msdirkdegroot

De Havenmeester van de KDR&ZV

2016-05-30T08:22:00.001-07:00

Toen ik van de week het hier afgedrukte prentje van het militaire defilé zag, toen moest ik meteen aan onze havenmeester denken! Niet zozeer omdat onze havenmeester zich als een typisch militair gedraagt, maar meer in verband met het grote aantal bazen dat hij heeft! Dat lijkt inderdaad op een heel regiment! Denk even met me mee. Het hoofdbestuur 11 man! Twee Havencommissarissen! De Havencommissie met aanhang, samen zeker 10 man, alle Havenleden: bijna 130 man! En dan, niet te vergeten, drie tot vierduizend passanten per jaar! Je zou toch zo’n baan hebben.

En iedereen bemoeit zich met zijn werk. Maar niet in het vaarseizoen! Want dan zijn alle bazen met de boot op vakantie en dan moet de Havenmeester met zijn assistent alle problemen zelfstandig oplossen! En dat doet hij toch fantastisch?

Daarom pleit ik voor wat meer begrip en respect voor onze Havenmeester. Hij moet heel veel meesters dienen en dat is heus niet zo gemakkelijk!

Hondenpoep!

2016-03-03T11:56:00.000-08:00

Parketnummer 96146422-13

Wellicht herinnert U zich nog, dat ik een paar jaar geleden een bekeuring heb gekregen, omdat ik een drolletje van onze Teckel niet in de vuilnisbak, maar in de haven had gegooid.

Misdaadverslaggever Peter L. de Vlies heeft toen op ludieke wijze in de Pikhaak beschreven wat ik allemaal gedaan heb om mijn recht te krijgen. Zijn artikelen zijn nog terug te vinden op het internet. Sindsdien heb ik nooit meer iets van welke instantie dan ook, gehoord!

Toevallig schoot “deze affaire” me een paar weken geleden weer in gedachte en ik vroeg me af hoe de zaak er nu voor zou staan. Ons hondje is al anderhalf jaar dood, dus die wordt er niet meer wijzer van. Maar hoe zit het met zijn baasje?

Is die nog steeds formeel verdachte. Dreigt er nog steeds een strafblad? Kan justitie zo maar oneindig doorgaan met het rekken van een procedure.

Ik lag er niet ècht wakker van, maar toch! Het Juridisch Loket, - een door de overheid gesubsidieerde rechtsbijstand instantie- vond destijds het feit waarvan ik werd verdacht, bepaald geen kattenpis was. Zij hadden me geadviseerd om de boete van 127,-- euro maar heel snel te betalen,want- en zij schreven mij letterlijk:

Artikel 173 a

1. Hij die opzettelijk een stof in het oppervlaktewater brengt, wordt gestraft met gevangenisstraf van ten hoogste twaalf jaren of geldboete van de vijfde categorie, indien daarvan gevaar voor de openbare gezondheid of levensgevaar voor een ander te duchten is.

Dus ik maar snel weer eens achter de computer. De eerste vraag “Ben ik na verzet tegen een strafbeschikking nog steeds verdachte?” werd luid en duidelijk beantwoord

door http://www.eersterechtshulp.nl/vraag-en-antwoord-strafbeschikking/:

Ja, door het uitvaardigen van de strafbeschikking laat de officier van justitie u weten dat er aanwijzingen zijn dat u mogelijk een strafbaar feit heeft gepleegd. Wanneer u het hier niet mee eens bent en verzet instelt, wordt de zaak voorgelegd aan de strafrechter. U blijft verdachte van een strafbaar feit totdat u door de rechter wordt vrijgesproken.

Ik was dus nog steeds verdachte en omdat het niet om een simpele verkeersovertreding, maar om een milieudelict ging, zou ik bij een eventuele veroordeling zelfs opgezadeld worden met wat we vroeger een strafblad noemden. (Dat heet tegenwoordig anders.)

Aan het beantwoorden van de vraag of justitie, zo maar, tot in lengte van dagen door mag gaan met het rekken van een procedure, ben ik niet toegekomen! Een geluk bij een ongeluk, want kort geleden viel er plotseling zo maar, na bijna drie jaar wachten, een brief van de Officier van Justitie in de brievenbus! Einde van een vervolgserie van Het Theater van de Lach! Het feit waarvan ik word verdacht is nu te oud! Lees de brief maar! Vol met hele vage volzinnen! Ik weet feitelijk nog steeds niet waar ik aan toe ben. Ik ben gelukkig geen verdachte meer. En dat lucht op!

Eerdere artikelen over de hondenpoep zijn na te lezen op deze site onder de rubriek steekeindjes:

Bejaarde schipper op heterdaad betrapt
De Kruimel Crimineel
Drolletje 3

Waar is de tijd gebleven?

2014-02-14T04:09:00.001-08:00

Grandioze Jachtentocht

Een artikeltje uit een Pikhaak van 1999

Het is tweede pinksterdag en we liggen met de Dirk de Groot in Antwerpen. In het Kattendijksdok vlak bij de Londonbrug. Comfortabel afgemeerd tegen één van de schooltjalken met een kabeltje naar de kant zodat we elektriek aan boord hebben en ik naar hartenlust op het toetsenbord van mijn computer kan rammelen.

We komen langzaam een beetje tot rust na een hartstikke drukke week van voorbereiding voor de vakantie. Tussen de bedrijven door zijn we nog een dagje wezen varen met Opa en Oma en met Emmy’s broer, die in Duitsland woont. Bovendien zijn we met Barend’s hulp, nog een paar dagen bezig geweest met het repareren van de koppeling, die een beetje olie lekte.

Gisteren zijn we hier aangekomen na een frisse vaartocht van bijna 10 uur. De weervoorspellers hadden ons opnieuw een rad voor de ogen gedraaid. Ze beloofden schitterend, zonnig zomers weer, maar de werkelijkheid was wel even anders. Herfstachtig met een sombere hemel en een straffe, kille bries uit het zuidwesten.

Door al die drukte hebben we nu pas een beetje tijd om na te denken over het fantastische lange weekend van vorige week. Toen hebben we met 29 schepen deelgenomen aan de Jachtentocht van onze vereniging. We haalden de 30 net niet, omdat havencommissaris Jaap van der Ende door ziekte helaas af moest haken.

De jachtentocht 1999 is werkelijk een hoogtepunt. Ik draai al heel wat jaartjes mee, maar kan me niet herinneren dat er zo massaal is ingeschreven. Het begint al bij het uitvaren van de haven. Wat een schitterend spektakel als in pakweg tien minuten tijd die grote armada de Engelburgerbrug passeert en dan bakboord uit de Oude Maas opdraait. Als alle schepen 50 m. uit elkaar varen heb je al een sliert van anderhalve kilometer. Heel indrukwekkend!

De weergoden zijn ons de eerste dag niet echt goed gezind.

Onderweg naar onze eerste halteplaats Heusden, is de hemel somber en af en toe krijgen we zowaar een flinke bui regen op ons dak. Op het Hollands Diep is het zelfs behoorlijk knobbelig en de kleinere motorjachten hebben het niet gemakkelijk.

Piet Punt heeft daar geen last van. Zijn motor is kort na vertrek afgeslagen en niet meer aan de praat te krijgen. Na eerst een eindje door Harry Rutte te zijn gesleept, neemt de Zeebeer het karwei over. Op die manier komt Piet met zijn boot zonder te schommelen veilig het Hollands Diep over. Als we de brug van Keizersveer gepasseerd zijn, komt over de marifoon het verzoek of de Dirk de Groot naar voren wil komen. In verband met het aanleggen van de schepen, moeten wij als eerste de haven in.

Dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan. Wij varen bijna achteraan in het konvooi en onze maximale snelheid is 12 km per uur. Ik schat dat de voorste jachten met een vaartje van 14 km per uur door het water klieven. Dan hoef je geen Pythagoras te zijn om te kunnen berekenen dat we ze nooit inhalen. Na een half uurtje volle kracht, komt er nogmaals een oproep voor de Dirk de Groot om naar voren te komen. Ik heb toen uitgelegd hoe de vork in de steel zit, dat ik al geruime tijd volle kracht vaar, dat ik wel sneller zou willen, maar dat ik eenvoudig niet méér garen op m’n klosje heb. Een openhartige bekentenis dus, op werkkanaal 10 van het publieke marifoonnet. De overige schepen minderen dan wat vaart zodat wij inderdaad vooraan komen te varen. Na een wat rommelige landing liggen alle schepen van de KDR&ZV een kwartiertje later veilig afgemeerd aan de steigers van de plaatselijke watersportvereniging. Het compleet gerestaureerde stadje Heusden kennen we allemaal wel. Als er dan als klap op de vuurpijl ook nog kermis blijkt te zijn, is het ruimschoots de moeite waard er op bezoek te gaan.

Voor ons van de Dirk de Groot komt daar niets van terecht. We liggen nog maar nauwelijks vast, of de eerste bezoekers vallen binnen. Het is hartstikke gezellig, de gasten blijven binnenstromen en voor we het weten hebben we een feestje met bijna 25 man aan boord. We hebben zowaar Johnny Jordaan letterlijk uit de kast gehaald om hem nog eens te laten zingen van: Geef mij maar Amsterdam en een Pikketanissie dat er altijd ingaat. De fuif gaat door tot bijna elf uur. Er sneuvelen ontelbare glazen, het eten valt tussen wal en schip en als ik de volgende morgen de vuilniszak met lege flessen wil gaan wegbrengen, ga ik bijna door mijn rug. Een reuze geslaagde eerste dag dus.

De tweede dag spoeden we ons van Heusden via het Andels Maasje en de Wilhelminasluis naar Gorinchem. Als ik zeg spoeden, dan is het ook spoeden! De tocht lijkt wel een motorboten race. Wijs geworden door mijn ervaring van gisteren, zorg ik er voor dat ik voortdurend aan de kop van het smaldeel vaar, vlak achter onze uitmuntende vlootvoogd Evert Koers.

Toch moet ik het water dun varen om niet voorbij gelopen te worden. Zodoende liggen we kort na het middaguur keurig vastgeknoopt in Gorinchem. Als ik later te horen krijg dat er voor alle schepen plaats gereserveerd is, begrijp ik absoluut niet waarom we zo snel hebben moeten varen. Evenmin begrijp ik waarom Piet Punt vandaag alweer pech met zijn motor heeft. Hij doet het wel en dan weer niet en dan weer wel en dan weer niet. Niet alleen voor mij, maar ook voor Barend is dat een raadsel. Hoogstwaarschijnlijk komt het door de naam van het schip. Enigma is Grieks voor raadsel. En als zelfs Barend die geheimzinnige verschijnselen niet thuis kan brengen, zal het wel tovenarij zijn.

De meesten gaan gezellig het stadje in; sommigen doen uitgebreid een tukje om bij te komen van de vermoeienissen van gisteren. Sooscommissaris Kees Mookhoek, inventief als altijd, organiseert een soort alternatief Happy Hour op locatie. Vanaf acht uur is nagenoeg de gehele bemanning van de KDR&ZV-vloot, bijna 75 man, een avondje gezellig bij elkaar in de kantine van W.V. De Merwede.

