My Dhamma Life...

วัดตัวเอง วันนี้...

2012-05-26T21:53:00.003+07:00

ถ้าให้พิจารณา วัดตัวเองว่าฝึกฝนการดูจิตไปถึงไหนแล้ว
นับจากวันแรก น่าจะราวเกิน 5 ปีได้แล้ว ที่เริ่มฝึกแนวดูจิต
ทำไปแบบตั้งใจบ้าง ไม่ตั้งใจบ้าง ลุ่มๆ ดอนๆ เพราะออกแนวขี้เกียจ

ถึงวันนี้ พอจะบอกได้ว่า ตัวเองนั้นรู้จักอารมณ์ต่างๆ ได้เกือบหมดแล้ว
บางทีก็ไม่ได้นั่งระบุแยกแยะหรอก ว่าอารมณ์ตอนนั้นๆ คืออะไร
แต่จะรู้สึกว่า จิตมันไม่เป็นกลาง มันเด้งออกจากความไม่มีอารมณ์ที่จำได้
คราวนี้เลยรู้ง่าย เพราะอะไรที่ไม่ใช่ความเป็นกลาง ก็รู้ว่าไม่เป็นกลาง

จะมีดูยากคือ โมหะ ที่มักจะคลุมอยู่นาน และรู้บ้างไม่รู้บ้าง

รู้สึกว่า พัฒนาการช่วงนี้ไปอย่างช้ามาก เหมือนไม่มีอะไรก้าวหน้า

แต่ก็รู้สึกดีว่า อย่างน้อย มันก็เป็นอัตโนมัติเอามากๆ
เรียกว่า อารมณ์แรงๆ เด้งขึ้นมาเนี่ย ไม่ทันที่มันจะไปไหน มันก็รู้แล้ว
และมันก็ดับลงตรงนั้นเลย... ดับแบบเห็นๆ เร็วมากจริงๆ

รู้เลยว่า ถ้าไม่ให้อาหาร กิเลสมันก็ตาย เหมือนไฟหมดเชื้อ อย่างคำสอนจริงๆ...

พยายามกันต่อไป...

สีก็ไม่มีจริง...

2012-03-08T17:34:00.002+07:00

ทุกสิ่งล้วนขึ้นอยู่กับการรับรู้ มันไม่มีอยู่จริง...

7 ปี...

2012-02-28T15:00:00.001+07:00

วันนี้ได้เข้าเว็บลานธรรมอีกครั้งโดยบังเอิญ
เลยลองค้นหากระทู้ที่ตนเองเคยได้ถามตอบเอาไว้

คิดว่าเก่าสุดน่าจะราวปี 2005 หรือมากกว่านั้นนิดหน่อย

ก็กลายเป็นว่า ปีนี้เป็นปีที่ 7 พอดีที่ผมเริ่มสนใจธรรมะ
เคยอ่านเจอมาว่า ถ้าตั้งใจ ไม่ 7 วัน 7 เดือน ก็ 7 ปี น่าจะเห็นธรรม

สงสัยเพราะผมเองเกียจคร้าน และปัญญาด้อยไปหน่อย
7 ปีแล้วก็ยังไม่เห็นธรรมขนาดนั้น :)

แต่จะบอกว่าไม่ก้าวหน้าเลยก็ไม่ใช่ เพียงแต่ยังไม่มั่นใจ

ถ้ามีโอกาสก็อยากจะได้เจอพระดีๆ ครูบาอาจารย์ มาชี้แนะแนวทางให้เหมือนกัน

ก็พยายามกันต่อไป

หนังสือ นิพพาน...ที่นี่...เดี๋ยวนี้

2012-02-26T01:28:00.002+07:00

ตื้นโดยส่วนมาก ลึกแค่บางส่วน
อ่านง่ายสำหรับผู้เริ่มศึกษา

ยังไม่ค่อยจับใจ...

เชิงบวก เชิงลบ...

2012-02-26T01:26:00.002+07:00

ช่วงนี้เริ่มชินกับภาวะกลางๆ
ทำให้รู้สึกถึงภาวะอึดอัด (เชิงลบ) ได้เร็วและง่ายขึ้น
แต่ยังไม่ไวพอกับภาวะสบายๆ (เชิงบวก)

ต่อไปก็จะพยายามรู้สึกถึงภาวะเชิงบวกให้ได้ไวขึ้น ไม่หลงไปกับมัน
และต่อไปค่อยมองว่าภาวะกลางๆ ก็ไม่เที่ยง

พยายามต่อไป...

กายไม่ใช่เรา รู้หรือคิดไปเอง...

2011-12-08T21:47:00.001+07:00

พักนี้ รู้สึกได้อยู่ตลอดว่า เวลาสัมผัสหรือระลึกถึงร่างกายตัวเอง แล้วจะรู้สึกเหมือนกับมันไม่ใช่ตัวเอง
มันจะเหมือนจับวัตถุอะไรบางอย่าง เหมือนจับร่างกายของคนอื่น ไม่ใช่ของตัวเอง

เวลาเอามือลูบหน้า หรือจับแขนขามือตัวเอง แทบจะทุกครั้ง ที่จะรู้สึกว่า มันแปลกไป ไม่รู้สึกว่ามันเหมือนเป็นอวัยวะของตัวเองเหมือนแต่ก่อน

พยายามไม่คิดเข้าข้างตัวเองว่าเป็นการเริ่มมองเห็นร่างกายไม่ใช่ตัวตน
จริงๆ คิดไปถึงว่าอาจเป็นความผิดปกติของระบบประสาทตัวเองด้วยซ้ำไป

แต่ไม่ใช่ว่าจะรู้สึกแบบเด็ดขาดนะ มันเหมือนยังกึ่งๆ ว่าจะใช่ดีไม่ใช่ดีอยู่
แต่ที่แน่ๆ ค่อนไปทางไม่ใช่...

จับแล้วเหมือนจับวัตถุนิ่มๆ มีอุณหภูมิ มีพื้นผิว
อีกนิดเดียวก็แทบจะรู้สึกเหมือนจับโต๊ะเก้าอี้แล้ว

อาจเป็นเพราะการหัดระลึกถึงปัจจุบันอยู่เรื่อยๆ
ทำให้สัมผัสมันชัดเจนกว่าปกติก็ได้ ทำให้รู้สึกไปอย่างนั้น

ปัญหาคือ รู้แบบนี้แล้วจะไปทางไหนต่อ
กำลังหาคำตอบต่อไป...

ความมากน้อย ขึ้นอยู่กับผู้ศึกษา...

2011-08-27T22:56:00.000+07:00

สำหรับผม พุทธศาสนา ศึกษาได้ทั้งแบบง่ายๆ กลางๆ และขั้นสูง...
อยู่ที่ว่า คนที่เข้ามาศึกษาต้องการศึกษาแค่ไหน และมีพื้นฐานความรู้ถึงแค่ไหน

การพยายามบอกว่ากลางๆ หรือต่ำๆ ก็พอ นั่นเพราะไม่รู้จักสูง...

