Atheneum

Οδοστρωτήρας

2019-02-07T23:40:00.000+02:00

Ο οδοστρωτήρας του χρόνου περιδιαβαίνει. Περνά ήσυχα. Κινείται σταθερά. Πατά αθόρυβα. Απομακρύνεται νωχελικά. Ο οδοστρωτήρας του χρόνου ισοσκελίζει. Αποδυναμώνει τα πάθη. Παρασύρει τις σκιές. Ισιώνει τις καμπύλες. Συγκεντρώνει τις χαρές. Ο οδοστρωτήρας του χρόνου συγχωρεί. Καταχωνιάζει τις αρνήσεις. Ξεσκονίζει τα εικονοστάσια. Αποσύρει τις ταμπέλες. Φωτίζει τις ντουλάπες. Ο οδοστρωτήρας

«Suteki da ne»

2016-01-30T19:31:00.001+02:00

Suteki da ne ← click to listen RIKKI Cover © DigiCube, 2001

«Iris»

2015-10-02T20:36:00.005+03:00

Iris ← click to listen Goo Goo Dolls Cover © Warner Bros, 1997

Μια στάση...

2014-12-23T14:18:00.000+02:00

Δίχως μνήμη, τυχαία ίχνη από θύμησες με οδηγούν στη θάλασσα. Απλώνεται το βλέμμα στις μπούκες, στα γλαροπούλια, στους αφρούς. Έρχονται ήχοι από κιθάρες και μυρωδιές από πυρκαγιές. Όλα σαν ίδια, μα όλα άλλα. Κι εγώ μικρότερη και πιο λευκή. Με τα μαλλιά μου πάντα ξέπλεκα, μισοριγμένα σ’ ένα σκούφο. Ατενίζω. Αφήνομαι… Τριγύρω ξένοι, με τα παράξενα θολά τους μάτια και τις αχόρταγες ορέξεις.

Παλίρροια

2014-09-15T22:47:00.000+03:00

Να βουτούσα τα πόδια· να πατούσα στα χέρια· να 'χανα τ' ακρoδάχτυλα στα ύψη της παλίρροιας: Να μη μετρώ γωνιές κι αποστάσεις, παρά να τρέμω από προσμονή για να βρεθώ στο χάος… "Lady in the Water" by Toni Frissell Έκλεισα την πόρτα πίσω μου και χύθηκα με μιας στο πεζοδρόμιο. Χωρίς καν τη σύνεση να προδηλώσω τις σκέψεις μου πριν τις αδειάσω στην άσφαλτο. Δίχως πρόθεση –ή έστω την ευγένεια– να εναποθέσω τις

Ayurveda

2013-12-31T13:57:00.000+02:00

Το πρωινό μετά από μια βραδινή μελαγχολία νιώθω σα μουδιασμένη. Τι κι αν κοιμήθηκα επαρκώς: τα κατάλοιπα της εγκεφαλικής υπερδιέγερσης πανταχού παρόντα και τα πάντα πληρόντα. Νιώθω την ανάγκη να περιτριγυριστώ από θετική ενέργεια...Καθώς τα ακροδάχτυλα εναγκαλίζουν το γυάλινο περιτύλιγμα μιας νέας αχνιστής αίσθησης, μακαρίζω τα μαύρα φύλλα Ασσάμ που εγκατέλειψαν τις όχθες του Βραχμαπούτρα για να

Ως τότε, λοιπόν…

2013-10-31T16:41:00.001+02:00

Δευτερόλεπτα προτού η ψηφιακή μου πέννα αγγίξει το πάλλευκο ηλεκτρονικό χαρτί, το μυαλό μου κατακλύζεται από βόμβους σκέψεων. Πριν συναντηθώ με την πρώτη μου λέξη, νιώθω εκτεθειμένη σε έναν υποβόσκοντα πανικό∙ αδύναμη∙ σχεδόν ανίκανη ν’ ανταποκριθώ στο κάλεσμα της έκφρασης. Λες και γράφω για πρώτη μου φορά: ανοίγω διάπλατα τα μάτια περιμένοντας να με εμβολίσει η έμπνευση, σε μια αδηφάγα

Σινέ «Άνεσις»

2013-10-18T22:36:00.003+03:00

Το κυνήγι της Ανέσεως: μια κυκλική πεζοπορία στους πρόποδες της ουτοπίας. Κοιτάς τις παρυφές με έπαρση και κοροϊδεύεσαι πως τάχα ανηφορίζεις. Βυθίζεις την αντίληψη σε άλατα ηδονής, κρατώντας τη σταδία κατακόρυφη. Μα η ανύπαρκτη υψομετρική διαφορά σε μηδενίζει. Και έτσι πεισμώνεις. Μηδενικό, εσύ, μέσα στον προσωπικό σου αναχρονισμό, δε βρίσκεις άλλο παρά να κακιώσεις στην Τύχη που δεν σε

Μετά το «Κορίτσι που Διαβάζει» τι;

