Benim ilk tırmanış şenliğimdi Kaynaklar.  Çok şey öğrenmiştim o şenlikte. Çok da eğlenmiştim. Güzel anılarla dolu.

Daha önceden gitmeyenler varsa buradan bilgilenebilirler. Aynı zamanda Facebook etkinlik sayfasından da detaylı bilgileri öğrenebilirler.

Zumbara

Zaman Bankası. Hiç duydunuz mu? Ben duymamıştım. Birkaç ay önce Berika sayesinde tanıştım bununla.

Zumbara bir zaman bankası topluluğu, bir zaman paylaşımı kültürüdür. Lidya’lıların parayı bulmasından itibaren para egemen olan dünyaya alternatif tamamen karşılıklı paylaşım ve güven üzerine kurulmuş bir sistemdir. Dünyada pek çok örneğinin olmasına rağmen Türkiye’de bir ilktir. Ayrıca sosyal medyayı dünya üzerinde en başarılı şekilde kullanan oluşumdur.

En basit örnekle: Diyelim evinizde elektrikli bir aletinin bozulmuş ve sizin de elektrikle uzaktan yakından ilginiz ya da bilginiz yok. Normal koşullarda bunun için bir tamirci çağırıp ona da belirli bir miktarda para vermeniz gerekiyor. İşte Zumbara’nın zaman paylaşımı burada devreye giriyor. Bu sorun için zumbara.com’a bir talep giriyorsunuz. Eğer bu talebinize karşılık alırsanız size yardım edecek kişiye zaman bankanızdan yardım süresi kadar zaman veriyorsunuz. Yani size 1 saat yardım ettiyse, ona kendinizden bir saat vermiş oluyorsunuz. Ve bu zamanı verdiğiniz kişi bu zamanı istediği başka bir talep için kullanabilir. Örneğin İspanyolca konuşmasını geliştirecek birine talepte bulunarak ya da web tasarımı öğrenerek…

Ne kadar çok talebe karşılık verirseniz o kadar çok zamanınız birikir ve o kadar çok da talepte bulunabilirsiniz. Sadece talepte bulunursanız bir süre sonra zamanınız biter ve birşey arz etmeden yeni bir talepte bulunamazsınız. Çünkü başlangıçta sistem size “5 saat” avans veriyor. Gerisini kazanmak sizin elinizde.

Böylelikle insanın elindeki en önemli şeylerden biri olan zamanı döngüsel olarak paylaşılıyor.

Siteye kayıt olmak için ya içeriden birinin size referans olması gerekiyor ya da güzel bir talep formu yazarak kendinizi kaydettirebiliyorsunuz.

www.zumbara.com

Nasıl özlemişim… Hem iş hayatı, üstüne ayağımdaki sakatlık, eh önceden sıcaklardan dolayı indoor antrenmanları da bırakmıştık, oldu mu sana aylardır tırmanış namına hiçbir şey yapmayan ex-tırmanıcı modeli?!

Bilecik’e yaklaşırken her yer delik deşik! Sağolsun hızlı tren, birilerinin cebine iyi para giriyor! Yolculuk devam ederken adeta eskilerden, tanıdık bir vadi görüyorum… Hmm, şimdi bir tünelden geçmem gerekiyor, ardından sağımda Paralel Çatlak olması gerek diyorum. Ve oluyor da

Yola devam etmekte olduğumdan diğer tünele girene kadar olabildiğince çok şey yakalamak, maziyi anmak istiyorum… Sağımda Paralel Çatlak, “düşen ölüyor patikası” olduğu gibi duruyor… Ahh, Misyoner! Ben de yeri ayrı… Uçan Kaz….  HOP! Araba hızla geçiyor orayı  :(   Hemen solumda La Haine sektör… Erkan’la gitmiştik bir kere, peşimizde bir köpek, etrafımızda havlayan başka köpekler

