Cuma sabahı dört arkadaş, balıkçı abilerle buluştuk. Limanda, açılacağımız “balıkçı teknesinin” hangisi olduğunu ararken gözlerimiz, balıkçı Alparslan abi ile bir balıkçı kulübesine girdik. Kapıdan girer girmez açılacağımız “balıkçı teknesinin” 14-15 metrelik değil 5-6 metrelik, taka diye bilinen, küçük, motorlu bir kayık olduğunu görmek bizde (özellikle bende “!”) biraz hayal kırıklığı yaratmadı değil. :) Kayığı küçümsediğimden değil tabii ki, hayal kırıklığı kendimi diğerine hazırladığımdan; orada çekmeyi planladığım fotoğrafları çekemeyecek olmamdandı. Ama yine de güzel fotoğraflar çekebilme umudumu kaybetmiş değildim.

Ben kayığıyın devrilme olasılığını hesaplamaya çalışırken, çoktan limanın dışına çıkmıştık bile. Bir gece önceden bulabildiğim kaynaklardan meteoroloji raporlarını edindiğimden, fırtına konusunda rahattım. :) Yeteri kadar açıldığımıza kanaat getirince oltaları atmaya atmaya başladık. Kayığın sahibi Ali abinin ilk izlenimlerine göre beni grubun en amatörü seçmiş olması o ara gerçekleşti. Bunu duyan ben ilerleyen saatlerde hırs yapacak ve diğerlerinin boş çıkan oltalarına karşı, tek seferde 5-6 balıktan az olta çekmeyecektim :P

Durum böyle olunca, biraz biraz işi kapıp, yüksek oranda şansın da yardımıyla, oltama balık vurdukça bu işi sevmeye başladım. Hatta o kadar sevdim ki bırakıp fotoğraf bile çekemedim doğru düzgün. Zaten kayığın küçük olması nedeniyle uzaklaşacak yeterli alan yoktu. Geniş açılı güzel de bir lensim olmadığından kıyısından köşesinden çekebildim bu balık tutma eylemini.

Yukarıda denizin şansımıza ne kadar dalgasız olduğunu görebilirsiniz ama. Sağda Görkem misinayla uğraşıyor, solda Emrah kamış ile istavritleri kandırıp oltaya getirmeye çalışıyor. Arada yunuslar da gördük ama ben onları çekemeden kayboldular.

Burada da kayığın sahibi Ali abi, arada oltayı elimizden alıp ders veriyordu bize.

… ve işte istavritlerimiz :)

Share/Save

Artık yarıladığım lisans eğitimimin, mümkün olduğu kadar başarılı geçmesini sağlamak için didinip dururken bir taraftan da kişiliğimin en iyi biçimde şekilllenmesini sağlamaya çalışıyorum hala yabancısı olduğum bu yerde. Kimi zaman başarılı olamasamda biliyorum ki, buraya gelmemi sağlayan hayallerime ulaşabilmek konusundaki kararlılığımdı.

Kimi zaman idealist olmanın çok da iyi bir şey olmadığı hatta hiç iyi olmadığı konusundaki söylevlerine şahit oldum kişilerin. Spontane yaşamın iyiliğini anlattılar bana, insana nasıl da mutlu bir yaşam vaad ettiğini… Gerçekten öyle olduğunu düşündüm bir süre. O şekilde mutlu olup olamayacağımı denedim. Ama gördüm ki tekrar; hayallerime, ideallerime ihtiyacım var benim. Onlarsız ne mutlu ne de başarılı olabileceğime inanmıyorum.

Ulaşmak istediğim bir nokta olduğu sürece, oraya ulaşmak adına harcadığım tüm çabalar ayrı bir haz veriyor çünkü. Hedefe doğru yol alırken, hayatın bazı görece küçük zevklerinden fedakarlık etme toleransını gösterebilmeli insan.

Etkisi okuyana kadar süren, yazılmış reçeteden farkı olmayan kişişel gelişim kitapları okuyarak olmuyor bu işler kendimden biliyorum. Sadece akıp giden rutin hayatlarından bi’an olsun sıyrılıp, durup düşünebilmeyi öğrenmeli insan. Yoksa her şey boşuna…

Bugünlük bu kadar yeter :)

Kimi zaman kızgın olsam da; seviyorum sizi canım insanlar! Hoşçakalın…

Share/Save

Planladığımızdan bir hafta sonra gidebildik Erzurum’a. Trabzon-Erzurum karayolu, bölgenin doğası gereği pek tekin bir yer olmadığından, bunların üstüne bir de yağan karın yolu kapattığı haberlerini alınca ertelemek zorunda kalmıştık.

