Motivetional marathi story

शेतकऱ्यांसाठी सरकारच्या 2 बेवसाईट्स

noreply@blogger.com (Unknown) — Thu, 12 Sep 2019 08:28:00 +0000

शेतकऱ्यांना परिस्थितीचा सामना करता यावा तसेच सरकारी कार्यालयाच्या फेऱ्या घालाव्या लागू नयेत म्हणून सरकारने अनेक वेबसाईट आणि पोर्टल्स उपलब्ध करुन दिलेले आहेत. ज्याद्वारे शेतकऱ्यांना अनेक हिताच्या योजनांची घरबसल्या माहिती घेता येऊ शकते. शिवाय कृषी विभागाचे मार्गदर्शनही मिळवता येऊ शकते.

1. माती आरोग्य कार्ड योजना
मातीचं आरोग्य तपासून पीक घेण्यासाठी शासनाकडून सॉईल हेल्थ कार्ड ही योजना सुरु करण्यात आली आहे. शेतकऱ्यांनी कार्ड मिळवण्यासाठी जवळच्या सेतू किंवा इंटरनेट सुविधा उपलब्ध असेल अशा ठिकाणी जाऊन www.soilhealth.dac.gov.in या संकेतस्थळाला भेट द्यावी. त्यानंतर या पोर्टलमध्ये आपले स्वतःचे खाते तयार करावे लागते. या कार्डअंतर्गत त्या भागातील प्रयोगशाळेत मातीचे आरोग्य तपासले जाते. त्यावरुन संबंधित शेतातील मातीत कोणते पीक चांगले येऊ शकेल, त्याला पोषक औषधे आणि त्यांचे प्रमाण कसे असावे, याची माहिती मिळवता येते. या सुविधेमुळे शेतकरी आपल्या शेतीला पोषक असे पिक घेऊ शकतात. या संकेतस्थळावर मराठी भाषेसह एकूण 22 भाषांचा पर्याय उपलब्ध आहे.

2. शेतकरी पोर्टल
शेतकरी www.farmer.gov.in या संकेतस्थळावर गेल्यानंतर त्यांचे गाव, गट, जिल्हा किंवा तालुका निवडावा लागतो. त्यानंतर आवश्यक त्या पीकासंबंधित माहिती किंवा किटकनाशके, पीककर्ज यांबाबत सर्व विस्तृत माहिती या वेबसाईटवर मिळते. ही माहिती आपल्याला समजणाऱ्या भाषेतील मजकूर, एसएमएस, ई-मेल किंवा ऑडिओ किंवा व्हिडीओ अशा स्वरुपात दिली जाते. गृहपृष्ठावर देण्यात आलेल्या भारताच्या नकाशाद्वारे सहजपणे या पातळ्यांवर जाता येते. शेतकऱ्यांना विशिष्ट प्रश्न विचारता येतील तसेच प्रतिक्रियाही देता येते.

अ‍ॅपलचा धमाका; आयफोन 11 लाँच, जाणून घ्या फिचर्स

noreply@blogger.com (Unknown) — Wed, 11 Sep 2019 17:59:00 +0000

अमेरिकेत झालेल्या दिमाखदार सोहळ्यात ‘अ‍ॅपल’ने आयफोनचे 11, 11 प्रो व 11 प्रो-मॅक्स हे तीन प्रकार सादर केले. यासह 7th Gen Ipad आणि Apple Watch Series 5 देखील लाँच करण्यात आली. iphone 11 च्या बेसिक व्हेरिअंटची किंमत 699 डॉलर्स, iphone 11 Pro च्या सुरूवातीच्या व्हेरिअंटची किंमत 999 डॉलर्स, तर iphone 11 Pro Max च्या सुरूवातीच्या व्हेरिअंटची किंमत 1,099 डॉलर्स ठेवण्यात आली आहे. 64 GB, 128 GB आणि 256 जीबी व्हेरिअंटमध्ये तिन्ही iphone उपलब्ध असतील.

भारतामध्ये हा नवा iphone सप्टेंबर महिन्याच्या अखेरच्या आठवड्यात विक्रीसाठी उपलब्ध होईल. भारतात iphone 11 च्या सुरूवातीच्या व्हेरिअंटची किंमत 64,900 रूपये, iphone 11 Pro च्या सुरूवातीच्या व्हेरिअंटची किंमत 99,900 रूपये आणि iphone 11 Pro Max च्या सुरूवातीच्या व्हेरिअंटची किंमत 1,09,900 रूपये असेल.

iPhone 11 Pro :

● या फोनची डिजाईन नेहमीपेक्षा वेगळी देण्यात आली आहे.
● या फोनच्या मागील बाजूस ट्रिपल कॅमेरा सेट अप देण्यात आला आहे.
● सुपर रेटिना एक्सडीआर डिस्प्ले देण्यात आला आहे.
● A13 Bionic प्रोसेसरचा वापर करण्यात आला आहे.
● फोनची बॅटरी 4 तास अधिक चालेल असा कंपनीचा दावा आहे.
● या फोनची किंमत 72 हजार रुपयांपासून सुरु होणार आहे.

iPhone 11 :

● या फोनच्या मागील बाजूस दोन कॅमेरा देण्यात आले आहेत.
● 6 वेगवेगळ्या रंगात हा फोन उपलब्ध होणार आहे.
● 6.1 इंचाचा डिस्प्ले देण्यात आला आहे.
● यामध्ये डॉल्बी अ‍ॅटमॉसचा सपोर्ट देखील देण्यात आला आहे.
● 12 मेगापिक्सलचा वाईड आणि अल्ट्रा वाईड कॅमेरा देण्यात आला आहे.
● अल्ट्रा वाईड अँगलमध्ये नाईट मोड देखील देण्यात आला आहे.
● 12 मेगापिक्सलचा फ्रंट कॅमेरा देण्यात आला आहे.
● या फ्रंट कॅमेराद्वारे स्लो मोशन व्हिडीओ रेकॉर्ड करता येणार आहे.
● आयफोन 11 ची किंमत 50 हजार रुपयांपासून सुरु होईल.

वरील दोन्ही मॉडेल मिडनाइट ग्रीन, स्पेस ग्रे, सिव्हर व गोल्ड रंगांत उपलब्ध असणार आहे.

किंमती अशा :

iPhone 11 (64 जीबी) : 64 हजार 900 रुपये
iPhone 11 Pro (128 जीबी) : 99 हजार 900 रुपये
iPhone 11 Pro Max (128 जीबी ) : 1 लाख 9 हजार 900 रुपये

भारतात 13 सप्टेंबरपासून फोनची प्री बुकिंग सुरू होणार असून 20 सप्टेंबरला हा फोन ग्राहकांना मिळू शकतो.

अ‍ॅपल टीव्ही :

● आता अ‍ॅपल टीव्हीचीही घोषणा करण्यात आली आहे.
● आयफोन, आयपॅड, अ‍ॅपल टीव्ही, आयपॉड टच तसेच मॅक या उपकरणांमध्ये अ‍ॅपल टीव्हीचा पर्याय देण्यात आला आहे.
● एक वर्षापर्यंत टीव्ही मोफत वापरता येईल.
● याशिवाय tvapple.com यावर प्रति महिना 4.99 डॉलर मोजून ते वापरता येईल.
● यावर द मॉर्निंग शो, डिकिन्सन, सी, फॉर ऑल मॅनकाइंड, द एलिफंट क्वीन यांसारखे शो, चित्रपट व डॉक्युमेंटरी पाहता येईल.
● 1 नोव्हेंबरपासून जगातील 100 शहरांमध्ये त्याचा प्रारंभ होणार आहे.

अ‍ॅपल वॉच

● अ‍ॅपल वॉच सिरीज 5 लाँच करण्यात आली असून याचे वैशिष्ट म्हणजे यामध्ये 18 तास चालणारी बॅटरी व ‘अल्वेज ऑन डिस्प्ले’ देण्यात आला आहे.
● रॅटिना डिस्प्ले असलेल्या या वॉचमध्ये दिशादर्शनासाठी होकायंत्र (कम्पास) असणार आहे.
● फोनची सुविधा असलेल्या वॉचची किंमत 499 तर, फोन नसलेल्या वॉचची किंमत 399 अमेरिकन डॉलर असेल.
● येत्या 20 सप्टेंबरपासून हे बाजारात उपलब्ध होणार आहे.

नवा आयपॅड :

● अ‍ॅपलने सेव्हन जनरेशन आयपॅडही सादर केला.
● 10.2 इंच रेटिना डिस्प्ले असलेल्या या आयपॅडमध्ये ए-10 फ्युजन चिप वापरण्यात आली आहे.
● अ‍ॅपल पेन्सिलही या आयपॅडसाठी वापरता येईल.
● या आयपॅडची किंमत 329 डॉलरपासून सुरू होईल. भारतात त्याची किंमत 29,900 रु. असेल.
● येत्या 30 सप्टेंबरला बाजारात दाखल होणार आहे.

भारतामध्ये हा नवा iphone सप्टेंबर महिन्याच्या अखेरच्या आठवड्यात विक्रीसाठी उपलब्ध होईल.

संपूर्ण घरभर केल अद्भुत डेकोरेशन | पाटील कुटुंबीयांनी | Aakarshan Ganrayache 2019

noreply@blogger.com (Unknown) — Wed, 11 Sep 2019 17:08:00 +0000

मला भेटलेली एक सुंदर स्त्री!

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 02 Sep 2017 08:44:00 +0000

एका संध्याकाळी सगळी कामं आटोपुन मंदिराबाहेरील एका आडबाजुच्या बाकड्यावर बसलो होतो, अंधार पडत चालला होता, वर्दळही फारशी नव्हती. घरी जायच्या आधी कोणाचे काही कॉल्स, व्हॉट्स अप बघावं म्हणुन मोबाईल काढला.... बघतो तो हँग झालेला... बापरे बरेच महत्त्वाचे कॉल्स आता कसे करायचे? मोबाईल चालु करण्याचा खटाटोप चालु झाला... वैताग आला... मोबाईल काही सुरु होईना ....

काय करावं या विचारांच्या तंद्रीत असतांनाच खांद्यावर कुणीतरी हात ठेवला आणि घोगर्या आवाजात कुणीतरी विचारलं, कोण हाय ...? मी तंद्रीतुन जागा होत एकदम दचकलो आणि वर पाहिलं तर बघुन भिती वाटावी अशा विचित्र चेहऱ्याची एक बाई शेजारी उभी....

आधी घाबरलो पण नंतर चिडुन विचारलं , काय बाई हि काय पद्धत आहे का ? दिसतंय का नाही तुला ? फटकन येवुन अशी अंगावर हात ठेवतेस ... घाबरलो ना मी...!

तशी म्हणाली, आवो मला दिसत नाय, हितंच मी भायेर भीक मागती, या टायमाला मी हितंच बसुन भाकर खाती... मापी करा, मी जाती दुसरीकडं ... मी ओशाळलो, म्हटलं, नाही बाई बसा इथंच , मी चाललोच आहे...

तिला बघुन अंगातला डॉक्टर जागा झाला, म्हणालो डोळे कशानं गेले? म्हणाली, लहानपणी डोळ्यातनं पाणी येत व्हतं लइ दुकायचे डोळे, आयबापानं गावातल्या भगताला दाखवलं, त्यांनं कायतरी औशद सोडलं डोळ्यात , मरणाची आग झाली, नंतर डाक्टर म्हणला कसलंतरी अॕशीड व्हतं ते, डोळं आतुन जळल्यात , तवापासुन दिसणंच बंद झालं, 17 वर्साची व्हते मी तवा....

अरेरे ! तुमच्या आईबापाच्या आणि भगताच्या चुकीमुळं डोळे गेले तुमचे , आधीच ते डॉक्टरांकडे गेले असते तर हि वेळ नसती आली... बेअक्कल असतात लोकं... मी सहज बोलुन गेलो. यावर मला वाटलं माझ्याच सुरात सुर मिसळुन ती आता त्यांना शिव्या शाप देईल, पण नाही, ती म्हणाली, नाय वो कुनाच्या आयबापाला वाटंल आपल्या तरण्या पोरीचं डोळं जावं म्हणुन ? बिचाऱ्यानी त्यांना जे जमलं ते केलं... खेड्यात कुटनं आनायचा डाक्टर ? आणी आला तरी त्याला पैसं कुटनं दिलं आस्त ? माजं डोळं गेल्यावर डोकं आपटुन आपटुन माजा बाप गेला ...त्या बिचाऱ्याची काय चुक व्हती? माज्या आईनं, एकाद्या लहान बाळावानी माजं सगळं केलं... डोळं आसताना जेवडी माया नाय केली त्याच्या पेक्षा जास्त माया तीनं डोळं गेल्यावर केली.. मी चांगली आसते तर येवडी फुलावानी जपली आसती का मला ? डोळं गेल्याचा आसाबी फायदा आसतुया ... हसत म्हणाली...

वाईटातुन सुद्धा किती चांगलं शोधण्याचा प्रयत्न करत होती हि बाई ?

तरी मी म्हणालो, मग भगताचं काय ... ? त्यांनं तर चुकीचं औषध सोडलं ना ?

