ผมทำงานอยู่ในบริษัทเอกชนแห่งหนึ่ง ทำงานอยู่ในตำแหน่งโปรแกรมเมอร์กิ๊กก๊อก มีหน้าที่ดูแลโปรแกรมคอมพิวเตอร์ทั่ว ๆ ไป อยู่มาวันหนึ่ง กรรมการผู้จัดการบริษัทก็มีความคิดจะจ้างบริษัทแห่งหนึ่ง ให้ช่วยพัฒนาซอฟต์แวร์ให้ โดยต้องการให้ซอฟต์แวร์ดังกล่าวมีคุณสมบัติคือ …

1. อ่านบาร์โค้ดได้หลาย ๆ แบบ
2. อ่านบาร์โค้ดแล้ว ให้ค่าจากบาร์โค้ด กระเด้งพรวดเข้าไปในช่องกรอกข้อมูล
3. เมื่อค่ากระเด้งเข้าไปในช่องกรอกข้อมูลแล้ว ให้เคอร์เซอร์กระโดดไปยังช่้องข้อมูลถัดไปได้

ทางนั้นหลังจากรับความต้องการแล้ว ก็กลับไปดีดลูกคิดรางแก้ว แล้วก็กลับมาเสนอราคาที่ประมาณ 50,000 บาท!!!

หุ ๆ สมัยก่อนเงินมันใหญ่นะขอบอก ราคาเท่านี้นี่มันดาวน์บ้านได้เลยนะเฟ้ย อีกอย่าง เมื่อสิบกว่าปีก่อน เครื่องอ่านบาร์โค้ดเป็นอะไรที่ใหม่มาก ๆ มันเป็นอุปกรณ์นำเข้าข้อมูลที่ไม่คุ้นเคย เช่นเดียวกับ “เมาส์” ที่พวกเราเองก็ไม่ค่อยคุ้นเคยเหมือนกัน แต่ยังไงเราก็รู้อะไรเกี่ยวกับการเขียนซอฟต์แวร์ควบคุมเมาส์บ้าง เพราะยังมีเอกสารที่อธิบายว่า ถ้าเราจะควบคุมเมาส์ เราต้องใช้ Software Interrupt หมายเลข บลา ๆ ๆ ๆ ๆ เพื่ออ่านตำแหน่งเมาส์, อ่านการคลิกเมาส์, อ่านการดับเบิ้ลคลิกเมาส์ ฯลฯ

กรรมการผู้จัดการเองก็เป็นคนสายคอมพิวเตอร์ ก็คงจะคิดคล้าย ๆ ผมว่า ไอ้เจ้าเครื่องอ่านบาร์โค้ดก็คงเขียนโปรแกรมควบคุมยากพอ ๆ กับเมาส์เหมือนกัน คงต้องมีการทำ Software Interrupt วุ่นวาย แถมยังต้องถอดรหัสบาร์โค้ดได้หลาย ๆ แบบอีกต่างหาก อัลกอริธึมต้องสุดยอดโคตร ๆ เลย ประมาณนั้น!!!

แต่ก็คิดไม่ถึงเลยว่าแม้แต่กรรมผู้จัดการซึ่งเป็นคนสายคอมพิวเตอร์ก็ยังโดนต้ม (นึกว่ารู้มากกว่าเรา) T-T

สาเหตุที่โดนต้มก็เป็นเพราะว่า บริษัทซอฟต์แวร์ดังกล่าวได้อ้างว่า ที่ต้องคิดค่าซอฟต์แวร์ราคาแพง เพราะต้องเขียนโปรแกรมเพื่อควบคุมเครื่องอ่านบาร์โค้ด แบบว่าเครื่องอ่านบาร์โค้ดมันคุมยากมัก ต้องเขียนโปรแกรมอย่างสลับซับซ้อน ต้องทำให้มันรู้จักบาร์โค้ดหลาย ๆ รหัส อีกทั้งยังต้องเชื่อมต่อเข้ากับซอฟต์แวร์ตัวเดิม ซึ่งบริษัท (ที่ผมทำงานอยู่) ใช้งานอยู่ก่อนแล้ว!!!

