Muziek Nieuws blog

Gewoon wat nieuwe en oudere platen...

2008-06-05T10:16:00.000-07:00

Tony Joe White herwerkt op zijn nieuwe Deep Cuts ouder werk.

Dr. John wil voorkomen dat we zijn stad New Orleans vergeten. Hij is kwaad omdat de hulp na Katrina te laat en te karig kwam.

Verder platen van Solomon Burke, Bobby Bland, James McMurtry, The Moonshine Playboys, ...

Related posts

Schoon als police woman

2008-06-05T05:24:00.000-07:00

To Survive van Joan As Police Woman is onze Meteen Mee-CD en het is een uitstekende plaat. Eigenlijk zou dit als boodschap moeten kunnen volstaan, maar nieuwsgierig als we zijn, willen we meer weten. Gelukkig konden we onlangs even praten met Joan Wasser. Joan Wasser is in feite synoniem met Joan As Police Woman, Joan Wasser is Joan As Police Woman, maar Joan Wasser is ook de ex van Jeff Buckley en de klassiek geschoolde violiste die meespeelde op platen van Anthony and the Johnsons en Rufus Wainwright.

Ze is dus violiste, maar op haar plaat speelt ze geen viool. Ze speelt piano en gitaar en het feit dat ze zichzelf dwingt om instrumenten te spelen die haar niet eigen zijn, geeft haar een enorme vrijheid, zegt ze. Maar dat ze piano en gitaar speelt neemt zo bijzonder ernstig, en dat komt dan weer wel van haar klassieke opleiding. Ze weet wat het is om uren-, dagenlang te repeteren om zo een instrument te leren doorgronden. En ze zal er pas mee naar buiten komen als het perfect is, of niet meer laten zien, dan ze al perfect kan. Discipline, niet meer of niet minder.

To Survive is een bijzonder mooie plaat. Een bijzonder eerlijke, kwetsbare plaat ook. De titeltrack gaat over haar moeder, die vorig jaar overleed. In het lied vertelt Joan Wasser hoe haar moeder haar in bed stopte toen ze een klein meisje was, en dan, simpelweg door de kamerdeur te sluiten, zich in haar eigen wereld terugtrok. Een wereld vol verantwoordelijkheid, een begrip dat Joan nu, in het echt leven, ook hoog aanschrijft. Vroeger was ze een "punk", zegt ze, het kon haar allemaal niet schelen, maar door ouder te worden, is haar visie op de wereld veranderd. En dat is goed.

Vandaar wellicht dat To Survive zo'n volwassen plaat geworden is. Het heeft weinig zin elk van de 10 tracks in detail te bespreken. Het is gewoon allemaal even mooi. Luisteren dus, dat is de enige boodschap die je kan geven - bij elke plaat in principe, maar bij sommige valt dat wat tegen. Bij deze geenzins. (jsp)

TRACKLISTING

1. Honor Wishes

2. Holiday

3. To Be Loved

4. To Be Lonely

5. Magpies

6. Start of my Heart

7. Hard White Wall

8. Furious

9. To Survive

10. To America

Related posts

World Music Charts Europe juni

2008-06-05T04:35:00.000-07:00

Beweging in de nieuwe World Music Charts Europe: onze vorige cd van de maand, African scream contest, schiet zomaar vanuit het niets naar nummer 8. Idem voor de prachtige Maldito tango van Melingo: van 20 naar 3! In Exit Plus Alternative hoor je de top-20. Verder nieuwe cd's van Mec Yek en The Warsaw Village Band, een boeiende mix van Poolse folk met reggae die meteen ook onze cd van de maand wordt.

En je krijgt ook concert previews voor Baaba Maal, Silvério Pessoa, Rokia Traoré, Umalali en het Festival Mundial.

Related posts

Nils Lofgren: 'The Loner, Nils sings Neil'

2008-06-04T02:10:00.000-07:00

Het grote publiek kent Nils Lofgren dezer dagen in de eerste plaats als de kleine gitarist van The E Street Band. De man die in de schaduw van The Boss de geluidsmuur dicht plamuurt. Eigenlijk speelt heel z'n carrière zich in de luwte af. Zelfs al verdiende hij in de jaren '70 met soloplaten als 'Nils Lofgren' en 'Cry tough' een aardig plekje onder de zon, hij viel vooral op als sidekick van Neil Young toen hij in '70 meespeelde op 'After the gold rush' en drie jaar later op 'Tonight's the night'.

Sindsdien heeft Lofgren hand-en-spandiensten geleverd op dozijnen platen en zelf een twintigtal soloalbums uitgebracht. Nu pakt hij de Neil Young-draad weer op met een cd vol covers van de grootmeester. Hij doet dat op de helft van de songs met de gitaar die hij in '70 van Neil cadeau kreeg. (Voor de kenners: een Martin D-18.) Op de overige begeleidt hij zichzelf op de piano van zijn overleden schoonvader. Yep, dat zijn de enige instrumenten op 'The Loner'. Dat Lofgren aardig overweg kan met gitaarsnaren wisten we al, maar ook zijn pianospel is meer dan behoorlijk, al is hij lang geen virtuoos.

Opmerkelijk is vooral dat op deze manier alle songs tot hun kale essentie herleid worden. Alle rockballast is overboord gegooid en toch blijven ze netjes drijven. Zo kaalgeplukt, valt het bovendien nog meer op hoe sterk Youngs oeuvre wel is. Nils Lofgren heeft vooral zijn werk uit de jaren '70 gerecycleerd, zowel klassiekers als 'I am a child' of 'Mr. Soul' als onbekendere songs als 'Birds' of 'Don't cry no tears'. Met als absolute hoogtepunten een verkilde versie van 'Like a hurricane' en een nog melancholischer dan het origineel klinkend 'Winterlong'.

Voeg bij dat alles Nils' broze, ijle stem – opvallend dicht bij het timbre van Young – en je krijgt een werkstuk waar een mens graag voor gaat zitten. En aandachtig luisteren. Enkel deze bedenking: de soberheid die 'The Loner' klasse geeft, is tegelijk ook haar beperking. Vijftien songs is nét iets te veel en onderweg dreigt de verveling.

Desalniettemin: niets anders dan LOFgren, Nils!

(db)

Tracklisting:
1. Birds
2. Long may you run
3. Flying on the ground
4. I am a child
5. Only love can break your heart
6. Harvest moon
7. Like a huricane
8. The loner
9. Don't be denied
10. World on a string
11. Mr. Soul
12. Winterlong
13. On the way home
14. Wonderin'
15. Don't cry no tears

Related posts

Doe de Exit-Mix!

2008-06-03T23:42:00.000-07:00

Wie zaterdag op de wei van Werchter is, moet absoluut eens langskomen op de Radio 1-stand. Die vind je links van het podium (als je naar het podium kijkt - in vaktermen: aan de jardinkant).

Het is niet alleen een mooie, ruime stand, je kan er ook prijzen winnen. Luister er naar de Exit Mix: een aantal Radio 1-muziekjes zijn door elkaar geklutst en de zaak is om ons te zeggen hoeveel verschillende liedjes je gehoord hebt.

Elke mix duurt ongeveer 45 seconden, maar in de ene zitten maar 6 verschillende nummers, en in de andere misschien wel 15. Aan jou om dat uit te vissen. Wie het juist heeft krijgt een van de tien meest relevante CD's van de voorbije maanden, bij voorbeeld, of de geweldige Radio 1-verzamelbox "Expo 85 - 2008". Knappe prijs voor nog geen minuutje werk.

Related posts

TW Classic, de artiesten

2008-06-03T21:33:00.001-07:00

MILOW

VAN ONBEKENDE SINGER-SONGWRITER TOT VRIEND VAN DE HELE FAMILIE IN 365 DAGEN. MILOW IS HET BELGISCHE SPROOKJESVERHAAL VAN HET AFGELOPEN JAAR. MET DANK AAN ZIJN WONDERSINGLE ‘YOU DON’T KNOW’ EN AAN ZIJN DOORZETTINGSVERMOGEN.