Yukarıdaki fotoğraf Zigana Geçiti’nin çıkışından,henüz yolların ne kadar çetin olduğundan bihaber  manzaranın güzelliğinin tadını çıkararak yol alırken:)

Yollarda kıvrıla kıvrıla ilerlerken, Bayburt’u geçtikten hemen sonra otobüsümüz karlı dağlara tırmanmaya başladı. Yollarda kar yoktu hatta ıslak bile değildi ama karla kaplı dağlardan ve fazlasıyla ıssız görünen böyle bir yerden geçerken insan ürküyor ister istemez.

Yollar düzleşmeye başlayınca, artık Erzurum’a yaklaşmakta olduğumuzu anladık.

Nihayet 5 saatlik yolculuk sonunda dadaşlar diyarı Erzurum’a ayak bastık. Buz gibi bir hava bekliyorduk ama alıştığım Ankara havasından farklı değildi. İner inmez Palandöken karşıladı bizi tüm ihtişamıyla. Dağın meşhur zirvesi Ejder, yine sislerle kaplı olduğundan görünmüyordu.

Kalacağımız yere ulaşıp eşyalarımızı bıraktıktan hemen sonra, şehrin merkezine indik. Artık hava kararmıştı. Daha öncesinden Erzurum’un cağ kebabının methini fazlasıyla duymuş olduğumuzdan bir kebapcı ismi alıp oraya doğru yola koyulduk.

Kebapçının kapısından içeri girmemizle garsonların hareketlenmesi bir oldu. Biz masaya oturur oturmaz hemen ezme, yoğurt, lavaş, pide geldi masaya. Bu sırada biz “ ama henüz sipariş vermemiştik ki ” bakışları atarken etrafa, birer şiş kebap koyuverdiler tabaklarımıza. Biz tabaklarımızdakileri bitirmek üzereyken sürekli masamızı süzmekte olan garson birer şiş daha koyuverdi. Zaten fazlasıyla acıkmış olduğumuzdan ve bu müthiş kebabın lezzetiyle kendimizi kaybettiğimizden itiraz etme gereği duymadık. Bu şekilde bir kaç şiş daha yedikten sonra artık yeteri kadar yemiş olduğumuza kanaat getirip hala masamızı süzmekte olan garsona bu sefer de ” eh yeter artık değil mi ” bakışı attıktan sonra tekrar Erzurum sokaklarına attık kendimizi. Cumhuriyet Caddesi sanırım en büyük ve en popüler caddesi olacak ki tüm gençlik oradaydı. Yanlış hatırlamıyorsam ismi Taş Han olan, içinde sadece oltu taşından yapılmış takılar satılan bir çarşıyı da gezip geri döndük.

Ertesi sabah artık uzun zamandır yapmak istedimiz şeyi yapmak üzere kalkıp dağa doğru yola koyulduk. Daha önce Ilgaz’dan kayak tecrübem vardı ama snowboard yapmayı çok istiyordum. O nedenle heyecanlıydım biraz. Hava açıktı ve yine soğuk değildi o kadar. Bu sefer Ejder tepesini rahatça görebiliyorduk. Hemen boardları kiralayıp gondolla dağa doğru çıkmaya başladık. 2600 metrede inip heyecanla boardları bağlayıp ilk denemeyi yaptık. Ama beş saniye geçmemişti ki ikimizde yerdeydik:) Snowboardun o kadar da kolay olmadığını o an anladım :)

Epey yorucuydu aynı zamanda. Ara ara oturup hem dinlenip hem kayanları izlemek keyifli oldu.

Bir süre bu şekilde düşe kalka vakit geçirdikten sonra artık daha fazla düşmekten ve bir yerlerini kırmaktan korkan arkadaşım iflas bayrağını çekip kaldığımız yere geri döndü. Öğleden sonra artık alışmaya başladım ve düşüşlerin sayısıyla şiddeti azalmaya başlayınca kayarken zevk almaya başladım.

Kayarak indikten sonra, biraz ürkütücü biraz eğlenceli telesiyej yolculuğuyla tekrar çıkıp bu şekilde bir kaç tur kaydıktan sonra istemeye istemeye aşağı inip boardu teslim ettim.

