MudSweatTrails

Manaslu Trail Race 2017

MudSweatTrails — Mon, 04 Dec 2017 11:29:20 +0000

Door: Ragna Debats

Het zal niet makkelijk zijn om alles wat ik tijdens de Manaslu Trail Race heb beleefd onder woorden te brengen. Toen ik met de race directeur Richard Bull (van Engelse afkomst, maar hij spreekt Nederlands) sprak, waarschuwde hij me al dat zijn Trail anders was en dat het misschien niet de wedstrijd zou zijn die ik verwachtte... en eerlijk gezegd kon ik me toen niet voorstellen wat hij precies bedoelde met deze woorden en wat ik allemaal zou beleven tijdens mijn verblijf in Nepal. Nu, nadat ik aan de race heb deelgenomen, begrijp ik het en ik ben Richard diep dankbaar dat ik heb mogen deelnemen aan dit prachtige evenement!

Voor de mensen die nog nooit van de wedstrijd gehoord heben, het gaat om een wedstrijd van 7 competitieve en 2 niet competitieve etappes in het Himalaya gebergte.

Een samenvatting van de verschillende etappes en hoe ik die beleefd heb. Een waar avontuur!

Vrijdagavond vertrekt mijn vlucht naar Kathmandu. Zaterdagavond kom ik aan. Het is hier 4 uur en 3 kwartier later dan in Nederland. Ik word opgewacht door Neer, een van de personen die de Manaslu Trail mogelijk maken. Helaas is de reis niet helemaal voorspoedig verlopen Ik voel me misselijk en moet meerdere malen overgeven... Na een korte ontmoeting met de andere deelnemers, brengt Neer me naar het hotel om bij te komen.

Zondag rust ik de hele dag uit en probeer ik weer wat voedsel binnen te houden. Maandag vroeg in de morgen vertrekken we opgesplitst in twee bussen naar Soti Khola*, de start van de Trail. De afstand is niet heel lang, maar er zijn geen verharde wegen meer, zo gauw we Kathmandu achter ons laten en we reizen verder op "bulldozer-wegen", een soort zandwegen die met een bulldozer gemaakt zijn. Je kunt je misschien voorstellen hoe hobbelig, kronkelig en oneven die kunnen zijn als je richting de Himalaya gaat...

We zijn ruim vóór zonsopgang vertrokken en net vóór zonsondergang komen we uitgeput aan. Overigens met goede zin, morgen begint immers de race!

*de weg waarover wij naar Soti Khola reden is pas 4 jaar oud. Daarvoor, kon je alleen te voet naar dit kleine plaatsje en was je meerdere dagen onderweg.

Etappe 1
Ik verlaat Soti Khola met krachtige benen en een groot enthousiasme. De race begint op een hoogte van 596 meter in de vallei van de Budi Gandaki-rivier. Spoedig volgen we een steil pad omhoog op tot 1823m. We passeren enkele kleine dorpjes en dalen weer af naar de rivier die we vervolgens volgen tot het dorpje Tato Pani. Tato Pani betekent heet water en de naam liegt niet: Er is een natuurlijke bron waar heerlijk warm water uitkomt. Het blijkt de enige etappe te zijn waarna we de luxe zullen hebben om onszelf te wassen met warm water!

Ik loop de etappe op een vlot, maar beheersd tempo. Tijdens de prachtige klim door bos praat ik met Majell, een hardloper, reiziger en avonturier met Australische en Nederlandse nationaliteit. In ongeveer 5 km klimmen we 1200m en boven hebben we een prachtig uitzicht! De volgende 6km zijn vrij vlak en lopen we door verschillende kleine dorpjes waar de mensen ons hartelijk met een "Namaste" begroeten. De afdaling is "alegre" en nu hebben we nog ongeveer 6 km langs de rivier tegen de stroomrichting in en met kleine ups en downs. Als eerste dame en 3e in het algemene klassement kom ik over de finish.

Etappe 2
De nacht is redelijk goed verlopen. Het is op deze hoogte niet koud en je hebt niet veel kleding nodig. Het is wennen aan de tijdschema's, het eten, de wc's en de eenvoud van de kamers waarin we slapen: 4 wanden met twee of drie bedden met een dun matras en in het algemeen geen elektriciteit. Hygiëne is hier erg belangrijk om gezond te blijven. Ieder van ons heeft een eigen rol wc-papier en we dragen altijd een klein flesje met desinfectiemiddel voor onze handen bij ons.
De etappe start om 7 uur en om zes uur zitten we aan het ontbijt. We lopen vandaag ongeveer 30km met 1580m+ en 770m-, een snelle etappe hoewel het lastig is om een vast loopritme aan te houden door de constante kleine ups en downs! We volgen de rivier, die we af en toe overgaan over erg typerende hangbruggen. De route is eenvoudig maar erg mooi!! Er zijn geen lange afdalingen en dat maakt hem ook zwaar! Het is een handelsroute en we komen onderweg voortdurend groepen muilezels tegen. Ik leid het eerste gedeelte van de wedstrijd en het tweede gedeelte loop ik alleen. Weer kom ik als eerste dame en 3e deelnemer over de finish. Als het al donker is komen de muilezels aan met onze bagage. We slapen op 1754m.

Etappe 3
Vandaag lopen we rond de 23 km en 2060 m+. Het wordt weer een etappe waarin we vooral klimmen en niet zo veel dalen. De finish is op een hoogte van 3068m. Het effect van de hoogte wordt steeds meer merkbaar en het ritme wordt langzamer. Ik vraag niet te veel van mezelf en pas me aan aan de condities. Tijdens de etappe denk ik veel aan Pere en Onna. Al een paar dagen kan ik niet met hun communiceren en ik mis ze. Ik word de hele etappe op de hiel gevolgd door Sunmaya (Nepal), de tweede dame.

Het landschap is indrukwekkend!! Het einde van de etappe is bij een klooster, een erg bijzondere en magische plek in de bergen. Na de inspanning van de ochtend lijkt het een grote beloning om deze prachtige plek te bereiken!! Het is een zonnige dag en we hebben ruim de tijd om van de zon te genieten voordat deze ondergaat en de temperatuur drastisch daalt. Na een lekker soepje om te herstellen en wat eten maak ik een wandelingetje en bezoek het oude klooster. Omdat het in deze tijd van het jaar al koud is, zijn de monniken elders vertokken en mogen wij hun slaapvertrekken gebruiken.
Deze nacht slapen we bijna allemaal samen in een grote zaal op smalle, dunne matrassen. Het is een wat onrustige, luidruchtige nacht. Ook is het erg koud. Het water bevriest in de kamer waar we slapen... Toch maar gelukkig dat we allemaal bij elkaar in een ruimte liggen en de temperatuur niet al te veel daalt!

Etappe 4
Het verblijf in het klooster is een magische en spirituele ervaring. Ik denk veel na over de mensen van wie ik hou en ik mis Pere en Onna. Het is nog steeds niet mogelijk om contact met de buitenwereld te maken en zowel fysiek als mentaal zit ik niet zo lekker in m'n vel. Mijn maag waarschuwt me dat ik voorzichtig moet zijn met wat ik eet.
De etappe die ons te wachten staat is de meest veeleisende van allemaal. We zijn nu echt in het hooggegebergte en ik merk dat mijn lichaam zich niet goed kan aanpassen. Ik neem aan omdat ik me niet goed voel. In een gematigd ritme ga ik achter de dames en heren aan. Het is frisjes en mijn maag voelt niet goed. Ik hoop langzaam aan te herstellen en enkele posities te kunnen verbeteren, echter het tegenovergestelde gebeurt. Ik voel me steeds minder goed en de km gaan maar langzaam voorbij. Ongeveer 3 km van Samdo, onze volgende accommodatie, wijken we van de handelsroute af en klimmen we omhoog naar Pungyen Gompa (3986m), vanwaar normaal gesproken een spectaculair uitzicht op Manaslu te zien is. Meestal is het hier zonnig rond deze tijd van het jaar, maar vandaag is de lucht grijs en zijn er geen uitzichten. Terwijl ik langzaam het steile pad omhoog klim, begint het te sneeuwen en krijg ik het koud. Ik doe m'n windjack en handschoenen aan en als ik eindelijk bij het controlepunt ben ook nog m'n dikke jas.

Een uniek detail van deze race is dat er verschillende punten zijn waar de tijd stopt en je zolang je maar wilt kunt genieten van deze plek. Je checkt als het ware in en als je weer wilt vertrekken check je weer uit. Pungyen Gompa is een van deze punten. Ik kan me voorstellen dat dit plateau een prachtige plek is, en dat is het nu eigenlijk ook met al die sneeuw op de grond en in de lucht, maar het is ijzig en al snel vertrek ik om dezelfde weg weer terug te volgen naar het kruispunt. Eigenlijk is het een hele toffe afdaling, maar mijn maag doet pijn bij elke stap die ik zet (impact) en ik heb geen andere keuze dan langzaam af te dalen. Wel leuk om andere deelnemers te kunnen begroeten tijdens hun klim.

Wanneer ik aankom in Samdo ben ik fysiek en mentaal helemaal kapot. Ik ken deze maagpijn en ik weet dat het tijd kost om hiervan te genezen. En ik heb nog steeds geen nieuws van Pere. Ik voel me helemaal verloren en ik vraag me af wat ik hier eigenlijk doe. Waarom besloot ik om deze reis alleen te maken? Het gevoel maakt zich van mij meester en ik barst in tranen uit. Claudia, een italiaans meisje, troost me. Ze brengt me naar een kamer en vertrekt om even later terug te komen met een warme deken. We praten over onze kinderen. Ook zij mist haar 7-jarige zoon en we begrijpen elkaar helemaal. Later word ik door Santos, de expeditiearts, bezocht en daarna ook door Richard. We bespreken m'n maagklachten en ik biecht ook op hoezeer ik m'n familie mis. Daar, ter plekke, realiseer ik me meer dan ooit hoe veel Pere en Onna voor mij betekenen. Eigenlijk zijn zij mijn KRACHT, mijn energie, mijn alles.