เหมือนเรากำลังพูดถึงก้อน unknown ขนาดใหญ่มากก้อนหนึ่ง ใหญ่เท่าจักรวาล
เรามีกำลังพอจะรับรู้แค่ไหน เราก็ว่ามันมีอยู่แค่นั้น ทั้งๆที่ไม่ใช่

ฉันใดก็ฉันนั้น...

พยายามกันต่อไป...

อนิจจังแห่งการปฎิบัติ...

2011-05-17T21:28:00.004+07:00

ห่างเหินการปฏิบัติในรูปแบบมานานหลายเดือนมากๆ น่าจะเกือบปีได้

เพราะมัวแต่ประมาทว่าเราดูอิริยาบถระหว่างวัน ดูจิตระหว่างวันไปตลอด

ซึ่งมันน่าจะดี แต่แท้จริงกลับไม่ดี

พอวันนี้ ลองกลับมาทำในรูปแบบ เดินจงกรมเพื่อจะเพิ่มกำลังสมาธิดูบ้าง

กลับพบว่า สภาพความเป็นกลางของจิตกลับแย่กว่าตอนไม่ตั้งใจทำอยู่มาก

กลายเป็นวันนี้ เดินแบบคนเดินไม่เป็นไปเลย

หาจุดจับไม่เจอ วางจิตไม่ถูก จะเพ่งมันก็ไม่เพ่ง จะดูมันก็ไม่ดู

น่าจะเรียกว่ามีโมหะครอบอยู่ก็ว่าได้

พยายามจะมองดูว่ามันมีโมหะ แต่มันก็ไม่หาย ยังคงไม่ชัดอยู่แบบนั้น

สุดท้ายก็ยอมแพ้ เลิกเดิน เพราะเดินไปก็มีแต่ยิ่งมีโทสะครอบซ้อนไปอีก

คิดว่าคงต้องพยายามกลับมาฝึกในรูปแบบเพิ่มเติมบ้าง

เพราะที่เคยทำได้ ก็ได้แค่ชั่วไม่กี่วินาที นับว่าแย่มาก...

อาวรณ์ในตัวตน...

2011-05-17T11:39:00.003+07:00

ช่วงนี้ไล่ฟังไฟล์เสียงบรรยายธรรมของหลวงพ่อปราโมทย์ จนหมดชุดที่ 37 แล้ว

ชุดนี้จะเริ่มเน้นเรื่องการแยกธาตแยกขันธ์

ฟังๆไป ก็ลองน้อมใจคิดตามที่หลวงพ่อสอน คือแยกขันธ์ในร่างกายดูไปเรื่อยๆ

ขันธ์ 5 อันประกอบด้วย รูป เวทนา สัญญา สังขาร วิญญาณ

แยกไปทีละส่วน แล้วลองหาดูว่า มีตัวเราอยู่ในขันธ์ต่างๆหรือไม่

เมื่อหาดูแล้ว ไม่พบในขันธ์ใดเลย ก็เกิดความรู้สึกหวงแหนอัตตาขึ้นมา

เศร้าเสียใจที่อัตตามันไม่อยู่ จนถึงขนาดสะอื้นร้องไห้ไปนิดนึง

ตัวเรายังรักอัตตาขนาดนี้ แค่ไปคิดๆเอาว่ามันไม่อยู่ ก็ยังเสียใจ

คงจะอีกนาน กว่าจะละอัตตาตัวตนทิ้งได้

คงจะต้องฝึกสมถะเพิ่มกำลังอีกสักหน่อย จะได้มีแรงรู้ได้ชัดขึ้น

เลยได้ประจักษ์ลางๆว่า อ้อ.. เรารักตัวเองถึงเพียงนี้นี่เอง...

อย่าชวนฉันไป สายหนอ สายเพ่ง...

2011-05-02T17:00:00.003+07:00

มักมีคนมาชักชวน อวดอ้าง หรืออะไรก็ตามแต่

ว่าให้ผมไปปฏิบัติธรรมแบบเขาบ้าง...

ซึ่งสายที่เขาแนะนำให้ไปทำ ส่วนใหญ่ก็สายหนอ สายเพ่ง

ผมไม่อยากจะอวดอ้าง หรือยกตน เพราะก็เห็นมานะในจิตอยู่

แต่ที่ผมรู้สึกคือ ผมไม่ถูกจริตกับสายเพ่ง หรือสายหนอ เลย

หรือถ้าให้พูดยกหางตัวเอง ก็บอกว่า ผมเลยจุดนั้นไปแล้ว

ถึงจะไม่เคยไปเข้าคอร์สจริงจังกับสายนั้น แต่ผมก็เคยเสียเวลาลองทำตามที่ศึกษามา น่าจะหลายเดือนอยู่ และก็พบว่ามันก่อให้เกิดความเครียดมากเกินไป เรียกง่ายๆ ว่าไม่ถูกจริต

เห็นคนที่บอกว่าไปทำแล้วดี ก็อยากถามเขาเหมือนกันว่า แล้วตอนไม่ทำล่ะ ดีไหม?

ตอนที่อยู่นอกเวลาปฏิบัติ จิตใจเป็นแบบไหน โกรธแล้วรู้ทันไหม ด่าเขาแล้วรู้ตัวไหม

ทุกวันนี้ เวลาเจอพวกจะพาไปเพ่ง ก็จะบอกว่าไม่สนใจปฏิบัติไปเลย จบ

ดีกว่ามานั่งบอกว่าเราทำแบบไหนอยู่ เดี๋ยวก็จะทะเลาะกันเปล่าๆ

เพราะพวกสายเพ่งนี่แหละ อัตตาหนาแน่น ชวนทะเลาะเก่งนักแลฯ

(บทความนี้ เขียนด้วย มานะ )

มานะ เป็นสิ่งละเอียด…

2010-10-31T18:33:00.001+07:00

อ่านบทความของหลวงพ่อปราโมทย์เรื่องนี้่

การภาวนาในชั้นละเอียด ต้องระวัง กิเลสจะดูเหมือนกุศล
http://www.dhammada.net/coffee/index.php/topic,63.0.html

ส่วนที่น่าสนใจคือการยกตัวอย่างเรื่อง มานะ

อย่างเวลาเราเห็นครูบาอาจารย์ปุ๊บนะ เรามีศรัทธากับท่านนะ โอ๊ ท่านดีจังเลยนะ มองตัวเองแว๊บเดียว ทำไมมันแย่อย่างนี้ เทียบเขาเทียบเราปั๊บ นี่คือมานะนะ เห็นไหม พลิกนิดเดียวเองน่ะ โอ๊ กำลังศรัทธาๆ พอหันมามองดูตัวเองนะ ไม่ได้เรื่อง มีเขามีเราขึ้นมาแล้ว มีมานะนะ เทียบเขาเทียบเรา นึกว่าศรัทธา

ทำให้เข้าใจได้ละเอียดขึ้นว่า บางขณะ เราเกิดมานะ นอกเหนือจากแค่อัตตา

และทำให้เห็น “มานะ” ชัดเจนขึ้นอีกระดับ…

twitter ใช้ฝึกดูจิตไม่ได้ดอก...

