muhasebe mevzuat

540/4 Parsel Büyük ilgi gördü

2014-03-09T08:43:00.001-07:00

Emlak Konut GYO mülkiyetinde bulunan 127 bin metrekarelik alanda inşa edilen ticaret portalı 540/4 Parsel, ön talep döneminde büyük ilgi gördü. Makro İnşaat & Akyapı Ortak Girişimi İcra Kurulu Başkanı Ercan Uyan, “Bu yoğun ilgi Türkiye’de bir kriz ya da durgunluk olmadığının, insanların halen ekonomiye ve istikrara olan güveninin en güzel kanıtıdır” dedi.

Emlak Konut GYO ile Makro İnşaat & Akyapı Ortak Girişimi tarafından Başakşehir’de hayata geçirilen 540/4 Parsel bugün açık artırma yöntemiyle satışa sunuldu. Açık artırmada Emlak Konut Genel Müdürü Murat Kurum ve Makro İnşaat & Akyapı Ortak Girişimi İcra Kurulu Başkanı Ercan Uyan da bulundu.

Bugün açık artırma yöntemiyle satışa sunulan projede yer alan 220 ticari üniteye 5.000 üzerinde ön talep geldi. Makro İnşaat Akyapı Ortak Girişimi İcra Kurulu Başkanı Ercan Uyan, “Bu yoğun ilgi Türkiye’de bir kriz ya da durgunluk olmadığının, insanların halen ekonomiye ve istikrara olan güveninin en güzel kanıtıdır” dedi.

Uyan, burada çok güzel bir tabloyla karşılaştıklarını belirterek sözlerini şöyle sürdürdü: "Bu tabloda bizi sevindiren en önemli şey 17 Aralık’tan sonra Türkiye’yi bekleyen bir ekonomik kriz ile ilgili söylentilere burada bir cevap veriliyor. 5 bine yakın bir ön başvuru oldu. Çok ciddi bir talep var. Ülkemiz adına, ekonomi adına, istikrar adına güven verici bir tablo. Biz çok memnunuz bu durumdan. Burada en önemli mesaj Türkiye’deki ekonomiye verilen mesajdır. Herhangi bir sorun yok, her şey yolunda.”

“DOĞRU LOKASYON DOĞRU PROJE”

Uyan, doğru proje, doğru lokasyon, doğru fiyat olursa yatırımcının güvendiğini belirterek şunları söyledi: "Dışarısı soğukta olsa, Rusya Ukrayna’ya da girse, ülke seçime de gitse yatırımcı insanlar Türkiye’ye güveniyorlar.”

Başakşehir’de Başbakan Recep Tayyip Erdoğan tarafından temeli atılan İkitelli Sağlık Kenti ile Kayaşehir Uydu Kenti’nin tam ortasında yer alan 540/4 Parsel’in içerisinde 220 ticari ünite bulunuyor. Bu üniteler arasında 96 adet doğrudan cadde girişli dükkan ve mağazalar, 15 adet geniş teraslı kafe-restoran, 91 adet VİP girişli modüler birleştirilebilir ofis, bir tematik kreş binası, üç halı saha, sosyal tesis ve 5 bin 650 metrekare bahçe, bir adet iki katlı düğün ve kongre sarayı, iki adet bay/bayan fitness salonu ve bir kapalı çocuk eğlence merkezi yer alıyor.

A.Ş. ve Ltd. Şti. Genel Kurul Toplantılarına Erteleme

2013-03-13T10:21:00.002-07:00

Mecliste görüşülmekte olan "Torba Yasa" meclis Plan Bütçe Komisyonundan geçip Genel Kurula gönderilmiştir. Söz konusu Torba Yasa'daki konulardan bir tanesi A.Ş. ve Ltd. Şti. Genel Kurulları ile Kapanış Tasdiklerinin 30 Haziran 2013 tarihine

ertelenmesidir.

Şoför İle Beraber Araç Kiralaması Ve Kdv Tevkifatı Nedir?

2013-03-04T01:37:00.002-08:00

Araç kiralama hizmetleri, şoförleriyle birlikte yapılmadığı ve 117 serim nolu KDV Genel Tebliğinin (3.2.13.) bölümüne göre 5018 sayılı kanuna ekli cetvellerde sayılan kurum ve kuruluşlara verilmediği sürece tevkifat uygulaması kapsamında değerlendirilmemektedir.

Ancak şoförüyle birlikte yapılan araç kiralamaları, şoför ile hizmeti alan kurum veya kuruluş arasında bir hizmet akdinin bulunmaması, iş süresince şoförün kurum yetkililerinin sevk, idare ve kontrolü altında çalışması durumunda “işgücü temin”hizmetleri kapsamında tevkifata tabi tutulacaktır.

Tevkifatın, ücret bordrosu, muhasebe kayıtları, sigorta prim bildirgeleri vb. belge, kayıt ve beyanlardan tespit edilerek toplam hizmet bedelinden ayrıştırılabilmesi ve faturada da ayrıca gösterilmesi kaydıyla, yalnızca şoför bedeline ilişkin olarak ödenen bedele isabet eden KDV tutarı üzerinden yapılması mümkündür.[1]

Diğer taraftan, sürücüsüz personel taşıma servis aracı kiralamalarında verilen hizmet “işgücü temin hizmeti” kapsamında değerlendirilmeyeceğinden bu bölüme göre 9/10 oranında değil 117 seri nolu KDV Genel Tebliğinin (3.2.11) bölümüne göre 5/10 oranında tevkifata tabi tutulmalıdır. [2]

Öte yandan, işgücü temin hizmeti veren mükellefin, söz konusu hizmeti bir başka mükelleften temin ettiği elemanları kullanarak sunması halinde sadece kendisine verilen işgücü temin hizmetinde tevkifat uygulanmalıdır. [3]

Örneğin; cast ajansları tarafından kendi bordrolarında yer almayan oyuncuları film yapım şirketleri ile reklam ajanslarının taleplerini dikkate alarak bu şirketlere teklif etmesi, önermesi, niteliği itibariyle aracılık hizmeti olduğundan işgücü temin edilen /önerilen oyuncuların sevk ve idaresinin, oyuncuları talep eden firmalarda olmaması sebebiyle de hesaplananKDV’nin işgücü temin hizmeti kapsamında tevkifata tabi tutulması söz konusu değildir. [4]

[1] Elazığ Defterdarlığı tarafından verilen 06.03.2012 tarih ve 04-4 sayılı özelge

[2] 19.06.2012 gün ve 141 sayılı Kocaeli Vergi dairesi Başkanlığı özelgesi.

[3] Bkz. Maliye Bakanlığı, 16.06.2012 gün ve B.07. 1.GİB.4.41.130(9-2012/28)-141 sayılı özelgesi.

[4] Gelir İdaresi Başkanlığının 03.09.2010 tarihli ve 78235 sayılı yazısı.

Kaynak: www.MuhasebeTR.com

Vergi Usul Kanunu’na Göre Elektronik Tebliğ

2013-03-04T01:34:00.001-08:00

MALİYE BAKANLIĞI DÜZENLEME YAPMAZSA?

Değerli Okur;

19 Ocak 2013 tarih ve 28533 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan Elektronik Tebligat Yönetmeliği ile 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nda hükme bağlanan elektronik tebliğ konusunda uygulamaya doğru bir adım atılmıştır. Önceki yazımızda bu düzenlemede önemli olduğunu düşündüğümüz konulara değinmiş ve yazımızı “Vergi Usul Kanunu kapsamında yapılmakta olan tebliğ uygulamaları bu yönetmelik kapsamında mıdır?” sorusuyla tamamlamıştık. Bu yazımızda kısaca konuya dair bilgi ve görüş paylaşılacaktır.

Vergi Usul Kanunu’na göre tebliğin neyi ifade ettiği Kanun’un 21’inci maddesinde hükme bağlanmıştır:

” Tebliğ, vergilendirmeyi ilgilendiren ve hüküm ifade eden hususların yetkili makamlar tarafından mükellefe veya ceza sorumlusuna yazı ile bildirilmesidir.”

Vergi Usul Kanunu’nun Tebliğ Esasları başlıklı 93’üncü maddesi uyarınca tahakkuk fişi dışında kalan ve vergilendirme ile ilgili hüküm ifade eden vesikaların ve yazıların adresleri bilinenlere posta vasıtasıyla ilmühaberli taahhütlü olarak, adresleribilinmeyenlere ilan yoluyla tebliği yapılır. Ancak ilgilinin kabul etmesi şartıyla tebliğ, vergilendirme ile ilgili hüküm ifade eden vesika veya yazı düzenleyen dairede veya komisyonda da yapılabilir. Kanun’un 107’nci maddesinde de memur eliyle tebliğ hükme bağlanmıştır. Madde başlığı “Memur Vasıtasiyle Tebliğ” olup, Maliye Bakanlığı’nın posta yerine memur aracılığıyla da tebliğ yaptırmaya yetkili olduğu belirlenmiştir.

Vergi Usul Kanunu’na 6009 sayılı Kanun ile eklenen ve 01.08.2010 tarihinde yürürlüğe giren 107/A maddesi Elektronik Ortamda Tebliğ başlıklı olup, bu madde ile Vergi Usul Kanunu kapsamındaki tebliğlerin 93’üncü maddede yazılı usullerle bağlı kalınmaksızın elektronik ortamda yapılabileceği hükme bağlanmıştır. Bu konuya dair usul ve esasların belirlenmesikonusunda Maliye Bakanlığı’nın yetkili olduğu hükmüne yer verilmiştir. Maliye Bakanlığı tarafından henüz bir düzenleme yapılmamıştır. Bu arada tahakkuk fişine özgü olmak üzere bir konunun hatırlanmasında yarar var: Vergi Usul Kanunu’nun 28’inci maddesinde “Beyannamenin elektronik ortamda gönderilmesi halinde tahakkuk fişi elektronik ortamda düzenlenir ve mükellef veya elektronik ortamda beyanname gönderme yetkisi verilmiş gerçek veya tüzel kişiye elektronik ortamda iletilir. Bu ileti, tahakkuk fişinin mükellefe tebliği yerine geçer.” hükmü yer almaktadır. Her ne kadar elektronik tebliğe dair bir yönetsel düzenleme yapılmamış ise de, tahakkuk fişi yönünden bir uygulamanın yürütüldüğü görülmektedir.

Yer verdiğimiz hükümler çerçevesinde Vergi Usul Kanunu kapsamında beş tür tebliğ usulü bulunmaktadır:

1-İlmühaberli Taahhütlü Posta yoluyla tebliğ

2-İlanen Tebliğ

3-Dairede veya komisyonda tebliğ

4-Memur aracılığıyla tebliğ (İlgilinin adresinde)

5-Elektronik tebliğ

7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun vergilendirme ile ilgili hüküm ifade eden vesikalar ve yazılar yönünden Vergi Usul Kanunu’na önceliği var mıdır? HAYIR. Tebligat Kanunu’nun Mali Tebligat başlıklı Üçüncü Fasıl’ında mali tebliğlerin kendi kanunlarında açıklık bulunmayan durumlarda bu kanunun(Tebligat Kanunu) genel hükümlerine göre yapılacağı hükme bağlanmıştır(Tebligat Kanunu Madde 51). Bu çerçevede Vergi Usul Kanunu’nun hükme bağladığı tebliğ esasları ve usulleri, vergilendirme ile ilgili hüküm ifade eden belgeler yönünden önceliklidir.

Vergi Usul Kanunu’nun 107/A maddesinde hükme bağlanan elektronik tebliğ konusunda Maliye Bakanlığı tarafından yönetsel bir düzenleme henüz yapılmamıştır. Yazımızın bu bölümüne değin yer verdiğimiz hükümler uyarınca “Vergi Usul Kanunu’nun elektronik tebliğe dair hükmü bulunmakla birlikte Maliye Bakanlığı usul ve esasları belirlemediğinden 19 Ocak 2013 tarih ve 28533 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan Elektronik Tebligat Yönetmeliği’nin Vergi Usul Kanunu çerçevesinde yapılacak elektronik tebliğler yönünden uygulanması mümkündür. Maliye Bakanlığı’nca bir düzenleme yapılmasına gerek yoktur.” denilebilir mi? HAYIR. Çünkü vergilendirme ile ilgili hüküm ifade eden belgelerin elektronik olarak tebliğ edilebileceği hususu Vergi Usul Kanunu’nda hükme bağlanarak, 7201 sayılı Tebligat Kanunu’na koşut bir içerik oluşturulmuş, bu konuda usulleri ve esasları belirlemek üzere de Maliye Bakanlığı yetkili kılınmıştır. Eğer elektronik tebliğ konusunda Vergi Usul Kanunu’nda bir düzenleme yapılmamış olsa idi, 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 51’inci maddesinde yer alan “Mali tebliğler, kendi kanunlarında sarahat bulunmıyan hallerde, bu kanunun umumi hükümlerine tevfikan yapılır.” hükmüne göre değerlendirilebilirdi. Bu konuda da Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik, 72’nci maddesi referans olarak değerlendirilebilir:
“MADDE 72 – (1) Özel kanunlarda tebligata ilişkin bir hüküm bulunmaması halinde mali tebliğler, Tebligat Kanunu ve bu Yönetmelik hükümlerine göre yapılır.”

Maliye Bakanlığı’nın ve hatta diğer kamu kurum ve kuruluşlarının söz konusu Elektronik Tebligat Yönetmeliği’nden bütünüyle bağımsız bir düzenleme yapmayacağını da belirtmek gerekir. Çünkü özellikle elektronik tebliğin gerektirdiğikurumsal işbirlikleri yönünden Elektronik Tebligat Yönetmeliği’nin belirlediği esaslar ve usuller asgari / zorunlu unsurları açıklamıştır; kurumlar ve kuruluşlar işlemleri veya düzenledikleri belgeleri yönünden daha ayrıntılı düzenlemeler yapabilecek olmakla beraber, Elektronik Tebligat Yönetmeliği’ne aykırı ya da bu yönetmelikten bütünüyle bağımsız düzenleme yapmaları olası değildir.

İyi bir çalışma haftası dileriz.

Kaynak: www.MuhasebeTR.com

GMSI Gelir Vergisi Beyannamesi

2013-03-01T06:46:00.001-08:00

2012 yılında, sahip oldukları mal ve hakları kiraya verenler 1 Ocak 2012 – 31 Aralık 2012 dönemine ait beyana tabi gayrimenkul sermaye iradı gelirleri için 1-25 MART 2013 tarihleri arasında beyannamelerini vermeleri gerekmektedir.

Bu kapsamda sadece kira geliri elde eden 60 yaş üzeri mükellefler ile engelliliği yaşlılığı veya hastalığı nedeniyle vergi dairesine gelemeyecek durumda olanların, randevu almaları halinde adreslerine gidilerek beyannamelerini doldurmalarına yardımcı olunacaktır.

Bu işlem için ilgili mükellefler Vergi İletişim Merkezini (VİMER- 444 0 189) arayarak randevu alabilirler.

Ba ve Bs formunun verilmemesinin cezası nedir?

2013-02-25T22:56:00.000-08:00

Soru: Ba ve Bs formunun verilmemesinin cezası nedir?

Cevap: Ba-Bs Formlarını belirlenen süreler içinde vermeyen, eksik veya yanıltıcı bildirimde bulunan mükelleflere 2013 takvim yılında 1.200.-TL özel usulsüzlük cezası kesilecektir. Söz konusu cezanın uygulanmasında, Ba ve Bs bildirim formları tek bir form olarak değerlendirilecek ve tek özel usulsüzlük cezası kesilecektir. Süresinde verilen formların 10 gün içinde düzeltmesi yapılırsa özel usulsüzlük cezası kesilmeyecektir. Düzeltmenin 10.günü takip eden 1 G içinde verilmesi halinde ise kesilmesi gereken özel usulsüzlük cezası ( 2013 için 1.200.TL nin 1/5’i olan 240.-TL’dir.)

Elektronik ortamda form verme mecburiyetine uymayanlara özel usulsüzlük cezası kesilmesi halinde, 352 nci maddenin birinci derece usulsüzlüklerle ilgili (1) numaralı bendi ile ikinci derece usulsüzlüklerle ilgili (7) numaralı bendi uyarınca ayrıca ceza kesilmez.

Koray ATEŞ
SMMM-E. Öğretim Görevlisi
korayates@muhasebetr.com

Sultangazi'de Kentsel Dönüşüm

2013-02-06T10:30:00.001-08:00

Sultangazi ilçesi sınırlarında yer alan Cumhuriyet Mahallesi, yeniden dönüştürülecek. 06/02/2013 tarihli Resmi Gazete’de yayınlanarak yürürlüğe giren kanun ile Cumhuriyet Mahallesi resmen riskli alan ilan edildi. Çevre ve Şehircilik Bakanlığı’nın 14/1/2013 tarihli ve 197 sayılı yazısı üzerine, 6306 sayılı Afet Riski Altındaki Alanların Dönüştürülmesi Hakkında Kanun’un 2’ nci maddesine göre, Bakanlar Kurulu’nca Sultangazi Cumhuriyet Mahallesi riskli alan olarak kararlaştırıldı.

Görüldüğü üzere İsrantbul olarak da tabir edebileceğimiz çalışmalar başladı. Kentsel dönüşüm Sultangazi'nin en değerli ve en çok yeşil alana sahip bölgesinde başlıyor. Mahalleli tedirgin ve rahatsızlığını anlatmaya çalışıyor. Mağdur olma korkusu yaşayan bölge sakinleri konu hakkında tepkilerini ve haklarına koruma adına eylemlerini gerçekleştirecekleri bir dernek kurma çalışmalarına da devam ediyorlar.

Bölgeye 50 Metre mesafede bulunan büyük ve lüks konutların bulunduğu bir projenin de yakın zamanda başlaması, riskli alan ilan edilen Cumhuriyet Mahallesi Siteler bölgesinin değerini daha önemli kılıyor. Bu nedenle bölge halk yeni projenin belirsizliğinden ve bulundukları yeri kaybetmekten dolayı endişelerini dile getirmek istiyorlar. Mevcut planda onlara verilecek yerin nerede olduğu merak konusu.

Anonim Şirketlerde Damga Vergisi Defteri

2013-02-06T00:54:00.000-08:00

I. GİRİŞ

Bilindiği üzere Türk Vergi Sistemi Gelir, Servet ve Harcamalar üzerinden alınan vergiler olarak üç grupta tasnif edilmektedir. Damga vergisi; Harcamalar üzerinden alınan vergiler içerisinde yer almakta olup, “makbuz verilmesi”, “istihkaktan kesinti yapılması” veya “basılı damga konulması” olmak üzere üç farklı şekilde ödenebilmektedir.
Bu çalışmamızda; Anonim Şirketlerde Damga Vergisi Defterinin kullanılması ile ilgili yasal zorunluluğa ve konu hakkında dikkat edilmesi gereken hususlar hakkında kişisel görüşümüz sunulacaktır.