Milow is de artistieke verschijning van Jonathan Vandenbroeck (26). De singer-songwriter met standplaats Leuven laat voor het eerst van zich horen tijdens Humo’s Rock Rally 2004. Volgens het organiserende blad “één van de sterkste edities uit de geschiedenis”. Milow haalt de finale maar mist het podium. Een belangrijke reden: pech. Uit het juryrapport: “Solo-man Milow opende zijn set met 'One of It', hoorde dat zijn akoestische gitaar alleen maar een hees gekras voortbracht (kenner Bent Van Looy: 'Platte batterijen in het gitaarelement'), maar bleef er bewonderenswaardig kalm bij. Pas na 'You Don't Know' - één van de drie beste songs van Humo's Rock Rally 2004 - kwam er hulp vanuit de coulissen. Voor kippenvel was het te laat, maar het meer dan beleefde applaus was niet onterecht: Milow was in de moeilijkste omstandigheden overeind gebleven.”

Die enkele lijnen zijn veelzeggend: Milow is inderdaad een doorzetter. En ‘You Don’t Know’ is een wonderlijk nummer. Alleen stond het volgens de maker niet goed genoeg op zijn debuutalbum ‘The Bigger Picture’ (2006). Dus maakt hij een nieuw arrangement en neemt hij het nummer opnieuw op. Met zijn laatste spaarcenten want hij had niet alleen zijn ziel in zijn eerste plaat gestopt. ‘The Bigger Picture’ kwam uit in eigen beheer. De reden: te weinig interesse. Zijn koppigheid loont en toont een artiest met doorzicht. ‘You Don’t Know’ ontpopt zich tot een mooie zwaan van het zeldzame ras dat alle radiozenders inpalmt.

Het nummer loopt een bijzonder parcours. ‘You Don’t Know’ komt op 3 maart binnen in de Ultratop 50 en verlaat de hitlijst pas op 20 oktober 2007. Merkwaardig: in februari 2008 komt het nummer opnieuw de hitlijst binnen. De weken van 9 en 16 februari 2008 hebben een gouden rand in het dagboek van Milow. Op 9 februari komt zijn nieuwe album ‘Coming Of Age’ de hitparade binnen en maakt zijn oude album ‘The Bigger Picture’ een rentree. Een week later vormen zijn nieuwe single ‘Dreamers And Renegades’ en zijn oude single ‘You Don’t Know’ een gelijkaardig en even merkwaardig duo.

‘You Don’t Know’ zorgt voor nog meer vuurwerk. Het nummer duwt ‘The Bigger Picture’ naar goud, resulteert in een uitverkochte AB en een plek op Rock Werchter 2007 en levert Milow drie MIA’s (Music Industry Awards) op. Loon naar hard werken want de jongeman rust zeker niet op zijn lauweren. Tussen al die grote momenten door maakt hij met producer Jo Francken een nieuw album dat vooral niet op zijn debuut mocht lijken. ‘The Bigger Picture’ – gemaakt met producer Nigel Powell (ex-The Unbelievable Truth), Frederik Sioen en Johannes Verschaeve (The Van Jets) – noemt hij zelf een ‘bed-sit record’. ‘Coming Of Age’ is minder sober en een pak aanstekelijker. Het is Milow aan te horen dat hij al anderhalf jaar met een groep speelt. De grote revelatie zijn de nummers waarin hij samenzingt met Nina Babet, eerder al prominent aanwezig bij Ozark Henry en 4T4.

Een nieuw droomjaar lijkt in de maak: ‘Coming Of Age’ haalt na een paar weken al de eerste plaats van de hitparade. Het is wellicht het eerste Belgische album in eigen beheer dat die hoge eer haalt. Nederland haakt in. Milow staat – samen met de Nederlandse groep Racoon – in alle belangrijke concertzalen en ‘You Don’t Know’ raakt tot halfweg de 3FM MegaTop50.

Een klein detail: Milow is een ‘boy next door’. Hij groeide op in het naburige Wespelaar.

LAND
B

BEKENDSTE NUMMERS
One Of It/You Don’t Know/Dreamers And Renegades/The Ride

PRIJZENKAST
TMF Awards 2007 - Best New Artist
Humo’s Pop Poll 2007 – You Don’t Know - Single Nationaal
Humo’s Pop Poll 2007 - Zanger Nationaal - # 4
Radio 2 Zomerhit 2007 – Doorbraak
MIA Awards - Beste Videoclip
MIA Awards – Beste Doorbraak
MIA Awards – You Don’t Know - Beste song
Studio Brussel – You Don’t Know - De Eindafrekening 2007 - # 1

BLOG
standaard.typepad.com/off_the_record/

URL
www.milow.be
www.myspace.com/milowbe

JUANES

DE MAN VAN DE WERELDHIT 'LA CAMISA NEGRA'. DE BESTE SPAANSE STEM VAN HET MOMENT. DE ALLEREERSTE COLOMBIAANSE ARTIEST IN WERCHTER.

Juan Esteban Aristizábal Vásquez (°1972), zoon van Alicia Vásquez and Javier Aristizábal. Een naam van een edelman maar als artiest kom je er Colombia, laat staan Zuid-Amerika, niet mee uit. Dat had vader Aristizábal al vrij snel in de gaten. Daarom koos hij Juanes als roepnaam voor de jongste van het gezin. Het is een samentrekking van de eerste letters van de voornamen: JUAn en ESteban. Pa leert zijn zoon ook gitaar spelen. Op zijn zevende zet de kleine Juanes zich al aan moeilijke stijlvormen als bolero, cumbia en tango.

Tijdens zijn jeugd ziet Juanes heel wat mensen in zijn omgeving op een brutale of plotse manier wegvallen. Zijn neef wordt gegijzeld en vermoord, een goede vriend wordt neergeschoten, zijn vader sterft aan kanker ... Niet verwonderlijk dat de eerste muzikale stappen van Juanes erg donker zijn. Zijn eerste groep Ekhymosis is zwaar beïnvloed door heavy metal. Metallica is het grote voorbeeld. De groep maakt vijf studio-albums maar slaagt er niet in om uit Colombia te geraken. Voorman Juanes wil dat maar al te graag en besluit Ekhymosis In 1998 te ontbinden.

Zijn solodebuut ‘Fíjate bien’ (“Let goed op”) staat 10 weken op de eerste plek van de Colombiaanse hitparade en levert drie Latin Grammy Awards op. Juanes wint in de categorieën ‘beste nieuwe artiest’, ‘beste rocksong’ en ‘beste rock solo vocal album’. Met ‘Un Día Normal’ (2002) geraakt hij flink wat trappen hoger op de ladder. Heel Zuid-Amerika en Spanje gaan voor de bijl. Enkele wapenfeiten: goud in Colombia op de eerste dag, veelvoudig platina in Colombia, Mexico en Spanje en 92 weken in de top 10 – een nieuw record - van de Billboard Top Latin Albums. Nog veel belangrijker wellicht: in het nummer ‘Fotografía’ is Nelly Furtado te gast als tweede stem. Zij vraagt hem op haar beurt op haar comeback ‘Folklore’ (2003) en op ‘Loose’ (2006).

En toen was er ‘La Camisa Negra’, het nummer dat een wereldartiest heeft gemaakt van Juanes. Een gigantische hit en – helaas – ook heel even het onderwerp van de nodige controverse. In Italië wordt het nummer namelijk gerecupereerd door de neo-fascisten. ‘Het zwarte hemd’ was namelijk een onderdeel van het uniform ten tijde van Benito Mussolini. Her en der wordt opgeroepen om het nummer te boycotten. Juanes weerlegt alles met klem en wordt ook geloofd. Hij is namelijk een man met een groot geweten. Met zijn stichting Mi Sangre helpt hij slachtoffers van anti-persoonsmijnen. Het Amerikaanse blad Time rangschikt hem in 2005 bij de 100 meest invloedrijke mensen ter wereld, in 2006 wordt zijn sociaal activisme in Frankrijk beloond met een hoge culturele onderscheiding.

Nog iets waar Juanes zich voor inzet: het (behoud van het) Spaans. Hij respecteert het dat andere Zuid-Amerikaanse artiesten – zoals landgenote Shakira – het Engels hanteren. Maar uit zijn mond zal wellicht nooit een gezongen stuk Engels te horen vallen. “Ik vind het erg belangrijk om in het Spaans te zingen. Het is de taal waarin ik denk en voel.” En het is de taal waarmee hij heel veel mensen overtuigt. Juanes heeft ondertussen al 12 Latin Grammy Awards op zijn naam staan en verkocht meer dan 10 miljoen albums. Hij is de allereerste Colombiaanse artiest die in Werchter op het podium staan. En dat is de logica zelve.

LAND
COL

BEKENDSTE NUMMERS
A Dios Le Pido/La Camisa Negra/Para Tu Amor/Te Busque

TRIVIA
‘La Camisa Negra’ stond in 2006 meer dan een half jaar in de Belgische Ultratop.

