείτε εδώ .

Στο Ravelry πρέπει να κάνεις εγγραφή, αλλά αρκετά σχέδια είναι δωρεάν και δεν σου κοστίζει τίποτα!! Για το σάλι αυτό, υπάρχει σχεδιάγραμμα, το οποίο αν ξέρεις τις αντιστοιχίες των πλέξεων είναι πολύ, μα πολύ εύκολο!

Μόλις μάθεις το βασικό σχέδιο, το υπόλοιπο πάει μόνο του. Το αστείο με αυτό το σάλι είναι, πως έγινε πασίγνωστο! Στο χωριό, από όπου κατάγεται η φίλη μου, καταπιάστηκαν όλες οι γιαγιάδες και οι "πλέκτρες" να φτιάξουν το ίδιο. Στο τέλος, κυκλοφορούν σαν και αυτό που έφτιαξα, τουλάχιστον αλλά δέκα και εγώ χαίρομαι, για την έμπνευση που τους έδωσα!!!!

Το "μοντέλο" της φωτογράφισης φυσικά, είναι η ίδια η φίλη μου η Καθολική που όπως φαίνεται το ευχαριστήθηκε πολύ. Και το σάλι και την φωτογράφιση!!!

Ελπίζω να το δοκιμάσετε, γιατί πραγματικά είναι υπέροχο. Εχω φτιάξει και για μένα ένα και το φοράω αρκετά συχνά.

Τα πρώτα μας Χριστούγεννα!

2014-12-08T09:10:00.001+02:00

Όχι, όχι δεν είμαι νιόπαντρη, ούτε - προφανώς- ο Θανάσης είναι λεχούδι! Και όμως, είναι τα πρώτα μας Χριστούγεννα μαζί και στο σπίτι μας!
Τα πρώτα μας Χριστούγεννα με τον άντρα μου, μόλις είχαμε νοικιάσει το πρώτο μας σπίτι, ένα μικρό δυαράκι στον 3ο όροφο, χωρίς ασανσέρ, αλλά με την πιο υπέροχη θέα στη θάλασσα.
Μπήκαμε στον σπίτι 10 μέρες πριν τα Χριστούγεννα και επειδή θα φεύγαμε ταξίδι σε 1-2 μέρες, ούτε στολίσαμε, ούτε καν ξεπακετάραμε από την μετακόμιση. Άσε που ούτε καν έπιπλα δεν είχαμε ακόμα.
'Ετσι, τα πρώτα μας Χριστούγεννα ως ζευγάρι, τα περάσαμε φιλοξενούμενοι σε συγγενείς στην Αθήνα.
'Ενα μήνα και κάτι μετά τα Χριστούγεννα σαν καθυστερημένο δώρο Χριστουγέννων ανακαλύπτω πως περιμένω το Θανασάκι μας!!! Ο υπόλοιπος χρόνος πέρασε νερό... Εγκυμοσύνη, γέννα και ξαφνικά να 'τα πάλι τα Χριστούγεννα... Αυτή τη φορά, με ένα μικρό ανθρωπάκι στην αγκαλιά μου...

Και πάλι όμως, ούτε που σκεφτήκαμε να μείνουμε Ρόδο. Μαζέψαμε τα μπογαλάκια μας και να σου πάλι στην Αθήνα! Ο Θανάσης ντύθηκε ξωτικό των Χριστουγέννων, χόρτασε αγκαλιές και φιλιά από συγγενείς, που δυστυχώς βλέπουμε σπάνια, έκανε το πρώτο του ταξίδι με αεροπλάνο και η μαμά πήρε 5 κιλά.....Η πεθερά της αδερφής μου, είναι μεγάλη μαστόρισσα στην κουζίνα και ποτέ, μα ποτέ δεν μπορώ να αρνηθώ τα γλυκά της!

Περνάνε και πάλι οι μήνες και έρχονται αισίως τα Χριστούγεννα του 2013. Ο άντρας μου, δεν μπορούσε να αφήσει τη δουλειά του και εγώ, έπρεπε αυτή τη φορά να βρίσκομαι -και πάλι- στην Αθήνα, όχι τόσο για τις γιορτές, αλλά για την γέννηση της πανέμορφης και λατρεμένης μου ανιψιάς!
Δεν ήταν τα καλύτερα μου Χριστούγεννα, το ομολογώ. Μια, που ήθελα επιτέλους να κάνω Χριστούγεννα στο δικό μου σπίτι, μια που δεν είχε έρθει μαζί μας ο άντρας μου και κυρίως η αγωνιά μου, για τον ερχομό του μωρού μας, δεν με άφησαν να χαρώ γιορτές. Η μαμά και πάλι πήρε 6-7 κιλά...
Και κάπως έτσι, έρχεται το Φέτος!
Φέτος, στο καινούργιο μας σπίτι πια, που έχει και τζάκι (που δεν είχα ποτέ και είμαι ξετρελαμένη) θα κάνουμε τα πρώτα μας Χριστούγεννα, σαν οικογένεια!

'Ηδη στολίσαμε το δέντρο μας, από μέσα Νοέμβρη (δεν με άφηνε ο άντρας μου πιο νωρίς...), τραγουδώντας Χριστουγεννιάτικα τραγουδάκια, με τον Θανάση μου που λέει πάντα την τελευταία συλλαβή από κάθε στίχο! Ήδη η χαρτοπαιχτική λέσχη, έχει ανοίξει τις πύλες της και συχνά πυκνά, έχουμε μαζώξεις για χαρτιά και φυσικά φαγητό με συγγενείς και φίλους.

Έχω σκοπό να ξεκινήσουμε "Χριστουγεννιάτικες παραδόσεις", όπως κάνουν στο εξωτερικό και σχεδιάζω τα φετινά Χριστούγεννα, να είναι μαγικά για τον Θανάση, αλλά και για μένα, που τολμώ να παραδεχτώ οτι δεν ήταν η αγαπημένη μου γιορτή. ¨Ημουν πάντα από αυτούς τους μίζερους, που γκρινιάζανε για το χάλι των γιορτών και την δήθεν χαρούμενη ατμόσφαιρα! Και για φαντάσου! Τώρα είμαι και εγώ από τους χαζοχαρούμενους, που περιμένω πως και πως τις γιορτές...

Σήμερα, αύριο θα ανάψουμε για πρώτη φορά και το τζάκι μας -δεν κάνει ακόμα κρύο στη Ρόδο, δεν είναι πίκρα...!!!- θα πάρω μπόλικα κάστανα, να έχουμε απόθεμα και φυσικά θα κάνω μπόλικη ζεστή σοκολάτα να πιούμε με marsmellows, βλέποντας οτι χαζοχαρούμενη, Χριστουγεννιάτικη ταινία υπάρχει.

Τις επόμενες ημέρες φυσικά, θα υπάρχει πολύ μαγείρεμα και σίγουρα ο Θανάσης θα γκρεμίσει το δέντρο, (ήδη το έχω γλιτώσει ουκ ολίγες φορές από βέβαιο θάνατο!!) και όταν επιτέλους θα πέφτει για ύπνο θα πίνω με την κολλητή μου apple pie on the rocks!
Καλά Χριστούγεννα να έχουμε όλοι!

Υ.Γ Σε περίπτωση που απορείτε - λέμε τώρα - φυσικά και θα πάω και φέτος Αθήνα. Ε είπαμε οι γιορτές, γιορτές και το ταξιδάκι,ταξιδάκι! Δεν θα λείπει η "θεία" Λίνα από τα πρώτα γενέθλια της Αννούλας μας!!!

Crochet basket - Καλαθάκι με βελονάκι!

2014-11-03T10:20:00.000+02:00

Συνειδητοποιώ ξαφνικά, ότι ενώ όλη μέρα πλέκω, στο ιστολόγιο μου, έχω ελάχιστες αναρτήσεις για το αγαπημένο μου βελονάκι. Η αλήθεια είναι, ότι ενώ μου αρέσει πολύ η φωτογραφία, σπάνια έχω χρόνο και τον κατάλληλο φωτισμό (χα χα χα) για να φωτογραφίσω τα δημιουργήματα μου! Αποφάσισα αυτό να αλλάξει. Θέλω να σας δείχνω κάθε φορά τι φτιάχνω, να σας διηγούμαι κάθε φορά την μικρή ιστορία, που κρύβεται από κάθε τι και πάντα, να σας παραθέτω την πηγή που βρήκα το κάθε σχέδιο.

Εγώ βέβαια, έμαθα να πλέκω στα αγγλικά και γιαυτό παρακολουθώ μόνο ξένα ιστολόγια, με σχέδια και πατρόν, οπότε ίσως όσες δεν ξέρουν την ορολογία στα αγγλικά, να δυσκολευτούν λίγο, αλλά και πάλι υπάρχει στο διαδίκτυο, πίνακας με τις αντιστοιχίες των πλέξεων, που σίγουρα θα βοηθήσει.

Χωρίς πολλά λόγια, σήμερα θα σας δείξω το καλαθάκι μου! Μετά την μετακόμιση στο καινούργιο σπίτι, προέκυψαν αρκετά προβλήματα κυρίως λόγω έλλειψης αποθηκευτικών χώρων. Το παλιό σπίτι παρόλα τα κουσούρια του, είχε μια τεράστια αποθήκη που με είχε βολέψει απίστευτα. Το καινούργιο σπίτι όμως δεν είχε αποθήκη, ούτε πατάρι, ούτε τεράστιες ντουλάπες να καλύψουν το κενό. Επιπλέον, στο μπάνιο δεν είχε ντουλάπι για τα απαραίτητα, ούτε αρκετό χώρο ώστε να βάλω κάτι σαν συρταριέρα. Οπότε αποφάσισα να κάνω ένα καλαθάκι, για πίσω από την πόρτα, για πετσέτες, ίσως χαρτιά υγείας ή ότι άλλο προκύψει.

Αφού έριξα μια ματιά, στο αγαπημένο και αστείρευτο Pinterest, βρήκα αυτό που ήθελα! Το σχέδιο ήταν δωρεάν, αλλά μόλις το είδα μου φάνηκε λίγο δύσκολο, γιατί δεν είχα ξαναχρησιμοποιήσει την συγκεκριμένη πλέξη. Ωστόσο μόλις έβαλα μπροστά σε ελάχιστο χρόνο το είχα τελειώσει! Μπορεί να φαίνεται δύσκολο αλλά δεν είναι, ίσα ίσα που γίνεται και πολύ γρήγορα...
Το σχέδιο, αν θέλετε και εσείς να δοκιμάσετε είναι αυτό και βασικά είναι καλαθάκι κουκουβάγια και ίσως να σας αρέσει καλύτερα. Θα μπορούσατε κάλλιστα να βάλετε μέσα παιχνιδάκια που τριγυρίζουν στο σαλόνι ή και κουβάρια όπως έχω κάνει εγώ εδώ.

Εδώ πια πήρε τη θέση για την οποία προοριζόταν και πήγε και ο Παύλος ο Φράνκης να του κάνει παρέα!

Αυτό το καλαθάκι ωστόσο, ήταν ένα "ενδιάμεσο" όπως συνηθίζω να λέω, γιατί ή βασική μου ενασχόληση είναι μια κουβέρτα, που πλέκω εδώ και κάτι μήνες. Μία η μετακόμιση, μία τα "ενδιάμεσα", γιατί μπορείτε να φανταστείτε ότι δεν είναι μόνο ένα, δεν λέει να τελειώσει!

Η κουβέρτα η οποία πρέπει να τελειώσει άμεσα, γιατί προορίζεται για ένα μωράκι (θα σας πω την ιστορία όταν επιτέλους την τελειώσω!), είναι ένα αρκετά εύκολο μεν, αλλά χρονοβόρο εγχείρημα το οποίο δεν ξέρω αν θα ξαναεπιχειρήσω. Συνηθίζω να βαριέμαι εύκολα και θέλω συνέχεια να φτιάχνω καινούργια πράγματα, που τυχαίνει να βρω στις βόλτες μου στο διαδίκτυο.
Αυτή είναι μια μικρή ιδεά από την κουβέρτα!

Σύντομα θα σας δείξω και άλλα "ενδιάμεσα" που προέκυψαν κατά το πλέξιμο της κουβέρτας και δεν ήταν λίγα!
Φιλιά πολλά και καλή εβδομάδα!

Τα γενέθλια του Θανάση!

2014-10-22T11:23:00.003+03:00

Μια μικρή ιωσούλα, από αυτές τις "ωραίες", που παίρνουμε δώρο από τον παιδικό σταθμό, καθυστέρησε την ανάρτηση αυτή. Αφού την περσινή ανάρτηση για τα γενέθλια του Θανάση, δεν την έκανα ποτέ (μα πόσο ασυνεπής Θεέ μου!), είπα ότι πρέπει να βρω χρόνο και όρεξη (παίζει και αυτή το ρόλο της,,,) για να την κάνω!

Η "συζήτηση" για τα φετινά γενέθλια του μικρού μας, άρχισε τουλάχιστον ένα μήνα πριν. Πέρσι δεν σήκωνα κουβέντα, τα γενέθλια θα τα έκανα στο σπίτι, θα τα έφτιαχνα όοοοολα μόνη μου και θα καμάρωνα σαν καλή και άξια νοικοκυρά και οικοδέσποινα! Τα έκανα φυσικά όλα αυτά, αλλά στο τέλος και κουράστηκα υπερβολικά και δεν κατάλαβα τίποτα, από τα -πρώτα- γενέθλια του μωρού μου....

Έτσι, είπα πως φέτος, ίσως και να είναι καλή ιδέα να κάνουμε τα γενέθλια, σε κάποιον παιδότοπο. Ένας λόγος παραπάνω ήταν ότι είχαμε μόλις 2 εβδομάδες στο καινούργιο σπίτι (σας το είχα πει ότι ψάχνω σπίτι εδώ - πρέπει κάποια στιγμή να σας πω και πως το βρήκα!) και ακόμα δεν είχαμε τακτοποιηθεί. Το οικονομικό βέβαια, μας απασχολούσε ιδιαίτερα καθώς η μετακόμιση έφερε πολλά αναμενόμενα και μη έξοδα. Καταλήξαμε σε ένα ποσό και ξεκινήσαμε να ρωτάμε τιμές στους παιδότοπους. Και κάπου εκεί έπαθα ΣΟΚ!!!

Οι τιμές εντελώς παράλογες, χωρίς να σου προσφέρουν κάτι το ιδιαίτερο, ενώ σε παιδότοπους που ήταν πιο οικονομικά, υπήρχαν άλλα θέματα όπως καθαριότητας και ασφάλειας.
Φτάνοντας μερικές ημέρες πριν τα γενέθλια, δεν είχαμε αποφασίσει ακόμα τι θα κάνουμε, μέχρι που ηρωικά πήρα την μεγάλη απόφαση! Θα κάνω και πάλι τα γενέθλια σπίτι! Και λέω ηρωική, γιατί πέρσι ούτε λίγο ούτε πολύ παρευρέθηκαν στα γενέθλια του Θανάση μου, πάνω από 60 άτομα! Ούτε όταν πήγαινα λύκειο δεν είχα τόσους καλεσμένους!!!

Με λίγα λόγια έβαλα την πρώτη (ταχύτητα καλέ) και ξεκίνησα τον σχεδιασμό! Τι θα φτιάξω από φαγητά, τι θα φτιάξω από γλυκά (εκτός την τούρτα που φέτος δεν ήθελα να την φτιάξω εγώ), την μεγάλη λίστα του σούπερ μάρκετ και φυσικά τον στολισμό, που εγώ πάντα δίνω ιδιαίτερη σημασία και ας λέει ο άντρας μου ότι κουράζομαι άδικα!

Το θέμα που επιλέξαμε (λατρεύω τα "θέματα") ήταν φυσικά "Ο Μι". Ποιος είναι ο Μι? Κατά τον Θανάση ο Μίκι Μάους!!!!

Έτσι λοιπόν με λίγο τρέξιμο, μια μικρή "έκπτωση" στους καλεσμένους και την πολύτιμη βοήθεια της αδερφής μου και της κουνιάδας μου, καταφέραμε και κάναμε τα γενέθλια του μικρού μου έρωτα!

Το μενού περιείχε λίγα και καλά! Τυροπιτάκια - λουκανοπιτάκια σαν κάθε πάρτυ που σέβεται τον εαυτό του (!), πιτσάκια, κοτομπουκιές, σαντουιτσάκια με τόνο (τα οποία τα έφτιαξε η κουνιάδα μου και τα τσάκισα!), cupcakes mickey mouse (η συνταγή που χρησιμοποίησα είναι αυτή, πρόσθεσα garny και mini oreo για αυτάκια και έτοιμα!), chocolate prezels (στα οποία έδειξε ξεκάθαρη προτίμηση ο Θανάσης...- και γέμισε τον τόπο σοκολάτες!!!), chocolate spoons (τα οποία είναι τέλεια για παιδικά πάρτυ) και απλά ποπ κορν τα οποία τα σέρβιρα σε ειδικά φακελάκια!!!