2013-08-08T01:45:00.001+03:00

Όχι άλλο νερό στο Μύλο της Εσωστρέφειας. Αρκετά! Κι ούτε να αναλωθείς πια στην απόδοση ευθυνών. Αν, πάλι, επιμένεις, αρνούμενος να ησυχάσεις εάν δεν τιμωρηθούν οι ιθύνοντες νόες, τότε να σε διευκολύνω εγώ: σταμάτα ότι κάνεις και στερέωσε το βλέμμα στον καθρέφτη. Σου χρειάζεται επειγόντως αναστοχασμός. Διότι απεδείχθησαν άκαρπες οι χλιαρές προσπάθειες του κυρίου Warnke μήπως και κάπως

[ TBP ] “The Metamorphosis” and “A Country Doctor”

2013-07-08T01:27:00.002+03:00

[ Franz Kafka’s “Metamorphosis” ] An entire family experiencing some sort of “group alteration”. Everyone transformed into something so much different from what they used to be. So many concurrent alterations, and yet not everyone managed to change towards the same direction: some gained self-consciousness, while others lost their humanity; some experienced a crescendo, others sank

Οι «Λάθος» Λόγοι

2013-07-02T11:03:00.001+03:00

Το απόγευμα που βρισκόμουν στο δρόμο για το Δημαρχείο, η ζέστη και η κυκλοφοριακή συμφόρηση δημιουργούσαν την πλέον αφόρητη ατμόσφαιρα. Τόσο η Φύση όσο και οι Άνθρωποι συνηγορούσαν στην απόλυτη απορύθμιση της ψυχικής μου υγείας. Τουλάχιστον, έστω και παρά τη θέλησή μου, είχε δημιουργηθεί άφθονο χρονικό περιθώριο ώστε να σταματήσω τη μηχανή του αυτοκινήτου για να βαδίσω με τη σκέψη μου τα

[ TBP ] Manon Lescaut

2013-06-16T23:09:00.004+03:00

Paris, mid-18th century: an intriguing destination for time travelers of thought. Who wouldn’t indulge in walking down those magnificent alleys where legend crossed paths with history, thickening a set of plots so retold and yet too mystifying for the modern eye to fully conceive? Paris is the place where the fearless thinkers of Humanity first confronted their spiteful social

Ριζόχαρτο

2013-06-15T23:57:00.000+03:00

Το κάρβουνο έτριζε πνιχτά μες τ' ακροδάχτυλα του Αγοριού. Το μεσημέρι εναπόθετε εαυτόν στην αγκαλιά της ιστορίας, κι εγώ αναμασούσα μ’ εμμονή την πρωινή μου αερόφουσκα. Κι ήταν το σκούρο τρίμμα μυροβόλημα για να ξεσκίζει την κλεισούρα, και το μειδίαμά του άκαμπτο, στο στόχο του δοσμένο: θα μου σχημάτιζε έναν πρίγκιπα· θα τον απόθετε στον τόπο του· πτωχό από παλάτια κι άλογα, μ’ ένα τρανό

[ TBP ] The Fiction of Relationship

2013-06-09T18:23:00.000+03:00

The minute I found myself typing the phrase in a distinguished dictionary service, it struck me: I am doing it all wrong. “Define: relationship” I wrote; all I remember from that point onward is a pure need to replace the internet browser’s window with a blank sheet of digital paper. I felt it to my mental bone: little can epistemology do in providing with a definition to “

«For my Lover»

2013-05-19T19:08:00.001+03:00

«Ήτανε Αέρας»

2013-05-19T19:00:00.002+03:00

Να σου πω μια Ιστορία… δανεική;

2013-04-18T22:48:00.001+03:00

Όπως κάποια στιγμή περιέγραψαν (σεμνά) οι αδελφοί Κατσιμίχα, «ζούμε τις μικρές μας ιστορίες στο Κέντρο και τις συνοικίες». Κι είναι αυτή η συντομότατη (εντέχνως ασήμαντη) λεπτομέρεια στις παρυφές της στιχουργικής αδείας του δημιουργού, η οποία προκαλεί τη σκέψη μου ακατάπαυστα. Σχεδόν με αναγκάζει -ολοένα και συχνότερα, μάλιστα- να σκέφτομαι πως, όσο

Ευχή

2013-02-16T21:11:00.000+02:00

Αν είχα μια στερνή ευχή, θα ήταν να σε ξαναγνώριζα. Σήμερα, ως έχω. Σήμερα, ως είμαι. Να σε κοιτούσα ολιμερίς, να έσβηνες τα μάτια μου, δίχως πνοή, να μη θωρούσα παρά την έκφραση του πόθου μου. Να σ’ ακουμπούσα τρυφερά, να σ' ένιωθα στα δάχτυλα, δίχως να μου 'φερνες πια ήττες: μόνο ένα πρόσχαρο φουστάνι. Να σε κρατούσα σταθερά, ελεύθερο το δέρμα μου, και δίχως συστολή, γλυκά, να ζούσαμε μια

Απόνειρο

2013-02-11T19:07:00.000+02:00