De single kwam binnen op 18 maart 2006 (# 47) en bleef 33 weken zonder onderbreking in de hitparade staan. De laatste notering was op 28 oktober 2007 (# 45).

Opmerkelijk: in Vlaanderen en Wallonië stond het even lang in de top. Maar alleen in het zuiden van het land haalde het nummer de hoogste plek van de hitlijsten. In Vlaanderen ‘haperde’ het twee weken op #3.

‘La Camisa Negra’ staat met 33 weken (goed voor 1119 punten) op 14 in de top 100 van singles die sinds 1995 in de Ultratop hebben gestaan. Nummer 1 is ‘Rood’ van Marco Borsato.

Landen waar het ‘La Camisa Negra’ nog beter verging in de hitparade: Zwitserland (70), Nederland (39), Frankrijk (36) en Oostenrijk (34).

URL
www.juanes.net

THE SCABS

HET NATIONALE PROTOTYPE VAN HOE EEN ROCKGROEP ER MOET UITZIEN. NOG EEN LAATSTE KEER SAMEN OP DE PLEK WAAR ZE 25 JAAR GELEDEN HUN EERSTE GLORIEMOMENT BELEEFDEN.

De naam van The Scabs staat in dikke chocoladeletters in het grote geschiedenisboek van TW. Ze waren de laatste Belgische groep van de jaren 80 op de affiche. En de eerste Belgische groep van de jaren 90. In een tijd dat er nauwelijks of geen lokale groepen op de affiche van het – toen nog – eendagsfestival stonden, betekende dat heel wat. Het zet ook erg veel over The Scabs. Tussen 1983 en 1992 was het namelijk armoe troef voor Belgische rockgroepen. Alleen de sterksten overleefden de crisis.

‘Woa zen hie de manne van Diest?’ (Diesters voor ‘waar zijn hier de mannen van Diest?) riep voorman Guy Swinnen toen hij op zondag 3 juli het zonovergoten festivalpodium in Werchter opliep. En of ze er waren. The Scabs = Diest. Ze zijn voor hun stad van herkomst wat The Beatles zijn voor Liverpool en Fixkes voor Stabroek: onbetaalbare promotie. Een grappig detail: de groep speelt pas in 1990 voor het eerst officieel en betaald in Diest.

The Scabs zijn ook Diest in een meer overdrachtelijke betekenis. Een kleine stad waar zo weinig te beleven valt dat je er zalig kan puberen. Swinnen & Co. kozen een van de beste momenten ooit om jonge mannen te worden: de punkperiode. Alles kon en je moest niets kunnen. Uit een liefde voor The Clash, balorigheid, jeugdwerkloosheid en de nood aan communicatie ontstaat een groepje waar half musicerend België graag had bij willen spelen.

The Scabs gaan hard van start. Na een paar singles in eigen beheer – pure noodzaak destijds - worden ze in 1982 opgepikt door major EMI. ‘Here’s To You, Gang!’ (1983) kweekt een grote aanhang en leidt linea recta naar de festivalweides van Torhout en Werchter. En dan gaat het mis. Een verkeerde producerkeuze leidt tot een erg matig en slecht ontvangen album. De platenfirma haakt af. Tot overmaat van ramp gaat het slecht mg de Belgische rock. In 1987 verschijnt het verzamelalbum ‘Harde Tijden’, een noodkreet om aandacht van The Scabs en andere generatiegenoten.

De redding was toen echter al aangekomen. De komst van gitarist Willy Willy helpt de essentie van de groep bloot te leggen. ‘Jaren voor ik bij The Scabs was, wilde ik al bij The Scabs zijn. Ik vond dat ze nog 1 ding nodig hadden: een rock’n’roll-gitarist.’ Met de nadruk op rock’n’roll. The Scabs waren eigenlijk een als punkgroep vermomd prototype van een rockgroep.
Een van de wezenlijke verschillen is dat rockgroepen ook ballads spelen. Het trage ‘Stay’ (1986) trekt de groep weer op gang. Het nummer krijgt veel airplay en zorgt ook voor een belangrijke nieuwe bevolkingsgroep tijdens de concerte: vrouwen.

Een tweede succesperiode breekt aan. Het album ‘Royalty In Exile’ (1990) haalt meer dan 25.000 exemplaren in voorbestelling. Het is een van de eerste gouden rockalbums in ons land. The Scabs zijn bovendien de eerste Belgische rockgroep die een paar gouden platen op rij aan elkaar breide. De radiohits volgen mekaar in ijltempo op (‘Hard Times’, ‘Time’, ‘Don’t You Know’...) en in 1992 openen The Scabs voor de tweede keer in hun geschiedenis TW. Net als vroeger is het geluk echter van korte duur. Vanaf 1993 begint de aanvoer van straffe nummers te stokken. Op het podium blijft alles gelukkig intact. Live zijn The Scabs altijd op hun best geweest. Het hoogtepunt van de set is gek genoeg van iemand anders: ‘Rockin’ In The Free World’ van Neil Young. In 1994 stapt Willy Willy uit de groep. Twee jaar later houdt ook de rest het voor bekeken.

Vrijdag 7 september 2007. In het kader van REWIND, een nieuw initiatief van de Ancienne Belgique, spelen The Scabs hun klassiekste album: ‘Royalty In Exile’. Na meer dan 10 jaar is de beste bezetting van de grope weer samen. De zenuwen gieren maar de afloop is begeesterend. The Scabs blijken beter dan ooit te zijn. Alsof ze in al die tijd stilletjes waren blijven doorrepeteren. ‘Een synthese van The Stones, The Doors en Neil Young. Met de energie van de Sex Pistols.’, zei hun manager ooit. En zo is het.

The Scabs vullen drie keer de Ancienne Belgique en evenveel keren gaat het dak eraf. De magische avonden smaken naar nog iets meer. Precies 25 jaar na het eerste gloriemoment staat (één van) de beste (Belgische)(live) groep(en) (ooit) (°) opnieuw in Werchter. Die van Diest zullen er zeker zijn.

(°) vrij samen te stellen

LAND
B

BEKENDSTE NUMMERS
Matchbox Car/Is This Life?/The One And Only/Lazy Girls/Stay/Halfway Home/Crystal Eyes/Hard Times/I Need You/Time/Don’t You Know/ Robbin’ The Liquor Store/Nothing On My Radio/She’s Jivin’/Four Aces/

BEZETTING
Guy Swinnen (gitaar, zang)
Frankie Saenen (drums, zang)
Fons Sijmons (bas, zang)
Willy Willy (gitaar, zang)

OVER THE SCABS

‘Gewoon de beste rockgroep in dit land. Dura rock sed rock’ – Marc Mijlemans in HUMO (1986)

‘Wij hebben, net als de Denen, de Noren en de Ieren, onze eigen Keefs en Iggy Pops. Maar ze zijn beter.’ – Frank Vander linden (toen nog journalist) in HUMO (1990)

‘The Scabs zijn het beste middel tegen koppijn.’ – Herman Brusselmans (1990)

‘Guy is het uithangbord, Willy is de hofnar en Frankie is de ziel.’ – Frank Vander linden (toen nog journalist) in HUMO

URL
www.thescabs.be
www.myspace.com/thescabsmusic

IGGY AND THE STOOGES

AMERIKAANSE ROCKGROEP DIE BIJ DE WIEG STOND VAN PUNK EN HEAVY METAL. EERTIJDS MISKEND, VANDAAG LEGENDARISCH GOED. EN LUID. EN ENERGIEK. RAW POWER!

Iggy Pop is top! Eén van de meest enigmatische performers van de 20ste eeuw. Een podiumbeest. Een provocateur. De rockster met het best bewaarde bovenlijf. De fiere bezitter van twee evergreens. ‘Lust For Life’ is zeker een van de meest energieke rocksongs ooit. ‘The Passenger’ is een van de meest dansbare. Het zijn de uitschieters op het album ‘Lust For Life’ (1977), de commerciële uitschieter in de carrière van Pop. Met dank aan David Bowie die voor het gros van de muziek tekende.

Buiten het oog van de camera heeft Iggy op dat moment al een veel grotere bijdrage geleverd aan de popgeschiedenis. Met The Stooges is hij van immens belang geweest voor de ontwikkeling van heavy metal en punk. Die invloed is helaas omgekeerd evenredig met de platenverkoop. Op dat vlak is de Amerikaanse rockgroep vergelijkbaar met andere cultgroepen als Joy Division en The Velvet Underground: wie ze hoorde, kreeg meteen zin om zelf een groep te beginnen. De erkenning voor dat baanbrekend werk kwam pas een generatie later.