म्हणाली, आसं कसं म्हणता सायेब, माजं डोळं काय मुद्दाम घालवलं का त्यानं ? आवो मला ते औशद लागु न्हाई झालं त्याला त्यो तरी काय करणार ? आवो माजं डोळं जाणारंच होतं, त्याला त्यो निमित्त झाला फक्त ... माज्या नशीबाचे भोग हुते ते ... त्या बिचाऱ्याचा दोष न्हाई... कुणी काही चांगलं करायला गेलं आन चुकुन वाईट झालं तर त्याला दोष देवु नाई... !
डाक्टर सुई टोचतो, पण बरं वाटावं म्हणुनच ना? त्याचा दुखवायचा इचार नसतो त्यात... आपुन आसं समजुन घेतलं तर कुणाचा राग कशाला येईल...?
Intention is important behind every action या वाक्याचा सार या बाईने किती सहज सांगीतला ...!!!

पण आज्जी इतकी वर्षे तुम्ही काहिही न बघता कशा राहु शकला?

म्हणाली, न बघता? काय बघायचं राहिलंय ... आवो सगळं बगुन मनात साटवलंय .... वासराला दुध पाजताना गाईचं डोळं म्या पाहिलेत, सगळा भात माज्या ताटात टाकुन उपाशी हासत झोपणारी आई म्या पाह्यलीय, पिल्लाच्या चोचीत घास भरवणारी चिमणी म्या बगीतली, कुत्र्याच्या पिल्लाला दुध पाजणारी शेळी म्या बगीतली, फुटलेल्या छपरातनं आत येणारं चांदणं म्या बगीतलंय, मातीतनं उगवणारा कोंब म्या पाह्यलाय .... तुमी काय बगीतलं ह्यातलं ...? आवो ह्ये सगळं बगुन झाल्यावर राह्यलंच काय बगायला ?

तीच्या प्रश्नाला उत्तर नव्हतं माझ्याकडे !

आज्जी तुमचं लग्न ....? चाचरत मी विचारलं... आज्जी म्हणाली, झालं हुतं की, त्यो बी आंदळा हुता, त्यानंच आणलं पुण्याला मला .... पदरात एक पोरगी टाकली, त्याच्या पुण्याईनं पोरगी आंदळी नव्हती ... म्हणलं चला चांगलं दिवस आलं ... पन त्योबी दोन वर्षातच गेला...... बरं झालं बिचारा त्यो तरी सुटला.... !

आणि आज्जी तुमची पोरगी ? ती कुठाय ? आज्जी भकास हसली,म्हणाली, तीच्या विसाव्या वर्षी ती गेली तीच्या बापामागं त्याला शोधायला ... आता दोगं वरनं माजी मजा बगत आसतील .... स्वर्गात म्हणं नाचगाणी चालत्यात रोज, पन आमच्या आंदळ्याच्या नशीबात ते बी न्हाई मेल्यावर सुदा..... असं म्हणुन आज्जी हसायला लागली...

पण मी सुन्न झालो, काय बोलावं हेच कळेना.... इतकं सगळं भोगुनही हि इतकी निर्विकार !

आज्जी, या सगळ्यात दोष कुणाचा ?

कुणाचाच न्हाई, परत्येकानं आपापलं काम केलं, ज्याचा त्याचा मोबदला ज्याला त्याला मिळाला... आपल्या वाट्याला आलं ते घ्यायचं, का आन कसं ते इचारायचं न्हाइ... भाकर मिळाली तर म्हणायचं आज आपली दिवाळी, ज्या दिवशी मिळणार न्हाई म्हणायचं, चला आज उपास करु....
दोष कुनाला द्यायचा न्हाई... वाईटात बी चांगलं शोधलं तर माणसाला वाईट वाटायचं काहि कारणच नाही...

ते कसं आज्जी मला नाही समजलं ...

ह्ये बगा सायेब, एकाद्याचा हात जरी तुटला तरी त्यानं म्हणावं, एकच हात तुटलाय , दुसरा तरी हाय चांगला, दोनी हात गेलं तरी म्हणावं पाय तरी हायेत माजे आजुन... आता माजं बगा, दोनी डोळं गेलं तरी बोलता येतंय ना मला ???

काय बोलावं मलाच कळेना, या विद्रुप चेहऱ्यामागे किती विद्वत्ता दडली होती ? वयामुळं हा पोक्तपणा आला असेल कि, भोगलेल्या सर्व यातनांमुळे मनाला आलेला हा बधीरपणा असेल ?

काहिही असो एव्हढ्या सुंदर विचाराची, वाईटातुन चांगलंच शोधण्याचा प्रयत्न करणारी, वरवर विचित्र दिसणारी आजी तेव्हा मला जगातली सर्वात सुंदर स्त्री भासली !!!
Source : मराठी कविता ब्लॉग

१५,६०,००० कोटी रुपये रोकड बाळगणारी कंपनी

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 04 Jul 2017 15:05:00 +0000

"आईनस्टाईन म्हणायचा ज्ञानापेक्षा कल्पनाशक्ती महत्त्वाची ."
हे पटवून देताना कालच्या लोकसत्तातून गिरीश कुबेरनी फारच सुंदर लेख लिहला आहे..
गेल्या आठवड्यात आपल्या देशाच्या भांडवली बाजाराचा निर्देशांक ३० हजारांच्या पुढे गेला. त्याच कालावधीत अँपल कंपनीचे भांडवली बाजारातील मुल्य तब्बल ८०४ बिलियन डाँलर इतके प्रचंड वाढले.
अजून सोपे सांगायचं तर ५२,२६,००० कोटी रुपये इतकी झाली . आपल्या देशातल्या सर्व कंपन्यांचे बाजारमुल्य आहे ५२,१५,००० कोटी.
अजून सोपं .......
अँपलकडे आजमितीला रोख रक्कम आहे १५,६०,००० कोटी रुपये आणि आपल्या देशातल्या तीन सर्वाधिक मौल्यवान कंपन्यांचं (रिलायन्स , टिसीएस आणि एचडिएफसी बँक ) एकत्रित मूल्य आहे १३,००,००० कोटी रुपये . म्हणजे अँपलने या तीनही कंपन्या विकत घ्यायचे ठरवले तरी २ लाख कोटी शिल्लक राहतील .....
हे तर काहीच नाही अँपलचे मुल्य ब्राझील, सिंगापूर ,मलेशिया वगैरे देशाच्या अर्थव्यवस्थेच्या मुल्यापेक्षाही अधिक आहे.
वरच्या संख्यापुराणाचा सारांश खूप खूप महत्त्वाचा आहे..........
आज जगातल्या पहिल्या पाच कंपन्या आहेत अँपल , अँमेझाँन, अल्फाबेट म्हणजे गुगल, मायक्रोसाँफ्ट आणि फेसबुक.
या सर्व कंपन्यावर नजर टाकताच लक्षात येईल की,
१) या पाचही कंपन्या नवअर्थकाळातल्या आहेत.
२) या पाचही कंपन्या या पहिल्या पिढीच्या आहेत.
३) या पाचही कंपन्या म्हणजे एक कल्पना होती.
४) या पाचही कंपन्या एकाच देशात जन्मलेल्या आहेत. तो म्हणजे अमेरिका . त्यातही ही सर्व मूळ अमेरिकनच्या पोटी जन्माला आलेली नाहीत तर ती निर्वासीतांची मुलं आहेत.
५) आतातरी कल्पनाशक्तीला महत्त्व द्यायला शिकलं पाहिजे . ज्ञानाला मर्यादा असतात पण कल्पनाशक्तीला नाही. ज्ञान भरपूर आहे पण त्याचं काय करायचं हेच माहीत नसेल तर काय उपयोग ? तेव्हा ज्ञान कमी असलं तरी एकवेळ चालेल पण कल्पनाशक्ती हवीच हवी.
"कल्पनाशक्तीला मुक्त वाव द्यावा" .
हे लिहू नका, ते वाचु नका, हेच खा, हे खाऊ नका..... अशा निर्बंधी समाजाची संतती किरटीच असते.

लेखक - अज्ञात
सौजन्य - व्हाट्सअप
------------------------------------------
हा लेख आवडला तर जरूर जरुर शेअर करा ! प्लिज !!

हा फेरीवाला कमावतो ७००० रु. रोज

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 04 Jul 2017 14:56:00 +0000

शाहिद, सोनाक्षीचा ड्रायव्हर आता विकतोय मोमोज्!

गेल्या काही वर्षांपासून मुंबईत मेदू वडा, इडली विकणाऱ्या अण्णांना एव्हाना मुंबईकरांच्या जीभेची चांगलीच चव कळलेली आहे. मात्र, या अण्णांना दार्जिलिंगच्या लामाने चवीच्या बाबतीत मात दिल्याचे दिसतेय. मूळचा दार्जिलिंग येथील मिरिक गावचा असलेल्या सूरज तमंग लामाने आपल्या चवदार मोमोजने सध्या वर्सोवा आणि यारी रोडवरील नागरिकांचे मन जिंकले आहे. विशेष म्हणजे, फार वर्षांपूर्वीपासूनची व्यवसाय सुरु करण्याची इच्छा पूर्ण करण्यासाठी लामाने चक्क त्याची चांगली नोकरीही पणाला लावली. ‘मिड डे’ या वृत्तपत्राने प्रसिद्ध केलेल्या वृत्तानुसार बॉलीवूड सेलिब्रिटींचा ड्रायव्हर असलेल्या लामाने गेल्या महिन्यापासून सायकलवर मोमोज विकण्यास सुरुवात केली आहे.

सूरज लामा गेली २५ वर्ष अगदी प्रामाणिकपणे बॉलीवूड सेलिब्रिटींचा ड्रायव्हर म्हणून काम करत होता. पण, आता नोकरी सोडून स्वतःचा काहीतरी व्यवसाय सुरू करण्याची वेळ आली आहे, असा विचार मनात आलेल्या लामाने अखेर सायकलवर मोमोज विकण्यास सुरुवात केली. याविषयी ‘मिड डे’ला दिलेल्या मुलाखतीत तो म्हणाला की, ‘ड्रायव्हरची नोकरी करताना मी समाधानी नव्हतो. सध्या ओला आणि उबरचा व्यवसाय विस्तारत असल्यामुळे खासगी ड्रायव्हरला असलेली मागणी हळूहळू कमी होत आहे. लामाने यापूर्वी सोनाक्षी सिन्हा आणि शाहिद कपूर या बॉलीवूड कलाकारांकडे काम केले आहे. मला मोमोज बनवायला आवडतात यामुळे मला घरची आठवण येते. जेव्हा मी पहिल्यांदा मोमोज बनवलेले ते सोनाक्षीने आवडीने खाल्ले होते. मला माहित होते की तिला दिलेले मोमोज् फार छान झाले होते. सोनाक्षीनेही मला याची पोचपावती दिलीच. पण, मी बनवलेले मोमोज् इतरांना आवडतील की नाही याबाबत मी साशंक होतो, असेही लामा म्हणाला.

पुढे लामा म्हणाला की, मोमोज करण्यासाठी मी माझ्या आईने सांगितलेल्या पाककृतीचाच वापर करतो. यात मी कोणत्याच कृत्रिम रंगाचा वापर करत नाही. महिन्याच्या अखेर केवळ २० हजार पगार मिळवणारा लामा आता दिवसाला तब्बल ७ हजार रुपये कमावतो. सध्या तो शाकाहारी मोमोज ४० रुपयांना तर मांसाहारी मोमोज ५० रुपयांना विकतो. या कामाने समाधान मिळत असल्याने भविष्यात लामाला स्वतःचे दुकान सुरु करण्याची इच्छा आहे.

सौजन्य : दैनिक लोकसत्ता

Best Marathi motivational quite

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 13 May 2017 05:22:00 +0000

Be the CEO of your own Life

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 11 Feb 2017 06:05:00 +0000

प्रत्येकाने वाचावा असा अप्रतिम लेख....
Be the CEO of your own Life ....

परत परत नक्की वाचा बघा फरक पडेल आपल्या आयुष्यात....
----------------------------------
दोन दिवसांपूर्वीची गोष्ट…

कुटुंबासह कुठल्यातरी मॉलमध्ये होतो. मुलगा ‘प्ले झोन’ मध्ये, सौ. (विन्डो) शॉपिंगमध्ये आणि मी एसी ची छान गार हवा अंगावर घेत एका कोपऱ्यात पेपर वाचत बसलो होतो.
पेपर खरं तर, नावाला, माणसं वाचत बसलो होतो. विविध चेहऱ्यांची, आकारांची माणसं जणू ‘आज जगाचा शेवटचा दिवस असावा’ असे भाव आणून शॉपिंग करत होती.
(एवढ्या वस्तू विकत घेऊन माणसं त्या वस्तू घरात कुठे ठेवतात, हा मध्यमवर्गीय प्रश्न मला कायम सतावतो. असो.)

माझं ‘माणसं-वाचन’ चालू असतानाच माझ्या शेजारी एक तरुण येऊन बसला. जेमतेम चाळीशीचा असावा.
जीन्स आणि खोचलेला टी शर्ट. पायात बूट. हातात मराठी पुस्तक. खिशातला शुभ्र रुमाल काढून त्याने कपाळावरचा घाम पुसला. रुमालाची (होती तशी) व्यवस्थित घडी घातली आणि (त्याच) खिशात ठेवली. त्याच्या हालचाली शांत झाल्यावर त्याने पुस्तक उघडले. ते पुस्तक माझ्या आवडत्यांपैकी एक होतं.