Kaldığımız evi görmek istiyorum, ama yolun yüksekliğinden göremiyorum… Yukarıdaki şantiye duruyor… Gözlerim eve gidebilecek bir yol arıyor ve EVET! yol var Köprüye gelmeden heme önce, toprak bir yol! Hemen saate bakıyorum; yaklaşık 2,5 saatte Üsküdar’dan Pelitözü’ne gelinebiliyor! Tanrım!!! Nasıl da gelmek istiyorum Pelitözü’ne!!! Eminim şu anda bu kelimeleri okuyan Sevilve diğer MudadosT”lar da benim gibi düşünüyor: en kısa sürede bir araba ayarlayıp Pelite akmalı!!

Diğer tünele girmeden hemen önce vadiye son bir kez bakıyorum… Evde ön odada kalırken, ay ışığı altında bu manzara eşliğinde uykuya dalmalarımı, sabah kalktığımda bu manzarayı görüşlerimi hatırlıyorum.. Hemen ardından gaste üzerinde yapılan kahvaltılar, mokka express ile hazırlanan bünyeyi diriltici kahveler… Proje rotayı zihinde canlandırmalar…. Ooof of! Gidelim dostum!

HOP! Tünele girdim bile.. Hmmm, adamlar iyi tünel yapmışlar… Yalnız bitmiyor :S Meğersem 2,5 km imiş! Az mı dinamit sesleriyle uyandık? Gerçi sonra alıştık

Pelitözü’nü geride bırakırken aklımda iki düşünce var: En yakın ne zaman gelebilirim? ve “O” bizi özlemiş midir?

Barış Güzel

ALADAĞLAR-2011 YAPILMAYACAK MI?

Mudados-T’un kurulmasındaki temel hedeflerden biri Mudados-K çatısı altında dağcılık ve doğa sporları eğitimi alan bizlerin, üniversite hayatının bitip çalışma hayatının başladığı nokta da mümkün olduğunca tırmanıştan ve dağcılıktan kopmamak ve bu amaç doğrultusunda birbirimize destek olmak adına mezunlar topluluğu olarak haraket etmekti.

Ancak bu konuda ben, birkaç arkdaşımızı merkezde bırakarak bende dahil olmak üzere birçoğumuzun kenardan izlemek ile yetindiğini düşünüyorum. Kendim adına ne üzücü.

Elbetteki mezun olduktan sonra öğrencilik hayatındaki kadar tırmanışa zaman ayırmak mümkün değil. Ancak mezun durumdaki mudados-K üyelerinin çeşitli aktiviteler doğrultusunda doğa sporlarından kopmadıklarını doğrudan olmasa da( http://www.mudadost.org) dolaylı yollardan (http://www.facebook.com ) görmek gercekten güzel. Keşke bu konuda birkaç(!) arkadaşımız kadar duyarlı olup yaptığımız tüm aktiviteleri birbirimize motive etmek ve bilgilendirmek adına sitemizde yayınlasak! Bence “En iyi, iyinin düşmanıdır.” ve yapılan hiçbir aktivite, faliyet önemsiz değildir aksine üzerimize basan hayata inat hepsi çok değerlidir. Bu konuda bisiklette çok sevdiğim bir söz var. Derler ki, “En uzun yolculuklar bile bir pedalla başlar!”

Mudados-T kurulmasındaki temel hedeflerden diğer biri ise Mudados-K’a doğrudan veya dolaylı yoldan hertürlü desteği vermekti… Zannediyorum ki bu desteklerden en önemli ikisi eğitim konusunda ve Mudados-K’un yeni üyelerine verilecek partnerlik desteğidir. Ben bunların ikisinin de aynı kapıya çıktığına inanıyorum. Biri kitleye diğeri ise bireye verilen eğitimdir. Dolayısı ile Mudados-K çatısı altında ister eğitmenlik misyonunu üstlenmiş ister üstlenmemiş olsun tüm Mudados-T’luların (Mudados-K mezunlarının tümü Mudados-T’un doğal bir üyesidir.) bu konuda sorumluluk sahibi olduğunu düşünüyorum. Bu hepimizin ortak misyonu.