De jonge James Osterberg begint The Stooges in 1967 na een ontmoeting met bluesdrummer Sam Lay. Hij wil een volledig nieuwe vorm van blues gaan spelen. Zijn artiestennaam wordt Iggy Pop. The Stooges worden in thuisstad Detroit al snel vermaard om hun wilde en geruchtmakende concerten. Iggy smeert zijn naakte bast in met hamburgers en pindaboter, hij snijdt zichzelf met glasscherven en hij laat regelmatig zijn edele delen zien. Er wordt ook gezegd dat hij de uitvinder is van het stagediven. Op13 juni 1970 stapt hij in Cincinatti tijdens het nummer ‘T.V. Eye’ het publiek in en wordt hij door de menigte letterlijk op handen gedragen. De beelden zijn het bewijs.

The Stooges worden in 1968 ontdekt door een talentenjager van een grote platenfirma. Die komt eigenlijk voor MC5 maar geeft het voorprogramma ook een contract. Diezelfde man zou later ook The Ramones ontdekken. Producer van het titelloze debuut is John Cale die toen net uit The Velvet Underground was gestapt. Hij heeft een neus voor belangrijke debuten. Cale was verantwoordelijk voor de debuten van Patti Smith, Modern Lovers en Happy Mondays.

Eersteling ‘The Stooges’ (1969) breekt bij verschijning weinig potten. Vandaag rekent Rolling Stone het bij de 500 belangrijkste albums aller tijden. Opvolgers ‘Fun House’ (1970) en ‘Raw Power’ (1973) vergaat het net zo. Ook zij verkopen aanvankelijk voor geen meter en worden pas veel later door de geschiedenis naar waarde geschat. ‘Fun House’ is het favoriete album van Henry Rollins en Jack White. In 2007 werd het door Q verkozen als Loudest Album Ever. ‘Raw Power’ was de lieveling van wijlen Kurt Cobain.

Drugs en onbegrip eisen hun tol en leiden in februari 1974 tot een split. Het is goed 30 jaar wachten op het vervolg. Iggy Pop laat zich op ‘Skull Ring’ (2003) bijstaan door een resem gasten. Naast Green Day, Peaches, Sum 41 en The Trolls vraagt hij zijn oude kompanen Ron Asheton en Scott Asheton van The Stooges. Het wordt zo lollig dat ze besluiten om de groep herop te starten. Mike Watt (bekend van Minutemen en fIREHOSE) valt in voor de overleden bassist Dave Alexander, saxofonist Steve MacKay deed mee ten tijde van ‘Fun House’.

De bijval is groot. De groep heeft de voorbije jaren heel wat grote festivals (Big Day Out, Glastonbury, Pinkpop, Pukkelpop) en zalen wereldwijd aangedaan met een vlammende rockshow. Het zijn altijd onvergetelijke momenten. De energie van Iggy, de scherpe gitaar van Ron Asheton (# 28 in de lijst met Belangrijkste Gitaristen ooit – Rolling Stone), het moordende ritme, raw power. De aankleding houden ze opvallend sober. Buiten wat sfeerlicht is er niets. Het hoeft ook niet.

Ondertussen is er ook een nieuw album. ‘The Weirdness’ (2007), geproduceerd door Steve Albini, krijgt een eerder lauwe ontvangst. Al zal dat The Stooges, gezien de historiek van hun eerdere albums, een zorg zijn. Daar is het de groep ook niet om te doen. Hun ‘ding’ krijg je te zien als je op www.youtube.com de woorden ‘No Fun’ en ‘Stooges’ intikt. Veel kijkplezier...

LAND
VS

BEKENDSTE NUMMERS
No Fun/1969/I Wanna Be Your Dog/T.V. Eye/Search And Destroy/Raw Power

BEZETTING
Iggy Pop (zang)
Ron Asheton (gitaar)
Scott Asheton (drums)
Mike Watt (bas)
Steve MacKay (sax)

TRIVIA
The Stooges
# 78 (100 Most Influential Artists Of The Past 50 Years – Rolling Stone)

‘The Stooges’ (1969)
# 185 (500 Greatest Albums Of All Time – Rolling Stone)
‘Raw Power’ (1970)
# 125 (500 Greatest Albums Of All Time – Rolling Stone)
‘Fun House’ (1973)
# 1 (Loudest Album Ever – Q)
# 16 (100 Greatest Albums Of All Time – Mojo)
# 191 (500 Greatest Albums Of All Time – Rolling Stone)

URL
www.iggypop.com
www.myspace.com/iggyandthestooges

THE POLICE

The Police is zoals Coca Cola. De groep is een wereldmerk waarvan de bekendheid tot de kleinste spleten van de planeet reikt. Ze speelde dat klaar met 3 mensen in 7 jaar tijd. Het recept blijft echter mysterieus en valt eigenlijk niet na te maken. De respectievelijke verledens en invloeden zijn zo uiteenlopend dat ze nauwelijks te rijmen zijn. Tel daar nog de grote rol van het toeval bovenop en het succesverhaal wordt haast onwerkelijk. Het had flink wat voeten in de aarde om het juiste moment en het juiste personeel te vinden voor The Police. Eerst aan zet waren Stewart Copeland en Gordon Sumner. Respectievelijk de Amerikaanse zoon van een hoge ome bij de CIA die bij een Britse progressieve rockband gaat drummen én een voorbeeldige leraar uit Newcastle die bas speelt in een jazzgroep. De twee vinden mekaar in een jazzclub en betrekken gitarist Henri Padovani in hun plan om de wereld te veroveren. The Police wordt in 1977 gevraagd om te figureren in een reclamespot voor kauwgom. Daarvoor moeten ze wel hun haar bleken. Laat nu net op dat moment punk luid en hard aan de deur kloppen. The Police valt op maar toch ook weer niet zo hard. De singles ‘Roxanne’, ‘Can’t Stand Losing You’ en ‘So Lonely’ doen bij verschijning in 1978 helemaal niets. Bij terugblik mag dat heel raar lijken. Maar los van het blonde piekhaar was The Police eigenlijk een anachronisme. De nerveuze reggae-getinte pop oogde misschien wel punky maar was in wezen eerder jazz dan punk. Dat wordt extra duidelijk als gitarist en nestor Andy Summers – hij is 10 jaar ouder dan de andere twee - als vervanger van Padovani aan boord komt. De man is een gitaarvirtuoos met een flinke avant garde reputatie. Het polyritmische drumspel van Stewart Copeland geldt ook als een standaard en een klein wereldwonder. Die grote technische bagage stuwt de groep creatief zienderogen vooruit. The Police experimenteert met alles wat in de wereld aan klank te vinden is en toont zich als een onwaarschijnlijk sterke live-groep. Aan die podiumreputatie is hard gewerkt. Als het succes uitblijft, stuurt manager Miles Copeland – de broer van Stewart – de groep op een lange tournee door de Verenigde Staten. Terug thuis blijkt het album ‘Outlandos d’ Amour’ (1978) toch stilaan aan te slaan. De ‘mislukte’ singles worden één na één heruitgebracht en doen het prima. In het najaar van 1979 is The Police een begrip in Europa. Copeland doet opnieuw een onverwachte zet. Hij stuurt het trio langs een aantal landen waar tot dan nauwelijks een rockgroep is gepasseerd. Thailand, Mexico, Griekenland en andere Egyptes. Het derde album ‘Zenyatta Mondatta’ breekt in het najaar van 1980 de ban in de Verenigde Staten. De groep komt het album in augustus van dat jaar al voorstellen in Werchter. Het was de eerste keer dat een groep het festivalterrein op eigen kracht mocht/kon vullen. Ter plaatsing: Rock Werchter werd in 1980 voor de tweede keer georganiseerd aan de Haachtsesteenweg. Wie vandaag ouder is dan 40 heeft toen een groep onder stoom gezien. “Alles ging toen zo snel.”, zegt Andy Summers, “We hadden de nacht voor het concert tot 8 uur zitten werken aan de volgorde van de nummers op ‘Zenyatta Mondatta’. We zijn letterlijk de studio uitgerend om gauw gauw naar België te vertrekken.” En zo gaat het verder. Tussen 1978 en 1983 brengt The Police 5 albums uit en tovert het een dozijn wereldhits uit de hoed. De hoogste piek ligt in 1983. Het is het jaar van hun grootste hit ‘Every Breath You Take’ – in 2005 onderscheiden omdat het al 8 miljoen keer op de radio is gespeeld - en van het megasucces van het album ‘Synchronicity’. Het album haalt onder meer 10 keer platina in de Verenigde Staten. Een jaar later is alles echter voorbij. Na een eindeloze wereldtournee wordt in 1984 een sabbatperiode aangekondigd. De hoge spanningsgraad en het onmiddellijke solo-succes van Sting zorgden voor een lange stilte. De andere twee houden zich verdienstelijk bezig op eigen terreinen. Copeland als maker van opvallende soundtracks voor film (‘Rumble Fish’, ‘Wall Street’), opera en ballet. Summers als maker van gewaardeerde jazzalbums. Zowel Gibson als Fender eren hem met een speciale gitaar. Het duo wil nog wel een keer maar weet dat The Police zonder Sting onmogelijk is. Plus: er moet ook iets gedaan worden aan de ongelijke winstverdeling. Er zijn korte reünies voor het huwelijk van de zanger (1992) en tijdens hun inleiding in de Rock & Roll Hall Of Fame (2003) maar daar blijft het bij. De 30ste verjaardag van de groep zorgt voor een kentering. Sting is erg resoluut en doet zijn kompanen een mooi financieel voorstel. Op 11 februari 2007 openen ze de Grammy Awards met ‘Roxanne’ en gaat het leven 50 miljoen verkochte albums later gewoon verder.