Richard regelt een internetverbnding voor me en eindelijk kan ik met Pere en Onna spreken. Hij vertelt me dat alles goed is daar en dat ik maar lekker moet genieten van de ervaring. Ik besluit om vanaf nu mijn instelling ten opzichte van de wedstrijd te veranderen en weer te gaan genieten van deze avontuurlijke expeditie. Ik ben in de Himalaya met een groep fantastische mensen, omringd door bergen om verliefd op te worden!! Deze race is veel meer dan een wedstrijd en hardlopen is vanaf nu bijzaak. We slapen op ongeveer 3550m

Binnenkort volgt deel 2 van de Manaslu Trail race

NIEUW: Vertical K Serie in Nederland

MudSweatTrails — Mon, 27 Nov 2017 21:25:42 +0000

Een serie van verticale kilometers in een bijna vlak land!

Tijdens een Vertical Kilometer (Vertical K) loop je 1.000 meter bergop in een zo kort mogelijk afstand. Stijgingspercentages van 50% zijn daarbij in het buitenland niet ongewoon. Speciaal voor klimgeiten uit ons vlakke landje organiseert MudSweatTrails in het voorjaar van 2018 een serie van vier Vertical K’s. Gewoon in Nederland. En bij een van deze wedstrijden klim je zelfs door de sneeuw omhoog!

Duizend meter lopen klinkt voor de meeste mensen die een beetje sportief zijn niet als een hele grote uitdaging. Anders wordt het als deze kilometer niet vlak is, maar omhoog gaat. Wie wel eens in de bergen heeft gewandeld, weet hoe zwaar dit kan zijn. Een wandelaar stijgt gemiddeld 300 meter per uur. Dat betekent dus dat je al gauw drie uur aan het wandelen bent om duizend hoogtemeters af te leggen! In de Alpenlanden zijn zogenaamde Vertical K-wedstrijden de laatste jaren populair en geldt zelfs als een aparte discipline van het trailrunnen. Hierbij moeten de deelnemers zo snel mogelijk één verticale kilometer afleggen op een zo kort en dus zo steil mogelijk parcours. De Italiaan Philip Götsch heeft op dit moment het wereldrecord in handen: 28 minuten en 53 seconden.

4.000 hoogtemeters in 1 maand
MudSweatTrails komt in het voorjaar 2018 met een primeur. Voor het eerst zal er in ons land een Vertical K worden georganiseerd. En niet één. Meteen een hele serie van vier. Hoe dan? Vraag je je misschien af. In Nederland hebben we tenslotte geen bergen van duizend meter hoog. Verspreid door het land selecteerde MST vier “bergen” waarop de deelnemers de uitdaging aangaan om zo snel mogelijk duizend hoogtemeters af te leggen. En of dat nog niet genoeg is vinden alle vier de wedstrijden plaats in één maand. Voor ervaren trailrunners is dit de ideale voorbereiding op wedstrijden in het buitenland.

Steil, steiler, steilst
Op 24 maart wordt op de Pyramide van Austerlitz op de Utrechtse Heuvelrug de eerste Vertical K georganiseerd. Via de trappen klimmen de deelnemers naar de obelisk op de 36 meter hoge top. Dan dalen de deelnemers af en beginnen opnieuw aan de klim. En nog een keer, en nog een keer. Totdat uiteindelijk duizend hoogtemeters zijn afgelegd.

Op 14 april is de 90 meter hoge Posbank op de Veluwe het decor voor de volgende Vertical K. Een week later moeten de deelnemers in actie komen op de langste trap van Nederland. De Wilhelminaberg in Landgraaf telt niet minder dan 508 treden waarbij je in totaal 90 meter klimt. Deze trap moet dus meer dan tien keer worden beklommen!

Topper van de Vertical K Series is die in Snow Planet in Spaarnwoude op 28 april. Over de sneeuw en bij een temperatuur van -5 °C moeten de deelnemers de 35% steile helling van de indoor skibaan beklimmen. De inschrijving voor deze Vertical K staat open voor een groter aantal deelnemers. En hier zullen ook alle finishers van de serie en de uiteindelijke winnaars worden gehuldigd.

Schrijf je nu in
De eerste drie wedstrijden uit de serie staan open voor maximaal 25 deelnemers. Voor de Vertical K in Snowplanet in Spaarnwoude kunnen meer mensen zich inschrijven. Durf jij de uitdaging aan? Inschrijven kan via deze link. Bij inschrijving voor de serie is ook je deelname aan de afsluitende Vertical bij Snowplanet opgenomen.

Inschrijven voor de serie kost 50 euro. Inschrijven voor de Vertical K bij Snowplanet kost 15 euro. Finishers van de serie (dwz 3 van de Vertical K gefinished) ontvangen een La Sportiva hoodie 'Vertical K serie NL'. Hiervoor moet de Vertical K bij Snowplanet worden gefnished.

Data:

24 maart: Vertical K Austerlitz
14 april: Vertical K Posbank
21 april: Vertical K Landgraaf
28 april: Vertical K in Snow Planet / Spaarnwoude

Bekijk de video van één werelds snelste Vertical K lopers, Urban Zemmer:

De oude dame mankt: Olne Spa Olne (RR)

mig — Mon, 27 Nov 2017 12:14:11 +0000

Is Olne Spa Olne al een oude dame? Ik weet het eigenlijk niet zo zeker. Maar feit is dat OSO een geschiedenis heeft die in ieder geval tot vóór 2010 teruggaat. In dat jaar stond ik aan de start van deze ongeveer 70 km lange wedstrijd, het zou mijn eerste ‘ultra’ worden. Gideon kwam er voor over uit Frankrijk, de oude rot zou aan mijn zijde lopen, dan zou het zeker goed komen.

De dame ontving ons -er zullen 50-100 starters zijn geweest- in de vroege bevroren ochtend in de oude roemruchte gammele sportkantine van hout, de voorloper van het huidige sporthalletje. Mijn auto parkeerde ik ongeveer in het startvak. In de dampende sportkeet scoorden we een half uur voor de start een koffie en haalden we met Waalse Ultrafondus (Ufo) lopers herinneringen op aan de zomer daarvoor: verhalen van de UTMB, de Tor… Ik genoot van die sfeer. Dit waren de grote jongens.

Na de start werd de dame destijds heel wat minder aangenaam. Mijn knie haperde al na 20 km, en halverwege in Spa zou ik mijn eerste DNF vieren. Ik baalde ervan dat Gideon de wedstrijd eigenlijk maar niets vond: teveel karresporen, teveel asfalt, teveel rechtdoor, te weinig single tracks. En ondanks de goede sfeer had Gideon van de Belgen toch wel een geroosterd everzwijn verwacht aan de finish. Hoewel je dat voor de inschrijfkosten van 5 euro eigenlijk ook niet kon afdwingen. Ik voelde me er redelijk slecht onder.

In de jaren die volgden liep ik twee keer OSO uit. Dit jaar besloot ik een week voor de start om me in te schrijven. Het kwam zo uit, en ik had de behoefte om wat goed volk tegen te komen. Voor de start was heel wat drukker was dan in eerdere edities. Er stonden inmiddels meer dan 800 man ingeschreven. De race is in enkele jaren zo’n beetje vertienvoudigd qua omvang. Maar de parkeer en ontvangstfaciliteiten zijn niet mee ontwikkeld. Een heuse parkeerfile en veel gedrang in het sporthalletje bij de start waren het gevolg. Dat leidde hier en daar tot gemopper. Is de dame niet uit zijn krachten gegroeid? Is zij wellicht terminaal ziek? ‘De oude dame mankt’, bedacht ik mij, terwijl ik de pre-start taferelen gadesloeg.

De wedstrijd was zoals verwacht. Snel. We liepen gemiddeld 8 km per uur. En dat kan alleen maar als ik meer hardloop dan mij lief is. Verder geen opwindend parcours. OSO staat dan ook niet bekend om zijn opwindende single tracks. Wel een bijzonder sfeertje. Dat zit in het OSO-dna, de organisatie en vrijwilligers weten in de troosteloze modderpartijen altijd wel een mooi sfeertje neer te zetten met pannen soep op vuurtjes midden in het bos, ravito’s in garages. En een pint op de laatste bevoorrading, op 7 km voor de finish. Wat je er ook van vindt, deze wedstrijd heeft een ziel.

Verder sloot de race dit jaar aan bij mijn nieuwe kijk op lopen. Alleen lopen is een eenzame bedoening, ook al klamp je hier en daar eens aan bij een oude bekende. Maar zondag startte en finishte ik met Maarten Schön, die me regelmatig als een trouwe hond stond op te wachten. Kwispelstaartend, als hij een staart had gehad. Maarten finishte hier enkele jaren in de top tien en kan veel sneller, maar besloot dat ‘wel lachen zo samen’ hem meer oplevert dan ‘ik heb lekker snel gelopen vandaag’. Na een uurtje lopen haakte Peter Swager bij ons aan, om tot de finish bij ons te blijven. Het blijft een plezier om te zien hoe krampachtig andere lopers reageren op het moment dat hij een Zware Van Nelle opsteekt bij een colaatje op een ravito. Peter, die we eigenlijk altijd ‘De Kachel’ noemen, heeft tegenwoordig een Brussels maatje, die ook regelmatig extreem loopt, en gezellig meepaft. Ik denk dat de oude dame dit wel weet te waarderen… Samen lopen schept een band. Ellenlange discussies over mental warfare en de zin of onzin daarvan. Waarom een tweede keer een lange extreme wedstrijd als de Legends Trail lopen? We hebben toch laten zien dat we dat kunnen? Wat levert een tweede keer op? Wat kost het ons? Aan deze gesprekken en een pint na afloop had ik meer behoefte dan aan racen. Niet dat ik sneller had kunnen lopen, overigens.