न राहवून मी म्हटलं, ‘मस्त पुस्तक आहे.’ त्याने माझ्याकडे बघत हसून मान हलवली...
पाच एक मिनिटांनी तो माझ्याकडे वळून म्हणाला, ’वाचन आवडतं?’
‘प्रचंड. रीडिंग इज माय ‘फर्स्ट लव्ह’.
आजूबाजूला ‘सौ’ नाही हे बघत मी म्हटलं.
‘किती वाचता रोज?’
‘रोज असं नाही…अं... अं…काही खास ठरवलेलं नाही. इच्छा झाली की वाचतो.’
अनपेक्षित यॉर्करला कसंबसं खेळत मी म्हटलं.
‘खायला आवडतं?’
कॉन्जीक्युटीव्ह यॉर्कर.
‘प्रचंड. इटिंग इज माय ‘सेकंड लव्ह’.’
‘हो? मग रोज जेवता की इच्छा होईल तेव्हा….?’
‘नाही नाही…रोज दोन वेळा... आणि मधे-मधे काहीना काही खादाडी चालू असतेच...
हिट विकेट !
तो तरुण हसला. म्हणाला, ‘मी दिवसभरात एक तास वाचतो. वाचल्याशिवाय झोपत नाही. आंघोळ, जेवण... तसंच वाचन !’

‘बरा वेळ मिळतो तुम्हाला.’ दयनीय चेहरा करत मी म्हटलं...
‘वेळ मिळत नाही. मी काढतो. ‘वेळ’ ही जगातली सगळ्यात ‘टेकन फॉर ग्रान्टेड’ गोष्ट आहे असं मी मानतो...
फॉर दॅट मॅटर, आयुष्यच घ्या ना ! फारच गृहीत धरतो आपण आयुष्याला ! मी रिटायर झाल्यावर भरपूर वाचन करणार आहे' असं कोणी म्हटलं नां! की माझी खात्री होते, नवज्योत सिंग सिद्धूसारखा रेड्यावर हात आपटत तो ‘यम’ त्याला हसत असेल !’
मी हसलो. तसा किंचित गंभीर होत त्याने विचारलं, ‘तुम्ही कधी पाहिलंय यमाला?’
मी आणखी हसू लागलो.

‘आय ऍम प्रीटी सिरीयस... तुम्ही पाहिलंय यमाला ? हो, मी पाहिलंय. दोन वर्षांपूर्वी.
रस्ता क्रॉस करत होतो. समोरून भरधाव गाडी आली. त्या दिव्यांच्या प्रकाश झोतातही मी अंधार पाहिला. त्या दोन सेकंदात मला ‘मृत्यूने’ दर्शन दिलं. त्यानंतर जागा झालो तो हॉस्पिटलमध्येच.
गंभीर इजा होऊन सुद्धा मी कसाबसा वाचलो होतो... हॉस्पिटलमधून घरी आलो तो नवा जन्म घेऊन...
मी ‘देव’ पाहिला नव्हता पण ‘मृत्यू’ पाहिला होता. मृत्यू तुम्हाला खूप शिकवतो.
माझी मृत्यूवर श्रद्धा जडली. आजूबाजूला रोज इतके मृत्यू दिसत असूनही ‘मी’ अमर राहणार असं ज्याला वाटतं, तो माणूस ! तुम्हाला माहितीय, माणूस मृत्यूला का घाबरतो?’
‘अर्थात! मृत्यूनंतर त्याचे सगे सोयरे कायमचे दुरावतात... मृत्यूमुळे माणसाच्या इच्छा अपूर्ण राहतात.’ मी म्हटलं...
‘साफ चूक'! माणूस यासाठी घाबरतो कारण मृत्यूनंतर ‘उद्या’ नसतो !’
‘मी समजलो नाही.’
‘प्रत्येक काम आपल्याला ‘उद्यावर’ टाकायची संवय असते....
वाचन, व्यायाम, संगीत ऐकणे…
गंमत म्हणजे, आहेत ते पैसे देखील आपण ‘आज’ उपभोगत नाही....
ते कुठेतरी गुंतवतो.... भविष्यात ‘डबल’ होऊन येतील म्हणून!
या ‘उद्या’ वर आपला फार भरवसा असतो... मग तो आपल्या जगण्याचा एक भाग बनतो...
आपण मृत्यूला घाबरतो कारण मृत्यू तुम्हाला हा ‘उद्या’ बघायची संधी देत नाही !
मृत्यू म्हणजे – आहोत तिथे, आहोत त्या क्षणी फुल स्टॉप !
खेळ ऐन रंगात आला असताना कुणीतरी येऊन तुम्हाला खेळाच्या बाहेर काढावं, तसा मृत्यू तुम्हाला या जगातून घेऊन जातो.
तुमच्यावरील या ‘अन्याया’ विरुद्ध आवाज उठवायला देखील तुम्ही उरत नाही...
माझ्या मृत्यूनंतर मी माझा लाडका ‘उद्या’ पाहू शकणार नाही, या हतबलतेला माणूस सगळ्यात जास्त घाबरतो...
म्हणून हॉस्पिटलमधून घरी आल्यावर ठरवलं, यापुढचं आयुष्य उघड्या डोळ्यांनी जगायचं....
इतके दिवस जेवण नुसतंच ‘गिळलं’, या पुढे एकेका घासाची मजा घ्यायची....
आयुष्याची ‘चव’ घेत जगायचं. ’
‘म्हणजे नक्की काय केलं?’ माझी उत्सुकता आता वाढली होती.

‘माझ्या आयुष्याची जबाबदारी मी स्वतःवर घेतली....
मी माझ्या आयुष्याचा Chief Executive Officer झालो !’
‘कंपनीचा सीईओ इतपत ठीक आहे. आयुष्याचा ‘सीईओ’ वगैरे… जरा जास्तच होत नाही का?’ मी विचारलं.
‘वेल… तुम्हाला काय वाटतं हे माझ्यासाठी महत्वाचं नाही...
आयुष्य कसं जगायचं याचे नियम मी ‘माझ्यापुरते केलेत त्यामुळे…’
‘मग... तुमच्या कंपनीत किती माणसं आहेत?’ त्याला मधेच तोडत, मस्करीच्या सुरात मी विचारलं.
‘म्हटलं तर खूप, म्हटलं तर कोणीच नाही.’ तो खांदे उडवत म्हणाला.
मला न कळल्याचं पाहून तो पुढे बोलू लागला...

‘मी फक्त माझ्या बोर्ड ऑफ डायरेक्टर्स सोबत डील करतो...
दे व्हर्च्युअली कंट्रोल माय लाईफ.
माझ्या बोर्डवर विविध माणसे डायरेक्टर आहेत...

फरहान अख्तर,
शिवाजी महाराज,
अब्दुल कलाम,
डॉ. बी. आर. आंबेडकर
चार्ली चॅप्लीन,
महात्मा गांधीजी,
अमिताभ,
हेलन केलर,
जे आर डी टाटा
इत्यादी इत्यादी’...
माझ्या चेहऱ्यावरील बदलत जाणारे भाव न्याहाळत त्याने आणखी काही नावे घेतली.
‘या लोकांबद्दल वाचलं तेव्हा एक लक्षात आलं, या प्रत्येकामध्ये काहीना काही वैशिष्ट्य आहे.
काही क्वालिटीजमुळे मला ही माणसं ग्रेट वाटतात.
मी काय करतो… अं… उदाहरण देतो…
समजा खोटं बोलण्यावाचून पर्याय नाही अशा परिस्थितीत सापडलो की माझे ‘एथिक्स डायरेक्टर’ गांधीजींना विचारतो,
काय करू?
मग ते सांगतील ते करतो.
व्यायाम करायला जाताना सकाळी उठायचा कंटाळा आला तर माझे ‘हेल्थ डायरेक्टर’ फरहान अख्तर मला काय म्हणतील, या विचाराने मी उठून बसतो आणि व्यायाम करायला जातो.
कधीतरी काहीतरी घडतं आणि खूप निराश वाटतं.
मग माझ्या ‘इन्स्पीरेशन डायरेक्टर’ हेलन केलरना पाचारण करतो. त्यांना भेटून आपल्या अडचणी फारच मामुली वाटू लागतात.
कधी दुःखी झालो तर ‘इंटरटेनमेंट डायरेक्टर’ चार्ली चॅप्लीन भेटायला येतात…’
माझ्या चेहऱ्यावरील विस्मयचकित भाव पाहून तो म्हणाला...
’मला माहितीय की ऐकायला हे सगळं विचित्र वाटत असेल'.
पण एक गोष्ट सांगतो. आयुष्य जगणं ही जर परीक्षा असेल, तर प्रत्येक माणसाने स्वतःचा ‘सीलॅबस’ बनवावा हे उत्तम !

आपण अनेकदा ‘इतरांप्रमाणे’ आयुष्य जगायचा प्रयत्न करतो आणि तिथेच फसतो...
जगायचं कसं? या प्रश्नावर चिंतन करणारी लाखो पुस्तके आज बाजारात आहेत.
हजारो वर्षे माणूस या प्रश्नाचं उत्तर शोधतोय...
गौतम बुद्धांनी मात्र फक्त चार शब्दांत उत्तर दिलं - Be your own light...
मला तर वाटतं, याहून सोपं आणि याहून कठीण स्टेटमेंट जगात दुसरं नसेल !’
मी त्या तरुणाला नाव विचारलं, त्याने लगेच सांगितलं. आम्ही एकमेकांचा निरोप घेतला.
चार पावलं चालून गेल्यावर तो तरुण पुन्हा वळून माझ्याकडे आला. म्हणाला,
‘सगळ्यात महत्वाचं सांगायचं राहिलं,
मी एका ऍक्सिडेंटमध्ये वाचलो आणि इतकं काही शिकलो.
तुम्ही…प्लीज... कुठल्या ऍक्सिडेंटची वाट पाहू नका !’ आम्ही दोघेही हसलो.
अपघात फक्त वाहनांमुळेच होतात, असं थोडीच आहे?
ओळखपाळख नसलेला तो तरुणही अपघातानेच भेटला की!

घरी जायला आम्ही रिक्षात बसलो. ‘प्ले झोन’ मध्ये खेळून पोरगं आधीच दमलं होतं...
वाऱ्याची झुळूक रिक्षात येऊ लागली...
मांडीवर बसल्या बसल्या मुलगा झोपून गेला होता...
त्याच्या मऊ मऊ केसांमधून हात फिरवताना संध्याकाळच्या गप्पा आठवत होत्या.
मनात आलं, ‘आपल्या पोराने जर असे ‘बोर्ड ऑफ डायरेक्टर्स’ नेमले, तर त्यात ‘त्याचा बाप’ असेल का?’
परवाच्या रात्री बराच वेळ जागा राहिलो.
कोण जाणे, कदाचित हाच प्रश्न यापुढील आयुष्य ‘चवीने’ जगत राहायची उर्जा देत राहील !

प्रत्येकाने वाचावा असा हा अप्रतिम लेख ......
.......परत परत नक्की वाचा.........

source - https://www.facebook.com/naviarthkranti/posts/1439429242743851:0

मराठी धंदे बंद पडतात…ते उगीच नाही…!

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 04 Feb 2017 16:12:00 +0000

काल एका मित्राशी बोलणं झालं. आम्ही दोघांनी साधारण एकाच काळात जॉब सोडून स्टार्ट अप सुरू केलेले. पार थकून गेल्यासारखा वाटत होता.

स्टार्ट अप इको सिस्टीम मध्ये एक अलिखित नियम आहे – हसरा चेहरा बाळगत फिरण्याचं…!

माझं स्टार्ट अप आहे, आम्ही एकदम रॉकिंग फेज मध्ये आहोत, आमचे आकडे धमाकेदार घोडदौड करत आहेत…

हे सतत भासवत राहवं लागतं. अर्थात, हे बहुतेक वेळा खरंच असतं. पण ते साध्य होत असताना येत असलेला तणाव दिसू देता येत नाही. हसरा चेहरा सतत मेंटेन ठेवणं मजाक नसते. बिझनेस गोल्स साध्य करत असताना २४ तास मेंदू सतत तणावाखाली असतो, पण तो तणाव दिसू द्यायचा नसतो.

उद्योगात नव्याने मुसंडी मारणाऱ्याने ती तयारी केलेली असतेच – त्रास तेव्हा अनावर होतो जेव्हा बिझनेस प्रेशर शिवाय इतर कटकटी सुरू होतात. नोकरी सोडून बिझनेस करायचा निर्णय घेताना हा मित्र घरी व्यवस्थित बोलला होता. पुढे दोन अडीच वर्ष कठीण असतील, मुव्हीज-शॉपिंग-हॉटेलिंग-ट्रॅव्हलिंग– ही मध्यमवर्गीय हौस बाजूला ठेवावी लागेल, घरात इन्व्हॉल्व्हमेंट कमी असेल. ही सर्व कल्पना त्याने दिली होती. (मला हे माहितीये कारण आम्ही दोघांनी ही पावलं एकमेकांशी चर्चा करत करतच उचलली होती.)