‘We’re The Police and we’re back’, vermeldt hun My Space vrolijk. Ze hebben trouwens ook eigen ringtones, een community en een loket waar je virtuele tickets kan kopen. Alsof ze er altijd zijn geweest en voor altijd zullen blijven. Sinds 8 oktober 2007 is ook België opnieuw een politiestaat. Het volgende feest staat klaar. The Police komt - de 5de keer - naar ons land om in de openlucht de – 30ste - verjaardag van ‘Roxanne’ te vieren.

LAND
GB

BEKENDSTE NUMMERS
Roxanne/Can’t Stand Losing You/So Lonely/Message In A Bottle/Walking On The Moon/Bring On The Night/Don’t Stand So Close To Me/De Do Do Do De Da Da Da/Invisible Sun/Every Little Thing She Does Is Magic/Spirits In The Material World/Every Breath You Take/Wrapped Around Your Finger/ Synchronicity II/King Of Pain

BEZETTING
Gordon Sumner (basgitaar, lead vocals)
Andy Summers (gitaar, backing vocals)
Stewart Copeland (drums, percussie, backing vocals)

EERDER IN BELGIË

17 augustus 1979 – Jazz Bilzen Festival
Ook op de affiche: The Cure, The Specials, The Pretenders, AC/DC
15 april 1980 – Vorst Nationaal
9 augustus 1980 – Festivalterrein - Werchter
voorprogramma: Skafish + XTC
setlist: Voices Inside My Head/Don’t Stand So Close To Me/Walking On The Moon/Deathwish/Fall Out/Bring On The Night/De Do Do Do De Da Da Da/Truth Hits Everybody/The Bed’s Too Big Without You/Driven To Tears/When The World Is Running Down/Message In A Bottle/ Roxanne/Can’t Stand Losing You
bisnummers: Next To You/So Lonely
8 oktober 2007 – Sportpaleis - Antwerpen

URL
www.thepolice.com
www.thepolicefile.com (tournee 2007-2008)
www.myspace.com/thepolice

Related posts

Radio 1 live van op TW Classic met Exit Live

2008-06-03T21:33:00.000-07:00

Zaterdag zitten we geheel live op de wei van Werchter met Exit Live. Van 3 uur 's middags tot middernacht volgen we de opener van het festivalseizoen op de voet. Geen noot van TW Classic zal ons ontgaan en wat wij weten, weten jullie ook, zo zijn we wel.

We hebben op dit moment als zekerheden wat onze fijne Belgen betreft: zowel Milow als The Scabs komen bij ons langs voor een interview, ze zullen zelfs een verrassingsnummerje live spelen, én we mogen hele happen van hun concerten live uitzenden. Of dat bij Iggy Pop en vooral The Police zal lukken, dat laten we nog even in het midden: het leven moet spannend blijven.

Nu al, àls er backstage, on stage of front stage iets gebeurt, dan hoor je het van ons. Jan Sprengers, Luc Janssen en Herwig Verhovert loodsen je door 9 uur live radio, letterlijk van op de scheiding tussen wei en backstage. Met dus voeling met het publiek, maar evenzeer in contact met de artiesten. Dirk Blancke en Dominique Wittevrongel schuimen bovendien de VIP-tenten en de hele wei af, op zoek naar Interessante Verhalen en Bekend Volk. Niets ontgaat onze nooit aflatende aandacht.

Related posts

Paul Weller maakt een droomplaat

2008-06-03T05:57:00.000-07:00

Paul Weller heeft een nieuwe CD, 22 Dreams, maar eigenlijk had hij Dream #22 moeten heten. Of The Missing Dream. Want dat is de titel van het kortverhaal waar deze plaat op gebaseerd is: The Missing Dreams aka Dream #22. Schrijver van het kortverhaal is Simon Armitage, een schrijver uit West Yorkshire, die al negen gedichtenbundels en één roman uit heeft, en schrijft voor radio, film, televisie en theater. Hij werd al meermaals onderscheiden en doceerde ook een tijd aan de universiteit van Leeds.

Niet de eerste de beste dus en Paul Weller heeft zich ruimschoots laten leiden door het verhaal. Een – uiteraard – vreemd verhaal over een droom, die meer weg heeft van een nachtmerrie. Het verhaal is integraal afgedrukt in het CD-boekje, er staan wat mooie foto’s van Weller en helemaal op ’t eind de lijst van medewerkers. Een indrukwekkende lijst, en Weller slaagt erin Blur en Oasis op één plaat te verenigen: Blur-gitarist Graham Coxon speelt ergens drums en Noel Gallagher speelt ergens anders Wurlitzer – dus echt sàmen spelen is het niet helemaal, maar toch. Ook Robert Wyatt komt langs, op piano en trompet in het instrumentale “Song for Alice” en dan weet je meteen wat er aan de hand is: “22 Dreams” bestaat voor bijna de helft uit mooi georchestreerde instrumentale stukjes, die het verhaal vertellen, maar de liefhebber van een rechttoe-rechtaan Wellerfan op het verkeerde been zetten.

Niet dat er niet lekker ouderwets rechttoe-rechtaan gerockt wordt. Paul Weller kan het nog altijd, een stevige rocksong in elkaar steken. Hij staat al jaren aan de top van de Britse songwriters, op het niveau van Ray Davis of Elvis Costello of zelfs Paul McCartney, en deze plaat bewijst dat nog maar eens overduidelijk. Dus: 22 Dreams bevat uitstekende rocksongs, en uitstekende instrumentals, maar het huwelijk tussen beide komt vreemd over. De plaat is nergens slechter dan behoorlijk, maar het is vreemd dat een rocker als Weller een conceptplaat maakt, een rockopera bijna. Nu ja, vreemd, alles went en de man doet het uitstekend. (jsp)

TRACKLISTING

Light Nights
22 Dreams
All I Wanna Do (Is be with you)
Have You Made Up Your Mind
Empty Ring
Invisible
Song for Alice
Cold Moments
The Darg Pages of September Lead
To the New Leaves of Spring
Black River
Why Walk When You Can Run
Push It Along
A Dream Reprise
Echoes Round the Sun
One Bright Star
Lullaby für Kinder
Where’er Ye Go
God
111
Sea Spray
Night Lights

Related posts

Bob Dylan en jazz in Luik

2008-06-03T05:31:00.000-07:00

Het internationale festival van Luik komt eraan. Sta mee stil bij een aantal nieuwe platen van de sterren van het festival: van Nils Petter Molvaer tot pianist Martial Solal, de 80 voorbij maar op zijn nieuwe plaat 'Longitude' scherper dan ooit (foto). Een mooi excuus ook om nog eens terug te blikken op de rijke jazzgeschiedenis van de stad Luik en haar beroemde jazzzonen. Ook: het vervolg van het Bob Dylan songbook in de jazzversies van het onvolprezen trio Jewels & Binoculars.