II. DAMGA VERGİSİ DEFTERİ İLE İLGİLİ YASAL DÜZENLEMELER

Damga Vergisi Defteri
Damga Vergisi Defteri VUK.’un 220’nci maddesine göre tasdike tabi defterler arasında yer almamaktadır. Ancak; VergiUsul Kanunu’nun mükerrer 257’nci maddesi, Maliye Bakanlığı’na anılan Kanun’a göre tutulması zorunlu defterlere ek olarak tutulmasını uygun gördüğü defterlerin mahiyet, şekil ve ihtiva edeceği hususları belirleme ve bunlar için tasdik zorunluluğu koyma ve kaldırma yetkisi tanımıştır.

Maliye Bakanlığı; V.U.K.’un mükerrer 257’nci maddesi ile Damga Vergisi Kanunu’nun 29’uncu maddesinin bakanlığa verdiğiyetkiye dayanarak, düzenledikleri kağıtlara ait damga vergisini “makbuz karşılığı” ve “istihkaktan kesinti” şeklinde ödeyen mükelleflerin bu ödemelerini kaydetmek için “Damga Vergisi Defteri” tutmalarını ve 20 Seri No.lu Damga Vergisi Kanunu Genel Tebliği uyarınca bu defterlerin tutulmasında Vergi Usul Kanunu’nun kayıt nizamı (1) ve tasdik zamanına (2) ilişkin maddelerine uyulması zorunluluğu getirmiştir.

Damga Vergisi Defteri ile ilgili diğer usul ve esaslara ilişkin açıklamalar ise 20 Seri No.lu Damga Vergisi Genel Tebliğ ile yapılmıştır
Damga Vergisi Defteri Tutacak Kişi ve Kurumlar
16, 32, 43 ve 44 Seri No.lu Damga Vergisi Genel Tebliğleri ile damga vergisi mükellefiyeti ile ilgili düzenlemeler yapılmış olup ilgili tebliğlerde mükellefiyet tesisi zorunlu ve ihtiyari olarak iki şekilde belirlenmiştir.

Sürekli mükellefiyet tesisi ZORUNLU olanlar	Sürekli mükellefiyet tesisi İHTİYARİ olanlar
1.Katma Bütçeli İdareler	1.5422 sayılı Kurumlar Vergisi Kanunu’na tabi diğer mükellefler (3)
2. İl Özel İdareleri ve Belediyeler	2. Kollektif ve Adi Komandit Şirketler
3.Döner Sermayeli Kuruluşlar	3.Vergi Usul Kanunu hükümleri çerçevesinde bilanço esasına göre defter tutanlar
4.Bankalar	4. Vergi Usul Kanunu hükümleri çerçevesinde İşletme Hesabı esasına göre defter tutanlar
5.Kamu İktisadi Teşebbüsleri	5. Serbest Meslek Kazancı elde edenler
6.Devlet ve Kamu İktisadi Teşebbüsleri İştirakleri
7.Özerk Kuruluşlar
8.Diğer Kamu Kurumları
9.Anonim Şirketler

Sürekli mükellefiyet tesisi İHTİYARİ olan kişi ve kurumlar için damga vergisi mükellefiyeti tesis ettirilmesi ve böylelikle de defter tutmaları zorunlu değildir. Bu durumda mükelleflerin, damga vergisine ilişkin kayıtlarını VUK’a göre tutmak zorunda oldukları defterlerinde ayrıntılı olarak gösterme zorunlulukları vardır.

III. SONUÇ
Yukarıda yapılan açıklamalar neticesinde Anonim Şirketlerin VUK’a göre Damga Vergisi Defteri tutmaları ve ilgili zamanlarda gerekli tasdikleri yaptırmaları zorunludur. Türk Ticaret Kanunu’nun değişmesi ile birlikte kullanılacak defterlerin ve defter tasdiki ile ilgili değişikliklerden dolayı oluşan karışıklık sebebi ile birçok Anonim Şirket damga vergisi defterinin kaldırıldığını düşünerek defter tasdiki yaptırmamış olabilir. Bu durumda;

1. Anonim Şirket geçmiş yıldan kalan ve yeterli sahifesi bulunan damga vergisi defterini içinde bulunduğumuz Ocak ayı içinde VUK 222. maddeye göre tasdiki yenileme suretiyle 2013 yılı için kullanabilir,

2. Anonim Şirket içinde bulunduğumuz Ocak ayı içerisinde 2013 yılında kullanmak üzere yeni bir damga vergisi defteri tasdik ettirebilir. Bilindiği üzere defterlerin normal olarak sözü edilen sürelerde tasdik ettirilmesi gerekmekle birlikte, bu sürelerin sonundan itibaren bir ay içinde yapılacak tasdiklerde geçerlidir.
Ancak, bu durumda Vergi Usul Kanunu’nun 352/II-6 maddesi uyarınca ikinci derece usulsüzlük cezası uygulanacaktır.

Yararlanılan Kaynaklar;

1. 488 sayılı Damga Vergisi Kanunu ve tebliğleri

2. 213 sayılı Vergi Usul Kanunu

3. AKAY, Mesude; Açıklamalı ve Yorumlu Damga Vergisi Kanunu ve Uygulamaları, Yaklaşım Yayıncılık, Kasım 2005

4. Maliye Hesap Uzmanları Derneği, Beyanname Düzenleme Kılavuzu 2009

Dipnotlar;

1. VUK’un kayıt nizamı ile ilgili maddeleri;

- 215. madde Türkçe tutma ve Türk Parası kullanma zorunluluğu

- 216. madde Defterlerin Mürekkeple Yazılacağı

- 217. madde Yanlış Kayıtların Düzeltilmesi

- 218. madde Boş Satır Bırakılmayacağı, Sayfaların Yok Edilemeyeceği

- 219. madde Kayıt Zamanı

2. VUK’un tasdik zamanı ile ilgili maddesi;

- 221. madde Tasdik Zamanı

3. Limited Şirketler, Sermayesi Paylara Bölünmüş Komandit Şirket, Kooperatifler, Dernek ve Vakıflara Ait İktisadi İşletmeler, İş Ortaklıkları

İsmail NAMLI
Serbest Muhasebeci Mali Müşavir

MuhasebeTR

Aralık Ayı BS Bildirim Formuna Bunu Dâhil Ettiniz Mi?

2013-02-06T00:30:00.002-08:00

Bilindiği üzere işletmeler yıl sonunda yüksek kasa bakiyelerine ve 131 Ortaklardan alacaklar hesabına adat hesaplamak suretiyle bakiyeyi vergilendirmektedirler.

Ancak ne var ki, işletmelerin bir kısmı ortaklar cari hesabına yaptıkları adat hesabına karşılık ortağa düzenledikleri faturaları BS Bildirim Formunda beyan etmemektedirler.

Oysaki 396 seri numaralı Vergi Usul Kanunu Genel Tebliğinin 1.2.1. bölümüne göre;

“Bildirim mecburiyeti bulunan mükelleflerce, belirlenen hadler çerçevesinde yapılan her türlü mal ve/veya hizmet alış vesatışları, bunlara ilişkin belgenin türüne (Fatura, irsaliyeli fatura, serbest meslek makbuzu, müstahsil makbuzu, gider pusulası, akaryakıt pompalarına bağlı ödeme kaydedici cihaz fişi, sigorta komisyon gider belgesi ve yolcu bileti gibi) bakılmaksızın Ba-Bs bildirim formlarına dahil edilecektir.”

Denilmektedir.

Dolayısıyla yıl sonunda ortaklar adına düzenlenecek olan adat faturası da Bs bildirim formuna dahil edilmelidir.

Uygulama: Barış Ltd.Şti. , ortak Bay B’ye yıl sonu 10.000 TL artı KDV adat hesaplamıştır.

--------------------------------------------------/-------------------------------------------------------------

131 Ortaklardan Alacaklar 11.800

642 Faiz Gelirleri 10.000

391 Hesaplanan KDV 1.800

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------

İşletme Aralık ayı Bs bildirim formuna 10.000 TL olarak Ortak Bay B’yi beyan etmelidir.

Koray ATEŞ

Serbest Muhasebeci Mali Müşavir

E. Öğretim Görevlisi

MuhasebeTR

2012 Yılını Zararla Kapatan Şirketler Dikkat!

2013-02-04T00:46:00.000-08:00

Değerli okurlarımız, bilindiği üzere 6102 sayılı yasayla ortakların şirkettenborçlanmaları yasaklanmış, ancak bu düzenleme 6335 sayılı yasayla değiştirilerekşirket ortaklarının şirketten borçlanabilmelerinin önü açılmıştır. Ortakların şirkettenborçlanabilmeleri için şartlar konulmuş olup, bu yazımızda 2012 hesap dönemini zararla kapatan ya da 2013 hesap döneminin ara bilançolarında zarar edecek olan şirketlerin durumu ele alınacaktır

Yeni TTK'nın 358'inci maddesine göre, pay sahipleri;

-Sermaye taahhüdünden doğan vadesi gelmiş borçlarını ifa etmedikçe ve

-Şirketin serbest yedek akçelerle birlikte kârı geçmiş yıl zararlarını karşılayacak düzeyde olmadıkça şirketeborçlanamayacaktır.

Dolaysıyla, kanuni düzenlemeye göre ilk bakışta 2012 hesap dönemini zararla kapatan şirketlerin ortakları 2013 hesap döneminde şirketten borçlanamayacaklardır.

Şirketin serbest yedek akçelerle birlikte kârı geçmiş yıl zararlarını karşılayacak düzeyde olmadıkça şirketeborçlanılamayacaktır. Bunun aksi mümkün olabilecek midir? Örneğin, 2012 hesap döneminde cüzi bir zararı olanşirket, 2013 yılının ara bilançolarında ciddi karlar elde ediyorsa yine de şirketten borçlanılamayacak mıdır? Ya da, tersten baktığımızda, 2012 yılında cüzi bir karı olan şirket, 2013 yılının ara bilançolarında ciddi zararlar ediyorsa yine de şirketten borçlanılabilecek midir?

Bu sorular önemlidir ve acilen cevap bulunması gereken sorulardır. Bu sorulara cevap verirken, Yeni TTK’nın 376’ncı madde gerekçesini emsal alarak bir kanaata ulaşmak mümkündür. Yeni TTK'nın 376'ncı maddesinde, “...son yıllık bilançoya göre...” hükmü yer almakta ve madde gerekçesinde ise, son yıllık bilançodan kastın, yalnızca son yıl bilançosu olmayıp, bir ara bilançoda durum tespit edilmiş ise, yönetim kurulunun son yıllık bilançoyu beklemesi gerekmeyeceği belirtilmiştir.

376'ncı maddenin gerekçesini dikkate aldığımızda 2012 yılını zararla kapatan ancak 2013 yılının ara bilançolarında kara geçen firmaların ortakları şirketten borçlanabilecektir. Tersi durumda, yani 2012 yılının karla kapatılıp, 2013 yılının ara bilançolarında zararlı olunması halinde ise şirketten borçlanılamayacaktır.

Tekrardan vurgulayalım ki, konu yapılacak düzenlemelerde açıklığa kavuşturulmalıdır. Aksi türlü, 358'inci madde düzenlemesi konuyu yeterince açıklığa kavuşturabilecek bir düzenleme değildir. 358'inci madde düzenlemesi nedeniyle birçok ihtilafın yargıya taşınması kaçınılmaz olacaktır.

Kanaatimce yukarıda yer alan sorulara cevap verilirken yalnızca geçmiş yıl bilançosu değil, cari yıl ara bilançoları da dikkate alınarak bir düzenleme yapılmalıdır. Aksi türlü geçmiş yıl bilançosunda kar edip, cari dönemde zarar edenfirmaların ortaklarının şirketten borçlanmaları halinde cezai yaptırımla karşı karşıya kalınabilecektir. Yine tersi durumda da cezai yaptırımla karşı karşıya kalınabilecektir. Konuya ilişkin olarak acil düzenleme yapılmalıdır. Nitekim Mart sonu itibariyle ara bilançolar oluşturulmaya başlanacaktır.

Diğer önemli bir soru ise, şirketten ne kadar borçlanılabileceğidir? Örneğin geçmiş yıl karı kadar mı borçlanılabilecektir? Yoksa bu dönem karı kadar mı borçlanılabilecektir? Ya da geçmiş yıl veya bu dönem karına bağlı kalınmaksızın istenilen kadar borçlanılabilecek midir? Diyelim ki, geçmiş yıl karı 1.-TL ise cari dönemde 1.000.000.-TL şirketten borçlanılabilecek midir?

Kanun metninde şirketten ne kadar borçlanılabileceğine yönelik herhangi bir düzenleme bulunmamaktadır. Bu durumda geçmiş dönem karı 1.-TL olan şirketin ortakları, örneğin şirketten 1.000.000.-TL borçlanabilecektir. Ancak bu tam anlamıyla şirketin içinin boşaltılması anlamına gelebilecektir. Hakim ortaklar şirketin içini boşaltırken diğer ortaklar buna seyirci kalmak zorunda kalabileceklerdir. Kanaatimce, burada bir sınır belirlenmelidir, sınırsız şekilde borçlanmaya müsaade edilmemelidir. Örneğin sınır olarak geçmiş yıl karları ya da cari dönem ara bilanço karları esas alınabilir. Böyle bir yorum kanunun amacına uygun düşer. Diğer türlü hakim ortakların şirketin içini boşaltması açık hale gelebilir. Bu konuda da tali mevzuatlarda düzenleme yapılması kaçınılmazdır.

Diğer bir soru ise geçmiş yıl karının sıfır olması durumunda şirketten borçlanılabilecek midir?

Kanun metnine sıkı sıkıya bağlı kalınacak olursa zarar olmadığı için borçlanma mümkün olacaktır. Ancak yukarıda yazdığımız gibi bir sınır belirlenecek olursa (geçmiş yıl karları ya da ara dönem bilançosu karları gibi) geçmiş yıl karları sıfır olur ise bu kez de şirketten borçlanmak mümkün olmayacaktır.

2012 hesap dönemini zararla kapatan şirketlerin ortakları şirketten para çekecek olursa bunun cezai yaptırımı ne olacaktır?

6335 sayılı yasa ile cezaları düzenleyen 562'nci madde de değişikliğe uğradı ve 358'inci maddeye aykırı olarak pay sahiplerine borç verenler üç yüz günden az olmamak üzere adli para cezasıyla cezalandırılacakları düzenlemesi yapıldı. Cezalı duruma düşecek olanlar ortaklara borç verenler, yani şirketin kanuni temsilcisi ya da yöneticileri olacaklardır ve 1 Temmuz 2012'den itibaren 358'inci madde hükmüne aykırı olarak borç verilmesi durumunda 300 günden aşağı olmamak üzere adli para cezası ile karşı karşıya kalınacaktır. Adli para cezasının üst limiti ise 720 gündür. Adli para cezası günlük en az 20 TL ve en fazla 100 TL'dir. Bu durumda cezanın alt limiti 6.000.-TL (300 x 20) ve üst limiti 72.000.-TL (720 x 100) olacaktır. Adli para cezasının ödenmemesi halinde ise hapis cezası uygulanacaktır.

Gazeteport

Ekrem Öncü

Yeminli Mali Müşavir

DKR Denetim

Yıllara sari inşaat işinde geçici kabulden sonra ödenen istihkak bedellerinden tevkifat yapılıp yapılmayacağı

2012-11-30T05:29:00.000-08:00

T.C.

GELİR İDARESİ BAŞKANLIĞI

Konya Vergi Dairesi Başkanlığı

(Mükellef Hizmetleri Gelir Grup Müdürlüğü)

(Gelir ve Kurumlar Vergisi Müdürlüğü)

İB.4.42.16.01
GVK-2/40

KONU: Yıllara sari inşaat işinde geçici kabulden sonra 07.01.2008
ödenen istihkak bedellerinden tevkifat yapılıp yapılmayacağı

.................................... MÜDÜRLÜĞÜNE

İLGİ: 27.12.2007 tarih ve 29461 sayılı yazınız.

ilgide kayıtlı yazınızda; Bölge Müdürlüğünüz tarafından 2006 yılında ihalesi, 2007 yılında geçici kabulü yapılan yıllara sari yapım işinden dolayı, geçici kabulden sonra yapacağınız hak ediş ödemelerinden gelir vergisi tevkifatı yapılıp yapılmayacağı hususunda bilgi istemektesiniz.

193 sayılı Gelir Vergisi Kanununun 'Birden fazla takvim yılına sirayet eden inşaat ve onarma işleri' başlıklı 42. maddesinde: "(2361 sayılı Kanunun 30'uncu maddesiyle değişen şekli) (1.1.2004 tarihinden geçerli olmak üzere) Birden fazla takvim yılına sirayet eden (5035 sayılı Kanunun 48/4-a maddesiyle değişen ibare) (1.1.2004 tarihinden geçerli olmak üzere) inşaat (dekapaj işleri de inşaat işi sayılır.) ve onarma işlerinde kar veya zarar işin bittiği yıl kati olarak tespit edilir ve tamamı o yılın geliri sayılarak mezkur yıl beyannamesinde gösterilir. .. " hükmü ile 'İnşaat ve onarma işlerinde işin bitimi' başlıklı 44. maddesinde; "( 2361 sayılı Kanunun 31' inci maddesiyle değişen şekli) (1.1.1981 tarihinden geçerli olmak üzere) İnşaat ve onarma işlerinde geçici ve kesin kabul usulüne tabi olan hallerde (5035 sayılı Kanunun 48/4-b maddesiyle değişen ibare) (1.1.2004 tarihinden geçerli olmak üzere) geçici kabulün yapıldığını gösteren tutanağın idarece onaylandığı tarih, diğer hallerde işin fiilen tamamlandığı veya fiilen bırakıldığı tarih bitim tarihi olarak kabul edilir.

Bitim tarihinden sonra bu işlerle ilgili olarak yapılan giderler ve her ne nam ile olursa olsun elde edilen hasılat, bu giderlerin yapıldığı veya hasılatın elde edildiği yılın kar veya zararının tespitinde dikkate alınır." hükmü yer almaktadır.