Τον στολισμό, banner, σημαιάκια, καρτελάκια και ότι άλλο είχε να κάνει με τον στολισμό, τα βρήκα όλα από το αγαπημένο pinterest! Το μόνο που χρειάστηκα ήταν εκτυπωτή και ....βοήθεια στο κόψιμο!
Ευτυχώς, τα άτομα που καλέσαμε αυτή τη φορά ήταν αυτό που λέμε λίγα και καλά και παρόλο που δεν ήρθαν άτομα που υπολόγιζα πολύ στην παρουσία τους περάσαμε πολύ όμορφα. Κατάφερα ακόμα και εγώ και κάθισα και ήπια ένα ποτάκι και μίλησα με φίλους και συγγενείς.

Κλείνοντας, θέλω να ευχαριστήσω την γλυκιά μου αδερφούλα Γεωργία, που ήρθε από την Αθήνα για τα γενέθλια του Θανάση, που μου έφερε το ανιψομωράκι μας το Αννούλι μου και για την πολύτιμη βοήθεια της, στην προετοιμασία των γενεθλίων. Επίσης θέλω να ευχαριστήσω την κουνιάδα μου Ρούλα, για την βοήθεια της σε όλα! Σίγουρα δεν θα γίνονταν γενέθλια χωρίς αυτές... και αν γίνονταν, σίγουρα δεν θα είχαν την ίδια επιτυχία!

Πρώτη φορά...μαθητής! Η προσαρμογή μας....

2014-09-19T11:59:00.000+03:00

Και ναι, ο Θανάσης μου, είναι πια "μαθητής"! Ξυπνάει κάθε πρωί, με ελάχιστη θα έλεγα μουρμούρα. Ντυνόμαστε, φορτωνόμαστε την "ντάντα" μας και ξεκινάμε για το σχολείο μας!
Η χρήση πληθυντικού στον τίτλο της ανάρτησης δεν είναι σχήμα λόγου, ούτε τυχαία. Γιατί προσαρμογή δεν έκανε μόνο ο Θανάσης μου, αλλά και εγώ.... Ας πάρουμε όμως, τα πράγματα από την αρχή.

Τον Θανάση εδώ και ένα χρόνο, όσο εγώ βρίσκομαι στην εργασία μου, τον φρόντιζε η γιαγιά Έλλη. Η οποία, είναι από τις γιαγιάδες, που όχι μόνο σεβόταν και ακολουθούσε, οτι της έλεγα σχετικά με την ανατροφή του Θανάση, αλλά επιπλέον του μάθαινε και ένα σωρό πράγματα. Ασχολιόταν με τις ώρες μαζί του, δείχνοντας πράγματα, μαθαίνοντας του λεξούλες, καλούς τρόπους και γενικά αφιέρωνε ώρες ατελείωτες, γεμάτες διασκέδαση, αλλά και μάθηση. Είμαι πολύ τυχερή σε αυτό και την ευχαριστώ ιδιαιτέρως, αν και εκείνη δεν δέχεται κουβέντα!
Τέλος Ιουνίου, δυστυχώς ξεκίνησε να εργάζεται και έτσι, αφού και εγώ και ο άντρας μου δουλεύαμε, δεν είχαμε άλλη επιλογή, από το να τον πάμε σε βρεφονηπιακό σταθμό. Είχα σκοπό να ξεκινήσουμε τον Σεπτέμβριο, αλλά αφού έγινε έτσι, δεν πειράζει για δυο μήνες διαφορά.
Η επιλογή του σταθμού έγινε με συνοπτικές διαδικασίες. Έκανα μια λίστα με τους διαθέσιμους βρεφονηπιακούς σταθμούς, που δέχονται νήπια, που δεν έχουν βγάλει ακόμα την πάνα και μια λίστα με ερωτήσεις - παροχές, που έπρεπε να δώσω βάση.
Μέσα σε μία εβδομάδα τους είχαμε γυρίσει όλους. Είδαμε τους χώρους, μιλήσαμε με τους διευθυντάδες, μιλήσαμε με τις δασκάλες, μάθαμε τα προγράμματα τους, ρωτήσαμε το οικονομικό και στο τέλος αποφασίσαμε βάσει ενστίκτου! Ο σταθμός που επιλέξαμε, μου άρεσε γιατί είχε καθαρούς και κυρίως (για μένα), φωτεινούς χώρους (μη το γελάτε είδα και παιδικό σταθμό σε υπόγειο με παράθυρο κοντά στο ταβάνι....), γελαστές και νέες δασκάλες και κυρίως μια διευθύντρια που με έκανε να νιώσω σίγουρη για το παιδί μου, από το πρώτο πεντάλεπτο της συζήτησης μας.
Αφού λοιπόν επιλέχτηκε ο σταθμός, σειρά είχε η προσαρμογή....μας!

Τις πρώτες μέρες, τον πήγαινε κατά τις 10 και τον άφηνα περίπου μια με μιάμιση ώρα. Ο Θανάσης, το έβλεπε σαν παιχνίδι και έτσι πήγαινε με χαρά. Μετά την πρώτη εβδομάδα, οι ώρες σταδιακά μέρα τη μέρα αυξήθηκαν. Και πάλι όμως, καλά το έβλεπε, δεν του κακοφαινόταν, σου λέει παιχνίδι έχω, φαΐ έχω, η μαμά έρχεται μάνι μάνι, οπότε κανένα πρόβλημα! Την τρίτη όμως εβδομάδα, την ψιλιάστηκε τη δουλειά!!! Οι ώρες πια, ήταν αρκετές και κάπου εκεί, συνειδητοποίησε, οτι κάθε μέρα αυτό θα έχουμε. Ξύπνημα, ντύσιμο, αυτοκίνητο, σχολείο! Εκεί που πήγανε με χαρά και γέλια, ξαφνικά μόλις έβλεπε την πόρτα του σταθμού, έβαζε τα κλάματα. Χτυπούσε τα ποδαράκια του και φώναζε "μαμά" (που σπανίως με φωνάζει "μαμά"! Συνήθως με λέει "Ινα")! Με κοιτούσε με κλαμένα ματάκια και μου έκανε τα χεράκια του, να τον πάρω αγκαλιά, να μην τον αφήσω εκεί, μόνο και αβοήθητο......

Αυτά τα σκεφτόμουν εγώ!

Γιατί και εγώ χρειαζόμουν προσαρμογή, τελικά! Τόσο καιρό με την πεθερά μου, ένιωθα σίγουρη, καθώς της είχα απόλυτη εμπιστοσύνη. Τώρα, που τον άφηνα σε "ξένους", ήθελα και εγώ λίγο χρονικό διάστημα, να το συνηθίσω.....Τις πρώτες ημέρες, που το έκανε αυτό, δεν έφευγα.... Γυρνούσα πίσω και τον έπαιρνα αγκαλιά και όταν τελικά αναγκαζόμουν να φύγω, ήμουν όλη μέρα χάλια. Πονούσε το στομάχι μου και ήθελα να κλαίω! Λες και άλλο παιδί, δεν έχει ξαναπάει σε παιδικό σταθμό και άλλη μάνα, δεν έχει αποχωριστεί το παιδί της! Τώρα, τα σκέφτομαι και γελάω!! Αλλά εκείνες τις μέρες, πραγματικά ένιωθα χάλια!
Ένα πρωί, μόλις έφτασα στο γραφείο μου, χτύπησε το τηλέφωνο. ¨Ηταν η διευθύντρια του σταθμού, η οποία με πραγματικά πολύ ωραίο τρόπο, με συμβούλεψε, πως όσο καθυστερώ την πρωινή μου αναχώρηση, τόσο ο Θανάσης θα κλαίει και θα αργήσει η προσαρμογή του.
Στην θεωρία, λόγω επαγγέλματος, το ήξερα και εγώ, αλλά άλλο η θεωρία τελικά και άλλο η πράξη! Ωστόσο, δέχτηκα τη συμβουλή της και τις επόμενες 2-3 ημέρες , τον άφηνα και έφευγα κατευθείαν!

Και ξαφνικά μια μέρα, μόλις περνάμε την εξωτερική πόρτα του σταθμού, μου αφήνει το χέρι και τρέχει στα σκαλάκια. Φτάνει στην πόρτα, την χτυπάει και περιμένει να έρθει η δασκάλα του! Ανοίγει η δασκάλα του, μπαίνει μέσα και ούτε που γύρισε να κοιτάξει πίσω..... Εγώ έμεινα να κοιτάζω... Δεν άντεξα... τον φώναξα... "Θανάσηηηηηηη......φιλάκι τη μαμαααααα........".

Γυρνάει, μου στέλνει ένα φιλάκι με το χέρι (ούτε καν να έρθει να με φιλήσει!!!!) και γυρνάει και πάει προς την τάξη του... Και εκεί κατάλαβα, οτι τελικά εγώ χρειαζόμουν την προσαρμογή και όχι αυτός... Εγώ έβλεπα το μωράκι μου, να μεγαλώνει, να γίνεται "μαθητής", να ζητάει την "νταντα" του κάθε φορά, που βγαίνουμε απο το σπίτι και ας μην πηγαίνουμε σχολείο.... Το μωρό μου μεγαλώνει, γίνεται παιδάκι και από δω και πέρα, μάλλον εγώ θα χρειάζομαι "προσαρμογή...."
ΥΓ οι μπαμπάδες δεν καταλαβαίνουν μία.....
ΥΓ2 ξαναδιαβάζω το κείμενο και βουρκώνω... δεν πάω καθόλου καλά!!!!

Ντάλα μεσημέρι....

2014-08-06T11:42:00.000+03:00

Ντάλα μεσημέρι, σκάει το τζίτζικας και εμείς, χωρίς aircondition, ούτε καν ένα ανεμιστήρα ρε παιδί μου, να δροσιστεί λίγο, το ταλαιπωρημένο μας κορμί.
Τα παντζούρια κλειστά. Θα μου πεις, γιατί κλειστά? Θα σου απαντήσω ευθείς αμέσως! Τον ένα χρόνο και κάτι ψιλά, που μένω σε αυτό το σπίτι, έχουν "μπει" συνολικά 3 φορές κλέφτες....
Την πρώτη, μου πήραν την τσάντα μου, η οποία δεν περιείχε κανένα χρηματικό ποσό και έτσι την βρήκα άθικτη.

Την δεύτερη, δυστυχώς βρήκαν εύκολα, οτι χρυσό υπήρχε μέσα στο σπίτι και το εξαφάνισαν. Δεν με απασχολεί ιδιαίτερα, να σας πω, γιατί ποτέ δεν με ενδιέφεραν τα κοσμήματα, αυτό που με πείραξε, είναι το συναισθηματικό κομμάτι. Κάτι που ήταν δώρο, η βέρα μου, και κάτι του μωρού...
Δεν βαριέσαι και πάλι δεν με απασχολεί, καθώς ειδικά την μια φορά και οι τρεις, ήμασταν σπίτι! Τι θα είχε γίνει, αν πέφταμε μούρη με μούρη? Κάτι ακούσαμε, αλλά δεν ήταν σίγουρο και δεν δώσαμε σημασία, γιατί ήταν ντάλα μεσημέρι! Ποιος θα μπει σε σπίτι, με το φως του ήλιου και μάλιστα, σε δρόμο μπροστά, με τόσα σπίτια και γείτονες γύρω....? Και όμως....

Την τρίτη φορά, δεν μπήκαν ακριβώς. Ήταν Παρασκευή, κάθε Παρασκευή στα 30 μέτρα από το σπίτι μου, γίνεται λαϊκή. Θα μου πεις και τι σχέση έχει αυτό? Εμ, έλα που έχει!
Γιατί περνάει πολύς κόσμος μπροστά από το σπίτι και έτσι και γείτονας να δει κάποιον να μπαίνει, θα πει οτι είναι επισκέπτης ή απλά περνάει. Από την άλλη, εκείνη την ημέρα, τριγυρνάνε στην περιοχη, διάφοροι "περίεργοι". Δεν θέλω να γίνομαι ρατσίστρια, αλλά δυστυχώς μερικές φορές αναγκάζομαι, καθώς στο νησί μας υπάρχουν "κάποιοι", που το έχουν επάγγελμα να μπαίνουν σε σπίτια και να αφαιρούν πολύτιμα αντικείμενα. Το οτι είναι οι γνωστοί - άγνωστοι, φαντάζομαι το καταλάβατε... Αν και στην γειτονιά, κυκλοφορούν επίσης και συγκεκριμένα άτομα, χρήστες ουσιών, γνωστοί για τις κλοπές τους. Στο αστυνομικό τμήμα, όταν πήγα να αναφέρω την κλοπή - καθώς δεν ήρθε ποτέ περιπολικό στο σπίτι μου, να πάρει αποτυπώματα- και είπα την διεύθυνση μου, κατευθείαν μου είπαν, οτι πιο κάτω μένουν οι "συγκεκριμένοι" και πολύ πιθανών, να είναι αυτοί...
Και τι να το κάνω, να ξέρω οτι είναι αυτοί? Μπορώ να το αποδείξω? Μπορώ να βρω τα πράγματα μου? Μπορώ να τους απειλήσω, να μην ξαναπεράσουν έξω από το σπίτι μου?
Τέλος πάντων. Εκείνο το μεσημέρι - πάλι μεσημέρι ήταν- ήμουν μέσα στο σπίτι κλειδαμπαρωμένη, μόνη μου με το μωρό, να παίζει στο σαλόνι. Εγώ έπλενα πιάτα στην κουζίνα. Ξαφνικά, βλέπω κάποιον νεαρό, να κατεβαίνει τα σκαλάκια από τον δρόμο και να πλησιάζει το σπίτι μου. Παρακολουθώ από το παράθυρο και βλέπω να μπαίνει στο μπαλκόνι μου. Περιμένω.... Τίποτα! Κάθεται μπροστά στο μπαλκόνι και βλέπει τριγύρω, δήθεν γράφοντας μήνυμα στο κινητό. Προφανώς, για να σιγουρευτεί οτι δεν τον βλέπει κάποιος... Και τότε, ανοίγω την κουρτίνα. Δεν άνοιξα την πόρτα, γιατί το ομολογώ, φοβήθηκα. ¨Οχι για μένα, αλλά γιατί ήταν μπροστά το μωρό.... Αυτός, με το που με είδε τρόμαξε προς στιγμή, αλλά δεν έκανε βήμα, για να μην φανεί και ένοχος, σίγουρα δοκιμασμένο το σύστημα, το είχε κάνει πολλές φορές. Του φωνάζω από μέσα "Τι θές"? Κάνοντας την χαρακτηριστική κίνηση με το χέρι. Μου απαντάει "Να ρωτήσω τι ώρα είναι θέλω"!!! Γιατί, έτσι κάνουμε όλοι γενικά, πάμε στα ξένα σπίτια και περιμένουμε έξω από το μπαλκόνι, για να ρωτήσουμε τι ώρα είναι!!
Με τα πολλά και αφού άρχισα να φωνάζω, να φύγει από το σπίτι μου ( η ηρεμία μου με είχε εγκαταλείψει) έφυγε. Από τότε όμως, δυσκολεύομαι να ανοίξω το παντζούρι μου. Αν δεν είναι στο σπίτι ο άντρας μου, δεν αφήνω ανοιχτά παράθυρα και αν είναι ανοιχτά, κατεβάζω το παντζούρι σχεδόν μέχρι τέλος...

Δεν είναι όμως λύση αυτή. Γιαυτό και τον τελευταίο μήνα, ψάχνουμε μανιωδώς σπίτι, πάλι! Δεν είναι εύκολο να κάνω την 6ή (ναι, ναι την 6η) μετακόμιση στα 3 χρόνια, αλλά επιβάλλεται! Το κακό είναι βέβαια οτι δεν υπάρχει σπίτι, ούτε για δείγμα!!! Ολόκληρη πόλη και δεν υπάρχει, ούτε ένα σπίτι που να καλύπτει τις ανάγκες μου. Γιατί το πρώτο πράγμα μου ζητάω, είναι να είναι σε όροφο!!! Και έπειτα κοιτάω αν έχει πόρτα ασφαλείας! Τώρα εντάξει, αν έχει και ωραίο μπαλκόνι με ωραία θέα δεν θα με χαλάσει (!) αλλά πλέον κοιτάω πρώτα το θέμα της ασφάλειας και έπειτα όλα τα άλλα.
Που θα πάει, κάπου ελπίζω, οτι βρίσκεται το σπίτι των ονείρων μου και θα το βρω!