Dan nog even over het uit zijn krachten groeien van ooit eens kleinschalige kneuterige wedstrijdjes. Mankt de oude dame? Het hoort er een beetje bij denk ik. Onze sport wordt steeds massaler. Zeventig kilometer is geen lange afstand meer voor veel lopers. Ultra is hip. Het aanbod aan langere wedstrijden in de Benelux is gegroeid, maar er is nog ruimte voor meer. De ontwikkelingen gaan snel. Dat kleine wedstrijdje van een paar euro, met een warme prak achteraf, staat een beetje onder druk. Misschien bezwijken kleine onprofessionele sportclubs die wedstrijdjes organiseren als OSO onder die druk. Het zij zo. Uiteindelijk valt het wel weer mee. Dat parkeren en die mensenmassa’s maken OSO iets anders, minder geborgen. Maar hoe je dat beoordeelt heeft grotendeels te maken met de bril die je opzet. Als die grote startgetallen je niet bevallen kun je ook meedoen aan steeds meer nieuwe initiatieven, waarbij je in een mini ‘wedstrijd’ met tien man aan de start staat.

De oude dame mankt, maar ze komt er waarschijnlijk wel weer boven op. En anders sterft ze. Dat is de natuur.

Foto's: Maarten Schön

Haria Extreme - race report 2017

Mark Groeneweg — Wed, 22 Nov 2017 19:47:15 +0000

Het is alweer enige tijd geleden dat we als MudSweatTrails een uitnodiging kregen om deel te nemen aan de Haria Extreme op Lanzarote. Marc vroeg mij of ik interesse had om te gaan? Uiteraard, maar ik geef daarbij aan dat het net na een hele drukke periode is van mijn werk in de buitensport. Dus verwacht geen prestatie van mij. Ik zou dus voor een korte afstand kunnen kiezen die Ultra daagde mij uit en terug naar kortere afstand was nog altijd mogelijk...

Ik bel mijn trainer voor een schema met als doel om de ultra van 94 km en 3.000 hoogtemeters te finishen. In minder dan twee maanden volg ik zo goed en kwaad als het gaat de trainingen die op papier stonden. Lanzarote is een vulkanisch eiland, van 62 km lang en 21 km breed. Een groot deel van het eiland is bedekt met lava en heeft weinig begroeiing. Het hoogste punt op het eiland is Penas del Chache (671m). Vanaf zeeniveau zijn dit mooie beklimmingen om te nemen.

Op zaterdag start de race, de dagen er voor zijn er mogelijkheden om je startbewijs op te halen. Tevens is er op vrijdagavond nog een briefing en een bijeenkomst waar atleten worden voorgesteld. Deze race is ook een onderdeel van de WAA Spain Ultra Cup, dus de bezetting is redelijk goed.

Deze avond staan dus ook die gasten op het podium die in hetzelfde huis liggen als ik. Ragna Debats, die kennen de Catalanen wel en spreken met veel respect over haar. Wat zij afgelopen jaar heeft gepresteerd houden zij bijna voor onmogelijk en bewonderen haar dan ook om haar grote prestaties.

Nou, nu mijn eigen race 94 km en 3.000 hoogte meters op papier stelt het niet zo heel veel voor met die paar heuvels op deze afstand. De start is bij het nationaal parc Timanfaya. De zon komt op en het hoofdlampje kan direct de rugzak in. We starten tussen 100 kamelen door. Het is fris, zon ca 18 graden heerlijk voor mij om in te lopen. De eerste 50 km zijn “vlak” waardoor je snel te hard van stapel loopt. Ik probeer rustig te starten maar het gaat zo lekker, het landschap wisselt snel tussen mooie lavavelden en goed renbare landbouw weggetjes. Lava knispert onder de schoenen, heerlijk geluidje. Hoe kunnen mensen met oordopjes in lopen je mist zoveel! Als we de lavavelden rondom Le Geria verlaten komen we in het zand terecht op weg naar een van de laagste punten van het eiland. Tussen de badgasten langs de zee en op weg naar de eerste echte klim.

Deze klim is lang en gaat dan ook van zee niveau tot 670 meter. Hier laat mijn maag mij wederom in de steek.. Ik heb gegeten en gedronken het liep echt zo verschrikkelijk fijn. Wat overkomt mij nu, is het de warmte? gebrek aan stroopwafels? Ik moet op relatief eenvoudige klim drie keer zitten om mijn maag te legen. Hidratar Hidratar hoor ik herhaaldelijk dit lijkt op hydrateren …. Maar wat ik ook drink binnen 10 meter ligt het kostbare goedje ook weer op de grond. Ik stoemp op wilskracht omhoog. Boven aangekomen staan Peter en Marjolein. ”goed gedaan Mark “”je ziet er fris uit “ jeemig wat kunnen jullie slecht liegen denk ik. Ik heb ze namelijk de avond ervoor een sms gestuurd dat ze mij nooit nooit in de auto mogen mee nemen en altijd positief moeten blijven. Iets verder op is een verzorgingspost. De verzorging posten stonden om de ca 15 km. Peter slaat een handdoek om mij heen en Marjolein staat naast mij en zorgt op het heetst van de dag voor een stukje schaduw. Peter haalt te eten voor mij maar het komt er sneller uit dan dat het er in gaat. De EHBO en de organisatie komen er aan. Ik zeg tegen ze dat dit bij mij de normaalste zaak is. Aan Peter vraag ik om mij overeind te helpen. Hier moet ik zo snel mogelijk weg anders lig ik zo uit de race.

Ik vervolg mijn race afwisselend met hardlopen, kotsen, wandelen, hardlopen en weer verder. De zachte briesjes stimuleren mij om in de warmte door te lopen. Op de grote voedingspost in Arrieta probeer ik maar wat te slapen. Ik heb doordat ik het eerste stuk hard heb doorgelopen ruim voldoende tijd. Finishen was het doel vandaag en daar ga ik voor. De tijd laat ik ver achter me en richt mij op het volbrengen van het avontuur. Voordat ik de VP verlaat moet ik de hoofdlamp laten zien, de telefoon en mijn isolatie deken. Kerel, die zit onder in mijn tas zeg ik tegen hem. Maar goed die Spanjaard verstaat dat niet en hij is te dik om zomaar te passeren. Heel mijn rugzak kan ik leeghalen. Maar beter zo dan dat er een atleet / loper ergens halverwege ligt met niets.

Stug loop ik door. Het tempo is er uit. Ik ga tussen de cactussen door naar alweer een nieuwe top helemaal ten oosten van het Eiland. Op het punt Mirador del Rio op 500 meter hoogte is het inmiddels donker en wat is het machtig mooi om hier te kunnen en mogen lopen. Het waait hier behoorlijk en de wind geeft aan door te lopen in de nacht. Ik start aan een 500 meter lange trap terug naar zeeniveau. Daarna mag ik de laatste klim in die ik ooit bij licht heb beklommen tijdens ons trainingskamp. Nu in het donker zie ik lichtjes knipperen, er staan militairen op de berg die je goed in de gaten houden. De klim die bij daglicht belachelijk is, is in het donker goed te doen. Boven aan hoor ik "Mark kom op!". Peter en Marjolein zijn er nog steeds. De andere mensen die daar zitten beginnen ook te roepen, heerlijk om zo naar boven te mogen. Boven luid je de bel en juicht iedereen. Peter wisselt mijn batterij en ik denk de laatste afdaling in te gaan van 6km. Niets is minder waar! Nog zeker drie kleine klimmetjes en afdalingen volgen. Ik ben klaar maar de wind duwt in de rug en stimuleert mij wederom om door te lopen. Een mooie laatste afdaling tot in Haria en bij de finish staan nog veel mensen en ik krijg een warm onthaal. De speaker noemt elke finisher een winnaar.

Deze Ultra is een mooie uitdaging voor Nederlanders die eens verder willen lopen dan een 50 km. Er zijn veel renbare stukken. Het stuk wat extreem is, dat is toch in het donker voor de meeste. Maar er is ook een mogelijkheid voor een marathon afstand of nog korter. Met een fijn klimaat in het najaar is deze race een echte aanrader. Bij deze organisatie ben je in goede handen tijdens de hele race!

UTMB Trailrun reis 30 juni - 8 juli 2018

MudSweatTrails — Wed, 22 Nov 2017 09:25:06 +0000

MudSweatTrails organiseert van 30 juni tm 8 juli 2018 een Trailrunweek rondom het Mont Blanc Massief. Dit doen we in samenwerking met International Mountain Leader Jeffry Oonk. In zeven dagen rennen we met een kleine groep deelnemers om de Mont Blanc heen, waarbij we globaal de route van de Ultra Trail du Mont Blanc volgen. De dagafstanden liggen tussen de 20 en 29 km, waarbij op vrijwel alle dagen (op één dag na) voor een kortere afstand kan worden gekozen. De maximale hoogte verschillen op een dag zijn zo'n 2200 meter klimmen en dalen.