2010-09-03T14:01:00.004+07:00

มาเขียน เพราะเห็นว่าวันนี้มีการเผยแพร่ blog ของท่าน jakrapnog เรื่อง ฝึกดูจิตด้วย twitter http://jakrapong.com/2009/10/18/follow-your-heart-twitter/ ซึ่งจากที่ได้อ่าน ดูว่าผู้เขียนยังเข้าใจคำว่า "ดูจิต" คลาดเคลื่อนไปพอสมควร

ประเด็นทีว่ารู้สึกอย่างไร ก็บันทึกลง twitter ไปนั้น เรียกว่าหลงไปเสียแล้ว
เพราะถ้ามีสติ ดูจิตที่มันเกิดขึ้น และเห็นมันดับลงไปแล้ว จะไม่ทันได้ควักมือถือออกจากกระเป๋าด้วยซ้ำไป
ถ้าจิตแช่ในอารมณ์นานพอจะทวิตข้อความได้ นั่นก็แสดงว่าต้องแช่อยู่ราว 5-10 วินาทีขึ้นไปทีเดียว

เรื่องบันทึกอารมณ์แต่ละวันแล้วย้อนกลับไปนั้น จะมีประโยชน์บ้าง ก็คงเป็นเรื่องเพื่อการสำนึกและปรับนิสัย
หากจะบอกว่ามีประโยชน์ใดๆ ต่อการฝึกสติหรือไม่ คงต้องตอบตรงไปตรงมาว่า "ไม่"
เพราะการฝึกสติ หรือดูจิตนั้น ต้องเป็นการดูใน "ปัจจุบันเท่านั้น"

และที่ยากยิ่งกว่าคือ "ไม่ส่งจิตออกนอก" ไม่ไปเที่ยวค้นคว้าเกาะเกี่ยวสิ่งนอกเหนือจากกายและใจตัวเอง
รวมถึง "ไม่ส่งจิตเข้าใจ" คือไม่วกกลับเข้ามาหมกมุ่นหลงแช่ในอารมณ์ความรู้สึกใดๆ ในใจตัวเอง

ตรงนี้แหละคือหลักสำคัญที่ต้องเข้าใจให้แม่นยำ เพื่อให้สามารถตรวจสอบการปฏิบัติของตวเองได้ว่ามาถูกทางหรือไม่
ถ้ามีอารมณ์อยู่นานจนพิมพ์ข้อความได้ หรือแม้แต่พูดได้ หรือแค่คิดจนจบประโยคบ่นได้ ก็นับได้ว่าหลงไปเสียแล้ว

สิ่งที่เกิดคือเห็นโทสะ (หรืออื่นๆ) เกิดขึ้นใจจิต เห็นว่ามันเกิดขึ้น เห็นมันอยู่ เห็นว่าพอเราไม่เติมอาหารคืออารมณ์ให้มันแล้ว มันก็ดับไปเอง โดยที่ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับเราเลย เราไม่ใช่ผู้ที่ไปบังคับให้มันเกิดหรือมันดับ
มันเกิดเพราะมีเหตุให้เกิด มันดับเพราะหมดเหตุของมัน

อย่างนี้เอง จึงเรียกว่า เข้าใจกระบวนการดูจิต และเห็นจิตเป็นของไม่เที่ยง...

ไม่ขอเผยแพร่ในวงกว้าง เพราะเกรงจะสร้างศัตรูทางใจ แต่ขออธิบายไว้ เผื่อใครจะมีกรรมร่วมกันได้ผ่านมาอ่าน...
หากจะทำให้ใครขุ่นข้องหมองใจไปบ้าง ก็ขออภัย

อาการของจิต...

2010-04-07T21:40:00.001+07:00

อาการของจิตที่ดึงเข้า คือราคะ

อาการของจิตที่ผลักออก คือโทสะ

อาการของจิตที่ไม่ดึงไม่ผลัก คือโมหะ

...

ความเมตตาที่มากเกิน จะพลิกเป็นราคะ

ความกรุณาที่มากเกิน จะพลิกเป็นโทสะ

...

ต้องหัดมองอยู่ห่างๆ เตือนตัวเองไม่ให้เคล้าคลึงอารมณ์มากเกินไปจนหลง

ปัญหาช่วงนี้...

2009-11-14T20:09:00.001+07:00

ปัญหาคือ ไม่ใช่ว่าผมสามารถรับมือกับความทุกข์ได้

ปัญหาคือ ผมแค่โชคดีที่ได้อยู่ในสภาพแวดล้อมที่ไม่ค่อยมีสิ่งกระทบ

ปัญหาคือ นานๆ ผมจะเจอกระทบรุนแรงเสียที ซึ่งทำให้ผมตั้งตัวไม่ติด

ปัญหาคือ หลังจากเสียศูนย์ ผมจะตั้งตัวไม่ติดนานมาก เป็นวันๆเลย

และนั่นแหละ ยิ่งยืนยันว่า เราไม่เอาไหนในเชิงคุณภาพจิตขนาดไหน

สงสัยต้องเพิ่มสมถะให้มากกว่านี้ เพราะแทบจะไม่ทำเอาเสียเลย

ปกติคุยกับแฟนแบบนี้?...

2009-10-10T16:57:00.001+07:00

อย่างเช่น คำถามว่า "ถ้าคิดว่าเราไม่ดี ก็อย่าคุยกัน" นี่ก็ถือว่าถามไม่ดี
ถามเพื่อวัตถุประสงค์ไม่ดี
ตอนถาม จิตใจจะแน่นๆ เพราะมันมีโทสะเจตนา
จิตใจมันไม่โปร่ง ไม่โล่ง ไม่สบาย
ถ้าอยากมีใจที่โปรง เบา สบาย ต้องรู้จักดูว่าใจตัวเองมีสองอย่าง
คือจิตที่มีโทสะ กับจิตที่ไม่มีโทสะ
มันอยู่เป็นคู่
ตอนมีก็รู้ ตอนไม่มีก็รู้
ถ้ารู้บ่อยๆ อีกหน่อย เราจะรู้ตัวได้ทันทีที่เริ่มคิดไม่ดี
เรียนธรรมคู่ เพื่อรู้ธรรมหนึ่ง
รู้ไปบ่อยๆ จิตจะไม่ลงไปคลุกเคล้ากับอารมณ์
อยู่เหนืออารมณ์
เพราะรู้ทันเสียแล้วว่าอารมณ์อะไรกำลังเกิด
เห็นมันเกิดขึ้น เห็นว่าเมื่อไม่เติมเชื้ออารมณ์ มันก็จะหายไป
เป็นไตรลักษณ์
มันเกิดเอง หายเอง
บังคับไม่ได้
มันโกรธเอง เราเป็นผู้ดู
มันหายโกรธเอง เราเป็นผู้ดู

น้อยนัก...