Related posts

Mogwai @ Cactus 2007

2008-06-03T04:08:00.000-07:00

De Schotse groep Mogwai organiseert trips: audiotrips die meestal beginnen aan de oever van een kabbellend beekje dat na een tijdje een stroom wordt die zich in een uitbarstende vulkaan stort om tenslotte aan een idyllisch strandje uit te monden. Vorig jaar meerde Mogwai aan op het Cactus Festival. Exit Plus Alternative doet die trip nog eens over. En voor wie meer wil: Mogwai speelt op 31 augustus in het Rivierenhof.

En verder presenteert Exit Plus Alternative nog een valies vol jonge cd's in een non-stop mix. Je hoort tracks van Richard Swift uit de cd Onasis, Judge Bone & Doc Hill uit Big bear's gate, The Old Haunts uit Poisonous times, The Battle Of Sea And Land uit hun titelloze cd, Takahiro Kido uit Fleursy music en Othin Spake uit Child of deception and skill.

Related posts

Bob Dylan en jazz in Luik

2008-06-03T02:48:00.000-07:00

Related posts

Bob Dylan en jazz in Luik

2008-06-03T01:11:00.000-07:00

Showcase Eva De Roovere: de beelden!

2008-06-02T00:13:00.000-07:00

Op woensdag 28 juni speelde Eva De Roovere een exclusieve showcase in Lint, voor niet meer dan honderd Radio 1 luisteraars. Ze stelde haar nieuwe cd 'Over & weer' aan ze voor.

Zij die erbij waren hebben een dvd mee naar huis gekregen met de beelden van de showcase. Die dvd komt niet in de handel, maar je krijgt wel twee fragmentjes kado die je via deze pagina kunt bekijken.

Klik hieronder op 'video' om te genieten van 'Zomer in Brussel' en 'Fantastig toch'.

Related posts

The Best Of Radiohead

2008-05-29T22:35:00.000-07:00

Op 2 juni komt 'The best of Radiohead' uit op dvd en cd. We laten je vrijdag 30 mei de hele dag kennismaken met het album en geven in elk programma een exemplaar cadeau.

Maar er is meer: zaterdag 31 mei maak je bij Jan Sprengers in Classics kans op de back catalogue met het hele oeuvre van Radiohead, en vanaf maandag 2 juni vertelt Exit het verhaal van Radiohead. In Volume 1 geeft Floris Daelemans Radiohead-paketten weg, met een uniek Radiohead t-shirt plus dvd plus dubbel-cd!

Kijk naar de clips van "Radiohead: The Best Of " (Windows Media)

1. Just
2. Paranoid Android
3. Karma Police
4. Creep
5. No Surprises
6. High and Dry
7. My Iron Lung
8. There There
9. Lucky
10. Optimistic
11. Fake Plastic Trees
12. Idioteque
13. 2+2 = 5
14. The Bends
15. Pyramid Song
16. Street Spirit (Fade Out)
17. Everything In Its Right Place

Related posts

Ngoni World

2008-05-29T08:01:00.000-07:00

Exit Plus World presenteert vandaag een fragment uit een van de mooiste concerten op Sfinks 2007: Bassekou Kouyaté & Ngoni Ba. Bassekou Kouyaté is een meester op de ngoni, een vier-snarige luit. Maar denk daarbij niet meteen aan pure etnische muziek. Het ngoni-kwartet(!) van Bassekou Kouyaté rockt als een soort oer-versie van Jimi Hendrix.

Related posts

Nieuw! van Dr.John, Sandy Dillon, Cassandra Wilson...

2008-05-29T06:37:00.000-07:00

De nieuwe plaat van Dr. John "City That Care Forgot" is een hommage aan zíjn verzopen New Orleans. Er wordt strak én uitbundig gespeeld.

"Loverly" is de nieuwe cd van jazzzangeres Cassandra Wilson. Ze probeert hààr ziel te stoppen in standards uit het Songbook, de musical en de blues.

Sandy Dillon mag je wat wereldvreemd vinden, de zangeres heeft eens te meer een indringende plaat afgeleverd: "Living In Dreams".

Verder Van Morrison, Lyle Lovett, Eli "Paperboy" Reed, Pete Murray, James McMurtry, ...

Related posts

John Hiatt, ouder en wijzer

2008-05-29T06:02:00.000-07:00

Same Old Man, de nieuwe van John Hiatt, opent met het nummer “Old Days”. In dat nummer vertelt Hiatt over het leven op tournee, met concerten waar hij het podium deelt met verschillende ouder wordende blueslegendes. Zijn typische nasale reutel reutelt nog wat meer dan gewoonlijk en dus ga je denken dat Hiatt zelf een van die zeurende oude mannetjes aan ’t worden is. Hiatt heeft je meteen liggen.

Want de rest van zijn 18^e soloplaat is veel minder bijtend van toon, zowel letterlijk als figuurlijk en je begrijpt dat hij het heeft over zowel de voordelen als de nadelen van ouder worden als muzikant. De nadelen zitten ‘m vooral in het fysieke, maar de voordelen in de maturiteit, de zegen van vallen en opstaan en weten dat vallen er bij hoort. Hiatt zingt niet alleen over auto’s en meisjes, maar ook over gemiste kansen, maar dan vanuit het standpunt van de 56-jarige man, die het allemaal heeft meegemaakt en niet zo nodig nog moet scoren. Liefdesliedjes krijgen daardoor een eerlijke betrokkenheid en tegelijk een volwassen vermogen tot relativeren.

Dat er ondertussen ook nog straf gemusiceerd wordt zal wel niemand verbazen. Het is Hiatt zoals te verwachten en te voorzien, nergens wordt je nog danig verrast, maar de man heeft zo veel natuurlijke kwaliteit in huis, dat je hem wat minder muzikale originaliteit graag vergeeft. Zeker als ook nog een Luther Dickinson van North Mississippi All Stars komt meespelen. Mooie huisvlijt – want in zijn thuisstudio opgenomen – volgens de eerste berichten zelfs de mooiste sinds de CD Stolen Moments. En dat is 18 jaar geleden. (jsp)

TRACKLISTING

Old Days
Love You Again
On With You
Hurt My Baby
What Love Can Do
Ride My Pony
Cherry Red
Our Time
Two Hearts
Same Old Man
Let’s Give This Love A Try

Related posts

Django Reinhardt: voor elke dag een compilatie

2008-05-29T05:56:00.000-07:00

Van Django Reinhardt zijn er naar schatting 365 verzamelaars, maar 2008 is een schrikkeljaar, dus was er nog plaats voor een 366^e. Dat moeten ze bij Snapper gedacht hebben, een platenfirma die zich tot edele doel gesteld heeft vollédige verzamelaars samen te stellen in de reeks Complete Roots, The Works. Eerder brachten ze al boxen uit van Woody Guthrie en Hank Williams. Bij die heren volstonden 3 discs, bij Reinhardt zitten er 7 in de box en zelfs dan is het overzicht nog niet volledig.

Rhythm & Swing heet deze box en om een of andere duistere reden bestrijkt de compilatie alleen de periode 1934 – 1939, en in het rijk gestoffeerde bijhorende boekje wordt nergens uitgelegd waarom dat zo is. De enige reden die wij zelf kunnen bedenken is dat dit de eerste (Parijse) periode is van de jazzgrootmeester, de periode van het beruchte en baanbrekende Hot Club Quintet. Dat is het ensemble die Reinhardt samen met meester-violist Stéphane Grappelli had, en dat er met de komst van de oorlog mee stopte, omdat Grappelli, aan het eind van een Engelse tournee van de band, verkoos in Londen te blijven, terwijl Reinhardt koste wat kost naar Parijs wou terugkeren, ondanks de oorlog. Reinhardt moest toen zijn Amerikaanse periode nog hebben, met torenhoog succes bij Grote Jazzhelden als Dizzy Gillespie en Charlie Parker. Maar die periode komt in deze box dus niet aan bod.

De ondertitel van deze box is “The very best of the French guitar maestro. 143 timeless tracks on 7 discs.” Wat?! French?! OK, Reinhardt heeft zo goed als zijn hele leven in Frankrijk gewoond, maar hij is wel degelijk in België geboren. En nog eens OK, dat was misschien toevallig, omdat zijn ouders op dat moment net in het Waalse dorpje Liberchies waren – het waren nu eenmaal rondtrekkende zigeuners – maar je moet de dingen toch juist voorstellen als je de pretentie hebt een degelijk overzicht te geven. En voor de derde keer OK, in de lange tekst in het CD-boekje staat allemaal juist uitgelegd dat Reinhardt in België geboren is, maar voor zover ons bekend wordt hij toch in alle naslagwerken Belg genoemd, en geen Fransman.