We verblijven in 6 nachten in hotels (obv 2-persoons kamers) en twee nachten in berghutten (2 of 4 persoons kamers) waarbij ontbijt en diner zijn inbegrepen. Tijdens deze reis is vrijwel alles inbegrepen, behalve het eten en drinken tijdens het rennen en drankjes in de accommodaties.

Het globale programma voor deze week:

Dag 1
Op eigen gelegenheid naar Chamonix.
Ontvangst
Briefing
Diner

Dag 2

Openingsetappe! Chamonix (1040m)– Les Houches (1007m) – Col de Tricot (2120m) - Les Contamines (1167m)
Een tocht van 26km en +1578m / 1418m

Vanaf Chamonix volgen we 6 km de rivier richting Les Houches over een goed pad. We kunnen de steile helling al zien liggen die we na Les Houches moeten beklimmen. Boven zien we de imposante Bionnassay gletsjer en ons volgende doel, de 2120 meter hoge Col de Tricot. Hierna gaat het steil naar beneden en komen we in een prachtige dal waar we bij Refuge Miage wat kunnen drinken. Na een korte klim dalen we door het bos af naar Les Contamines. Er zijn verschillende voeragepunten ingepland.

Dag 3

Les Contamines (1167m) – Col du Bonhomme (2329m) – Col des Fours (2665m) – la Ville des Glaciers - Refuge de Mottets (1870m)
Een tocht van 20km en +1579m / - 876m

Een lange klim! 15 Minuten na vertrek gaat het omhoog, en dat blijft het vervolgens 12 kilometer lang doen. Via eerste een breed pad en daarna smalle bergpaden stijgen we 1200 meter naar Col du Bonhomme. Hierna lopen we over een smal pad langs de flanken van de berg en stijgen de laatste 300 meter naar Col des Fours op 2665 meter hoogte (het hoogste punt op tijdens deze trail week). De afdaling is spectaculair en als we eenmaal de rivier zijn overgestoken kunnen we de berghut de Mottets al zien liggen.

DAG 4

Refuge de Mottets (1870m) – Col de la Seigne (2518m) – Lac de Comball (1960m) – Mont Favre Spur (2430m) – Courmayeur (1226m)
Een tocht van 27km en +1240m / -1816m

Achter de berghut boezemt Col de la Seigne (2518m) ontzag in. De klim (700 meter) begint steil, maar vlakt af naarmate we dichter bij de col komen. Boven op de col hebben we fantastisch uitzicht over Val Veny en Val Ferret, ons speelterrein voor de komende drie dagen. De afdaling begint steil maar al snel kunnen we heerlijk ontspannen afdalen. Onder ons zien we de Romeinse weg liggen, maar ook de tweede klim van vandaag naar Mont Favre Spur. Hierna dalen we door de bossen af naar Courmayeur.

DAG 5

Courmayeur (1226m) – Refuge Bertone (1989m) – Refuge Bonatti (2025m) – Chalet Val Ferret (1784m) - Refuge Elena (2062m)
Een tocht van 20km en +1198m / -401m

We rennen Courmayeur uit via een kort stukje asfalt, waarna er een 700 meter hoge en steile klim door het bos volgt naar Refuge Bertone. Hierna gaat het 13 kilometer op en neer over een geweldig pad langs de berghelling. We hebben prachtig zicht op de Mont Blanc en Grandes Jorasses. In Refuge Bonatti genieten we van heerlijke Italiaanse koffie. Eenmaal op de bodem van Val Ferret is het nog een korte klim naar de Refuge Elena.

DAG 6
Refuge Elena (2062m) – Grand Col Ferret (2537m) – La Fouly (1610m) – Lac Champex (1466m)

Een tocht van 27,5km met +895m / -1492m

Een lange dag die goed ingekort kan worden door het laatste stuk de bus te nemen. We beginnen de dag met een 500 meter hoge en steile klim naar Col Ferret (2537m). Als we terug kijken kunnen we Col de la Seigne zien, hier stonden we drie dagen geleden. De afdaling is makkelijk. Vanaf la Fouly volgen we eerst het brede pad langs de rivier. Het kan hier erg warm worden. Via een morene muur dalen we af naar enkele traditionele Alpen dorpen met authentieke houten huizen. Na een ijsje of koffie in Issert klimmen we het laatste stuk naar ons hotel in Lac Champex.

DAG 7

Lac Champex (1466m) – Bovine (1987m) – Col de la Forclaz (1526m) – Col de Balme (2191m) – Aig des Posettes (2201m) – Montroc (1417m)
Een tocht van 29km en +1811m / -1860m

Het eerste deel van de dag is makkelijk en daalt licht. Maar dit is slechts de stilte voor de storm. Via een steil een stenig pad stijgen we (700 meter) naar Bovine (1987 m), een fraaie berghut vanwaar we van een prachtige uitzicht kunnen genieten. Door mooi bos dalen we over een smal pad naar Col de la Forclaz. We dalen nog wat verder naar Le Peule en klimmen vervolgens door het bos naar Col de Balme. Vanaf hier kunnen we de grillige Aiguillette des Posettes al zien liggen. Vanaf deze top dalen we door het bos naar Montroc.

DAG 8

Montroc (1417m) – Col des Montets (1481m) – Refuge Lac Blanc (2352m) – Refuge La Flegere (1875m) – Planpraz (2000m) – Le Brevent (2525m) – Refuge de Bellachat (2152m) – Les Houches (1007m)
Een tocht van 29km met +2211m / -2260m

Een waardige afsluiting van een geweldige week! Deze laatste dag lopen we hoog boven de Chamonix vallei. Na een 900 meter hoge klim komen we bij het legendarische Lac Blanc. Vanaf hier volgen we de contouren van de berghelling en dalen af naar Les Houches.

DAG 9
Gezamenlijke afsluiting.
Na het ontbijt op eigen gelegenheid terug naar huis.

WAT VOOR EEN TRAILREIS IS DIT?
Dit wordt een prachtige maar tevens pittige trailweek. Per dag rennen we 20 tot 29 kilometer in de bergen. De paden zijn meestal goed, het aantal hoogtemeters is meestal stevig. Omdat de reis vrij vroeg in het seizoen valt zullen we waarschijnlijk ook kleine sneeuwvelden over moeten steken.

We proberen zo veel mogelijk van de route te rennen, maar zullen, zeker als het flink stijgt, ook “power walken”. De hoogte verschillen per dag zijn fors, met maximaal 2200 meter stijgen en dalen op één dag. Op de meeste dagen is het echter mogelijk om een deel van de route met de bus of skilift af te leggen, waardoor de dag afstand wordt ingekort.

Het weer zal een belangrijke factor zijn tijdens deze week. Regen en zelf sneeuw of hagel kunnen de omstandigheden behoorlijk zwaarder maken. We eisen dan ook dat je elke dag beschermende kleding in je hardlooprugzakje mee draagt. Bij hoge temperaturen is het belangrijk veel te drinken en moet je misschien wat extra drinken mee moeten nemen.

We overnachten in comfortabele hotels of berghutten waar we ook het ontbijt en avondeten nuttigen. In sommige hotels is er een sauna, waar je na een actieve dag heerlijk kunt ontspannen.

VOOR WIE?
Jij bent een fanatieke en goed getrainde hardloper die graag het asfalt verlaat. Je houdt er van om in de bergen te rennen en van het idee alleen al om dit een week lang achter elkaar te doen gaat je hart sneller kloppen. Je schuwt lange actieve dagen niet, want je zult minstens vijf uur per dag onderweg zijn.

Je realiseert je dat het hier om een groepsreis gaat, en niet om een wedstrijd. Je bent dan ook bereidt om je sociaal op te stellen en af en toe op andere deelnemers te wachten. Je vindt het leuk om tijdens het hardlopen ook te genieten van een kop warme chocomelk of koffie met vers gebakken taart in de berghutten die we tegen komen.

Je ziet deze reis als een hoogtepunt van het Trailjaar of je gebruikt deze trail-run-week als voorbereiding op een berg-trail later in het seizoen. Je kunt dan ook niet wachten tot het 30 juni is!

OVER JEFFRY OONK

Hardloper en buitensporter in hart en nieren.

Jeffry is een van de weinige International Mountain Leaders in Nederland en hij werkt fulltime als berg, natuur en wildernis gids.

In een vorig leven (tot 2005) liep Jeffry veel lange wedstrijden, zowel over de weg als trail races. Bij verschillende trailwedstrijden in België, (over 80 tot 160 km) eindigde hij op het podium. Zijn grootste succes was een tweede plaats op de Jan Knippenberg Memorial in 2002 (160km over het strand van Den Helder naar Hoek van Holland) en een derde plaats later dat jaar tijdens de legendarische Spatathlon, een 246km lange race in Griekenland.

Nu zoekt hij eerder de rust op waarbij hij zijn eigen eenzame races organiseert, zoals bijvoorbeeld een solo hardloop tocht door de Sahara.

De ultieme beleving staat bij Jeffry altijd voorop!

DEZE REIS IS INCLUSIEF

Alle overnachtingen op basis van half pension (incl. ontbijt en diner)
Vervoer bagage tussen de verschillende accommodaties
Vervoer in de Chamonix vallei (bus en trein)
1 x International Mountain Leader en 1 x MudSweatTrails gids
Pre-Depature meeting op de Utrechtse Heuvelrug. Met koffie / thee en koek

EXCLUSIEF

Vervoer van en naar Chamonix
Lunches
Eten en drinken in de berghutten onderweg
Sportdrank en sportrepen tijdens het rennen
Eventueel gebruik van ski liften
Eventueel gebruik van bus vervoer (tenzij beschreven in het programma)
Bergsportverzekering (verplicht en evt af te sluiten via de NKBV)
Annuleringsverzekering

Meer informatie geven we je graag tijdens de Traildreams sessie op 10 januari. Maak je interesse voor de reis kenbaar via trailreizen@mudsweattrails.nl. We brengen je dan op de hoogte bij het openstellen van de boeking.