2009-10-01T15:25:00.001+07:00

ชาวโลกมีหลายพันล้าน ชาวพุทธมีนิดเดียว

ชาวพุทธมีหลายสิบล้าน ที่สนใจเข้าวัดมีนิดเดียว

คนที่สนใจเข้าวัด ที่สนใจปฏิบัติมีนิดเดียว

พวกที่ปฏิบัติแล้วเอาจริง คราวนี้นับตัวได้

- ลพ.ปราโมทย์ ปาโมชโช ณ สวนสันติธรรม 1/8/2551

กลับมาฟังธรรม...

2009-09-22T17:31:00.002+07:00

พักนี้รู้สึกห่างเหินธรรมไปเยอะ

จากเคยถือศีลเป็นบ้าเป็นบอได้เป็นปีๆ เหล้าไม่แตะ มดไม่ฆ่า
ทุกวันนี้ก็เริ่มย่อหย่อนกำลังใจ เหล้าก็กินบ้าง มดแมลงก็มีตัดใจฆ่าบ้างถ้าปัดไม่หมด

มาช่วงนี้เกิดมีกำลังใจกลับมาบ้าง
เลยหันมาฟังเสียงคำสอนของหลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชโช

โหลดไฟล์ใหม่ๆ ที่ไม่ได้ฟังมาเก็บเอาไว้เยอะ
พักนี้ทะยอยฟังไปวันละครึ่งชั่วโมงโดยประมาณ

พยายามกลับมาสำรวจกายใจให้มากขึ้น
แต่กำลังใจจะปฏิบัติในรูปแบบยังไม่มีมากนัก

ความก้าวหน้านับว่าน้อยมาก ถ้าเทียบกับช่วงแรกๆ

แต่ก็ยังดี ที่ยังได้กลับมาทบทวนอีกรอบ...

สรุปเป้าหมาย...

2009-02-21T22:02:00.001+07:00

เราไม่ได้ปฏิบัติเพื่อเอาอะไร แต่เราปฏิบัติเพื่อละความเห็นผิด...

ถ้ายิ่งปฏิบัติยิ่งเกิดมานะ เกิดอัตตา นั่นเรียกว่ามาผิดทาง ยังถูกครอบคลุมด้วยมิจฉาทิฏฐิ...

เราเห็นผิดมาตั้งแต่ต้น เราปฏิบัติทั้งหมดนี้ก็เพื่อละความเห็นผิดทั้งหลายนั้นเอง...

ซึ่งการละนั้นไม่สามารถทำได้จากการนึกๆคิดๆเอาว่าเห็น แต่ต้องทำเพื่อให้จิตเห็นแจ่มแจ้งด้วยจิตเองแล้วเท่านั้น...

เมื่อจิตแจ้งแล้ว จิตจะสละ จิตจะสำรอก ความเห็นผิดทั้งหลายทิ้ง คืนสู่ธรรมชาติ...

และเมื่อใด จิตเป็นอิสระจากความเห็นผิดทั้งปวง นั่นเรียกว่าจิตหลุดพ้น จิตเป็นนิพพาน...

ร่างกายนี้...

2009-02-11T11:15:00.001+07:00

เมื่อเรากำเนิด ปฏิสนธิ อยู่ในมดลูก

เก้าเดือนที่เราค่อยๆ ก่อร่างสร้างร่างกายขึ้น
เราลอยอยู่ในถุงน้ำคร่ำ ที่ค่อยๆ ขยายขึ้นตามวันเวลา

น้ำคร่ำ ก็คือน้ำที่เก็บเอาของเสียทั้งหมดที่เราขับถ่ายทั้งหมดตลอด 9 เดือนเอาไว้
ก็นึกภาพไว้ว่าเรานอนหลับอยู่ในน้ำสิ่งปฏิกูลของเราเองนาน 9 เดือน

ทั้งเหม็นทั้งเน่าขนาดไหน ลองถามแม่เรา หรือหมอที่ทำคลอดได้
ถ้าอยากสัมผัสแบบเบาะๆ ลองไปนั่งใกล้ๆ หมาตอนคลอดลูก

กระแดะกันไปทำไม ในเมื่อทุกคนก็เกิดจากสิ่งสกปรกกองอาจมเหมือนกันทั้งนั้น

จะล้างจะขัดอย่างไร ก็ปฏิเสธความจริงว่าร่างกายนี้ปลดปล่อยสิ่งสกปรกออกมาตลอดเวลาไม่ได้

เวลานี้หอมหวนชวนดม
อีกไม่กี่ชั่วโมง ก็จะเริ่มมีกลิ่น เริ่มสกปรก จนต้องไปขัดล้างทำความสะอาด

ความสวยความงามที่สาวๆ บางคนมี ทำให้ผู้ชายแย่งกันเหมือนคนบ้าเพื่อให้ได้เชยชม
แต่หลังจากหมดชีวิตไปแค่ไม่กี่นาที

แม้แต่เศษเซลล์สักชิ้นเดียว ก็ไม่มีใครอยากเก็บไว้ดอมดม…

Technorati Tags: truth,life,born,dead

ยะถา วาริวะหา...

2008-11-21T16:00:00.001+07:00

ยะถา วาริวะหา

ยะถา วาริวะหา ปูรา
ปะริปูเรนติ สาคะรัง
เอวะเมวะ อิโต ทินนัง
เปตานัง อุปะกัปปะติ

อิจฉิตัง ปัตถิตัง ตุมหัง
ขิปปะเมวะ สะมิชฌะตุ
สัพเพ ปูเรนตุ สังกัปปา
จันโท ปัณณะระโส ยะถา

มะณิ โชติระโส ยะถา ฯ

...