Als wij aan het eind van de avond, na een slaapmutsje aan boord van de Cheers, op de Dirk de Groot klauteren, horen we dat er nog een feestje aan de gang is op De Twee Rammen. We zijn altijd bang om iets te missen en binnen enkele seconden zijn we volop aan het rock ‘n rollen bij de familie Rutte. Het wordt twee uur. Iemand heeft de mensen geteld in Disco De Twee Rammen. Het zijn er zeventien! Een reuze geslaagde tweede dag dus.

Van Gorinchem naar Leerdam is maar een wipje. Het is nog even dringen geblazen in de sluis van Gorinchem maar daarna varen we toch met z’n allen heel ontspannen met een lekker zonnetje erbij over het fraaie landelijke riviertje de Linge. Als we op de eindbestemming van deze derde dag aankomen, blijkt daar nog een grote groep schepen in het haventje afgemeerd te liggen. Die schepen gaan pas om twaalf uur vertrekken terwijl wij al om halftwaalf voor de monding liggen te wachten. Dat komt niet slecht uit. Zo kunnen wij ons een beetje oefenen in het gaande houden van onze schepen in smal vaarwater met een lekker briesje erbij. Als na een uurtje het haventje leeg is, is het voor ons stapelen geblazen. Je gelooft nooit dat er plaats is voor al onze schepen, maar de havenmeester weet wel beter. Er gaan veel makke schapen (koppen) in een hok.

Leerdam is een klein stadje met een oergezellig centrum en het laat zich van zijn beste kanten zien met het vrolijke, frisse lentezonnetje van vandaag. Er is markt en alle motorboters gaan er een kijkje nemen en slenteren ontspannen door de winkelstraatjes. Een grote groep heeft zich opgegeven voor een rondleiding naar het Hofje van Mevrouw Van Aerden. Ik hoor dat het zeer de moeite waard is. Je ziet o.a. de trouw- en raadzaal, de regentenkamer, een filmpje over de glasfabriek, de glas galerij, beroemde schilderijen van Frans Hals enz. enz.

Hoe de aangekondigde koffie met Leerdamse koek smaakt, is mij niet ter ore gekomen.

‘s Avonds is het hoogte punt van de tocht. Diner dansant in Two Chez Royal!En werkelijk, het ìs een hoogte punt! Prima verzorgd, niets op aan te merken, goed eten, lekkere wijn, uitstekende bediening door vriendelijke serveersters. Een drankje voor iedereen aangeboden door Piet Nooy en zijn vrouw, die er dit jaar jammer genoeg niet bij kunnen zijn.

Voor zover ik het kan beoordelen heeft iedereen het, ondanks de L-vormige zaal waardoor de akoestiek niet optimaal is, uitmuntend naar zijn zin. De feestavond wordt vakkundig aan elkaar gepraat en gezongen door onze eigen conferencière en cabaretière Ida (Adèle)van der Werf. Om twaalf uur zingen we gezamenlijk een lofzang op een jarige en op een echtpaar dat dertig jaar getrouwd is. De organist fluistert in mijn oor, dat hij het komende jaar heel hard zal studeren, zodat hij de volgende keer een beetje beter spelen en een heel stuk beter zingen kan. Vol vertrouwen zijn wij toen heel voldaan naar onze boot gegaan en direct de kooi in, zoals het hoort. Een reuze geslaagde derde dag dus.

Zondag, als we na een schitterende tocht terug over de Linge bij de sluis in Gorinchem arriveren, merken we, dat we heus niet de enige watersportvereniging zijn, die op jachtentocht is tijdens dit hemelvaart-weekend. Het is er een drukte van belang en zowel aan de binnenzijde als aan de buitenzijde van de sluis wemelt het van de jachten waarvan de schippers allemaal bang zijn, dat ze te laat in hun thuishaven zullen aankomen.

Waarom toch altijd die haast? Maar ik mag er wel graag naar kijken, naar dat gefriemel en gehannes om zoveel mogelijk bootjes tegelijk in een sluis te persen. Daarom meer ik af aan een binnenvaartschip, vlak voor de sluis, waardoor ik net als op een Vip-tribune, op z’n best het schutfestijn kan gadeslaan.

We zijn vanmorgen vertrokken met het mooiste weer van de wereld. Maar als we eenmaal op de Merwede zijn, pakken zich onheilspellende, donkere wolken samen en bereid ik me voor op een flinke onweersbui. Die blijft gelukkig uit. Logisch ook, want de lucht is helemaal niet zo dreigend. Het ligt aan mijn zonnebril. Daar zitten veel te donkere glazen in. Die bril heb ik vorig jaar gekocht, maar omdat we sindsdien nauwelijks zon hebben gehad, heb ik hem nooit meer gedragen. Dat van die donkere glazen is me dus nimmer opgevallen.

Om drie uur draait de Engelburgerbrug voor ons. De meeste deelnemers van de tocht liggen dan al in de haven. Als we achteruit door de Lange IJzerenbrug gevaren zijn - overstuur zoals dat heet- en op ons plaatsje hebben vastgeknoopt, zien we tot onze opluchting, Jaap van der Ende weer over ons vlot scharrelen. Het gaat gelukkig al weer een beetje beter. Hij is donderdag uit het ziekenhuis ontslagen.

Tussen vier en vijf moeten we weer verzamelen. Nu in de kantine van ons eigen clubhuis. We zijn een beetje aan de late kant, maar toch is het een openbaring die ons wacht. De sooscommissie heeft ter afsluiting van het hele gebeuren voor een koud buffet gezorgd. En wat voor koud buffet! Kosten noch moeite zijn gespaard. De Zeebeer is vanmorgen al heel vroeg uit Leerdam vertrokken en heeft daarbij zowat alle schepelingen van de Koninklijke wakker gemaakt, maar het is hem vergeven. Het blijkt dat de Zeeberen met hun aanhang, snel naar Dordt gevaren zijn en daar dat overdadig, feestelijk-smakend en uitstekend lopend-koud-buffet hebben klaar gemaakt. In één woord fantastisch!

Zo is er een eind gekomen aan de Jachtentocht 1999. Dank aan Ida van der Werf en Evert Koers voor al het werk dat zij verzet hebben voor deze geslaagde tocht.

Havenleden die nog twijfelen of ze volgend jaar wel of niet mee zullen gaan, wil ik adviseren die twijfel onmiddellijk overboord te gooien. Het meedoen aan een tocht als de onze is niet alleen een paar dagen varen om uit testen of alle techniek naar behoren functioneert. Nee het is veel meer. Je leert er je buren uit de haven beter kennen, maar ook op een heel andere manier. Het klinkt een beetje opgeklopt, maar er vindt een soort verbroedering plaats en er zijn de laatste jaren zeer hechte vriendschappen ontstaan. Door het gezamenlijke lidmaatschap van onze vereniging voel je je meer met elkaar verbonden. Je herkent de gemeenschappelijke belangen en interesses en dat is een fijn gevoel. Niet alleen gedurende het vaarseizoen maar zeker ook in de maanden dat er niet gevaren wordt en we toch talloze malen in de haven op ons bootje zijn om te controleren of het spul nog drijft.

Zeemanskoor De Kleine Jantjes in de Houttuinen

Door Wim de Wit

Vrijdagavond 7 mei was het dan eindelijk zover. Happy Hour in onze eigen nieuwe soos aan de Houttuinen, één week na de Oranjeborrel. Happy Hour is eigenlijk niet het juiste woord. Die term is een jaar of tien geleden ontstaan, toen Eugène en Corrie Langenzaal op vrijdagavond bardienst draaiden in de oude soos en daarbij voor weinig geld een lekkere snack serveerden. Dit gebeuren is in de loop der tijd uitgegroeid tot een wekelijks gezellig samen- zijn in de wintermaanden. Er kon een borreltje of een glaasje wijn worden gedronken en zelfs een glaasje fris voor de liefhebbers. De havenleden zelf zorgden dan bij toerbeurt voor een hartige hap erbij tegen kostprijs. Dat kon variëren van ter plekke gebakken visjes tot een compleet captainsdinner of tot een eenvoudig balletje gehakt. Door het verdwijnen van het botenhuis, hebben wij in de haven deze druk bezochte avondjes veel te lang moeten missen.

Daarom zit die naam er zo vast in gebakken. Misschien is Vrijdagavondsoos een betere naam of Vrijdagavond Happie Slokkie of ...?.......?.......? We bedenken nog wel wat.

Belangrijker is, dat we deze traditie in het komende najaar gaan voortzetten en als voorproefje heeft Sooscommissaris Kees Mookhoek voor een spectaculaire happening gezorgd. Dit keer was het hartige hapje niet een eenvoudige snack. Nee hoor, er stond een compleet verzorgd Indisch Buffet met alles erop en eraan op ons te wachten. Zesenzeventig leden met aanhang hebben daar naar waarde van genoten, want de maaltijd was zondermeer voortreffelijk.

Als klap op de vuurpijl werd het feestje opgeluisterd door een daverend optreden van het Zeemanskoor De Kleine Jantjes. Die mannen hebben inmiddels hun sporen al verdiend in Dordt en ver daar buiten. Ze zongen dat het een lieve lust was en in no time zat het voltallige publiek mee te galmen met de overbekende zeemansliederen. In de korte pauze tussen de optredens werden de Jantjes traditiegetrouw getrakteerd op bier en haring. Dat was te merken want na de pauze klonken de liederen zo mogelijk nog voller en helderder en er werd zelfs een frisse zoute zeelucht de soos in geblazen. Kwam dat misschien door de haring?

Het was in elk geval een prachtige avond die veel belooft voor de toekomst. Voor ons was de dag dubbel fantastisch, want ‘s middags werd onze kleinzoon Ian Ted-Willem geboren.

De Gezagvoerder

2013-09-11T08:03:00.001-07:00

De Gezagvoerder.
Het stortregent! De hele week is het al snert weer, maar zo bar en boos als vandaag, is het de hele zomer nog niet geweest. Gelukkig waait het niet en daarom kan ik buiten sturen zonder nat te worden. Als er geen wind staat, is mijn zonnetentje een perfecte paraplu. We zijn in opvaart op de Franse Maas, onderweg naar Charleville. Een paar honderd meter voor de monumentale spoorbrug van Anchamps maakt de rivier een fraaie, hele grote bocht naar rechts. Na die bocht komt in de verte de sluis in zicht.(De sluizen zijn hier automatisch.)