Nieuwe locatie NK Skyrunning

MudSweatTrails — Sat, 18 Nov 2017 19:50:22 +0000

Het NK Skyrunning 2017 is nog maar een maand geleden. Maar de plannen voor 2018 worden al gemaakt.

Na drie jaar Limone Extreme als decor voor het NK Skyrunning is nu een nieuwe locatie gevonden dit kampioenschap te houden. In Zwitserland, net boven het meer van Lugano, in het dorpje Tesserete. Van 8 tot 10 juni 2018 worden er tijdens de Scenic Trail drie NK’s gehouden. Op vrijdag 8 juni start om middernacht het NK Ultra met 113km en 7400hm. Op zaterdag 9 juni gaan om 09h00 de lopers voor het NK Skyrace van start voor hun 27km en 2200hm. Op zondag 10 juni volgt dan nog het NK Vertical KM dat om 10h00 van start gaat voor 880m D+ in 4.5km.

WK SKYRUNNING 2018

Ook is nu al bekend waar en wanneer het WK Skyrunning 2018 gehouden zal worden, namelijk tijdens de Salomon Skyline Scotland van 13 tot 16 september 2018. Ook daar zal de NKBV een Nederlands Team naar afvaardigen.

De selectieprocedure voor de drie afstanden (Skyrace, Ultra en VK) is als volgt:

Skyrace:

De eerste 3 dames en eerste 3 heren van het NK Skyrace 2018 plaatsen zich direct
De 4^de dame en de 4^de heer komt via één selectiewedstrijd en dat is op zondag 15 juli 2018 tijdens de Scafell Sky Race in Engeland (40km en 3000hl). Extra voorwaarde is wel dat diegene binnen 140% van de winnende tijd zit. Inschrijven kan via deze link.

Ultra

De eerste 2 dames en eerste 2 heren van het NK Ultra 2018 plaatsen zich direct
De 3^de dame en de 3^de heer komt via één selectiewedstrijd en dat is op zaterdag 7 juli 2018 tijdens de High Trail Vanoise in Frankrijk (70km en 5400hl). Extra voorwaarde is wel dat diegene binnen 140% van de winnende tijd zit. Inschrijven kan via deze link.

Vertical KM

De eerste dame en eerste heer van het NK Vertical KM plaatsen zich direct
Als die dame of heer zich ook bij de eerste drie van de Skyrace kwalificeert dan komt er een extra plek beschikbaar. Deze zal gaan naar die dame en/of heer die tot aan zondag 19 augustus 2018 de snelste tijd heeft staan op een Vertical KM gelopen in Europa. Deze moet dan wel 1000hm hebben en korter als 4km zijn. Ook hier geld de extra voorwaarde dat diegene binnen 140% van de winnende tijd zit. De dames en heren moeten zelf hun resultaten doormailen als ze daarvoor in aanmerking willen komen. Dit kan naar: skyrunning@nkbv.nl
Ook diegene die zich hebben gekwalificeerd voor de WK Skyrace mogen meedoen aan het WK Vertical KM, dat is voor elke atleet zelf om te beslissen.

Mochten zich geen dames en/of heren kwalificeren in de kwalificatiewedstrijden of er zijn later dames en/of heren die zich afmelden, dan zal de commissie beslissen of en wie er ter vervangen wordt aangewezen. De teamleden moeten zelf hun reis naar Schotland bekostigen. Deelname wedstrijden, lokaal vervoer, verblijf en eten wordt door de NKBV verzorgt.

Meer info over de Scenic Trail op: http://scenictrail.ch/en

Clinic (basis) Montferland

mudsweattrails2 — Tue, 14 Nov 2017 10:21:49 +0000

Link:

Clinic (basis) Montferland

Datum:

zondag, 25 maart, 2018

Clinic (basis) Utrechtse Heuvelrug

MudSweatTrails — Tue, 14 Nov 2017 10:18:46 +0000

Link:

Clinic (basis) Utrechtse Heuvelrug

Datum:

zondag, 4 maart, 2018

De heroïsche Haarlerbergtrail; over de seksuele voorkeuren van een trailorganizer

fastfokkie — Sun, 12 Nov 2017 15:59:40 +0000

11 november 2017 – Dag van de Haarlerbergtrail. Ik had nog nooit van de Haarlerbergtrail gehoord. Van de Haarlerbergloop ook niet. Zelfs niet van de Haarlerberg. Fantastische aanleiding dus om deel te nemen, zeker omdat ik de Sallandse heuvelrug al ken van eerdere uitstapjes op de 25, 50 en 75 k van de Sallandtrail.

Ik ben afhankelijk van het openbaar vervoer. Daar kan de wedstrijdorganisatie niets aan doen. Bij deze zijn ze dan ook gevrijwaard van eventuele claims van mijn kant. Edoch, een OV-verkenning de avond voor de race doet mij vermoeden dat de wedstrijdorganisatie daadwerkelijk alles in het werk stelt om het mij onmogelijk te maken er te komen. Een voorbeeld vraagt u? OV9292 geeft géén reisadvies, of beter: Het laatste reisadvies is op vrijdagmiddag en daarna pas weer op maandagochtend. Het geeft te denken…

Een uitgebreide studie mijnerzijds leert mij: Busje Huissen – Arnhem, treintje Arnhem – Zwolle, Treintje Zwolle – Nijverdal, OV-fiets (of step als de enkele fietsen aldaar vergeven zijn) naar Haarle, terug dwars door de Sallandse bossen, die ik daarvoor met de trein doorkruist heb en die ik daarna rennend ga doorkruisen. Dit is een trailoase voorbij het einde van de wereld. Dit neigt naar masochistische trekjes aan de kant van de trailorganisatie (ziedaar de titel van deze column). Ik kom daar nog op terug…

Na mijn halsbrekende toeren, rijd ik met mijn geelblauwe ros het pittoreske Haarle binnen om me te melden bij dorpshuis Cultura samen met 70 andere trailliefhebbers. Het eerste dat me tegemoet komt is de geur van verschraald bier; ik ben verkocht. Dat is ook zo heerlijk aan Duitse dorpsloopjes, de geur van vette worst en de reclameborden van Veltins versus AA-drink in Nederland.

Er staan tien kerels in fietskledij aan de koffie, vermoedelijk de parcoursbrigade die alles in goede banen gaat leiden. Ik raak in gesprek met een loper die uit Nijmegen blijkt te komen. Het gaat om Theo Hopman, die ik drie dagen terug nog in de deelnemerslijst tegenkwam en wilde benaderen voor een lift naar deze onbereikbare oase. Gisteren was de lijst tot mijn spijt verwijderd. Of ik mee terug wil rijden? Helaas, nee, want ik moet de OV-fiets terugbrengen naar station Nijverdal. Zijn naam was mij opgevallen omdat ik eerder deelnam aan wetenschappelijk onderzoek van hoogleraar Maria Hopman, onder andere naar oververhitting onder hardlopers. Het blijkt zijn nicht. En de wereld is klein.

Achteraf had ik overigens de organisatie kunnen bellen, dan hadden ze me opgehaald vanaf het station. Het moet niet gekker worden! Nog even en ik word thuis opgehaald. Dat is het leuke aan kleinschalige loopjes, we krijgen bij aankomst gratis koffie en cake en zodra je over de finish bent, krijg je een kom snert in je snufferd geduwd. Iedereen is oprecht met je begaan en stiekem heb je een heerlijke middag.

We raken in gesprek met een derde kerel over de Marathon des Sables waaraan ik ga deelnemen. Hij had zich ooit op zijn 24e, 29 jaar terug, impulsief ingeschreven, waarna zijn moeder hem subiet weer uitschreef. Het geeft te denken.
Ik schud nog even de hand van de befaamde Sprengenbergrunner, Jeroen Machielsen. Hij blijkt me naar aanleiding van mijn oproep op Facebook een mail te hebben gestuurd dat ook hij me van het station wilde ophalen. Zoveel positive vibes! Tijd voor de start….

De organisatie heeft goed nagedacht over de routemarkeringen, aangezien een doldrieste wandelaar nog wel eens een bordje wil kwijtmaken of omdraaien. ‘Volg de gele linten!’ ‘Volg niet de oranje linten, die zijn van een ander event en die laat je links liggen’. Oke, dus de gele volgen en de oranje aan je linkerhand houden… Dan zijn er nog de pijlen waaronder ‘linksaf’ of ‘rechtsaf’ staat. Als dat in spiegelbeeld-op-de-kop-staat weet je dat je genaaid wordt door rebels wandelvolk. Smart!

Na het startschot steken we via een provisorisch bruggetje de weg over, een zompig weiland in. Alle asfalt achter de rug voor vandaag. De eerste tien kilometers gaan zeer voorspoedig, met name bos en een stevige ondergrond die niet al te glibberig aanvoelt. Ik lig een tijd rond de 6e positie in het veld, maar begin na negen kilometer gestaag door het veld te zakken. Vanwege een lichte achillespeesontsteking heb ik lange tijd weinig gelopen. Dat wreekt zich nu.