तेव्हा होकार देणारी फॅमिली आज मात्र सैरभैर झाल्यासारखी वागतीये.

बायकोने तेव्हा दाखवलेला सपोर्ट १२ महिन्यात उडून गेलाय. घरात सारखी किरकिर होतीये आणि हा रोज बिझनेस टार्गेट अचिव्ह करण्याच्या टेन्शनमध्ये!

त्याच्या प्रोडक्टला प्रतिसाद उत्तम आहे पण अपेक्षित होता तेवढा पैसा उभा रहात नाहीये. त्यामुळे बिझनेस प्लॅनिंग, फ्युचर अप्रोच सर्व काही बदलावं लागणार आहे. तो ती लढाई लढायला तयार आहे – मला पक्कं माहितीये – पण ही घरातली लढाई कशी लढेल?! एकाच वेळी २ फ्रंटवर कसं लढणार?! ज्या सैन्याच्या जोरावर लढायचं होतं, ते सैन्यच कुरबुरी करत असेल तर साम्राज्य कसं उभं रहाणार?

हा माझा मित्र एकदम रॉकस्टार आहे. ह्या अडचणीतून तो पुढे जाईल ह्यात शंकाच नाही. पण अश्या अडचणी अनेकांना येत असणार…त्यात कितीतरी जण अडकून जात असणार ही कल्पना त्रासदायक आहे!

मराठी धंदे बंद पडतात…ते उगीच नाही…!

टीप:

१) वरील उदाहरणात “बायको” हा फॅक्टर आहे. परंतु नेहेमी पत्नीचीच चूक असते असं नाही. एकूण कुटुंबाच्या सपोर्टची गरज असते – हा मूळ मुद्दा आहे.

२) दुसरा मुद्दा असा की – नोकरी सोडून व्यवसाय सुरू करणे हा खूप मोठा निर्णय असतो. तो सर्वांनी मिळून घ्यायचा असतो. जर भक्कम समर्थन देण्याची मानसिक तयारी नसेल, तर असा निर्णय घेण्याआधीच कुटुंबाने स्पष्ट सांगायला हवं. निर्णय घेतल्यावर मग मानसिक ताण देऊ नये…त्याने अपयशाची शक्यता वाढते.

३) कौटुंबिक समर्थन, घरातील वातावरण हे व्यवसायातील यश-अपयशामागच्या अनेक कारणांपैकी एक आहे. “केवळ” ह्या मुळेच अपयश येतं, असा अर्थ अजिबात नाही!

४) एकतर स्वतःचा व्यवसाय करण्याची इच्छा कमी, इच्छा असेल तर कुटुंबाचं समर्थन नाही आणि समर्थन असेल तर केवळ होकार देण्यापुरतं – पाठीशी उभं रहाणं नाही — असं सर्वसाधारण चित्र मराठी कुटुंबांत दिसतं — ह्या निरीक्षणावरून “मराठी धंदे बंद पडतात…ते उगीच नाही…!” हा निष्कर्ष आहे. जर ही परिस्थिती आता बदलत असेल…तर सोन्याहून पिवळं! जर बदलत नसेल…तर आपण बदलायला हवी हे मात्र नक्की.

—

sources - marathipizza.com

हमालाचा मुलगा बनला १०० कोटी रुपयांचा मालक

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 07 Jan 2017 12:18:00 +0000

तो. गरीब घरातला मुलगा. वडील एका कॉफीच्या मळ्यावर हमालींचं काम करायचे. आई घर सांभाळायची. तीन लहान बहिणी. हाच सर्वांत मोठा. सहावीत असताना नापास झाला. शाळा सोडून आता तु पण कामाला लाग म्हणून त्याचे वडील त्याला कामाला घेऊन जाणार होते. पण एका शिक्षकामुळे ‘तो’ सावरला. शिक्षकाने त्याला घडविला. त्यामुळेच तो नॅशनल इन्स्टिट्यूट ऑफ टेक्नॉलॉजी संस्थेतून इंजिनियर झाला. इतकंच नव्हे तर आयआयएम- बंगलोर मधून एमबीए झाला. काही बहुराष्ट्रीय कंपन्यांमधून काम केलं. पण आपल्यासारखीच आपल्या गावातल्या मुलांची आबाळ होऊ नये म्हणून लाख रुपये पगार असलेल्या नोकरीवर पाणी सोडून त्याने स्वत:ची कंपनी सुरु केली. आज त्याची आयडी फ्रेश नावाची कंपनी शंभर कोटींच्यावर उलाढाल करीत आहे. जगात काहीच शक्य नाही असा निव्वळ म्हणणाराच नव्हे तर सत्यात उतरविणारा ‘तो’ म्हणजे पीसी मुस्तफा.

केरळ मधल्या वायनड येथील चेन्नलोड हे एक छोटंसं खेडं. या गावातील अहमद हा एका कॉफीच्या मळ्यावर हमाली काम करायचा. बायको, एक मुलगा आणि तीन मुली असा एकूण अहमदचा परिवार. खेडं दुर्गम असल्याने चौथीपर्यंतच शाळा. हायस्कूलसाठी ४ किलोमीटर चालत जावं लागे. त्यामुळे अर्ध्याहून अधिक मुलं पुढे शिकायचीच नाहीत. अहमद पण चौथीपर्यंतच शिकला. आपला मुलगा मुस्तफाने तरी खूप शिकावं असं त्याला वाटे. मात्र इंग्रजी आणि हिंदीत तो अगदीच कच्चा होता. सहावीत असताना मुस्तफा नापास झाला. शिक्षण बास झालं, आता माझ्यासोबत कामाला चल. चार पैसे कमव, असं बोलून अहमद मुलाला कामावर घेऊन जाणार होता. मात्र मुस्तफाच्या शिक्षकांनी, मॅथ्थ्यू सरांनी अहमदला मुस्तफास एक संधी देण्यास सांगितले. अहमद तयार झाला. मॅथ्थ्य़ू सरांनी मुस्तफाला एकच प्रश्न विचारला. तुला नापास होऊन हमालकाम करायचं आहे की माझ्यासारखं शिकून शिक्षक व्हायचंय? मला तुमच्या सारखं शिक्षक व्हायचंय, मुस्तफा उत्तरला. या उत्तराने मुस्तफाचं आयुष्यंच बदलून गेलं.

मॅथ्थ्यू सर मुस्तफाला शाळा संपल्यानंतर सुद्धा शिकवित. त्यांच्या शिकवण्यामुळे मुस्तफा चांगलाच तयार झाला. त्याने सातवीत पहिला नंबर मिळविला. सगळेच शिक्षक अचंबित झाले. एवढंच नाही तर १० वी मध्ये सुद्धा तो संपूर्ण शाळेत पहिला आला. त्या विद्यार्थीदशेत त्याचं एकच ध्येय होतं मॅथ्थ्यू सरांसारखं बनायचं. सर त्याचे आदर्श होते. पुढील महाविद्यालयीन शिक्षणासाठी मुस्तफा कोझीकोडे(कालिकत) मध्ये गेला. पहिल्यांदाच गावातून शहरात तो गेला. शिक्षणासाठी पैसे नव्हते मग राहणं आणि खाणं तर दूरचीच बात. मात्र अहमदच्या मित्राने मुस्तफाची अभ्यासाप्रती तळमळ आणि गुणवत्ता पाहिली. त्याने एका धर्मादाय संस्थेच्या वसतीगृहामध्ये त्याची मोफत राहण्याची व्यवस्था केली. त्याच्या महाविद्यालयात चार वसतीगृहे होती. तिथे गरीब विद्यार्थ्यांना मोफत जेवण दिले जाई. पण मुस्तफाला सकाळच्या न्याहरीसाठी एका वसतीगृहात, दुपारच्या जेवणासाठी दुसऱ्या तर रात्रीच्या जेवणासाठी तिसऱ्या वसतीगृहात जावे लागे. इतर मुलांना मुस्तफा निरुपयोगी, इतरांच्या अन्नावर जगणारा मुलगा वाटायचा. मुस्तफाने हा अपमान गिळला आणि शिक्षण पूर्ण केले. मुस्तफा संगणक विषयात अभियंता झाला. त्यासाठी दिलेल्या पात्रता परिक्षेत तो संपूर्ण राज्यात ६३ वा आला. नॅशनल इन्स्टीट्यूट ऑफ टेक्नॉलॉजी या नामवंत संस्थेतून त्याने अभियंत्याची पदवी मिळविली.
सुरुवातीला एका छोट्या कंपनीत काम केल्यानंतर मोटोरोला कंपनीने त्याला जॉब ऑफर दिली. काही दिवस बंगलोर येथे काम केल्यानंतर त्याची आयर्लंड येथे बदली झाली. आयर्लंडचा विमान प्रवास हा मुस्तफाच्या आयुष्यातील पहिला विमान प्रवास होय. आयर्लंड मध्ये मुस्तफाला आपल्या देशाची, येथील जेवणाची, कुटुंबाची, मित्रांची खूप आठवण येई. त्याला तिकडे जुळवून घेता आलं नाही. याचदरम्यान दुबई मधून त्याला सिटी बॅंकेची ऑफर आली आणि तो दुबईला गेला. त्यावेळेस त्याला लाखाच्या आसपास पगार होता. घरचं कर्ज फेडण्यासाठी त्याने आपल्या मित्राकरवी वडलांकडे एक लाख रुपयांची रोख रक्कम पाठवून दिली. आपल्या मुलाने एवढे सारे पाठवलेले पैसे पाहून अहमद ओक्साबोक्सी रडला. आलेल्या पैशातून त्याने सर्व देणी फेडली. मोठ्या मुलीचं लग्न देखील केलं. सन २००० मध्ये मुस्तफाचं सुद्धा लग्न झालं.

सर्व काही सुरळीत चाललेलं असताना २००३ मध्ये मात्र मुस्तफाला आपली मायभूमी खुणावत होती. त्याला आता समाजाची, आपल्या देशाची परतफेड करायची होती. आपल्या सारख्य़ा असंख्य बेरोजगार तरुणांना रोजगार द्यायचा होता. त्यासाठी त्याने उद्योजक बनायचं ठरविलं आणि तो दुबईहून परतला. मात्र काय उद्योग करावा हेच सुचत नव्हतं. सोबत होते बचत केलेले १५ लाख रुपये. एवढी चांगली नोकरी सोडून उद्योग करणार या मुस्तफाच्या विचाराला घरच्या सगळ्यांनीच त्याला विरोध केला. अपवाद होती फक्त मुस्तफाची बायको आणि त्याचा मामेभाऊ नासीर जो किराणामालाचं दुकान चालवायचा. दरम्यान मुस्तफाने एमबीए करण्यासाठी आयआयएम- बंगलोर मध्ये प्रवेश घेतला. याचवेळी मुस्तफाचा दुसरा एक मामेभाऊ शमसुद्दीन याने पाहिले की डोसा पिशवी मध्ये रबराने बांधून तो दुकानात विकला जातो. आपण अशाच प्रकारे डोसा बनवून विकूया असे त्याने मुस्तफाला सुचविले.

शमसुद्दीनच्या या सूचनेने मुस्तफाला अल्लाऊद्दीनचा चिराग सापडल्याचा आनंद झाला. त्याने २५ हजार रुपये गुंतवून कंपनी सुरु करण्याचा निर्णय घेतला. नासीर, शमसुद्दीन, जाफर, नौशाद असे इतर चार मामेभाऊ आणि मुस्तफा अशा पाच जणांनी मिळून कंपनी सुरु केली. यामध्ये ५० टक्यांची भागीदारी एकट्या मुस्तफाची तर इतरांची ५० टक्के भागीदारी असे समीकरण ठरले. ५५० चौरस फुटांची जागा, २ ग्राइंडर, १ मिक्सर आणि एक सिलींग मशीन अशा अवजारांसहीत कंपनी सुरु झाली. कंपनीचं नामकरण ‘आयडी फ्रेश’ असं करण्यात आलं. आजूबाजूची २० दुकाने सुरुवातीचं लक्ष्य ठरलं. येत्या सहा महिन्यात या २० दुकानांमध्ये दररोज १०० पाकिटे गेली तर मुस्तफाने कंपनीत आणखी गुंतवणूक करण्याचे ठरविले. सुरुवातीला १० पाकिटे ठेवायचं निश्चित झालं. मात्र कोणीही दुकानदार कंपनी नवीन असल्याने पाकिट ठेवायला तयार नसत. विक्री झाल्यावरच पैसे द्या अशी शक्कल मुस्तफाच्या कंपनीने लढवली. लोकांना आयडी फ्रेशचे डोसे आणि इडली आवडल्याने मागणी वाढली. इतर दुकानांकडून मागणी आली. नवव्या महिन्यापासून दिवसाला १०० पाकिटे विकली जाऊ लागली.