Ik vaar rustig door en na een minuut of tien, zie ik dat er al een scheepje ligt te wachten. Het is een zeilboot van ca. 9 meter. De mast ligt plat op een paar schragen. Hoogstwaarschijnlijk op weg naar de Middellandse Zee. Wachtsteigers of iets dergelijks bestaan hier niet. Je moet je bootje gaande zien te houden, door heel langzaam tegen de stroom in te varen. Ik denk dat mijn buurman dat foefje nog niet kent. Ik zie hoe hij krampachtig zijn helmstok bedient en hoe zijn vaartuig voortdurend van de linker naar de rechter oever zwalkt. Hij heeft een knalrood oliepak aan. Mijn hemel! Nog nooit van m’n leven zo'n felrood oliepak gezien en al helemaal nog nooit zo’n rooie, merkwaardige zuidwester. Een zuidwester in de vorm van een cowboy hoed! En toch met een touwtje om de kin! Hij doet me denken aan een soort van Rooie Dorus Rijkers!
De naam van de zeilboot ben ik vergeten. Ik dacht dat het GEOS was of zoiets.
Het duurt hartstikke lang voordat de ons tegemoetkomende beroepsvaart de sluis uit komt. Als eindelijk de lichtjes op groen springen, geeft Dorus een peut gas, vaart als een speer de sluis binnen, stopt meteen af en maakt vast aan het eerste de beste trap. Emmy heeft het meteen door: “Dat is er weer zo één die in zijn eentje wil schutten!” Je maakt dat wel eens mee, met mensen die nog geen ervaring hebben op de Franse Kanalen. Als je dan uitlegt, dat je gemakkelijk met twee schepen in de sluis kunt (ze zijn hier 47 m. lang), schuiven ze op en schut je gezellig met z’n tweetjes.”Welnee” zeg ik, “hij heeft al minstens 10 sluizen gehad en zal toch zeker wel weten hoe het werkt”.
Heel kalm vaar ik verder richting sluis. Dorus doet net of ie gek is. Er blijkt nog een tweede Dorus aan boord te zijn. Met hetzelfde mooie rooie oliepak. Een vrouwtje. Dora waarschijnlijk. Zij is langs de sluistrap omhoog geklauterd en is aan het hannesen met twee veel te lange touwen!
Als ik de sluis tot op een meter of tien genaderd ben, breekt bij Dorus paniek uit! Hij begint als een idioot met z’n armen te zwaaien en onverstaanbare kreten uit te slaan. Ik geloof dat Emmy gelijk had. Die vent wil ons er niet bij hebben!
Sorry hoor, dan is hij bij mij echt aan het verkeerde adres! Ik blijf doorvaren. Tergend langzaam. Goed te weten, dat mijn 120 jaar oude, en 50 ton wegende tjalk veel en veel sterker is dan zijn polyester zeilbootje.
Hij ligt echt nog helemaal achter in de sluis. Hoogstens drie meter voorbij de deuren. Ik maak een steekeindje aan de sluisdeur vast, schuif mijn schip heel voorzichtig naar binnen en stop pas, als we een halve meter van hem verwijderd zijn.
Gelukkig is het heel even droog. Ik loop naar voren en vraag op vriendelijk toon, of Dorus een beetje verder de sluis in wil varen, zodat wij er bij kunnen. Hij weigert! Met geaffecteerde stem. Ik blijf kalm en leg hem uit dat het hier gebruikelijk is, dat als je samen in een sluis past, dat je dan ook samen schut. Hij is niet voor reden vatbaar. Hij wil absoluut niet vóór in de sluis liggen bij het schutten. Ik stel hem voor dat we van plaats wisselen, zodat wij vóór in de sluis liggen en hij in de “luwte”van ons schip. Geen denken aan! Kennelijk is hij bang dat, het water met de kracht van de Niagara Falls, de sluis zal binnenstromen. Ook weigert hij ons vóór laten gaan, zodat hij daarna in zijn eentje de sluis kan passeren. Neen, hij wil gewoon helemaal niks! Ik ontplof zo zoetjes aan van ergernis. Maar ik tel tot tien en weet kalm te blijven. Het schiet niet op, als ik zijn bootje aan barrels vaar! En met hem op de vuist gaan, lijkt ook geen optie. Ik ben nooit zo’n mannetjesputter geweest. Bovendien begint het opnieuw vreselijk te plenzen.
Ik zeg tegen Dorus, dat ik hem een hele onaangename man vind en dat hij op deze manier, vast en zeker een hele vervelende reis tegemoet gaat. Dat ik het niet nodig vind, dat er bloed gaat vloeien! Dat ik de wijste dan maar zal zijn en de sluis uit zal gaan.
Als ik teruggelopen ben naar mijn stuurrad, staat Emmy het tafereel te fotograferen. Ik roep Dorus, vanonder mijn droge zonnetentje, toe: “ Meneer! Meneer, wilt U even glimlachen voor de foto! Ik schrijf verhaaltjes voor Watersportbladen en U krijgt een hoofdrol! Daar hoort een foto bij!” Van deze afstand kan ik zijn gelaatsuitdrukking jammer genoeg niet zien.
Achteraf blijken de foto’s niet gelukt, omdat de batterij van de camera leeg was!
Ik zet de motor in zijn achteruit en vaar een eind terug. Als ik weer naar voren kijk, zie ik tot mijn verbazing, dat de lichten op “dubbelrood” gesprongen zijn. Hoe dat is gekomen weet ik niet, maar ik weet wel, dat er nu onherroepelijk een sluiswachter aan te pas moet komen. Dorus heeft daar kennelijk geen weet van. Hij hangt nog steeds, met zijn fraaie rooie oliepak en cowboyzuidwester, in de touwen. En dat in de stromende regen. Wat een schitterend gezicht.

Maar we kunnen hier niet tot in de eeuwigheid blijven drijven en daarom probeer ik via de marifoon contact te krijgen met de Service de Navigation. Vaak lukt dat, maar deze keer dus niet. Na vijf minuten nog eens geprobeerd. Vergeefs. Er zit niets anders op, dan Dorus in te schakelen. Ik roep hem op kanaal 10. Hij is stand-by.
Ik leg uit wat er aan de hand is en vertel hem, dat hij naar boven zal moeten om daar via de praatpaal, een sluiswachter op te roepen.
Even later zien wij het rooie pak, in de gutsende regen, moeizaam naar boven klimmen.
Na tien minuten laat Dorus weten, dat er iemand onderweg is, maar dat het nog wel een tijdje kan duren i.v.m. etenstijd.
(N.b. Als je pech hebt, eten ze in Frankrijk van h. 11.30 tot h. 14.30)
Intussen zijn er drie jachten ons achterop gekomen. Ze zijn net de spoorbrug gepasseerd. Er volgt een interessante conversatie op de marifoon.
“Hallo voor die tjalk, die daar bij de sluis ligt te drijven! Staan jullie op kanaal 10?”
“Ja hoor, dit is de Dirk de Groot”.
“Hallo! Wij zitten achter jullie. Met die blauwe motorkruiser! Ik zie dat de sluis op dubbel rood staat. Kunt U mij vertellen wat er aan de hand is?”
Ja, dat kan ik wel. Dus ik vertel dat er een hele nare man met een zeilbootje helemaal vóór in de sluis ligt afgemeerd. Dat de man er niet over peinst om een stukje op te schuiven zodat wij er ook bij kunnen. En dat het allemaal zo lang geduurd heeft, dat daardoor waarschijnlijk de sluis op dubbel rood is gesprongen!
“Die kan natuurlijk niet varen”, hoor ik de blauwe kruiser zeggen, “die heeft natuurlijk aan die rode stang (de noodrem) getrokken. Wat een oen zeg!”
Ik laat weten dat er hulp onderweg is, maar dat dit nog wel een poosje kan duren”
En onbekende stem op de marifoon: “Dus liggen we hier met z’n allen te wachten door het eigenwijze gedoe van zo’n zeiler. Wat een …..zak!”
Een andere onbekende: “Zeilers die moeten helemaal niet in Frankrijk komen! Die moeten gewoon op zee blijven. Daar kunnen ze niemand kwaad doen!”
Dan hoor ik tot mijn verbazing de bekakte stem van Dorus: “Hallo, hier de GEOS (of zoiets). Ik dien even wat recht te zetten. Ik vaar met een onvoldoende bekwame bemanning. Daarom kies ik er voor, deze sluis zonder andere schepen erbij, te passeren. Ik ben de gezagvoerder en ik ken mijn verantwoordelijkheden.”
Het flapt er uit voor ik het weet: “Mijn oudste broer was gezagvoerder op één van de grootste schepen van Bos & Kalis, maar als hij met een jachtje moest varen, dan was hij de grootste stuntelaar van de Dordtsche Biesbosch!”
Is deze minitragedie toch nog goed afgelopen? Ja hoor, dat wel! Na lang wachten is er een sluiswachter gekomen. Die heeft niet eens onze kant opgekeken. Ook geen vragen gesteld aan de Gezagvoerder. Hij heeft zonder er bij na te denken, de sluis weer draaiklaar gemaakt. En zo is het zeilbootje in zijn eentje omhoog gegaan.
Kort daarop kunnen wij schutten en een kleine drie kwartier later, zien we de GEOS (of zoiets) liggen. Afgemeerd aan de kade van het eerste het beste dorpje, een beetje verder op. Alle gordijntjes zijn dicht. Pot dicht! Achter die gordijntjes zit de gezagvoerder -met zijn onvoldoende bekwame bemanning-, zich rot te schamen voor zijn onbetamelijke gedrag.
En wij? Wij zijn rustig doorgevaren en hebben die dag, nog met gemak, Charleville bereikt.
Wim de Wit
a/b Motortjalk Dirk de Groot
+++

‘s Lands wijs, ‘s lands eer!

2013-09-11T07:59:00.001-07:00

Dit is het leuke van België! In het bijzonder van Wallonië! Hier mag je gerust nog de reddingsboeien uit hun omkasting stelen. Hier mag je gerust nog je hond op straat laten poepen zonder het op te ruimen! Als je hier, keurig netjes, het drolletje van je hondje in de rivier gooit, vragen ze verbaasd: “Waar doe je dat nu in hemelsnaam voor? Als het gaat regenen, dan spoelt die stront toch vanzelf de rivier in!”

Ganzenpas

2013-07-31T03:52:00.001-07:00

Dat stel vroeger van Luipaard op Schoot, (Armand en Michaela Denis), maakte vanzelfsprekend veel mooiere Natuurfilms dan deze van mij, maar wat er hier gebeurt, is ook best leuk om te zien. De Ganzen vlak bij mijn boot in Dinant, hebben een verkeersopleiding gehad en ze weten drommels goed, dat een Gans in Dinant bij de Rots Bayard, voorrang heeft bij een zebra-pad. Dit tafereel is 2 of 3 keer per dag te zien!

Klik en zie de Ganzen oversteken

Omgedraaid Schip

2013-07-31T02:19:00.001-07:00

Dat is het leuke van bootje varen! Als je het uitzicht beu bent en je draait je schip gewoon om, dan is het net alsof je in een andere stad ligt.

Met vlag zonder wimpel

2013-07-31T02:01:00.001-07:00

The Talk of the Town
Toen ik op die ochtend in Dinant, half slapend nog, naar buiten keek, schrok ik me kapot! Er stonden allemaal soldaten, militaire voertuigen en camera’s op onze kade! Ik dacht dat de oorlog was uitgebroken!
Zo erg bleek het gelukkig niet te zijn, maar er was wel een heel erg spannende operatie aan de gang! Toppunt van Belgische Onverschrokkenheid. Met gevaar voor eigen leven waren Belze Para Commando’s bezig een hele grote vlag op te hangen aan de Pont Charlemagne. Massa´s publiek waren toegestroomd. Het was de talk of de town! Maar het hoe en waarom was me niet helemaal duidelijk.
Later kwam ik erachter dat het weleens iets te maken zou kunnen hebben met de kroonwisseling die kort daarop plaats zou vinden.

Zakkenvullers

2013-07-31T01:39:00.001-07:00

Zakkenvullers

Toen ik mijn vorige steekeindje schreef over het zoekgeraakte boodschappenwagentje en de behulpzame vakkenvuller bij de Lidl, toen viel het mij op, dat mijn spellingscontrole het woord “vakkenvuller”niet herkende. Men veronderstelde dat ik “zakkenvuller” bedoelde!
Ergens is dat natuurlijk wel logisch, want zakkenvullers hebben meestal meer in de melk te brokkelen dan vakkenvullers.