และแล้ว วันกิ้งกือหกคะเมนก็มาถึง เพราะวันนั้นผู้ใช้งานทำโปรแกรมแฮงค์แล้วก็หลุดออกมาที่ Shell Prompt แต่ผู้ใช้งานไม่รู้ตัว เพราะกำลังยิงบาร์โค้ดเพลิน หันกลับมาดูอีกที เลยต้องโทรศัพท์วุ่นวายให้พวกเราไปช่วยดูโปรแกรมกันใหญ่!!!

ตรวจไปตรวจมาถึงมารู้ทีหลังว่า เครื่องอ่านบาร์โค้ดมันไม่มีอะไรเลยนี่หว่า มันทำงานเหมือนแป้นพิมพ์เปี๊ยบเลย แล้วบริษัทซอฟต์แวร์มันคิดราคาตั้ง 50,000 บาทได้ยังไงวะเนี่ย นี่มัน Hardware Interrupt ชัด ๆ!!!

หลังจากนั้นผมไม่รู้ว่ากรรมการผู้จัดการไปทำไงต่อนะ รู้แต่ว่า ไอ้อะไรที่เราคิดว่ามันยาก แต่มันกลับง่าย แต่ไอ้อะไรที่เราคิดว่าง่าย มันกลับยากซะนี่!!

Technorati Tags: กิ้งกือ, หกคะเมน

โดยส่วนตัวแล้วผมมีความรู้เกี่ยวกับ Smartphone น้อยมาก เพราะไม่มีเพื่อน ๆ หรือผู้ร่วมงานคนไหนครอบครอง Smartphone!!!

(ภาพจาก Wikipedia จ้า)

แต่หลังจากค้นคว้าเองเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็ทำให้รู้ว่า มันเป็นโทรศัพท์มือถือฉลาดโคตร ๆ ที่พยายามทำตัวให้ได้เหมือนกับ PC ซึ่งบางตัวเจ๋งเป้งถึงขนาดมีระบบปฏิบัติการเทพ ๆ บนตัวมันเองอีกต่างหาก!!!

งั้นในเมื่อมันมีระบบปฏิบัติการในตัวเอง แถมมันเป็นอุปกรณ์ไร้สายอีกต่างหาก … งั้น … มันก็ควรจะทำตัวให้ได้เหมือนกับ Wireless Router, Wireless ADSL Router หรือแม้กระทั่งเป็น Web Server ได้อ่ะดิ????

แล้วถ้ามันทำตัวเป็น Web Server ได้จริง เราก็น่าจะทำ Web Service บนตัวมัน เพื่อให้มันนำส่ง Software as a Service กระจายไปยัง PC ที่ต่อเชื่อมกับมันผ่าน HTTP ได้สินะ อือม น่าสนใจ เพราะโดยทางเทคนิคแล้วมันเป็นไปได้!!!

ทีนี้ถ้าเกิดมีใครทำจริง ๆ แล้วการประยุกต์ใช้แบบนี้น่าจะมีประโยชน์ยังไงบ้างหนอ??? อือม ว่าแต่ Smartphone มันจะรับภาระการเป็น Web Server ไหวหรือเปล่าเนี่ย?

Technorati Tags: Smartphone, Web Server, Wireless Router, Wireless ADSL Router, HTTP

ในวิชาทางเศรษฐศาสตร์ ซึ่งเป็นวิชาที่ใช้อธิบายพฤติกรรมการ กิน ขี้ ปี้ นอน ของมนุษย์เรา ได้กล่าวไว้ว่า …

• มนุษย์ชอบที่จะซื้อสินค้าในราคาถูกที่สุด และอยากที่จะขายสินค้าในราคาแพงที่สุด
• สินค้ายิ่งถูกเทขาย ราคายิ่งตกต่ำ ในขณะที่สินค้ายิ่งถูกกว้านซื้อ ราคายิ่งถีบตัวสูงยิ่งขึ้น
• ใคร ๆ ก็อยากจะได้สินค้าที่หายาก และแทบจะไม่ให้คุณค่ากับสินค้าที่หาได้ง่ายกันทั้งนั้น

หลักการข้างบนนี้เป็นสากลยิ่งนัก เพราะแม้กระทั่งธุรกิจสีดำไม่ว่าจะเป็น การค้าอาวุธสงคราม, การค้ามนุษย์, การค้าของเถื่อน, การเปิดบ่อน และ การค้ายาเสพติด ก็หนีไม่พ้นกับหลักการในย่อหน้าข้างบน!!!