Yine aynı Kanunun 'Vergi Tevkifatı' başlıklı 94. maddesinde; "(3946 sayılı Kanunun 22' inci maddesi ve 93/5148 sayılı Kararla değişen şekli)(1.1.1994 tarihinden geçerli olmak üzere) Kamu idare ve müesseseleri, iktisadi kamu müesseseleri, sair kurumlar, ticaret şirketleri, iş ortaklıkları. dernekler. vakıflar, demek ve vakıfların iktisadi işletmeleri, kooperatifler, yatırım fonu yönetenler, gerçek gelirini beyan etmeye mecbur olan ticaret ve serbest meslek erbabı, zirai kazançlarını bilanço veya zirai işletme hesabı esasına göre tespit eden çiftçiler aşağıdaki bentlerde sayılan ödemeleri ( avans olarak ödenenler dahil) nakden veya hesaben yaptıkları sırada, istihkak sahiplerinin gelir vergilerine mahsuben tevkifat yapmaya mecburdurlar.

.....
3.(2006/11449 sayılı Kararın l' inci maddesiyle değişen bent) (1.1.2007 tarihinden geçerli olmak üzere) 42' nci madde kapsamına giren işler dolayısıyla bu işleri yapanlara ödenen istihkak bedellerinden %3,

... vergi tevkifatı yapılır. .. " hükmüne yer verilmiştir.

Diğer taraftan; 5520 sayılı Kurumlar Vergisi Kanununun 'Vergi Kesintisi' başlıklı 15. maddesinde de kimlerin hangi ödemeler üzerinden tevkif at yapacakları hüküm altına alınmış olup,aynı maddenin birinci fıkrasının (a) bendinde ise; Gelir-Vergisi Kanununda belirtilen esaslara göre birden fazla takvim yılına yaygın inşaat ve onarım işleri ile uğraşan kurumlara bu işleri ile ilgili olarak yapılan hakediş ödemelerinden (2006/11447 sayılı B.K.K. ile %3. Yürürlük; 01.01.2007) tevkifat yapılacağı hükme bağlanmıştır.

Konu ile ilgili açıklamaların yer aldığı 03.04.2007 tarih ve 26482 sayılı - Resmi. Gazete' de yayımlanan iSeri No'lu Kurumlar Vergisi Genel Tebliğinin' 15.3.1. Birden fazla takvim yılına yaygın inşaat ve onarım işlerine ilişkin olarak yapılan hakediş ödemeleri' başlıklı bölümünde; " Kurumlar Vergisi Kanununun 15' inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendine göre birden fazla takvim yılına yaygın inşaat ve onarım işleri ile uğraşan kurumlara, bu işleri ile ilgili olarak yapılan hakediş ödemelerinden vergi kesintisi yapılacaktır.

Birden fazla takvim yılına yaygın inşaat ve onarım işlerinin tanımı konusunda Gelir Vergisi Kanununun ilgili hükümleri uygulanacaktır.

Birden fazla takvim yılına yaygın inşaat ve onarım işlerine ilişkin olarak 111/2007 tarihinden itibaren yapılan hakediş ödemeleri üzerinden, 2006/1 1447 sayılı Bakanlar Kumlu Kararı uyarınca %3 oranında vergi kesintisi yapılması gerekmektedir." açıklamalarına yer verilmiştir.

Bu hüküm ve açıklamalara göre; geçici ve kesin kabul usulüne tabi olan ve birden fazla takvim yılına sirayet eden inşaat ve onarma işinde, geçici kabulün yapıldığını gösteren tutanağın idarece onaylandığı tarih, işin bitimi tarihi olarak kabul edilecek olup, bu tarihe kadar ödenen istihkak bedelleri üzerinden Gelir Vergisi Kanununun 94/3 veya Kurumlar Vergisi Kanununun 15/1-a maddeleri hükümlerine göre tevkifat yapılacaktır.

Ancak, geçici kabul tutanağının idarece onaylandığı tarihten sonra. kesin (kati) kabul tarihine kadar yapılan işlerle ilgili ödenecek istihkak bedelleri, ilgili yılın hasılatı olarak beyan edileceğinden, sözkonusu ödemelerden tevkifat yapılmasına gerek bulunmamaktadır.

Bilgilerinize rica ederim.

TMS/TFRS Durağında İnecekler / Devam Edecekler

2012-11-23T01:52:00.000-08:00

Kamu Gözetimi Muhasebe ve Denetim Standartları Kurumu, Türkiye Muhasebe Standartlarını uygulama kapsamına ilişkin olarak 14/11/2012 tarihli toplantısında aldığı kararı Resmi Gazetede yayımlanmıştır. Bu karar ile başta muhasebe meslek mensuplarına ve şirket yöneticilerine 01.07.2012 tarihinden beri beklenilen mesajını iletmiştir.

6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu (yeni) Madde/88 ve Geçici Madde/6-1 hükümleri uyarınca, bilanço usulünde defter tutan işletmeler, 01.01.2013 tarihinden itibaren bireysel ve konsolide finansal tablolarını ve dipnotlarını düzenlerken, finansal tablolardan yararlanacak olan hedef kitle olarak yatırımcıların ve finansman sağlayıcıların (borç ve kredi verenlerin) daha fazla bilgi edinmeleri için Kamu Gözetimi Muhasebe ve Denetim Standartları Kurumu tarafından yayımlanan, TÜRKİYE MUHASEBE STANDARTLARINA, KAVRAMSAL ÇERÇEVEDE YER ALAN MUHASEBE İLKELERİNE VE BUNLARIN AYRILMAZ PARÇASI OLAN YORUMLARA UYMAK VE BUNLARI UYGULAMAK ZORUNDADIR.

Kamu Gözetimi Muhasebe ve Denetim Standartları Kurumu tarafından belirlenen şirketler, 01/01/2013 taihinden itibaren, münferit ve konsolide finansal tablolarını TÜRKİYE RAPORLAMA STANDARTLARINA (TFRS) UYGUN OLARAK RAPORLAYACAKLARDIR. İŞLETMELER TARAFINDAN HAZILANAN TEMEL FİNANSAL TABLOLAR; 1- BİLANÇO, 2- GELİR TABLOSU, 3- NAKİT AKIŞ TABLOSU, 4- ÖZKAYNAK DEĞİŞİM TABLOSU, 5- DİPNOTLAR şeklinde hazırlanacaktır.

01.01.2013 tarihinden itibaren Vergi Usul Kanunu, Muhasebe Sistemi Genel Tebliği ve Tek Düzen Hesap Planına uygunolarak üretilen finansal tabloların; Türkiye Muhasebe Standartları (TMS), Türkiye Finansal Raporlama Standartları (TFRS) hükümlerine uygun olarak hazırlanıp kamuoyuna sunulacaktır. Muhasebe Standartlarındaki en önemli unsur finansal tablolarda yer alan kalemlerin “Gerçeğe Uygun Değer” ile raporlanmasıdır. Başka anlatımla Türkiye MuhasebeStandartlarındaki düzenlemeler ile Vergi Usul Kanunu düzenlemeleri önemli ölçüde farklılıklar yer almaktadır.

Ayrıca 01.01.2013 tarihi itibariyle 2011 ve 2012 hesap dönemlerine ait finansal tabloların TMS/TFRS ilk geçiş uygulaması yapılacaktır. İlk geçiş uygulaması ve 2013 yılında TMS/TFRS uygulaması sonucu ara dönemlerde ve yılsonunda hazırlanan temel finansal tablolarda yer alan kar/zarar tutarı ile Vergi Usul Kanunu’na göre tutulan defterlerden üretilen temel finansal tablolarda ki kar/zarar tutarları farklı olabilecektir.

Söz konusu standartların hatasız uygulanmasından, en başta 3568 sayılı yasaya göre yetki almış Serbest Muhasebeci/Mali Müşavirler ve Yeminli Mali Müşavirler ile işletmelerde ki finans/bütçe yöneticileri uygulanacak yeni sistemiöğrenmeleri/anlamaları zorunludur. Standartların 2-3 günlük eğitim çalışmaları ile öğrenilmesi/öğretilmesi, beklenmemelidir. Her standardın uygulamaları ile mevcut sistem, birlikte ve ayrı ayrı ele alınarak özümsenmesi için uzunsüreli eğitimler yapılması zorunludur. Söz konusu eğitimlere katılanların/katılacakların, her yeni eğitim çalışmasında önceki eğitimi tamamlayan nitelikte, bir seri eğitim planlanması ve eğitim çalışmalarını aksatmadan takip edilmesi önemle önerilir. Bu önerimi kabul etmeyenler veya geç fark edenler TMS/TFRS durağında inmek zorunda kalabilirler.

Kaynak: www.MuhasebeTR.com

Mehmet YOLCU
Serbest Muhasebeci Mali Müşavir

Kuruluşu Bakanlık İznine Tabi Şirketler

2012-11-23T01:47:00.002-08:00

Gümrük ve Ticaret Bakanlığı, 15 Kasım 2012 tarih ve 28468 sayılı Resmi Gazete’de; “Anonim ve Limited Şirketlerin Sermayelerini Yeni Asgari Tutarlara Yükseltmelerine ve Kuruluşu ve Esas Sözleşme Değişikliği İzne Tabi Anonim Şirketlerin Belirlenmesine İlişkin Tebliğ” yayımladı.

Söz konusu Tebliğde;

1-Kuruluşu ve esas sözleşme değişikliği işlemleri Bakanlık iznine tabi anonim şirketleri belirlemek ve bu şirketlerde izin alınmasına,

2-Anonim ve limited şirketlerin sermayelerinin yeni asgari tutarlara yükseltilmesine,

ilişkin usul ve esasları düzenlendiği görülmektedir.

Bugün bunlardan ilkini sizlerle paylaşıp, ikinci maddede yer alan; “Sermayenin asgari tutarlara yükseltilmesi” konusunu yarın sizlerle paylaşacağız.

Kuruluşu ve esas sözleşme değişikliği işlemleri Bakanlık iznine tabi olan şirketler

(1) Bankalar, finansal kiralama şirketleri, faktoring şirketleri, tüketici finansmanı ve kart hizmetleri şirketleri, varlık yönetim şirketleri, sigorta şirketleri, anonim şirket şeklinde kurulan holdingler, döviz büfesi işleten şirketler, umumi mağazacılıkla uğraşan şirketler, tarım ürünleri lisanslı depoculuk şirketleri, ürün ihtisas borsası şirketleri, bağımsız denetim şirketleri, gözetim şirketleri, teknoloji geliştirme bölgesi yönetici şirketleri, 28/7/1981 tarihli ve 2499 sayılı Sermaye Piyasası Kanununa tabi şirketler ile serbest bölge kurucusu ve işleticisi şirketlerin kuruluşları ve esas sözleşme değişiklikleri Bakanlığın iznine tabidir. Ancak, kayıtlı sermaye sistemine kabul edilen Sermaye Piyasası Kanununa tabi halka açık anonim şirketlerin kayıtlı sermaye tavanı içinde yapacakları sermaye artışlarında Bakanlık izni aranmaz. (Md.5)

Bakanlık izni alınması

(1) 5 inci maddenin birinci fıkrasında sayılan şirketlerin kurulabilmesi için aşağıda belirtilen belgelerle başvurularak Genel Müdürlükten izin alınması zorunludur:

a) Kurucuların imzaları noter tarafından onaylanmış esas sözleşme,

b) Kuruluşu, diğer resmi kurumların uygun görüşünü veya iznini gerektiren şirketler için uygun görüş veya izin yazısı.

(2) 5 inci maddenin birinci fıkrasında sayılan şirketlerin, esas sözleşme değişikliklerinin genel kurulda görüşülebilmesi için aşağıda belirtilen belgelerle başvurularak Genel Müdürlükten izin alınması zorunludur:

a) Esas sözleşme değişikliğine ilişkin yönetim kurulu kararının noter onaylı örneği,

b) Esas sözleşmenin değişen maddesinin/maddelerinin yeni metni,

c) Esas sözleşme değişikliği diğer resmi kurumların uygun görüşünü veya iznini gerektiren şirketler için uygun görüş veya izin yazısı,

ç) Sermaye artırımına ilişkin esas sözleşme değişikliğinde;

1) Sermayenin tamamının ödendiğine, karşılıksız kalıp kalmadığına ve şirket özvarlığının tespitine ilişkin yeminli mali müşavir veya serbest muhasebeci mali müşavir raporu,

2) Sermaye artırımının iç kaynaklardan yapılması halinde, iç kaynaklardan karşılanan tutarın şirket bünyesinde gerçekten var olduğuna ilişkin yeminli mali müşavir veya serbest muhasebeci mali müşavir raporu, denetime tabi şirketlerde ise denetçinin bu tespitlere ilişkin raporu,

3) Konulan ayni sermaye ile sermaye artırımı sırasında devralınacak işletmeler ve ayınların değerinin tespitine ilişkin mahkemece atanan bilirkişi tarafından hazırlanmış değerleme raporları,

4) Konulan ayni sermaye üzerinde herhangi bir sınırlamanın olmadığına dair ilgili sicilden alınacak yazı,

5) Ayni sermaye olarak konulan taşınmazın, fikri mülkiyet haklarının ve diğer değerlerin kayıtlı bulundukları sicillere şerh verildiğini gösteren belge.

d) Sermayenin azaltılmasına ilişkin esas sözleşme değişikliğinde; sermayenin azaltılmasına rağmen şirket alacaklılarının haklarını tamamen karşılayacak miktarda aktifin şirkette mevcut olduğunun belirlenmesine ilişkin yeminli mali müşavir raporu, denetime tabi şirketlerde ise denetçinin bu tespitlere ilişkin raporu.

(3) Bakanlık izninin, şirketin kuruluşunda ticaret sicili müdürlüğüne tescil başvurusundan önce, esas sözleşme değişikliklerinde ise genel kurul tarihinden önce alınması gerekir. Bakanlık izni alınmadan kuruluş ve esas sözleşme değişikliği işlemleri ticaret sicili müdürlüğüne tescil edilemez. (Md.6)

Engin MalaySerbest Muhasebeci Mali Müşavir
Kaynak Muhasebe TR

Yeni TTK’da Ltd. Şti.’lerin Tür Değiştirerek A.Ş.’ye Dönüştürülmesi

2012-11-21T15:25:00.002-08:00

Yeni TTK hükümlerine göre, tür değiştirme yasanın 180 ila 190. maddelerinde hüküm altına alınmıştır. Buna göre, bir şirket hukuki şeklini değiştirerek yeni tür değişimi eskisinin devamı olmaktadır. Tür değiştirmede yeni türün kuruluşuna ilişkin yasal hükümler uygulanır.[1] Tür değiştirmede şirketin bilanço günü yani 31 Aralık günü düzenlediği bilanço değerleri esas alınır. Özel hesap dönemi var ise, hesap döneminin son günü bilanço günü sayılmaktadır.

Diğer yandan, bilanço günü ile tür değiştirme raporunun düzenlediği tarih arasında 6 aydan fazla zaman geçmiş ise, veya son bilançonun düzenlediği tarihten itibaren şirketin mal varlığında önemli değişiklikler meydana gelmişse ara bilanço düzenlenir.[2]

Ara bilançoda fiziksel envanter düzenlenmesi zorunlu değildir. Ancak tür değiştirmenin hukuken sonuçlandığı tarihte fiili envanterin yapılması vergi kanunları bakımından zorunludur.

Ara bilanço düzenlenmesine ilişkin ilkeler aynen yıllık bilançoya ilişkin hüküm ve ilkelere göre düzenlenmelidir.

Yönetim organı tarafından bir tür değiştirme planı hazırlanmalıdır.

Tür değiştirme planı yazılı olarak yapılır ve genel kurulun onayına tabi tutulur.

Tür değiştirme planı; şirketin tür değiştirmeden önceki ve sonraki ticaret unvanını, merkezini ve yeni türe ilişkin ibareyi, yeni türün şirket sözleşmesini ve ortakların tür değiştirmeden sonra sahip olacakları payların sayısını, cinsini ve tutarını veya tür değiştirmeden sonra ortakların paylarına ilişkin açıklamaları içermektedir.

Yönetim organı tür değiştirme planının dışında ayrıca tür değiştirme hakkında yazılı bir rapor hazırlamaktadır.Bu hazırlanan raporda; tür değiştirmenin amacı ve sonuçları, yeni türe ilişkin kuruluş hükümlerinin yerine getirilmiş bulunduğu, yeni şirket sözleşmesi, tür değiştirmeden sonra ortakların sahip olacakları paylara dair değişim oranı, varsa ortaklar ile ilgili olarak tür değiştirmeden kaynaklanan ek ödeme ile diğer kişisel edim yükümlülükleri ve kişisel sorumluluklar, ortaklar için yeni tür dolayısıyla doğan yükümlülükler, hukuki ve ekonomik yönden açıklanır ve gerekçeleri gösterilmelidir.[3]

Yönetim organı tarafından hazırlanan tür değiştirme planı genel kurul onayına sunulur.

Yönetim organı tür değiştirmeyi ve yeni şirketin sözleşmesini tescil ettirir. Tür değiştirme tescil ile hukuki geçerlilik kazanır.

Tür değiştirmeye ilişkin genel kurul kararı Türkiye Ticaret Sicil Gazetesinde ilan olunur.

Limited şirketin tür değiştirmek yoluyla yeni TTK hükümlerine göre anonim şirkete dönüştürülmesinde izlenecek yollar aşama aşama aşağıda olduğu gibidir:

1) Limited şirket müdür/müdürler kurulu (Yönetim organı) tür değiştirme kararı alınması

2) Bilanço/ara bilançonun düzenlenmesi

3) Yeni kurulacak AŞ’ye ait ana sözleşmenin düzenlenmesi

4) Müdür/müdürler kurulu tarafından tür değiştirme planı düzenlenmesi

5) Müdür/müdürler kurulu tarafından tür değiştirme raporunun düzenlenmesi

6) Tür değiştirme işlemlerinin ortakların incelemesine açılması

7) Tür değiştirme palının genel kurulun onayına sunulması (genel kurulun toplanması ve karar alması, karar: ortakların dörtte üçünün kararıyla alınır)

8) Genel kurul kararının ticaret sicilinde tescil ve ilanı gerekecektir.

[1] Bkz. TTK md. 180 ila 190.

[2] TTK md. 185/1.

[3] Limited şirketlerde tür değiştirmede genel kurul nisapları sermayenin en az dörtte üçüne sahip bulunmaları koşuluyla, ortakların dörtte üçünün onayıyla karar alınır. Bkz. TTK md. 189/1-c.