Φωτογράφισε το! Ιούλιος 2014 - Εβδομάδα #2

2014-07-21T13:49:00.001+03:00

Πάει και η δεύτερη εβδομάδα του Φωτογράφισε το! Εντάξει, ακόμα δεν του έχω πάρει τον αέρα, αλλά που θα πάει, θα βρω τον ρυθμό μου....
Προσπαθώ σε εβδομαδιαία βάση να δείχνω τις φωτογραφίες μου, αλλά δεν είναι πάντα τόσο εύκολο..
Ειδικά αυτή την εβδομάδα που έχουμε προσαρμογή στον βρεφονηπιακό σταθμό! Ο Θανάσης μου είναι πια μαθητής!!! Έχει και τσαντούλα... χα χα χα Γελάω κάθε πρωί που τον βλέπω να παίρνει όλο καμάρι την τσαντούλα του και να ανοίγει την πόρτα να φύγουμε... Είναι απόλαυση!
Ας γυρίσω όμως στο θέμα μας!
Έτσι για να θυμηθούμε αυτή είναι η λίστα του Ιουλίου:

Ο μήνας Ιούλιος!

Εβδομάδα #2 ( 08/07 - 14-07 )

Φωτογράφισε το!

Weekly board #2

08/07 Κάτι που δεν μου αρέσει
Αυτό που δεν μου αρέσει καθόλου, είναι εκεί που παίζουν μικρά παιδιά να πετάνε τα αποτσίγαρα τους μερικοί αναίσθητοι.... Δυο δευτερόλεπτα να αποσπαστεί η προσοχή σου και είναι αρκετά! Και το χειρότερο από όλα είναι, οτι οι περισσότεροι δεν ξέρουν καν τι μπορεί να προκαλέσει σε ένα μωρό, αν φάει κάτι τέτοιο....

09/07 Οικογένεια
Η ιερή λέξη οικογένεια δεν χρειάζεται περαιτέρω σχολιασμό.... Στη φωτογραφία είναι η αγαπημένη μου μανούλα, η αδερφή μου που είναι η λατρεία μου και φυσικά το γλυκό μου το μωράκι! Οι τρεις μεγάλες μου αγάπες... Ααααα ψέματα! Στη φωτογραφία είναι και η ανηψούλα μου η Αννούλα, στην κοιλίτσα της μανούλας της!!!

10/07 Καλοκαιρινό ποτό
Καλοκαιρινό ποτό σε beach bar! Sex on the beach φτιαγμένο από τα χεράκια της μανούλας μου!!!

11/07 Φοράω αυτό!
...το υπέροχο κολιέ που έφτιαξα με τα χεράκια μου με το βελονάκι! Αν δεν παινέψεις και το σπίτι σου εεεε???

12/07 Έξω από το παράθυρο μου
Όχι δεν είναι το παράθυρο μου, δεν είμαι τόσο τυχερή ωστέ να έχω την θάλασσα πιάτο...
Από το παράθυρο μου, δρόμο βλέπω και μάλιστα, οχι ιδιαίτερα όμορφο, γιαυτό και επέλεξα να φωτογραφίσω αυτό τη θέα, από αυτό το παράθυρο..... Απλά τέλεια!

13/07 Παγωτό
Παγωτό στο τραπέζι, παγωτό στην μπλούζα, παγωτό στα μάγουλα, παγωτό στα χέρια, παγωτό φυσικά και στα ρούχα της μαμάς.... αυτό συμβαίνει όταν τρώω παγωτό μόνος μου!!!

14/07 Θολό (μάντεψε τι είναι)
Εντάξει δεν χρειάζονται και ιδιαίτερες ικανότητες για να μαντέψεις τι είναι! Το Αθανασάκι μου είναι, κοιμισμένο στο καθισματάκι αυτοκινήτου, ένα βράδυ που γυρνούσαμε τα δυο μας σπίτι.... Είναι η μοναδική φορά που κράτησε πιπίλα!

Φωτογράφισε το! Ιούλιος 2014 - Εβδομάδα #1

2014-07-09T09:46:00.000+03:00

Επιτέλους ξεκίνησα και εγώ το φωτογραφικό παιχνίδι που μήνες τώρα ήθελα να ξεκινήσω! Την ιδέα την έδωσε η Μάρθα από το Γίναμε γονείς! η οποία το οργανώνει κιόλας. Μπορεί να συμμετέχει ο καθένας ακολουθώντας κάθε μέρα την λέξη που αντιστοιχεί! Είμαι πολύ χαρούμενη που συμμετέχω!
Για πληροφορίες : Φωτογράφισε το!

Ο μήνας Ιούλιος!

Εβδομάδα #1 ( 1/7 - 7-7 )

Φωτογράφισε το!

Weekly board #1

1/7 Φωτογραφική μηχανή
Μπορεί πια, τις περισσότερες μου φωτογραφίες να τις βγάζω με το tablet, αλλά την ροζούλα μου δεν την αποχωρίζομαι.... Έχουμε αποθανατίσει παρέα, πολύ ωραίες στιγμές...

2/7 Γράμματα
Τα γράμματα αυτά, είναι δώρο από την αγαπημένη μου αδερφούλα και σκοπεύουν να στολίσουν το δωμάτιο του Θανάση. Είναι τα δύο πρώτα του ονόματος του στα αγγλικά.

3/7 Φρούτο
Φρούτο: Καρπούζι φυσικά! Το αγαπημένο μου καλοκαιρινό φρούτο.... Η φωτογραφία αυτή, είναι από την ανάρτηση για το πράσινο τσάι καρπούζι!!!

4/7 Το τελευταίο πράγμα που αγόρασα
Το τελευταίο πράγμα που αγόρασα ήταν 4 ρολά από διακοσμητικό αυτοκόλλητο! Έχω στο νου μου μια μεταποίηση και είπα να είμαι έτοιμη. Δεν είναι τέλειο?

5/7 Στο δρόμο
Στο δρόμο προς την Ακρόπολη της Αρχαίας Πόλης της Ρόδου, γνωστός και σαν λόφος Μόντε Σμίθ, δεν μπορείς παρά να θαυμάσεις την υπέροχη Πανοραμική Θέα προς την παλιά και νέα πόλη της Ρόδου αλλά και τα μικρασιατικά παράλια! Πολύ συχνά ανεβαίνω στο λόγο είτε μόνη μου να ηρεμήσω λίγο χαζεύοντας τη θάλασσα είτε με την υπόλοιπη οικογένεια να κάνουμε περίπατο... Είναι από τα αγαπημένα μου τοπία της Ρόδου!

6/7 Από χαμηλά
Από χαμηλά επέλεξα να φωτογραφίσω την Μονή Παναγίας Τσαμπίκας στην ανατολική ακτή του νησιού. Η Μονή βρίσκεται σε λόφο και η φωτογραφία τραβήχτηκε από την ομώνυμη παραλία που βρίσκεται ακριβώς από κάτω.

7/7 Έμπνευση
Ε, εντάξει αυτό ήταν εύκολο! Πολύ εύκολο.... Τους τελευταίους μήνες η έμπνευση μου έχει να κάνει με το πλέξιμο... Με το που δω αυτά τα υπέροχα χρώματα με τη μία θέλω να πλέξω κάτι! Εδώ ξεκινάω μια κουβέρτα!!!

Πράσινο τσάι καρπούζι!

2014-07-08T11:25:00.001+03:00

Μία υπέροχη, δροσιστική και άκρως καλοκαιρινή ιδέα, είναι αυτή που θα σας δείξω σήμερα!
Το απόγευμα, τώρα που ήρθε - επιτέλους - το καλοκαιράκι, κάθομαι στο μπαλκόνι μου, παρέα με ένα καφέ, χαζεύοντας τον Θανάση να παίζει, με τα παιδιά της γειτονιάς, που συνήθως μαζεύονται στο σπίτι μου.... Αυτό δεν ξέρω γιατί γίνεται ακριβώς, αλλά είναι άλλη συζήτηση....
Για να γυρίσω στο θέμα μας λοιπόν, την ημέρα μου θα πιω σύνολο 3 καφέδες, καμιά φορά, αν είναι δύσκολη μέρα μπορεί και 4! Αυτό όμως μου έχει κάνει τα νεύρα τσατάλια, για να μην αναφέρω την επιδείνωση της κυτταρίτιδας (πως το κολλάω πάλι το θέμα των κιλών εεεε?) . Έτσι αποφάσισα να συνοδεύει τα απογεύματα μου, κάτι πιο δροσιστικό και φρουτένιο!

Πράσινο τσάι με καρπούζι!

Το καρπούζι είναι το αγαπημένο μου καλοκαιρινό φρούτο και ταιριάζει τέλεια με το πράσινο τσάι, που δεν είναι και τόσο αγαπημένο μου....
Για μια κανάτα περίπου 2 λίτρων θα χρειαστούμε:
1 κούπα αλεσμένο καρπούζι
1,5 λίτρο νερό
3 σακουλάκια πράσινο τσάι
1/2 κούπα ζάχαρη
και φυσικά πάγο για το σερβίρισμα!

Βράζουμε λίγο νερό σε κατσαρολάκι. Προσθέτουμε τα φακελάκια τσαγιού και συνεχίζουμε το βράσιμο για 2 ακόμα λεπτά. Αφαιρούμε το κατσαρολάκι από την εστία και το αφήνουμε 5 με 10 λεπτά να γίνει το τσάι. Περιμένοντας, βάζουμε σε μια κανάτα τη ζάχαρη (αν δεν θέλετε να είναι γλυκό ή φοβάστε τις θερμίδες μπορείτε να βάλετε στέβια ή ακόμα και τίποτα, το καρπούζι είναι ήδη γλυκό) και λίγο νερό και ανακατεύουμε ζωηρά μέχρι να ξεκινήσει η ζάχαρη να διαλύεται! Προσθέτουμε το τσάι που έχει γίνει και στη συνέχεια βάζουμε το υπόλοιπο νερό στο κατσαρολάκι με τα σακουλάκια του τσαγιού και περιμένουμε λίγα λεπτά να γίνει και αυτό. Δεν χρειάζεται να το βράσουμε αυτή τη φορά. Προσθέτουμε και το υπόλοιπο έτοιμο τσάι στην κανάτα, ανακατεύουμε καλά και προσθέτουμε τον πουρέ -χυμό του καρπουζιού! 'Ετοιμο! Μοιραστείτε το με την καλύτερη σας φίλη, όπως εγώ!

I love summer - Καλοκαιρινό στεφάνι με βελονάκι!

2014-06-26T11:05:00.000+03:00

Βλέπω τις ημερομηνίες και διαπιστώνω, οτι πέρασε αρκετός καιρός, από τότε που πέρασα μια βόλτα από το blogακι μου... Οι λόγοι πολλοί και περιττό να τους αναλύσω. Το θέμα είναι, ότι γύρισα και χωρίς πολλά πολλά, θα κάνω την ανήξερη και πως μόλις προχτές, έκανα την τελευταία μου ανάρτηση!
Σήμερα λοιπόν, θέλω να σας δείξω το υπέροχο - αν δεν παινέψεις το σπίτι σου! - στεφάνι μου για το καλοκαίρι! Είναι το πρώτο που φτιάχνω και είμαι πολύ ενθουσιασμένη!!!
Το σχέδιο το βρήκα, σε ένα καταπληκτικό blog με αμέτρητα σχέδια το Repeat crafter me (το σχέδιο για το στεφάνι εδώ) και έπειτα από αρκετά βράδια (γιατί μόνο όταν κοιμάται το μικρό μου Θανασάκι μπορώ να πλέκω...), ήταν έτοιμο.
Το σχέδιο φυσικά, ένας ήλιος που κυριαρχεί το καλοκαίρι, που μας φτιάχνει το κέφι και μας γεμίζει ζωντάνια!
Τα υλικά, όπως θα δείτε και στον σύνδεσμο, για όποιους θέλουν να το δοκιμάσουν, είναι απλά: ένα στεφάνι από αφρολέξ, νήμα σε κίτρινο ή μουσταρδί χρώμα (εγώ επέλεξα πιο ανοιχτή απόχρωση), βελονάκι, βελόνα με μεγάλο μάτι και χαρτόνι.
Το βασικό κομμάτι που ντύνει το αφρολέξ, γίνεται πολύ εύκολα και γρήγορα, οι ακτίνες πάλι, του ήλιου, είναι λίγο μανούρα αλλά αν μαρκάρεις τον κάθε γύρο με συνδετήρα (μία απο τις καλύτερες συμβουλές που βρήκα) τότε γίνεται στο πι και φι!

Στη συνέχεια κόβεις μικρά σημαιάκια και γράφεις ότι θέλεις! Μπορεί να είναι "i love summer" όπως έγραψα εγώ, "hello sun" όπως ήταν η αρχική εκδοχή του στεφανιού ή ακόμα και το κλασικό "welcome".
Ένα στεφάνι που υποδέχεται το καλοκαίρι και τους καλεσμένους μου φτιαγμένο με πολλή αγάπη! Δοκιμάστε το!
Πολλά φιλιά και ελπίζω να τα πούμε σύντομα(!!!!).

ΥΓ. Το ιστολόγιο βρίσκεται σε περίοδο ανανέωσης, ήδη έχω κάνει κάποιες αλλαγές και σκοπεύω να κάνω κι άλλες! Πως σας φαίνεται μέχρι τώρα?

Βελονάκι αγάπη μου!!!

2014-03-24T10:23:00.000+02:00

Η αγάπη μου για οτιδήποτε χειροποίητο, είναι πια γνωστή. Είτε είναι βραχιολάκια φιλίας (εδώ και εδώ ), είτε είναι δημιουργίες από τσόχα (καρδιές από τσόχα και ελεφαντάκια από τσόχα), ή με χαρτόνια (εδώ), δεν έχει σημασία.
Κατά καιρούς, καταπιάνομαι με κάτι καινούργιο. Ένα μεγάλο μου όμως απωθημένο, από την παιδική μου ηλικία ακόμα, ήταν το βελονάκι. Έπλεκε η γιαγιά μου με βελονάκι, κούτες ολόκληρες με σεμεδάκια, κουβέρτες, στολισμένες πετσέτες με περίτεχνες δαντέλες....
Πάντα της έλεγα να μου μάθει, αλλά επειδή οι μέρες ήταν λίγες (η γιαγιά Αθήνα, εμείς Ρόδο), ποτέ δεν προλαβαίναμε. Μετά έφυγα για σπουδές, μετά "έφυγε" και η γιαγιά, οπότε και δεν κατάφερα να μάθω την τέχνη..
Πριν κανένα μήνα, ετοιμαζόμουν να πάω σούπερ μάρκετ, ξαφνικά αντιλαμβάνομαι, ότι έχω χάσει το πορτοφόλι μου, με ένα αρκετά μεγάλο ποσό μέσα, που προοριζόταν για λογαριασμούς. Φανταστείτε την στεναχώρια μου. Πιο πολύ όμως, με τρόμαξε το γεγονός, ότι κάποιος μπήκε -ξανά- στο σπίτι μας. Μένουμε σε ισόγειο και έχουν μπει άλλες δύο φορές στο σπίτι, οπότε καταλαβαίνετε την απόγνωση μου.

Για να μην πολυλογώ, στο σούπερ μάρκετ που πήγα μετά, βρήκα ένα σετ με 3 βελονάκια. Θα μου πείτε άσχετο! Χρειαζόμουν όμως, κάτι να ξεχαστώ, κάτι να ασχοληθώ για να μου φύγει το άγχος. Και έτσι τα αγόρασα!

Το ίδιο βράδυ, είχα μάθει ήδη τα βασικά και την άλλη μέρα, ξεκίνησα το πρώτο μου project...(μου έμαθες και το project μωρή βλαχάρα....! -η αδερφή μου από το τηλέφωνο!)
Το suffled statement necklace! Το αποτέλεσμα, πέρα από κάθε μου προσδοκία! Εντάξει η φωτογραφία δεν λέει και πολλά, αλλά θα αφιερώσω ολόκληρη ανάρτηση σε αυτό και θα βγάλω και καλύτερες φωτογραφίες. Από τότε, έπλεξα σκουφάκια, κορδέλες για τα μαλλιά, mary jane παπουτσάκια, κορώνες για την μπεμπούλα την ανηψούλα μου, κάλυμμα πάνας και φυσικά κολιέ και σκουλαρίκια!

Συνήθως, ακολουθώ πατρόν από blogs του εξωτερικού και η αλήθεια είναι, πως στα ελληνικά δεν ξέρω την ονομασία των πλέξεων! Έχει άπειρα σχέδια, φοβερές ιδέες και κυρίως δωρεάν σχέδια για να φτιάξεις οτι σκεφτείς!

Και ναι το δηλώνω πια επισήμως....I love velonaki!!!

ΥΓ1 άκουσα οτι φέτος είναι πολύ της μόδας το βελονάκι.... Πάνω στην ώρα έμαθα να πλέκω!
ΥΓ2 Το πορτοφόλι το βρήκα.... Το είχα ξεχάσει στο γραφείο..... ΕΛΕΟΣ δηλαδή, πιο αφηρημένη πεθάνεις!!!!

The ugly truth...

2014-03-14T10:14:00.001+02:00

...τι δεν μας είπαν για την μητρότητα...

Ναι οκ, η μητρότητα είναι υπέροχη, δεν αντιλέγω. Κοιτάς το γλυκό του μουτράκι και λες, αποκλείεται αυτό το αγγελούδι να είναι δικό μου...(είδες ξεκινάω γλυκά...).