Ama gerek iş hayatının yoğun temposu gerekse kulup ortamından uzaklık ve iletişimsizlik bizlerin bu misyonu hakkı ile yerine getirmemizi malesef engelliyor. Dolayısı ile yetişmiş ve tecrübe sahibi arkadaşlar ile tımanışa yeni başlayan Mudados-K üyeleri arasında bir tecrübe alışverişi konusunda problemler yaşıyoruz. Bunun en somut örneği de malesef 2010 yılında yapılmayan/yapılamayan Aladağlar faliyeti.

İtiraf etmek gerekirse diğer Üniversite Dağcılık Kulupleri kadar “Dağcılık” faliyetinde bulunmuyoruz. Bunun bir çok nedeni var… Gerek İstanbul’un dağlık coğrafyaya uzaklığı gerekse kulubün dinamiklerinin daha fazla bir oranla “Spor Tırmanış” üzerine kurulu olması.

Ama tüm bunlara rağmen Mudados-K aktif olarak varolduğu dönemlerden başlıyarak Aladağlar faliyeti hep Mudados-K adına en fazla katılımın olduğu en uzun süren ve en eğitici faliyet olmuştur. Aksi bir durumda dağcılıktan uzak bir kulup nesili oluşucak ve bu gelecek nesiller adına eksik bir örnek teşkil edecek.

Malesef geçtiğimiz yıl yapılmayan Aladağlar-2010 faliyeti bu yıl da yapılmayacak gibi.. Ve bu durum beni kendi adıma çok kaygılandırıyor. Dolayısı ile öncelikle olarak kendimi ve Mudados-K ve Mudados-T’u sorgulamaya itiyor.

Sorum şu; “Acaba üzerimize düşeni yeterince yapmıyor muyuz?”

Teşekkürler

Erkan ÇİL

……cenabete gitmeyesiniz!…. yok yok vinç’i görene kadar güle oynaya gidiyoruz.

Emniyet kolonları üzerimizde (full body), kimisinde kask, sıramızı bekliyoruz. Göktuğ, Demet, ben, Feraye, Berkay, Barış, Alper ve Sevil, sağ elimizin üzerinde kilomuz, sol elimizin üzerinde sıra numaramız yazılı. Küpe, kolye, saat ne varsa çıkarıyoruz.

Heyecanlanıyor muyuz ne? O gün gelmiş meğer, Nisan ayında karar verdiğimiz Bungee Jumping Bosphorus etkinliğindeyiz. Yüksek işler’den ve Mudadosklu Volkan, yer hizmetlerinde görevli. Bize atlama, salınma ve düşme(!) taktikleri veriyor. Ne çok atlayan var. Herkes ne kadar da cesaretli ya da meraklı ya da deliymiş… İstanbul adamı ne hale getiriyor. Derken sıramızı alıyoruz ve Göktuğ atlıyor. Göktuğ “top yap vücudu, top olma ” Göktuğ, deniz seviyesine iner inmez “bir daha atlamak” istediğini söylüyor Tabi ayaklardan asılı kalmak beyne kanı pompalamış, yüzü kıpkırmızı. Ve Demet, yukarıda pozisyon aldığında nefes aldığını gözlemleyebiliyorsunuz, hem de ne deriiiin bir nefes. Sonra aşağı doğru salıyor kendini. Sağa-sola baya sallanıyor. Demeti yere indirmek kolay olmuyor, aşağıdakilerin boyu yetmiyor onu yatağa(kafamızı koyuyoruz oraya) çekmek için:) Demet de sallanmaya devam ediyor. Dın dın dıın, sıra bende… gidiyorum, atlıyorum ne var yani :p En çok yukarıda ben oyalanıyorum. Tamam manzara çok iyiydi, denize bakarak atlıcaktık ama gel de elleri bırak. 3-2-1, 3-2-1, 3-2-1… Tamam, atlıyorum ve kendimi aşağı bırakıyorum. 3sn falan sürüyor, hoop aşağıda ipin esnediği son noktada! Hani tırmanırken düşmek vardır ama kendini 60m’den bilerek atmak apayrıymış. Feraye biraz gergin! Atlamayacağını vinci görünce sölemeye başlıyor. Biz ona inanıyoruz, atlarsıııın! Emniyet kolonunu giyip denemesini yapıyor. Yukarıda atlayamayacağına karar verip atlama kabini ile geri dönüyor.