Dat overkomt mij weer!

2013-07-26T10:33:00.001-07:00

Dat overkomt mij weer!

‘k Loop bij de Lidl (B) met een lijstje. De eerste drie artikelen liggen al in het karretje. Aardbeien, radijsjes en bananen. Bestelling nr. 4 is een heel stuk moeilijker te vinden. Emmy is gek op van die speciale aanbiedingen in folders en daarom moet ik nu meebrengen: 1x Tortilla aux oignons en 1x Tortilla au lard. Zoals altijd met die speciale aanbiedingen: Nergens te vinden natuurlijk! Nog een keertje de hele zaak rond. Tevergeefs! Een vriendelijke vakkenvullende knul brengt me eerst bij de Tortilla Chips en na mijn nadere uitleg: “Comme une ommelette” , op de juiste plaats. En daar sta ik dan met twee koude tortilla’s in mijn handen! Maar waar is mijn karretje gebleven? Zoeken, zoeken, zoeken! Weer drie keer de hele winkel rond. Nergens te bekennen!
Er staat wel al die tijd een onbeheerd karretje in het gangpad, maar daar zitten andere spullen in. Heel veel andere spullen. Bijna tot de nok toe vol maar niet mijn aardbeien, radijsjes en bananen. Bovendien heb ik, voor het gebruik van mijn karretje, niet een gewoon één-euro muntstuk in het gleufje geperst en ook niet zo’n muntje van Albert Hein, nee, ik heb hem losgekregen van zijn ketting, met een, hier zeer zeldzaam, wit plastic muntje van een Franse supermarktketen. En het is duidelijk te zien, dat dit plastic muntje sowieso niet in het gleufje van dit wagentje zit. Het is niet te geloven! Heeft iemand toch zo maar mijn supermarktkarretje gestolen!!!!!!!!!!!!!!!

De gehele staf van de Lidl.Be wordt ingeschakeld om te zoeken! Geweldige service dat is zeker, maar zonder succes en het raadsel blijft onopgelost!
Maar mij gaat het nu toch echt wel een beetje te lang duren!
Dus ga ik naar de kassa, reken de twee tortilla’s, die ik nog steeds in mijn handen heb, af, en pak buiten een nieuw karretje. Daar gooi ik eerst bananen, aardbeien en radijsjes in, en vervolgens alle andere spulletjes die op mijn lijstje staan. (Met uitzondering van de tortilla’s natuurlijk. Die had ik al eerder in mijn fietstassen gedaan.)
Ik reken alle spullen normaal af bij de kassa en ga terug naar boord.
Epiloog
Het gekke is, dat er aan het eind van de rit, als ik de brommer sta in te laden, een mevrouwtje naar me toe komt die, als ik het goed heb vertaald, tegen me zegt: “Alstublieft meneer! Ik geloof dat dit uw muntje is”. Volgens mij is Peter L. de Vlies weer bezig geweest.

Ooit wel eens een kwak reigerpoep op je kop gehad?

2013-04-05T04:37:00.000-07:00

Overgenomen uit Dordt Centraal 5 april 2013

Dag Kind

Column van Bert van de Water

"Joh, laat je hond ergens anders gaan pissen!" De winkelier komt naar buiten met een fles bleekmiddel om zijn pui te ontsmetten. Gelukkig is mijn hond thuis. Ik kan heel onschuldig toekijken hoe een andere buurtbewoner op zijn kop krijgt. Eerlijk gezegd heeft mijn hond tegen die pui ook wel eens zijn pootje opgetild. Reutjes doen dat nou eenmaal. Die blijven hun poot optillen. Snuffelen doen ze ook en wanneer ze wat ruiken dan, hup weer die poot omhoog. Mijn hond mag niet meer overal zijn plasje doen. Niet meer tegen gevels en puien. Ik zoek een boom uit, of een lantaarnpaal en dan moet het maar gebeuren. Gewoon een of twee keer plassen en dan is het klaar. Hondenbaasjes moeten eigenlijk een hoop leren. Jaren geleden zie je overal van die trottoirtegels met Hond in de Goot. Overal adviesbordjes om de honden tussen de struiken van het stadsplantsoen hun behoefte te laten doen. Daarna heb ik geleerd dat mijn hond nooit los mag lopen. Altijd poepzakjes bij je. Of ander materiaal om de viezigheid op te ruimen. Ik doe het allemaal. Ik buk, raap alles bij elkaar, vouw het in mijn biologisch afbreekbaar papier en doe het hoopje in de vuilnisbak. Of in de klepje van de stortcontainer. Of in de rivier. Of in de haven. Of in het rooster van de riolering.

Nee, zegt de wethoudster. Dat is niet goed. De hondenpoep mag ik niet meer in het rooster van de riolering stoppen. Als ik dat doe komt de hondenpoep heel vaak in het oppervlakte water en dat is volgens de wethoudster niet zoals het hoort. Ik vind het allemaal best, maar ik doe niet meer mee. Als het zo uitkomt gaat mijn hondenpoep in de Oude Maas. Daar valt het hoopje binnen een paar minuten uit elkaar en wordt het allemaal opgevreten door de vissen en de wormen en de algen en bacteriën. Er zijn nog steeds viespeuken die de stront van hun hond nooit opruimen. Geen stadswacht of veldwachter of andere uniformdrager die daar echt werk van maakt. Nooit lees ik iets over de kattenkak waar ik steeds met mijn handen in wroet wanneer ik mijn plantenbak netjes probeer te houden. Eenden mogen gewoon in het water poepen en die poepen heel wat af. Ik denk dat de wethoudster ook wel eens op het stadhuis is. Daar kan ze zien hoe de binnenstad wordt ondergescheten door reigers en meeuwen. Ooit wel eens een kwak reigerpoep op je kop gehad? Dat wil je dus echt nooit meemaken. Dat brandt in je huid. Waarom die reigers de stad onderschijten? Omdat ze in de binnenstad gevoerd worden. Net als de duiven en de meeuwen en de eenden en de ganzen en de zwanen. Zodra het gaat regenen spoelt al die poep netjes in het riool en daarna netjes in het oppervlakte water. Vies hè?

N.b. Bert van de Water doet in Dordt Centraal wekelijks verslag van het Dordtse leven aan zijn kleinkind

…

DROLLETJE DRIE

2013-03-20T01:14:00.001-07:00

Hier volgt een artikeltje dat in februari 2013 verschenen is in de De Pikhaak. De Pikhaak is het clubblad van onze watersportvereniging, de KDRenZV. Het is de derde aflevering van de mini-serie De Kruimel Crimineel.

Drolletje Drie

Door Wim de Wit
Ik hoorde dat Peter L. de Vlies geheel over zijn toeren is geraakt door die affaire met mijn hondendrol! Hij blijkt ook nog een writers-block te hebben opgelopen en kan geen letter meer op papier krijgen. Hartverwarmend hoe alle mensen hier uit de haven en verre omgeving, meegeleefd hebben met mijn heterdaadje. Nog dagelijks wordt me gevraagd hoe de zaak er voor staat! Welnu, Peter L. kan het niet meer. Daarom zal Ik U zelf op de hoogte houden. Ik zal proberen om het kort te houden. Als ik hier alles zou uittikken, wat ik al geschreven heb, dan zou deze Pikhaak helemaal vol staan en de volgende Pikhaak ook nog.

Toen ik dus, na lange tijd, de “echte bekeuring” eindelijk binnenkreeg, heb ik onmiddellijk schriftelijk verzet ingesteld. (Zeg maar, in beroep gegaan.) Ik wilde proberen vermindering van de boete te krijgen, omdat ik, principieel, altijd en eeuwig de poep op ruim! Mijn leven lang! (Het niet opruimen van hondenpoep, dát is één van de grootste ergernissen in dit land. Ook van mij! Ik wist echter niet, dat je de poep daarna niet in de haven mag gooien). En omdat het echt de eerste keer was, dat ik er op gewezen werd. En dat ik het nooit meer zal doen. En omdat ik zeventig jaar ben en me best een “voorbeeldig” burger voel. Ik kan me niet heugen dat ik ooit een bekeuring heb gehad. Dat dit alles wellicht aanleiding zou kunnen geven, om het deze keer nog bij een waarschuwing te laten of om desnoods het boetebedrag te verminderen.
Na eindeloos geschrijf kwam ik er achter, dat men al mijn e-mails en brieven in een map gestopt heeft en die op de grote hoop heeft gegooid. Het kan wel meer dan twee jaar duren voordat de zaak behandeld wordt. De standaard procedure. Ik heb laten weten dat ik mijn best zou doen, om tegen die tijd nog in leven te zijn en ook gevraagd om me niet uit te nodigen gedurende het vaarseizoen, omdat ik dan waarschijnlijk in Frankrijk ben!
Ik wacht dus maar af en zal te zijner tijd bij de Rechter, proberen me er uit te lullen!
Maar intussen is er een andere vraag gerezen! Is het écht wel strafbaar, om hondenpoep in het water te gooien? De wetsartikelen die op de bekeuring vermeld staan, zijn heel vaag! “als particulier een stof in een oppervlaktewaterlichaam brengen” Waterwet, art. 6.2 lid 1. In de toelichting op dit wetsartikel wordt in elk geval met geen woord over hondenpoep gesproken. Wij, bootjes mensen, wij weten dat er een paar jaar geleden een nieuwe Waterwet is ingevoerd. Wij weten dat wij ons toiletafval niet meer rechtstreeks overboord mogen pompen. Wij weten ook, dat de beroepsvaart dat nog wel mag. En we weten, dat bepaalde categorieën “jachten” dat ook nog mogen doen. En ik weet, dat de Dirk de Groot, op grond van het bouwjaar van het schip, tot die laatste categorie behoort.
Met andere woorden: Ik zou wél mijn toiletafvoerwater met alles erop en eraan in de Nieuwe Haven mogen pompen, maar er geen drolletje van mijn hond in mogen gooien. Dat kan toch niet waar zijn?
Uren zit ik op Google en zoek naar een samenhang tussen hondenpoep, water, waterwet en strafbaar. Ik probeer alle mogelijke combinaties! Geen enkele match! Vreemd hoor? Ik ga twijfelen. Klopt het wel? Heb ik wel een strafbaar feit gepleegd? Hoe kom ik daar nu achter? Naar een advocaat gaan, heeft geen zin! Eén uurloon van een advocaat is twee maal het boetebedrag. Dat schiet niet op!
Bij Justitie moet ik ook niet zijn. De ervaring leert, dat je daar voortdurend van het kastje naar de muur wordt gestuurd!
Het Juridisch Loket is helemaal waardeloos. Die zeggen: “Betaal maar vlug, dan ben je er van af!”
Dus zal ik het zelf moeten oplossen. Gelukkig is mijn uurloon niet zo hoog! Het is winter en ik heb dus alle tijd!
Via Google vind ik een prachtige folder van Rijkswaterstaat. Daarin wordt uitgelegd, hoe en wanneer en waarom die Nieuwe Waterwet werd ingevoerd. Ja natuurlijk, Rijkswaterstaat, daar moet ik zijn! Daar kunnen ze, beter dan waar ook, mijn vraag beantwoorden! Enthousiast maak ik een uitgebreide en zeer gedetailleerd e-mail klaar. De hamvraag is:
“Is dat wat ik gedaan heb strafbaar of niet strafbaar?”