पहिल्याच महिन्यात सगळा खर्च जाऊन कंपनीने ४०० रुपये नफा कमाविला. १०० पाकिटे विक्री होऊ लागल्यावर मुस्तफाने आणखी ६ लाख रुपये गुंतविले. २००० किलो क्षमतेची २००० पाकिटे दरदिवशी विकली जाऊ लागली. २००८ मध्ये मुस्तफाने आणखी ४० लाख रुपये गुंतविले. होस्कोट येथे २५०० चौरस फुटाची जागाच कंपनीने विकत घेतली. डोसा, इडली सोबत आता पराठे आणि वड्याचा देखील आयडी फ्रेश मध्ये समावेश झाला.
आज कंपनी ५० हजार किलोचं दरदिवशी उत्पादन करते. कंपनीची उलाढाल १०० कोटी रुपयांची आहे. ११०० कामगार कार्यरत आहेत. १० पाकिटांनी सुरु झालेली ही कंपनी आता दिवसा ५० हजार हून अधिक पाकिटांची विक्री करते. बेंगलुरु, चेन्नई, पुणे, मुंबई, दिल्ली, हैदराबाद, मंगळुरु आणि दुबई अशा महत्वाच्या शहरात ही उत्पादने उपलब्ध आहेत. येत्या ५-६ वर्षांत १ हजार कोटी रुपयांची कंपनी करण्याचा मुस्तफाचा मानस आहे. त्याचप्रमाणे ५ हजार युवकांना आपली कंपनी रोजगार देईल असा आशावाद मुस्तफाला आहे.

सहावीत नापास होऊन देखील आज १०० कोटी रुपयांची कंपनी चालविणारा एका हमालाचा मुलगा ही मुस्तफाची ओळख. परिस्थितीला दोष देत स्वत:च्या गरिबीचं समर्थन करणाऱ्या आणि यंत्रणेला दोष देणाऱ्या तरुणांसाठी मुस्तफा खऱ्या अर्थाने आदर्श ठरावा.

----------------------------------------

Source : https://www.facebook.com/prasawant/posts/10209084843907100

स्टीव जॉब्ज यांच्या यशाची सात मुख्य सूत्रं

noreply@blogger.com (Unknown) — Fri, 06 Jan 2017 13:30:00 +0000

स्टीव जॉब्ज इतकं यशस्वी व्हायचंय.? त्याच्याइतकं इनोव्हेटिव्ह व्हायचंय.? जगून पहायचंय त्याच्या इतकं समृद्ध आयुष्य.? मग फक्त एवढंच करा.
स्टीव जॉब्ज यांच्या यशाची सात मुख्य सूत्रं.

स्टीव जॉब्ज यांच्या यशाची खर्याु अर्थानं एकूण सात मुख्य सूत्रं आहेत. जॉब्ज यांच्या जगण्यात, त्यांनी जगलेल्या किंवा वेळोवेळी सांगितलेल्या तत्त्वज्ञानात आणि अर्थातच व्यवसायांतही हीच सूत्रं वापरली. ती सूत्रं कुणाही सामान्य माणसानं स्वीकारली आणि जगण्याचा प्रयत्न केला तर स्टीव जॉब्जने कमावलेल्या यशाच्या मार्गानं काही पाऊल टाकून पाहता येतील.

१) आवडतं तेच करा!

किती सोपं वाटतं हे वाक्य. वाटतं जो उठतो तो हेच सांगतो, जे मनाला आवडेल तेच करा.! पण हे वाक्य नुसतं ऐकणं सोपंय, वाचणं तर फारच सोपंय. पण करणं फार अवघड. एक दिवस ठरवून, स्वतला आवडेल ते, आणि फक्त तेच करण्याची हिंमत करून पाहा. स्टीव जॉब्ज सांगत की, त्यांच्या यशाची खरी ताकद हीच आहे की त्यांनी जे स्वतला आवडलं तेच केलं. आणि तेही कायम. आयुष्यभर. एकदा जॉब्जना कुणीतरी थेट आणि स्पष्टच विचारलं की, हल्लीच्या तरुण मुलांना तुम्ही काय सल्ला द्याल, यशस्वी करिअर करायचं असेल तर काय करायला हवं.? ते म्हणाले, ‘खरं सांगू, उठा आणि हमाली करा. किंवा असं काहीतरी शोधा जे काम करण्यासाठी तुम्ही जिवाचं रान करू शकता. ते पॅशन तुम्हाला शोधता आलं तर तुमचं करिअर यशस्वी होईल. नाही तर हमाली केली तरी काही बिघडत नाही. आपल्याला जे आवडतं तेच करण्यासाठी आपल्या आवडण्यावरच निष्ठा लागते. ती नसेल तुम्ही यशस्वी होण्यासाठी वाटेतले अडथळे कसे पार करणार.?’ आवड-पॅशन आणि प्रसंगी ऑबसेशन या वाटेनं प्रवास करता आला तर त्या आवडण्याला काही अर्थ आहे.

आपल्याला जमेल हे.? का नाही. आपल्याला नक्की काय करायला आवडतं याचं उत्तर शोधणं एवढं अवघड आहे का.? अजिबात नाही. असं कोणतं काम आहे, जे ‘उद्यापासून’ नाही तर आज आत्तापासूनच करू. असं तुम्हाला वाटतं.? या प्रश्नाचं खरं उत्तर ही तुमची आवड असू शकेल.

२) जगाला ‘गरज’ कसली?

पॅशन म्हणजे रॉकेटमधलं इंधन. पण रॉकेट कोणत्या दिशेनं उड्डाण करणार.? या प्रश्नाचं उत्तर स्टीव जॉब्जनं शोधलं. त्याला स्वतला काय आवडतं हे जसं कळत होतं तसंच आपल्यासारख्याच जगातल्या इतर माणसांची गरज काय.? आज काय आहे.? भविष्यात काय आहे हेसुद्धा कळत होतं. त्याला हे कळलं होतं की, कॉम्प्युटर नावाचं हे तंत्रज्ञान माणसांचं जगणंच बदलून टाकेल. म्हणून तर ती गरज आणि बदलत्या जगण्याची मागणी लक्षात घेऊन स्टीव जॉब्जने स्वतचंच स्वप्न मोठं केलं. स्वतसह सार्याज जगासाठी एक स्वप्न पाहिलं. आपल्याला हे जमेल.?

आपल्याला काय आवडतं आणि आपल्या अवतीभोवतीची गरज काय हे आपल्याला शोधताच आलं पाहिजे. आपल्या आवडीतून आपण करत असलेलं काम माणसांच्या, समाजाच्या हिताचं कसं आहे, हे आपल्याला इतरांना पटवून देता आलं पाहिजे. आणि ते तसं असलंही पाहिजे.

३) डोक्याला ताप द्या.

फुकट, डोकं न वापरता कसं काय नवीन सुचेल.? स्टीव जॉब्जसाठी ही क्रिएटिव्हिटी म्हणजे ‘कनेक्टिंग डॉट्स’ची थिअरी. जॉब्ज असं मानत की आपल्या अनुभवातूनच आपल्याला शहाणपण येतं, फक्त ते शहाणपण योग्य ठिकाणी वापरता आलं पाहिजे. आपण जे शिकलो त्याचा योग्य ठिकाणी योग्य प्रकारे वापर करणं म्हणजेही क्रिएटिव्हिटी. जॉब्जला त्याच्या कामातूनच नाही तर अन्य गोष्टीतूनच अनेक प्रेरणा मिळाल्या. त्यानं शिकलेली कॅलिग्राफी, त्याचा विश्वातस असलेलं झेन तत्त्वज्ञान, त्याच्या अनेक भारत भेटी, त्यातले अनुभव हे सारे कोणत्या ना कोणत्या प्रॉडक्टमध्ये वापरले गेले. तो नेहमी म्हणत असे की आपण जे शिकलो त्याची संगती लावून योग्य वापर करता आला तर उत्तम क्रिएटिव्ह काम करता येऊ शकते. आपल्याला हे जमेल?
जमेल. पण त्यासाठी स्वतला माणसांशी आणि समाजाशी जोडून घ्यावं लागेल. आपल्या अवतीभोवती कसं सारंच भकास, भंगार आहे असं ज्याला वाटतं त्याला नवीन काही सुचू शकत नाही, नवा विचार करता येत नाही. कारण त्याला स्वतचं जगच नीट कळलेलं नसतं. घराबाहेर पडा. माणसांशी बोला, समजून घ्या, ऐका. पाहा नीट अवतीभोवती, प्रवास करा, आपल्या कम्फर्ट झोनच्या बाहेरच्या गोष्टी दिसायला लागल्या तर जमेल कदाचित नवीन काही करणं.

४) स्वप्न विका, वस्तू नाही!

आपण बाजारात उभे आहोत, इथे प्रत्येक गोष्टीला पैशात किंमत आहे, आपली वस्तू आणि ग्राहक यांच्यातला दुवा म्हणजे पैसा असं वाटणं साफ चूक. स्टीव जॉब्ज नेहमी म्हणायचा, ‘जे लोक ‘अँपल’ची उत्पादनं खरेदी करतात, ते फक्त ग्राहक नसतात. ती माणसं असतात, अशी माणसं. ज्यांच्या डोळ्यात अनेक स्वप्नं आहेत, मनात महत्त्वाकांक्षा आहेत आणि त्या पूर्ण व्हाव्यात म्हणून ती माणसं अँपल वापरतात. त्यांचं आयुष्य समृद्ध करण्याचं एक माध्यम म्हणजे आपलं उत्पादन. ’ वस्तू विकून नफा कमवण्याइतकंच महत्त्वाचं आहे मन जिंकून माणसं जोडणं. असं स्टीव जॉब्ज वारंवार सांगत असे. आपल्याला हे जमेल?

तुम्ही ज्या माणसांसाठी काम करता, त्या माणसांच्या गरजा तुम्हाला माहिती हव्या. करायचं म्हणून काम करण्यापेक्षा आपण जे काम करतो त्यातून इतरांचं आयुष्य समृद्ध कसं होईल याचा विचार करता यायला हवा. आपला प्राधान्यक्रम ठरवता यायला हवा.

५) १,000 गोष्टींना ‘नाही’ म्हणायला शिका.

स्टीव जॉब्ज एकदा म्हणाला होता, "I'm as proud of what we don't do as I am of what we do." म्हणजे जे काम मी केलं त्याचा जेवढा मला अभिमान आहे, तेवढाच अभिमान जी कामं मी केली नाही, ती न करण्याचाही आहे. स्टीव जॉब्जची कमिटमेण्ट त्याच्या कामाशी, त्याच्या सिम्पल, सहज वापरता येऊ शकणार्याा प्रॉडक्टशी होती. आपण काय करणार आणि काय अजिबात करणार नाही हे त्याला पं माहिती होतं म्हणून तर तो स्वतच्या कामावर फोकस करू शकला. जे केलं नाही ते मी करणारच नाही, करणारही नव्हतो, हे तो म्हणूनच अभिमानानं सांगू शकतो. कारण काय करायचं आणि काय करायचं नाही याची निवड त्यानं स्वत केली होती. आपल्याला हे जमेल.?

का नाही.? लोक काय करतात.? कुठल्या दिशेनं धावतात.? अमुक गोष्टच हल्ली चालते असा विचार करून इतरांशी स्पर्धा करण्यापेक्षा जे आपल्याला आवडतं तेच आणि तसंच करण्याची हिंमत आपण दाखवू शकतो. पण प्रत्येक गोष्टीची किंमत असते. तशी या हिमतीची आहे. त्यामुळे आपल्याला करायच्या एका कामासाठी अनेक गोष्टींना नाही म्हणावे लागेल आणि ते त्यावर ठामही रहावे लागेल.

६) मेक अ बिग डिफरन्स.

हजार गोष्टींना नाही म्हणून जर आपण एखादं काम स्वतला आवडतं म्हणून निवडत असू, तर मग ते काम करण्याचा आपला ‘अनुभव’ही तसाच रसरशीत असायला हवा. त्या कामाला आणि अनुभवाला आपल्याला भिडता यायला हवं. ते काम करण्यातला आनंद उपभोगता यायला हवा. आपण जे काम करतोय ते इतरांपेक्षा कित्येक पट वेगळं आणि सरस असायला, दिसायला हवं. स्टीव जॉब्जला हे जमलं. त्याच्या प्रत्येक प्रॉडक्टच्या वेळी जगभरच्या लोकांना ही उत्सुकता असायची की आता हा वेगळं, नवीन काय घेऊन येतोय. पुन्हा दर्जा आणि कमावलली विश्वाेसार्हता ही आणखी एक त्याची जमेची बाजू. आपल्याला हे जमेल.?

तुम्ही जे काम करता, ते सर्वोत्तम तर असायलाच हवं. पण तुम्ही ज्यांच्यासाठी करता त्यांनाही ते सर्वोत्तमच वाटायला हवं. तुमचं काम हा त्यांच्यासाठी प्रत्येकवेळी एक नवा, समृद्ध अनुभव ठरायला हवा.

७) छा जाओ.! वाजवा तुमचं खणखणीत नाणं.!