Barııış takmış kaskı, tabi o kask birşeyden korunmak için takılmıyor, videosunu alıcak kaskta kamera var, nassı atladım, nasıl görüntü verdim merakı. Atlarken “ıııghaaaaa” diye bir ses çıkarıyor. Ama indiğinde “ben –Demeeet- diye bağırdım” diyor. 60m’de ses kayboluyor(!) Ve tabiki o kameraya yaptığı “I’m ok”(baş parmak) el hareket bizi çok güldürüyor.

Barış

Berkay, yağmur yağar dedi, nassı atlıcaz dedi, yıldırım düşer dedi, rüzgar alır götürür dedi, dedi, dedi, dedi… ama o da şıp diye atlıyor ve sırasını Alper’e bırakıyor. Mudadosklu Alper de videosu olsun diye kaskıyla atlıyor. Alper ne kadar da zayıfmış, “in çocuğum aşağı hadi yeter artık” diye dalga geçiyoruz. Atlarken kaskın büyüklüğü vücudun küçüklüğü bir çizgi film kahramanını hatırlatıyor:)

Mighty Alper!

En rahat, en kendinden emin görünen Sevil’e geliyor sıra. Çok güzel bir atlayış yapıyor. Elleri vücuduna bitişik direkt kafa üstü kendini bırakıyor. Bizim sersemliklerimizden yok ortada. Önceden atlamış olabilir mi???? Bilmiyoruz. Ama Volkan’ın dediği vücudu top yapma ve daha yukarı gitme olayını bence çok iyi beceriyor. İpin zig-zag halini görebiliyorsunuz. Ama kafasını çarpacak kadar yükselemiyor sanki

Sevil kafa üstü atlarken!

Bungee Jumping! “belki yapmazdık, para vermezdik veya zamanımızı harcamazdık(!)” diye düşündüğümüz bir aktiviteyken, artık gülerek hatırlayacağımız bir gün sağladı bize. Hepimiz için farklı bir deneyimdi ve hep beraber olmak olayın keyfini arttırdı.

Full Kadro

dilgee

Yine Uğur Alkan’ın güzel kapak tasarımıyla başlayıp Erkan’ın “Evim Evim Güzel Evim: Tırmanış Yarışması” ilanıyla bitiyor. İçinde de: Barbar Conan’ın Ölüm Şarkısı, benim kulüp üyelerine giydirmelerim, Barış’ın Geyikbayırı, Akyarlar yazısı, Göktuğ’un Dedegöl-Eldere yazısı, Sevcan’ın başlangıç yazısı ve Barış’ın satılık çanta ilan serisinin başlangıcı(!?) bulunuyor.

Göktuğ’un bu sayıdaki hoşuma giden bir sözünden alıntıyla kapatıyorum:
“Okuyan herkes yazabilir ulan!”

Haftalardır bisikletimi Üsküdar’a götürmeyi planlıyorum. Ama havaların kötü olmasından dolayı bunu sürekli erteliyorum. Havalar hazır düzelmeye başlamışken ve ben de Beylikdüzü’ne gelmişken artık tam zamanı diye düşünüyorum. Ama öncesinde inmiş lastikleri şişirip bir tur atmalıyım; hem kendi durumumu hem de bisikletin durumunu görmek için.