Maar, ……..zo’n e-mail aan Rijkswaterstaat, dat gaat zo maar niet! Die moet je versturen met een Speciaal Contactformulier op de Website van “Informatie Rijksoverheid”. En dan weet je het wel. Dan zit je weer tussen dat kastje en die muur. Verder dan deze fase ben ik jammer genoeg nog niet gekomen. Om te laten zien hoe dat zit met dat kastje en die muur, toon ik U hieronder, de inhoud van de laatste e-mail, die ik van de overheid ontvangen heb. Lekker duidelijk! Met excuses, ja dat dan nog wel.
26 februari 2013 Van Publieksvoorlichter Informatie Rijksoverheid
Geachte heer De Wit,
U vraagt om een reactie op een eerder gestelde vraag over de boete die u heeft ontvangen.Helaas kunnen wij niet achterhalen wat de status van beantwoording is, omdat wij uw vraag hebben doorgestuurd naar het ministerie van Infrastructuur en Milieu. Wij zullen uw e-mail nogmaals naar dit ministerie doorsturen met het verzoek deze verder af te handelen.Excuses voor dit ongemak.
Met vriendelijke groet,
naam en toenaam
xxx

De kruimel Crimineel

2013-02-28T03:53:00.001-08:00

Misdaadverslaggever Peter L. de Vlies sprak met schipper W. de W. van de motortjalk Dirk de Groot. Zij babbelden samen over de bekeuring die De W. onlangs gekregen heeft. De W. had op het toeristische wandelpad langs onze haven, het drolletje van zijn hondje, met een papieren zakdoekje keurig netjes van de straat geraapt en het, te goeder trouw, met de beste bedoelingen en zonder zich van enig kwaad bewust te zijn, de Nieuwe Haven in gegooid.

De kruimel Crimineel

Peter L: Zo meneer De W, vertel eens, hoe staan de zaken ervoor? Hebt U de boete al betaald?
De W: Kom op, nee! Nee, die heb ik nog niet betaald. En dat zal voorlopig niet gebeuren ook! Eerlijk gezegd heb ik de strafbeschikking met de acceptgiro ( € 127 ) nog maar pas binnen. Het duurde zó lang, dat ik al een beetje begon te hopen dat men de zaak geseponeerd had. Dat zou ik ook niet zo vreemd gevonden hebben, want als normaal mens kan je toch niet geloven, dat er ergens een afgestudeerd rechtskundige, met een sky-high salaris, zich druk zit te maken over het keuteltje van mijn teckel. Wat zou zo’n officier van justitie eigenlijk verdienen?
Peter L: Ik geloof dat je dan toch al gauw moet denken aan bedragen tussen de tachtig en negentig duizend euro per jaar. Het hangt af van dienstjaren en ervaring.
De W: Ze zullen op zo’n gewichtige zaak als deze vast en zeker een heel ervaren persoon (m/v) zetten! Ze zullen mij toch zeker niet af willen schepen met een stagiaire?
Peter L: Nee dat geloof ik ook niet. Maar alle gekheid op een stokje, hoe zal het nu verder gaan?
De W: Peter, je wilt het niet weten, wat ik al gedaan heb. Ik heb werkelijk alle registers opengetrokken. Het voert te ver om het allemaal te beschrijven. Ik noem een paar voorbeelden. Mijn officiële klacht bij de Gemeente Dordrecht,( afd. Toezicht), dat de verbalisant of diens teamleider mij, na diverse verzoeken, niet hebben terug gebeld, is gegrond verklaard. Excuses, dat wel, maar de bekeuring wordt niet ingetrokken.
Ik heb zeker vier of vijf e-mails naar justitie gestuurd met vragen over de procedure en over een aantal juridische aspecten. Geen antwoord gekregen! Toen ik eindelijk de strafbeschikking ontving, las ik op de achterkant ervan, hoe ik in verzet kan gaan. Dat kan “In persoon bij het arrondissementsparket Burg. De Raadtsingel 93c in Dordt”. Ik er naar toe voor informatie. Wat denk je? Hangt er een briefje op de deur:
“Het arrondissementsparket is verhuisd naar Rotterdam”.Een maand geleden al!
En dan, die zelfde dag nog, naar de Balie van het Juridisch Loket. Het Juridisch Loket is een door de overheid betaalde Instelling waar je als particulier gratis juridisch advies kunt inwinnen. “Geholpen” door een hooghartige kwal van een vent, die niks beter wist te zeggen dan: “Wat kom je hier nou eigenlijk doen man? Betaal die bekeuring toch gewoon. Dan ben je er vanaf!” Een dwaas advies, want als je betaalt, “erken je een soort van schuld”. Ingewikkelde juridische materie, maar als ik het goed begrepen heb, zit je bij een opgelegde boete van 100 euro of hoger, ook nog opgezadeld met een strafblad!!!! En zo kan ik doorgaan. Je wordt er beroerd van!
Peter L: Dat kan ik me voorstellen zeg! Maar wat zijn je verdere plannen?
De W: Ik heb eerder verteld, dat ik door zal gaan tot het gaatje! Desnoods tot aan de Hoge Raad, maar sinds de laatste Pikhaak, kijk ik daar toch een beetje anders tegen aan. Wat is er gebeurd? Ik heb dat Pikhaakartikeltje met die foto met dat zwarte balkje voor mijn ogen, laten lezen aan mijn 10-jarige kleindochter. Zo met de gedachte van “Kijk eens wat een leuke Opa jij hebt! Nou mooi niet! Ik werd totaal onverwacht, onbarmhartig met mijn neus op de feiten gedrukt! “Opa, ik vind het eigenlijk helemaal niet zo leuk hoor, dat jij Tobbe’s drolletjes met een papieren zakdoekje in de haven gooit! Dat is heel slecht voor het milieu! En we moeten er met z’n allen voor zorgen, dat het milieu beter wordt!” BINGO!!!

Ze vindt het boete bedrag vanzelfsprekend veel en veel te hoog,dat wel, maar verder krijg ik geen genade voor mijn gedrag. Niet zo gek natuurlijk, als háar voorbeeld, háár moeder, -mijn eigen schoondochter dus-, vijf of zes verschillende vuilnisbakken tegelijk in gebruik heeft, om al het huisvuil van te voren, consequent en zeer secuur van elkaar te scheiden.
Ik ben opgegroeid in de jaren veertig en vijftig van de vorige eeuw. Het woord milieu moest toen nog uitgevonden worden. Dat laat zijn sporen na! Maar de tijden zijn veranderd en het werd wellicht tijd dat ik een beetje bijscholing kreeg. Misschien had ik het wel horen te weten, dat het tegenwoordig verboden is om hondenpoepjes in de haven te gooien!
Peter L: Nou, nou, dat geeft inderdaad wel wat stof tot nadenken. Maar wat nu?
De W: Ik ga nog eens goed overpeinzen, hoe ik het verder ga aanpakken. Voorlopig heb ik een verzetschrift ingediend. Zo heet dat, als je “in beroep” gaat. Heel summier nog maar. Met het verzoek om me wat meer tijd te geven voor mijn motivering. Volgens mij zijn er zeker en vast (zoals men in België zegt)’, een heleboel verzachtende- en persoonlijke omstandigheden, die een boetevermindering rechtvaardigen. Ik heb de bekeuring nog niet betaald; dat hoeft niet, als je in verzet gaat. Dus al met al, de kwestie kan nog alle kanten opgaan. Ik laat je het verdere verloop wel weten.

Dit keer geen verhaaltje voor de Pikhaak.

2013-01-09T01:03:00.001-08:00

Het sluizencomplex Kreekrak

Dit keer geen verhaaltje voor de Pikhaak.
Door Wim de Wit
Verdorie nog aan toe! Helemaal vergeten! Ik zou een verhaaltje schrijven voor De Pikhaak. Dat had ik beloofd aan Erik, onze nieuwe Pikhaakredacteur. Echt nooit meer aan gedacht! Dat komt er van, als je zulke dingen niet opschrijft in je notitieboekje. Als je dan ook nog, net zoals wij, al begin mei de “lange reis”opgaat, dan ben je zó met andere dingen bezig, dat je nooit meer aan die afspraak denkt.
Duizend dingen om wél aan te denken. Filters vernieuwen, olie verversen, touwen controleren, wrijfhouten, accu’s, fiets, brommer, hydraulische stuurinrichting, navigatie verlichting, schroefasvet, verfspullen voor onderweg, schotelantenne, verrekijker, ’t kleine handmarifoontje. enz. enz. Allemaal kleine dingen die aandacht vragen.
Maar ook grotere projecten zoals nieuw toilet, koelkast, Victron Multiplus Automaat etc. We hebben zelfs een extra dagtank aangelegd voor de witte diesel. De bedoeling is, dat ik elke dag na het varen een kraan open zet, zodat die dagtank volloopt. Als ie vol is, kraan weer dicht. ’s Nachts kan de diesel dan rustig bezinken en ’s morgens kan eventuele troep worden afgetapt. Altijd schone diesel!
En als je dan eenmaal aan het varen bent, dan heb je helemaal nooit meer rust! Bij ons is er altijd wat. Laat ik het niet hebben over de rampen die we vroeger beleefd hebben. Niet over het roer, dat we verspeeld hebben ergens in Noord Frankrijk. Niet over de afgebroken schroefas, waardoor we onze hele schroef kwijt waren op de Boven Sambre vlak voor de Franse Grens. Niet over de mast die we aan diggelen voeren tegen een brug in Namen.
Nee, dan denk ik bij voorbeeld aan: Wat bibbert die naald van de oliedrukmeter! Hoor ik nou een ander geluid bij de schroef? Vanavond niet vergeten de hydraulic olie van de koppeling te controleren! Staat die brommer wel goed vast op het voordek als we straks een flink briesje krijgen op het Hollands Diep? Werkt de nieuwe omvormer wel zoals het hoort? Zie ik daar nou wat lekken? Herkent U het? Nog eens duizend dingen waar je aan moet denken.
We zijn onderweg naar België en naderen de Kreekraksluizen. Op een paar honderd meter afstand. Ik wil net de marifoon op kanaal 22 zetten maar dan gebeurt het: puf,puf,puf! Volstrekt onverwachts stopt de motor ermee. Echt op een rot plekje, bijna midden in de vaargeul. Er is hier altijd heel veel scheepvaart. Het schip houdt nog een tijdje de gang erin en ik probeer zoveel mogelijk uit het vaarwater te komen.
Emmy meldt onmiddellijk aan de sluis per marifoon wat er aan de hand is.
Er staat een behoorlijke bries en daarom gooi ik, als de vaart uit het schip is, een anker overboord. Het normale anker kan ik niet gebruiken, want de lier is niet bedrijfsklaar. Die zit vol met kettingen en hangsloten om te voorkomen dat ze mijn brommer weer jatten. Dus moet ik m’n reserve anker gebruiken. Dat zit vast aan een heel lang touw. Als het anker niet meer krabt, probeer ik, door aan dat touw te trekken, de boot enigszins uit het vaarwater te krijgen. Dat mislukt volkomen! Veel te veel wind en het schip is veel te zwaar. Het touw slipt door m’n handen. Gelukkig kan ik nog net met de laatste 8 cm van het touw, een half steekje zetten op de pen van de middenbolder. Ik durf dat touw niet los te laten, bang dat het steekje los zou schieten. Ik kan dus niet in de machinekamer gaan kijken wat het probleem is!
Emma neemt nog eens contact op met de sluis. Men stelt ons op het gemak. Verzekert ons dat het allemaal voor elkaar komt, dat we zeker niet in paniek moeten raken. Er is al een schip van Rijkswaterstaat naar ons onderweg. Wat een geruststelling!
Intussen probeer ik met alle kracht die in me zit een beetje ruimte in het ankertouw te krijgen, om zodoende een paar extra steken op de bolder te kunnen zetten. Ik breek er bijna mijn rug mee, maar tenslotte lukt het. Eindelijk kan ik een kijkje nemen in de machinekamer. En ik zie het meteen. Het peilglas van de nieuwe dagtank is leeg! De dagtank dus ook. Vergeten bij te vullen! Zonder brandstof doet zelfs een DAF 575 het niet!