แต่เหนือสิ่งอื่นใด ไม่ว่าจะเป็นปุถุชนธรรมดาหรืออาชญากร ก็ล้วนมีจุดมุ่งหมายในการทำธุรกิจเหมือนกัน นั่นก็คือ พวกเขาต้องการ “เงินตรา” !!!

งั้นธุรกิจที่ต้อง “บริหารจัดการทางการเงิน” หรือ “บริการทางการเงิน” ก็ต้องเป็นธุรกิจที่สำคัญมาก ๆ เพราะทุกธุรกิจล้วนต้องโยงใยเกี่ยวข้องด้วยกันทั้งนั้น!!!

พระราชบัญญัติธุรกิจสถาบันการเงินพ.ศ. ๒๕๕๑

มาตรา ๔ ในพระราชบัญญัตินี้

…

“ธุรกิจทางการเงิน” หมายความว่า ธุรกิจธนาคารพาณิชย์ ธุรกิจเงินทุน ธุรกิจเครดิตฟองซิเอร์ ธุรกิจหลักทรัพย์ ธุรกิจสัญญาซื้อขายล่วงหน้าตามกฎหมายว่าด้วยสัญญาซื้อขายล่วงหน้า ธุรกิจประกันชีวิตตามกฎหมายว่าด้วยประกันชีวิต หรือธุรกิจอื่นตามที่ธนาคารแห่งประเทศไทยประกาศกำหนด

หลายวันก่อน มีเจ้าหน้าที่หญิงคนหนึ่งจากธนาคารพาณิชย์ยักษ์ใหญ่ของเมืองไทยโทรศัพท์มาหาผม เธอติดต่อผมเพราะว่าผมเอาเช็คจากสหรัฐอเมริกาไปนำฝากเข้าบัญชีตัวเอง แต่บังเอิญว่าสำนักงานต่างประเทศประจำสาขาท้องถิ่นที่ดูแลบัญชีผมอยู่นั้น ไม่เข้าใจวิธีการจัดการกับเช็คของผม เลยส่งเรื่องไปยังสำนักงานใหญ่เพื่อให้จัดการต่อ ทำให้เจ้าหน้าที่ท่านดังกล่าวต้องวุ่นวายโทรมาหาผม ซึ่งถือเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นไม่บ่อยนัก ที่ผมจะได้รับการติดต่อในกรณีแบบนี้

เธอเล่าให้ฟังว่า ตอนนี้มีธุรกิจใหม่ ๆ เกิดขึ้นมากมาย ส่วนใหญ่เป็นธุรกิจที่เติบโตมาพร้อมกับการเติบโตของอินเทอร์เน็ต เธอพยายามที่จะเรียนรู้ธุรกิจเหล่านั้น และเธอก็เข้าใจธุรกิจเหล่านั้นในระดับหนึ่ง แต่การสื่อสารมันจำกัด เพราะการจะทำให้ผู้บริหารซึ่งมีอำนาจในการอนุมัติหลักการ และการจะอธิบายให้เจ้าหน้าที่ซึ่งดูแลสาขาต่าง ๆ ทั่วประเทศให้เข้าใจอย่างทั่วถึงนั้น มันเป็นเรื่องที่ยากลำบากมาก เพราะมันซับซ้อน มันเข้าใจยาก มันเกินกว่าความเข้าใจ