Havanın kararmasına yaklaşık bir saat kala bisiklete biniyorum. Nasıl da güzel gidiyor, özlemişim. Kafamda rotamı çiziyorum. Kavaklı girişine kadar gidip, oradan limana dönüp, oradan İhlas Marmara Evleri’ne, oradan da eve güzel eğlenceli bir güzergah…

Olayın Gerçekleştiği Rota

Basıyorum pedala. Kırmızı ışık aldırmadan geçiyorum. Aklımda komik düşünce: “Bana mı yanıyor sanki kırmızı ışık?” Ne güzel bisiklet üzerinde olmak. Serin rüzgar yüzünden gözyaşlarım akıyor hızlanırken. İşte en sevdiğim kısım: yokuş aşağı dümdüz bir yol. Hatta biraz tehlikeli olsun diye ortasında ufak bir kavis bile var. Gözyaşlarım akarken gidonun üzerine yatıyorum ve biraz da yavaşlayarak virajı geçiyorum 55km/h ile. Devam ediyorum. Hatta bir minibüsü bile soluyorum bu hızla. Motivasyonum tavan yapıyor. Şimdi de biraz yokuş çıkıyorum. Yokuşun bitiminde düz bir yola sapıyorum. Biraz daha ilerledikten sonra yine hızlanmaya başlıyorum. Pedala da basmıyorum artık. Rüzgarın keyfini çıkarıyorum.

Arka lastikten bir sürtme sesi geliyor. Pabuçlar lastiğe sürtüyordur, diye düşünüyorum. Lastik patlamaz umarım, diye de içimden geçiriyorum. Çünkü yanıma hiçbir şey almamışım.

Ses devam ediyor. Arkaya dönüp bakıyorum, ama pabuçlar sürtüyormuş gibi görünmüyor. Tam önüme dönerken “fıısssss” diye bir ses. Ahh, diyorum; lastik patladı. Lastiğin neresine birşey battı, diye bakmadan geriye hangi taşın battığını görmek için bakıyorum. Gözüme sivri bir taş kestirip ona gözlerimi kısıyorum. Eminim çok korkmuştur.

Pörtlemiş Dış Lastik

Sonra dönüp lastiğe bakıyorum. Delik arıyorum ama bulamıyorum. Sonra dış lastikteki deformasyonu farkediyorum. Dış lastiğin çelik teli dışarı çıkmış ve sürtünmeyle iç lastiği yarmış. 4 km. bisiklet üstünde gittim. Şimdi dönmek için bir 4 km. var.
Hava da nasıl soğuk esiyor. Bir araba yaklaşıp korna çalıyor. Dönüp bakıyorum. Bir “Şahin”. Bisiklet buna sığmaz ki, diye düşünüyorum. İçerideki adam beklentimin aksine, “Usta, burda bir kına varmış; nerde?” diye soruyor. Nereden bileyim ben kına nerede?

Saatte 5,5-6km hızla ittiriyorum bisikleti. Havaya bakıyorum. Heralde dönene kadar hava kararmış olur, diye düşünüyorum. Bilenler bilir; Yakuplu’da neredeyse hiç düz yol bulunmaz. Biraz önce o hızla indiğim yokuşları şimdi çıkacağım. “Bari kör noktalarda araba çarpmasa.” Bisikleti yola kendimi kaldırımın olduğu tarafa doğru tutmam gerekiyor ama “Şimdi bunlar bisiklete çarpar. Hem bisiklet gider hem ben” deyip kendimi yola doğru tutuyorum. Bari beni görürler de çarpmazlar. Düz mantığımla yaşıyorum. Off bu nasıl yokuşmuş, asıl en büyüğüne daha girmedim. O sırada sağdan stabil yoldan bir araba geliyor. Arabanın biraz daha gerisine bakıyorum. Acaba bu bir kestirme olabilir mi? En azında o sert yokuşa girmeyip buradaki kısa yokuşla kurtulurum, diye hayal ediyorum. Kırıyorum gidonu arabanın geldiği yokuşa. Kalfları yaka yaka ittiriyorum bisikleti. Yokuş sonunda yolun sola kıvrılmasını hayal ederken yolun sağa kıvrıldığını görüyorum. Eee, sola dönecekti bu yol hani. Neyse, ilerde yol düzeliyor yine, sorun değil. Tahmin ettiğim gibi, düz bir yolda biraz daha ilerledikten sonra geliş yoluma bağlanıyorum.