Δεν είναι όμως πάντα έτσι! Και κανείς δεν θα σου πει, για το σιχαμερό κομμάτι της μητρότητας....

Αν είσαι μάνα, ΞΕΡΕΙΣ! Αν είσαι μάνα, παραπάνω των δύο παιδιών, τότε ΞΕΡΕΙΣ καλύτερα!

Ας ξεκινήσουμε με κάτι απλό. Τα μωρά κάνουν εμετό! Ναι, ναι κάνουν εμετό και συνήθως τον κάνουν πάνω σου. Και τις περισσότερες φορές, όταν έχεις ντυθεί για έξω. Με το καλύτερο σου φόρεμα... Και δεν μιλάω για "γουλίτσες", που σίγουρα όλες έχουμε πάει μέχρι το μπακάλικο στολισμένες με δυο - τρεις. Μιλάω για ρουκέτα, που εκτός από τη στάμπα που αφήνει (γιατί στάνταρ δεν έχεις χρόνο να αλλάξεις) σε αποχρώσεις του κίτρινο - μπεζ, έχει αυτή τη μυρωδιά... Άσε δεν το συνεχίζω, ΞΕΡΕΙΣ ποια μυρωδιά!

Α, και μια και είπαμε για μυρωδιές, σίγουρα τα μωρά έχουν πολλές από αυτές. Ελα, που δεν πάει το μυαλό σου! Ναι ντε, για τα κακάκια μιλάω... Όποιος σας είπε, οτι τα κακάκια του μωρού του δεν μυρίζουν ή οτι επειδή είναι το αγγελούδι του, μυρίζουν λέλουδα ή αγιόκλιμα, τότε σε σας κορόιδεψε!

Όταν γεννήθηκε το Μπουριτάκι με είχε "κεράσει" πολλές "τούρτες" το μανάρι μου, έτσι για να μου πάρει τον αέρα. Κάντο εικόνα! Το ξέρω είναι αποκρουστικό, αλλά κάνε μια προσπάθεια!

-Μυρίζω τούρτα-βάζω μωρό στην αλλαξιέρα-ανοίγω πάνα-παθαίνω μικρό εγκεφαλικό-συνέρχομαι-φορτώνω μωρό και οδεύω στο μπάνιο και εκεί, μισό βήμα πριν τον νιπτήρα, γίνεται το μοιραίο... Η δεύτερη δόση, στολίζει πλέον το μέχρι πρότινος λευκό μου νυχτικό!

Για το κατούρημα δεν το συζητώ. Αγοράκι έχω, το φαινόμενο συντριβάνι-να-δω-αν-θα-φτάσω-τη-μούρη-της-μαμάς είναι συχνό! Μια φορά δε, την ώρα που τον ξέντυνα στο μπάνιο, ήθελε αγκαλίτσα το γουτσου - γούτσου μου, με αποτέλεσμα να με κατουρήσει! Ναι 12χρονε Θανάση (το 2024!) που διαβάζεις τι έγραφα όταν ήσουν μωρό, τέτοιο βρωμόπαιδο ήσουν!

Ας περάσουμε όμως στην επόμενη αηδία, που ονομάζεται μύξα! Πως γίνεται, τα μωρά να έχουν συνέχεια μύξες, δεν μπορώ να το κατανοήσω! Και άντε, να τρέχει λίγο διάφανη μυξούλα από το ένα ρουθουνάκι, να το καταλάβω. Αλλά εδώ μιλάμε για πηκτό, πράσινο-καφέ, κολλώδες περιεχόμενο, που με το φτάρνισμα εκσφενδονίζεται. Μην σου πω ΠΟΥ.... ΞΕΡΕΙΣ! Σκούπισε την γρήγορα!!! Όσο πιο γρήγορα μπορείς! Γίνε ο Φλας (Ο σούπερ ήρωας καλέ!!!). Διακτινίσου! Δεν ξέρω τι θα κάνεις. Πρέπει να προλάβεις! Αλλιώς ή θα την σκουπίσει στο μανίκι - οπότε μικρό το κακό- ή -δυστυχώς- θα την φάει....

Κάπου εδώ, πρέπει να σας πω και την γνώμη μου για το "ρουφηκτήρι". Αυτή την υπέροχη και καταπληκτική εφεύρεση, που επιτρέπει στην μανούλα να ρουφφφφφάει τη μύξα από τη μύτη του μωρού της. Ε λοιπόν, το "ρουφηκτήρι" το μισώ! Το απεχθάνομαι. Δεν το θέλω με τίποτα. Αλλά δυστυχώς, το χρησιμοποιώ συνέχεια... Άτιμη κοινωνία...

Επόμενη στάση, στην επιχείρηση φαγητό! Είτε είναι αλεσμένο, είτε κομματάκια ή ακόμα και ψίχουλα. Δεν έχει σημασία, στο τέλος όλα στην μπλούζα σου ή ανάμεσα στα μαλλιά σου θα καταλήξουν. Συνήθως μασημένα, πολτοποιημένα, πασαλημένα και τα λοιπά....

Τις προάλλες, το βλαστάρι μου έτρωγε ψωμάκι και αποφάσισε πως πρέπει ντε και καλά, να κρύψει το υπόλοιπο μέσα στο σουτιέν μου. Και δεν δεχόταν όχι για απάντηση.... Το ίδιο ισχύει φυσικά και για νεράκι, χυμουδάκι, γαλατάκι. Μην σας ξεγελάνε τα υποκοριστικά, μια χαρά μούσκεμα γίνεσαι!

Για τα σάλια δεν θα μιλήσω. Μετά τον εμετό και τις "τούρτες" , δεν μασάω μία για μερικές ψιλοροχάλες!

Θα μιλήσω όμως για τον ΠΟΝΟ! Δεν μιλάω για μεταφορικό πόνο (πονάω που είναι άρρωστο το παιδάκι μου). Όχι μιλάω για τον κυριολεκτικό, αφόρητο και ωμό πόνο, που μπορεί να σου προκαλέσει ένα νήπιο. Δείτε τον πίνακα παρακάτω!

Μετρητής πόνου

Σφαλιάρα ---> Επίπεδο 1

Κλωτσιά στο καλάμι ---> Επίπεδο 2

Τράβηγμα μαλλιών ---> Επίπεδο 3 (Συμβουλή:ΜΗΝ κουρέψετε αφέλειες!!! ΞΕΡΩ!)

Δάγκωμα θήλης κατά τον θηλασμό ---> επίπεδο 6

Πάτημα lego στο σκοτάδι ---> Επίπεδο -Υπέρτατο!

Για τον πόνο της γέννας και για τον πόνο στο στήθος τις πρώτες ημέρες του θηλασμού, δεν το σχολιάζω...

Τώρα γιατί, για κάποιον μαζοχιστικό - παράλογο λόγο κάνουμε και δεύτερο και τρίτο και τέταρτο (μάλλον αστειεύεσαι!) παιδί, θα σε γελάσω. 'Ισως είναι αυτή η σφιχτή αγκαλίτσα, που σου κάνει όταν γυρίζεις από τη δουλειά.... (είδες, τελειώνω και γλυκά...)

ΑΑΑΑ! Κάπου εδώ θα έκλεινε το κείμενο, αν δεν ξεκινούσε να κλαίει (ή μάλλον να ουρλιαζωκλαίει) ο Θανάσης, γιατί δεν του δίνω το κινητό μου, να το πετάξει κάτω να σπάσει! Τελευταία προσθήκη λοιπόν τα decibel! Φωνές - τσιρίδες -ουρλιαχτά -κλάμα.....

Δυο ντεπόν αναβράζον ανά 4 ώρες (η συνταγή είναι αναλόγως το πλήθος των παιδιών...), με συνταγή γιατρού και καθημερινά 40λεπτο αφρόλουτρο, με αναμμένα κεράκια και κλειστό κινητό.

Και μετά ξύπνησες....!

Όταν η μαμά αρρωσταίνει...

2014-03-10T12:07:00.000+02:00

...μια ταινία για όλη την οικογένεια....

Οι μαμάδες, δεν αρρωσταίνουν ποτέ. Ούτε κουράζονται ποτέ. Σίγουρα, δεν κοιμούνται και ποτέ. Θα έλεγα, ότι δεν κάνουν και μπάνιο ποτέ, αλλά είπα να μην το παραχε..ω! Α! Μια που το θυμήθηκα και τουαλέτα -σχεδόν- ποτέ πάνε!

Το θέμα βέβαια, δεν είναι , ότι οι άλλοι το βλέπουν έτσι, το θέμα είναι, ότι εμείς το βλέπουμε έτσι. Εγώ πιστεύω, ότι αν κοιμηθώ μια ώρα λιγότερο, δεν χάθηκε και ο κόσμος και πως, δεν πειράζει που αντί να ξεκουραστώ, θα ξεκινήσω να φτιάχνω ένα γλυκάκι, έτσι "για να υπάρχει και κάτι στο σπίτι"!

Στο τέλος βέβαια, όσο και να καθαρίζεις, το ίδιο χάλια είναι το σπίτι και το γλυκάκι το έχει φάει (όλο) ο αγαπημένος σου σύζυγος και αν έρθει κάποιος επίσκεψη, του λες "έχω τοστάκια, να ρίξω δύο στην τοστιέρα?"

Έρχεται όμως εκείνη η μέρα, που δεν περίμενες ποτέ ότι θα έρθει, λες και είναι το πιο παράλογο σενάριο, λες και είσαι super woman και αυτά τα μικρά και ασήμαντα, ποτέ δεν συμβαίνουν σε σένα και ....αρρωσταίνεις! Και ξαφνικά δεν μπορείς να σηκωθείς από τον καναπέ, αλλά αναγκάζεσαι, γιατί η ίωση που σε έχει χτυπήσει αλύπητα, σε χτύπησε στο στομάχι και το περιεχόμενου του φωνάζει απεγνωσμένα, πως δεν μπορεί να κρατηθεί άλλο!

Και τώρα, τι κάνεις? Που όλα (νιώθεις) ότι πρέπει να τα κάνεις εσύ? Το μωρό ΤΙ θα φάει? ΠΩΣ θα φάει? ΠΟΙΟΣ θα το αλλάξει? Το μωρό ΚΛΑΙΕΙ!!!!! Πρέπει οπωσδήποτε να πάμε super market. Και άλλα τέτοια , που αν σου λέγανε οτι έρχεται η συντέλεια του κόσμου θα το πίστευες......

Έτσι λοιπόν, αρρώστησα και εγώ.... ΑΡΡΩΣΤΗΣΑ! Και δεν ήθελα να κάνω τίποτα απολύτως, εκτός βέβαια από το να κοιμάμαι! Και αγχώθηκα, γιατί πίστευα οτι όλα πρέπει να περνάνε από τα χέρια μου, λες και το μωρό δεν έχει μπαμπά, γιαγιά και θείες. Έχει όμως! Και δεν πειράζει, αν για λίγο -λίγο μόνο- αφήσεις το τιμόνι να το πιάσει και κανείς άλλος! Δεν θα ρίξει το καράβι σε ξέρα, αυτό είναι σίγουρο! Και έτσι και έκανα... Άφησα το τιμόνι, αφέθηκα και εγώ και έτσι πέρασαν αυτές οι "άρρωστες" μέρες.

Είναι μεγάλο πράγμα, να έχεις δίπλα σου ανθρώπους, που μπορείς να στηριχτείς και να νιώσεις ασφάλεια, γιατί μπορεί να είναι κάτι ασήμαντο μια ίωση, αλλά μπορεί να σου βγάλει διάφορα, που δεν τα είχες ποτέ σκεφτεί.... Αυτά είναι όμως, μια άλλη μεγάλη και σοβαρή συζήτηση, που δεν είμαι ακόμα έτοιμη να κάνω....

Πάντως καλού κακού, εγώ σήκωσα το φαρμακείο από βιταμίνες, γιατί οι μαμάδες ΚΑΙ αρρωσταίνουν ΚΑΙ κουράζονται....τελικά!

Άντε περαστικά στους άρρωστους και μακάρι να φτιάξει αυτός ο καιρός επιτέλους, μπας και γλιτώσουμε από τις ιώσεις. Βέβαια μετά ξεκινάει η ταινία, "Η μαμά και η αλλεργία!" αλλά αυτό, τον επόμενο μήνα βγαίνει στους κινηματογράφους!

DIY: Βραχιολάκι φιλίας ή -γιατί όχι- βραχιολάκι για τον Μάρτη!

2014-02-28T11:52:00.001+02:00

Σήμερα αποφάσισα μετά από απαίτηση πολλών αναγνωστών (και καλά!), να κάνω ένα tutorial για ένα εύκολο βραχιόλι φιλίας. Εγώ προσωπικά αντί για Μαρτάκι πάντα έφτιαχνα ένα τέτοιο βραχιολάκι και φορούσα.
Το βραχιόλι που θα σας δείξω σήμερα είναι πολύ εύκολο και μπορεί να το κάνει οποιοσδήποτε ακόμα και αν δεν έχει πιάσει ποτέ του κλωστή. Είναι το πρώτο σχέδιο που έμαθα και εγώ να κάνω και θα προσπαθήσω όσο γίνεται να σας δείξω βήμα βήμα πως γίνεται.

Βασικοί κανόνες:
1. Κάθε κόμπος γίνεται από 2 κόμπους, δηλαδή στην ουσία είναι ένας διπλός κόμπος.
2. Για κάθε κόμπο χρησιμοποιούμε πάντα δύο κομμάτια κλωστή.
2. Κάθε κόμπος πρέπει να γίνεται σχετικά σφιχτά.

Στο σημερινό βραχιόλι θα χρησιμοποιήσουμε:

Κλωστή σε 6 διαφορετικά χρώματα. Όσο πιο πολλά χρώματα, τόσο μεγαλύτερο θα βγει το βραχιόλι μας, αν όμως θέλουμε λιγότερα χρώματα αλλά μεγάλο μέγεθος τότε θα χρησιμοποιήσουμε περισσότερα κομμάτια κλωστής από το κάθε χρώμα.
ψαλίδι
παραμάνα. Για να το καρφιτσώνουμε στο τζιν ή σε ένα μαξιλάρι όσο πλέκουμε και για να διορθώνουμε τυχόν λάθη.

Κόβουμε τις κλωστές μας περίπου 50 - 60 εκατοστά, ανάλογα το μέγεθος του χεριού που θα το φορέσει. Κόβουμε ένα κομμάτι από κάθε κλωστή.

Κάνουμε ένα κόμπο όλα μαζί τα χρώματα και για λίγα εκατοστά (6 περίπου) φτιάχνουμε μια πλεξούδα. Ασφαλίζουμε με ένα ακόμα κόμπο (φωτογραφία κάτω)

Τώρα είμαστε έτοιμοι να ξεκινήσουμε το πλέξιμο! Ξεκινάμε από αριστερά και πλέκουμε προς τα δεξιά. Στην παρακάτω φωτογραφία βλέπουμε πως είναι οι κλωστές μας. Θα ξεκινήσουμε από το -1- (ροζ) και θα κάνουμε ένα (διπλό πάντα) κόμπο με το -2- (μπλε). Στη συνέχεια θα κάνουμε ένα κόμπο με το -1- (ροζ) με το επόμενο χρώμα στη σειρά το -3- (μωβ). Συνεχίζουμε έτσι μέχρι και το -6- και στο τέλος το -1- (ροζ) έχει έρθει τελευταίο (6) και το μπλε πρώτο (1).

Για να κάνουμε ένα (διπλό) κόμπο περνάμε την αριστερή κλωστή πάνω από τη δεξιά κλωστή (φωτογραφία 1) και έπειτα την περνάμε από μέσα στο κενό που έχουμε δημιουργήσει (φωτογραφία 2) και τραβάμε να γίνει ο κόμπος (φωτογραφία 4). Αυτός είναι ο πρώτος κόμπος, επαναλαμβάνουμε το ίδιο για να ολοκληρωθεί ο κόμπος μας. Αν είναι σωστός ο κόμπος μας θα πρέπει το χρώμα που βρισκόταν στα αριστερά να είναι τώρα στα δεξιά και το χρώμα που βρισκόταν στα δεξιά να βρίσκεται στα αριστερά.

Ο πρώτος μας κόμπος θα πρέπει να είναι έτσι ακριβώς όπως στη φωτογραφία.

Όταν θα έχουμε τελειώσει την πρώτη μας σειρά το βραχιόλι μας θα έχει αυτή τη μορφή.(Το ροζ από πρώτο έχει πάει τελευταίο).

Και όταν έχουμε κάνει όλα τα χρώματα θα είμαι έτσι:

Όταν φτάσει το βραχιόλι μας στο μήκος που επιθυμούμε κάνουμε πάλι ένα κόμπο όλες μαζί τις κλωστές, κάνουμε ξανά μια πλεξούδα και πάλι ένα κόμπο. Έτοιμο!