ผมบอกกับเธอว่าครั้งนี้คงลำบากนิดหน่อย แต่ครั้งหน้าคงไม่แล้ว เพราะครั้งถัด ๆ ไปผมจะใช้วิธีฝากตรงเข้าบัญชีของผมแทน โดยไม่จำเป็นจะต้องส่งเช็คให้วุ่นวาย และไม่ต้องมีการคิดค่าธรรมเนียมให้ยุ่งยากอีก

นอกจากนี้ผมยังบอกกับเธออีกว่า ผมรู้ว่าธนาคารที่เธอทำงานอยู่ มีระบบทางการเงินที่ทันยุคทันสมัย รู้จักวิ่งไล่กวดตามเทคโนโลยี อีกทั้งยังลงทุนเพื่อพัฒนาระบบคอมพิวเตอร์เพื่อการบริการทางการเงินอย่างมากมาย … จะเสียก็แค่อย่างเดียว … คือ ขาดการประชาสัมพันธ์

โดยสรุปแล้ว ผมคิดว่า ธุรกิจทางการเงิน ไม่ใช่แค่จะต้องวิ่งให้เร็วกว่าทุกธุรกิจเท่านั้น หากแต่จะต้องเสียงดัง ตะโกนให้ชาวบ้านได้ยินด้วย ว่าตัวเองวิ่งไปถึงตรงไหนแล้วนั่นเอง!!!

Technorati Tags: ธุรกิจ, จำเป็น, วิ่งไล่, กวด, เทคโนโลยี, เร็วที่สุด

• Platform as a Service
• Communication as a Service
• Infrastructure as a Service
• Everything as a Service

กำลังคิดว่ามันน่าจะมีจุดเชื่อมประสาน และสามารถสร้างออกมาเป็นโมเดลได้!!!

เหนือสิ่งอื่นใด การบริการกำลังทวีความสำคัญมากขึ้นเรื่อย ๆ ซึ่งสาเหตุก็ไม่ใช่เพราะพวกเราไม่เก่งหรือขี้เกียจทำเอง แต่เป็นเพราะอะไร ๆ มันเริ่มซับซ้อนมากขึ้น มีช่วงเวลาดำเนินการทอดยาวนานขึ้น มีความหลากหลายมากขึ้น จนแม้เราจะมีเครื่องมืออย่างคอมพิวเตอร์ สามารถเข้าถึงเครือข่ายคอมพิวเตอร์ และ สามารถต่อเชื่อมกับอินเทอร์เน็ตได้ก็ตาม แต่เราก็ยังคงต้องพึ่งการบริการจากผู้ให้บริการอยู่ดี!!!

Technorati Tags: as a Service, Platform as a Service, Communication as a Service, Infrastructure as a Service, Everything as a Service

ป.ล. 1 นี่เป็นการเล่นเกมออนไลน์ MMORPG ครั้งแรกของผม
ป.ล. 2 เพิ่งจะรู้ว่าเกมออนไลน์ MMORPG นี่มันสนุกจริง ๆ แฮะ

Technorati Tags: Chibi, ศึกผาแดง, MMORPG

นอกจากนี้ยังบอกด้วยว่า ผู้ที่อยู่ในมิติที่สูงกว่า ย่อมจะสามารถสังเกตการณ์ผู้ที่อยู่ในมิติที่ต่ำกว่าได้ … อือม อันนี้ก็ฟังหูไว้หู

มิติ หมายถึง สิ่งที่บอกคุณสมบัติของวัตถุ ได้แก่ ความกว้าง ความยาว และ ความสูง ส่วนในทางคณิตศาสตร์ มิติ หมายถึงจำนวนตัวเลขที่ต้องการเพื่อระบุตำแหน่งและคุณสมบัติของวัตถุใด ๆ ในปริภูมิ ในศาสตร์ต่าง ๆ อาจนิยามความหมายของคำว่า มิติ แทนจำนวนพารามิเตอร์ที่เกี่ยวข้อง

อ้างอิงจาก Wikipedia

ตอนนี้นักวิทยาศาสตร์คงกำลังขวนขวายกันน่าดู เพื่อจะพิสูจน์ให้เห็นเป็นรูปธรรมว่า มิติที่เหลือซึ่งมนุษย์เราไม่รู้จักนั้น มันควรจะมีลักษณะประมาณไหน?