ติโรกุฑฑกัณฑ์ในขุททกปาฐะ
[๘] [ถ้าว่าปราชญ์พึงหาความสุขอันไพบูลย์เพราะสละความสุขพอ ประมาณไซร้ เมื่อปราชญ์เห็นความสุขอันไพบูลย์ พึง สละความสุขพอประมาณเสีย] เปรตทั้งหลายมาสู่เรือน ของตน ยืนอยู่ภายนอกฝาเรือน ทาง ๔ แพร่ง ทาง ๓ แพร่ง และใกล้บานประตู เมื่อข้าว น้ำ ของเคี้ยว และของบริโภคเป็นอันมาก อันญาติทั้งหลายตั้งไว้แล้ว ญาติไรๆ ของเปรตเหล่านั้นระลึกไม่ได้ เพราะกรรมของ สัตว์เหล่านั้นเป็นปัจจัย ชนเหล่าใดเป็นผู้อนุเคราะห์ ชน เหล่านั้นย่อมให้น้ำและโภชนะอันสะอาดประณีตอันเป็นของ ควรโดยกาล ด้วยอุทิศเจตนาอย่างนี้ว่า ขอทานนี้จงสำเร็จ แก่ญาติทั้งหลาย ขอญาติทั้งหลายจงเป็นผู้ถึงความสุขเถิด และญาติผู้ละโลกนี้ไปแล้วเหล่านั้น มาประชุมพร้อมกัน แล้วในที่นั้น เมื่อมีข้าวและน้ำเป็นอันมาก ย่อมอนุโมทนา โดยเคารพว่า เราทั้งหลายได้สมบัติเช่นนี้ เพราะเหตุ แห่งญาติเหล่าใด ขอญาติเหล่านั้นของพวกเราจงเป็นอยู่ นานเถิด บูชาอันทายกทั้งหลายทำแล้วแก่เราทั้งหลาย และ ทายกทั้งหลายก็หาไร้ผลไม่ ในเปรตวิสัยนั้น ไม่มีกสิกรรม ไม่ มีโครักขกรรม ไม่มีพาณิชยกรรมเช่นนั้น ไม่มีการซื้อการ ขาย [การแลกเปลี่ยน] ด้วยเงิน ผู้ทำกาลกิริยาละไปแล้ว ย่อม ยังอัตภาพให้เป็นไปในเปรตวิสัยนั้น ด้วยทานทั้งหลายที่ญาติ ให้แล้วแต่มนุษยโลกนี้ น้ำฝนตกลงในที่ดอนย่อมไหลไปสู่ ที่ลุ่ม ฉันใด ทานที่ญาติทั้งหลายให้แล้วแต่มนุษย์ในโลกนี้ย่อม สำเร็จแก่เปรตทั้งหลาย ฉันนั้นเหมือนกัน ห้วงน้ำที่เต็ม ย่อม ยังสมุทรสาครให้เต็มเปี่ยมฉันใด ทานที่ญาติทั้งหลายให้แล้ว แต่มนุษยโลกนี้ ย่อมสำเร็จแก่เปรตทั้งหลาย ฉันนั้นเหมือน กัน บุคคลมาระลึกถึงอุปการะอันท่านได้ทำแล้วในกาลก่อนว่า ผู้นี้ได้ให้สิ่งนี้แก่เรา ผู้นี้ได้ทำกิจนี้ของเรา ผู้นี้เป็นญาติ เป็น มิตร เป็นเพื่อนของเรา ดังนี้ ก็ควรให้ทักษิณาทาน เพื่อผู้ ที่ละโลกนี้ไปแล้ว การร้องไห้ก็ดี ความเศร้าโศกก็ดี ความ ร่ำไรรำพันอย่างอื่นก็ดี บุคคลไม่ควรทำเลย เพราะว่าการ ร้องไห้เป็นต้นนั้น ไม่เป็นประโยชน์แก่ญาติทั้งหลายผู้ละไป แล้ว ญาติทั้งหลายย่อมตั้งอยู่อย่างนั้น ก็ทักษิณาทานนี้แล อันท่านให้แล้ว ประดิษฐานไว้ดีแล้วในสงฆ์ ย่อมสำเร็จ โดยพลัน เพื่อประโยชน์เกื้อกูลแก่เปรตนั้น ตลอดกาล นาน ญาติธรรมนี้นั้นท่านได้แสดงให้ปรากฏแล้ว บูชาอัน ยิ่งท่านก็ได้ทำแล้วแก่ญาติทั้งหลายผู้ละไปแล้ว และท่าน ทั้งหลายได้เพิ่มกำลังให้แก่ภิกษุทั้งหลายแล้ว บุญไม่ใช่น้อย ท่านทั้งหลายได้ขวนขวายแล้ว ดังนี้แล ฯ
จบติโรกุฑฑกัณฑ์

http://84000.org/tipitaka/pitaka_item/v.php?B=25&A=155&Z=194

วันนี้ไปฟังธรรมที่ศาลาลุงชิน ครั้งแรก...

2008-11-16T20:30:00.001+07:00

วันนี้ผมตื่นเช้ามากที่สุดในรอบปีเลยก็ว่าได้
เพราะมีนัดพิเศษ กับกิจกรรมที่นานๆ ผมจะได้ทำซักครั้ง

ผมจะไปฟังธรรมครับ...

ตื่นแต่ตีห้า ออกจากบ้านหกโมงครึ่ง เรียกแท็กซี่ไปรับแฟน
เพื่อไปยังศาลาลุงชิน อยู่ซอยแจ้งวัฒนะ 14 ปากซอยเป็น Big-C แจ้งวัฒนะครับ

แผนที่จาก Google Maps

ถ้ายังไม่รู้จักศาลาลุงชินลองอ่านประวัติของที่นี่ได้
ประวัติศาลาลุงชิน

ปกติผมไม่เคยไปหรอกครับ แต่ตัดสินใจไปครั้งแรกเพราะวันนี้
หลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชฺโช ท่านจะมาแสดงธรรมที่นี่
และโดยปกติ ท่านจะมาแค่เดือนละครั้งเท่านั้น ในวันอาทิตย์สัปดาห์ที่สามของเดือน
โดยท่านสามารถเช็คตารางได้ที่นี่

เรื่องเกี่ยวกับที่มาที่ไป ขอละไว้ก็แล้วกันนะครับ ท่าจะยาว
วันนี้ขอเล่าถึงประสบการณ์ที่ได้ไปที่นี่ครั้งแรกก่อนก็พอ

ไปถึงประมาณ 7 โมงนิดๆ แต่คนเยอะมากแล้วครับ
รถจอดยาวออกมาเป็นร้อยเมตร ตามซอยย่อยๆ มีแต่รถจอดครับ

ตัวศาลาใหญ่ประมาณโรงเล่นบาสเกตบอล
ด้านข้างเป็นลานจอดรถ และมีสวนหย่อมของหมู่บ้านครับ
มีห้องน้ำสะอาดเป็นระเบียบดี และแน่นอน ห้องน้ำหญิงมากกว่าชายเยอะครับ... :P

ไปถึงมีอาหารว่างอาหารเช้าเบาๆ ให้เลือกกินเพียบครับ
ผมไม่รู้เลยเตรียมขนมปังไปกินเอง ซึ่งผมก็ว่าดีแล้ว
แต่ถ้าใครรีบไปแต่เช้า ก็ไม่ต้องกลัวอดครับ เพียบจริงๆ

ข้างๆ ศาลา มีหนังสือธรรมะและ CD แจกฟรีให้เลือกหยิบได้ตามชอบครับ
รวมถึงกล่องรับบริจาคเพื่อการต่างๆ ซึ่งจะเขียนเอาไว้อย่างชัดเจน เรียงไปตามแถว

ผมเข้าไปนั่งด้านในศาลาตั้งแต่ประมาณเจ็ดโมงครึ่ง คนเยอะแล้วครับ

ภาพนี้ผมนั่งกลางๆ ค่อนไปทางหลังนะครับ มีข้างหลังอีกเพียบ
เก้าอี้เสริมข้างๆ กับข้างหลังอีกหลายแถว...

