My Life, My World, My View

มาเนคิเนโกะ 招き猫 แมวนางกวัก

2011-12-28T01:47:00.001+07:00

Technorati Tags: Japan,Manekineko,แมวนางกวัก,ญี่ปุ่น

หลายๆท่าน เวลาไปร้านอาหารญี่ปุ่น คงจะเคยเห็นตุ๊กตาเจ้าแมวน้อย ทำท่ากวักมือ คอยเรียกลูกค้าอยู่หน้าร้าน อีกมือหนึ่งก็ถือเงินไว้ ซึ่ง ต่อให้ไม่รู้วัฒนธรรมญี่ปุ่นเลย ก็คงเดาออกว่า เจ้าแมวน้อยนี่ มีหน้าที่เรียกลูกค้าเข้าร้าน เหมือนนางกวักของบ้านเรา จึงเป็นที่มาของชื่อเรียกว่า แมวนางกวัก

เจ้าแมวที่ว่า มีชื่อเป็นภาษาญี่ปุ่นว่า 招き猫 หรือ มาเนคิเนโกะ ซึ่งมาจากคำว่า 招く มาเนคุ ที่แปลว่าเชื้อเชิญ และ 猫 เนโกะ ที่แปลว่า แมวเหมียวนั่นเอง

แม้จะดูเหมือนๆกันทุกตัว แต่จริงๆแล้ว เจ้าแมวนางกวัก ก็มีหลายรูปแบบ และหมายเป้าหมาย และก็มีความหมายต่างกันไปครับ

แบบที่เราเห็นเป็นประจำคือ แมวสีขาว ซึ่งแมวสีขาว จะหมายถึง เรียกโชคลาภเข้ามา

สีดำ หมายถึง เลี่ยงภัยอันตราย

สีแดง หมายถึง เลี่ยงโรคภัยใข้เจ็บ

สีทอง หมายถึง นำโชคเรื่องเงินทอง

นอกจากสีที่แตกต่างกันออกไปแล้ว จริงๆแล้ว มือที่ยกก็มีความหมายต่างกันนะครับ

โดย ยกมือขวา หมายถึง เรียกให้เงินไหลมาเทมา

ส่วนยกมือซ้าย หมายถึง เรียกให้ลูกค้าเข้ามาร้านค้า

ดังนั้น เวลาจะซื้อ ก็เลือกให้ถูกนะครับ แล้วก็ จะเอาไปตั้งในบ้านก็ได้ ไม่ใช่แค่ในร้านค้าครับ ส่วนตัวผม รู้สึกแค่ว่า อยากได้แบบที่มันยกสองมืพร้อมกันจังเลย ;)

ที่มาของชื่อตัวละครใน นารูโตะ

2011-12-16T02:48:00.001+07:00

Technorati Tags: Manga,Naruto

หลังจากเคยทวีตเรื่องที่มาของชื่อตัวละคร โดราเอมอน กับ ดราก้อนบอล ไปแล้ว ก็เกิดอยากจะทวีตเรื่อง นารูโตะ บ้าง แต่มานั่งคิดอีกที มันเยอะเกิน ทวีตมันได้แค่ 140 ตัวอักษร มันจะหลายทวีตไป เกรงใจคนใน TL เลยตัดสินใจ เขียนเป็นบลํอกเลยดีกว่า เอาที่ผมจำได้ก่อนนะ

อุซึมากิ นารูโตะ

จริงๆ เจ้านี่ง่ายมาก ชื่อ นารูโตะ คือ ลูกชิ้นปลาในราเมงนั่นเอง ทำให้นารูโตะกลายเป็นตัวละครที่ชอบราเมงไป ส่วน อุซึมากิ คือ 渦巻き หรือที่แปลว่า น้ำวน นั่นเองครับ สังเกตจากท่าไม้ตายของนารูโตะ ที่จะเกี่ยวพันกับการวนเวียนพลังเสมอ เช่น กระสุนวงจักร

อุจิวะ ซาสุเกะ

อุจิวะ คือชื่อตระกุลของซาสุเกะ ซึ่ง อุจิวะ คือ 団扇 (Uchiwa) ที่แปลว่า พัด ได้ ดังนั้น จะเห็นว่า ตราประจำตระกูล อุจิวะ คือ รูปพัด นั่นเอง

นอกจากนี้ ยังไปพ้องเสียงกับคำว่า うちは ซึ่งเป็นภาษาพูดแบบคนคันไซว่า “ชั้นคือ…” นั่นเอง ดังนั้น เวลาพูดคำว่า อุจิวะ ซาสุเกะ ก็ฟังได้ความว่า ชั้นคือ ซาสุเกะ เหมือนกัน