Op tien kilometer komen we bij de drinkpost als het stevig begint te regenen en de lucht grijszwart kleurt. We kruipen dicht tegen elkaar aan onder het tentdoek. Een Twentse lolbroek merkt op: ‘As wie ‘m met vier pakken, lopen wie droog!’ Hij heeft een punt, sowieso want er volgt een windvlaag en de tent gaat er vandoor. Kindjes die de palen vasthebben, vliegen weg. Tien potige trailers grijpen in.

Het is zeldzaam nat, donker, koud, grijs, miezerig (sfeerimpressie) en ik voel net zoveel loopzin als een melaatse bankzitter met morbide obesitas. Ik twijfel. Ik heb onwaarschijnlijk slechte, verzuurde stammetjes. Zal ik kappen? Het zal betekenen dat ik waarschijnlijk een uur mag wachten in een auto, koukleumend, onderkoeld, doorweekt… doorlopen is een veel aantrekkelijker alternatief.

Na de post draaien we de heuvelrug op en er volgt een lange ‘graatdoorkruising’ van het gebied. De regen komt horizontaal van rechtsvoor en gaat over in hagel en natte sneeuw. Als ik na afloop op de app ‘horizontale hagel’ vermeld, vraagt een lolbroek zich af of ik met een shotgun ben achterna gezeten.
De hemel daalt op ons neer en doorlopen wordt bijna onmogelijk. IJswater teistert mijn toch-al-niet-heel-aantrekkelijke-kop. Mijn wang is rood en verdoofd en de kwijl kiert eruit in slierten. Mijn (blote) benen voel ik überhaupt niet meer. We plonsen door karresporen waar het ijswater ons beurtelings tegemoet komt of meestroomt. Een zompige koude bende dus.

Twee gedachten vliegen door mijn hoofd, die niet per definitie iets met elkaar van doen hebben. 1. Ik heb koude tepels en 2. Dit is niet een héél specifieke training voor de Marathon des Sables waarbij je met 45 graden door een woestijn met (droog) zand kuiert.

De eerste dame in het veld passeert me. ‘Kan iemand die kraan dichtdoen?’, brult ze lachend. Ze heeft rode, blote armen. En humor. Morbide humor verbroedert. We lopen samen heerlijk tien kilometer op, kop-over-kop, tot de volgende post op 22,4 kilometer.

Ik ben verbijsterd over de zandpaden die getransformeerd zijn tot heuse – met schuim bedekte – stroompjes. In gedachten zie ik de mannen van de wedstrijdorganisatie hier ’s nachts met plastic emmertje en schepje in de weer om geulen te graven, zoals we dat vroeger aan het strand deden van zandkasteel tot vloedlijn. De smeerlappen proberen ons mentaal en fysiek te slopen. Waarom anders die verrekte Haarlerberg in de laatste kilometers van het parcours stoppen? Een Escher-klim zonder einde om onze door ijswater geteisterde zuur-kloppende spieren nog verder te verteren. Dit neigt naar (sado)masochisme, zoals ik eerder al constateerde.

Zijn trailorganisatoren mensen die graag met een zweepje worden gegeseld? Met een leren pakje aan? Of willen ze graag aan vleeshaken aan een plafond worden gehangen? Is er iets generieks te zeggen over de correlatie tussen het uitzetten van een trailparcours door een trailorganizer en zijn seksuele voorkeuren en gedrag? Interessante materie voor een promotieonderzoek lijkt me. Zo vliegen flarden door het brein van een door ijswater geteisterde trailrunner.

Het maakt wat los, zo’n trailtje in niemandsland op de zaterdagochtend, zo tekende hij op vanuit een warm bad na afloop. Dank voor de koffie, de cake, het parcours, de kom snert, de verschraalde bierlucht en kneuterigheid. Zelfs het eventueel ophalen van en brengen naar station Nijverdal.
Volgend jaar weer.

I’ll be back…

Ultra Tour Monte Rosa (UTMR) 170km 11.200m D+

MudSweatTrails — Wed, 08 Nov 2017 21:31:32 +0000

“Bold, beautiful and brutal” - door Tom Endstra

Geïnspireerd door een verhaal uit 2016 van Wimfridus op deze site, ging ik de ontwikkelingen rond de UTMR volgen. Toen het duidelijk werd dat er dit jaar voor het eerst een 170km-editie zou komen waarin je een volledige ronde rondom de Monte Rosa maakt, wist ik het zeker: dit wordt mijn ultra voor 2017! Nu sta ik om kwart voor vier in de ochtend in het startvak te luisteren naar een adjudant van race director Lizzy Hawker die het woord voert. Uiteindelijk pakt Lizzy zelf ook nog even de microfoon. Zachtjes herhaalt ze de uitspraken die we al overal hebben kunnen lezen. Dit is haar trainingsgebied. Dit is de race die zij had willen racen. Haar stem breekt. Eindelijk heeft ze het rond. Haar geesteskindje: het rondje Monte Rosa als ultratrail race. 170km met meer dan 11.000 hoogtemeters door een schitterende alpiene omgeving. De honderd mensen die hier op dit moment bij elkaar staan, zijn de eersten die haar droom mogen gaan waarmaken. Het voelt toch wel heel speciaal. Een kort stukje lokale folkloremuziek, we tellen met z’n allen af en weg zijn we. Mijn trailmaatje Willemijn is er helaas niet bij, maar ze zal me volgen via een GPS-tracker en me morele ondersteuning bieden.

Op de kaart lijkt het een onschuldig hoogtepad, de “Europaweg” van Grächen naar Zermatt, maar we beginnen wel degelijk met een stijging van zo’n 1000m. De toon is gezet. Het hoogteprofiel verraadt 5 lange klimmen van meer dan 1000 hoogtemeters. De hoogste pas waar we overheen zullen gaan is de Theodulpas van bijna 3300m na Zermatt. Dit is de overgang van Zwitserland naar Italië. Ik voel me goed en kijk ernaar uit. Buiten het dorp gaat het pad al snel van asfalt naar onverhard naar single trail door het bos omhoog. In het donker “voel” ik de bergen en de omgeving meer dan dat ik er veel van zie. Ik beland een beetje in de middenmoot. De benen zijn nog wat ochtendstram en ik loop van groepje naar groepje. Is het gewoon pad dan haak ik aan, in de (rots)blokkenvelden die we hier ook af en toe tegenkomen haal ik mensen in. Het valt me op dat veel lopers worstelen met dit terrein, dat Duitstalige berggidsen zo mooi “Gehgelände” noemen. Mij ligt het wel, je moet hier zelf een beetje een efficiënte route doorheen zoeken. Langzamerhand wordt het ook licht. Van de schitterende zonsopgang die ons hier voorgehouden is komt echter niet veel terecht want er hangt een stevige ochtendnevel. Na 17km arriveer ik op het eerste checkpoint, de Europahütte. Met luid gejoel en aanmoedigingen worden de lopers onthaald. Ook de verzorgingsposten later in de race worden bevolkt door superenthousiaste vrijwilligers. Ik check in op dik 3 uur en constateer tevreden dat ik sneller ben dan mijn meest optimistische tijdschema aangeeft, zonder dat ik het gevoel heb mezelf aan het opblazen te zijn. Het loopt best relaxed eigenlijk. De verzorgingspost is buiten. Het liefste wil ik meteen door, maar ik dwing mezelf wat te eten en te drinken. Helaas moet ik ook even het toilet binnen bezoeken. Jammer, want buiten lopen de mensen die ik eerder inhaalde mij weer vrolijk voorbij.

De hangbrug die oplost in de mist

De Europaweg tussen de Europahütte en Täschalpe

Op weg naar Zermatt met uitzicht op de Matterhorn

Na de post duikt al snel een hangbrug op. Het is de recent geopende Charles Kuonen Hängebrücke, met een lengte van 494m de langste voetgangersbrug van Europa. Het is een bijzonder gezicht: de brug lijkt letterlijk op te lossen in de mist. Zelfs de bodem van het dal dat de brug overspant 85m lager is vanaf de brug niet zichtbaar door de dichte mist. Op weg naar de Täschalpe (CP2) vallen er dan toch eindelijk gaten in de ochtendmist en krijgen we zicht op de mooie 4000-ers om ons heen. Ik herken de witte top van de Weisshorn aan de overkant van het dal. Net voor Zermatt ontmoet ik een Pool die driftig aan het fotograferen is. We kletsen wat en maken foto’s van elkaar met de Matterhorn op de achtergrond. Het blijft toch altijd weer een schitterende berg om te zien.