Ελπίζω να ήταν εύκολο και κατανοητές οι οδηγίες μου. Αν έχετε κάποια απορία αφήστε ένα μήνυμα και θα απαντήσω! Καλή επιτυχία!

Cup cakes με κρυμμένη καρδιά για ερωτευμένους!

2014-02-14T12:57:00.001+02:00

Cup cakes με κρυμμένη καρδιά!

Ε, ναι έτσι για σπάσιμο, εγώ γιορτάζω σήμερα! Για χρόνια ήμουν από τους επικριτές της γιορτής του Αγίου Βαλεντίνου, αλλά φέτος λέω να πρωτοτυπήσω!

Έτσι κερνάω γλυκάκι! Cupcakes με κρυμμένη καρδιά! Σίγουρα κάπου το έχετε δει, ίσως και να το έχετε δοκιμάσει. Δεν είναι ιδιαίτερα δύσκολο, μόνο λίγο χρονοβόρο αλλά το αποτέλεσμα σε ανταμείβει.

Άντε! Γρήγορα βάζουμε ποδιά και ξεκινάμε!

Υλικά

3/4 φλ. βούτυρο

1 1/2 φλ. ζάχαρη

3 αυγά

1/2 κ.γ εκχύλισμα βανίλιας

1/2 κ.γ μαγειρική σόδα

2 κ.γ baking powder

1/2 κ.γ αλάτι

2 1/2 φλ. αλεύρι

1 1/3 φλ γάλα

Ετοιμάζουμε τα υλικά μας. Χτυπάμε στο μίξερ το βούτυρο και τη ζάχαρη μέχρι να αφρατέψουν. Προσθέτουμε ένα ένα τα αυγά και συνεχίζουμε το χτύπημα. Στη συνέχεια προσθέτουμε τη βανίλια, τη σόδα, το baking powder και το αλάτι και χτυπάμε για 2-3 λεπτά.

Έπειτα προσθέτουμε σε 3 δόσεις το αλεύρι και το γάλα (εναλλάξ), χτυπώντας μέχρι να γίνει ένα αφράτο μείγμα.

Βάζουμε σε ένα μπολ το 1/3 του μίγματος (περίπου μιάμιση κούπα) και προσθέτουμε χρώμα ζαχαροπλαστικής κόκκινο (φωτό) και ανακατεύουμε καλά μέχρι να έχουμε το χρωματικό αποτέλεσμα που θέλουμε. Βάζουμε σε μικρό βουτυρωμένο και αλευρωμένο ταψάκι το μείγμα μας και το ψήνουμε στους 180ο για 20 λεπτά.

Μόλις κρυώσει το αφαιρούμε από το ταψάκι μας και κόβουμε τις καρδούλες μας με κουπ πατ.

Βάζουμε στο ταψάκι για τα cupcakes μας τα ειδικά χαρτάκια και βάζουμε δύο μικρές κουταλιές από το μείγμα που είχαμε αφήσει πριν (φωτό πάνω).

Έπειτα βάζουμε τις καρδιές μας μέσα, προσέχοντας όλες να είναι προς την ίδια μεριά, έτσι ώστε να ξέρουμε που θα κόψουμε το κεκάκι μας για να φανεί το σχέδιο. Από πάνω προσθέτουμε μια ακόμα κουταλιά από το μείγμα. Δεν χρειάζεται να είναι εντελώς σκεπασμένες οι καρδιές μας, στο ψήσιμο θα καλυφθούν από το μείγμα.

Ψήνουμε στους 180ο για 20 λεπτά. Αφήνουμε να κρυώσουν και στολίζουμε με βουτυρόκρεμα της επιλογής μας!

Σερβίρουμε με αγάπη και πολλά φιλιά!

Λιλά πλεκτό βραχιόλι!

2014-02-12T21:30:00.006+02:00

Συμμετοχή στον Λιλά διαγωνισμό από το Δελφινάκι

Μια από τις μεγάλες μου αγάπες, από μικρή ηλικία, ήταν να πλέκω βραχιολάκια φιλίας! Τα έμαθα όταν ήμουν δημοτικό και από τότε δεν έχω σταματήσει. Μπορεί κατά καιρούς να το αφήνω, αλλά δεν το ξεχνάω ποτέ.

Τον τελευταίο καιρό, έφτιαχνα ένα βραχιόλι φιλίας, που γράφει ¨mommy¨ ,mγια να το κάνω δώρο στην κουνιάδα μου. Λόγω έλλειψης χρόνου όμως, όλο το αμελουσα... Τώρα με αφορμή τον πρωτότυπο διαγωνισμό από το Δελφινακι, είπα να το τελειώσω!

Πως σας φαίνεται? μάλλον θα κάνω και για μένα ενα!

Μπουκέτο από καρδιές!

2014-02-11T09:51:00.000+02:00

Μόνο 3 ημέρες έμειναν από την περιβόητη γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου και παρόλο που ποτέ δεν την "γιορτάζω", είπα φέτος να κάνω τη διαφορά!
Έτσι αποφάσισα να στολίσω κάτι λίγο για την γιορτή μπας και μας αγαπήσει λίγο παραπάνω ο σύζυγος!
Οι ιδέες στο pinterest άπειρες. Εμένα μου γυάλισε η παρακάτω λόγω ευκολίας κυρίως αλλά υπάρχουν τόσες πολλές ιδέες που ώρες να έχεις (που δεν έχεις!), να φτιάχνεις! Σημειωτέον στο Etsy κοστίζει 18 ευρώ....( εδώ )

Τα υλικά πού θα χρειαστούμε:

τσόχα σε διάφορα χρώματα

βελόνα και κλωστή

ψαλίδι

υλικό γεμίσματος

ξυλάκια για σουβλάκια- cake pops ή ότι παρόμοιο έχετε σπίτι

ένα βάζο στο μέγεθος που σας αρέσει

washi tape ή κορδέλες για στόλισμα

Διαδικασία

Αφού έχουμε σχεδιάσει σε ένα κομμάτι χαρτί την καρδιά που θα χρησιμοποιήσουμε ως πατρόν, κόβουμε την τσόχα μας. Γεμίζουμε με το υλικό γεμίσματος και ράβουμε με blanket stich. Τα υπόλοιπα είναι εύκολα!

Στερεώνουμε τις καρδιές σε ξυλάκια και τις τοποθετούμε στο βάζο που έχουμε ήδη στολίσει με wasth tape ή ότι άλλο έχουμε διαθέσιμο (κορδέλες, glitter, αυτοκόλλητα).

Είδες? Τίποτα δεν ήταν!

Τώρα το μπουκέτο με τις καρδούλες κάνει παρέα στην ερωτευμένη μαϊμού! (sock monkey για τον Άγιο Βαλεντίνο!)

Παιδότοπος - οδηγός επιβίωσης!

2014-01-28T12:30:00.000+02:00

Πριν μερικούς μήνες το Μπουριτάκι - Θανάσης, είχε την πρώτη του επαφή με παιδότοπο! Η πολύ αγαπημένη μου φίλη Βίκυ μας κάλεσε στο party γενεθλίων του γιου της Βασίλη και φυσικά εμείς δώσαμε το παρόν! Τα γενέθλια λοιπόν του Βασίλη έγιναν σε ένα παιδότοπο λίγο έξω από την πόλη της Ρόδου, όπου ήταν γεμάτο με παιδάκια κάθε ηλικίας. ΄Ηταν η πρώτη (κανονική) φορά που πήγαμε σε παιδότοπο καθώς θεωρούσα ότι ήταν ακόμα πολύ μικρός και άλλωστε ήταν ακόμα καλοκαίρι και μονοπωλούσε το ενδιαφέρον μας η θάλασσα. Είχαμε πάει βέβαια άλλη μία φορά πριν αρκετούς μήνες στα γενέθλια της Νίνας μας (όπου Νίνα βάλε αγαπημένη του Θανάση!) αλλά δεν φάνηκε να του άρεσε, γιατί ήταν κακόκεφος και σαστισμένος.

Φόρτωσα λοιπόν το τσαντικό μου, πήρα ένα γιαουρτάκι (για τον Θανάση), μια σοκολατίτσα (για μένα! τι έτσι θα την έβγαζα εγώ...;), δύο έξτρα μπλουζάκια, ένα ζευγάρι καλτσάκια και φυσικά νεράκι (το διευκρινίζω γιατί μου έχει τύχει να το ξεχάσω... τσ τσ τσ.....).
Δεν λέω για πρώτη μας φορά ευτυχώς και σκέφτηκα και τα πήρα και αυτά. Αλλά μήπως θα μπορούσα να οργανωθώ καλύτερα; Ποια απρόοπτα θα μπορούσαν να προκύψουν; Και τι άλλο θα έπρεπε να προσέξω;

Μετά από μελέτη και βαθιά περισυλλογή (ναι ξέρω, εδώ γελάτε!) κατέληξα στην παρακάτω λίστα!

Οδηγός Παιδότοπου!

Ντύνουμε το παιδί μας άνετα! Μια φόρμα είναι πάντα μια ασφαλής επιλογή. Εγώ προτιμώ βέβαια τα τζινάκια αλλά αυτό είναι υποκειμενικό. Προσοχή όμως να μην είναι ντυμένα πολύ ζεστά! Το παιδί κρεμμύδι θα γίνει σε μικρό χρονικό διάστημα μούσκεμα στον ιδρώτα, δεδομένου ότι στους παιδότοπους εκτός ότι τρέχουν όλη την ώρα έχουν πάντα θέρμανση. Επίσης προσέχουμε τα ρούχα που επιλέγουμε να είναι εύκολα σε περίπτωση τουαλέτας για τα μεγαλύτερα παιδιά και σε περίπτωση αλλάγματος για τα μωράκια.
Συνεχίζοντας με το θέμα ρούχα, έχουμε πάντα μαζί μας -τουλάχιστον- μια αλλαξιά ρούχα. Ατυχήματα πάνας, ένα χυμουδάκι που έχασε τον στόχο του ή ένα μούσκεμα στον ιδρώτα μπλουζάκι είναι συνηθισμένα φαινόμενα. Επίσης ένα δεύτερο ζευγάρι καλτσάκια επιβάλλεται (αυτό το λέω για να το ακούσω εγώ που πάντα ξεχνάω!).
Έχουμε μαζί μας τα απαραίτητα για περιπτώσεις "πάνας"! Μία ή δύο πάνες (εγώ έχω πάντα μαζί μου δύο...) ένα σελτεδάκι, μωρομάντηλα, κρέμα. Αυτά νομίζω είναι αυτονόητα! Εγώ μια φορά ξέχασα να πάρω πάνες μαζί μου και έγινε -ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ- το μοιραίο!
Σίγουρα η διεύθυνση ενός παιδότοπου έχει μεριμνήσει για πιθανών ατυχήματα, αλλά εγώ προσωπικά αισθάνομαι πιο σίγουρη όταν έχω μαζί μου ένα μικρό αντισηπτικό (π.χ oxysept χωρίς ιώδιο), τσιρότα και κυρίως την αγαπημένη μου κρέμα first aid butter της frezyderm (από τον 3ο μήνα)! Η συγκεκριμένη κρέμα κάνει θαύματα!
Επίσης, αυτονόητο είναι, να έχουμε μαζί το νεράκι του, το γιαουρτάκι του (αν είναι η ώρα που το τρώει) ίσως ένα snack της προτίμησης σας (εγώ παίρνω μαζί μου μπισκότα για μωρά). Σίγουρα μετά από τόσο παιχνίδι μια πείνα θα την έχουν.

Αυτά ήταν τι πρέπει να πάρουμε μαζί. Εσείς παίρνετε κάτι άλλο που δεν το σκέφτηκα? Πείτε μου την γνώμη σας οι πιο έμπειρες!

Είναι όμως και άλλα πράγματα που πρέπει να λάβουμε υπόψη μας σε ένα παιδότοπο ή παιδική χαρά.
Όπως:

Ελέγχουμε την ποιότητα, την συντήρηση ή την επικινδυνότητα των παιχνιδιών. Εντάξει δεν θέλω να είμαι η παρανοϊκή μάνα αλλά έχω δει ελεεινές κούνιες, άθλιες τσουλήθρες και φουσκωτά τόσο κακοσυντηρημένα που κανένα παιδί δεν θα έπρεπε να τα πλησιάζει...Επιπλέον σημαντικό είναι η καθαριότητα των χώρων. Σίγουρα όμως αυτά τα έχουμε ήδη ελέγξει κατά την επιλογή του παιδότοπου. Ωστόσο δεν είναι ντροπή να επισημάνουμε μια ζημιά ή κάτι που παρατηρήσαμε. Ακόμα και αν εμείς δεν ξαναπάμε στον εν λόγω παιδότοπο καλό θα ήταν να έχουμε ενημερώσει. Το ίδιο ισχύει και για τις δημοτικές παιδικές χαρές που είναι ένα φλέγον ζήτημα! Σπάνια θα δεις παιδική χαρά χωρίς σκουριασμένες κούνιες ή χωρίς ξεχαρβαλωμένη τραμπάλα. Αν δεν μιλήσουμε δεν θα φτιάξει όμως ποτέ! Μπορούμε μαζί με άλλες μαμάδες ή μπαμπάδες να το αναφέρουμε στον εκάστοτε δήμο να φροντίσει για τις επισκευές που πρέπει να γίνουν.
Δεν αφήνουμε το παιδί μας και ξεχνάμε την ύπαρξη του.... Ναι μεν χρειαζόμαστε και εμείς λίγη ώρα χαλάρωσης αλλά οι κοπέλες που εργάζονται εκεί δεν έχουν μόνο το δικό μας παιδί να προσέχουν. Άλλωστε το παιδί μας είναι δική μας ευθύνη! Σεβόμαστε τους κανόνες τους και διευκολύνουμε όσο περνάει από το χέρι μας την δουλειά τους. Πως γίνεται αυτό;
Αρχικά στους περισσότερους παιδότοπους έχει χωριστά ηλικιακά τμήματα. Έτσι επιλέγουμε αυτό που ταιριάζει στην ηλικία του παιδιού μας και όχι εκεί που ίσως επιθυμεί το ίδιο. Χτες συγκεκριμένα είδα ένα μεγάλο παιδάκι να θέλει να παίζει στο χώρο των νηπίων. Η κοπέλα που ήταν εκεί υπεύθυνη δυσκολεύτηκε πολύ να το απομακρύνει καθώς αυτό όχι μόνο δεν έφευγε αλλά την χτυπούσε κιόλας!
Προσπαθούμε το παιδί μας (ανάλογα πάντα με την ηλικία του) να έχει τρόπους και να σέβεται τα άλλα παιδάκια. Να περιμένει τη σειρά του για κάποιο παιχνίδι και στη συνέχεια να σέβεται την σειρά του άλλου που περιμένει. Να μην χτυπάει τα άλλα παιδάκια και γενικά να έχει αποδεκτή συμπεριφορά. Αυτά βέβαια στη θεωρία γιατί στην πράξη υπάρχουν αρκετές δυσκολίες!
Ναι μεν δεν αφήνουμε εξολοκλήρου την ευθύνη στις κοπέλες που εργάζονται στους παιδότοπους, από την άλλη όμως δεν γινόμαστε και σιαμαίοι! Δίνουμε χώρο στο παιδί να παίξει, να κοινωνικοποιηθεί ακόμα και να χτυπήσει. Είμαστε πάντα εκεί για να το συμβουλέψουμε, να το παρηγορήσουμε και να το αγκαλιάσουμε αλλά όχι από πάνω του ασφυκτικά.

Αυτά ήταν όσα μπόρεσα να σκεφτώ, σίγουρα όμως υπάρχουν και άλλα που δεν σκέφτηκα ή που δεν μου έτυχαν. Πείτε μου την γνώμη σας και εσείς!

Την Κυριακή που μας πέρασε...

2014-01-22T09:25:00.001+02:00

Την Κυριακή που μας πέρασε, πήραμε πάλι τους δρόμους! Επειδή δεν κάναμε μαζί γιορτές σαν οικογένεια, καθώς εγώ έλειπα στην Αθήνα με το μωρό, προσπαθούμε να αναπληρώσουμε τις τόσες μέρες χώρια. Είπαμε αυτή την Κυριακή, να μην πάμε κάπου έξω, αλλά να βολτάρουμε στην πόλη που είναι χωρίς κίνηση, τόσο μα τόσο όμορφη! Νομίζεις, ότι επειδή είναι νησί, είναι όμορφο μόνο το καλοκαίρι? Μέγα λάθος! Έχει τόσες όμορφες τοποθεσίες, που χορταίνει το μάτι σου, θάλασσα και ήλιο.

Πήραμε λοιπόν το ποδηλατάκι μας (δεν κάνουμε ακόμα πετάλι αλλά που θα πάει!) και πήγαμε στο Μόντε σμίθ! Λίγο πριν δύσει ο ήλιος και η θέα απλά σου έκοβε την ανάσα. Μέχρι και εγώ που δεν είμαι καθόλου, μα καθόλου ρομαντική, εκεί πάνω κάτι με πιάνει...