นั่งรออย่างนั้นจนถึง 8:30 ครับ หลวงพ่อถึงได้เดินออกมา

แต่เวลาที่ท่านสอนจะห้ามถ่ายภาพครับ เพื่อไม่ให้เป็นการรบกวนผู้อื่น
แถมตอนท่านสอนเสร็จ ผมก็ถ่ายภาพท่านไม่ทันจริงๆ เสียดายมากครับ

ท่านจะใช้เวลาสอนประมาณครึ่งชั่วโมงหน่อยๆ
แล้วหลังจากนั้น ท่านก็จะสอบอารมณ์ผู้ปฏิบัติต่อครับ
โดยจะใช้การเขียนชื่อ แล้วจะมีตัวแทนจับฉลากออกมาราว 15-20 ท่านต่อครั้งครับ
ซึ่งจุดนี้ใครที่เคยได้โหลดไฟล์เสียงของท่านมาฟัง จะเข้าใจครับ
ใครอยากจะให้ท่านสอบอารมณ์ต้องไปเช้าหน่อยนะครับ เพื่อลงชื่อ

โดยรวมก็เป็นเวลาประมาณหนึ่งชั่วโมงครึ่ง จบประมาณ 10 โมง

ผู้คนก็แยกย้ายครับ บ้างก็ลุกไปบริจาค บ้างก็ไปหยิบหนังสือต่อ

ด้านนอก ก็มีแจกอาหาร น้ำดื่ม ข้าวต้ม กันต่อครับ ให้กินปิดท้ายก่อนจาก...

ข่าวฝาก: ตั้งแต่ ธันวาคม 2551 เป็นต้นไป
หลวงพ่อจะเลื่อนเวลาสอนเป็นเวลา 9:00 ครับ

...

เป็นวันที่ผมอิ่มจริงๆครับ
ไม่ใช่ว่าปลื้มใจ หรือดีใจ หรืออิ่มบุญ ไม่ใช่ทั้งนั้น

แต่สิ่งที่หลวงพ่อสอน ตีแสกหน้า ตรงใจ
และตอบคำถามผมหลายประเด็นมากๆครับ
เหมือนได้คำตอบโดยไม่ต้องถาม ทำนองนั้น

...

ท่านใดที่สนใจแนวการสอนของหลวงพ่อปราโมทย์
ที่ไม่เยิ่นเย้อ ใช้คำร่วมสมัย ฟังง่ายๆ
ลองโหลดไฟล์เสียงและหนังสือได้จากที่นี่ครับ

http://wimutti.net/pramote/

http://www.fungdham.com/sound/pramote.html

แนะนำให้ฟังครับ...

แท็กของ Technorati: {กลุ่มแท็ก}ศาลาลุงชิน,ศาลากาญจนาภิเษก,ธรรมะ,หลวงพ่อปราโมทย์,ปราโทย์,ปาโมชฺโช,dharma,pramote

สิ่งที่พระสงฆ์ต้องการจริงๆ...

2008-06-23T20:43:00.001+07:00

ดูรายการจุดเปลี่ยน เรื่องเกี่ยวกับถังสังฆทาน

เขาจับแกะถังสังฆทานที่วางขายทั่วไป
พบว่าเกินกว่าครึ่ง ล้วนไม่ได้มาตรฐาน

ผ้าขนหนูก็รุ่ยๆ ผ้าสบงก็บางจ๋อย ชาก็เหม็น
ธูปก็สั้นๆ จุดยาก ไฟฉายก็พังง่าย

รวมถึงทำแบบสอบถามไปยังพระสงฆ์ว่า
จริงๆ แล้ว พระสงฆ์ต้องการสิ่งใดกันแน่

ยาสระผม ใช้เวลาปลงผม
อุปกรณ์ทำความสะอาด ไม้กวาด ไม่ถูพื้น
ผงซักฟอก น้ำยาถูพื้น น้ำยาล้างจาน
เครื่องใช้ไฟฟ้าต่างๆ
ผ้าขนหนูสีสุภาพ เนื้อดี
ยารักษาโรคพื้นฐาน
หนังสือ นิตยสาร
ผ้าไตรจีวรที่มีคุณภาพ
ใบมีดโกนสองด้าน ~~ยิลเลต~~ ยี่ห้อขนนก (แก้ไขโดย http://akkarakitt.exteen.com/)
เครื่องเขียน อุปกรณ์การเรียน สมุด ปากกา กระดาษ

เหล่านี้คือสิ่งที่พระต้องใช้ แต่กลับไม่ค่อยมีผู้ถวาย
ในถังสังฆทานก็ไม่ค่อยจะจัดไว้ หรือมีก็ไร้คุณภาพ

ขอแทรกความเห็นส่วนตัว ที่สำคัญมากอีกอย่างคือ
สบู่ ยาสีฟัน แปรงสีฟันดีๆ เพราะพระก็ต้องรักษาความสะอาดเหมือนกัน
ควรจัดหาแบบที่เราใช้นั่นแหละ ไปถวายพระสงฆ์

...

ผมเห็นด้วยว่า เราควรจะคิดให้มากกว่านี้เวลาจะทำบุญ

คิดถึงหลักความจริงว่า ในชีวิตประจำวันเราใช้อะไรบ้าง

เพราะพระไม่ใช่ยอดมนุษย์ที่ไหน ก็ยังคงเป็นมนุษย์เหมือนเราๆท่านๆนี่แหละ
ยังคงต้องใช้สิ่งของอำนวยความสะดวก เหมือนที่เราต้องใช้นั่นเอง

เพียงแต่เราก็ดูให้เหมาะสมกับวินัยของพระสงฆ์ก็พอครับ

ชวนให้อ่าน

วินัยของพระภิกษุสงฆ์ ที่ประชาชนควรทราบ...(1)

วินัยของพระภิกษุสงฆ์ ที่ประชาชนควรทราบ... (2)

ผู้ทำบุญมีอยู่เกลื่อนกลาด แต่ผู้ทำบุญด้วยความฉลาด หายากขึ้นทุกวัน...

แท็กของ Technorati: {กลุ่มแท็ก}dharma,give,ทำบุญ,สังฆทาน,พระ,พระสงฆ์,monk

สิ่งที่ได้จากเรื่อง ไซอิ๋ว... [Dharma]

2008-05-13T19:25:00.001+07:00

หลังจากดูละครเรื่องไซอิ๋วมานาน
วันนี้เพิ่งจะกระจ่าง ว่านัยที่ซ่อนอยู่ของไซอิ๋ว คืออะไร

บอกก่อนว่า ผมเคยอ่านเจอบทวิเคราะห์แนวนี้มาก่อนแล้วจาก pantip
แต่ด้วยความที่ว่ามันหลายปีมาแล้ว หาไม่เจอ จนผมลืมไปแล้ว

พยายามนึกเท่าไหร่ ก็นึกไม่ออก จนวันนี้ดูแล้วถึงได้เข้าใจ..