İzlediğim onlarca video ve biraz azimle akşam üzeri olduğunda beni tatmin edecek derecede kaymayı başarabilmiştim. Bir yerimi de incitmemiştim üstelik. Artık huzurla ve keyifle dönebilirdim :) Benim için görev tamamlanmıştı artık.

O gün akşam üzeri inanılmaz derecede yorgun olduğumuz için dışarı sadece yemek yemek için çıktık. Ertesi gün öğleden sonraya almıştık biletimizi ve sabah biraz daha şehirde gezebiliriz diye düşündük.

Ertesi sabah Erzurum’un tarihi yerlerinden Çifte Minareli Medrese’sini gezdik ve çok güzel, keyifli bir haftasonu geçirmiş olmanın verdiği huzurla dönüş yoluna koyulduk.

Palandöken ve Çifte Minareli Medrese

Share/Save

Bir çok bağımsız etkenin de birleşmesiyle, yılın son günlerinin duygudurumumda yaptığı değişiklikler, benim de buna benzer bir süreç yaşamama neden oldu. Kendimi yeni kararlar almak zorunda hissettim ve  istemsizce gelişen bir düşün süreci içerisine girdim.

Bu düşün süreci içerisinde kendi adıma faydalı şeyler çıkarabilir miyim bilemiyorum. Ama kendimde müdahele edilmesi gereken yanlış bir şeyler olduğunu apaçık görebiliyorum.

º º º

Günlerimi bu şekilde bir arayış içerisinde geçirirken, bir süre önce doğumgünümü de kutladım. Evimden ve ailemden uzakta geçirdiğim bu ikinci doğumgünümde, ailem beni unutmamış ve çok uzaktan hoş bir sürpriz yapmıştı :)

Share/Save

Şu yazımda da bahsettiğim gibi küçüklüğümden beri elimden alet edevat pek eksik olmazdı. Alet edevat dediğim de öyle bildiğimiz anlamda değildi, küçük tokaları tornavida olarak kullanıyordum mesela, gerçeklerini bulmak biraz zordu o zamanlar benim için. Masamın üzerinde  bilimum kablo parçaları, kesilmiş kartonlar, ampuller, elektrikli oyuncak araba motorları,sakız kutuları gibi zerzevatla dolu olduğu için ders çalışmak için başka yerler bulmam gerekiyordu. Ben de bu dağınıklığı gidermek adına yine kendi emeğimle sert kartonlardan kesip yapıştıra yapıştıra minik bir alet dolabı yapmıştım. Kartondan bir çekmecesi bile vardı :) Evin içinde bulduğum işe yarayabileceğini düşündüğüm her şeyi o dolabımda toplardım. Bu durum Tübitak Bilim ve Teknik dergisine yolladığım proje önerisinin, derginin Mart 2003 sayısında TeknoTezgah sayfasında yayımlanmasıyla kazandığım içi dolu alet çantası elime ulaşana kadar böyle devam etti:) (İsterseniz derginin o sayfasına buradan ulaşabilirsiniz.) Bu yaratıcı sayılabilecek, ama sonradan eksik olduğunu ve çalışmadığını öğrendiğim projemin bu denli önemli bir dergide çok ufakta olsa bir yerinde yayımlanması benim için inanılmaz bir şeydi. İlk gördüğümde hissettiklerimi hayatım boyunca unutamayacağım kesin. İşte bu olaydan sonra ödül olarak gelen alet çantasının içinde, o günlerde tokayı tornavida olarak kullanan ben için uzay çağına geçmek anlamına gelen multimetre bile vardı:)

FriendFeed’teki fotoğrafları görünce de aklıma hemen o günlerim ve o günlerdeki hayallerim geldi. İşte o zamanlar hayalim tamda böyle bir yerdi :)

© by Joseph Holmes

© by Joseph Holmes

© by Joseph Holmes

O günlerde bu kadar profesyonel bir ortama sahip olmam tabiki imkansızdı. Ama hayallerini kurmama da kimse engel olamazdı. Geçmişteki bu hayalim hala taze, günün birinde yeterli alanı olan bir evim olursa bir kısmında buna benzer,özellikle dağınık, her türlü alet edevat bulunan, istediğim gibi istediğim şeyi yapabileceğim bir mini atölyem olması için elimden geleni yapacağım.