Ο Θανασάκης μου, κορδωμένος στο ποδηλατάκι του και εμείς να βολτάρουμε χέρι - χέρι.

Αν δεν έπιανε λίγο ψυχρούλα, θα καθόμασταν λίγο παραπάνω, αλλά δυστυχώς έπρεπε να φύγουμε γρήγορα. Αποφασίσαμε να κατέβουμε κέντρο, να δούμε πως κουνιούνται οι βάρκες... Κυριολεκτικά, γιατί στο λιμανάκι ήθελα να πάμε, εκεί καλέ που είναι και τα ελαφάκια!

Φτάνοντας έξω από το δημαρχείο, είδαμε μαζεμένο κόσμο. Ρωτάω τον σύζυγο "Τι έγινε πάλι? Γιατί έχει κόσμο?" και με ενημερώνει προς μεγάλη μου έκπληξη και δηλώνω απαράδεκτη που δεν το ήξερα, πως κάθε Κυριακή με την δύση του ηλίου, κατεβάζουν τη σημαία!

Ε λοιπόν ήταν φοβερό! Για τα 15 περίπου λεπτά που διήρκησε η όλη διαδικασία, κλείσανε τον δρόμο και άγημα του στρατού, με μπάντα παρακαλώ, παρέλασαν και έπαιξαν τον εθνικό μας ύμνο. Δεν θα έλεγα οτι μου ξύπνησε πατριωτικά συναισθήματα, αλλά θα ήταν ψέμα να πω ότι δεν μου έκανε εντύπωση η όλη εικόνα. Το highlight βέβαια της όλης ιστορίας, ήταν φυσικά ο Θανάσης, που καθ όλη τη διάρκεια του εθνικού ύμνου, χτυπούσε τα δαχτυλάκια του και χόρευε στην αγκαλιά του μπαμπά του (ο οποίος δοκίμασε τον μάρσιπο για πρώτη φορά και του άρεσε πολύ!). Άλλωστε για τον Θανάση ισχύει το "ότι ακούγεται, χορεύεται!". Σας τα είπα οτι έχω χορευταρά γιο? Ε ναι, χορεύει τα πάντα απο κλαρίνα μεχρι τσα τσα τσα (όταν βλέπουμε dancing!).

Μετά από αυτό, μας επέτρεψα μια μικρή πολυτέλεια και πήραμε καφεδάκια, από το αγαπημένο μου starbucks, που είχα αρκετό (μα αρκετό...) καιρό να απολαύσω. Περπατήσαμε μέχρι την παιδική χαρά του ΑΚΤΑΙΟΝ, που βρίσκεται απέναντι από το λιμανάκι. Ο μικρούλης μας όμως από την κούραση, αρκέστηκε στο να κάνει μόνο λίγο κούνια τραγουδώντας "να-να...να-να-να"! Βέβαια μετά από λίγο, από το κούνα κούνα, γλάρωσαν λίγο τα ματάκια του, οπότε και ξεκινήσαμε για το σπίτι μας! Ήταν ώρα για νάνι.....

Βρέχει βραβεία!

2013-11-05T11:59:00.000+02:00

Καιρό είχα, να λάβω βραβειάκι και η αλήθεια είναι, ότι μου έλειψαν! Έτσι, για να αρχίσω πάλι, να μιλάω για τον εαυτό μου (να παραμιλάω δηλαδή...)!

Ξεκινάμε με το liebster Award!
Το βραβείο αυτό, μου το χάρισε η όμορφη blogοφιλενάδα μου, Ειρήνη Λουίζου με το πολύ ενδιαφέρον ιστολόγιο της, Το μικρό μου blog!
Ειρήνη μου, σε ευχαριστώ πολύ, για την τιμή που μου έκανες, μου έδωσε πολύ χαρά το βραβείο σου!

Ας περάσουμε λοιπόν στο διαδικαστικό κομμάτι του βραβείου. Φυσικά υπάρχουν κανόνες, τους οποίους σαν καλοί blogger, θα πρέπει να ακολουθήσουμε!
1. Πρέπει να αναφέρεις και να ευχαριστήσεις αυτόν που σου το χάρισε!
2. Πρέπει να απαντήσεις στις ερωτήσεις - χωρίς φόβο και πάθος, θα συμπληρώσω εγώ!
3. Πρέπει με τη σειρά σου να βραβεύσεις αγαπημένα blog. Το ξέρω σίγουρα έχεις πολλά, αλλά πρέπει να διαλέξεις!
4. Πρέπει να ακολουθήσεις τα blog που βράβευσες. Νομίζω όμως, ότι αυτό εννοείται!

Οι ερωτήσεις και οι απαντήσεις ακολουθούν:
1. Το αγαπημένο σου φαγητό:
Χμ... το τζατζίκι! Τι??? Δεν είναι φαγητό? Ε, πως αφού το τρώω φαγητό είναι! ΩΩΩΩ καλά, μην φωνάζετε.... Τότε, αγαπημένο μου φαγητό είναι οι τηγανητές πατάτες ...με τζατζίκι!!!! (σας την έφερα!!!)
2. Δεν μου αρέσει στους ανθρώπους:
Η μιζέρια.... Μπορώ να αντέξω πολλά από έναν άνθρωπο, έχω μεγάλη υπομονή και συγχωρώ σχεδόν πάντα και τα πάντα. Αλλά δεν αντέχω με τίποτα, την μιζέρια. Με χαλάει ρε παιδί μου, με ρίχνει ψυχολογικά! Δυστυχώς όμως, αναγκάζομαι να την ανεχτώ και αυτήν, καθώς φίλους μπορείς να κάνεις πέρα, όχι όμως και συγγενείς.....
3. Μου αρέσει οι άνθρωποι με τους οποίους κάνω παρέα:
Να χαμογελάνε! Ένα γλυκό χαμόγελο εκτός ότι μου φτιάχνει τη μέρα, κάνει και την πιο άσχημη παρατήρηση γλυκιά. Γιατί δεν έχει σημασία τι λες, αλλά ο τρόπο που το λες.
4. Με ηρεμεί:
Ο θηλασμός! Όταν ξαπλώνω στο κρεβάτι με το Μπουριτάκι μου και το θηλάζω για να κοιμηθεί, νιώθω να φεύγει από πάνω μου, ένα τεράστιο βάρος. Ηρεμεί το σώμα μου και το μυαλό μου.
5. Αγαπώ:
Εκτός από το προφανές, τους γονείς μου, την αδερφή μου, τον άντρα μου και το μπουριτάκι? Χμ εκτός από αυτούς λοιπόν αγαπάω το ίντερνετ! Ναι, ναι αγαπάω το ίντερνετ και θα το φωνάξω να το ακούσουν όλοι! Δεν μπορώ χωρίς ίντερνετ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
6. Με νευριάζει:
Να μην έχω σύνδεση στο ίντερνετ!!! Χα χα χα πλάκα κάνω! Με νευριάζει, πάρα, μα πάρα πολύ η ασυνεννοησία! Όταν μιλάω με έναν άνθρωπο και καταλαβαίνει άλλα, από αυτά που εννοώ και μετά, λέει αυτός άλλα και εννοεί κάτι άλλο και γενικά γίνεται ένα κουβάρι! Μια κλασική συζήτηση με τον άντρα μου δηλαδή! Αφού πραγματικά πολλές φορές νομίζω ότι μιλάμε άλλη γλώσσα!
7. Δεν αποχωρίζομαι ποτέ(αντικείμενο)
Το κινητό μου τηλέφωνο και το ipad μου! Έχω μεγάλη αγάπη και στα δύο.
8. Όταν ήμουν μικρή χάζευα συστηματικά αφίσες:
Του Brandon από το Beverly Hills!!!! Χα χα χα τρομερό γούστο είχα εεεε? Την συλλογή συμπλήρωνε -ευτυχώς- ο Johnny Depp και ο....Χριστόφορος Παπακαλιάτης!!!! Ακούω γέλια ή μου φαίνεται???

Αυτές λοιπόν ήταν και οι ερωταπαντήσεις μου! Ελπίζω να στάθηκα αντάξια των περιστάσεων!

Σειρά έχει η βράβευση!

Με χαρά και πολλή αγάπη στέλνω το βραβείο αυτό στα εξής (πολύ)αγαπημένα blog και στις συντάκτριες τους:

1. 2 boys + Hope!

2. LOLIPOP!

3. mia mama sta xena!

4.Mommy in happiness!

5. MommyWiki

6. Ημερολόγιο ενός μωρού!

Στη συνέχεια έρχεται ένα ολοκαίνουργιο βραβείο που είχα και εγώ την τιμή να παραλάβω από την Γιώτα και το blog της http://4lifeidea.blogspot.gr/! Γιώτα μου σε ευχαριστώ πολύ!!

Το unpaixtable blogger award δημιουργήθηκε από το all4blogs και ήδη έχει μια τεράστια λίστα συμμετεχόντων!

http://www.all4blogs.gr/arthra/unpaixtable-blogger-award

Ας περάσουμε γρήγορα όμως στους κανόνες!

Οι κανόνες είναι οι εξής:

Στην αρχή της ανάρτησης σου πες μας από ποιον έλαβες το βραβείο και βάλε σύνδεσμο προς το blog του!
Επ! μην βαριέσαι ! Απάντησε σε όλες τις ερωτήσεις ...
Οι έξι ερωτήσεις είναι πάντοτε ίδιες, ενώ η έβδομη συντάσσεται από τον unpaixtable και απευθύνεται στους επόμενους
Πρότεινε πέντε άτομα για να λάβουν το βραβείο και βάλε σύνδεσμο προς τα ιστολόγια τους.
Στο τέλος του post απηύθυνε την πιο unpaixtable ερώτηση σου...στους bloggers που προτείνεις!
Και μην ξεχνάς κάτω από την εικόνα με το σήμα του βραβείου βάλε link που οδηγεί στην ανάρτηση (http://www.all4blogs.gr/arthra/unpaixtable-blogger-award) Όταν το κάνεις... give a shout to all4blogs διότι θα σε προσθέσει στην λίστα με τους συμμετέχοντες (link back)

Οι ερωτήσεις (6+1)

1)Intro ( Όνομα, Τοποθεσία, Ζώδιο, Blog Platform)

Το όνομα μου είναι Λίνα, από το Μαγδαληνή και βρίσκομαι στο πιο όμορφο νησί του κόσμου, τη Ρόδο! Είμαι κριός στο ζώδιο και το blog μου φιλοξενείται από τον blogger!

2)Ποιο είναι το moto του Blog σου; Αν δεν έχεις σκέψου ένα τώρα!

Η αλήθεια είναι ότι δεν έχω moto... Με βάζεις σε σκέψεις τώρα...

3)Αν το blogging ήταν παιδικό παιχνίδι, ποιο θα ήταν και γιατί;

Αν το blogging ήταν παιδικό παιχνίδι? Ουπς... όλο δύσκολες ερωτήσεις μας βάζει αυτό το all4blogs! Μάλλον το "κρυφτό" θα ήταν....!

4)Όταν γίνω διάσημος blogger θα... (συμπλήρωσε την φράση)

...θα συνεχίσω να διαβάζω τα αγαπημένα μου blogs όπως τώρα!

5)Κάνε φίρμα την λιγότερο δημοφιλή ανάρτηση σου.
Η λιγότερο δημοφιλή ανάρτηση μου είναι η τελευταία που έκανα και έχει τίτλο 4ος Πανελλαδικός ταυτόχρονος δημόσιος θηλασμός!

6)Ποια κατηγορία ιστολογίων, θα ήθελες να αφανίσεις από την blog- όσφαιρα και γιατί;
Καμία! Όλες οι κατηγορίες ιστολογίων εξυπηρετούν κάποιους σκοπούς. Απλά επιλέγω τι θα διαβάζω και που, όπως φαντάζομαι όλοι μας! Αν όμως το πάμε "αλλού" το θέμα θα ήθελα να αφανιστούν τα ιστολόγια που έχουν να κάνουν με κακοποίηση, αν καταλαβαίνετε τι εννοώ...

7)Η έβδομη ερώτηση ανήκει πάντοτε σε αυτόν που παραλαμβάνει το βραβείο και συνεχίζει την αλυσίδα! Η ερώτηση της Γιώτας είναι: εάν εμφανίζονταν το μαγικό τζίνι ποίες είναι οι 3 ευχές που θα ήθελες να σου πραγματοποιήσει.

Επ! Εδώ ήμαστε! Αν εμφανιζόταν το μαγικό τζίνι θα ήθελα να μου πραγματοποιήσει τις εξής πρωτότυπες ευχές: Υγεία, ευτυχία και χρήματα!!!

Τα ιστολόγια που θα ήθελα να στείλω το βραβείο - που ελπίζω να μην το έχουν πάρει - είναι:

Η Κορίνα και το Χειρός Επιχειρήματα
Η Ζέφη και το Παίζουμε μαζί!
Η Κατερίνα και το Μαμά για σπίτι
Η Αναστασία και το Ραφτάδικο
Η Μαρία και το fotolabida

Τέλος η ερώτηση μου είναι: Έχετε σκεφτεί ποτέ να διαγράψετε το blog σας και αν ναι γιατί?

The Rules of the #unpaixtable Award:

Στην αρχή της ανάρτησης σου πες μας από ποιον έλαβες το βραβείο και βάλε σύνδεσμο προς το blog του!
Επ! μην βαριέσαι ! Απάντησε σε όλες τις ερωτήσεις ...
Οι έξι ερωτήσεις είναι πάντοτε ίδιες, ενώ η έβδομη συντάσσεται από τον unpaixtable και απευθύνεται στους επόμενους
Πρότεινε πέντε άτομα για να λάβουν το βραβείο και βάλε σύνδεσμο προς τα ιστολόγια τους.
Στο τέλος του post απηύθυνε την πιο unpaixtable ερώτηση σου...στους bloggers που προτείνεις!
Και μην ξεχνάς κάτω από την εικόνα με το σήμα του βραβείου βάλε link που οδηγεί στην ανάρτηση (http://www.all4blogs.gr/arthra/unpaixtable-blogger-award) Όταν το κάνεις... give a shout to all4blogs διότι θα σε προσθέσει στην λίστα με τους συμμετέχοντες (link back)

- See more at: http://www.all4blogs.gr/arthra/unpaixtable-blogger-award#sthash.jCk3xnEC.dpuf

The Rules of the #unpaixtable Award:

Στην αρχή της ανάρτησης σου πες μας από ποιον έλαβες το βραβείο και βάλε σύνδεσμο προς το blog του!
Επ! μην βαριέσαι ! Απάντησε σε όλες τις ερωτήσεις ...
Οι έξι ερωτήσεις είναι πάντοτε ίδιες, ενώ η έβδομη συντάσσεται από τον unpaixtable και απευθύνεται στους επόμενους
Πρότεινε πέντε άτομα για να λάβουν το βραβείο και βάλε σύνδεσμο προς τα ιστολόγια τους.
Στο τέλος του post απηύθυνε την πιο unpaixtable ερώτηση σου...στους bloggers που προτείνεις!
Και μην ξεχνάς κάτω από την εικόνα με το σήμα του βραβείου βάλε link που οδηγεί στην ανάρτηση (http://www.all4blogs.gr/arthra/unpaixtable-blogger-award) Όταν το κάνεις... give a shout to all4blogs διότι θα σε προσθέσει στην λίστα με τους συμμετέχοντες (link back)

Οι ερωτήσεις (6+1)
1)Intro ( Όνομα, Τοποθεσία, Ζώδιο, Blog Platform)
2)Ποιο είναι το moto του Blog σου; Αν δεν έχεις σκέψου ένα τώρα!
3)Αν το blogging ήταν παιδικό παιχνίδι, ποιο θα ήταν και γιατί;
4)Όταν γίνω διάσημος blogger θα... (συμπλήρωσε την φράση)
5)Κάνε φίρμα την λιγότερο δημοφιλή ανάρτηση σου.
6)Ποια κατηγορία ιστολογίων, θα ήθελες να αφανίσεις από την blog- όσφαιρα και γιατί;
7)Η έβδομη ερώτηση ανήκει πάντοτε σε αυτόν που παραλαμβάνει το βραβείο και συνεχίζει την αλυσίδα!
- See more at: http://www.all4blogs.gr/arthra/unpaixtable-blogger-award#sthash.jCk3xnEC.dpuf

4ος Πανελλαδικός Ταυτόχρονος Δημόσιος Θηλασμός!

2013-10-31T10:11:00.001+02:00


Πέρσι στον Πανελλαδικό Ταυτόχρονο Δημόσιο Θηλασμό στη Ρόδο!