De verzorgingspost in Zermatt (37km) stelt niet veel voor. Wat picknicktafeltjes buiten en een kleine tent met versnaperingen op een terreintje een beetje achteraf. Het voelt aan alsof Zermatt ons ultralopers “gedoogt”, meer dan ons van harte welkom heet. Een heel andere sfeer dan bij de Matterhorn Ultraks trail die ik hier nu twee jaar geleden liep. Ik maak me dus maar snel klaar om te vertrekken in de richting van de Theodulpas. Ik ben vooral benieuwd naar het laatste stuk daarheen waar we een stuk over een gletsjer zullen lopen. Uit mijn dropbag is de wintervariant van mijn trailschoenen gekomen die ik nu heb aangetrokken, maar hier in de warmte tussen het winkelende publiek in de hoofdstraat van Zermatt heb ik er weinig plezier van. Waar ik het eerste stuk tot Zermatt erg lekker en snel heb gelopen, voel ik me nu steeds minder in m’n hum. Mijn ingewanden zijn van streek waardoor ik regelmatig even een bosje of een grote steen moet opzoeken en ik heb het veel te warm. Voor mijn gevoel in een slakkentempo loop ik naar boven. Ik word met enige regelmaat ingehaald door andere lopers. Ook Mirjam, met wie ik een appartement deel in Grächen, komt me voorbij als ik uit het zoveelste bosje naast het pad kom zetten. Ik probeer even aan te haken, maar merk dat haar tempo te hoog ligt voor mij. Ondanks het prachtige decor van 4000-ers waar we hier doorheen lopen, staat het genieten van de omgeving op dit moment even op een heel laag pitje. Bij de Gandegghütte (CP4 op 2929m hoogte) word ik eruit gepikt en krijg ik even gedwongen rust als mijn GPS-tracker gereanimeerd wordt. Hij blijkt tot nu toe geen signaal te hebben doorgegeven. Nadat ik groen licht heb gekregen kan ik door naar de gletsjer waarover de route zonder problemen langs een zomerskipiste omhoogloopt. Ik loop een paar natte voeten op als ik me verkijk op een soort slush puppy ijsbad dat iets dieper blijkt dan verwacht. Fijn die winterschoenen, het water blijft er extra lang in zitten als ze eenmaal nat zijn. Het stuk dat volgt na de Theodulpas is met stip het lelijkste gedeelte van de route. Bedekt met twee meter sneeuw is dit skigebied van Breuil-Cervinia vast heel mooi, maar nu is het een grijsbruin maanlandschap met skiliften waar je over brede gruispaden doorheen loopt. Ik ben dan ook blij als ik dit terrein achter mij kan laten en mij via de Colle Superiore delle Cima Bianche weer naar mooiere oorden kan begeven. Meteen na de col liggen twee prachtige azuurblauwe meertjes en ook de daaropvolgende afdaling over de almen in de richting van Saint-Jacques-des-Allemands is om van te watertanden zo mooi. Wat een voorrecht om hier nog bij daglicht te mogen lopen. Ik krijg er zowaar weer lol in. Zelfs het klimmetje van 600m naar de Colle della Bettafurca dat ik over het hoofd had gezien toen ik van boven af Champoluc voor Gressoney aanzag kan mij niet deren.

Azuurblauwe meertjes bij de Colle Superiore delle Cima Bianche

Prachtige Italiaanse vallei in de afdaling van de Colle Superiore delle Cima Bianche

Als ik op de volgende verzorgingspost in Gressoney aankom (80km afgelegd in dik 17 uur, bijna op de helft!) is het donker. We zitten weer behoorlijk oncomfortabel buiten, zeker als het ook nog begint te regenen. Een vrouw, die ik bij eerdere checkpoints al een paar keer kort gesproken heb, is iets eerder dan ik klaar om te gaan. Ze staat een beetje te dralen en naar mij te kijken. Ik vraag haar of ze de volgende etappe naar Alagna misschien samen wil afleggen. Dat wil ze wel, dus we gaan samen op pad. Het water komt inmiddels met bakken uit de hemel en de volgende klim naar Passo dei Salati (2922m) staat op het menu. Het is geen slecht idee om samen te lopen onder deze omstandigheden. Ze blijkt Sarah te heten en uit Schotland te komen. Het zorgt voor hilariteit onder de leden van Loopgroep03 die mij vanuit Nederland aan het volgen zijn. Eerder dit jaar in de Legends trail heb ik ook twee nachten samen gelopen met een onbekende Sarah nadat deze zich bij Willemijn en mij had aangesloten. Ik heb mijn Sarah voor de nacht weer gevonden concluderen ze. In het donker pikken we een pad op dat steil door het bos omhoog slingert. Na een paar honderd meter stijgen zie ik achter mij een flits. Ik vraag Sarah, die achter mij loopt, of dat uit haar hoofdlamp kwam. Ze dacht het niet en een paar seconden later komt het antwoord in de vorm van een flinke donderklap. Onweer dus. Dat kan er ook nog wel bij. Ik zie waar we nu zitten weinig risico maar vraag haar toch of ze misschien even wil schuilen. “Schuilen? Nee joh!”, ze kijkt me enigszins gechoqueerd aan. Ze heeft van de zomer de High Trail Vanoise gelopen waar ze de bliksems onder zich in het ijs zag inslaan. Die wordt hier niet warm of koud van. Prima, that’s my girl, we gaan door. Hogerop wordt het weer nog onaangenamer met een harde wind die over de kale bergflanken waait. Er ligt wat sneeuw en we zien alleen maar vage markeringen. Op de tast vinden we de weg naar de rifugio op de pas, waar we behoorlijk verkleumd binnenvallen. Het blijkt een heerlijk warm hutje te zijn waar we ontvangen worden met warme dranken en dekens en waar we zelfs wat van onze natte kleding kunnen drogen op een verwarming. Als we weer een beetje bijgekomen zijn vertrekken we vlak na een groep van drie andere lopers. Het leek mij wel relaxed hun te volgen en de route te laten zoeken, maar Sarah denkt er anders over en pakt meteen de kop. Als Schotse is ze wel gewend aan afdalen over natte glibberige rotspaadjes. Ik kan moeilijk achterblijven dus ik werk me ook door de groep heen. Het was toch een goede zet want de skipiste gaat al snel over in single track en daar was het vast niet meer zo gemakkelijk gelukt om hen te passeren. Inmiddels loop ik voorop met haar in mijn kielzog, de groep van drie volgt ons op korte afstand. Ik vraag haar of het tempo OK is voor haar en dat beaamt ze. Ik zeg dat ik nog wel iets sneller kan als ze wil en tot mijn verrassing zegt ze “Ja, doe maar”. Ik schakel nog een tandje bij en ze volgt strak in mijn voetspoor. De andere groep kan deze tempoversnelling niet aan dus die zijn we snel kwijt. Langzamerhand trekken de wolken weg en worden sterren en de bijna volle maan weer zichtbaar. Nog een stuk lager gaat het pad over in een steil afdalend pad door het bos met keien en boomwortels. Best lastig om hier snelheid te maken in het donker maar het kost Sarah, die inmiddels voorop gaat, opnieuw weinig moeite. Nu mag ik aan de bak om haar te volgen. Het is de kunst een ritme in het lopen te vinden in afwezigheid van een ritme in het terrein. Ik geniet met volle teugen van onze snelle afdaling door het inmiddels maanverlichte bos.

Tegen 05:00 in de ochtend komen we aan op het checkpoint in Alagna (100km). Hier zullen onze wegen zich scheiden want Sarah wil even gaan slapen en ik wil door. Gelukkig is dit CP wel binnen. Ik heb last van beginnende trench feet en kan hier even lekker mijn voeten droogföhnen. Het eten schiet wel weer serieus te kort. De baas vraagt wat ik wil hebben. Ik zeg: “een warme maaltijd, pasta, whatever”. Dat heeft hij niet; wel koffie, thee, cola, water, soep, brood, kaas, nootjes, gedroogd fruit, chips, cake. Prima om een dagje door te komen tussen ontbijt en diner, maar als ultraloper hoop je toch op iets meer hartige happen. De tweede dag opent met een cadeautje in de vorm van een prachtige zonsopgang die de Monte Rosa roze kleurt als ik op pad ga naar de Colle del Turlo. Het geeft me energie om deze langgerekte klim vanuit het laagste punt op de route aan te pakken. Het is te steil om hard te lopen, in ieder geval voor mij, maar de klim is wel zo vlak dat de hoogtemeter maar tergend langzaam omhoog kruipt. Ik maak er een spelletje met mezelf van, ik mag pas weer naar de hoogte op m’n horloge kijken als er minimaal 100m bijgekomen is. Hogerop wordt de sfeer wat spooky als er mistflarden over de berghellingen trekken. Ik zie de col dan ook pas als ik er bovenop sta. Er staat een klein koepeltentje met een paar verzorgers pal op de col. Ze checken of het goed met me gaat en ik krijg iets wat het midden houdt tussen koffie en thee uit een thermoskan. Na een korte pauze vervolg ik mijn weg naar beneden over het stenige pad. Weer een monsterklim geslecht. Net voor Macugnaga haal ik Mirjam in. We wisselen wat woorden. Ze heeft het zwaar, maar ze loopt ruim binnen de cut-off tijd dus als ze stug volhoudt dan redt ze het wel. Ik ben blij voor haar dat ze zo goed loopt.

Eindelijk pasta in Macugnaga

In Macugnaga tref ik dan eindelijk een verzorgingspost waar werkelijk alles klopt. Wel een beetje jammer dat zo’n checkpoint pas na 125km opduikt. Het is binnen in een restaurant en het is er aangenaam warm. Je krijgt een grote 6-persoonstafel toegewezen. Er is warm eten, je kunt zelfs kiezen uit pasta, pizza of soep. Maar je mag het ook allemaal bestellen. Ik ga voor de pasta die op een echt bord geserveerd wordt met een kannetje thee met suiker erbij. Ik val als een hongerige wolf aan op mijn bordje pasta maar mijn hulplijn Willemijn roept me tot de orde “rustig eten anders valt het verkeerd” drukt ze me op het hart. Goed punt. Bij vertrek rond 13:00 laat ik haar weten dat ik vandaag nog wil finishen. Buiten op het dorpsplein wordt een feestje gebouwd, hier is men in afwachting van de binnenkomst van de stage racers die hier de finish van hun voorlaatste dag hebben. Als ik weer vertrek begeleiden flarden van de stampende beat van de muziek mij nog een heel stuk de berg op in de klim van 1500m naar de Monte Moro pas. Ik heb er echt zin in en heb het gevoel dat ik nog wel wat mensen kan gaan inhalen in dit laatste stuk tot de finish.