Dr. Mustafa ALPASLAN

Serbest Muhasebeci Mali Müşavir

m.alpaslan@windowslive.com

Kaynak: www.MuhasebeTR.com

Borç İlişkilerinde Taraf Değişiklikleri: Alacağın Devri

2012-11-17T01:41:00.000-08:00

I-GİRİŞ

818 sayılı Borçlar Kanununda olduğu gibi, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu da1 iki kısımdan oluşmuş olup, alacağın devri (temliki) konusu 818 sayılı Borçlar Kanununun 162-172. maddeleri arasında 6098 sayılı yeni yasada beşinci bölüm başlığı altında 183 ve devamı maddelerinde düzenlenmiştir. 818 sayılı Borçlar Kanununun dili, 6098 sayılı yeni yasadasadeleştirilmiş, günümüzde geçerli olan dile oranla eskimiş olan ifadeleri, kolay anlaşılabilir bir ifadeye dönüştürülmüştür. Öyle ki yeni yasada alacağın temliki başlığı alacağın devri şeklinde düzenlenmiştir. Ancak, özel hukukta da oldukça fazla uygulama alanına sahip alacağın temliki kavramı kullanılmaya devam ettiği için yazımızda alacağın devri ya da alacağın temliki kavramı birlikte kullanılacak olup, yeni Türk Borçlar Kanununun 183. maddesinden itibaren düzenleme alanı bulan alacağın devri (temlik) konusu anlatılacaktır.

II-YASAL MEVZUAT

A-TANIM, ŞEKLİ VE HUKUKİ NİTELİĞİ

Alacağın devri (temliki), borç ilişkisinden doğan belli bir talep hakkının devrine yönelik olarak, alacaklı ile onu devralan üçüncü kişi arasında, borçlunun rızasını (onamını) aramaksızın yapılan ve sadece kazandırıcı bir tasarruf işlemi niteliğini taşıyan şekle bağlı bir sözleşmedir. Alacağın temliki, devir eden alacaklı ile devir alan (temellük eden) kişi arasında yapılan bir sözleşme niteliğindedir. Bu nedenle, temlik edenin açık yada örtülü rızası olmadan yapılamaz. Hukuki niteliği açısından alacağın temliki, temlik eden alacaklı ile temellük eden şahıs arasında yapılan bir akde dayanılarak meydana gelen kazandırıcı bir tasarruf işlemidir. Temlik işlemi, belirli alacağı, temlik edenin malvarlığından çıkarıp, temellük edenin malvarlığına geçirir. Alacaklının tek taraflı bir hukuki muamelesi değil, temlik alanla yaptığı bir akittir.

Alacağın devri ile birlikte, alacaklı değişir, alacak hakkı devralana (3. kişiye) geçer. Devralan daha önce temlik edene ait olan alacak hakkını kesin olarak iktisap eder; bunun üzerinde “tasarruf etme” yetkisi kazanır. Temlik eden alacaklının da bu aşamadan sonra artık tasarruf hak ve yetkisi bulunmadığından (kalmadığından) bu alacağa dayalı olarak herhangi bir hukuki işlem yapması mümkün değildir. Bu durumda temlik işlemi ile temlik eden, borç ilişkisinden çıkar ve onun yerine alacaklı sıfatıyla alacağı devralan 3. kişi geçer. Alacakla ilgili her türlü (dava açma, takip yapma, temlik etme gibi) hukuki işlemler bu 3. kişi tarafından yapılır.2 Alacağı temlik eden borcun ifasını isteyemez, bu hak yeni alacaklınındır. Borçlu, devir yasağı içermeyen yazılı bir borç tanımasına güvenerek alacağı devralmış olan üçüncü kişiye karşı, alacağın devredilemeyeceğinin kararlaştırılmış bulunduğu savunmasını ileri süremez.

Alacağın temlikinde, borcu doğuran ilişkinin kendisi değil, bu ilişkiden doğmuş alacakların tümünün ya da bir bölümünün temliki söz konusudur. Bu nedenle, alacağın temlikinden sonra da, devreden alacaklı, borç ilişkisinden doğan yükümlülükleri ile bağlıdır.

Örneğin, bir satış sözleşmesinde, alacağını devreden satıcının malı teslim yükümlülüğü devam eder.3

Alacağın devrinin geçerliliği, alacaklının isteği ve yazılı şekilde yapılmış olmasına bağlıdır. Alacağın devri, hak devreden tasarrufi bir sözleşme olduğundan yapılan akdin yazılı olması esastır. Amaç ise, temlik edenin alacaklarının korunmasıdır. Sözleşmenin yapılması ile birlikte, alacak, devredenin malvarlığından devralanın malvarlığına geçer. Yazılı temlik sözleşmesinde sadece alacağı temlik eden tarafın imzasının bulunması yeterlidir. Devralanın kabul beyanının yazılı şekilde açıklanması gerekmez. Kabul beyanı zımni (örtülü) de olabilir.4 Alacağın devri sözü verme ise, şekle bağlı değildir.

B-ALACAĞIN TEMLİKİNİN ÇEŞİTLERİ

6098 sayılı Türk Borçlar Kanununa göre alacağın temlikinin iki çeşidi vardır:

1-İradi (Rızai) Devir (Temlik): Söz konusu Kanunun 183. maddesine göre kanun, sözleşme veya işin niteliği engel olmadıkça alacaklının, borçlunun rızasını aramaksızın alacağını üçüncü bir kişiye devredebilmesine alacağın devri (temliki) denilmektedir. Bu türdeki bir devir iradi (rızai) devirdir. Bütün alacaklar, ister sözleşmeden, ister haksız fiilden veya sebepsiz zenginleşmeden doğmuş olsunlar (yasa veya sözleşme hükümlerine veya işin niteliğine göre yasaklanmış olmadıkça) başkasına devredilebilir. Yeteri ölçüde belirlenmiş veya belirlenebilir olmak şartıyla daha sonra meydana gelecek (müstakbel) alacaklar (örneğin ilerdeki kira alacakları) ve şarta bağlı alacaklar da temlik edilebilir. Bölünebilen hallerde, alacağın bir kısmını temlik etmek de mümkündür. Buna karşılık konu veya zaman bakımından bir sınırlama yapmaksızın doğacak bütün alacakların temlikini öngören sözleşmeler, şahsiyet haklarına, ahlaka aykırıdır, ekonomik özgürlüklerin aşırı derecede sınırlaması niteliğindedir ve bu nedenle geçersizdir.5

Alacaklı konumda olan şahıs ya da firma, ticari, ekonomik ve hukuksal nedenler ile alacaklarını üçüncü kişilere devredebilirler. Örneğin, B A.Ş.’nin vergi borcundan dolayı hak ve alacağına haciz konulması istenilmiş ancak, hak ve alacaklarının haciz bildirisinden önce C A.Ş.’ne temlik edildiği durumu düşünelim. (B A.Ş. ile C A.Ş. arasında yapılmış yazılı temlik sözleşmesi mevcuttur.) Temlik işlemi ile belirli bir alacak temlik edenin malvarlığından çıkarılıp, temlik alanın malvarlığına geçirilir. Bu durum alacaklının tek taraflı bir hukuki işlemi değil, temlik alanla yaptığı akittir. Ancak yapılan akdin yazılı olması esastır. Bunun amacı da temlik edenin alacaklarının korunmasıdır. Açıklanan nedenlerle yasaya uygun (yazılı yapılmış ve kanun ile yasaklanmamış, işin niteli gereği de caiz olan) bir temlik sözleşmesi mevcut ise, bu sözleşmeyle alacağın temliki ile birlikte alacak (ve o alacağa bağlı fer’i haklarda) temlik edilene geçeceğinden bu tarihten (alacağın temlik edilmesinden) sonra temlik edilen alacağın, temlik eden kimsenin alacaklıları (vergi dairesi) tarafından haczedilmesi mümkün olamayacaktır. Temlik eden kimsenin alacaklılarının, bu kimsenin üçüncü şahıslardaki alacakları üzerine temlik tarihinden sonra konulan hacizleri, temlik edilen alacak miktarının üzerindeki (ve varsa temlik edilen alacak dışındaki) alacakları için geçerli olabilir.

Konuya ilişkin olarak, Antalya Vergi Dairesi Başkanlığı’nın temlik alacağının sıra cetvelindeki yeri hakkındaki ../../2009 tarih ve B.07.1.GİB.4.07.17.03/TAH.ÖZG:09-08/… sayılı muktezası;6 “… Müdürlüğü’nün … numaralı mükellefi …Tic. Ltd. Şti.’nin Belediyenizden 215.366,96.-TL istihkak alacağı bulunduğu,

-Şirketin bu alacağını Antalya … Noterliği’nin … yevmiye numaralı temliknamesi ile 08.04.2009 tarihinde adı geçen vergi dairesinin … numaralı mükellefi … Ticaret A.Ş’nin borcu nedeniyle … Ticari Şubesine 08.04.2009 tarihinde temlik ettiği ve temlik evrakının 10.04.2009 tarihinde tarafınıza tebliğ edildiği,

-Şirketin alacağı üzerine, … A.Ş.’nin 36.754,29 TL alacağı nedeniyle Antalya … İcra Dairesince 15.05.2009 tarihinde, … A.Ş.’nin 41.688,16 TL ve 43.250,28 TL alacağı nedeniyle Antalya … İcra Dairesince 22.05.2009 tarihinde, … Hizmetleri Müdürlüğünce, … Ltd. Şti.’nin 49.969,85 TL alacağı nedeniyle Antalya … İcra Müdürlüğünce 10.08.2009 tarihinde haciz konulduğu,

-Şirketin 328.268,00 TL vergi borcu nedeniyle … Vergi Dairesi Müdürlüğünce düzenlenen 28.05.2009 tarihli ve … sıra numaralı haciz bildirisinin 02.06.2009 tarihinde tarafınıza tebliğ edildiği, belirtilerek kurumunuzca yapılacak 215.366,96.-TL tutarındaki istihkak ödemesinde öncelik sırasının kimde olacağı hususunda …”

“ … üçüncü kişiler ve kamu alacağı için haczedilen mallar üzerine, haciz tarihlerinden önce ve birinci sırada olmak kaydıyla rehin gibi temlik işlemi de tesis edilmiş olması durumunda, bu malların satış bedelinden öncelikle temlik alacaklısının alacağının ödenmesi, temlik alacağından sonra bir tutar kalması ve kalan bu tutarın da amme alacağı ile birlikte diğer haciz alacaklarını karşılamaması durumunda, kalan tutarın amme alacağı ile temlik alacaklısından sonra gelen ilk üçüncü kişi haczi arasında garameten paylaştırılması gerekmektedir. Zira, Kanun ve sözleşme ile veya işin mahiyeti icabı yasaklanmadıkça borçlunun rızası aranmaksızın alacaklı, alacağını üçüncü şahsa temlik edebilir. Temlik işleminin geçerli olması için yazılı şekilde yapılması yeterlidir. Temlik, kazandırıcı nitelikte bir tasarruf işlemi olarak alacağın bütün yan ve öncelik hakları birlikte, temlik sözleşmesinin tamamlandığı andan itibaren yeni alacakların mal varlığına girmesi sonucunu doğurur. Diğer bir ifadeyle; eski alacaklıya verilmiş olan rehin ve kefalet, eski alacağa bağlı akdi veya kanuni faizler, alacak dolayısıyla doğan hapis hakkı ve alacağa bağlı yenilik doğuran haklar ve benzerleri, hep yeni alacaklıya geçer. Bu sebeple geçerli bir temlik işleminden sonra temlik edenin alacaklıları artık bu alacağa dokunamazlar, aksine devir alanın alacaklıları, onu haczettirme imkanına kavuşurlar. Bu bağlamda, sıralamada temlik konusu alacağa hacizlerden önce olması koşuluyla öncelik verilmesi gerekir. Diğer taraftan, Türk Borçlar Kanununda temliğin yazılı şekilde yapılması yeterli görülmekle birlikte, Merkezi Yönetim Harcama Belgeleri Yönetmeliğinin 8. maddesinin (g) bendinde, “Herhangi bir alacağı temellük eden kişilere yapılacak ödemelerde noterce onaylanmış alacak temliknamesi” aranacağı düzenlenmiştir…” şeklindedir.

Konuya ilişkin olarak, İstanbul Vergi Dairesi Başkanlığı’nın indirimli orana tabi işlemlerden doğan KDV iade alacağının 3. kişilere temlik edilip edilemeyeceği hakkındaki 23.09.2010 tarih ve B.07.1.GİB.4.34.17.01-KDV.29-374 sayılı muktezası;7 “… Nisan 2009 döneminde KDVK’nun 29/2. maddesi kapsamında YMM Raporu ile aylık mahsuben iade işlemlerine esas olmak üzere kesinleşen iade hakkının üçüncü şahıslara temlik edilip edilemeyeceği sorulmaktadır. KDVK’nun 29/2. maddesi uyarınca, indirimli orana tabi işlemleri bulunan mükelleflerin bu işlemler nedeniyle yüklendikleri ve indirim yoluyla telafi edemedikleri verginin iadesine ilişkin usul ve esaslar 74, 76, 85, 99, 101, 105 ve 106 seri no.lu KDV Genel Tebliğlerinde yapılmıştır. Aynı Kanun kapsamında ortaya çıkan katma değer vergisi iade alacaklarına ilişkin 84 seri no.lu KDV Genel Tebliğinin 107 seri no.lu Tebliğ ile değişik (I/1.1) bölümünde, katma değer vergisi iade alacağının hak sahibi mükellefin kendisinin, adi, kollektif ve komandit şirketlerde ortaklık payı ile orantılı olmak üzere ortakların (komandit şirketlerde sadece komandite ortakların) taleplerinin miktarına bakılmaksızın inceleme raporu ve teminat aranılmadan yerine getirileceği belirtilmiştir. Öte yandan, 84 seri no.lu Tebliğin "I/1.1.4 Mahsup Sonrası Alacağın Nakden İadesi" başlıklı bölümünde, iade hakkı sahibi mükelleflerin iade alacağının mahsubundan sonra kalan kısmının kendilerine, ortaklarına, mal ya da hizmet satın aldıkları kişilere veya üçüncü kişilere nakden iadesini talep edebilecekleri, nakden iade işlemlerinde ise aynı bölümün (1.2), (1.3) ve (2) numaralı bölümlerindeki açıklamaların geçerli olacağı belirtilmiştir. Ayrıca bölümün sonunda "Mahsup sonrası alacağın, üçüncü kişilere nakden iadesinin talep edilmesi halinde, alacağın temlikine ilişkin bu talebin yazılı şekilde yapılması ve yazıda alacağın açık bir şekilde kime temlik edileceğinin bildirilmesi gerekmektedir." denilmektedir. Bu çerçevede, KDV iade alacaklarına ilişkin temlik talepleri, mükelleflerin nakden iade edilebilir aşamaya gelmiş iade alacakları üzerinde hüküm ifade etmektedir. Dolayısıyla, Firmanızın Nisan 2009 vergilendirme döneminde indirimli orana tabi işlemlerden doğan mahsuben iade alacağını üçüncü kişilere temlik etmesi mümkün değildir. Diğer taraftan yılı içinde mahsuba konu olmayan iade alacağı, izleyen yıl nakden iade edilebilir aşamaya gelmekte ve kendi borcunuz olmaması kaydıyla 84 seri no.lu KDV Genel Tebliğinin I/1.1.4 bölümü çerçevesinde nakden veya üçüncü kişilerin vergi ve SSK borçlarına mahsubu amacıyla temliki mümkün bulunmaktadır” şeklindedir.

2-Yasal veya Yargısal (Kazai) Devir (Temlik): İradi devir dışındaki yasal veya yargısal devir ise, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununun 185. maddesinde; “alacağın devri kanun veya mahkeme kararı gereğince gerçekleşmişse, bu devir özel bir şekle ve önceki alacaklının rızasını açıklamasına gerek olmaksızın, üçüncü kişilere karşı ileri sürülebilir” hükmünü içermektedir. Buna göre, iradi devirden farklı olarak yasal veya yargısal devirde kanun veya mahkeme kararı bulunması şartıyla önceki alacaklının rızasını açıklamasına gerek olmaksızın hüküm ifade edeceği anlatılmaktadır. Örneğin, murise ait alacakların mirasçılara geçmesi yasal bir temlik sayılır. Burada alacaklar, isteğe bağlı temlikteki gibi bir hukuki işlemle olmayıp kendiliğinden devredilmektedir. Yargısal temlikte ise; mirasçılar, mirasın taksiminde anlaşamadıkları için mahkemeye başvurmaları halinde hakim hisseleri saptayarak mirasçılara tahsis eder.

C-DEVRİN (TEMLİKİN) HÜKÜMLERİ

Alacak temlik edilmişse, borçlunun onamı alınmamış olsa dahi, alacaklı değişmiştir, borçlu borcundan kurtulmak için edimi yeni alacaklıya ifa ile yükümlüdür. Ancak alacaklının değişmesinin borçlunun hukuki durumunu ağırlaştırmaması için yasa koyucu yeni Borçlar Kanununun md. 186-187’de borçlu yararına bir kısım önlemlere yer vermiştir. Bu durum borçlunun durumuna göre iki şekildedir:

1-İyiniyetle yapılan ifa: Borçlu, alacağın devredildiği, devreden veya devralan tarafından kendisine bildirilmemişse, önceki alacaklıya; alacak birkaç kez devredilmişse, son devralan yerine önceki devralanlardan birine iyiniyetle ifada bulunarak borcundan kurtulur. Borçlunun iyiniyetli sayılması için, alacağın temlik edildiğini bilmemesi, ödemede bulunduğu alacaklıyı hak sahibi zannetmesi gerekir. Borçlu, alacağın temlik edildiğini öğrenmişse, alacağın temliki, alacağı devreden veya devralan tarafından bildirilmemiş olsa dahi, eski alacaklıya yaptığı ödeme ile borcundan kurtulmaz. Borçlu yeni alacaklıya tekrar ifa zorunda kalır.8

2-İfadan kaçınma ve tevdi: Kime ait olduğu çekişmeli bulunan bir alacağın borçlusu, ifadan kaçınabilir ve alacağın konusunu hâkim tarafından belirlenen yere tevdi etmekle borçtan kurtulur. Borçlu, alacağın çekişmeli olduğunu bildiği hâlde ifada bulunursa, bundan doğacak sonuçlardan sorumlu olur. Dava konusu olan çekişme mahkemece henüz sonuca bağlanmamış ve borç da muaccel ise, taraflardan her biri borçluyu, edimi tevdi etmeye zorlayabilir.

Borçlu, devri öğrendiği sırada devredene karşı sahip olduğu savunmaları, devralana karşı da ileri sürebilir. Borçlu, devri öğrendiği anda muaccel olmayan alacağını, devredilen alacaktan önce veya onunla aynı anda muaccel olması koşuluyla borcu ile takas edebilir.