การเดินทางไปเชิญพระไตรปิฎกของพระถังซำจั๋ง ยังชมพูทวีปนั้น
เปรียบเทียบเหมือนการศึกษาธรรมะ เพื่อไปยังจุดสูงสุด

ซึ่งจุดสูงสุดของพุทธ นั่นคือการบรรลุอรหัตผล
ซึ่งในหนัง เปรียบเทียบให้เห็นภาพง่ายๆ ว่าคือการไปถึงวัดหลุยอินซื่อ

พระถังซำจั๋ง คือตัวแทนของผู้ศึกษาธรรม
ซึ่งการเดินทางไปนั้น โดยนัยคือการเดินทางของจิตใจ

ซึ่งจิตใจนั้นจะบริสุทธิ์ผ่องแผ้วแต่แรกก็เป็นไปไม่ได้
เพราะทุกคนมีกิเลส นั่นคือ ราคะ โทสะ โมหะ ติดตัวอยู่

ซึ่งละครนั้น ก็เปรียบเทียบกิเลสนั้น เป็นลูกศิษย์ทั้งสามของพระถังซำจั๋ง
ซึ่งจะติดตามไปทุกที่เหมือนเงาติดตามดัว

โป๊ยก่าย คือ - ราคะ (ความหลงไหล ความยึดติด)
หงอคง คือ โทสะ (ความโกรธ ความฟุ้งซ่าน ความรำคาญใจ)
ซัวเจ๋ง คือ โมหะ (ความโง่ ความไม่รู้ ความหลง)

ซึ่งตรงกับลักษณะนิสัยของตัวละครอย่างน่านับถือคนแต่งเรื่อง

และถึงหงอคงจะมีฤทธิ์เดชมากแค่ไหน แต่ก็ไม่สามารถเหาะไปวัดหลุยอินซื่อได้
ต้องเดินไปพร้อมกับพระถังซำจั๋งทีละก้าวๆ จนกว่าจะถึง

หรือโดยนัย ก็คือไม่มีทางลัดในการปฏิบัติธรรม
ถึงโทสะของเราจะใจร้อนอยากบินไปให้ถึง อยากบรรลุ
แต่การจะไปถึงจริงๆ นั้น ทำได้ทางเดียว คือการปฏิบัติสติปัฎฐาน 4 เท่านั้น

จะข้ามขั้น หรือหาใครมาพาไปไม่ได้
ต้องเดินด้วยตัวเองทีละขั้น ทีละก้าวเท่านั้น...

ในละครวันนี้ สามพี่น้อง เพิ่งจะคิดได้ว่า ถ้าหากบรรลุอรหันต์
เขาก็จะไมได้ในสิ่งที่เขาหวังก่อนเดินทาง

หงอคง ก็จะไม่ได้เป็นเทพต่อยตีกับใครอีก
โป๊ยก่าย ก็จะไม่ได้สมรักกับฉางเอ๋อที่ครองรักกันมาพันชาติ
ซัวเจ๋ง ก็จะไม่ได้รับความฉลาดหรือปัญญาที่หวังเอาไว้

จนถึงกับอยากจะถอดใจเลิกเดินทาง ไม่อยากบรรลุธรรม

ซึ่งก็เหมือนกับจิตใจของเราเหล่าปุถุชนทั้งหลาย
ผุ้กำลังเดินทาง ผู้กำลังศึกษา

กว่าจะถึงนั้น ต้องต่อสู้กับกิเลสมากมายในจิตใจ
คิดไปนั่น คิดไปนี่ จนสุดท้ายกลัวว่าจะต้องสูญเสียทุกอย่าง
จนต้องพ่ายแพ้แก่กิเลส และสุดท้ายก็ไม่อาจจะไปถึงได้

หากแต่ความจริงแล้ว การบรรลุธรรม หรือการสำเร็จอรหัตผลนั้น เราไม่ได้สูญเสียอะไร

เพราะความจริงเราไม่มีอะไรมาแต่ต้น
แต่เราเที่ยวไปยืด ไปถือ ไปหลงผิด เอานั่นเอานี่มาเป็นของตนมาตลอด

เราปฏิบัติไม่ใช่เพื่อไปเอาอะไร
แต่เราปฏิบัติเพื่อไม่เอาอะไรต่างหาก

และสิ่งแรกที่ต้องทิ้ง ก็คือ มิจฉาทิฐิ

คือการหลงคิดไปว่า นั่นตัวเรา นั่นของเรา

เพราะจริงๆ ไม่มีตัวเรา ไม่มีของเรา มีแต่สิ่งที่จิตเราไปยืดมั่นถือมั่น

จนแม้แต่สุดท้าย จิต ก็ไม่ใช่ของเรา
มีแต่สละทิ้ง มีแต่สำรอกออกซึ่งกิเลส

ดังนั้น อรหัตผลนั้น ละเอียดและลึกซึ้งเกินกว่าพวกเราจะมานึกๆ คิดๆ เอาได้

แต่แค่เรารู้ว่ากายใจไม่ใช่เรา ด้วยการปฏิบัติจริงๆแล้ว
นั่นก็เรียกว่าเป็นโสดาปัติผล ปิดอบายได้สนิท

เพราะโสดาบัน แปลว่าผู้เกิดอีกไม่เกิน 7 ชาติ
จะไม่ลงต่ำกว่าภูมิมนุษย์อีก ไม่ไปเกิดเป็นสัตว์นรก หรือเดรัจฉานอีก*

(* ความหมายจากพจนานุกรมพุทธศาสตร์)

แล้วเหตุใดเราจะไม่เร่งทำในขณะที่ยังมีโอกาสล่ะ...

ไม่มีอะไรต้องเสียแม้แต่นิดเดียว...

Technorati Tags: dharma,ไซอิ๋ว,serie,journey to the west,buddhism

ความสวย ไม่เท่ากับ ความสุข...

2008-03-22T12:05:00.001+07:00

เห็นข่าวคนสวยฆ่าตัวตายวันนี้...

สาวไฮโซอาจารย์เอแบคประชดรักดิ่ง10ชั้นดับ

“อาจารย์สาวไฮโซ” ม.ดังเครียดเรื่องรักโดดตึกชั้น 10 ดับ!!

อจ.สาวม.เอแบค ดิ่งตึกดับ แฟนติดดาราดัง [22 มี.ค. 51 - 03:29]

น่าเสียดายคนสวยระดับดาวมหาวิทยาลัย
ต้องมาคิดสั้นเพราะความไม่รู้เท่าทันใจตัวเอง...