Op de Monte Moro pas is het een chaotische situatie. Ik hoor mensen roepen naar elkaar in de dichte mist. Ik kom lopers tegen waarvan ik mij afvraag of ze het checkpoint net voor de pas überhaupt gevonden hebben gezien de richting waar ze vandaan komen. Ik vind redelijk snel mijn weg over het pad dat gedeeltelijk voorzien is van houten trappetjes en kabels op de gladde rotsen. In een grijs verleden ben ik hier al eens overheen gewandeld toen ik vanuit Zwitserland de GTA (Grande Traversata delle Alpi) liep. Aan de andere kant van de pas staat een man beteuterd te kijken naar de vlaggetjes onder ons. Met een Frans accent vraagt hij aan mij “Do you think the route goes there?”. Ik zie drie vlaggen op een rijtje door een rotsblokkenterrein gaan met rotsen van koelkastformaat die schots en scheef door elkaar liggen. Ik zeg “Sure, you see the markers over there”. Dan komt zijn punt: “Yes, but there are all these rocks”. Moet ik als laaglander nou een Fransman gaan uitleggen hoe je hier doorheen komt? Ik zeg iets als “see you later”, spring over de rotsen naar beneden en kijk niet meer om. Al met al denk ik dat ik hierboven wel vijf of zes mensen heb ingehaald die worstelden met de route en het terrein. Dat is goed voor mijn positie in het klassement. Het geeft me vleugels in de afdaling naar Mattmark. Ook het vlakke stuk langs het stuwmeer kan ik nog hardlopend afleggen, maar als het pad dan later een stuk langs de weg loopt in de richting van Saas-Almagell gaat het toch mis met mijn benen: ik krijg kramp. Het fietspad omhoog naar Saas-Fee kan ik helaas ook alleen nog maar wandelend afleggen door de kramp. Ik wijt het aan de eentonigheid van de beweging op deze lange vlakke stukken in dit gedeelte van de race, want eerder heb ik helemaal geen last gehad.

Op de verzorgingspost In Saas-Fee krijg ik van de dienstdoende medic een poedertje tegen de kramp. Even later komt de Pool binnen die ik eerder bij Zermatt heb ontmoet. Hij heeft ook kramp. Hij heeft een grote zak anti-kramp pillen bij zich. Van Tsjechische makelij vertelt hij trots, en zegt dat ik er ook wat moet nemen. Ik zeg dat ik net al een poedertje heb gehad, maar hij dringt aan. Als compromis neem ik er twee van hem aan die ik in mijn rugzak stop. Ik zeg dat ik ze bewaar voor als ik weer last krijg onderweg en ga op pad voor het laatste stuk. In het bos na het dorp komt de Pool me achterop. Hij is duidelijk sneller dan ik, maar hij blijft toch een tijdje achter me hangen. Als ik uit het pad stap om mijn hoofdlamp op te snorren stopt hij ook. Hij probeert me over te halen om met hem mee te gaan. Hij wil dit laatste stuk snel afleggen en zoekt een maatje. Gisteren was voor hem fotodag, vandaag racedag. Ook ik was gisteren wat langzamer, al was fotograferen niet de reden, en vandaag lekker aan het racen. Vandaar dat onze opbouw redelijk gelijk op is gegaan. We hebben wat discussie over hoe ver het nog is. Volgens hem is het nog maar 17km maar ik geloof hem niet. Om een of andere reden denk ik dat ik nog bijna 30km voor de boeg heb. Hij blijkt ook nog een hoger doel na te streven met zijn eindsprint: hij wil per sé voor middernacht finishen want hij moet nog met de auto naar een ander dorp waar zijn overnachtingsadres is. Zijn auto staat in de parkeergarage en hij moet een extra dag betalen als hij pas de volgende dag aankomt. Ik wens hem succes en laat hem gaan. Ik vind hem een sympathieke gast, daar ligt het niet aan, maar ik wil dit stuk liever in mijn eentje lopen. Alleen in die overweldigende natuur, mijn eigen gedachten denkend door de donkere bergen naar de finish. Focus houden om dit technische traject door het donker veilig af te leggen. Dat lukt beter als ik alleen loop dan wanneer ik aanklamp bij iemand die net iets te snel voor mij gaat. Ondertussen begint het wel te malen in mijn hoofd. Hoe heb ik ooit kunnen denken – en erger nog, melden aan mijn volgers – dat ik nog voor middernacht binnen zou zijn? Ik moet mij vergist hebben: als ik mijn huidige tempo afzet tegen de afstand die ik denk nog te moeten lopen mag ik blij zijn als ik voor het weer licht wordt binnen ben. Ik stuur mijn hulplijn een SMS: “hoe ver moet ik nog?” Het antwoord komt per kerende post en is goed voor de moraal: vanaf Saas-Fee was het nog maar 20km dus mijn Poolse vriend had toch gelijk. Ze SMS’t ook dat ik mag bellen als ik een peptalk nodig heb. Op zich heb ik dat niet, maar misschien maakt ze zich zorgen dat de kramp weer opspeelt, zo langzaam als het nu gaat. Of misschien wil ze gewoon graag mijn stem even horen. Andersom is dat zeker het geval dus ik bel haar. Met mijn stokken in de ene en mijn telefoon in de andere hand loop ik door. Ik hoor een beekje gorgelen onder de rotsblokken waar ik overheen loop. Hol gekloenk van rotsblokken die kantelen als ik ze belast met mijn gewicht. Ik hoop dat ze de nachtelijke geluiden van de bergen herkent en zo wat van de sfeer kan opsnuiven.

Het pad lijkt wel eindeloos door te slingeren langs de bergwand maar eindelijk kom ik dan toch aan op Hannigalp, het laatste checkpoint voor de finish. Ik hoor dat er over “5 tot 10 minuten” lopers aankomen. Dus ik moet nog wel even aan de bak om mijn plek veilig te stellen. Echt niet dat ik mij hier nog laat inhalen. Gewoon 3 kilometer het brede pad naar beneden volgen luidt de instructie. Ik kijk af en toe achterom of ik misschien lampjes zie naderen, maar daar is geen sprake van. Het is dik na 01:00 uur zaterdagochtend als ik het dorp Grächen binnenloop. De finish is een kale bedoening. Een vrijwilliger voor de tijdregistratie en het uitreiken van de medaille en twee Nepalese dames die het standje met wat eten en drinken bemensen. Zelfs een finishfoto moet ik nog zelf organiseren. Op het moment zelf voelt het best eenzaam, maar als je er later over nadenkt heeft het ook wel weer zijn charme. Uiteindelijk doe je het toch allemaal voor jezelf. Ik krijg een dekentje om mij warm te houden. Mijn Poolse vriend is al weg, hij is waarschijnlijk direct doorgerend naar zijn auto. Ik word gebeld door Willemijn die me feliciteert. Diverse lopers uit onze loopgroep zijn speciaal voor mij opgebleven om mij te “zien” finishen. Het doet me goed te horen dat ze allemaal zo met me hebben meegeleefd. Was er dus toch nog publiek bij mijn finish, ook al was het dan op afstand. Als ik een beetje bijgekomen ben en wat gegeten en gedronken heb vraag ik de vrijwilliger die zich met het registreren van de eindtijden bezighoudt of “the English lady” al in zicht is. Hij kijkt mij niet-begrijpend aan. Ja “Sarah” verduidelijk ik. “Ah” zegt hij, “the British lady”, “ik kijk even of ze er al aan komt”. Ik laat de subtiele terechtwijzing maar even gaan en hoor dat ze inderdaad in aantocht is. Ze heeft het laatste stuk samengelopen met een Finse dame en ze komen nu samen binnen. We feliciteren elkaar met het uitlopen van de race. Ik wil weg nu. Mirjam wordt over ongeveer drie uur verwacht. Ik wil er graag voor haar zijn bij de finish, maar ik kan hier niet zo lang blijven zitten. Ik zou te veel afkoelen. Ik ga naar het appartement om een douche te nemen, even te slapen en kom dan terug neem ik me voor. Het volgende wat ik hoor is Mirjam die het appartement binnenkomt en ik schaam me diep. Ik had mijn wekker nog gezet op iets voor haar verwachte aankomsttijd – althans dat dacht ik. Of ik in coma door mijn wekker heen ben geslapen of dat ik hem uiteindelijk helemaal niet eens goed gezet heb weet ik nog steeds niet. We feliciteren elkaar en stellen het verder nakaarten uit tot “morgen”.

Met een tijd van 45:12:52 word ik 30^e. Van de 96 lopers die startten haalden er 33 de eindstreep niet. Ik ben trots als eerste Nederlander het rondje Monte Rosa als ultratrail volbracht te hebben.

De organisatie noemt de race “bold, beautiful and brutal” en daar is geen woord van gelogen. Er staat een interview online met de winnaar van de race (met de toepasselijke naam “Stone”). Hij wordt geïnterviewd in de laatste paar honderd meter naar de finish en blijft maar herhalen: “so hard”, “so tough”, “so technical”, “not a normal ultra race”. De route is inderdaad prachtig, maar ervaring in de bergen is wel een must om deze ultratrail veilig uit te lopen. Denk aan smalle, ongelijke paadjes, soms langs diepe afgronden waar je echt niet in wil vallen. En dat dan in het donker met slaaptekort en mogelijk onder slechte weersomstandigheden. Als je twijfelt, kies dan voor de stage-race. Je loopt het rondje dan in vier dagetappes en hoeft nauwelijks in het donker te lopen waardoor je veel meer van de omgeving ziet en iedere dag “uitgerust” kunt starten.