De RWS 84 is al bijna bij ons. Om de DAF opnieuw te starten moet er ontlucht worden. Theoretisch weet ik hoe dat werkt. Ik heb mijn Machinistenopleiding gehad van ons aller Dick Smit. Maar desondanks krijg ik de motor toch niet aan de praat.
De Rijkswaterstaatmannen zijn heel aardig. Ze zullen ons wel even naar de vluchthaven van de sluis slepen. Maar eerst moet het anker nog binnengehaald worden. Wat een klus! ‘k Heb nooit geweten dat zo’n ding zo zwaar is. Zeker niet als het helemaal vastgezogen zit in die vruchtbare Zeeuwse zeeklei, waarover wij op school alles al geleerd hebben.
Hijgend en puffend, met bonzend hoofd en hartkloppingen van de inspanning, laat ik me naar de vluchthaven aan de Noordkant van de Kreekrak slepen. Heel behoedzaam en met groot vakmanschap wordt de Dirk de Groot tegen een steigertje aan geschoven. Als we vastliggen doe ik nog een keer de dingen die ik van Jan van Dun geleerd heb, en ja hoor, tabakke tabakke tabbakke, langzaam maar zeker komt de DAF op gang. Nu lekker slapen en morgen gezond weer op!
Zo varen we verder en verder. Er breekt een touw van een wrijfhout; mijn petje waait overboord; we zakken door onze houten stoel heen; het nieuwe toilet maakt een heel gek geluid; de marifoon stoorde. kabel beter moeten vastzetten; kolossaal stuk hout in de schroef in Brussel; nieuwe accu’s voor de boegschroef moeten kopen. Verder alles onder controle.
Maar dan.

Bij sluis Itter krijgt Emmy ongenadig op d’r falie van de sluiswachter. Itter is de eerste sluis in het Waals gewest. Je moet er een Permis de Circulation (Vaarvergunning)laten opmaken. Dat is een heel gedoe, maar het is wel gratis.
We hebben water getankt en als we klaar zijn, spoelt ze terloops even met de waterslang een beetje troep van het dek. De sluiswachter ziet dat toevallig, denkt dat ze de hele boot met drinkwater aan het boenen is. Komt naar buiten gestormd als een idioot en begint, zonder dat we begrijpen wat er loos is, te schelden, te schelden! Nooit en te nimmer zoiets meegemaakt. En zeker Emmy niet. Die heeft in haar hele leven nooit van iemand zo’n grote smoel gekregen. Hij raast en hij tiert en hij brult, half in het Frans en half in het Nederlands. Er komt geen eind aan. Ik probeer de zaak een beetje te sussen. Hij luistert niet. Ik moet mee naar het bureel. Pasport en alle bootpapieren meenemen! Het is toevallig ook nog een hele grote vent met een warrige grijze baard. Een soort oermens! Ik weet ook niet wat ik met de situatie aan moet! Dus ik volg hem maar gedwee.
Een lange smalle draaitrap op, naar zijn bureel! En daar begint het spektakel opnieuw.

Hoe mijn vrouw het in haar hoofd haalt om de hele boot met drinkwater te spoelen.
Met ‘de l’eau potable’! Schandalig! Het is ongehoord. Hij geeft me nog steeds geen kans om één woord te zeggen. Hij duikt het archief in en komt terug met een hele stapel proces-verbaal formulieren! Namens de Procureur des Konings of zoiets. Eindelijk houdt hij twee tellen zijn waffel en ik probeer uit te leggen, dat Emmy alleen even een beetje troep wegspoelde. Dat ze echt niet de hele boot heeft schoongemaakt. Dat we elkaar verkeerd begrijpen doordat we twee verschillende talen spreken. Hij wordt nog kwaaier. Hij ontploft bijna. Opnieuw krijg ik alle verwijten rond m’n oren. Ik word het zat. In mijn beste Frans probeer ik uit te leggen, dat hij dan maar moet gaan schrijven. Als het niet anders kan. Ik zeg hem, dat ik bijna vijftig jaar getrouwd ben en dat ik nu toch ook mijn vrouw niet over boord kan slaan. Dus schrijven maar, dat proces verbaal. Als hier de doodstraf nog bestaat en ik veroordeeld word, dan kan ik het misschien nog een beetje goedmaken tegenover de Belgische staat. Kijk maar, en ik toon hem mijn officiële Donorverklaring, die ik uit mijn portemonnaie heb getoverd. Enfin, het hele spektakel duurt zeker drie kwartier. Ik heb weinig zin om echt een proces-verbaal aan mijn broek te krijgen en daarom gooi ik het op een andere boeg. Ik praat met hem mee, zeg geen gekke dingen meer en voer een heel toneel stuk op. En met succes kennelijk. Want het drama loopt met een sisser af. Het blijft bij een waarschuwing en ik beloof plechtig dat ik alles zal proberen om te voorkomen, dat mijn vrouw zoiets vreselijks ooit nog eens zal doen. We gaan bijna als vrienden uit elkaar.
De volgende dag krijg ik een verhaal te horen, waarmee bevestigd wordt, dat die vent inderdaad niet goed wijs is. Hij schreeuwt vanuit zijn hoge toren naar een Nederlands echtpaar, dat zojuist met een klein jachtje naar boven is geschut, zoiets als papjee, papjee! Die mensen verstaan het niet goed en begrijpen ook niet wat hij bedoelt. Een paar dagen geleden hebben ze immers nog een Bels Vignet gekocht! Ze denken: “ Hij zal het wel niet tegen ons hebben”. Wat er dan gebeurt, dat geloof je niet! Die sluiswachter laat de sluis weer helemaal leeg lopen. Opent vervolgens de deuren aan de achterkant en gelast het jachtje de sluis te verlaten!
Het mevrouwtje is in haar eentje naar boven geklommen om uit te leggen hoe de vork in de steel steekt. Het meneertje moet van zijn vrouw aan boord blijven, want meneertje is een driftkikker. En niet zo’n beetje ook! Hij zou in staat zijn om zo’n oelewapper met één directe rechtse, zo van de sluis af te slaan.
Al met al zal het duidelijk zijn, dat ik geen moment meer gedacht heb aan het stukje dat ik zou moeten schrijven voor de Pikhaak. Tot mijn spijt moet ik verstek laten gaan. Dus nog geen verhaaltje deze keer. Ik hoop dat de redactie erin slaagt een paar goede adverteerders te vinden, zodat deze pagina’s toch nog enigszins rendabel worden gemaakt.
.....

Het middel stadswacht is erger geworden dan de kwaal

2013-01-03T12:03:00.001-08:00

In de Dordtenaar van 2 januari 2013 las ik een aardige column over onze Stadswachters Ik moest meteen denken aan mijn eigen Stadswacht, die mij een bekeuring heeft gegeven van € 127,—! Ik had een drolletje van Tobbe niet op straat laten liggen, maar keurig opgeraapt en in het stromende water van de Nieuwe Haven gegooid.

Column in de Dordtenaar van 2 januari 2013 door Kees Thies

Het middel stadswacht is erger geworden dan de kwaal

Veel liever was ik het nieuwe jaar met een blijmoedige column begonnen. Maar mijn huisarts heeft me geadviseerd nooit dingen op te kroppen dus ik gooi ik mijn stelling van de dag er maar meteen uit: na 25 jaar stadswachten in Dordrecht concludeer ik dat het project nooit echt een successtory is geworden. De ergernis die stadswachten veroorzaken weegt niet op tegen de voordelen die ze zouden moeten opleveren. Stadswachten, of toezichthouders zoals ze tegenwoordig heten, verschaffen de inwoners van de stad geen gevoel van veiligheid en gemeenschapszin maar creëren juist een algeheel gevoel van ongenoegen. De preventieve werking die zou moeten uitgaan van hun aanwezigheid is ondergeschikt geworden aan het nieuwe doel: bonnen schrijven, het liefst zoveel mogelijk. En dat deden ze dan ook. Vooral in de maand december, want blijkbaar moesten er quota worden gehaald. Geen waarschuwingen, geen stichtelijke gesprekjes en geen empathie maar bekeuren, bekeuren en nog eens bekeuren. Op het griezelige af en ook nog eens heel geniepig. Bijvoorbeeld door te doen alsof ze staan te pinnen bij de bank aan de Stationsweg en dan plotseling 'in actie' te komen als er een voetganger door rood loopt. Of door zich verdekt op te stellen bij de ingang van de Kloostertuin om te wachten tot daar iemand naar binnen loopt met een hond, want die mogen daar niet komen. Niet even waarschuwen maar gewoon afwachten dat hier iemand de fout ingaat. De moeilijke klussen (aanpakken overlastgevers, handhaven alcoholverbod) laten ze zichtbaar links liggen. Nu begrijp ik best dat in stadswachten geen potentiële atoomgeleerden schuil gaan. Wie stadswacht wordt, heeft meestal geen succesverleden en is met wat hulp het zwaar gesubsidieerde 'stadswachtenpad' op gedreven. De lat ligt blijkbaar laag. Té laag naar mijn gevoel, want met hun communicatieve vaardigheden is het vaak droevig gesteld. Sinds stadswachten de bevoegdheid hebben bekeuringen uitte schrijven, is er iets wezenlijks veranderd: Ze zijn geen meedenkers' maar 'tegenstanders' geworden.
e-mail k.thies©ad.nl

....

FIJNE KERSTDAGEN EN EEN GELUKKIG NIEUW JAAR!

2012-12-25T02:53:00.000-08:00

FIJNE KERSTDAGEN EN EEN GELUKKIG NIEUW JAAR!

Bejaarde schipper op heterdaad betrapt

2012-12-14T02:31:00.001-08:00

Bejaarde schipper op heterdaad betrapt

Door Peter L. de Vlies, misdaadverslaggever

Vorige week is een bijna 70 jarig lid van de KDR&ZV op heterdaad betrapt bij het plegen van een ernstig milieu delict. Hij wordt er van beschuldigd, “Als particulier een stof in een oppervlakte water te hebben gebracht”. Precies op het moment dat de verdachte (W. de W te Dordrecht, schipper van de Motortjalk Dirk de Groot) het keuteltje van zijn hond in een papieren zakdoekje in het water gooit, komt er een Buitengewoon Opsporingsambtenaar van de Afdeling Toezicht Dordrecht aangefietst. Ontkennen heeft geen zin. Er wordt gedreigd met een boete van 120 euro. Voor zo’n minuscuul klein drolletje.(red.)