Uitgebreid is de begeleidende tekst zeker. Het hele levensverhaal van Django Reinhardt wordt uit de doeken gedaan, inclusief de levensbepalende brand die zijn linkerhand verminkte, net op het moment dat de toen 18-jarige jongeman op het punt stond door te breken. Twee lange jaren van depressie en revalidatie volgen, met als uiteindelijk resultaat zijn noodzakelijk eigen speelstijl, die hem daarom alleen al onderscheidt van alle andere gitaristen. Het levensverhaal dat hier geschetst wordt eindigt overigens gewoon bij zijn plotse dood door een hersenbloeding op 16 mei 1953. De compilatie stopt met een opname uit augustus 1939. Wat onvolkomenheden dus, wat onduidelijkheden, maar wie de eerste periode van Reinhardt in één overzicht wil hebben, komt met deze box ruim aan zijn trekken. (jsp)

(Voor één keer geen tracklisting, want te lang.)

Related posts

Raymond van het Groenewoud een uur live op Radio 1

2008-05-29T00:38:00.000-07:00

Radio 1 nodigt regelmatig een belangrijke muzikale gast uit in de studio. Die mag in het muziekmagazine Exit een heel uur lang zijn of haar hoogstpersoonlijke platenlijst voorstellen. Woensdag 28 mei is het de beurt aan Raymond van het Groenewoud.

Raymond van het Groenewoud praat van 22 tot 23 uur over zijn favoriete nummers van andere artiesten. En die persoonlijke keuze gaat Van Bach tot de Beatles.

Aanleiding voor deze live-uitzending op Radio 1 is het verschijnen van 'Feest! Live!', z nog maar de derde live-cd in Raymonds lange carrière. Op het album staan Raymonds grootste hits – o.a. 'Maria, Maria, ik hou van jou', 'Je veux de l'amour', 'Cha Cha Cha' en 'Liefde voor muziek' - aangevuld met nieuwe nummers en zijn huidige hit 'Komaan met dat lijf'.

Radio 1-muziekproducer Evert Venema stelde maandag 26 mei reeds de live-cd voor in Exit.

Related posts

Live-cd 'Feest! Live!' van Raymond van het Groenewoud

2008-05-29T00:37:00.000-07:00

Maandag 26 mei stelt Evert Venema in Exit de live-cd 'Feest! Live!' van Raymond van het Groenewoud voor.

'Feest! Live!' is nog maar de derde live-cd in Raymonds lange carrière. Op het album staan Raymonds grootste hits – o.a. 'Maria, Maria, ik hou van jou', 'Je veux de l'amour', 'Cha Cha Cha' en 'Liefde voor muziek' - aangevuld met nieuwe nummers en zijn huidige hit 'Komaan met dat lijf'.

Woensdag 28 mei is Raymond een heel uur te gast in Exit: van 22 tot 23 uur praat hij over zijn nieuwe en vroegere nummers en stelt hij zijn eigenzinnige top-15 aller tijden voor.

Related posts

Helden: hulde aan grote songschrijvers

2008-05-28T04:57:00.000-07:00

Radio 1 brengt van 1 juni tot 10 augustus 2008 op zondagavond hulde aan grote songschrijvers van vroeger en nu. Twee uur lang draaien we liedjes en covers van toonaangevende artiesten.

Enkele invalshoeken uit de elfdelige Radio 1-reeks:

‘Covers’

Wist je dat The Ramones een cover opnamen van Tom Waits? Raymond van het Groenewoud tijdens zijn concerten geregeld een nummer van Prince speelt? Wim De Craene een liedje van Serge Gainsbourg vertaalde? Bob Dylan een song van Paul Simon op zijn repertoire zette?

‘Idolen’

Heel wat muzikanten brachten ooit een muzikaal eerbetoon aan hun idolen. Denk maar aan David Bowie met ‘Song For Bob Dylan’, aan Nils Lofgren die met ‘Don’t Go, Keith’ een lofzang brengt aan het adres van Keith Richards, en aan Neil Young die een ode brengt aan Joni Mitchell met ‘Song For Joni’.

‘Parodieën’

Er circuleren ook heel wat parodieën. Een van de grappigste is ongetwijfeld ‘Protest Song’ van Neil Innes, waarin hij op weergaloze manier Dylan nabootst.

Diezelfde Innes zat ook bij The Rutles die een grappige draai gaven aan het repertoire van The Beatles. En ken je ‘Walk On the Kosher Side’ van Gefilte Joe & the Fish? Lou Reed kon er niet mee lachen!

‘Het Radio1-archief’

I n het rijke Radio1-archief en vonden we concertopnames van o.a. Frank Vander linden, Zita Swoon en Patrick Riguelle die songs van hun Helden coverden.

‘Fans’

Tussen al die muzikale pareltjes door vertellen Vlamingen van diverse pluimage verhalen over hun idolen:

- Fotograaf Michiel Hendryckx verdedigt met vuur waarom hij Paul McCartney verkiest boven John Lennon, maar gaat acteur Axel Daeseleire met hem akkoord?

- Muzikant Pieter-Jan De Smet haalt met plezier herinneringen op aan zijn onverwachte ontmoeting met Lou Reed.

- Christophe Vekeman vertelt waarom hij een fan is van Serge Gainsbourg.

- Boogie Boy bewondert en covert niet alleen Ray Charles, maar is ook gefascineerd door Bruce Springsteen.

- Stany Crets is minstens even geboeid door Bob Dylan.

- …

De muzikale helden op een rijtje:

Zondag 1 juni:

Prince

Tom Waits

Zondag 8 juni:

Ray Charles

Neil Young

Zondag 15 juni: The Beatles

Zondag 22 juni: Bruce Springsteen

Zondag 29 juni:

Ray Davies

Joni Mitchell

Zondag 6 juli:

Paul Simon

Serge Gainsbourg

Zondag 13 juli:

Lou Reed

Van Morrison

Zondag 20 juli:

Jacques Brel

Elvis Costello

Zondag 27 juli:

The Rolling Stones

Zondag 3 augustus: Bob Dylan

Zondag 10 augustus:

David Bowie

Randy Newman

Related posts

'Expo 58, de soundtrack' nu ook op cd!

2008-05-28T04:54:00.000-07:00

Vijftig jaar na de expo wordt er met veel plezier teruggekeken op hét evenement dat het jaar 1958 beheerste.

Radio 1 kijkt ook met plezier terug op een halve eeuw muziek van bij ons, stuk voor stuk groepen, zangers, zangeressen die straffe liedjes gemaakt hebben die er nog altijd staan.

We stellen met veel trots en de vriendelijkheid van een rasechte fair hostess voor:

Expo 58 - De soundtrack!

Radio 1 verzamelde 117 onverwoestbare Belgische liedjes op zes cd's, verpakt in een alleraardigste cdbox. Uit elk decennium sinds de expo verzamelden we de strafste songs van onze strafste artiesten én we gooiden er een bonus-cd bij met wat bizarre en vergeten parels.

Beluister het interview met Raymond Stroobant in Mezzo van vrijdag 23 mei 2008.

Richtprijs: 30,00 euro.

tracklisting:

CD 1
01. Soeur Sourire - Dominique
02. The Cousins - Kili Watch
03. The Pebbles - Seven Horses In The Sky
04. Rocco Granata - Marina
05. Salvatore Adamo - Les Filles Du Bord De Mer
06. Will Tura - Bye Bye Love
07. Miek En Roel - Wie Wil Horen
08. Burt Blanca - Eh! Teenagers Eh!
09. Jess & James - Something For Nothing
10. Carriage Company - The Beasts
11. New Inspiration - Mister Moody
12. Gene Latter & The Shake Spears - Main Theme From 'The Saint'
13. Freddy Sunder - Calling Car Boogie
14. The Jokers - Tabou
15. The Seabirds - Protest Rock
16. Andre Brasseur - Early Bird
17. Chakachas - Eso Es El Amor
18. Louis Neefs - Sixteen Tons
19. Ferre Grignard - My Crucified Jesus
20. The Wallace Collection - Daydream