तुम्ही मरमर मेहनत करता, तुमच्या डोक्यातून वारेमाप सुपीक आयडिया निघतात, त्याचा काहीच उपयोग नाही.! कधी.? जर तुम्हाला ती आयडिया नीट प्रेझेण्ट करता आली नाही. स्वतचं महत्त्व इतरांना पटवून देता आलं नाही. आपण जे काम करतो, त्यासाठीचा घसघशीत नफा कमावता आला नाही आणि जे कमावलंय ते पुन्हा योग्य रीतीने जगासमोर मांडता आलं नाही तर तुमच्या ढोर मेहनतीला काही अर्थ नाही. स्टीव जॉब्ज हा जगातला ग्रेटेस्ट कार्पोरेट स्टोरीटेलर म्हणायला हवा. त्यानं केलेलं प्रत्येक काम हे त्यानं तितक्याच इनोव्हेटिव्हपणे जगासमोर मांडलं. म्हणून तर त्याची एक इमेज जगभरातल्या माणसांच्या मनात तयार झाली. आपल्याला हे जमेल.?

का नाही.? फक्त त्यासाठी आपला नव्या तंत्रावर हात हवा. प्रेझेण्टेशन स्किल्स शिकून घ्यायला हवी. कमीत कमी शब्दांत अधिकाधिक गोष्टी प्रभावीपणे सांगता यायला हव्यात. आणि सगळ्यात महत्त्वाचं, हा विचार डोक्यातून काढून टाकायला हवा की माझ्या कामाचं मार्केटिंग मीच काय करायचं.? ते तुम्ही केलं नाही तर तुमच्यासाठी दुसरा कुणीच ते कधीच करणार नाही. आपण काय आहोत, हे जगाला उत्तमरीतीने सांगता यायलाच हवं.

Source : https://www.facebook.com/pcmchomes/posts/1000980943273486:0

सामान्य घरातील मुलाची गुगलच्या CEO पदाला गवसणी: सुंदर पिचाई यांची प्रेरणादायी यशोगाथा

noreply@blogger.com (Unknown) — Mon, 02 Jan 2017 10:05:00 +0000

परदेशात, विशेषत: अमेरिकेत जाऊन राहणे, तिकडची जीवनशैली अनुभवणे हे अनेक तरुणाचं स्वप्न असतं. पण हे स्वप्न पूर्ण करण्यासाठी गरज असते अथक प्रयत्नांची आणि प्रबळ इच्छाशक्तीची. कदाचित त्यामुळेच की काय काही जण कंटाळून या स्वप्नांच्या मागे धावणं बंद करतात आणि सर्वसामान्य जीवन जगतात.

मात्र काही जण अखेरपर्यंत आपल्या स्वप्नांची पाठ सोडत नाहीत आणि ती स्वप्ने सत्यात साकारून आपलं कर्तुत्व सिद्ध करतात.

अश्या ‘त्या’ काही जणांपैकी एक तरुण व्यक्ती म्हणजे गुगलचे विद्यमान सीईओ पिचाई सुंदरराजन अर्थात सुंदर पिचाई…!

२ जुलै १९७२ रोजी जन्मलेला हा तरुण, पूर्वी आपल्या आईवडिल आणि भावासोबत चेन्नईमध्ये दोन लहान खोल्या असलेल्या घरात राहायचा.

सुंदर पिचाई यांचे वडील इलेक्ट्रिक्ल उत्पादनांमधील नामवंत अश्या GEC कंपनीमध्ये इलेक्ट्रिकल इंजिनियर म्हणून कार्यरत होते तर आई स्टेनोग्राफर होती. परंतु दोघांनाही पुरेसा पगार मिळत नसल्याकारणाने घरची परिस्थिती म्हणावी तितकी चांगली नव्हती. त्यांच्या घरी ना टीव्ही होता ना मौजमजेची इतर साधनं.

सुंदर पिचाई १२ वर्षांचे असताना त्यांच्या वडिलांनी एक रोटरी टेलिफोन खरेदी केला होता. सुंदर पिचाई यांचं गणितात इतकं भन्नाट डोक चालायचं की त्यांना एका दिवसात डायल केलेले सर्व नंबर लक्षात राहायचे. आजही गुगलचे सर्वोच्च अधिकारी त्यांच्या गणिती प्रतिभेला आवर्जुन दाद देतात…!

शिक्षणाकडे वेगळ्या दृष्टीने बघणाऱ्या सुंदर पिचाई यांनी वडिलांच्या पाऊलावर पाऊल ठेवत इंजिनियर बनण्याच्या इच्छेने आयआयटी खारगपूर मध्ये प्रवेश घेतला.

तेथे सर्व स्पर्धा परीक्षा जिंकत त्यांनी स्वत:साठी स्टेन्डफोर्ड युनिव्हर्सिटीची शिष्यवृत्ती मिळवली.

स्टेन्डफोर्ड युनिव्हर्सिटीमध्ये पुढील शिक्षणासाठी त्यांनी मटेरियल सायन्स आणि सेमीकन्डक्टर फिजिक्स हा विषय घेतला.

शिष्यवृत्ती मिळाली असली तरी अमेरिकेला जाण्याचा विमानप्रवास खर्च मात्र सुंदर पिचाई यांना स्वत:च्या खिशातून करावा लागणार होता. यासाठी त्यांच्या वडिलांनी कर्ज काढण्याचे प्रयत्न केले परंतु ते निष्फळ ठरले.

अखेर नाईलाजाने त्यांनी कुटुंबासाठी साठवलेल्या पैश्यांमधून ५०,००० रुपये बाहेर काढले आणि सुंदर पिचाई यांनी नव्या भविष्याची स्वप्ने पाहत स्टेन्डफोर्ड युनिव्हर्सिटीमध्ये पाऊल टाकले.

शिक्षण पूर्ण झाल्यानंतर स्टेन्डफोर्ड युनिव्हर्सिटीमध्ये पीएचडी घेण्याचा विचार त्यांनी झटकला आणि Applied Materials कंपनीमध्ये इंजिनियर आणि प्रोडक्ट मॅनेजर म्हणून नोकरी स्वीकारली. पुढे त्यांनी एमबीएची पदवी मिळवली.

याच पदवीच्या जोरावर त्यांनी १ एप्रिल २००४ रोजी गुगलच्या भल्या मोठ्या विश्वात प्रवेश केला.

आपण गुगलच्या सीईओ पदावर विराजमान होऊ असा स्वप्नात देखील ज्यांनी विचार केला नसेल, ते सुंदर पिचाई, अवघ्या १० वर्षांत जगातील एका श्रीमंत उद्योगांपैकी एक असलेल्या Googleचे नेतृत्व करत आहेत.

Search, Ads, maps, the Google Play Store, YouTube, आणि Android यांसारख्या गुगलच्या महत्वपूर्ण फोर फ्रंट प्रोडक्टची जबाबदारी सुंदर पिचाई यांच्याकडे आहे.

भारतीय मूळ असलेल्या ह्या Google CEO ला वर्षाला ५० मिलियन डॉलर म्हणजेच ३१० करोड रुपये पगार मिळतो.

सध्या ते त्यांच्या पत्नी (अंजली पिचाई) आणि दोन मुलांसोबत Los Altos Hills येथील सुंदर घरामध्ये जग व्यतीत करत आहेत.

सुंदर पिचाई ह्यांच्याकडून “नथिंग इज इम्पॉसिबल” ची प्रेरणा मिळाल्याशिवाय रहात नाही!

source ; www.marathipizza.com

रस्त्यावर भजी विकण्यापासून ते प्रचंड मोठे उद्योगसाम्राज्य उभा करणारा उद्योगपती !

noreply@blogger.com (Unknown) — Mon, 02 Jan 2017 07:07:00 +0000

भारतीय उद्योगक्षेत्रात ज्या उद्योजकांची नावे आजही आदराने घेतली जातात त्यामध्ये उद्योगपती धीरूभाई अंबानी यांच्या नाव प्रामुख्याने घेतले जाते. या माणसाने भारतीय उद्योगक्षेत्राला वेगळ्याच उंचीवर नेऊन ठेवले आणि भारताला जगभरात ओळख मिळवून दिली. रिलायन्स उद्योगसमूहाचे संस्थापक एवढीच त्यांची आपल्याला ओळख आहे, त्या व्यतिरिक्त सर्व सामन्यत: लोकांना त्यांच्याबद्दल माहिती नाही. चला तर मग जाणून घेऊया धीरूभाई अंबानी यांच्या
जीवन प्रवासातील काही रंजक गोष्टी !
२८ डिसेंबर १९३२ रोजी गुजरातमध्ये भारताच्या या उद्योगरत्नाचा जन्म झाला. त्यांचे पूर्ण नाव होते धीरजलाल हिराचंद अंबानी ! त्यांचे वडील शिक्षक होते.
गिरीनार पर्वताच्या पायथ्याशी भाविकांना भज्जी विकत धीरूभाईंनी उद्योगपती होणाच्या स्वप्नमयी प्रवासाला सुरुवात केली.
वयाच्या १६ व्या वर्षी मॅट्रिक परीक्षा उत्तीर्ण झाल्यावर धीरूभाई आपले नशीब आजमावण्यासाठी येमेन देशामध्ये गेले. तिथे त्यांनी गॅस स्टेशनवर दर महिन्याला ३०० रुपयाच्या पगारावर नोकरी केली.
१९५८ साली धीरूभाई भारतात परतले. त्यांनी येमेन मध्ये केलेल्या नोकरीमधून ५०,००० रुपये जमवले होते. साठवलेल्या पैश्यांमधून त्यांनी आपल्या चुलत भावासोबत टेक्सटाईलचा व्यवसाय सुरु केला. काही वर्षे एकत्र व्यवसाय केल्यानंतर वैयक्तिक मतभेदांमुळे दोघ जण विभक्त झाले आणि धीरूभाईंनी स्वत:चा व्यवसाय सुरु करण्याच्या दिशेने पाऊले वळवली.
धीरूभाईंनी १९६६ मध्ये आपल्या नव्या व्यवसायला सुरुवात केली. त्यांनी आपले ऑफिस मस्जिद बंदरमधील नरसिंहनाथ रोडवर थाटले. ऑफिस म्हणजे केवळ ३३ स्क्वेअर मीटरची एक खोली होती. त्यात फक्त तीन खुर्च्या, फोन लाईन आणि एक केबल होती.
१९७० मध्ये धीरूभाईंनी दक्षिण मुंबईमध्ये स्वत:चे घर खरेदी केले. तेव्हा त्यांनी त्या घरासाठी सुमारे १० लाख रुपये मोजले होते.
धीरूभाई मसाले, कापड आणि विविध वस्तू निर्यात करायचे पण त्यात त्यांना जास्त फायदा व्हायचा नाही, पण नायलॉन सारखी उत्पादने ते तब्बल ३००% नफ्यामध्ये आयात करायचे. त्यांच्यातला अस्सल व्यावसायिक येथे दिसून येतो.
१९६२ साली त्यांनी रिलायन्स उद्योगसमूहाची स्थापना केली. या उद्योगसमुहा अंतर्गत धीरूभाईंनी १९७७ साली स्वत:ची पहिली कापड मिल सुरु केली आणि तिचे नाव विमल असे ठेवले. त्यांनी हे नाव आपला पुतण्या विमल अंबानी याच्या नावावरून ठेवले होते.
१९८६ पर्यंत धीरूभाईंनी संपूर्ण शेअर मार्केटवर आपले वर्चस्व प्रस्थापित केले होते. त्यांचा रिलायन्स उद्योगसमूह भारतातील सर्वोच्च उद्योग समूहांमध्ये गणला जाऊ लागला. याच वर्षी त्यांनी मुंबईमधील क्रॉस मेडेनमध्ये कंपनीच्या वार्षिक सभेचे आयोजन केले होते. या सभेला तब्बल ३,५०,००० लोकांनी हजेरी लावली होती. यावरून आपण अंदाज लावू शकतो की या माणसाने किती लोकांना आपल्या कंपनीशी जोडले होते.
२४ जून २००२ रोजी या महान उद्योगपतीला हृदयविकाराच्या झटका आल्याने ब्रीच कॅन्डी रुग्णालयात दाखल करण्यात आले. ते सुमारे एक आठवडा कोमामध्ये होते आणि अखेर ६ जुलै २०००२ रोजी त्यांनी अखेरचा श्वास घेतला.

धीरूभाई अंबानींनी उद्योगक्षेत्रामध्ये दिलेल्या योगदानाबद्दल २०१६साली सरकारतर्फे त्यांना मरणोत्तर पद्मभूषण पुरस्कार प्रदान केला गेला.
आज त्यांनी स्थापन केलेल्या रिलायन्स उद्योगसमुहाने देशामध्ये स्वत:चे साम्राज्य निर्माण केले आहे. १ लाखांपेक्षा जास्त लोकांना त्यांनी उभ्या केलेल्या या व्यवसायामुळे रोजगार मिळत आहे. भारतातीलचं नाही तर जगातील एक यशस्वी कंपनी म्हणून जगभरात रिलायन्सचे नाव घेतले जाते.
उद्योगक्षेत्रामध्ये यशाचे शिखर सर करण्याची इच्छा बाळगणाऱ्या आजच्या युवकांनी त्यांच्या जीवनगाथेचा आदर्श घेतलाच पाहिजे. या प्रवासात ही यशोगाथा त्यांना नेहमी प्रेरणा देत राहील !

source : www.MarathiPizza.com.