Ohh, hava da karardı. Şimdi yolda ilerlemek daha da eğlenceli olacak. Önüme bir karton toplayıcı çıkıyor, çuvallı el arabasıyla. Sollayamıyorum arabalar yüzünden. Beraber mükemmel bir ikili oluyoruz. Karton toplayıcı önde, ben arkada. Bir boşluktan faydalanıp solluyorum. Dönüp garip garip bakıyor bana.

Sonunda eve doğru giden caddedeyim. Babama rastlıyorum. “Niye bisikleti ittiriyorsun?” diye bir soru beklerken “Şapkanı giymemişsin” diyor. Yokuş aşağı giderken bisikletin üzerinde değil de yanında olmam ona normal geliyor heralde.

Eve varıyorum. Başım, soğuk ve rüzgardan çatlıyor. Kafamda sıcak su torbasıyla yatağıma uzanıyorum…

“Spor Kaya Tırmanışı” kategorisi altındaki yazılara baktığımda Suzan’ın bahsettiği durumu kendi gözlerimle görmüş oldum. Demek ki amacımıza biraz da olsun ulaşmışız. Hem bize hem de geri kalan herkese kaynak olması için hazırladığımız Türkiye Tırmanış Bölgeleri‘nin başkalarının da işine yaradığını görmek beni mutlu etti. Daha çok bölgeye gittikçe daha çok yer eklemeye devam edeceğiz.

Ballıkayalar, Bafa, Karakayalar, Pelitözü, Geyikbayırı, Kaynaklar yazıları mudadosT’tan alınmış. Tabii kaynak gösterilerek. Gerçi Bafa için kaynak göstermemişlar ama o da buradan.

Bir düzeltme daha yapmak istiyorum. Ballıkayalar kısmında “…mudadost.org sitesinden indirebileceğiniz haritada yer alan yolu izleyin” diye bir yazı var. O harita Narlıdere yazısında var Ballıkayalar da değil.

Bir arkadaşım şöyle bir soru sordu: “Sizden izin aldılar mı bu yazılar için?”
“Hayır” dedim.
“Peki, yasal mı bu yaptıkları?” diye sordu.

Tabii ki yasal değil bu yaptıkları. Ama Aralık 2006′da basılan fanzin(Magnezyum)’in 9. sayısının da arka kapağında yayımladığımız “Karanlığı Taramak (A Scanner Darkly)” kitabının girişinden alıntıladığımız şu yazı aklıma geldi:

Bu çevirinin tüm yayım haklarını sahiplendik. Tanıtım alıntıları dışında -makul boyutlarda- izinsiz çoğaltılması ahlak kurallarına ve yasalarımıza göre suç sayılmaktadır. Böyle bir harekete kalkışmak istediğinizde önce bize sorarsanız uygar dünya adına seviniriz.

P.S: Tüm fotokopi fanzinler, yukarıdaki açıklamadan bağımsızdırlar. Onlar istedikleri Altıkırkbeş kitabını veya metnini çoğaltabilir, bozup yeniden yaratabilirler. Okurlarımızı yasal dergileri değil “fotokopi fanzinleri” izlemeye çağırıyoruz. Onlar sizi uçurumdan itecek güce sahiptirler ve uçmayı öğrenmenin zamanı geldi.

Yaşasın Fotokopi – Yaşasın Kaos

Hala aynı düşünceye sahibiz. Önce bize söyleselerdi uygar dünya adına sevinirdik. Bu haline de üzülmedik gerçi, çünkü amaca giden her yol mübahtır.