Share/Save

Bu fotoğrafı makinem bozulmadan hemen önce çekmiştim:/ Yurt odamdaki çalışma masam…

Share/Save

Çalışma masamda kendi zihnimle şekillenmesine yardımcı olduğum geleceğimin, bana ve hayatımı paylaşacağım insanlara getireceği güzellikleri düşünerek, karmakarışık düşüncelerle dolu günleri geride bırakmış (oluyor) olmanın ve doğanın en sevdiğim halini almaya başlayacağı günlerin çok uzak olmadığını bilmenin verdiği huzurla çalışmaya devam ediyorum.

Kimseye birşeyler ispatlamaya çalışmadan; içinde yaşadığım fiziksel dünyamı, hep kurguladığım zihinsel dünyama mümkün olduğunca daha benzer bir yer haline getirebilmek için çabalayıp duruyorum…

Share/Save

Daha önce okuduğum bu yöndeki kitapların hiç birinden, Yöntem Üzerine Konuşma’ da olduğundan daha fazla etkilenmemiştim. İçeriğinde aynı görüşte olmadığım fazlaca düşünce var ama zaten bir yazarın tüm görüşlerinin, okuyucunun değer yargılarıyla uyuşması beklenemeyeceği gibi benim içinde söz konusu değildi.

Descartes bu yapıtında usu iyi yönetmek ve bilimlerde doğruyu aramak için yöntemler geliştiriyor ve doğruyu aramaya koyuluyor. Bu yönde koyduğu kurallardan ve kitabın genel yapısı hakkında uzun uzun bahsetmek yerine kendi görüşlerimle uyuşan noktalar üzerinde duracağım.

Benim de zamanında üzerinde kafa yormuş olduğum ve geçmişte uygulamaya çalıştığım bazı yöntemleri burada Descartes’tan duymak sevindirici bir durum oldu benim için.

Descartes’ ın koyduğu kurallardan benim için en dikkat çekeni ve benim de uzun Öss hazırlık dönemim boyunca benimsediğim bir yöntem olanı idi. İkinci kuralı şöyle Descartes’ ın:

“Eylemlerimde elimden geldiğince tutarlı ve kararlı olmak ve en kuşku götürür görüşlerin bile bir kere bile çok güvenli olduklarına karar verdiğim zaman onları dirençle izlemek olacaktı. Bu konuda, ormanda yolunu şaşırmış yolcuları örnek alacaktım. Ormanda yolunu şaşırmış yolcular bir o yana bir bu yana fır dönerek dolaşmamalılar, bir yerde durup kalmamalılar da, ama olabildiğince aynı yöne doğru hep dosdoğru yürümeliler ve başlangıçta o yolu seçmeye belki yalnız rastlantıyla karar vermiş olsalar da sıradan nedenlerle yollarını değiştirmemeliler: çünkü bu yolla tam istedikleri yere gidemeseler de hiç değilse sonunda büyük bir olasılıkla bir ormanın ortasında olmaktan daha iyi bir yere varacaklardır. … en doğru görüşleri belirleyecek durumda olmadığımız zaman en olası görüşleri izlemek zorunda olduğumuzdur.”

Ben de Öss’ ye hazırlanırken sınava iki ay kala, yaptığım planlarda eksik ya da hatalı kısımlar olduğunu anlamıştım. O günlerde sınava o denli az bir zaman kalmışken, aylarca uyguladığım planı terk edip yeni planla çalışmaya devam edemezdim. Ne zamanım ne de motivasyonum vardı bunun için. Ben de o ana kadar uyguladığım ‘eksik’ planla devam etmeye karar verdim. Çünkü Descartes’ ın de belirttiği gibi durmak ya da yön değiştirmek bana çok fazla zaman kaybettirecekti. Bu şekilde çalışmalarım belki hedeflediğim düzeye ulaşamadı ama en azından iyi sayılabilecek bir sonuç almamı sağlayabildi.

Benimsediğim diğer önemli yöntem ise şöyle:

“Düşüncelerimi en basit ve tanınması en kolay olan nesnelerden başlayarak ve yavaş yavaş, derece derece ilerleyerek en karmaşık bilgilere kadar götürmek ve doğal olarak birbiri ardından gelmeyen şeyler arasında da bir düzen varsaymak.”