‘गॅप जीन्स

noreply@blogger.com (Unknown) — Fri, 30 Dec 2016 10:01:00 +0000

स्वत:च्या मापाची जीन्स न मिळाल्याने सुरू केली कंपनी
-----------------
डॉरिस आणि डोनल्ड फिशर यांनी १९६९ मध्ये वस्त्र दालन शृंखला सुरू केली होती. ‘गॅप’ हा त्यांचा ब्रँड जगप्रसिद्ध आहे. डोनल्ड यांनी एक जुने हॉटेल खरेदी केले. यातील एक दालन त्यांनी जीन्स शोरूमसाठी किरायाने दिले. येथून डोनल्ड यांनी जीन्स खरेदी केली. त्यांना त्याचे फिटिंग बसेना. त्यांना ३१ इंची मापाची जीन्स हवी होती. मात्र ३० किंवा ३२ इंची जीन्स उपलब्ध होत्या. त्यांनी संपूर्ण सॅनफ्रान्सिस्कोमध्ये स्वत:साठी फिटिंगची जीन्स शोधली. मात्र त्यांना ती मिळाली नाही. कोठेही सर्वच मापाच्या जीन्स उपलब्ध नव्हत्या. डोनल्ड आणि डॉरिस फिशरसाठी ही बाब विशेष ठरली. बाजारातील ही मागणी त्यांनी आेळखली. ६३ हजार डॉलर्स गुंतवणूक करून त्यांनी पहिले दालन सुरू केले. येथे प्रत्येक मापाच्या जीन्स उपलब्ध होत्या. कोणालाही असुविधा होऊ नये अशी भूमिका होती. या दालनात जीन्स आणि म्युझिक रेकॉर्ड््स विकले जात. डोनल्ड यांच्या मते याचे नाव ‘पँट्स अँड डिस्क’ ठेवले जावे. मात्र डॉरिसने याला ‘जनरेशन गॅप’ नाव सुचवले. पुढे ते केवळ ‘गॅप’ झाले.
फोर्ब्जच्या यादीत डॉरिस यांच्या नावाची नोंद आहे. जगातील स्वयंप्रेरित यशस्वी उद्योजिका म्हणून त्यांचा उल्लेख आहे. कंपनीच्या पोर्टफोलियोमध्ये आज गॅपशिवाय आेल्डनेव्ही, पेपरलाइम कंपन्याही सामील आहेत. डॉरिस २००३ पर्यंत कंपनीच्या विक्रीप्रमुख होत्या. २००९ पर्यंत कंपनीच्या संचालक मंडळात होत्या. कंपनीचा एकूण निव्वळ नफा अंदाजे १६ अब्ज डॉलर्स सांगण्यात आलाय. डॉरिस यांची व्यक्तिगत संपत्ती २.७ अब्ज डॉलर्स आहे.

डॉरिस-डोनल्ड यांनी अचानक हा बिझनेस स्थापन केला. डोनल्डचे वय त्या वेळी ४० होते. त्यांनी वडिलांच्या कंपनीतून करिअर सुरू केले होते. प्रॉपर्टी डेव्हलपमेंटचे काम ते करत. सत्तरच्या दशकात किशोरवयीनांच्या सांस्कृतिक परिवर्तनाचा संपूर्ण फायदा या ब्रँडला मिळाला. त्यांनी दुसरे दालन १९७२ मध्ये कॅलिफोर्नियात सुरू केले. याच्या यशानंतर १९७४ मध्ये कंपनीने आपली वस्त्रश्रेणी व अॅक्सेसरीत उत्पादन सुरू केले. १९९१ पर्यंत कंपनीने लिवाइसच्या जीन्स विकल्या. दोन्ही ब्रँड दीर्घकाळ भागीदारीत काम करत होते. डोनल्ड व डॉरिस फिशरचा जन्म सॅनफ्रान्सिस्कोमध्ये झाला. दोघांच्या कुटुंबात स्नेह होता. डॉरिसने स्टेनफोर्ड विद्यापीठातून पदवी घेतली. अर्थशास्त्रात पदवी घेणाऱ्या क्वचित महिलांपैकी त्या होत्या. ‘डॉन’ने घेतलेल्या मुलाखतीत डोनल्डने सांगितले होते.

महाविद्यालयीन शिक्षण घेतल्यानंतर त्यांनी एका गिरणीत काम केले. नंतर बांधकाम व्यवसायात भाग्य आजमावले. डिझायनिंगमध्ये ते विशेषज्ञ होते. ते आर्किटेक्टसोबत डिझायनिंग आणि स्वत:च्या कल्पनांवर काम करत. फिशर दांपत्याने १९७७ मध्ये गॅप फाउंडेशन स्थापन केली. त्यांच्या उल्लेखनीय सामाजिक कामात ‘नॉलेज इज पॉवर प्रोग्राम’ आहे. हा कॉलेज आणि शालेय मुलांसाठीचा ऑनलाइन प्रकल्प आहे. त्यांच्या शाळांमध्ये कमी उत्पन्न गटातील ३२ हजारांपेक्षा अधिक विद्यार्थी शिकतात. त्यांचे आर्ट कलेक्शनदेखील प्रसिद्ध आहे. त्यांच्या संग्रही ११०० पेक्षा अधिक आर्टवर्क आहे. सॅनफ्रान्सिस्को म्युझियम ऑफ मॉडर्न आर्ट नावाने ते आेळखले जाते. याला अमेरिकेतील सर्वात मोठे आर्ट म्युझियम म्हणून आेळखले जाते. आर्ट कलेक्शनच्या सुरुवातीविषयी डॉरिस सांगतात की त्यांचा कलेशी कधी संपर्क नव्हता. त्यांचे वडील वकील होते. ऑफिस डिझायनिंग आणि सजावट करण्याचे काम हाती घेतल्यावर यात आवड विकसित झाल्याचे त्यांनी सांगितले. घरात कलात्मक वस्तू होत्या, पण त्या फार विशेष नव्हत्या. त्यामुळे मॉडर्न आर्ट विषयी उत्सुकता पूर्वी नव्हती मात्र नंतर ती वाढत गेली.
Source : DivyaMarathi - http://bit.ly/2hPxnXn
#GAP #jeans

जोशीवडेवाले

noreply@blogger.com (Unknown) — Thu, 22 Dec 2016 10:15:00 +0000

जोशी वडेवाले (एका वडापाववाल्याची स्टोरी).

---------------------------------------------------------
गजरे, फटाके विकणारा, खांद्यावर पाटी घेऊन ‘कवळी काकडी’ अशी आरोळी मारत फिरणारा शैलेश आज १८ हॉटेलचा मालक झालाय. दुसऱ्यांची गाडी धुऊन महिन्याला वीस रुपये कमावणारा शैलेश आज सात गाडय़ांचा मालक झालाय. आजचं आमचं हे सगळं वैभव आम्ही जोडीने मिळवलं.. अनुभवलं. अनेक भयानक अनुभव घेत आम्ही हा मार्ग चाललो आहोत ते तूच तुझ्या जीवनाचा शिल्पकार आहेस हे तत्त्व मनाशी बाळगत.’’ सांगताहेत माया जोशी आपले पती ‘जोशी वडेवाले’ शैलेश जोशी यांच्याबरोबरच्या ३० वर्षांच्या सहजीवनाविषयी...

बी. कॉम.च्या दुसऱ्या वर्षांला असताना कर्नाळय़ाच्या सहलीला आमची पहिल्यांदा ओळख झाली. या ओळखीचं पुढे मैत्रीत आणि मैत्रीचं पुढे प्रेमात कधी रूपांतर झालं हे माझं मलाही कळलं नाही. आज इतक्या वर्षांनी मागे वळून बघताना वाटतं, केवढी मोठी वाट चालून आलोय आम्ही. ती सुरुवातीला काटय़ांचीही होती, अडचणीची होती, अगदी दरीतही कोसळलोय आम्ही; पण तरीही एकमेकांच्या सोबतीने आज तीच वाट हवीहवीशी झाली आहे. ती वर्षे आठवू नयेत अशी, पण हेही माहीत आहे की त्या वर्षांनीच आम्हाला घडवलंय.

आम्ही दोघं प्रेमात पडलो खरे, पण दोघांच्याही घरची सामाजिक व आर्थिक पाश्र्वभूमी वेगवेगळी असल्याने दोन्हीही घरांतून लग्नाला विरोध होणार हे आम्हाला पक्कं ठाऊक होतं. म्हणून पदवी घेईपर्यंत थांबलो. लग्न करून संसाराला सुरुवात करण्यापूर्वीच काहीतरी उद्योग करून आर्थिक बाजू सांभाळता यावी या हेतूने शैलशने झेरॉक्सचा व्यवसाय सुरू केला. २६ डिसेंबर १९८५ ला कोर्टात लग्न करून आम्ही अक्षरश: फक्त अंगावरच्या कपडय़ांनिशी एका नव्या आयुष्याला सुरुवात केली.

शैलेश दिवसभर वेगवेगळय़ा ऑफिसेसमधून फिरून झेरॉक्स काढण्यासाठी कागदपत्रे गोळा करून आणायचा. दरम्यान, मी त्याच्या झेरॉक्स काढून देई व तो पुन्हा ती सगळी कागदपत्रे जागच्या जागी पोहोचवायचा. सुरुवातीला त्यातही फार कमाई नव्हती, जी मिळायची त्यात अनेकदा दिवसा एकवेळ वडापाव व रात्रीचे एकवेळ जेवण करायचे, असा साधारण दिनक्रम सुरू होता.
या काळात अर्थातच आमची राहायचीही कायमची अशी काहीच व्यवस्था नव्हती, कारण आम्ही केलेल्या आंतरजातीय विवाहामुळे आम्हाला आमची घरं बंद झालेली होती. पण एकमेकांच्या विश्वासावर आम्ही हात हातात घेतले होते. हेही दिवस जातील, हा ठाम विश्वास होता. मुख्य म्हणजे मला शैलेशच्या कर्तृत्वावर विश्वास होता आणि आयुष्याची ही कठीण लढाई आम्ही लढायची ठरवलं.

त्या काळात काही दिवस रात्री पाठ टेकण्यापुरते एका हॉटेलमध्ये व काही दिवस एका मित्राच्या खोलीवर जायचो. मग महिन्याने ते झेरॉक्स मशीन आमच्या घरमालकाला डिपॉझिट म्हणून देऊन आम्ही डेक्कनजवळ एका इमारतीच्या गच्चीत १० बाय १० ची एक पत्र्याची खोली भाडय़ाने घेतली. गच्चीच्या एका कठडय़ाचा आधार घेत तीन बाजूने उभे केलेले पत्रे असं ते घर होतं. आमच्या या घरात एक कॉट, एक चूल आणि चार भांडी इतकंच होतं. पण तो आमचा, आम्हा दोघांचा संसार होता. अनेकदा तर असह्य़ उकाडय़ात जिन्यात झोपून रात्र काढावी लागत होती. पण ते आम्ही स्वीकारलं.. आयुष्य एका वेगळ्या वाटेने सुरू झालं. पुन्हा भाडय़ाने एक नवीन झेरॉक्स मशीन घेतलं आणि व्यवसायाला सुरुवात केली. नोकरी करायची नव्हतीच. अथक परिश्रम, जिद्द, प्रामाणिकपणा या मूल्यांच्या आधारावर आम्ही व्यवसायाची मोट बांधू लागलो.

शैलेशची आर्थिक परिस्थिती फारच कठीण होती. वडील एकटेच कमावणारे, त्यामुळे त्याचं लहानपण कष्टातच गेलं होतं. त्याला कष्टाची सवयच होती. अगदी आठवी-नववीत असताना तो आणि त्याचा भाऊ माउली (जोशी) बसस्टॉपवर काकडी आणि गजरे विकून पैसे मिळवत असे. प्रत्येक दिवाळी इतर मुलांसाठी आनंदाची असे, पण त्याच्यासाठी आणि त्याच्या कुटुंबासाठी पैसे मिळवणे हाच उद्देश असे. तो दिवाळीत फटाके विकायचा आणि सोबत किल्ल्यावरील पोस्टकार्डची घरे तयार करून ती पाच-पाच पैशांना विकायचा. पण खेळ त्याचा आवडीचा. शाळेत असताना तो प्रत्येक खेळात भाग घ्यायचा आणि जिंकायचा. त्यातूनच त्याला ज्यूदोचे वेड लागले आणि त्यानेच त्याच्या आयुष्याला एक वेगळे वळण दिले.

शाळा तर अशी कष्ट करतच गेली, पण पुढचं शिक्षण घेता यावं, कॉलेजमध्ये जाता यावं म्हणून तो रोज सकाळी साडेपाच ते साडेाठ या वेळात गाडय़ा धुण्याचे कामही करायचा. एक गाडी महिनाभर धुतल्यानंतर त्याला त्याचे वीस रुपये मिळायचे. जास्त पैसे मिळावेत म्हणून तो सात सात, कधी जास्त गाडय़ाही धुवायचा. पण तेव्हापासून त्याने आपल्याकडेही गाडी असणारच हे स्वप्न पाहिलं होतं. ते सत्यात आणण्यासाठी तो जिवापाड मेहनत घेत होता. कॉलेजचं शिक्षण होता होता आम्ही प्रेमात पडलो. मी सधन घरातून आल्याने मला त्रास होऊ नये यासाठी तो प्रयत्नांची पराकाष्ठा करत असे. आम्हाला नोकरी करायची नव्हती, हे अगदी नक्की होतं पण हाताशी भांडवलही नव्हतं, मग काय करावं हा प्रश्न आल्यावर आम्ही ठरवलं की, झेरॉक्स करण्याचं काम करायचं. दरम्यान, त्याने मित्रांच्या मदतीने आणखी काही छोटेमोठे उद्योग सुरू करायचा प्रयत्न केला, परंतु यश मिळाले नाही. झेरॉक्सच्या कामाने मात्र हात दिला.