แต่ถึงแม้ว่าทฤษฎีดังกล่าวจะยังไม่ได้รับการพิสูจน์เป็นรูปธรรม ยังไงพวกเราก็ยังคงสามารถสัมผัสกับระบบที่มีหลายมิติได้อยู่ดี ซึ่งระบบที่ว่าก็หาได้ไม่ใกล้ไม่ไกลเท่าใดนัก … นั่นก็คือระบบเกมออนไลน์แบบ MMORPG!!!

ระบบเกมออนไลน์แบบ MMORPG ถูกออกแบบให้ทำงานได้บนหลาย Server และในขณะเดียวกัน ก็ถูกออกแบบมาให้ทำงานได้หลาย Channel ซึ่งก็หมายความว่า ถึงแม้นาย กอ และนางสาว ขอ จะเคลื่อนย้ายตัวละครของตน มาไว้ในสถานที่และเวลาเดียวกัน ก็อาจจะไม่สามารถพบเจอกันได้ ด้วยเหตุเพราะเล่นกันอยู่คนล่ะ Server หรือคนล่ะ Channel

จริง ๆ แล้วจุดประสงค์หลักในการแบ่ง Server หรือ Channel ก็เพื่อกระจายความแออัดของผู้เล่นเป็นสำคัญ แต่ดูเหมือนว่าการกระทำดังกล่าวมันทำให้เกิดความเป็นระบบหลายมิติขึ้นมา!!!

ทีนี้ถ้าเกมออนไลน์ MMORPG หนึ่งเกม เปิดให้ผู้เล่นเข้าเล่นได้ใน 15 Channel งั้นก็แสดงว่า เราจะได้สัมผัสกับมิติทั้ง 5 อันประกอบด้วย ความกว้าง, ความยาว, ความสูง, เวลา และ Channel อย่างงั้นสิ????

อือม อาจจะใช่ หรืออาจจะไม่ใช่ แต่ที่แน่ ๆ ก็คือ ต่อให้ตัวละครของนาย กอ สามารถเพิ่มระดับจนถึงระดับ 99 ได้ ผมเองก็ไม่เชื่อว่าตัวละครดังกล่าว จะสามารถฟันดาบเพื่อผ่ามิติ ให้ตัวละครของตัวเองทะลุไปยัง Channel อื่นได้หรอกนะ!!

ทีนี้หันมาย้อนนึกว่า นอกจากเกมออนไลน์ MMORPG แล้ว เราคิดว่า Web Application ทั่ว ๆ ไป น่าจะมีอันไหนบ้างที่ควรจะทำเป็นระบบหลายมิติ?

อือม ประเด็นคือจะทำทำไม?

ถ้าจะทำเพื่อกระจายความแออัดก็คงไม่น่าจะจำเป็น เพราะมันเป็นอะไรที่ Logical มาก ๆ ไม่จำเป็นต้องทำเป็นหลายมิติให้ผู้ใช้เห็นก็ได้ ไปทำในระดับของ Infra-Structure ก็ได้ … แต่ถ้าหากคิดว่าจะให้มิติที่เพิ่มขึ้นมา เป็นตัวเก็บประวัติศาสตร์ที่แตกต่างกันล่ะ อือม ก็ไม่เลวแฮะ ยกตัวอย่างเช่น …

เอ ไม่ต้องยกตัวอย่างก็ได้ มันมีแล้วนี่หว่า เช่น Google US, Google UK หรือ Amazon US, Amazon UK หรือ Microsoft US, Microsoft UK เป็นต้น