Έχουν περάσει 13 μήνες, από όταν ήρθε στη ζωή μου το μικρό Αθανασάκη . Από την εγκυμοσύνη μου ακόμα, επέλεξα τον θηλασμό για την διατροφή του και έτσι ενημερώθηκα , όσο ήταν δυνατόν. Όπως έχω γράψει και εδώ, εγώ τα κατάφερα και όλα πήγαν έτσι όπως τα είχα σχεδιάσει. 13 μήνες μετά, συνεχίζουμε ακόμα τον θηλασμό, απολαμβάνοντας και οι δύο εξίσου το θαύμα αυτό!
Ωστόσο σε αυτή την ανάρτηση δεν θα αναφερθώ στα οφέλη του θηλασμού. Θα επικεντρωθώ σε μια βασική δυσκολία που αντιμετώπισα, λιγότερο εγώ, περισσότερο ίσως άλλες μανούλες. Την ντροπή! Ναι καλά διαβάσατε, την ντροπή... Την ντροπή που νιώθει μια νέα μαμά όταν "αναγκάζεται" να θηλάσει το μωρό της δημοσίως. Τα αδιάκριτα βλέμματα, την αποδοκιμασία του συζύγου ή του συγγενικού περιβάλλοντος, τα επικριτικά σχόλια. Πολλές γυναίκες, για να τα αποφύγουν όλα αυτά ,είτε αναγκάζονται να μένουν σπίτι τους, περιορίζοντας στο ελάχιστο τις από κοινού (με το μωρό) μετακινήσεις, είτε καταφεύγουν στην κοντινότερη τουαλέτα, να θηλάσουν καθισμένες σε μία λεκάνη, που προορίζεται για άλλο λόγο! Άλλες πάλι πιο οργανωμένες, αντλούν με το θήλαστρο γάλα όσο είναι στο σπίτι και στις βόλτες δίνουν στο μωρό τους μπιμπερό ή απλά σκεπάζονται με ότι βρουν πρόχειρο, ένα σακάκι, ένα sling ένα σελτεδάκι και πάει λέγοντας.
Εγώ ανήκω στην τελευταία κατηγορία. Δεν έχω θηλάσει ποτέ σε τουαλέτα, αλλά πάντα κάλυπτα το επίμαχο σημείο, με το sling που κουβαλούσα πάντα μαζί μου. Μερικές φορές, φορούσα πολύ μεγάλες μπλούζες και τον έβαζα από μέσα για ευκολία.

Εδώ το Μπουριτάκι θηλάζει!

Όμως γιατί? Γιατί θεωρείται ντροπή ο θηλασμός? Η προσφορά φαγητού από την μητέρα στο παιδί της? Είναι η θέα του γυμνού, που σοκάρει? Τότε γιατί δεν μας ενοχλούν τα topless και τα string σε μια παραλία? ¨Η αν δεν θες στην παραλία, που -υποτίθεται- επιτρέπεται η ελαφριά περιβολή, γιατί δεν μας ενοχλεί το σούπερ μίνι ή το ντεκολτέ - αφαλός? Είναι το στήθος μιας μάνας ντροπή και αποκρουστικό? ¨Η προκλητικό? Γιατί το έχω ακούσει ΚΑΙ αυτό!
Μια φίλη μου πήγε με τον δεσμό της επίσκεψη σε ένα φιλικό σπίτι. Η οικοδέσποινα είχε ένα μωράκι λίγων μηνών και το θήλαζε. Μέχρι εδώ καλά. Η οικοδέσποινα όμως έκανε το θανάσιμο "λάθος" να θηλάσει μπροστά τους χωρίς να καλυφθεί ή να πάει σε άλλο δωμάτιο, όπως χαρακτηριστικά μου είπε η φίλη μου οτι θα έπρεπε να είχε κάνει! Η φίλη μου λοιπόν όπως καταλαβαίνεται που πάει το θέμα, παρεξηγήθηκε! Στην υπόλοιπη επίσκεψη είχε μούτρα και όλοι κατάλαβαν ότι κάτι συνέβαινε. Την είχε πειράξει. όπως επίσης μου είπε, όχι τόσο οτι θήλασε μπροστά της, αλλά το ότι θήλασε μπροστά στον φίλο της...
Ναι οκ, αλλά πόσο παράλογο μου ακούγεται εμένα αυτό! Στο δικό της σπίτι, να πάει σε άλλο δωμάτιο, για να κάνει κάτι, το οποίο η ίδια θεωρεί φυσιολογικό.
Για να μην μακρηγορώ όμως, ας αφήσουμε την φίλη μου (η οποία παρεμπιπτόντως δεν έχει πρόβλημα όταν θηλάζω εγώ μπροστά στον φίλο της...) και ας γυρίσουμε στην ουσία.
Ο θηλασμός είναι κάτι το απολύτως φυσιολογικό και θα πρέπει να πάψει να είναι "περίεργος" αν όχι άσχημος στα μάτια του κόσμου. Γιαυτό και τα τελευταία 4 χρόνια διοργανώνεται από το Πανελλήνιο δίκτυο εθελοντικών ομάδων υποστήριξης μητρικού θηλασμού και μητρότητας, ο Πανελλαδικός Ταυτόχρονος Δημόσιος Θηλασμός, όπου συμμετέχουν 39 πόλεις από όλη την Ελλάδα.

Από τo 1992 καθιερώνεται διεθνώς ο εορτασμός της Εβδομάδας Μητρικού Θηλασμού από την WABA (Παγκόσμια συμμαχία για την προώθηση του θηλασμού), τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (ΠΟΥ) και τη UNICEF, στις 1-7 Αυγούστου.

Στην Ελλάδα, η εβδομάδα αυτή εορτάζεται 1-7 Νοεμβρίου και φέτος έχει θέμα «Υποστηρίζουμε το θηλασμό: Υποστηρίζουμε τις μητέρες». Σκοπός είναι η προώθηση, υποστήριξη, ενημέρωση, ενθάρρυνση και ανταλλαγή πληροφοριών, σχετικά με το μητρικό θηλασμό, όχι μόνο ως λέξεις σε ένα φυλλάδιο ή σε μια ομιλία, αλλά εμπράκτως ως εικόνα και παρουσία «από μητέρα προς μητέρα».

Φέτος για 2η φορά συμμετέχει και η Ρόδος όπου θα συγκεντρωθούμε όλοι, μανούλες θηλάζουσες, μανούλες to be, με κοιλίτσες ή με σκέψη για κοιλίτσες, μανούλες πρώην θηλάζουσες, σύζυγοι και λοιποί φίλοι και συγγενείς να γιορτάσουμε τον θηλασμό! Τόπος συνάντησης είναι το ΑΚΤΑΙΟΝ στο Μαντράκι και ώρα έναρξης είναι 11:00 το πρωί.
Στην εκδήλωση θα μοιραστεί ενημερωτικό υλικό, δωράκια, θα γίνουν συζητήσεις και θα γνωριστούμε από κοντά! Σας περιμένουμε λοιπόν και φέτος,ελάτε να γιορτάσουμε!!!

Αν και ο θηλασμός είναι ελεύθερος και δεν υπακούει σε ωράρια, τα μωράκια που θα θέλουν να θηλάσουν γύρω στις 12.00 θα καταμετρηθούν στον Πανελλαδικό Ταυτόχρονο Δημόσιο Θηλασμό που θα γίνει την ίδια ώρα σε όλες τις πόλεις! Θα έχουμε δημιουργική απασχόληση και χειροτεχνίες για μεγαλύτερα παιδιά καθώς και πολλά δωράκια στη λαχειοφόρο κλήρωση.

Περισσότερες πληροφορίες για την εκδήλωση μπορείτε να δείτε εδώ:
https://www.facebook.com/events/201557910018180/
Πέρσι ο Αθανασάκης ήταν περίπου 40 ημερών και συμμετείχαμε στον Πανελλαδικό Ταυτόχρονο δημόσιο Θηλασμό (βλ.φωτογραφίες!), πίνοντας το γαλατάκι μας παρέα με άλλες μανούλες και τα μωράκια τους!

Θα είμαστε και φέτος εκεί! Αν θέλετε και εσείς να συμμετέχετε δεν έχετε παρά να ενημερωθείτε για την εκδήλωση που γίνεται στην πόλη σας ή σε κοντινή απόσταση.

Είναι στο χέρι μας η εικόνα της θηλάζουσας μητέρας να πάψει να είναι περίεργη, αποκρουστική ή προκλητική!
Πολλά φιλάκια!!!

Τα πρώτα μας γενέθλια!

2013-10-17T12:05:00.001+03:00

Πάει, πέρασε και αυτό... Χάθηκε στο χρονοντούλαπο με τις αναμνήσεις... Τα πρώτα μας γενέθλια πραγματοποιήθηκαν με μεγάλη επιτυχία (ψώνιο!) και με αρκετή, για να μην πω τεράστια, κούραση! Οι καλεσμένοι, από το "να μωρέ 5-6 φίλοι θα έρθουν", κατέληξαν να φτάνουν τους 50! Χωρίς να υπολογίζω τα παιδάκια, που ήταν τουλάχιστον καμία δεκαριά! Αφού προσπαθώ να θυμηθώ κάτι από εκείνη τη μέρα και δεν μπορώ... . Ήταν η πρώτη φορά που καλούσαμε κόσμο στο σπίτι, καθώς πριν την μετακόμιση μέναμε με τους γονείς μου, το χωριό και δεν είχαμε τη δυνατότητα. Ήρθαν όμως όλοι! Συνάδελφοι από τη δουλειά, φίλοι καλοί και αγαπημένοι, γονείς, αδέρφια, γείτονες και φυσικά τα κουμπαράκια μου! Ο Χρήστος, ο Αντώνης, ο Μιχάλης και η Ειρήνη που σε δυο εβδομάδες, θα μου κάνουν την τιμή να γίνουν πνευματικοί γονείς, για το παιδάκι μου...

Αλλά για τη βάφτιση θα μιλήσουμε άλλη φορά, είναι άλλωστε τόσα που πρέπει να πούμε!

Στα γενέθλια λοιπόν, με τη βοήθεια της πεθερούλας μου, είχαμε έναν πολύ ωραίο μπουφέ, που είχε από όλα! Τυρόπιτα, σπανακόπιτα, κεφτεδάκια, πατατοσαλάτα, μακαρονοσαλάτα, τυροκεφτέδες στο φούρνο, λουκανικοκαλαμάκια (μεγάλη επιτυχία), μπαγκέτα γεμιστή (το δικό μου αγαπημένο), κοτομπουκιές και από γλυκά, εκτός από την τούρτα, τρουφάκια και cake pops. Είχα και άλλα στο πρόγραμμα, αλλά δεν πρόλαβα! Οι ώρες της ημέρας μου φάνηκαν τόσο, μα τόσο λίγες! Μέχρι που σκεφτόμουν να καταργήσω τον ύπνο, αφού ούτως η άλλως δεν κοιμόμουν, που δεν κοιμόμουν λόγω άγχους! Γιατί είπαμε, ήταν το πρώτο μας επίσημο κάλεσμα και φυσικά τα πρώτα γενέθλια του Μπουριτακίου! Πάντως δεν έμεινε ψίχουλο! Αργά το βράδυ όταν είχαν φύγει όλοι, έψαχνα κάτι να τσιμπίσω και δεν είχε μείνει τίποτα!! Αφού ο άντρας μου, δεν δοκίμασε καν την τούρτα! Στην επόμενη ανάρτηση θα σας δώσω και τις συνταγές που χρησιμοποίησα, από διάφορα ιστολόγια, με πεντανόστιμες συνταγές και κυρίως εύκολες!
Ξέχασα να σας πω, ότι το θέμα του πάρτυ μας, ήταν το αεροπλάνο. Και εξηγούμαι , το Μπουριτάκι από όταν γεννήθηκε, από όλα τα τραγουδάκια που του έλεγα, έδειχνε μια ιδιαίτερη προτίμηση στο "boing" του Κώστα Μπίγαλη. Ακόμα και σήμερα, τις περισσότερες φορές με αυτό το τραγούδι, τρώει το φαγητό του....!! Μόλις ακούει την εισαγωγή, αρχίζει και κουνάει χεράκια και ποδαράκια από χαρά! Έτσι το θέμα των γενεθλίων δεν θα μπορούσε να είναι άλλο, από το αεροπλάνο! Έψαξα στο διαδίκτυο ( εννοείται μέρες πριν) και βρήκα φοβερές προσκλήσεις και πολύ εύκολες στην κατασκευή τους στο genethlia.gr. Τελευταία στιγμή όμως άλλαξα γνώμη και χρησιμοποίησα μόνο τα φακελάκια και έφτιαξα προσκλήσεις μόνη μου. Το κείμενο ωστόσο και πάλι από το genethlia.gr το δανείστηκα.
Για να στολισμό του μπουφέ, έφτιαξα ένα μπανερ με σημαιάκια με αεροπλάνα φυσικά (φαίνεται στην πάνω φωτογραφία!) , το οποίο το βρήκα εδώ! Πρόσθεσα και μερικά αυτοκόλλητα από το jumpo και έτοιμος και ο στολισμός.
Είχα φτιάξει και ένα δεύτερο μπανερ με το όνομα του στο word (tutorial εδώ) αλλά δεν πρόλαβα να το στολισμό δυστυχώς.

Σημείωση: Η ανάρτηση αυτή είναι από τις 27 Σεπτεμβρίου! Από το τρέξιμο για την βάφτιση, δυστυχώς δεν μπόρεσα να την αναρτήσω νωρίτερα... Τώρα που έγινε πια η βάφτιση, βρήκα λίγη ώρα και τα κατάφερα! Για την βάφτιση θα σας πω σε επόμενη ανάρτηση όταν θα έχω και φωτογραφίες. Ένα μόνο θα σας πω......Πολύ κλάαααααααμα!!!! Εγώ καλέ, όχι το μωρό!!!!

Το Μπουριτάκι μου!

2013-09-24T09:35:00.001+03:00

Λίγο πριν σβήσουμε το πρώτο μας κεράκι, κάθομαι και σκέφτομαι, πως πέρασε κιόλας ένας χρόνος!Σίγουρα το έχουν πάθει πολλοί πριν από μένα, τη μια στιγμή να έχεις ένα νεογέννητο και ξαφνικά ένα παιδάκι να τρέχει στην κουζίνα σου....

Θυμάμαι, όχι πολύ μακριά, το δύσκολο καλοκαίρι, με μια τεράστια κοιλιά, την πολύ ζέστη και τα παγωτά που καταβρόχθιζα δυο δυο! Και μετά, μια μέρα ξαφνικά (όσο και να θες 9 μήνες δεν είναι αρκετοί για να συνηθίσεις την ιδέα!), έχεις ένα τόσοδούλικο πλασματάκι να κοιμάται στην αγκαλιά σου.

Οι πρώτες μέρες στο νοσοκομείο, αναρρώνοντας από την καισαρική (κάποια στιγμή θα γράψω και για τον τοκετού μου). Οι πρώτες μέρες στο σπίτι, μαθαίνοντας ο ένας τον άλλον. Τα ξενύχτια, η κούραση και ο φόβος.... Ναι ο φόβος. Για το αν θα είμαι καλή μαμά, αν παίρνω τις σωστές αποφάσεις, αν είμαι (που είμαι) υπερβολικά χαλαρή και κυρίως αν πάθει κάτι. Ο μεγάλος μου φόβος! Όσο και αν τον προστατεύω, όσο και να προσέχω τα πάντα, φοβάμαι. Και μάλλον θα φοβάμαι για πάντα, γιατί είναι το παιδάκι μου και είναι η ζωή μου...

Έτσι, μέρα τη μέρα, μήνα το μήνα, φάγαμε την πρώτη μας κρεμούλα, την πρώτη μας σούπα, είδαμε το πρώτο μας δοντάκι, κάναμε τις πρώτες μας συνειδητές πια αγκαλιές και φυσικά ξεκινήσαμε να μπουσουλάμε και να γυρίζουμε τον κόσμο όλο!

Τώρα, 11 μηνών πια, έχει 7 δόντια, δαγκώνει ότι έχει την ατυχία να βρεθεί στο στόμα του και κυρίως τη μαμά (πονεμένη -κυριολεκτικά-ιστορία). Αλωνίζει όλο το σπίτι μπουσουλώντας, λέγοντας ιστορίες ολόκληρες με ακαταλαβίστικες λεξούλες, σαρώνοντας στο διάβα του, τα πάντα. Παιχνίδια, μαξιλάρια, τον ανεμιστήρα(τον έσπασε), τα τραπεζομάντιλα (τα κατήργησα). Ανοίγει ντουλάπια, συρτάρια, πόρτες και γενικά δεν κάθεται στιγμή ακίνητος. Και αν κάνει καμιά ζημιά, φαινόμενο εννοείται συχνό, γυρνάει να δει αν τον βλέπω (γιατί ζημιά χωρίς θεατή, δεν έχει γλύκα...) και μου ρίχνει και ένα πονηρό χαμόγελο. Έτσι, για καλόπιασμα!

Τέλος του μήνα, θα κάνουμε το πρώτο μας πάρτυ γενεθλίων. Έχω ξεκινήσει, εδώ και ένα μήνα, να ψάχνω ιδέες για διακόσμηση, γλυκά, δωράκια, φωτογραφίες (smash the cake!!!). Ο κατάλογος μεγάλος! Την προηγούμενη εβδομάδα έκανα και την πρόβα της τούρτας μας. Τούρτα ουράνιο τόξο!