D-SORUMLULUĞUN KAPSAMI

Devralan garanti ile yükümlü olan devredenden aşağıdaki istemlerde bulunabilir:

1-İfa ettiği karşı edimin faizi ile birlikte geri verilmesini.

2-Devrin sebep olduğu giderleri.

3-Borçluya karşı devraldığı alacağı elde etmek için yaptığı ve sonuçsuz girişimlerin yol açtığı giderleri.

4-Devreden kusursuzluğunu ispat etmedikçe uğradığı diğer zararlarını.

Öncelik hakları ve bağlı hakların geçişinde ise, alacağın devri ile devredenin kişiliğine özgü olanlar dışındaki öncelik hakları ve bağlı haklar da devralana geçer. Asıl alacakla birlikte işlemiş faizler de devredilmiş sayılır.

Devreden, devralana alacak senedi ile elinde bulunan ispatla ilgili diğer belgeleri teslim etmek ve alacağını ileri sürebilmesi için gerekli bilgileri vermekle yükümlüdür.

Alacak, bir edim karşılığında devredilmişse devreden, devir sırasında alacağın varlığını ve borçlunun ödeme gücüne sahip olduğunu garanti etmiş olur. Alacak bir edim karşılığı olmaksızın devredilmiş ya da kanun gereğince başkasına geçmişse, devreden veya önceki alacaklı, alacağın varlığından ve borçlunun ödeme gücünden sorumlu değildir.

Alacaklı, alacağını borcu ifaya yönelik olarak devretmekle birlikte borca mahsup edilecek miktarı belirlememişse devralan, ancak borçludan aldığı veya gereken özeni gösterseydi alabilecek olduğu miktarı, kendi alacağına mahsup etmek zorundadır.

III-SONUÇ

6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe girecek olup, yazımızın konusu olan alacağın devri konusu söz konusu Kanunun beşinci bölüm başlığı altında 183 ve devamı maddelerinde düzenlenmiştir. Alacağın devri (temliki), borç ilişkisinden doğan belli bir talep hakkının devrine yönelik olarak, alacaklı ile onu devralan üçüncü kişi arasında, borçlunun rızasını (onamını) aramaksızın yapılan ve sadece kazandırıcı bir tasarruf işlemi niteliğini taşıyan şekle bağlı bir sözleşmedir. Günümüzde, şahıs ve firmalar alacağın temliki müessesesi ile kendilerini güvence altına alarak haciz ve vergi borçlarının ödenmesinin önüne geçebilmektedirler. Bu nedenle, vergilendirmede, 213 sayılı Vergi Usul Kanununun “Vergiyi Doğuran Olay” başlıklı 19. maddesi ile aynı kanunun “Vergi Kanunlarının Uygulanması ve İspat” başlıklı 3. maddesi doğrultusunda olayın veya işlemin gerçek mahiyetinin araştırılması ve buna göre karar verilmesi önem kazanmaktadır.

DİPNOTLAR:

1. 04.02.2011 tarih ve 27836 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanmıştır.

2. Yargıtay 12. Hukuk Dairesi’nin 01.03.2005 tarih ve E:2005/950, K:2005/4209 sayılı kararı.

3. Prof.Dr.Safa REİSOĞLU, Borçlar Hukuku, İstanbul-1993, s.359.

4. Prof.Dr.Safa REİSOĞLU, a.g.e., s.362.

5. Prof.Dr.Safa REİSOĞLU, a.g.e., s.359-360.

6. www.ant-vdb.gov.tr

7. www.ivdb.gov.tr

8. Prof.Dr.Safa REİSOĞLU, a.g.e., s.364.

KAYNAKLAR:

1-Prof.Dr.Safa REİSOĞLU, Borçlar Hukuku, İstanbul-1993.

2-818 sayılı Borçlar Kanunu

3-6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu

4-www.ivdb.gov.tr

5-www.ant-vdb.gov.tr

Bu makale Vergi Müfettiş Yrd. Zeynep USTA ile birlikte hazırlanmıştır.

Bu makale Maliye Postası Dergisinin 752. sayısında (1 Ocak 2012 s.97'de) yayımlanmıştır.)

Kaynak: www.MuhasebeTR.com

AYLIK PRiM VE HiZMET BELGESiNE MESLEK KODLARININ EKLENMESi HAKKINDA DUYURU

2012-11-16T14:47:00.001-08:00

Bilindiği üzere 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 4
üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) ve (c) bentleri kapsamındaki sigortalılara ilişkin her ay
düzenlenen aylık prim ve hizmet belgeleri; 1/9/2012 tarihli ve 28398 sayılı Resmi Gazetede
yayımlanan İşverenler Uygulama Tebliğinde belirtilen hususlara göre verilmektedir.
Diğer taraftan e-bildirge sisteminde yapılan değişiklikle birlikte, aylık prim ve hizmet
belgelerine meslek kodları ve meslek unvanları eklenmiştir. Bu itibarla Kasım/2012
dönemine ilişkin düzenlenen aylık prim ve hizmet belgesinden başlanılarak işverenler
tarafından verilecek olan aylık prim ve hizmet belgelerinde, sigortalılara ilişkin meslek
kodlarının girilmesi uygulaması başlatılacaktır. Söz konusu uygulamanın kapsamına ilişkin
detaylar şu şekildedir:
-Uygulama özel sektör işyerlerinde 5510 sayılı Kanunun 4 üncü maddesinin birinci
fıkrasının (a) bendi kapsamında çalışan sigortalıları kapsamaktadır.
-Uygulama 7, 19, 22, 25, 42, 43 ve 44 belge türlerine ilişkin olan bildirimleri
kapsamamaktadır.
Ayrıca uygulamanın teknik detaylarına aşağıda yer verilmiştir:
 Meslek kodu bilgisini ekrandan manuel olarak ekleyecek olan işverenlerimiz, Aylık
Prim ve Hizmet Belgesi Sigortalı Bilgileri Giriş ekranında yer alan veri giriş
alanlarının en sağında “Meslek Kodu” alanını kullanabilirler. Bu alana 6 (altı)
rakamdan oluşan kod girilmelidir. Meslek kodlarına ve bu kodlara karşılık gelen
açıklamalara bakmak için giriş kutusunun yanında bulunan yeşil büyüteç resmine
tıklanabilir. Bu durumda açılacak pencerede, tüm meslek kodları listelenebilir veya
meslek koduna ya da açıklamasına göre arama yapılabilir. Bu ekrandan ilgili meslek
kodunun solunda yer alan seç bağlantısına tıklamanız halinde ilgili meslek kodu
seçilerek Aylık Prim ve Hizmet Belgesi Sigortalı Bilgileri Giriş ekranındaki Meslek
Kodu giriş alanına atanacaktır.
 Meslek Kodu bilgisini muhasebe programı kullanarak xml formatında verilerini
gönderen işverenlerimiz, programı satın aldıkları firmalara başvurarak güncel yazılımı
talep edebilirler. Bu güncel yazılımı hazırlayacak olan yazılım firmaları güncel xsd
şemasını E-Bildirge kullanıcı giriş ekranından bilgisayarlarına indirebilirler. Xsd
şemasında tanımlamalarda, SIGORTALI elementinde MESLEKKOD attribute alanı
görülebilmektedir. - 1 -07.12.200607.12.200607.12.2006
T.C.
SOSYAL GÜVENLiK KURUMU BASKANLIĞI
Sigorta Primleri Genel Müdürlüğü
Mithatpaşa Cad. No:7 Sıhhiye/Ankara Ayrıntılı bilgi için irtibat: E. S. DEMİRCİ (Şb. Md.)
Tel: (0312) 45871 16 Faks: (0312) 432 12 37
Elektronik Ağ: www.sgk.gov.tr
e-posta: isverenlerPrimDB@sgk.gov.tr
 Meslek Kodu bilgisini excel programı kullanarak xml formatında gönderen
işverenlerimiz, MESLEKKOD alanını içeren yeni excel uygulamasını E-Bildirge
kullanıcı giriş ekranından bilgisayarlarına indirebilirler.
 Tüm meslek kodları ile meslek açıklamaları listesine
https://app.iskur.gov.tr/Meslek/meslek.aspx internet adresinden ulaşılabilmektedir.
İşverenlerimize önemle duyurulur.

2013 YILINDA TUTULACAK DEFTERLERİN TASDİKİ HAKKINDA AÇIKLAMA

2012-11-16T14:43:00.001-08:00

01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun getirmiş olduğu
yeniliklerden birisi de ticari defterler konusu ile ilgili hükümleridir. Yıl sonuna, (Hesap
dönemi ) yaklaştığımız bu günlerde 2013 yılı için ticari defterlerden hangilerinin, ne zaman ve
ne şekilde tasdik edileceği ve kullanılacağına ilişkin düzenlemeleri, 6102 sayılı Türk Ticaret
Kanunu ile 213 sayılı Vergi Usul Kanunu hükümlerine göre aşağıdaki şekilde açıklama
gereksinimi duyulmuştur.

A)-VERGİ USUL KANUNUNA GÖRE TUTULACAK VE TASDİK ETTİRİLECEK
DEFTERLER:
GELİR VERGİSİ MÜKELLEFLERİ İÇİN :
1)-Bilanço Esasına Göre Tutulacak Defterler;
a)-Yevmiye Defteri
b)-Defteri Kebir (VUK hükümlerine göre tasdiki zorunlu olmayıp, tutulması zorunludur.)
c)-Envanter ve Bilanço defteri
2)-İşletme Esasına Göre Tutulacak Defter;
İşletme Defteri
3)-Serbest Meslek Erbabının Tutacağı Defter;
Serbest Meslek Kazanç Defteri
Yukarıda sayılanlar dışında 213 sayılı Vergi Usul Kanununu hükümlerine göre ihtiyaç
halinde tutulması gereken diğer defterler ise şunlardır:
İmalat defteri, kombine imalatta imalat defteri, bitim işleri defteri, yabancı nakliyat
kurumlarının hasılat defteri, ambar defteri ve çiftçi işletme defteri.
Önemli Not: Yukarıda belirtilen mükellef grupları Yeni TTK ya göre başkaca herhangi
bir defter tutmayacak, tasdik ettirmeyeceklerdir. Önceki yıllardaki tasdik ve defter
tutma hükümleri devam etmektedir.
B)-TÜRK TİCARET KANUNUNA GÖRE TUTULACAK VE TASDİK
ETTİRİLECEK DEFTERLER:
KURUMLAR VERGİSİ MÜKELLEFLERİ İÇİN (LTD VE A.Ş) :
6102 sayılı Yeni TTK’ unun 64. maddesi defter tutma ve tasdik hükümlerini düzenlemektedir.
Madde metni aşağıdaki gibidir.TTK MADDE 64. Defter tutma yükümlülüğü:
(1)- (Değişik fıkra: 6335 S.K.-26.06.2012/m.8) "Her tacir, ticari defterleri tutmak ve
defterlerinde, ticari işlemleriyle ticari işletmesinin iktisadi ve mali durumunu, borç ve alacak
ilişkilerini ve her hesap dönemi içinde elde edilen neticeleri, bu Kanuna göre açıkça
görülebilir bir şekilde ortaya koymak zorundadır. Defterler, üçüncü kişi uzmanlara, makul bir
süre içinde yapacakları incelemede işletmenin faaliyetleri ve finansal durumu hakkında fikir
verebilecek şekilde tutulur. İşletme faaliyetlerinin oluşumu ve gelişmesi defterlerden
izlenebilmelidir."
(2) -Tacir, işletmesiyle ilgili olarak gönderilmiş bulunan her türlü belgenin, fotokopi,
karbonlu kopya, mikrofiş, bilgisayar kaydı veya benzer şekildeki bir kopyasını, yazılı, görsel
veya elektronik ortamda saklamakla yükümlüdür.
(3) - (Değişik fıkra: 6335-26.06.2012/m.8) "Fiziki ortamda tutulan yevmiye defteri, defteri
kebir ve envanter defteri ile dördüncü fıkrada sayılan defterlerin açılış onayları, kuruluş
sırasında ve kullanılmaya başlanmadan önce noter tarafından yapılır. Bu defterlerin izleyen
faaliyet dönemlerindeki açılış onayları, defterlerin kullanılacağı faaliyet döneminin ilk
ayından önceki ayın sonuna kadar notere yaptırılır. Pay defteri ile genel kurul toplantı ve
müzakere defteri yeterli yaprakları bulunmak kaydıyla izleyen faaliyet dönemlerinde de
açılış onayı yaptırılmaksızın kullanılmaya devam edilebilir. Yevmiye defteri ile yönetim
kurulu karar defterinin kapanış onayı, izleyen faaliyet döneminin üçüncü ayının sonuna
kadar notere yaptırılır. Ticaret şirketlerinin ticaret siciline tescili sırasında defterlerin açılışı
ticaret sicili müdürlükleri tarafından da onaylanabilir. Açılış onayının noter tarafından
yapıldığı hâllerde noter, ticaret sicili tasdiknamesini aramak zorundadır. Ticari defterlerin
elektronik ortamda tutulması hâlinde bu defterlerin açılışlarında ve yevmiye defteri ile
yönetim kurulu karar defterinin kapanışında noter onayı aranmaz. Fiziki ortamda veya
elektronik ortamda tutulan ticari defterlerin nasıl tutulacağı, defterlere kayıt zamanı,
onay yenileme ile açılış ve kapanış onaylarının şekli ve esasları Gümrük ve Ticaret
Bakanlığı ile Maliye Bakanlığınca müştereken çıkarılan tebliğle belirlenir.”
(4) -Pay defteri, yönetim kurulu karar defteri ve genel kurul toplantı ve müzakere defteri gibi
işletmenin muhasebesiyle ilgili olmayan defterler de ticari defterlerdir.
(5) - (Değişik fıkra: 6335 S.K.-26.06.2012/m.8) "Bu Kanuna tabi gerçek ve tüzel kişiler,
4/1/1961 tarihli ve 213 sayılı Vergi Usul Kanununun defter tutma ve kayıt zamanıyla ilgili
hükümleri ile aynı Kanunun 175 inci ve mükerrer 257 nci maddelerinde yer alan yetkiye
istinaden yapılan düzenlemelere uymak zorundadır. Bu Kanunun defter tutma, envanter, mali
tabloların düzenlenmesi, aktifleştirme, karşılıklar, hesaplar, değerleme, saklama ve ibraz
hükümleri 213 sayılı Kanun ile diğer vergi kanunlarının aynı hususları düzenleyen
hükümlerinin uygulanmasına, vergi kanunlarına uygun olarak vergi matrahının tespit
edilmesine ve buna yönelik mali tabloların hazırlanmasına engel teşkil etmez.”Yukarıdaki madde hükümlerine göre; 6102 sayılı yeni TTK’nın 64.maddesinin üçüncü
ve dördüncü fıkralarında belirtilen aşağıdaki defterlerin kullanılması gerekmektedir.
a) Yevmiye Defteri
b) Defteri Kebir
c) Envanter Defteri
d) Pay Defteri
e) A.Ş. İçin Yönetim Kurulu Karar Defteri / Ltd Şirketler İçin Müdürler Kurulu Karar Defteri
f) Genel Kurul Toplantı ve Müzakere Defteri
C)- DEFTERLERİN TASDİK ZAMANI:
Gerek VUK Md.221 gerekse TTK’nu MD.64 hükümlerine göre:
1. Ötedenberi işe devam etmekte olanlar defterin kullanılacağı yıldan önce gelen son ayda
(ARALIK);
2. Hesap dönemleri Maliye Bakanlığı tarafından tespit edilenler, defterin kullanılacağı hesap
döneminden önce gelen son ayda;
3. Yeniden işe başlayanlar, sınıf değiştirenler ve yeni bir mükellefiyete girenler işe başlama,
sınıf değiştirme ve yeni mükellefiyete girme tarihinden önce; vergi muafiyeti kalkanlar,
muaflıktan çıkma tarihinden başlayarak on gün içinde;
4. Tasdike tabi defterlerin dolması dolayısıyla veya sair sebeplerle yıl içinde yeni defter
kullanmaya mecbur olanlar bunları kullanmaya başlamadan önce.
Önemli Not : TTK 64/3. Maddesine göre; Pay defteri ile Genel kurul toplantı ve müzakere
defteri yeterli yaprakları bulunmak kaydıyla izleyen faaliyet dönemlerinde de açılış
onayı yaptırılmaksızın kullanılmaya devam edilebilir.
D)-TASDİK YENİLEME (ARA TASDİK) VUK MD.222
Defterlerini ertesi yılda da kullanmak isteyenler Ocak ayı, hesap dönemleri Maliye
Bakanlığınca tespit edilenler bu dönemin ilk ayı içinde tasdiki yeniletmeye mecburdurlar.
Önemli Not: Yeni TTK ya göre Defterleri ara tasdiki yoktur. Ancak Yukarıda da
Belirtildiği gibi VUK hükümleri değişmemiştir. Yeni TTK’ nun 64/3.fıkrasında “ Fiziki
ortamda veya elektronik ortamda tutulan ticari defterlerin nasıl tutulacağı, defterlere kayıt
zamanı, onay yenileme ile açılış ve kapanış onaylarının şekli ve esasları Gümrük ve Ticaret
Bakanlığı ile Maliye Bakanlığınca müştereken çıkarılan tebliğle belirlenir.” hükmü mevcuttur.
Bu konuda yayımlanacak ortak Tebliğin beklenmesinde yarar vardır.E)- KAPANIŞ TASDİKİ (TTK MD 64/5)
Yevmiye defteri ile yönetim kurulu karar defterinin kapanış onayı, izleyen faaliyet
döneminin üçüncü ayının sonuna (Normal Hesap dönemleri için 31/MART) kadar notere
yaptırılır.
Kaynak : İSMMMO Web Sitesi

ANONİM VE LİMİTED ŞİRKETLERİN SERMAYELERİNİ YENİ ASGARİ TUTARLARA YÜKSELTMELERİNE VE KURULUŞU VE ESAS SÖZLEŞME DEĞİŞİKLİĞİ İZNE TABİ ANONİM ŞİRKETLERİN BELİRLENMESİNE İLİŞKİN TEBLİĞ

2012-11-16T14:41:00.000-08:00

ANONİM VE LİMİTED ŞİRKETLERİN SERMAYELERİNİ YENİ ASGARİ

TUTARLARA YÜKSELTMELERİNE VE KURULUŞU VE ESAS

SÖZLEŞME DEĞİŞİKLİĞİ İZNE TABİ ANONİM

ŞİRKETLERİN BELİRLENMESİNE

İLİŞKİN TEBLİĞ

Amaç

MADDE 1 – (1) Bu Tebliğin amacı;

a) Kuruluşu ve esas sözleşme değişikliği işlemleri Gümrük ve Ticaret Bakanlığının iznine tabi olan anonim şirketleri belirlemek ve bu şirketlerde izin alınmasına,

b) Anonim ve limited şirketlerin sermayelerinin yeni asgari tutarlara yükseltilmesine,

ilişkin usul ve esasları düzenlemektir.