लग्नानंतर २-३ महिन्यांनी घरच्यांनी आमच्याशी बोलायला सुरुवात केली. माझं माहेर खरंतर खूप श्रीमंत. घरी नोकरचाकर होते, पण तिथून आम्ही कधीच कोणतीच मदत घेतली नाही. शैलेश नेहमी म्हणतो की, तुझ्या आई-बाबांचा आशीर्वादच आपल्यासाठी लाखमोलाचा आहे.

आमचा संसार एका विशिष्ट वेगाने सुरू झाला. दरम्यान, आमच्या आयुष्यातली अत्यंत आनंदाची गोष्ट घडली. ८ ऑक्टोबर १९८६ ला आम्हाला विजयेंद्र ऊर्फ ‘विकी’ झाला; आणि आठच दिवसांत या आनंदात अजून भर पडली. शैलेशला ज्यूदो खेळण्यासाठी जपानला जाण्याची संधी मिळाली. त्याचं ते स्वप्न होतं. लहानपणापासून पाहिलेलं. प्रत्येक खेळात गोल्ड मेडल मिळवणारा शैलेश यात मागे राहणार नव्हताच. ते गोल्ड मेडल माझे आहे, ते मी मिळवणारच. ही त्याची जिद्द पुढे अनेक गोष्टींत उपयोगी पडली. कष्टाला पर्याय नव्हताच, आणि पैशांची चणचण होतीच, पण त्याच्या बोलण्याने, वागण्याने त्याने अनेकांची मने जिंकलेली होती. त्या सगळ्या मित्रपरिवाराच्या व अनेक हितचिंतकांच्या मदतीने तो जपानला गेला. तीन महिन्यांनी परत आला तो ब्लॅक बेल्ट घेऊनच; पण त्याहीपेक्षा एक नवीन प्रेरणा घेऊन! जपानी माणसाच्या उद्योगी असण्याच्या व सातत्याने कार्यरत राहण्याच्या स्वभावाचा शैलेशवर खूप प्रभाव पडला व परतल्यानंतर आम्ही नव्याने व्यवसायात उडी घेतली.

पुण्याच्या सारसबाग येथे भरलेल्या डिस्नेलँडमध्ये आम्ही खाद्यपदार्थाचा स्टॉल टाकला. त्याला इतका चांगला प्रतिसाद मिळाला की खाद्यपदार्थाचंच दुकान सुरू करायचं आम्ही ठरवलं. आमच्या पूर्वीच्या झेरॉक्सच्या दुकानाशेजारीच आम्ही ‘विकीज स्नॅक्स सेंटर’ नावाने एक छोटंसं हॉटेल सुरू केलं. काही दिवस सारसबागेत खाद्यपदार्थाचा स्टॉल लावला. स्वारगेटजवळ डोशाची गाडी चालवली; पण या स्नॅक्स सेंटरच्या कारभारात म्हणावा तसा जम बसत नव्हता. तेव्हाच माझ्या डोक्यात वडापावचा व्यवसाय सुरू करण्याची कल्पना आली. याला शैलेशचा विरोध होता, पण तरीही मी हट्टाने २ ऑक्टोबर १९८९ ला विकीज स्नॅक्स सेंटरच्या जागी ‘जोशी वडेवाले’ नावाने वडापावविक्रीचा श्रीगणेशा केला, आणि अक्षरश: पहिल्या दिवसापासूनच या उद्योगाला ग्राहकांचा जोरदार प्रतिसाद मिळाला. आमचा उत्साह आणखीनच वाढला. चविष्ट गरमागरम वडापाव, स्वच्छता, ग्राहकांना आपलंसं करण्याची वृत्ती व प्रामाणिकपणा यांच्या जोरावर आम्ही लवकरच पुणेकरांची मनं जिंकली. महाराष्ट्राच्या कानाकोपऱ्यातून गणपतीसाठी येणाऱ्या भक्तांसाठी ‘जोशी वडेवाले’ हे क्षणभर विश्रांतीचं ठिकाण बनलं. आमच्या इतर शाखाही सुरू झाल्या. जसजशी प्रगती होत गेली तसं
आम्ही स्वत:चं घर, पहिली गाडी घेतली.

विकीच्या पाठीवर १९९२ मध्ये गौरीचा जन्म झाला. इथवरच्या प्रवासात एकमेकांवरचे प्रेम, एकमेकांवर असलेला विश्वास आणि कष्टाच्या जोरावर आम्ही साऱ्यातून निभावून गेलो. हळूहळू आमचे मित्र-मैत्रिणी व सर्व नातेवाइकांचीही साथ मिळू लागली. या सगळय़ांच्या प्रेमाने व आशीर्वादाने आमचं आयुष्य सुंदर बनत गेलं.

कितीही कष्ट करावे लागले तरीही तक्रार न करता आनंदी वृत्ती जोपासण्याची शिकवण मिळाली.

एकापाठोपाठ एक चांगल्या गोष्टी घडत गेल्या. जीवनाला स्थैर्य प्राप्त झालं, पण याच काळात एक प्रकारच्या निराशेने आमचं मन ग्रासून गेलं. गेल्या ७-८ वर्षांचा खडतर प्रवास आणि आता मिळालेलं अपरंपार सुख पाहून नको नको ते विचार मनात येत. ‘आपल्या संसाराला कोणाची दृष्ट तर नाही ना लागणार?’ ‘आपल्याबाबतीत काही वाईट तर नाही ना घडणार?’ अशा अनेक शंकांनी मन भरून जाई. पुढे होणाऱ्या त्या भयंकर घटनेची ती पूर्वसूचना होती की काय कुणास ठाऊक. पण नियतीने आमची परीक्षा पाहिलीच. ११ डिसेंबर १९९३ ला शाळेच्या ट्रिपसाठी गेलेला विकी एका भीषण अपघातात आम्हाला कायमचा सोडून गेला. आमचं सारं आयुष्यच कोलमडून गेलं. सगळंच अर्थहीन वाटायला लागलं. पार खचून गेलो आम्ही. अनेकदा जीवन संपवण्याचेही विचार मनात यायचे. फक्त गौरीमुळे आम्ही स्वत:ला सावरण्याचा प्रयत्न करायचो, पण तोही फक्त प्रयत्नच असायचा. विकीच्या जाण्याने जी पोकळी निर्माण झाली त्याने सगळय़ाच गोष्टींतून मन उडालं. व्यवसायातही रस वाटेनासा झाला.

वर्षभर आम्ही देवधर्म करत राहिलो. अनवाणी प्रदक्षिणा घातल्या, देवळं पालथी घातली, पळवाटा शोधत राहिलो. मन सारखं त्याला शोधत राहायचं. पण तो आता आपल्यात नाही आणि पुन्हा कधी कधी येणार नाही हे सत्य पचवता येतच नव्हतं. मनाची नुसती तगमग तगमग व्हायची. अशा या दु:खातून बाहेर पडण्यासाठी मित्र-मैत्रिणी, नातेवाईक व पुणेकरांची खूप मदत झाली. आम्हाला मानसिक आधार देणारी खूप पत्रं आली. या सगळ्या काळात मला खरी साथ मिळाली ती शैलेशची. त्याने मला खूपच सावरलं. स्वत:चं दु:ख बाजूला ठेवून तो माझ्यासाठी उभा राहिला. वेगवेगळ्या प्रयत्नांनी तो मला या दु:खातून बाहेर काढायचा प्रयत्न करत होता. आम्ही अनेकांना भेटत होतो. अनेकांशी बोलत होतो. शेवटी त्यानं एक रामबाण उपाय काढला. आमच्यासारखीच ज्यांची मुलं अपघातात गेली होती अशा पालकांना भेटायला मला तो घेऊन गेला. अशा अनेक आई-बाबांना भेटल्यावर समदु:खीपणावर फुंकर मिळाली. थोडा आधार मिळाला.

त्याच दरम्यान, एका कुटुंबात आम्हाला सद्गुरू श्री वामनराव पै यांच्याविषयी माहिती मिळाली. त्यांच्या तत्त्वज्ञानाने तर जणू नवी दिशाच मिळाली. त्यांनी सांगितलेले ‘तूच आहेच तुझ्या जीवनाचा शिल्पकार’ हे तत्त्व पटले. आपण जसा विचार करतो तसाच आपल्या जीवनाला आकार मिळत जातो, हे मनोमन पटले. आम्ही खूप सकारात्मक विचार करायला लागलो. विकीच्या जाण्याने आमची शारीरिक अवस्थाही अशी झाली होती की डॉक्टरांनी पुन्हा मूल होऊ शकणार नाही असं सांगितलं होतं; पण सकारात्मक विचार आणि प्रार्थनेमुळे १९९६ मध्ये माझ्या मुलीचा- जीवनविद्याचा- जन्म झाला. तिच्या पाठीवर दोन वर्षांनी आनंदचा जन्म झाला. पुन्हा एकदा आनंद, सुख या गोष्टी भरभरून मिळाल्या.. आयुष्य पुन्हा एकदा मार्गी लागलं.

दरम्यानच्या काळात आमचं आमच्या व्यवसायात काहीसं दुर्लक्ष झालं होतं ते पुन्हा आम्ही एकाग्र केलं. पुण्यातल्या ‘जोशी वडेवाले’ या एका हॉटेलापासून झालेली सुरुवात हळूहळू १८ हॉटेलपर्यंत वाढत गेली. इतकंच नाही तर १९९८ मध्ये आम्ही आणखी एका व्यवसायाला सुरुवात केली आणि आमचं ‘गौरी मस्तानी हाऊस’ डौलात उभं राहिलं. श्री वामनराव पै यांचा अनुग्रह घेतल्यानंतर त्यांची तत्त्वे पटल्यानंतर आमच्या जीवनाला आध्यात्मिक जोड मिळाली. आता आमच्यामध्ये मतभेदाचे प्रसंग फार क्वचित येतात. आमच्या सुखी जीवनाचे रहस्य विचारलं तर मी सांगते, ‘शैलेश जर चिडला असेल तर मी शांत राहते आणि मी चिडलेले असेन तर तो शांत राहतो आणि राग शांत झाल्यावर चुका एकमेकांना समजावून सांगतो. त्या दिवशीचं चिडणं, राग त्या दिवशीच संपतो. पुन्हा तो विषय मुद्दाम काढून उगाळला जात नाही. त्यामुळे एकमेकांची साथ असते. परस्परांची मने जाणून घेऊन त्या पद्धतीनं वागणं हाच सहजीवनाचा खरा गाभा असतो. आमच्या लग्नाला ३० वर्षे झाली असली तरीही या सगळय़ामुळे आम्हाला रोजचा दिवस नवा वाटतो.

मुलांबद्दल बोलायचे झाले तर माझी तीनही मुलं खूप गुणी आहेत. अर्थात प्रत्येक आईला तसेच वाटते. गौरी सध्या होमिओपॅथीच्या शेवटच्या वर्षांला शिकत आहे. जीवनविद्या कला शाखेत पहिल्या वर्षांला, तर आनंद अकरावीत शास्त्र शाखेत शिकत आहे. असं हे आमचं कुटुंब एकमेकांवरच्या प्रेमाचं, विश्वासाचं म्हणून दिवसेंदिवस जगण्यातली रंगत वाढवणारं आहे. समाधान देणारं आहे.

एक काळ असा होता जेव्हा शैलेश कुणीच नव्हता. फक्त आणि फक्त कष्टच त्याच्या नशिबी होते. गजरे, फटाके विकणारा, खांद्यावर पाटी घेऊन ‘कवळी काकडी’ अशी आरोळी मारत फिरणारा शैलेश आज १८ हॉटेलांचा मालक झालाय. दुसऱ्यांची गाडी धुऊन महिन्याला वीस रुपये कमावणारा शैलेश आज सात गाडय़ांचा मालक झालाय. आजचं आमचं हे सगळं वैभव आम्ही जोडीने मिळवलं.. अनुभवलं. एक काळ असा होता जेव्हा त्याच्याशी लग्न करायचं म्हणून मला माझ्या घरच्यांना दुखवावं लागलं. तो नाइलाज होता, परंतु आज वाटतं, शैलेशशी लग्न केलं म्हणूनच अनेक संकटांवर मात करत का होईना मी खूप खूप काही मिळवलं. आज मी माझ्या संसारात सुखात आहे.
आणखी काय हवं असतं माणसाला जगायला?

-------------------------------------------------------------------------------

चला घडवूया साक्षर, संपन्न आणि समृद्ध महाराष्ट्र “नवी अर्थक्रांती” सोबत

लाईक करा : https://www.facebook.com/naviarthkranti

-------------------------------------------------------------------------------

Source : Loksatta : http://bit.ly/1TyJkbm

#जोशीवडेवाले #JoshiWadewale