De verbalisant toont geen enkel begrip voor de verzachtende omstandigheden die de verdachte opsomt. De W. verklaart onder ede, dat hij niet wist, dat je zo’n drolletje niet in het water mag gooien. De eenden in de haven schijten veel meer dan zijn teckeltje! De beroepsvaart loost ongehinderd en onbeperkt in alle rivieren en kanalen. De bruine vloot in de Wolwevershaven, pompt zijn toiletafval rechtstreeks en legaal de haven in. Om dan nog maar te zwijgen over de clandestiene kakkers van de jachten in heel Nederland. Bij gebrek aan voldoende afzuiginstallaties in vrijwel alle jachthavens, kunnen die jachteigenaren hun troep alleen maar kwijt, door het overboord te pompen. De verdachte benadrukt met klem, volstrekt te goeder trouw te handelen. Hij doet al het mogelijke om het wandelpad van ons vermaarde “Rondje Dordt,” poepvrij te houden. Hij doet dat al sinds dit “Rondje Dordt”bestaat. Hij weet uit ervaring, dat er maar heel weinig mensen zijn, die daar de drollen opruimen. Als de Poepzuiger niet twee of drie keer in de week langskomt op de Nieuwe Haven, dan loop je tot aan je enkels in de derrie!

Hier is de zeventig jarige verdachte in gesprek met de chauffeur van de poepzuiger

De verbalisant weigert van zijn standpunt af te wijken en maakt proces verbaal op.Naar verluidt heeft de W. later nog geprobeerd contact met hem te krijgen in verband met enkele onjuistheden in het proces verbaal. Tot drie keer toe wordt er beloofd, dat de W. teruggebeld zou worden.Men belt niet terug en daarom heeft de W. bij de Gemeente Dordrecht hierover een officiële klacht ingediend.Wordt waarschijnlijk vervolgd.

Mijn nieuwe gebruikte Tomos

2012-04-14T00:40:00.001-07:00

VOILA! Mijn nieuwe brommertje!

Nu met een gigantisch kettingslot

Toch maar weer een snorbrommer gekocht! Nu met een onverwoestbaar kettingslot erbij. Zolang ik niet vergeet de Tomos hiermee vast te ketenen, maken die smerige rot dieven weinig kans. Hoop ik!

Achter slot en grendel

De winter voorbij?

2012-02-12T02:35:00.000-08:00

Als alle weermannen gelijk krijgen, dan is het bijna gedaan met de winter! Ik mag het hopen, want ik ben het zo langzamerhand best zat.

Voor een handjevol foto’s van de haven: klik hier

Vaarwel Rheinstrom Toilet

2012-01-08T12:45:00.000-08:00

Het afscheid van ons Rheinstrom toilet

Door Wim de Wit

Heel onverwachts is het toch nog slecht afgelopen met ons WC-tje. Ik had gedacht dat ik er nog heel veel verhalen over zou gaan schrijven. Over ons vertrouwde, dierbare, oersterke, degelijke Rheinstrom toilet. Helaas zal het er niet van komen. We hebben alles, ja werkelijk alles geprobeerd om hem bij ons te houden. Logisch natuurlijk! Je zet je Oma toch ook niet zomaar bij het grove vuil! De hele Nieuwe Haven en alle Kleine Jantjes hebben die laatste moeilijke periode, intens met ons meegeleefd. Alsof we één grote familie waren. Het heeft niet mogen baten, we hebben het niet gered. De specialisten zagen er ook geen gat meer in en het onvermijdelijke is gebeurd. We hebben afscheid moeten nemen. Het ging gewoon niet meer. Hij was op.

Het heeft nu achteraf eigenlijk geen zin meer, om U te vertellen hoe we de laatste weken aan het tobben geweest zijn. Met het nieuwe probleem, dat zich al vrij kort na de vorige reparatie aankondigde! Het water waarmee de grote boodschap weggespoeld werd, zag een pietsje bruin. Het duurde maar heel even, maar je zag het wel. Ik denk dat er een heel klein beetje sterk verdunde poep mee terug kwam met het spoelwater.

En hoe we, met de op advies van Exalto nieuwe geplaatste keerringen, die helaas niet hielpen, toch maar naar Noord Holland zijn gevaren voor een korte vakantie. En hoe ik daar in Amsterdam bijna twee weken lang, in volcontinu dienst, in gevecht geweest ben met de Rheinstrom. Een beetje verdunde poep interesseerde me niet zoveel, maar blijkbaar hadden we bij het vernieuwen van de keerringen, de vermaler (een onderdeel van de pomp) niet goed vast gemaakt. Die vermaler was losgekomen en lag te rammelen onder in de pot. Om hem weer vast te zetten, moet echt het hele toilet uit elkaar. Dus porseleinen pot los schroeven, voetpedaal demonteren, beschermkap weghalen, waterslang losmaken, afvoerslang losschroeven, elektriciteit afkoppelen, de pomp met de motor eraan losschroeven van de fundatie, pomp losmaken van de motor, de pomp helemaal uit elkaar halen en dan in omgekeerde volgorde, alles weer in elkaar zetten. Daar in Amsterdam, ontelbare keren! Uit elkaar, in elkaar, uit elkaar, in elkaar. Ik denk telkens dat ik het voor elkaar heb, maar iedere keer is er weer wat anders aan de hand. De vermaler te vast gedraaid! De hele pomp wil niet draaien. Vermaler niet vast genoeg gezet. Valt er opnieuw af bij het verwerken van de eerste de beste stevige keutel. Pakking vergeten te plaatsen. Lekken als een mandje. De pomp een beetje scheef in elkaar gezet. Piepen en kraken, niet normaal. Ik kan niet uitstaan dat ik het niet voor elkaar krijg. Het zaakje heeft toch altijd goed gewerkt. Wij hebben de boot al twintig jaar en het toilet stond er misschien al vijf jaar in. Vijf en twintig jaar in bedrijf! Waarom zou die het dan in één keer niet meer doen? Daarom blijf ik maar doorgaan. Uit elkaar, in elkaar. Uit elkaar, in elkaar. Enfin, ten langen leste, is het toch gelukt. Alles werkt weer prima. Ik heb schijt aan dat kleine beetje sterk verdunde poep, dat met het spoelwater mee terug komt.

Ik hoef U ook niet meer te vertellen over het nieuwe probleempje dat we daarna kregen toen we nog maar nauwelijks terug in Dordt waren. De pot liep heel langzaam vol met water. Veel te vol! Ook als we het toilet niet gebruikten. Dat zagen we gelukkig op tijd, anders zouden we overstroming hebben gehad. Zoiets hebben we ooit al eens eerder meegemaakt. Er lekte toen een kraantje. Dat zal nu ook wel het geval zijn. Maar nee hoor! Het kraantje was goed.

We waren aan het H E V E L E N !!!!!!!!!

Ik weet niet precies hoe het werkt dat hevelen, natuurkunde is nooit mijn sterkste vak geweest, maar ik wist wel, dat de boot toen aan het vollopen was met buitenboord water. En daar heb ik een gruwelijke hekel aan! Het schijnt gekomen te zijn omdat de beluchter in de zwaanshals van de afvoerleiding verstopt zou hebben gezeten. ??? Ook daar heb ik de ballen verstand van en daarom ging ik te rade bij alle 128 scheepstoilet-ingenieurs bij ons in de haven. Sommigen waren van mening, dat er vanwege die verstopte beluchter, tegendruk in de afvoerleiding ontstaat. Misschien wel zovéél tegendruk, dat daardoor dat hele kleine beetje sterk verdunde poep met het spoelwater mee terugkomt in de pot. Ik vond het een plausibel verhaal, vernieuwde voor alle zekerheid toch ook maar even de riolering, ( 2,5 meter flexibele slang in dit geval) en was er heilig van overtuigd, dat die kwestie van dat hele kleine beetje sterk verdunde poep, met de schoongemaakte beluchter, ook opgelost was.

Nu het toiletje toch uit elkaar ligt, is het misschien handig om meteen even de resten van een in Amsterdam afgebroken bout uit de flens van de elektromotor te boren.(Ik was te lang door blijven draaien waardoor de bout afbrak) Dan kan ik motor en pomp weer met vier bouten aan elkaar zetten in plaats van met drie. We doen dit karwei in de werkplaats en Bas helpt me erbij, of liever gezegd, Bas doet dit voor me. En het is echt nog een hele klus. Vol goede moed ga ik naar boord om het karwei af te maken. Het hevelen is verholpen, de pomp en de motor van het toilet kunnen weer met vier- in plaats van met drie bouten aan elkaar worden gezet en dat met dat hele kleine beetje sterk verdund poep, is vast en zeker ook opgelost.

Bij de pijl was de bout afgebroken!

Dan hoef ik U ook niet te laten weten hoe dit afliep. Hoe ik het presteerde om opnieuw die bout af te laten breken. Hoe ik me rot schaamde tegenover Bas. Het hem niet wilde vertellen en de pomp en de motor dus maar met drie bouten aan elkaar heb gezet. Dat daardoor het hele zaakje zo scheef als een hoer kwam te zitten en bij het proefdraaien het water bijna tegen het plafond spoot. Zo lekte het.

Hoe ik er toen zo spuug zat van was, dat ik ben gaan informeren bij Sani Broyeur (van de TV) of dat systeem misschien een oplossing voor ons zou zijn. Bij ons aan boord bleek dat niet te kunnen. Ik weet niet meer waarom.

Ik zal U de afloop van het hele verhaal besparen. Ik ga U niet vertellen, dat we nog een allerlaatste reddingspoging hebben gewaagd. We hebben die vierde bout weer bedrijfsklaar gemaakt en vervolgens een revolutionaire, riskante noodoperatie uitgevoerd. Het voetpedaal is vervangen door een drukschakelaar en het spoelwater hebben we door middel van een bypass, met 100% zekerheid van het doorspoelwater gescheiden.(Geen poepwater meer, dus!) Dit alles met gebruik van enkele vitale onderdelen van een donor Rheinstrom pomp (zelfde type, ex Zeebeer) en een omleiding, bediend door een uitlaatventiel van een wasmachine. Spontaan beschikbaar gesteld door Jan Landsmeer. En geloof me! Het werkte. Het werkte prima. Het werkte uitstekend. Enkele dagen. Totdat mijn jongste zoon Antoni op bezoek kwam en even uit de broek moest. Te vet gegeten waarschijnlijk, want wat gebeurde? De vermaler kwam er weer af en lag los onderin de pot te rammelen.

Ik heb het nog één keer geprobeerd. Uit elkaar, in elkaar! Mislukt! En nog één keer. De boot zat intussen vol met belangstellenden. Al die mensen die zo intens met ons hebben meegeleefd. Dus nog één allerlaatste keer. Uit elkaar en in elkaar. Mislukt, moervast, er zat geen leven meer in. Het einde van ons trouwe pleetje.

19 september 2011. Op de kop af 655 jaar na de slag bij Poitiers, toen koning Jan II van Frankrijk gevangen werd genomen door de Black Prince.

Playboy

Pleebooi

.-.-.

Wordt de naam van de Nieuwehaven veranderd in Brommerweg?