หากคนเราให้เวลาศึกษาจิตใจตัวเองเสียแต่ยังเยาว์

เราก็อาจจะไม่ต้องเสียทรัพยากรมนุษย์ไปเพราะเหตุไร้สาระเช่นนี้...

หาอะไรยึดไว้เถิด อะไรก็ได้ที่จะแน่ใจว่าจะไม่ทำร้ายเรา

ไม่จำเป็นต้องเป็นศาสนาก็ได้
จะเป็นพ่อแม่ หรือแม้แต่ต้นไม้ซักต้น ก็ยังดีกว่าไม่มี

เพราะการเป็นคนที่เคว้งคว้างไร้สมอยึดใจ

นั่นต่างหากที่อันตรายอย่างแท้จริง...

แท็กของ Technorati: {กลุ่มแท็ก}dhamma,suicide,beauty,sati,news

เพราะฉันไม่คิด ฉันจึงไม่มีอยู่...

2008-03-14T21:46:00.001+07:00

ก่อนที่ René Descartes นักปรัชญาชาวฝรั่งเศส
จะเกิดออกมาคิดประโยคอมตะว่า Cogito, ergo sum...

กว่า 2100 ปีก่อนหน้านั้น มีชายผู้หนึ่งได้ประกาศความคิดนี้ไปแล้ว
คือ พระโคตมพุทธเจ้า หรือ Gautama Buddha

ทรงประกาศแนวคิดอันชัดเจนแจ้มแจ้ง และง่ายดายดังหงายของที่คว่ำ
เอาไว้ว่า "เพราะมีอวิชชา เราจึงมีอยู่"

อวิชชา แปลตรงๆได้ว่า ความไม่รู้

ควรอธิบายด้วย ปฏิจจสมุปบาท ดังนี้

ปฏิจจสมุปบาท
หมายถึง สภาพอาศัยปัจจัยเกิดขึ้น, การที่สิ่งทั้งหลายอาศัยกันจึงเกิดมีขึ้น,
การที่ทุกข์เกิดขึ้นเพราะอาศัยปัจจัยต่อเนื่องกันมา มีองค์คือหัวข้อ ๑๒ ดังนี้

๑. อวิชฺชาปจฺจยา สงฺขารา - เพราะ อวิชชา เป็นปัจจัย สังขารจึงมี
๒. สงฺขารปจฺจยา วิญฺญาณี - เพราะ สังขาร เป็นปัจจัย วิญญาณจึงมี
๓. วิญฺญาณปจฺจยา นามรูปํ - เพราะ วิญญาณ เป็นปัจจัย นามรูปจึงมี
๔. นามรูปปจฺจยา สฬายตนํ - เพราะ นามรูป เป็นปัจจัย สฬายตนะจึงมี
๕. สฬายตนปจฺจยา ผสฺโส - เพราะ สฬายตนะ เป็นปัจจัย ผัสสะจึงมี
๖. ผสฺสปจฺจยา เวทนา - เพราะ ผัสสะ เป็นปัจจัย เวทนาจึงมี
๗. เวทนาปจฺจยา ตณฺหา - เพราะ เวทนา เป็นปัจจัย ตัณหาจึงมี
๘. ตณฺหาปจฺจยา อุปาทานํ - เพราะ ตัณหา เป็นปัจจัย อุปาทานจึงมี
๙. อุปาทานปจฺจยา ภโว - เพราะ อุปาทาน เป็นปัจจัย ภพจึงมี
๑๐. ภวปจฺจยา ชาติ - เพราะ ภพ เป็นปัจจัย ชาติจึงมี
๑๑. ชาติปจฺจยา ชรามรณํ - เพราะ ชาติ เป็นปัจจัย ชรามรณะจึงมี

โสกปริเทวทุกฺขโทมนสฺสุปายาสาสมฺภวนฺติ
โสกะ ปริเทวะ ทุกข์ โทมมัส อุปายาส จึงมีพร้อม

เอวเมตสฺส เกวลสฺส ทุกฺขกฺขนฺธสฺส สมุทโย โหติ
ความเกิดขึ้นแห่งกองทุกข์ทั้งปวงนี้จึงมีด้วยประการฉะนี้

ที่มา: พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ของท่านเจ้าคุณพระธรรมปิฎก

via 007772 - ภาพศิลป์ ชุด "ปฏิจจสมุปบาท ๑๒ เหตุแห่งทุกข์"

ถ้าปฏิจจสมุปบาท ซับซ้อนเกินไปสำหรับคุณ
แน่นอนครับ มันยากเกินไปสำหรับผมด้วย

ก็บอกกันสั้นๆ ง่ายๆ ว่า เพราะเราไม่รู้ความจริงเกี่ยวกับชีวิต เราถึงต้องเกิดมา
ตราบใดที่เรายังไม่รู้ เราก็ยังคงต้องเกิดแล้วเกิดอีกไปเรื่อยๆ จนกว่าจะรู้
นั่นคือการรู้แจ้ง หรือนิพพาน อันเป็นการหลุดพ้น

แต่อย่าลืมว่าเราไม่ได้เกิดเป็นคนทุกชาติไปหรอก
ดังนั้นจงอย่าประมาทในการใช้ชีวิต

การปฏิบัติธรรมนั้น คือการเฝ้ารู้ ไม่ใช่เฝ้าคิด

จงรู้สิ่งที่เกิดอย่างซื่อๆ ตรงไปตรงมา
ไม่ต้องไปคิดหาคำนิยามใดๆ ให้กับมัน

แม้แต่การสงสัย ก็ต้องรู้ว่าเรากำลังสงสัย
และอยู่แต่เพียงปัจจุบัน ไม่ไปติดกับความสงสัยที่ผ่านไปแล้ว

เมื่อใดที่เราปราศจากคำว่าสงสัย นั่นแลเราจักเรียกว่าเกิดภาวะตื่น ภาวะรู้

และเมื่อใดภาวะตื่นรู้นั้นเกิดขึ้นอยู่เนืองๆ อย่างเป็นธรรมชาติ
ไม่ใช่เกิดอย่างแข็งทื่อ หรือคงที่อย่างฝืนธรรมชาติ

เมื่อนั้นจิตจะเริ่มปล่อยวางสิ่งต่างๆ
เพราะทุกอย่างล้วนเกิดขึ้น และดับไปทั้งสิ้น

บัดนั้น ทุกข์จะกลายเป็นของไร้สาระแก่ใจเราไปในทันที
เพราะทุกข์เกิดขึ้น แต่ใจเราไม่เอา ไม่ยึดมันไว้แม้เสี้ยววินาที...

I think, therefore I am. ก็คือเศษเสี้ยวของปฏิจจสมุปบาท เราดีๆ นี่เอง

ปล.ขอแนะนำ http://www.fungdham.com/sound/pramote.html

แท็กของ Technorati: {กลุ่มแท็ก}dhamma,life,philosophy,ธรรมะ,ปฏิจจสมุปบาท,ปรัชญา,ศาสนา