Kapsam

MADDE 2 – (1) Bu Tebliğ, kuruluşu ve esas sözleşme değişikliği işlemleri Bakanlık iznine tabi olan anonim şirketler ile sermayeleri ellibin liranın altında olan anonim şirketleri ve sermayeleri onbin liranın altında olan limitedşirketleri kapsar.

Dayanak

MADDE 3 – (1) Bu Tebliğ, 13/1/2011 tarihli ve 6102 sayılı Türk Ticaret Kanununun 210 uncu, 333 ve 453 üncü maddeleri ile 14/1/2011 tarihli ve 6103 sayılı Türk Ticaret Kanununun Yürürlüğü ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 20 nci maddesine dayanılarak hazırlanmıştır.

Tanımlar

MADDE 4 – (1) Bu Tebliğde geçen:

a) Bakanlık: Gümrük ve Ticaret Bakanlığını,

b) Genel Müdürlük: İç Ticaret Genel Müdürlüğünü,

c) Şirket: Bakanlık iznine tabi anonim şirketleri,

ifade eder.

Kuruluşu ve esas sözleşme değişikliği işlemleri Bakanlık iznine tabi olan şirketler

MADDE 5 – (1) Bankalar, finansal kiralama şirketleri, faktoring şirketleri, tüketici finansmanı ve kart hizmetleri şirketleri, varlık yönetim şirketleri, sigorta şirketleri, anonim şirket şeklinde kurulan holdingler, döviz büfesi işleten şirketler, umumi mağazacılıkla uğraşan şirketler, tarım ürünleri lisanslı depoculuk şirketleri, ürün ihtisas borsası şirketleri, bağımsız denetim şirketleri, gözetim şirketleri, teknoloji geliştirme bölgesi yönetici şirketleri, 28/7/1981tarihli ve 2499 sayılı Sermaye Piyasası Kanununa tabi şirketler ile serbest bölge kurucusu ve işleticisi şirketlerin kuruluşları ve esas sözleşme değişiklikleri Bakanlığın iznine tabidir. Ancak, kayıtlı sermaye sistemine kabul edilen Sermaye Piyasası Kanununa tabi halka açık anonim şirketlerin kayıtlı sermaye tavanı içinde yapacakları sermaye artışlarında Bakanlık izni aranmaz.

Bakanlık izni alınması

MADDE 6 – (1) 5 inci maddenin birinci fıkrasında sayılan şirketlerin kurulabilmesi için aşağıda belirtilen belgelerle başvurularak Genel Müdürlükten izin alınması zorunludur:

a) Kurucuların imzaları noter tarafından onaylanmış esas sözleşme,

b) Kuruluşu, diğer resmi kurumların uygun görüşünü veya iznini gerektiren şirketler için uygun görüş veya izin yazısı.

a) Esas sözleşme değişikliğine ilişkin yönetim kurulu kararının noter onaylı örneği,

b) Esas sözleşmenin değişen maddesinin/maddelerinin yeni metni,

c) Esas sözleşme değişikliği diğer resmi kurumların uygun görüşünü veya iznini gerektiren şirketler için uygun görüş veya izin yazısı,

ç) Sermaye artırımına ilişkin esas sözleşme değişikliğinde;

1) Sermayenin tamamının ödendiğine, karşılıksız kalıp kalmadığına ve şirket özvarlığının tespitine ilişkin yeminli mali müşavir veya serbest muhasebeci mali müşavir raporu,

4) Konulan ayni sermaye üzerinde herhangi bir sınırlamanın olmadığına dair ilgili sicilden alınacak yazı,

5) Ayni sermaye olarak konulan taşınmazın, fikri mülkiyet haklarının ve diğer değerlerin kayıtlı bulundukları sicillere şerh verildiğini gösteren belge.

Sermayenin asgari tutarlara yükseltilmesi

MADDE 7 – (1) Sermayeleri ellibin Türk Lirasının altında olan anonim şirketler ile onbin Türk Lirasından az olan limited şirketlerin sermayelerini, 14/2/2014 tarihine kadar bu miktarlara yükseltmeleri gerekmektedir.

(2) Sermayelerini, 1/7/2012 tarihine kadar, mülga 6762 sayılı Türk Ticaret Kanununun 272 ve 507 ncimaddeleri uyarınca Bakanlar Kurulunun 2001/3500 sayılı Kararı ile anonim ve limited şirketler için öngörülen asgari sermaye tutarına yükseltmeyen anonim ve limited şirketlerin de, birinci fıkra hükmü çerçevesinde sermayelerini yükseltmeleri gerekmektedir.

(3) Birinci ve ikinci fıkra kapsamında olan ve belirlenen süre içerisinde sermayelerini öngörülen tutarlara yükseltmeyen şirketler, bu sürenin sonunda infisah etmiş sayılırlar.

Yürürlükten kaldırılan hükümler

MADDE 8 – (1) 25/7/2003 tarihli ve 25179 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Anonim ve Limited Şirketlerin Kuruluş ve Ana Sözleşme Değişikliği İşlemlerine İlişkin Esaslar Hakkında Tebliğ (Tebliğ No: İç Ticaret 2003/3) yürürlükten kaldırılmıştır.

(2) 24/8/2002 tarihli ve 24856 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Anonim ve Limited Şirketlerin Sermayelerini Yeni Asgari Miktarlara Yükseltme Sürelerinin Uzatılmasına İlişkin Tebliğ (Tebliğ No: İç Ticaret 2002/4) yürürlükten kaldırılmıştır.

Yürürlük

MADDE 9 – (1) Bu Tebliğ yayımı tarihinde yürürlüğe girer.

Yürütme

MADDE 10 – (1) Bu Tebliğ hükümlerini Gümrük ve Ticaret Bakanı yürütür.

Kamu Gözetimi Kurumu: Türkiye Muhasebe Standartlarının Uygulanmasına İlişkin Duyuru (15.11.2012)

2012-11-16T14:24:00.001-08:00

Türkiye Muhasebe Standartlarına uygulama kapsamına ilişkin olarak Kurulumuzun 14/11/2012 tarihli toplantısında, Türk Ticaret Kanunu’nun 88 inci ve Geçici 1 inci maddeleri ile 660 sayılı KHK’nın 9 uncu ve Geçici 1 inci maddeleri uyarınca 1/1/2013 tarihi ve sonrasında başlayan hesap dönemlerine ilişkin münferit ve konsolidefinansal tabloların hazırlanmasında;

1) 660 sayılı KHK’da belirtilen kamu yararını ilgilendiren kuruluşların, 6102 sayılı Kanunun 397 nci maddesi çerçevesinde Bakanlar Kurulu kararıyla bağımsız denetime tabi olacakların ve aynı Kanunun 1534 üncü maddesinin ikinci fıkrasında sayılan şirketlerin münferit ve konsolide finansal tablolarının hazırlanmasında Türkiye Muhasebe Standartlarınıuygulamasına,

2) Yukarıdaki kapsama dâhil olmayanlar için Kurumca bir belirleme yapılıncaya kadar yürürlükteki mevzuatın uygulanmasının devamına, karar verilmiştir.

Karar Resmi Gazetede yayımlanmak üzere Başbakanlık’a gönderilmiştir.

Duyurulur.

Ticaret Ünvanının Şekli

2012-11-16T14:19:00.001-08:00

Yeni TTK’de ticaret unvanının şekli; gerçek kişiler ve tüzel kişiler başlığı altında hüküm altına alınmış.

Şimdi bu iki başlığı sizlerle paylaşalım.

1. Gerçek kişiler

(1) Gerçek kişi olan tacirin ticaret unvanı 46’ncı maddeye uygun olarak yapabileceği ekler ile kısaltılmadan yazılacak adı ve soyadından oluşur. (Md.41)

2. Tüzel kişiler

a) Kollektif ve komandit şirketler

(1) Kollektif şirketin ticaret unvanı, bütün ortakların veya ortaklardan en az birinin adı ve soyadıyla şirketi ve türünü gösterecek bir ibareyi içerir.

(2) Adi veya sermayesi paylara bölünmüş komandit şirketlerin ticaret unvanı, komandite ortaklardan en az birinin adı ve soyadıyla şirketi ve türünü gösterecek bir ibareyi içerir. Bu şirketlerin ticaret unvanlarında komanditer ortakların adları ve soyadları veya ticaret unvanları bulunamaz. (Md.42)

b) Anonim, limited ve kooperatif şirketler

(1) Anonim, limited ve kooperatif şirketler, işletme konusu gösterilmek ve 46’ncı madde hükmü saklı kalmak şartıyla, ticaret unvanlarını serbestçe seçebilirler.

(2) Ticaret unvanlarında, “anonim şirket”, “limited şirket” ve “kooperatif” kelimelerinin bulunması şarttır. Bu şirketlerin ticaret unvanında, gerçek bir kişinin adı veya soyadı yer aldığı takdirde, şirket türünü gösteren ibareler, baş harflerle veya başka bir şekilde kısaltma yapılarak yazılamaz.(Md.43)

c) Tacir sayılan diğer tüzel kişiler ve donatma iştiraki

(1) Ticari işletmeye sahip olan dernek, vakıf ve diğer tüzel kişilerin ticaret unvanları, adlarıdır.

(2) Donatma iştirakinin ticaret unvanı, ortak donatanlardan en az birinin adı ve soyadını veya deniz ticaretinde kullanılan geminin adını içerir. Soyadları ve gemi adı kısaltılamaz. Ticaret unvanında ayrıca donatma iştirakini gösterecek bir ibare de bulunur. (Md.44)

d) Ortak hükümler

(1) Bir ticaret unvanına Türkiye’nin herhangi bir sicil dairesinde daha önce tescil edilmiş bulunan diğer bir unvandan ayırt edilmesi için gerekli olduğu takdirde, ek yapılır. (Md.45)

3. Ekler

(1) Tacirin kimliği, işletmesinin genişliği, önemi ve finansal durumu hakkında, üçüncü kişilerde yanlış bir görüşün oluşmasına sebep olacak nitelikte bulunmamak, gerçeğe ve kamu düzenine aykırı olmamak şartıyla; her ticaret unvanına, işletmenin özelliklerini belirten veya unvanda yer alan kişilerin kimliklerini gösteren ya da hayalî adlardan ibaret olan ekler yapılabilir.

(2) Tek başlarına ticaret yapan gerçek kişiler ticaret unvanlarına bir şirketin var olduğu izlenimini uyandıracak ekler yapamazlar.

(3) “Türk”, “Türkiye”, “Cumhuriyet” ve “Millî” kelimeleri bir ticaret unvanına ancak Bakanlar Kurulu kararıyla konabilir. (Md.46)

4. Ticaret unvanının devamı

(1) Ticari işletme sahibinin veya bir ortağın ticaret unvanında yer alan adı kanunen değişir veya yetkili makamlar tarafından değiştirilirse unvan olduğu gibi kalabilir.

(2) Kollektif veya komandit şirkete ya da donatma iştirakine yeni ortakların girmesi hâlinde ticaret unvanı değiştirilmeksizin olduğu gibi kalabilir. Bu şirketlerden birinin ticaret unvanına adı dâhil olan bir ortağın ölümü üzerine mirasçıları onun yerine geçerek şirketin devamını kabul eder veya şirkete girmemekle beraber bu hususta izinlerini yazılı şekilde bildirirlerse şirket unvanı olduğu gibi bırakılabilir. Şirketten ayrılan ortağın adı da yazılı izni alınmak şartıyla şirket unvanında kalabilir. (Md.47)

5. Şubeler

(1) Her şube, kendi merkezinin ticaret unvanını, şube olduğunu belirterek kullanmak zorundadır. Bu unvana şube ile ilgili ekler yapılabilir.

(2) 41 ve 45 inci maddeler şubenin ticaret unvanı hakkında da uygulanır.

(3) Merkezi yabancı ülkede bulunan bir işletmenin Türkiye’deki şubesinin ticaret unvanında, merkezin ve şubenin bulunduğu yerlerin ve şube olduğunun gösterilmesi şarttır. (Md.48)

6. Ticaret unvanının devri

(1) Ticaret unvanı işletmeden ayrı olarak başkasına devredilemez.

(2) Bir işletmenin devri, aksi açıkça kabul edilmiş olmadıkça, unvanın da devri sonucunu doğurur. Devir hâlinde devralan, unvanı aynen kullanma hakkına sahiptir.(Md.49)

III - Ticaret unvanının korunması

1. İlke

(1) Usulen tescil ve ilan edilmiş olan ticaret unvanını kullanma hakkı sadece sahibine aittir. (Md.50)

2. Bildirim ve ceza

(1) Bütün mahkemeler, memurlar, ticaret ve sanayi odaları, noterler ve Türk Patent Enstitüsü görevlerini yaparlarken bir ticaret unvanının tescil edilmediğini, kanun hükümlerine aykırı olarak tescil edildiğini veya kullanıldığını öğrenirlerse durumu yetkili makamlara bildirmek zorundadırlar. (1)

(2) (Değişik: 26/6/2012-6335/7 md.) 39 ilâ 45 inci veya 48 inci maddeleri ihlal edenler, ikibin Türk Lirası idari para cezasıyla cezalandırılır.

(3) (Ek: 26/6/2012-6335/7 md.) 46 ncı maddeyi ihlal edenler veya 49 uncu maddeye aykırı olarak ticaret unvanını devredenlerle devralan ve kullananlar, üç aydan iki yıla kadar hapis veya adli para cezasıyla cezalandırılır.(Md.51)

3. Unvanına tecavüz edilen kimsenin hakları

(1) Ticaret unvanının, ticari dürüstlüğe aykırı biçimde bir başkası tarafından kullanılması hâlinde hak sahibi, bunun tespitini, yasaklanmasını; haksız kullanılan ticaret unvanı tescil edilmişse kanuna uygun bir şekilde değiştirilmesini veya silinmesini, tecavüzün sonucu olan maddi durumun ortadan kaldırılmasını, gereğinde araçların ve ilgili malların imhasını ve zarar varsa, kusurun ağırlığına göre maddi ve manevi tazminat isteyebilir. Maddi tazminat olarak mahkeme, tecavüz sonucunda mütecavizin elde etmesi mümkün görülen menfaatinin karşılığına da hükmedebilir.

(2) Mahkeme, davayı kazanan tarafın istemi üzerine, giderleri aleyhine hüküm verilen kimseye ait olmak üzere, kararın gazete ile yayımlanmasına da karar verebilir.(Md.52)

B) İşletme adı

(1) İşletme sahibi ile ilgili olmaksızın doğrudan doğruya işletmeyi tanıtmak ve benzer işletmelerden ayırt etmek için kullanılan adların da sahipleri tarafından tescil ettirilmesi gerekir. Tescil edilen işletme adları hakkında da 38, 45, 47, 50, 51 ve 52 nci maddeler uygulanır.(Md.53)

Kaynak: www.MuhasebeTR.com

Engin Malay

Serbest Muhasebeci Mali Müşavir

engmly@gmail.com

Gayrimenkul Yatırım Ortaklıkları

2012-10-04T03:28:00.000-07:00

a) Tanım

Gayrimenkul yatırım ortaklığı, Sermaye Piyasası Kanunu Seri VI No:11 tebliği ile belirlenmiş usul ve esaslar dahilinde, gayrimenkullere, gayrimenkule dayalı sermaye piyasası araçlarına, gayrimenkul projelerine, gayrimenkule dayalı haklara ve sermaye piyasası araçlarına yatırım yapabilen, belirli projeleri gerçekleştirmek üzere adi ortaklık kurabilen ve ilgili tebliğinde izin verilen diğer faaliyetlerde bulunabilen sermaye piyasası kurumlarıdır. 21.08.2006 tarihli SPK verilerine göre 1.098,5 milyon YTL toplam değere sahip bulunmaktadır.

b) Portföy Kazançlarının Vergilendirilmesi

Gayrimenkul Yatırım Ortaklıkları 5422 sayılı eski Kurumlar Vergisi Kanunu’nun 8 inci maddesine, 5520 sayılı yeni Kurumlar Vergisi Kanunu’nun ise 5 inci maddesine göre kurumlar vergisinden istisna edilmiştir. Buna göre gayrimenkul yatırım ortaklıkları kurumlar vergisi beyannamelerini portföy kazançları üzerinden hesapladıkları kurum kazançlarını istisna ederek beyan edeceklerdir.

5520 sayılı Kurumlar Vergisinin 15 inci maddesine göre gayrimenkul yatırım ortaklıklarına ait kazançların dağıtılsın ya da dağıtılmasın %15 oranında tevkifata tabi tutulacağı belirtilmiştir. Ancak, aynı Kanunla tanınan yetkiler çerçevesinde Bakanlar Kurulu tarafından yeni kararlar alınıncaya kadar, Gelir Vergisi Kanunu ile 5422 sayılı eski KVK kapsamında vergi oranlarına ve diğer hususlara ilişkin olarak yayınlanan Bakanlar Kurulu Kararlarında yer alan düzenlemeler, yeni KVK’da belirlenen yasal sınırları aşmamak üzere geçerliliğini koruyacaktır.

Dolayısıyla gayrimenkul yatırım ortaklıklarının, Gelir Vergisi Kanununun 94 üncü maddesine göre stopaj yükümlülüğü bulunmakta olup halen yürürlükte olan oran %0’dır. Ancak bu oranın ilerleyen dönemlerde değişmesi ve bu ortaklıkların da stopaj öder hale geleceği beklenmektedir.

Uygulanacak vergi kesintisi, kurumlar vergisi beyannamesinin verildiği döneme ait muhtasar beyanname ile, yani 2006 dönemi için Nisan 2007 muhtasarı ile beyan edilecektir. Beyan edilecek vergilerden yatırım ortaklıkları, kazançların elde edilmesi sırasında, Kanunun 15 inci maddesi uyarınca kendilerinden kesilen vergileri, vergi kesintisi yapanlarca ilgili vergi dairesine ödenmiş olmak şartıyla, Kanunun 15 inci maddesinin üçüncü fıkrasına göre kurum bünyesinde yapacakları vergi kesintisinden mahsup edebileceklerdir. Mahsup edilemeyen kesinti tutarı mükellefin başvurusu halinde red ve iade edilecektir.

c) Gayrimenkul Yatırım Ortaklıklarının Menkul Kıymet İşlem Kazançlarının Vergilendirilmesi

2006/10731 sayılı Bakanlar Kurulu kararı yayımlanmadan önce gayrimenkul yatırım ortaklıklarının menkul kıymet işlemlerinden elde ettikleri gelirler üzerinden GVK’nın Geçici 67 nci maddesi hükmünce 01.01.2006 tarihinden başlamak üzere %15 oranında vergi kesintisi yapılmaktaydı. Bahsi geçen BKK ile birlikte 23 Temmuz 2006 tarihinden itibaren başlayan yeni uygulama ile birlikte mevcut oran %10’a çekilmiştir. Menkul kıymet yatırım ortaklıklarından farklı olarak gayrimenkul yatırım ortaklıklarının menkul kıymet kazançlarının vergilemesinde 1 Ekim 2006’dan sonra da %10 oranı geçerli hale gelmiştir.