Την συνταγή και τις οδηγίες τις βρήκα εδώ. Εντάξει, δεν ήταν και το πιο γρήγορο γλυκό αλλά άξιζε τον κόπο! Αντί όμως να ψήσω το κάθε παντεσπάνι μόνο του, πήρα ταψάκια μιας χρήσης και τα έψησα σε δυο δόσεις.

Το στήσιμο από την ανυπομονησία μου, το έκανα την ίδια μέρα αλλά καλύτερα είναι να γίνει την επόμενη για την αποφυγή ατυχημάτων... Ξέρω, είχα ένα! Φανταστείτε τον Πύργο της Πίζας και θα έχετε την εικόνα της τούρτας μου!! Ευτυχώς το διόρθωσα εγκαίρως και ούτε γάτα, ούτε ζημιά. Επίσης, για γέμιση και επικάλυψη χρησιμοποίησα, αντί σοκολάτα και σαντιγί, απλή κρέμα ζαχαροπλαστικής, κυρίως για ευκολία. Για στολισμό χρησιμοποίησα πολύχρωμη τρούφα, αλλά στα γενέθλια θα κάνω -εννοείται- άλλο στολισμό, ανάλογα με το θέμα μας!

Αυτά τα λίγα από μένα. Θα επιστρέψω σύντομα με νέα από τα πρώτα μας γενέθλια! Σας αφήνω γιατί το Μπουριτάκι που τόση ώρα έπαιζε στα πόδια μου αποφάσισε να δοκιμάσει τη γεύση έχει η φτέρνα μου.... Άουτς!

Love your blog award!

2013-07-18T09:42:00.001+03:00

Είπα αυτή τη φορά, να μην κάνω 300 χρόνια να ανεβάσω ανάρτηση για βραβείο που έλαβα. Οπότε να μαι πάλι, έτοιμη να βγάλω τα άπλυτα μου στην φόρα, για ακόμη μία φορά!
Το βραβείο love your blog το έλαβα από την αγαπημένη μου Βάνα και το επίσης αγαπημένο μου Ημερολόγιο ενός μωρού!!!
Επίσης το ίδιο βραβείο το έλαβα απο την αγαπημένη μου επίσης Μάχη και το Όπου υπάρχει θέληση...υπάρχει και τρόπος!
Σας ευχαριστώ πολύ και τις δύο!

Οι κανόνες λοιπόν είναι σαφής:

Να ευχαριστήσω όποιον μου το έδωσε.
Να βραβεύσω 7 blogs με links και να τους ειδοποιήσω για την παραλαβή
να απαντήσω στις παρακάτω ερωτήσεις!

Αφού λοιπόν έχω κάνει ήδη το πρώτο (Βάνα και Μάχη ευχαριστώ και πάλι :-) ), θα αφήσω την βράβευση για το τέλος και θα περάσω γρήγορα - γρήγορα στις ερωτήσεις!

Αγαπημένο περιοδικό:
Χμ... Η αλήθεια είναι ότι τα τελευταία χρόνια δεν έχω αγαπημένο περιοδικό. Μέχρι τα 25 μου περίπου αγόραζα μηνιαίως το cosmopolitan αλλά με κούρασε με τις άκυρες και δήθεν συμβουλές του και την εντελώς απρόσιτη μόδα που λάνσαρε και έτσι το σταμάτησα. Καμιά φορά στην παραλία για παρέα θα πάρω το mirror ή το lucky που μου άρεσε πολύ αλλά δυστυχώς το σταμάτησαν. Τέλος αν το επιτρέπουν τα οικονομικά μου θα πάρω κάποιο περιοδικό τύπου Mommy ή κάποιο με συνταγές αλλά δεν έχω κάποιο ιδιαιτέρως αγαπημένο.

Αγαπημένος τραγουδιστής - Μουσική:
Αααα εδώ θα γελάσουμε! Έχω έρωτα, λατρεία, εξάρτηση, καψούρα πως το λέμε, με τον Χατζηγιάννη! Είμαι "το κορίτσι που ακούει πάντα στο αμάξι του Χατζηγιάννη", έτσι με είχε αποκαλέσει κάποτε ένας φίλος μου και είχε πέσει μέσα! Πολλά τραγούδια του δε, χρησιμεύουν και σαν νανουρίσματα για το Μπουριτάκι! Ξέρεις τι ωραία που κοιμάται με το "...εγώ σ'ευχαριστώωωωω που κολυμπάω στο βυθό σουυυυυυυυ....."!
Κατά τα άλλα ακούω σχετικά τα πάντα ανάλογα την ηλικία, την περίοδο που διανύω και την όρεξη μου! Στο ρεπερτόριο μου φυσικά έχουν προστεθεί και άσματα του τύπου mazoo and the zoo, ζουζούνια, xanazoo και πάει λέγοντας, ενώ το αγαπημένο μας τραγούδι αυτή την εποχή είναι το παλιό αλλά αγαπημένο (το Μπουριτάκι δεν ξέρω γιατί αλλά τρελαίνεται μόλις το ακούει) "Είχα πάρει προχτές ένα boing"!!!!

Αγαπημένη Youtube guru
Παλαιότερα που είχα άπλετο χρόνο στη διάθεση μου για σερφάρισμα, παρακολουθούσα συχνά στο youtube βιντεάκια και tutorial της Miss chievious η οποία δίνει συμβουλές κυρίως για μακιγιάζ. Τώρα παρακολουθώ την Tammy Hallam που φτιάχνει διάφορα ζωάκια και πραγματάκια από τσόχα. Μάλιστα την είχα αναφέρει και εδώ για τα ελεφαντάκια που έκανα!

Αγαπημένο είδος μακιγιάζ
Προ Μπουρίτου είχα κόλλημα μεγάλο με το μακιγιάζ. Ο άντρας της αδερφής μου με κορόιδευε ότι ούτε μέχρι το μπακάλικο δεν πάω χωρίς eyeliner!!! Βασικά είχε δίκιο, γιατί ποτέ δεν θα με έβλεπες άβαφτη, ούτε καν στην παραλία! 'Ετσι είχα δοκιμάσει εννοείται όλα τα είδη μακιγιάζ, όλα τα στυλ και όλα τα προϊόντα! Είχα ξοδέψει τρελά λεφτά στη mac που ήταν και είναι η αγαπημένη μου. 'Ολα αυτά όμως ανήκουν πλέον στο παρελθόν, τώρα λίγο ρουζ, λίγο μάσκαρα και έξω από την πόρτα! Αν προλάβω δε, να βάλω και κραγιόν τότε είμαι φοβερή!! Χα χα χα δεν πειράζει φυσική ομορφιά!

Αγαπημένο μέρος διαμονής
Η Ρόδος φυσικά!!! Εντάξει θα μου πεις είναι το νησί μου και είναι λογικό να είναι το αγαπημένο μου, αλλά δεν ήταν πάντα. Όταν ήμουν στο λύκειο ήθελα διακαώς να ζήσω για πάντα στην Αθήνα (από όπου είναι και η καταγωγή μου), όταν όμως το δοκίμασα δεν μου άρεσε καθόλου....
Επίσης αγαπημένο μέρος είναι και το Ηράκλειο, στο οποίο σπούδασα και πέρασα από τα πιο όμορφα χρόνια της ζωής μου. Είναι μια πόλη που θα μπορούσα να ζήσω άνετα το υπόλοιπο της ζωής μου!

Αγαπημένη ταινία
Εδώ τα λόγια είναι περιττά! ΝΟΤΕ ΒΟΟΚ!!!!!! Α και notting hill και διάφορα άλλα χαζοεργάκια που δεν τα αναφέρω γιατί θα χάσετε πάσα ιδέα για μένα! Επίσης και γιαυτό με κοροϊδεύει ο άντρας της αδερφής μου, ότι βλέπω συνέχεια "κομεντί" (η λέξη συνοδεύεται πάντα με ανάλογης περιφρονητική κίνηση του κεφαλιού και ενίοτε τάση προς εμετο!)! Ε αφού μου αρέσουν τι να κάνουμε, είμαι σαχλοκούδουνο!!!

Πόσα ζευγάρια παπούτσια έχει
Χα χα χα χα γελάω μόνη μου.... Αμέτρητα! Δυστυχώς στην πλειοψηφία τους τακούνια της Προ Μπουριτακίου εποχής, τα οποία δεν μπορώ πια να φοράω.... κλάψ... κλαψ...

Αγαπημένο χρώμα
Ε εντάξει με αυτές τις ερωτήσεις καταλάβατε πια με τι έχετε να κάνετε.... Ξεδίπλωσα όλο μου το είναι και θα δηλώσω χωρίς ντροπή και υπεκφυγές ότι ΝΑΙ μου αρέσει το φούξια!!!!!!!!!!!

Αυτά λοιπόν τα ολίγα! Με χαρά θα δώσω το βραβείο αυτό σε 7 blog που αγαπάω να παρακολουθώ (δεν είναι βέβαια μόνο 7 αλλά...):
1. Στην Κυριακή και το Χειρός επιχειρήματα!
2. Στην Ειρήνη και το Μικρό μου blog!
3. Στην Ευγενία και την Ευαγγελία και το blog τους Κορίτσια για σπιτι!
4. Στην Νατάσα και το The pink fairy studio!
5. Στην Κατερίνα και το Positive thinking Greece!
6. Στη Νάσια και το Nasia's blog!
7.Στην Γεωργία και το 4 seasons with geo!

Έλα να κοιμηθούμε darling!

2013-07-08T00:48:00.000+03:00

www.imommy.gr

Είναι γεγονός. Πολλά από αυτά που λέμε ότι δεν θα κάνουμε πριν γίνουμε γονείς, με μαθηματική ακρίβεια είναι αυτά που τελικά κάνουμε. Όχι, έλεγα, εμένα το παιδί μου θα κοιμάται στην κούνια του από νεογέννητο, γιατί το παιδί είναι όπως το μάθεις! Έδινα και έμφαση μάλιστα και κοιτούσα τις άλλες μανούλες με μισό μάτι που τολμούσαν να μου πούνε ότι κοιμίζουν μαζί το μωράκι τους.... Κούνια που σε κούναγε άμοιρη μάνα....! ¨Ηρθε η ώρα που τα λούστηκα τα λεγόμενα μου....
Το μπουριτάκι τις πρώτες ημέρες της ζωής του, ήταν πολύ ήρεμο μωρό. Έκλαιγε ελάχιστα, δεν έκανε καθόλου κολικούς και γενικά ήταν εύκολο μωρό. Τις πρώτες ημέρες λοιπόν τον κοίμιζα στην κούνια του. Έλα μου όμως που το μωρό παρόλο που ήταν εύκολο και ήσυχο, ξυπνούσε ανά δύο ώρες! Θα μου πεις φυσικά και θα ξυπνούσε αφού είναι ΜΩΡΌ!!!! Έτσι λοιπόν ξυπνούσα ανά δύο ώρες να τον ταΐσω, 20 λεπτά από το ένα στήθος, 20 λεπτά από το άλλο για να εδραιώσουμε τον θηλασμό και να έχω παραγωγή. Βάλε και ρέψιμο άλλο ένα 10 λεπτό. Εδώ θα κάνω μια μικρή παρένθεση. Τα μωρά που θηλάζουν μπορεί να μην ρεύονται! Δεν το ήξερα και προσπαθούσα για πολλή ώρα κάθε φορά να ρευτεί και τελικά αποκαμωμένη από την κούραση κοιμόμουν αλλά με το ένα μάτι κλειστό, το άλλο το άφηνα ανοιχτό μην τυχόν συμβεί τίποτα! Τελικά διάβασα σε κείμενο του παιδιάτρου Παπαβέντζη (δυστυχώς δεν μπόρεσα να το βρω ξανά...) ότι τα μωρά που θηλάζουν μπορεί να μην ρεύονται! Κλείνει η παρένθεση...

Το μπουριτάκι λοιπόν μετά από το γεύμα του δεν ήθελε να κοιμηθεί! Μόλις τον έβαζα στην κούνια του άρχιζε την μουρμούρα. Και λέω μουρμούρα γιατί ποτέ δεν τον άφησα πάνω από 2 λεπτά ώστε να εξελιχθεί η μουρμούρα σε κλάμα. Ίσως αν τον άφηνα βέβαια λίγο να τον έπαιρνε ο ύπνος, αλλά δεν ήθελα σε καμία περίπτωση να νιώσει ανασφάλεια και έτσι με την παραμικρή μουρμούρα τον σήκωνα. Με λίγα λόγια με τόσα ξυπνήματα κοιμόμουν ελάχιστα και ήμουν ένα ζόμπι από την κούραση.... Μέχρι που αποφάσισα να τον βάλω μαζί μου στο κρεβάτι...και σώθηκα! Το ονόμασα co sleeping, το δικαιολόγησα με την θεωρία του attachment parenting (όχι ότι χρειαζόμουν δικαιολογία αλλά λέμε..) και όλα πήραν τον δρόμο τους. Το co sleeping το παραδέχομαι έσωσε τον θηλασμό μου και κυρίως τον ύπνο μου! Βέβαια δεν με έσωσε από την μουρμούρα της μαμάς μου που θεωρεί κατάπτυστο αυτό που κάνω αλλά δεν πειράζει μικρό το κακό!

www.google.com

Το co sleeping λοιπόν είναι ο ύπνος του μωρού μαζί με τους γονείς του στο κρεβάτι τους. Σύμφωνα με τους ειδικούς με το co sleeping ενισχύεται ο δεσμός ανάμεσα σε γονείς και μωρό και καλλιεργείται περιβάλλον εμπιστοσύνης και ασφάλειας. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα η μητέρα να κοιμάται καλύτερα, το μωρό να ξυπνάει λιγότερο και κυρίως διευκολύνεται ο θηλασμός καθώς η μητέρα δεν χρειάζεται να σηκωθεί για να θηλάσει το μωρό. Επίσης οι ειδικοί υποστηρίζουν ότι ο στενός δεσμός που αναπτύσσεται βοηθάει το παιδί να είναι πιο σίγουρο, να νιώθει ασφάλεια και τελικά να είναι πιο ανεξάρτητο. Δεν ξέρω αν το μπουριτάκι μεγαλώνοντας θα γίνει ανεξάρτητο, το ελπίζω αλλά δεν μπορώ να ξέρω εκ των προτέρων, οπότε θα μείνω στο αίσθημα ασφάλειας που νιώθει που είναι δεδομένο.
Αν θέλετε να εφαρμόσετε και εσείς το co sleeping πρέπει να έχετε υπόψη σας τους κανόνες που εξασφαλίζουν ασφάλεια για το μωρό κυρίως και άνεση για τους γονείς. Τους κανόνες του co sleeping μπορείτε να τους δείτε εδώ.

www.oursafe.gr

Μία επίσης επιλογή - λύση είναι το co-bedding σε περίπτωση που διστάζετε ή φοβάστε να κοιμίζετε το μωρό στην μέση του κρεβατιού. Στο co bedding το μωρό κοιμάται σε δικό του κρεβατάκι - κούνια σαν προέκταση του κρεβατιού των γονιών του από την πλευρά της μητέρας. Έτσι και οι γονείς κοιμούνται άνετα και το μωρό έχει τα οφέλη του co sleeping.
Η αλήθεια είναι πως αν είχα ενημερωθεί για το co sleeping από πριν αναγκαστώ να το εφαρμόσω θα είχα προμηθευτεί προέκταση κρεβατιού. Όχι γιατί δεν κοιμάμαι καλά ή δεν κοιμάμαι άνετα, αλλά να μου έχει λείψει να κοιμάμαι αγκαλιά με τον άντρα μου...
Όπως είχα πει και για το baby wearing έτσι και το co sleeping δεν ταιριάζει σε όλους του γονείς και μωρά. Υπάρχουν μωρά που κοιμούνται καλύτερα στην κούνια τους όπως επίσης και γονείς που δεν μπορούν να ξεκουραστούν με ένα μωρό στο κρεβάτι. Είναι στην επιλογή του κάθε γονέα πως θα κοιμίζει το μωρό του και κάθε επιλογή είναι σεβαστή. Αυτό το λέω βέβαια και γι αυτούς που συνεχίζουν να σχολιάζουν αρνητικά την δική μου επιλογή να κοιμίζω μαζί μου το μπουριτάκι...
Τώρα βέβαια προκύπτει και ένα άλλο ζήτημα: Co sleeping ναι, αλλά μέχρι πότε? Απάντηση σε αυτό δεν έχω, ωστόσο φροντίζω να βάζω το μπουριτάκι για τον μεσημεριανό του ύπνο στην κούνια του. Δεν δείχνει να τον ενοχλεί οπότε ίσως σε μερικούς μήνες να το δοκιμάσω και για βράδυ. Μέχρι τότε... Έλα να κοιμηθούμε darling!!!!!!