หุ ๆ แต่เรายังไม่เคยเห็น Youtube US, Youtube UK เลยนี่หว่า … คงต้องรอต่อไป

Technorati Tags: ระบบ, เสมือนจริง, หลายมิติ

ถ้าเราตัดประเด็นที่ว่า การที่เราต้องมีตัวแทนก็เพราะเราไม่ชำนาญกฎหมาย, เราไม่มีเวลามาอภิปราย, เราไม่สนใจกฎหมายหลาย ๆ ตัว, มีกฎหมายให้พิจารณาอภิปรายเป็นตั้ง ๆ จนน่าเบื่อ หรือ เรื่องบางเรื่องเราแทบจะไม่มีความรู้เลย … ตัดประเด็นเหล่านี้ออกไป เราก็จะพบว่าโอกาสที่เราจะทำ Universal Suffrage นั้นเป็นเรื่องที่เป็นไปได้ เพราะปัจจุบันระบบคอมพิวเตอร์, ระบบเครือข่ายคอมพิวเตอร์, ระบบเครือข่ายโทรคมนม และ อินเทอร์เน็ตนั้น มันก้าวหน้าไปมาก มันช่วยแก้ลดต้นทุนเวลาในการตรวจนับคะแนน และการสืบค้นคะแนนได้

บางท่านคงคิดเหมือนผมว่า หากเราจะเอาระบบไฮเทคที่ว่ามาช่วยทำ Universal Suffrage เราจะต้องเผชิญกับปัญหาความโปร่งใส ปัญหาการตรวจสอบ ปัญหาการคดโคง ฯลฯ ซึ่งล้วนเกี่ยวกับความน่าเชื่อถือ … ก็ขอให้โยนเรื่องเหล่านั้นทิ้งไปก่อน ให้ตั้งธงเอาไว้ก่อนว่ามนุษย์นั้นเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีคุณธรรม, จริยธรรม, มโนธรรม, ศีลธรรม และ มนุษยธรรม มีความบริสุทธิ์ใสปิ๊งในจิตใจและเล่นตามกฎเกณฑ์ของสังคมทุกประการ

โอเค เราโยนเรื่องพวกนั้นทิ้งไปแล้ว … งั้นก็มาดูดีกว่าว่าถ้าจะทำ Universal Suffrage นั้น เราจะมีช่องทางไหนบ้าง ที่จะให้ประชาชนผู้มีสิทธิ์ในทุกผู้ทุกคน สามารถเข้าถึงช่องทางการลงคะแนน และช่องทางการตรวจสอบการลงคะแนนได้

1. เมื่อเราเข้า Seven Eleven หลังจากที่เราซื้อเบียร์และข้าวเกรียบกุ้งแล้ว ก่อนที่พนักงานจะรับตังค์จากเรา พนักงานก็จะถามเราว่า “จะลงมติกฎหมายเพิ่มเติมมั้ยค๊ะ?” แทนที่จะถามเราว่า “จะรับซาลาเปาหมูสับเพิ่มมั้ยค๊ะ?”
2. Counter Service จะไม่รับชำระค่าสินค้าและบริการอย่างเดียว แต่จะรับการลงคะแนนเสียงด้วย
3. ธนาคารพาณิชย์จะเปิดบริการให้ลงคะแนนเสียงผ่านตู้ ATM ซึ่งไม่แน่ใจว่าจะคิดค่าธรรมเนียมหรือเปล่า?
4. คนที่นั่งอยู่หน้าจอโทรทัศน์ หรือฟังรายการวิทยุ จะสามารถส่ง SMS เข้าไปร่วมลงคะแนนเสียงได้ เหมือนกับที่เราช่วยกันโหวตให้ “กุญแจซอล AF6″ (T-T แต่แพ้)
5. สัดส่วนของโฆษณาสินค้าและบริการในอินเทอร์เน็ต, หนังสือพิมพ์, วิทยุ และ โทรทัศน์จะน้อยลง (อาจจะไม่มาก) และแทนที่ด้วยการประชาสัมพันธ์กฎหมายที่กำลังอยู่ในช่วงที่ต้องลงคะแนนเสียง รวมถึงประกาศว่ากฎหมายที่ผ่านด้วยคะแนนเสียงข้างมากและบังคับใช้นั้นมีฉบับไหนบ้าง
6. หมู่บ้านที่มีโทรศัพท์สาธารณะแค่เครื่องเดียวก็สามารถลงคะแนนเสียงได้โดยผ่านระบบ IVR
7. บัตรประชาชนแบบ Wireless Smart Card จะทวีความสำคัญมากขึ้น เพราะมันจะเป็นกุญแจที่ใช้ในการลงคะแนนเสียง
8. คนที่ลงคะแนนเสียงอย่างสม่ำเสมอ จะมีชีวิตเหมือนกับตัวละครในเกมออนไลน์แบบ MMORPG คือยิ่งลงคะแนนเสียงก็จะยิ่งได้ EXP เยอะขึ้น, ได้รับ Level เยอะขึ้น, มี Skill หลากหลาย แถมอาจจะได้รับ Item พิเศษจากรัฐบาลอีกต่างหาก