Bu gerçekten işe yarıyor. Sizlere de tavsiye ederim. Olaylara, problemlere bu şekilde yaklaşmayı deneyin. Bir çok alanda işinize yarayacaktır sizinde…

Tamamını okumanızı isterim Descartes’ ın Yöntem Üzerine Konuşması’ nı. Düşünce yapınızda önemli değişiklikler yapmanızı sağlayabilir. Sadece dikkatle okuyun…

Share/Save

Ne kadar başarılı olacağım,  ne kadar iyi başlayabildiğime bağlı olduğu için de başlangıçlar önemlidir benim için.

Hayaller kuran ve bu hayaller doğrultusunda hedefler belirleyip o yönde ilerlemeye çalışan ben için, yeni, temiz bir akademik yıl çok fazla önem taşıyor. Bütün bir yıl yaptığım hataları telafi edebilme ve yeniden hevesle çalışabilme umudu kazanmamı sağlıyor çünkü.

Yine bu yıl da, yeni bir başlangıç yaparken, güzel olması için planlar yapıyorum, sözler veriyorum kendime. Neden ve nasıl çalışmam gerektiğini hatırlatan notlar alıyorum. Eylem planı hazır olunca da onu uygulamak daha kolay oluyor. Çünkü ne yapacağımı düşünerek zaman kaybetmiyorum. Sadece uyguluyorum.

Bu hazırlık sürecinde planlar yaparken, neden o yolda olduğunuzla ilgili coşkunuzu korumanız gerekiyor. Bu aşamada ise kitaplar, başarı hikayeleri vs devreye giriyor. Bunları düşünerek kendi eylem planlarınızı hazırlarsınız umarım.

Hepinizin yeni akademik yılda başarılı olması dileğiyle…

Bundan yirmi yıl sonra yaptığınız şeylerden dolayı, yaptıklarınızdan daha fazla pişman olacaksınız. Öyleyse demir alın ve güvenli limanlardan çıkın, rüzgarları arkanıza alın, araştırın hayal edin ve keşfedin. – Mark Twain

Share/Save

Aralık ayını çok severim çünkü 22 Aralık’ta doğmuş olmam nedeniyle zaten en baştan özel bir ay benim için. Bunun yanında kış mevsimini çok seven biri olarak, kışın iyiden iyiye kendini hissettirmeye başladığı günlerin bu ayın son dönemlerine rastlaması, ayrıca yeni yılın ve kutlamalarının yaklaşıyor olmasını, bu ayı diğerlerinden daha çok sevmemin en önemli nedenleri olarak gösterebilirim.

Eylül ayına gelince; bu ay fırsatlar, başlangıçlar ayıdır benim için. Bunaltıcı ve genelde sıkıcı geçen uzun yaz günleri biter, yeterince özlenmiş olan okul günlerine hazırlık başlar büyük bir hevesle.

Yine aynı duyguları hissettiriyor bu günler. Huzurla ve yeni umutlarla hazırlanıyorum önümdeki akademik yıla..

Benzer duyguları yaşadığım, hayatımın gidişatını etkileyecek olaylar yaşayacak olmamdan habersiz, bambaşka umutlar peşindeki ‘ben’in yazdığı bir yazıyı tekrar burada paylaşmak istiyorum. Yazının son 2 paragrafını kestim. Çünkü artık benim içim pek değeri olmayan şeyler barındırıyordu içinde.

Bu günlerde yaşadığım heyecanın kaynağı ilkokul yıllarıma dayanıyor sanırım. Çünkü uzun, sıcak ve fazlasıyla sıkılınarak geçirilmiş bir yaz tatilinin ardından, görece daha mutlu geçen ilkokul günlerine başlamak ve o günler için hazırlık yapmak inanılmaz mutluluk verirdi bana.

Okul hazırlığının verdiği heyecanla, sokaklarda hafif esen serin rüzgarda, kurumuş yaprakların arasında yürümek, içinde olduğum günleri daha büyülü kılardı. Aslında o yürüyüşlerimin ne kadar güzel ve değerli olduğunu şimdi daha iyi anlıyorum. Çünkü her sonbahar kendini hissettirmeye başladığında, o büyülü günlere dönüyorum sanki. Ve o mutluluğu, heyecanı ve huzuru tekrar yaşıyorum.

İşte böyle duygular içerisinde karşılıyorum sonbaharı…

Umarım siz de benzer duygularla, huzurla karşılıyorsunuzdur sonbaharı…

Hoşçakalın…

Share/Save