Bu işlemler üzerinden kesilen vergilerin portföy kazancı üzerinden kesilen vergilerden nasıl mahsup edileceği yeni Kurumlar Vergisi Kanunu madde 34’de açıklanmıştır. Buna göre, KVK 15 inci maddesi uyarınca kendilerinden kesilen vergileri, vergi kesintisi yapanlarca ilgili vergi dairesine ödenmiş olmak şartıyla, Kanunun 15 inci maddesine göre kurum bünyesinde yapacakları vergi kesintisinden mahsup edebileceklerdir. Mahsup edilemeyen kesinti tutarı mükellefin başvurusu halinde red ve iade edilecektir.

d) Gayrimenkul Yatırım Ortaklıklarının Hisse Senetlerinin Alım Satım Kazancı

Gelir Vergisi Kanunu’nun 5527 sayılı Kanun ile değişmezden önceki şekline göre hisse senetleri alım satım kazancı dolayısıyla stopaj istisnasından yararlanacak sadece menkul kıymet yatırım ortaklıklarının hisse senetleri idi. Ancak 5527 sayılı Kanunla birlikte menkul kıymet yatırım ortaklıklarının hisse senetlerinin alım satım kazançlarından ilgili fıkra hükümlerinin uygulanmayacağı ibaresi kaldırılmış ve böylece İstanbul Menkul Kıymetler Borsasında işlem gören ve bir yıldan fazla süreyle elde tutulan hisse senetleri hariç olmak üzere tüm hisse senetlerinin alım satım kazancının 1 Ekim 2006 tarihinden itibaren vergi kesintisine tabi tutulması kararlaştırılmıştır.

Dolayısıyla 5527 sayılı Kanun öncesi ve sonrası için gayrimenkul yatırım ortaklıklarının hisse senetlerinin alım satım kazançları her halükarda vergi kesintisine tabi tutulacak ancak 01.01.2006 tarihi ile 23.07.2006 tarihi arasında alım satım kazançları %15 iken bu tarihten itibaren kullanılacak stopaj oranı %10 olacaktır.

Sonuç

Yukarıda açıklandığı üzere, gayrimenkul yatırım ortaklıkları gerek 5422 gerekse 5520 sayılı Kurumlar Vergisi Kanunlarında teşvik edilmektedirler. Halen yeni Kurumlar Vergisi Kanunundaki belirtilen oran olan %15’den değil, ilgili bir Bakanlar Kurulu Kararı yayımlanmadığı için %0’dan stopaja tabi tutulan GYO’lar için yeni bir stopaj oranı açıklanacağı beklense de, halen üzerinde bulundurduğu vergi teşvikleri sayesinde diğer kurumlara göre önemli bir yatırım avantajı sağladığı açıktır.

Kaynaklar:

5520 Sayılı Kurumlar Vergisi Kanunu

5422 Sayılı yeni Kurumlar Vergisi Kanunu

2499 Sayılı Sermaye Piyasası Kanunu

Seri VI No: 11 Nolu SPK Tebliği

Hasan Sarıçiçek (SMMM)

http://www.verginet.net/

Asgari İşçilik Uygulamasında Primlerde Zamanaşımı Problemi: Müfettiş Rapor Tarihi mi? Yoksa İncelenen Dönemi mi Esas Alınmalı?

2012-07-28T01:12:00.000-07:00

I.GİRİŞ

Ülkemizde çok büyük boyutlara ulaşan kayıtdışı istihdamı ve bunun yarattığı mali kaybı azaltmak için son dönemde önemli çalışmalar yapılmaktadır. Çalışma Bakanlığının Avrupa Birliği ile ortak olarak yürüttüğü KİTUP (Kayıtlı İstihdamı Teşvik Projesi) ile bir yandan bu alanda tüm toplum kesimlerinde bilinç oluşturulmaya çalışılırken, diğer yandan da bu konuda başarılı Avrupa ülkelerindeki uygulamalar Türkiye’ye getirilmekte, Bakanlık ve SGK’dan pek çok yönetici, müfettiş ve uzman bu ülkelere çalışma ziyaretleri yaparak oralarda bu alanda yapılan çalışmaları uygulamaları yakinen görme fırsatı elde etmektedir. Ekonomik refahın artmasıyla birlikte, sigortalılık bilincinin yükseltilmesi, işverenlere yönelik teşvik politikaları yanında sıkı denetim de bu ayağın olmazsa olmaz yönünü oluşturmaktadır.

Denetim ayağına ilişkin olarak işyerlerine yapılan ve “yerel denetim”, “fiili tespit” gibi isimlerle adlandırılan anlık, habersiz denetim çalışmaları ile kayıtdışı çalışanların kayıt altına alınması yanında, SGK Rehberlik ve Teftiş Başkanlığının istatistiklerine göre yaklaşık bundan 10 kat daha fazla etkinlik sağlayan asgari işçilik incelemeleri son dönemde çok yaygın olarak uygulanan, insan boyutundan daha ziyade prim boyutunu öne çıkartan, mali bir yaklaşım olarak da işverenlere çok fazla mali külfetler getirmekte, kayıtdışı çalışmaya yönelikte çok önemli caydırıcılık oluşturmaktadır. www.ozdogrular.com

Makalemizde SGK primleri yönünden, işverenlerin normal aylık bildirge ile beyanlarına yönelik olarak geç ödemekte veya hiç ödememekte oldukları primler yönünden zamanaşımı konusunu değil, uygulamada çok büyük sorunlara yol açmakta olan, asgari işçilik incelemesi sonucu çıkan fark prim cezalarındaki zamanaşımı konusu geniş olarak incelenmiştir.

II- ZAMANAŞIMI KAVRAMI

Genel olarak zamanaşımı, alacağın takip edilemez hale gelmesidir ki, özel hukukta olduğu gibi kamu hukukunda da önemli yeri olan bir kurumdur. Zamanaşımı devletin vergi/sigorta primi gibi alacak yetkisini sınırlandırdığı ve tahsil etmesini engellediği için kamu yararı kabul edilerek Kanunlarla düzenlenmiştir. Bu şekilde devletin alacağını takip etmesini sağlamakta ve kamu yararıyla birlikte bireylerin tek tek yararı da korunmuş olmaktadır. Ayrıca zamanaşımı ile yargı organlarının iş yükü de hafifletilmiş olmaktadır.

Zamanaşımı, alacağın doğumunu takip eden ve kanunla belirlenmiş süre içinde alacaklının alacağını istememesi ya da alacağını tahsil etmek için borçluyu dava etmemesi nedeniyle alacak hakkını isteme ve dava açma hakkının ortadan kalkması şeklinde tanımlanabilmektedir([1]). Zamanaşımı, kanunda belirlenmiş bir sürenin geçmesi ile bir hakkın kazanılması ya da kaybedilmesi şeklinde de tanımlanabilmektedir. Kanunda belirtilen sürenin sona ermesiyle borçlu açısından borç ortadan kalkmamakta, borçlu borcunu isteyerek ödediği takdirde ödeme kabul edilmektedir. Alacaklının söz konusu alacağı isteme hakkı veya dava açma hakkı ortadan kalkarak, zamanaşımına uğrayan borcun alacaklısına bilerek ya da bilmeyerek ödenmesi geçerli bir ödeme olarak kabul edilmektedir([2]).

506, 1479 ve 5434 sayılı Kanunlarda prim borçları için farklı zamanaşımı süreleri bulunmaktaydı. 5510 sayılı Kanun, sosyal güvenlikte norm ve standart birliğinin sağlanması amacıyla birleştirilen her üç sosyal güvenlik Kurum’unun prim alacaklarında uygulanan zamanaşımı sürelerini de standartlaştırmıştır. Bu kapsamda Sosyal Güvenlik Kurumu prim alacaklarının zamanaşımı süreleri konusunda özelliklede zamanaşımının başlama süreleri konusunda oldukça farklı yaklaşımlar getirmiştir. Bu yaklaşımlara geçmeden önce kısaca vergi hukuku boyutuna bakacak olur isek;

Vergi hukukunda zamanaşımı vergi alacağını ve vergi borcunu sona erdiren nedenler arasında sayılmaktadır. Vergi hukukunda vergi borcunda asıl olan verginin kanuna uygun surette ödenmesidir. Vergi dairesinin, vergiyi belirli bir zaman içinde tahakkuk etmemesi veya tahsil etmemesi halinde vergi tarh (tahakkuk zamanaşımı) veya tahsil zamanaşımına uğramaktadır.

213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 113. maddesinde zamanaşımının şu şekilde tanımlanmaktadır:

“Zamanaşımı, süre geçmesi suretiyle vergi alacağının kalkmasıdır.

Zamanaşımı, mükellefin bu hususta bir müracaatı olup olmadığına bakılmaksızın hüküm ifade eder.” denilmektedir. www.ozdogrular.com

III- SİGORTA PRİMLERİNDE ZAMANAŞIMI

Mevcut uygulamada SGK tarafından zamanaşımı süresi, işverenlerce kendiliğinden düzenlenen ve yasal süresi içinde Kurum’a verilen veya yasal süresi dışında verilmekle birlikte incelemeye sevk edilmeksizin işleme konulan aylık sigorta primleri bildirgelerinden/aylık prim ve hizmet belgelerinden dolayı tahakkuk eden primler için ayrı, mahkeme kararlarına, denetim ve kontrolle görevli memurlarca yapılan tespitlere ya da kamu kurum ve kuruluşlarından alınan yazılara istinaden düzenlenen aylık sigorta primleri bildirgelerinden/aylık prim ve hizmet belgelerinden dolayı tahakkuk eden primler için ayrı hesaplanmaktadır. Yeni 5510 sayılı Sosyal Güvenlik Yasası 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe girdiğinden uygulama bu tarih öncesi ve sonrası için önemli farklılıklar içermektedir.

IV- İŞVERENLERCE YAPILAN BİLDİRİMLERDE ZAMANAŞIMI

A- 30.09.2008 VEYA ÖNCESİNDE ÖDEME VADESİ SONA EREN PRİM BORÇLARI

İşverenlerce kendiliğinden düzenlenen ve yasal süresi içinde Kurum’a verilen veya yasal süresi dışında verilmekle birlikte incelemeye sevk edilmeksizin işleme alınan aylık sigorta primleri bildirgelerinden/aylık prim ve hizmet belgelerinden dolayı tahakkuk eden ve ödeme vadesi 07.12.1993 ve öncesinde sona eren primler yönünden dikkate alınacak zamanaşımı süresi, söz konusu dönemde 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu’nda sigorta primlerinin zamanaşımı ile ilgili özel bir düzenlemenin bulunmaması nedeniyle genel hükümlere tabi bulunmaktadır. Dolayısıyla, ödeme vadesi 07.12.1993 ve öncesinde sona eren alacakların zamanaşımı süresi 22.04.1926 tarih ve 818 sayılı Borçlar Kanunu’ndaki hükümlere göre hesaplanacaktır.

506 sayılı Kanun’un mülga 80. maddesinin 3917 sayılı Kanunla 08.12.1993 tarihi itibariyle değiştirilmesi ile birlikte, mülga SSK’nın süresi içinde ödenmeyen prim ve diğer alacakları yönünden 08.12.1993 tarihinden itibaren 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun hükümlerinin uygulamasına geçilmiş ve ödeme vadesi 08.12.1993 ve sonrasında sona eren Kurum alacakları, 6183 sayılı Kanun’un 102. maddesinde öngörülen zamanaşımı hükümlerine tabi tutulmuştur.

Ancak, 506 sayılı Kanun’un mülga 80. maddesinde 06.07.2004 tarihinde yürürlüğe giren 5198 sayılı Kanunla yapılan değişiklik ile 6183 sayılı Kanun’un 102. maddesi hükmünün uygulanması hariç tutulmuş ve bu nedenle SSK alacaklarının zamanaşımı süresinin hesaplanmasında 6183 sayılı Kanun hükümlerinin dikkate alınmasına ilişkin uygulamaya ödeme vadesi 05.07.2004 tarihi itibariyle sona eren alacaklarla birlikte son verilmiştir.

Dolayısıyla, 5198 sayılı Kanun ile 506 sayılı Kanun’un mülga 80. maddesinde yapılan düzenleme ile birlikte ödeme vadesi 06.07.2004 ila 30.09.2008 tarihleri arasında sona eren alacakların zamanaşımı süresi yönünden, 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu’nda herhangi bir düzenlemenin bulunmaması nedeniyle yine genel hükümlerde yer alan, başka bir ifade ile Borçlar Kanunu’ndaki zamanaşımı süreleri uygulanır hale gelmiştir.

Borçlar Kanunu’nun 128. maddesinde, “Müruru zaman alacağın muaccel olduğu zamandan başlar, alacağın muacceliyeti bir ihbar vukuuna tabi ise müruru zaman bu haberin verilebileceği günden itibaren cereyan eder.” 130. maddesinde, “Müddetlerin hesabında müruru zamanın başladığı gün nazarı itibare alınmaz ve müruru zaman ancak müddetin son günü kullanılmaksızın geçtiği surette vaki olmuş olur.” 6183 sayılı Kanun’un 102. maddesinin birinci fıkrasında ise, “Amme alacağı, vadesinin rastladığı takvim yılını takip eden takvim yılı başından itibaren 5 yıl içinde tahsil edilmezse zamanaşımına uğrar. Para cezalarına ait hususi kanunlarındaki zamanaşımı hükümleri mahfuzdur.” hükümleri yer almaktadır. www.ozdogrular.com

Buna göre, ödeme vadesi 30.09.2008 veya öncesinde sona eren sigorta primi ve işsizlik sigortası primlerinin zamanaşımı süresi, ödeme vadesi;

- 07.12.1993 ve öncesinde sona eren alacaklar için, Borçlar Kanunu hükümlerine istinaden, ödeme süresinin sona erdiği tarihi takip eden günden itibaren on yıl,

- 08.12.1993 ila 05.07.2004 tarihleri arasında sona eren alacaklar için, 6183 sayılı Kanun hükümlerine istinaden, alacağın ödeme süresinin sona erdiği tarihi takip eden takvim yılı başından itibaren beş yıl,

- 06.07.2004 ila 30.09.2008 tarihleri arasında sona eren alacaklar için, Borçlar Kanunu hükümlerine istinaden, ödeme süresinin sona erdiği tarihi takip eden günden itibaren on yıl olarak dikkate alınacaktır. www.ozdogrular.com

Örnek-1: Özel nitelikteki işyeri işverenlerince 2000/Mart ayına ilişkin yasal süresi içinde düzenlenen aylık sigorta primleri bildirgelerinden dolayı tahakkuk eden primlerin ödeme süresi 30.04.2000 tarihinde sona ermektedir. Ödeme süresi 30.04.2000 tarihi itibariyle sona eren alacaklar 6183 sayılı Kanun’a göre ödeme süresinin sona erdiği tarihi takip eden takvim yılı başından itibaren beş yıllık zamanaşımı süresine tabi olduğundan, beş yıllık zamanaşımı süresi 01.01.2001 tarihinde başlayıp, zamanaşımını kesen veya durduran hallerin bulunmaması halinde 01.01.2006 tarihinde sona ermiş olacaktır. www.ozdogrular.com

B- ÖDEME VADESİ 1/10/2008 VEYA SONRASINDA SONA EREN PRİM BORÇLARI

5510 sayılı Kanun’un 93. maddesinin, ikinci fıkrasında; “Kurum’un prim ve diğer alacakları ödeme süresinin dolduğu tarihi takip eden takvim yılı başından başlayarak on yıllık zamanaşımına tâbidir. … Bu alacaklar için 89. madde gereğince hesaplanacak gecikme cezası ve gecikme zammı, 88. maddede belirtilen ödeme süresinin son gününü takip eden günden itibaren uygulanır.”

Dördüncü fıkrasında; “Zamanaşımından sonra yapılan ödemeler kabul edilir. Ancak, 4. maddenin birinci fıkrasının (b) bendine tâbi sigortalıların zamanaşımı nedeniyle prim ödenmeyen süreleri, sigortalılık süresinden sayılmaz ve bu süreye ilişkin sigortalılık hak ve yükümlülükleri düşer.”hükümleri yer almaktadır.

Buna göre, işverenlerce kendiliğinden düzenlenen ve yasal süresi içinde Kurum’a verilen veya yasal süresi dışında verilmekle birlikte incelemeye sevk edilmeksizin işleme alınan aylık prim ve hizmet belgelerinden dolayı tahakkuk eden ve ödeme vadesi 01.10.2008 veya sonraki bir tarihte sona eren sigorta primi ve işsizlik sigortası primi alacakları, yasal ödeme süresinin sona erdiği tarihi takip eden takvim yılı başından itibaren on yıllık zamanaşımı süresine tabi tutulacaktır.

Örnek-2: Özel sektör işverenlerince 2012/Mayıs ayına ilişkin olarak düzenlenen ve yasal süresi içinde Kurum’a kendiliğinden verilmiş olan aylık prim ve hizmet belgesinden dolayı tahakkuk eden sigorta primi ve işsizlik sigortası prim borçlarının ödeme vadesi 30.06.2012 tarihinde sona ermektedir.

Dolayısıyla, 2012/Mayıs ayına ilişkin olarak işverenlerce yasal süresi içinde kendiliğinden düzenlenerek Kurum’a verilmiş olan aylık prim ve hizmet belgelerinden dolayı tahakkuk eden prim alacağı, ödeme süresinin dolduğu tarihi takip eden takvim yılı başından başlayarak on yıllık zamanaşımına tâbi olduğundan söz konusu alacağın tahsilinde dikkate alınacak zamanaşımı süresi, 01.01.2013 tarihinde başlayıp, (zamanaşımını kesen ve durduran haller hariç) 01.01.2023 tarihinde sona erecektir.