2011-11-10T06:51:00.000-08:00

Hier stond deTomos, waar nu die fiets staat. Ik heb aan de Gemeente Dordrecht voorgesteld de naam van de Nieuwe Haven te wijzigen in: Brommerweg!
...

Tomos gestolen

2011-11-07T01:17:00.000-08:00

Hebben ze verdorie in de nacht van zaterdag op zondag mijn brommertje gejat! Van de steiger vlak bij de boot, achter het hek.
Nadat ze vroeger eerst al mijn fietsen gestolen hebben.
Weet je nog?

Nog meer gezeik over de plee

2011-11-04T09:29:00.000-07:00

Nog meer gezeik over de plee!

Door Wim de Wit
(Wat vooraf ging)

Dat had ik natuurlijk nooit moeten zeggen! Tegen mijn vriendje bij de Jantjes, die mijn relaas gelezen had over mijn toilet. Dat het toch eigenlijk een prima WC-tje is. Dat het, afgezien van een beetje aanloopmoeilijkheden, altijd prima heeft gewerkt. Jaren en jaren zonder probleem. En dat had ik dus niet moeten zeggen!

De volgende ochtend al. Toilet spoelt niet door. Ik weet bij voorbaat wat er aan de hand is. Een klein veertje van de elektrische schakelaar kapot. Om het te maken, moet het hele toilet uit elkaar.(zie foto 0). Het water uit de pot. Pot losmaken en er af halen. De geluidswerende beschermkast weghalen. Pas dan kan je erbij. Echter met mijn routine, is het repareren een fluitje van een cent.

Helaas, als alles weer opgebouwd is, blijkt de potpakking een beetje te lekken. Die zal dus wel aan vernieuwing toe zijn. Snel wat pakkingen(een paar setjes) besteld bij Helen van De Graaff Watersport en nog wat andere extra dingetjes. Het moet van Exalto komen, maar het is de volgende dag al in Dordt. Aan service mankeert het niet.

Nieuwe pakkingen geplaatst. Verdorie nog steeds lekken! Goede raad is duur! Pakkingen met vet insmeren? Heb ik geloof ik wel eens horen vertellen. Proberen maar. Het spul weer uit elkaar. Een laagje vet op de pakking en opnieuw monteren.

Het lekt bijna niet meer, maar toch een heel klein beetje. Het moet toch dicht zijn!

Ik doe een nieuwe poging, nu met siliconenkit. Dat moet een nachtje drogen, dus gaan we weer ouderwets op de puts.

De volgende ochtend bij het uittesten: Een spuiter!!! Zoals vroeger, als ze olie vonden in Texas.

Een laatste poging. Nieuwe pakking. Ik heb immers een paar sets gekocht Nu weer gewoon zonder vet, zonder kit, maar puur. Toilet uit elkaar, toilet in elkaar. Met een snelheid als bij een pitstop tijdens een formule 1 race. Het lijkt te werken???????

Helaas, Pindakaas! De volgende ochtend toch nog een heel klein plasje op de vloer.

De twijfel slaat toe! Is het deze pakking wel? Kan het misschien ook iets anders zijn?

Tot dusver heb ik alles steeds in mijn uppie gedaan. Maar nu moet ik toch echt de hulp van mijn maat Kees inroepen, voor een second opinion.

Volgens Kees is het niet de potpakking die lekt, maar een pakkinkje tussen de pomp en het onderstel van het toilet. (zie foto 1) Om die pakking te vernieuwen, moet echt het hele toilet gedemonteerd worden! Ook de waterleiding, de afvoerleiding en de elektriek. “Dat zal me wel lukken”, denk ik zelfverzekerd, maar na uren tobben, moet ik toch Kees weer te hulp roepen. Ik krijg namelijk met geen mogelijkheid de koppeling van de waterslang losgedraaid. Die waterslang komt van onder de vloer vandaan. Daardoor kan je geen sleutel of een tang om de koppeling heen krijgen. Kees zal wel een list bedenken! Dus……,als de berg niet naar Mohamed komt, zal de berg naar Mohamed moeten gaan, dus….., (zie foto 1)

Hebben we het zaakje losgekregen door de hele pomp net zo lang rond te draaien, tot die uit de koppeling los kwam. Dus de pomp uit de koppeling gedraaid in plaats van de koppeling van de pomp af!

Ik sla de details van het gepruts bij het vervangen van dat andere pakkinkje maar over. Ook vermeld ik niet dat de eerste keer, toen alles en alles weer in elkaar zat, dit pakkinkje niet goed bleek te zitten. Opnieuw dus maar weer. Een geluk dat het de tweede keer veel sneller ging dan de eerste. De noodzakelijke derde keer ging nog sneller.

Achteraf beschouwd, was dit gedeelte compleet overbodig, want er mankeerde helemaal niets aan dat pakkinkje.

Als het hele toilet eindelijk weer helemaal in elkaar zit, dan blijkt, dat de potpakking nog steeds lekt!! Daar wordt je niet vrolijk van. Ik loop de hele week al te denken aan een Sani Broyeur, zo’n ding van de televisie. Die schijn je voor 300 euro te kunnen kopen, maar of die goed werkt aan boord, dat kan niemand me vertellen.

Met de moed der wanhoop, ga ik nog één poging wagen. Met de laatste nieuwe pakking. De WC uit elkaar, in elkaar, ……..spuiten als de brandweer!

Ik snap er geen barst van. Het toilet heeft immers bijna twintig jaar prima gewerkt.

Wat kan er toch aan de hand zijn? Misschien zit er wel een scheurtje of zoiets in de pot. Een scheurtje dat je niet kunt zien, misschien? ???

Ik heb nog een reserve potje aan boord staan. Destijds van Jan van der Loos gekregen, nadat ik, in die tijd van de aanloopmoeilijkheden, tot twee keer toe een potje gebroken had. Ondeskundig bevestigd. Ik wist toen nog niet, dat je de bouten bij een constructie zoals deze, om beurten kruislings vast moet draaien.

Proberen maar, dat andere potje. Echt de aller, allerlaatste poging.

En wat denk je? Geen lekkage meer! Het was de porseleinen pot dus! Al die tijd. Niks met de pakking te maken. Hoe verzin je het. Halleluja!

In de middag van de volgende dag. Weer een heel klein plasje op de vloer. Ik kan zien dat het niet de potpakking is, maar wat kan het in vredesnaam dan wel zijn? Het zaakje weer uit elkaar. Voelen, voelen, voelen. Kijken, kijken, kijken. Druppeltjes bij de kraan die het spoelwater regelt. Heel gek,die kraan zit niet vast met schroefdraad. Nee, die zit gesoldeerd. (zie foto 2) Het lekt een pietsie op de soldeerverbinding.

Dat kan je zo niet laten zitten. Dat wordt steeds erger. Gelukkig kan Bas Bastiaanse uit onze haven solderen en hij wil proberen de lekkage te verhelpen. Door de vaardigheid die ik de laatste tijd opgedaan heb, is het karwei in een uurtje gepiept.

Jazeker, demonteren, solderen in de werkplaats van club en weer aan boord monteren. Met het volste vertrouwen. Droog, alles klaar, vergeten en vergeven.

Maar jemigdepemig! De volgende ochtend, weer een klein plasje op de grond. Ik ben er al heel gauw achter, dat nu het kraantje zelf lekt. Op de spindel.(zie foto 3) Uit een soortgelijke kraan, die ik nog aan boord blijk te hebben, haal ik het spindeltje. Dit monteer ik in de kraan van het toilet en draai het spul stevig vast. Fix und fertig. Lekkage verholpen. Het hele toilet weer in elkaar gezet. Hopelijk de eerste tien jaar geen omkijken meer naar!

Alles werkt zoals het hoort, maar het voetpedaal om te spoelen, gaat wel een beetje stroef. Wie daar op let is een kniesoor. Dat zal na een paar dagen wel weer over gaan

Ik ben totaal versleten van al die dagen op mijn knieën en vanavond ga ik eens lekker onderuit voor de buis naar Inspecteur Lindley zitten kijken. Ben halverwege in slaap gevallen en wordt wakker van de herkenningsmelodie van Paul en Witteman. Is ook leuk om naar te zien. Snel nog even een plasje doen. En ja hoor, de hele pot overgestroomd, vier centimeter water op de vloer. Nog net niet over de drempel.

Ik heb de spindel van de kraan veel te vast gedraaid, waardoor de kraan niet goed gesloten werd en de hele avond heeft staan lopen.

Voor vandaag geef ik het op. Morgen maar weer verder.

Het ietsje losser zetten van de spindel is met mijn ervaring maar tikken. Voor alle zekerheid geef ik ook nog maar een kwartslag aan de moertjes waarmee de porseleinen pot op het onderstel bevestigd zit. Kruislinks, zoals het hoort.

Als ik naar de keuken loop om mijn handen te wassen hoor ik een luide “KLIK!!”.

Ik begreep het onmiddellijk! De porseleinen pot. Een groot stuk afgebroken aan de onderkant. Moertjes te vast aangedraaid. Potje total loss!

Potje één had ik gelukkig nog niet weggegooid.. Daar zou een onzichtbaar scheurtje in zitten, maar diep in mijn hart geloofde ik daar al die tijd al geen barst van. Ik sprak met me zelf af, voordat ik me van kant zou maken, dat ik eerst nog één laatste, ultieme slotpoging zou wagen met potje nummer één!

En gelukkig, voordat ik verder ging, viel eindelijk, eindelijk het kwartje! Het lag gewoon aan de pakking. Het is rotpakking. Veel en veel te dun! Als je het toilet in elkaar zet, is de kans bijna 100%, dat je bij het plaatsen van de omkasting, de pakkingen een beetje verschuift. Met die dunne pakkingen heb je dan onherroepelijk lekkage! (zie foto 4)

De volgende dag ben ik met de Waterbus naar Polson in Alblasserdam gegaan. Daar heb ik een plaatje rubber meegekregen. Een beetje dikker materiaal. Groot genoeg voor zes pakkingen. Een paar Euro voor de fooien pot was voldoende. Aardige mensen. De eigenaar schijnt een neef van onze Jan Flach te zijn.

Ik heb zelf een setje pakkingen geknipt volgens model. Vervolgens voor de laatste keer het toilet gedemonteerd en weer in elkaar gezet om de nieuwe pakkingen te plaatsen. Het is zulk stevig materiaal, dat ik eigenlijk verwacht, dat ze samen met potje nummer één, nog langer meegaan dan ikzelf.

Het ging er dus om dat er even een veertje moest worden gerepareerd. Ik geloof dat ik twee weken onder de plee heb gelegen. Echt niks aan. Het enige wat het oplevert is een heel langdradig verhaal voor het Boekje van de ZD&O.

(En misschien het advies aan Exalto, om die pakkingen voortaan bij Polson te laten maken)

Back in town

2011-08-28T11:11:00.000-07:00

De Dirk de Groot is terug in de Nieuwe Haven! Wij zijn het mooie weer (deze zomer nog) niet tegen gekomen. Volgende keer beter.

..

Trossen Los!

2011-08-19T00:13:00.000-07:00

Alle weermannen (M/V) zijn het, geloof ik, met elkaar eens voor de komende dagen. Het lijkt werkelijk mooi weer te worden! We wagen het er op, gooien de trossen los en gaan er vandoor voor een dag of tien.

Bibi, zwaai zwaai!