จะเห็นว่าเราไม่มีทางทำตามสมมติฐานข้างต้น (ที่โม้ส่งเดชเอาไว้) ได้เลย หากเราปราศจากระบบอิเลกทรอนิกส์ไฮเทคต่าง ๆ และที่สำคัญมันจะต้องเป็นระบบแบบรวมศูนย์ด้วย จึงจะสามารถร้อยเรียงเอาคะแนนเสียงทุก ๆ เสียง มาสกัดสังเคราะห์เป็นผลลัพธ์ของคะแนนอันทรงคุณค่าได้

เหนือสิ่งอื่นใด ถ้า Universal Suffrage เกิดขึ้นจริง ก็คงจะเป็นเรื่องดีสำหรับเอกชน เพราะธุรกิจที่เกี่ยวข้องยึดโยงอยู่กับ Universal Suffrage จะต้องเติบโตกล้าแข็งจนกลายเป็นกลุ่มทุนใหญ่แน่ ๆ และเมื่อถึงตอนนั้น กลุ่มทุนแปลก ๆ ที่เราไม่เคยรู้จัก อาจจะผงาดขึ้นมาบนสังเวียนธุรกิจก็ได้ … ใครจะรู้

Technorati Tags: Universal Suffrage, ระบบคอมพิวเตอร์, ระบบอินเทอร์เน็ต, ระบบเครือข่ายคอมพิวเตอร์, ระบบเครือข่ายโทรคมนาคม

บางคนอาจจะเห็นว่าการเรียนรู้ Web Service พื้นฐานเป็นเรื่องไม่จำเป็น เพราะเราสามารถใช้หรือซื้อ Script สำเร็จรูป เช่น Associate-O-Matic มาใช้งานได้ด้วยจำนวนเงินที่ไม่มาก และใช้เวลาในการติดตั้งไม่นานนัก ซึ่งอันนั้นก็จริง!!!

แต่ถ้าเมื่อไหร่ก็ตาม เกิดมีการเปลี่ยนแปลงในระดับ Core Engine ของ Web Service ขึ้นมาแล้วล่ะก็ เราก็จะพบว่าผู้ที่จัดสร้างหรือจำหน่าย Script สำเร็จรูปเหล่านั้น อาจจะปรับปรุง Script ของตนเองไม่ทัน ซึ่งอาจจะทำให้ลูกค้าทั้งหลายที่ไม่มีความรู้ใด ๆ ใน Web Service หรือไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับ API นั้น ๆ เกิดหายนะได้

โดยเฉพาะถ้า Script นั้นเป็น Script ที่ใช้เพื่อการทำธุรกิจ!!!

สุดท้าย … สูงสุด ฤๅ จะคืนสู่สามัญ … เพราะต่อให้เรามี Script หรือ Framework ก้าวหน้าทับซ้อนกันไปไกลแค่ไหน แต่ยังไงเราก็ควรจะแน่นปึ้กในพื้นฐานของ Core Engine อยู่ดี

Technorati Tags: core engine, product advertising api, amazon

จากภาพจะเห็นว่า มันหัวเราะแค่ 3 แอ่ะ ผมเลยหวังว่าซักวันนึง มันคงจะมีโอกาสหัวเราะได้ถึง 4 แอ่ะ บ้าง!!!

การหัวเราะนี่มันดีจริง ๆ

Technorati Tags: feedburner, หัวเราะ