V- ASGARİ İŞÇİLİK HESABI SONRASI RESEN TANZİM EDİLEN PRİMLERDE ZAMANAŞIMI

5510 sayılı Sosyal Güvenlik Yasası ile asgari işçilikteki zamanaşımının ne zaman başlayacağı ile ilgili sorun giderilmiş bulunmaktadır. Ancak sorun 01.10.2008 tarihinden önceki devrelerdeki uygulamanın nasıl olacağında düğümlenmektedir. 5510 sayılı Yasa’nın getirdiği düzenleme eski devrelere de şamil olur mu? Esasen asgari işçiliği başlatan 3917 sayılı Yasa’da bu konu unutulmuş, boş bırakılmış, bu tür bir sıkıntıya yol açacağı öngörülmemiş idi. 5510 sayılı Yasa ile bu durum fark edilerek düzenlemeye gidilmiştir.

5510 sayılı Kanun’un 93. maddesinin ikinci fıkrasında;

“… Kurum’un prim ve diğer alacakları; mahkeme kararı sonucunda doğmuş ise mahkeme kararının kesinleşme tarihinden, Kurum’un denetim ve kontrolle görevli memurlarınca yapılan tespitlerden doğmuş ise rapor tarihinden, kamu idarelerinin denetim elemanlarınca kendi mevzuatı gereğince yapacakları soruşturma, denetim ve incelemelerden doğmuş ise bu soruşturma, denetim ve inceleme sonuçlarının Kurum’a intikal ettiği tarihten veya bankalar, döner sermayeli kuruluşlar, kamu idareleri ile Kanunla kurulmuş kurum ve kuruluşlardan alınan bilgi ve belgelerden doğmuş ise bilgi ve belgenin Kurum’a intikal ettiği tarihten itibaren, zamanaşımı on yıl olarak uygulanır. ….” hükmü yer almaktadır.

Buna göre, sigorta primi ve işsizlik sigortası primi alacağı,

— Mahkeme kararı sonucunda doğmuş ise zamanaşımı süresi, mahkeme kararının kesinleşme tarihinden,

- Kurum’un denetim ve kontrolle görevli memurlarınca yapılan tespitlerden doğmuş ise zamanaşımı süresi, rapor tarihinden,

- Kamu idarelerinin denetim elemanlarınca kendi mevzuatları gereğince yapacakları soruşturma, denetim ve incelemelerden doğmuş ise zamanaşımı süresi, bu soruşturma, denetim ve inceleme sonuçlarının Kurum’a intikal ettiği tarihten,

- Bankalar, döner sermayeli kuruluşlar, kamu idareleri ile kanunla kurulmuş kurum ve kuruluşlardan alınan bilgi ve belgelerden doğmuş ise zamanaşımı süresi, bilgi ve belgenin Kurum’a intikal ettiği tarihten www.ozdogrular.com

itibaren başlatılacaktır.

Dolayısıyla, belirtilen şekilde tahakkuk eden sigorta primi ve işsizlik sigortası primlerinin zamanaşımı süresi, alacağın ödeme vadesinin sona erdiği tarihe göre değil, yukarıda belirtilen tarihler dikkate alınarak belirlenecektir.

VI- 01.10.2008 ÖNCESİ İNCELEMELERDE ZAMANAŞIMI SORUNU

SGK Müfettişleri tarafından yapılan asgari işçilik hesaplamaları sonucunda tanzim edilen raporlarda geçmiş inceleme dönemine ilişkin olarak ortaya çıkan fark primlerin nasıl tahsil edileceği, zamanaşımı sürelerinin hangi tarihten itibaren başlatılacağı bugünlerde çok önemli bir ihtilaf konusunu oluşturmaktadır.

A- MÜFETTİŞ RAPOR TARİHİNİ ESAS ALAN YAKLAŞIM

Mahkeme kararına, denetim ve kontrolle görevli memurlarca yapılan tespitlere veya bankalar, döner sermayeli kuruluşlar, kamu idareleri ile kanunla kurulmuş kurum ve kuruluşlardan alınan bilgi ve belgelere istinaden düzenlenen aylık sigorta primleri bildirgelerinden/aylık prim ve hizmet belgelerinden dolayı tahakkuk eden primlerin tahsilinde dikkate alınacak zamanaşımı süresi, alacağın ödeme vadesinin 01.10.2008 tarihinden önce veya sonra sona erdiği üzerinde durulmaksızın mahkeme kararının kesinleştiği tarihte/rapor tarihinde/kamu idarelerinin denetim elemanlarınca düzenlenen rapor sonuçlarının Kurum’a intikal ettiği tarihte veya bankalar, döner sermayeli kuruluşlar, kamu idareleri ile kanunla kurulmuş kurum ve kuruluşlardan alınan bilgi ve belgelerin Kurum’a intikal ettiği tarihte geçerli olan kanun hükümleri dikkate alınarak, ilgili kanunlarda öngörülen zamanaşımı süreleri esas alınarak belirlenecektir. www.ozdogrular.com

Örnek-3: Kurum’un denetim ve kontrolle görevli memurlarınca düzenlenen 01.05.2012 tarihli rapor ile (X) sigortalısının 2005/Temmuz ayındaki hizmetlerinin ve kazançlarının Kurum’a bildirilmediğinin tespit edildiği varsayıldığında, sigorta primi ve işsizlik sigortası prim alacağı denetim raporuna istinaden tahakkuk ettiğinden, söz konusu sigorta primi ve işsizlik sigortası prim alacağı yönünden denetim raporunun düzenlendiği 01.05.2012 tarihinde 5510 sayılı Kanun hükümlerine ilişkin zamanaşımı süresi geçerli olduğundan, söz konusu alacaklara ilişkin zamanaşımı süresi on yıl olarak uygulanacak olup, bu on yıllık zamanaşımı süresi 01.05.2012 tarihinde başlayıp, zamanaşımını kesen veya durduran hallerin bulunmaması halinde 01.05.2022 tarihinde sona erecektir.

B- İNCELENEN DÖNEMDE GEÇERLİ KANUNU ESAS ALAN YAKLAŞIM

Benim de katıldığım 2. görüş ise, yukarıda izah edilenin aksine müfettiş rapor tarihinin değil, alacağın vadesinin ait olduğu yıl ve ay dikkate alınarak, o dönemde hangi Kanun maddesi geçerli ise o madde hükmüne göre alacakların takip edilmesidir. Buna göre, asgari işçilik ile tahakkuk ettirilen sigorta primi alacağında, primlerinin zamanaşımı süresi, müfettiş rapor tarihine göre değil, yukarıda belirtilen tarihler dikkate alınarak belirlenmesi gerektiğidir.

Müfettiş (X) tarafından düzenlenen, 01.01.012 tarihli raporda, işyerinden 2004 yılında SGK’ya yapılan bildirimlerin yeterli olup olmadığı konusunda yapılan asgari işçilik incelemesi sonucunda, tüm aylarda eksik işçilik tespit edilerek tespit edilen primlerin gecikme faizi ile işverenden tahakkuk ve tahsili istenilmiştir. www.ozdogrular.com

2004 yılı 1. ve 5. aylara ait sigorta primlerinin zamanaşımına uğrayıp uğramadığı konusu, “08.12.1993 ila 05.07.2004 tarihleri arasında sona eren alacaklar için, 6183 sayılı Kanun hükümlerine istinaden, alacağın ödeme süresinin sona erdiği tarihi takip eden takvim yılı başından itibaren beş yıl”, hükmüne tabi olacaktır.

“6183/Madde-102: Amme alacağı, vadesinin rastladığı takvimi yılını takip eden takvim yılı başından itibaren 5 yıl içinde tahsil edilmezse zamanaşımına uğrar. Para cezalarına ait hususi kanunlarındaki zamanaşımı hükümleri mahfuzdur.

Zamanaşımından sonra mükellefin rızaen yapacağı ödemeler kabul olunur.”

506/80. madde de; “gecikme cezası, ayrıca her ay için bulunan bu tutarlara ödeme süresinin bittiği tarihten başlamak üzere borç ödeninceye kadar, her ay için ayrı ayrı …”

Asgari işçilikte fark işçiliğin mal edildiği ayı takip eden ay, asgari işçilikten kaynaklı primin ödeme vadesidir. 6183 sayılı Yasada da ödeme süresi (vadesi) konusuna atıf yapılmaktadır. Kurum da bu ayı baz alarak fark işçilikten kaynaklı prime gecikme zammı ve gecikme faizi hesaplamaktadır. Madde de geçen “vade” ifadesinden kastın “ilgili faaliyetin olduğu ayı takip eden ay” olduğu sarihtir. Borçlar Kanunu’nun 128. maddesinde ise alacağın muacceliyeti bir ihbar vukuuna tabi ise ifadesi kullanılmakta olup, bu devre alacakları için önce işverene ihbar ile sürenin başlatılmasının ön şart olacağı kabul edilmektedir. Ancak inceleme konusu olay Borçlar Kanunu’nun değil 6183 sayılı Yasa’nın geçerli olduğu bir devreyi kapsamaktadır. 6183 sayılı Yasa’da da bu tür bir ihbar önelinden bahsedilmemektedir. Dolayısı ile 6183 sayılı yasanın geçerli olduğu dönemlere ilişkin yapılan müfettiş incelemesi sonucunda tahakkuk ettirilen primlerin, önceden işverene tebliğ edilerek zamanaşımı süresinin başlatılması mümkün değildir, ayrıca müfettiş rapor tarihi de bu sürenin başlangıcı olarak kabul edilemez.

Kurum uygulamaları bakımından da olaya bakılacak olur ise, fark işçilikten kaynaklı bir prim tahakkuku mevzubahis olduğunda, Kurum mal edildiği aylar esas alınarak primlere gecikme zammı ve gecikme faizi uygulayarak tahsilat yapmaktadır. Birinci yaklaşımın kabul edilmesi halinde ise, bu şekilde tahsilatta bulunulan tüm işverenlere, bu paraların iade edilmesi zarureti ortaya çıkabilecektir.

VII- SONUÇ

1993 yılında çıkarılan 3917 sayılı Yasa ile uygulanmaya başlanılan asgari işçilik incelemelerinde, SGK alacaklarının hangi Kanuna dayanılarak tahsis edileceğine ilişkin pek çok değişiklik yapılmıştır. Kimi zaman Borçlar Kanunu, kimi zaman 6183 sayılı AATUK’ na (Amme Alacaklarının Tahsili Usulü Hakkındaki Kanun) atıkta bulunulmuştur. 5510 sayılı Kanun’un uygulamaya geçtiği 01.10.2008 tarihinden sonra, asgari işçilik incelemelerine ilişkin zamanaşımı ile ilgili tüm tereddütler giderilmiş olmasına karşın, bu Kanunun getirdiği düzenlemelerin geçmişe aynen şamil edilmeye çalışılması hukuk mantığı ile uyuşmamaktadır. Çünkü fiilin işlendiği zamanda geçerli olan Kanun maddesinin uygulanması esas iken, bunu sulandırarak sonradan getirilen Kanun maddesini geçmişe yönelik olarak uygulamak istenmesinin hiçbir geçerliliği bulunmamaktadır. Bu görüşün benimsenmesi halinde, örneğin A şirketinin 1995 yılı faaliyetleri 2012 yılında incelemeye alınıp tespit edilecek bildirim eksiği sigorta primleri, zamanaşımının müfettiş rapor tarihinden itibaren başlatılacak olması nedeniyle, o tarihten beri gecikme zammı ile birlikte tahsil edilebilir duruma gelecektir. Bu şekilde yapılacak bir uygulamanın Yargı aşamasında iptal edilebileceği öngörülmelidir.

Hakkı DEMİRCİ*

E-Yaklaşım

Asgari İşçilik Oranları

2012-07-09T05:42:00.002-07:00

Asgari işçilik oranları listesi

http://www.resmigazete.gov.tr/eskiler/2012/07/20120708-18-1.pdf

Borçlar Kanunu’nda işçinin borçları

2012-07-04T23:25:00.001-07:00

İş dünyası bir yılı aşkın süredir neredeyse yeni Türk Ticaret Kanunu ile yattı kalktı. Bu nedenle yeni Türk Borçlar Kanunu arka planda kaldı.

Bildiğiniz gibi 6098 sayılı yeni Türk Borçlar Kanunu 1 Temmuz 2012 tarihi itibariyle yürürlüğe girdi.

4 Şubat 2011 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanan ve onsekiz bölüm, 649 maddeden oluşan 6098 sayılı yeni Türk Borçlar Kanunu; 1 Temmuz 2012 tarihi itibariyle yürürlüğe girdi.

Bugün burada Altıncı Bölüm Hizmet Sözleşmelerinde yer alan ve bir işverene bağlı olarak çalışan işçilerin borçları konusunu ele alacağız.

Kanunda işçinin borçları olarak altı farklı sorumluluktan söz edilmektedir.

1-Bizzat çalışma borcu

Sözleşmeden veya durumun gereğinden aksi anlaşılmadıkça, işçi yüklendiği işi bizzat yapmakla yükümlüdür. (Md.395)

2-Özen ve sadakat borcu

İşçi, yüklendiği işi özenle yapmak ve işverenin haklı menfaatinin korunmasında sadakatle davranmak zorundadır.

İşçi, işverene ait makineleri, araç ve gereçleri, teknik sistemleri, tesisleri ve taşıtları usulüne uygun olarak kullanmak ve bunlarla birlikte işin görülmesi için kendisine teslim edilmiş olan malzemeye özen göstermekle yükümlüdür.

İşçi, hizmet ilişkisi devam ettiği sürece, sadakat borcuna aykırı olarak bir ücret karşılığında üçüncü kişiye hizmette bulunamaz ve özellikle kendi işvereni ile rekabete girişemez.

İşçi, iş gördüğü sırada öğrendiği, özellikle üretim ve iş sırları gibi bilgileri, hizmet ilişkisinin devamı süresince kendi yararına kullanamaz veya başkalarına açıklayamaz. İşverenin haklı menfaatinin korunması için gerekli olduğu ölçüde işçi, hizmet ilişkisinin sona ermesinden sonra da sır saklamakla yükümlüdür. (Md.396)

3-Teslim ve hesap verme borcu

İşçi, üstlendiği işin görülmesi sırasında üçüncü kişiden işveren için aldığı şeyleri ve özellikle paraları derhâl ona teslim etmek ve bunlar hakkında hesap vermekle yükümlüdür.

İşçi, hizmetin ifasından dolayı elde ettiği şeyleri de derhâl işverene teslim etmekle yükümlüdür. (Md.397)

4-Fazla çalışma borcu

Fazla çalışma, ilgili kanunlarda belirlenen normal çalışma süresinin üzerinde ve işçinin rızasıyla yapılan çalışmadır. Ancak, normal süreden daha fazla çalışmayı gerektiren bir işin yerine getirilmesi zorunluluğu doğar, işçi bunu yapabilecek durumda bulunur ve aynı zamanda kaçınması da dürüstlük kurallarına aykırı olursa işçi, karşılığı verilmek koşuluyla, fazla çalışmayı yerine getirmekle yükümlüdür.

Özel kanunlardaki hükümler saklıdır. (Md.398)

5-Düzenlemelere ve talimata uyma borcu

MADDE 399- İşveren, işin görülmesi ve işçilerin işyerindeki davranışlarıyla ilgili genel düzenlemeler yapabilir ve onlara özel talimat verebilir. İşçiler, bunlara dürüstlük kurallarının gerektirdiği ölçüde uymak zorundadırlar. (Md.399)

6-İşçinin sorumluluğu

İşçi, işverene kusuruyla verdiği her türlü zarardan sorumludur.

Bu sorumluluğun belirlenmesinde; işin tehlikeli olup olmaması, uzmanlığı ve eğitimi gerektirip gerektirmemesi ile işçinin işveren tarafından bilinen veya bilinmesi gereken yetenek ve nitelikleri göz önünde tutulur. (Md.400)

(Gelecek yazı işverenin borçları)

Engin MALAY

http://www.gazeteyenigun.com.tr/koseyazilari/24416/borclar-kanununda-iscinin-borclari

Ayni Sermaye Olarak Konulan Gayrimenkullerde KDV Hesaplanacak Mıdır?

2012-07-04T01:54:00.002-07:00

Soru: Gayrimenkullerin ayni sermaye olarak konulmasında vergilendirme

Cevap: KDV Kanununun;

1 inci maddesinin birinci fıkrasının 1 numaralı bendinde;ticari, sınai, ziraifaaliyetve serbest meslek faaliyeti çerçevesinde Türkiye’de yapılan teslim ve hizmetlerin KDV ye tabi olduğu, aynı maddenin ikinci fıkrasında da, ticari, sınaî, ziraî faaliyet ile serbest meslek faaliyetinin devamlılığı, kapsamı ve niteliğinin Gelir Vergisi Kanunu hükümlerine göre; Gelir Vergisi Kanununda açıklık bulunmadığı hallerde, Türk Ticaret Kanunu ve diğer ilgili mevzuat hükümlerine göre tayin ve tespit edileceği,

2/1 inci maddesinde teslimin; bir mal üzerindeki tasarruf hakkının malik veya onun adınahareketedenlerce alıcıya veya adına hareket edenlere devredilmesi olduğu,

hükme bağlanmıştır.

Buna göre, iktisadi bir işletmenin aktifine kayıtlı veya envanterine dahil bulunan bir taşınmazın ayni sermaye olarak bir başka iktisadi işletmeye konulmak suretiyle teslimi genel hükümler çerçevesinde KDV ye tabi bulunmaktadır.

Ayrıca iktisadi bir işletmenin aktifine kayıtlı veya envanterine dahil bulunmasa dahi devamlı surette taşınmaz alım satımı faaliyetinde bulunulması (bir başka deyişle ticari nitelik arz edecek şekilde taşınmaz tesliminde bulunulması) halinde, söz konusu işlem Kanunun 1/1 inci maddesi hükmüne göre KDV ye tabi tutulacaktır.

Ancak, iktisadi bir işletmeye dahil olmayan şahsi malların mevcut veya yeni kurulacak bir şirkete ayni sermaye olarak konulması, devamlı surette taşınmaz alım satımı ile uğraşılmaması kaydıyla KDV nin konusuna girmemektedir.

Dolayısıyla, örneğin KDV mükellefi olmayan bir şirketin ortağının şahsına kayıtlı gayrimenkulünü ortağı olduğu şirkete ayni sermaye olarak devri, KDV nin konusuna girmediğinden söz konusu devir işleminde KDV hesaplanmasına gerek bulunmamaktadır.

Koray ATEŞ

SMMM-E. Öğretim Görevlisi

Akdeniz Denetim YMM Ltd.Şti.

Fax:0224 224 53 54

korayates@muhasebetr.com