CD 2
01. Plastic Bertrand - Ca Plane Pour Moi
02. The Kids - Fascist Cops
03. C hakachas - Jungle Fever
04. Lou & The Hollywood Bananas - Kingston Kingston
05. Two Man Sound - Charlie Brown
06. Salix Alba - Oh Mama
07. Louisette - Zij Houdt Van Vrijen
08. Raymond van het Groenewoud - Ik Wil De Grootste Zijn
09. Irish Coffee - Masterpiece
10. Stagebeast - Belgium
11. Roland - Buddy Is Holly I'm Going
12. Jan De Wilde - Tillie
13. Big Bill - Ene Mee Hesp
14. Bert De Coninck - Evelyne
15. R ick Tubbax & The Taxi's - Bojangle Plays Tonight
16. Tjens Couter - Gimme What I Need
17. Lavvi Ebel - No Place To Go
18. specimen & De Rizikoos - Storingen
19. Telex Moskow - Diskow
20. jo Lemaire & Flouze - Je Suis Venue Te Dire Que Je M'En Vais

CD 3
01. p.p. Michiels - Females
02. T C Matic - Elle Adore Le Noir (Pour Sortir Le Soir)
03. Vaya Con Dios - Just A Friend Of Mine
04. Allez Allez - African Queen
05. Luna Twist - Look Out (You're Falling In Love Again)
06. Toy - Suspicion
07. The Bet - Don't Talk To The Liar
08. The Machines - Don't Be Cruel
09. De Kreuners - Zij Heeft Stijl
10. Arbeid Adelt - Lekker Westers
11. Won Ton Ton - I Lie And I Cheat
12. Nacht Und Nebel - Beats Of Love
13. Elisa Waut - Four Times More
14. Berntholer - My Suitor
15. R ed Zebra - Beirut By Night
16. Scooter - You
17. The Bowling Balls - You Don't Know What It's Like To Be Alone In The House
18. Lavvi Ebel - Give Me A Gun
19. 2 Belgen - Lena
20. Technotronic - Pump Up The Jam

CD 4
01. dEUS - Hotellounge (Be The Death Of Me)
02. K's Choice - Not An Addict
03. Moondog Jr. - T.V. Song
04. Pieter-Jan De Smet - August
05. Noordkaap - Een Heel Klein Beetje Oorlog
06. Gorky - Lieve Kleine Piranha
07. De Mens - Jeroen Brouwers (Schrijft Een Boek)
08. Praga Khan - Breakfast In Vegas
09. Starflam - La Sonora
10. 't Hof Van Commerce - Dommestik En Levrancier
11. Evil Superstars - B.A.B.Y.
12. Volt - Train To Interzone
13. Flowers For Breakfast - A Shiny Future
14. The Romans - Fire Brigade
15. De ad Man Ray - Chemical
16. Soulsister - Like A Mountain
17. The Scabs - Stay
18. The Sands - April & June
19. Blue Blot - Hold The Line
20. Vaya Con Dios - Nah Neh Nah

CD 5
01. A Brand - Hammerhead
02. Gabriel Rios - Broad Daylight
03. Zita Swoon - Thinking About You All The Time
04. Delavega - Surely
05. Hooverphonic - Mad About You
06. Vive La Fête Touche Pas
07. Stash - Sadness
08. Admiral Freebee - Rags 'n' Run
09. dEUS - Nothing Really Ends
10. Zornik - Scared Of Yourself
11. Tom Helsen - Sun In Her Eyes
12. Eva De Roovere - De Jager
13. De Mens - Zonder Verlangen
14. Monza - Van God Los
15. Flip Kowlier - Min Moaten
16. Camden - Black Paper-Black Ink
17. Absynthe Minded - Plane Song
18. Jerboa - What If
19. Mint Your - Shopping Lists Are Poetry
20. Sioen - No Conspiracy At All

BONUS CD
01. Big Brown & The Gamblers - Tityre, Tu Patulae
02. Tino Serlet - Rocking Time
03. Shorty & The Fireblazers - Ferdinand Rock
04. Joske Harry's - Louie Louie
05. Ricky Morvan - Hey Lilli
06. The Swallows - I'm Sorry Girl
07. The Tramps - Murder
08. Benny Rock - Army Rock
09. Bob Rocky & The Teenagers - 't Is Over
10. Stradivarius - Walking In The Bach's World
11. Sam And The Saxtones - Kaput
12. Danny Fischer - Teenager Rock
13. Jimmy Frey - Soufflé
14. The Jokers - Zet Die TV Af
15. Gus Derse & The Killi Jacks - Cassons La Baraque
16. Harry & Co - 'k Heb Alles Gezien
17. Bobbejaan Schoepen - Laat Maar Gaan

Related posts

Jouw verzoek

2008-05-27T01:45:00.000-07:00

Lotte De Caluwé is nieuwsgierig naar verhalen waarbij muziek een rol speelt. De soundtrack bij grappige, ontroerende, voor altijd bijgebleven gebeurtenissen. Een verzoekprogramma zonder de traditionele groeten en wensen maar met verhalen verbonden aan die welbepaalde artiest of song.

Heb je ook zo'n verhaal? Stuur het ons via 'REACTIES'

Related posts

Wildbirds & Peacedrums

2008-05-26T23:18:00.000-07:00

Hun naam lijkt wel een programma van National Geographic maar het Zweedse koppel Mariam Wallentin en Andreas Werliin vond de oorspronkelijke naam van het duo maar niks. In plaats van Boogie werd het dus Wildbirds & Peacedrums.

Mariam schrijft en zingt - zij is Wildbirds - en Andreas slaat op allerlei slaginstrumenten - Peacedrums dus. De muziek op hun debuut Heartcore is heel minimalistisch, al het overbodige is weggelaten en moet de luisteraar er zelf maar bij denken. Het is een soort zoektocht naar de essentie, de "hardcore", maar wel uit het hart gegrepen, "honest music" volgens Andreas Werliin vanuit Zweden.

Als bonus bij dit interview presenteert Exit Plus Alternative ook nog een stapel verse cd's in een non-stop mix. Je hoort tracks van Clinic uit de cd Do it!, Eric Chenaux uit Sloppy ground, Guapo uit Elixirs, Steve Von Till uit A grave is a grim house, Orca uit Livandi oyda en Why? uit Alopecia.

Related posts

Isobel Campbell en Mark Lanegan, de magische combinatie

2008-05-23T05:52:00.000-07:00

De schone en het beest, zo worden ze in de radiospot die hun concert aankondigt genoemd. ’t Is natuurlijk een zeer voor de hand liggende omschrijving, maar het klopt ook wel. Aan de ene kant heb je Isobel Campbell, blondine, schoonheid, klassiek gevormd celliste met engelenstem, aan de andere kant Mark Lanegan, schreeuwlelijkerd, tattoo man, van whisky en nicotine doordrongen stem. Zij heeft een verleden bij het elegante combo Belle and Sebastian, hij deed en doet het bij Screaming Trees, Queens of the Stone Age en The Gutter Twins. Werelden kunnen ogenschijnlijk niet verder uit elkaar liggen.

Maar sinds twee jaar weten we dat dit wel verrassend zoet bij elkaar past, eens je de magische combinatie op CD zet. Ballad of the Broken Seas, hun eerste samenwerking, bewees dit al en op de nieuwe, Sunday at Devil Dirt, zet de schoonheid gewoon verder. Niet zonder de nodige weerhaken: dit is niet het soort artiest dat voor de gemakkelijkheidoplossingen gaat. Zij willen vooral kwaliteit en die hebben ze met bakken in huis, maar ze dienen ze wel op enkel en alleen op de wijze die zijzelf geschikt achten, zonder compromissen. Ze hebben natuurlijk overschot van gelijk om de dingen zo aan te pakken, maar dit betekent wel dat je als luisteraar wel even je weg moet zoeken.

Vooral het begin van Sunday at Devil Dirt is minder evident om door te komen. Openingstrack Seafaring Song en The Raven zijn behoorlijk donkere songs, met referenties naar de Murder Ballads van Nick Cave, inclusief violen en Glockenspiel. Dezelfde behandeling maakt van de single Who Built the Road het Wild Roses-moment van de plaat maakt, een song die veel meer open is. En vanaf dan wisselt de plaat tussen toegankelijkheid en zelfsabotage, en net die precaire spanning maakt het samengaan van deze artiesten zo’n belevenis. Voor donkere winteravonden. Mmm, beetje slechte timing? (jsp)

TRACKLISTING

Seafaring Song
The Raven
Salvation
Who Built the Road
Come On Over (Turn Me On)
Back Burner
The Flame That Burns
Shotgun Blues
Keep Me In Mind, Sweetheart
Something to Believe
Trouble
Sally, Don’t You Cry

Related posts