ส่วนชื่อ ซาสุเกะ จริงๆ เป็นชื่อสามัญของนินจามาก เพราะว่า แต่ก่อนก็มีเรื่อง ไอ้หนูนินจาซาสุเกะ เก่ามากๆ (แต่ SIC ก็เอามาทำใหม่นะ รักของเก่า) จริงๆแล้ว ที่ชื่อ ซาสุเกะ เพราะท่านนี้ครับ

ซารุโทบิ ซาสุเกะ (猿飛佐助)

คือ หนึ่งใน 10 ผู้กล้าแห่งตระกูลซานาดะ หรือ ซานาดะ จูยูชิ (真田十勇士) เหล่านินจาในตำนานที่คอยสนับสนุน ซานาดะ ยูคิมูระ ยอดนักรบแห่งยุคไฟสงคราม ของญี่ปุ่น ซึ่ง 10ผู้กล้า ถูกทำให้เด่นดังโดยการนำมาเป็นเนื้อเรื่องละครคาบุกินั่นเอง ชื่อซาสุเกะ จึงกลายเป็นชื่อที่ฮิตของนินจาไป (ขออภัยครับ หารูปมาให้ดูไม่ได้ เพราะว่า เสิร์ขไป เจอแต่เวอร์ชั่นเกม Basara ดูไม่แมน ขอผ่านเลย)

พอมาถึงตรงนี้ คงคุ้นชื่อ ซารุโทบิ แล้ว เพราะนั่นคือ ชื่อของ โฮคาเงะท่านที่ 3 รวมไปถึง ลูกชายอย่าง ครูอาซึมะด้วย นั่นล่ะครับ คนเขียนเอาชื่อนินจาในตำนานมาแยกเป็นสองส่วน แล้วตั้งชื่อตัวละครเก๋ๆ

ส่วนชื่อ ซารุโทบิ แปลตามคันจิได้ว่า ลิงกระโดด ซึ่งก็จะไปเกี่ยวพันกับที่เวลาโฮคาเงะใช้คาถาเชิญเรียกสัตว์ออกมา ก็จะเป็นลิงตามชื่อนั่นเอง

อุจิวะ อิทาจิ

อิทาจิ 鼬 คือ ตัววีเซิล (weasel) ครับ ไม่มีอะไรมาก แต่ว่า ท่าของแกนี่สิครับ

ซึคิโยมิ 月読 จันทราเทวี อามะเทระสุ 天照 คือ สุริยาเทวี (ตัวแรกคือ สวรรค์ ตัวที่สองคือ ส่องสว่าง) 須佐之男 ซูซะโนะโอะ คือ วายุเทพ ซึ่งทั้งสามท่านก็เกี่ยวข้องกับตำนานการกำเนิดประเทศญี่ปุ่นครับ นอกจากนี้ ตอนใช้ซูซะโนะโอะ จะมีอาวุธสองอย่างคือ กระบี่ โทซึกะโนะซึรุกิ Totsuka no Tsurugi 十拳剣 ซึ่งเดิมคือ กระบี่คู่กายของวายุเทพอยู่แล้ว และ กระจกยาตะ หรือ Yata no Kagami 八咫鏡 คือหนึ่งในเครื่องราชกกุธภัณฑ์ของราชวงษ์ญี่ปุ่นที่ว่ากันว่า มีมาตั้งแต่ตอนก่อนตั้งประเทศครับ

จิไรยะ ซึนาเดะ โอโรจิมารุ

สามท่านนี้ ผมต้องขอยกแพ๊คมาเลย เพราะทั้ง 3 คน มาจากนิทานพื้นบ้านที่นำมาทำเป็นละครคาบูกิเรื่องเดียวกันครับ นั่นคือเรื่อง ตำนานจิไรยะ หรือ Jiraiya Gouketsu Monogatari ซึ่งเรื่องนี้ ผมก็มีโอกาสได้ไปชมคาบูกิในโรงละครที่นาโกย่าด้วย ซึ่งเนื้อเรื่องก็เกี่ยวกับ จิไรยะ 地雷也สายฟ้าหนุ่ม นินจาที่ใช้คาถาแปลงกายเป็นคางคกได้ ซึ่งเขาก็รักกับ ซึนาเดะ เจ้าหญิงนินจาสาว ที่ใช้คาถาแปลกายเป็นทาก เข้าต่อกรกับ โอโรจิมารุ อดีตลูกศิษย์ผู้ถูกเวทย์พญางูครอบงำและแข็งข้ออาจารย์ตัวเอง ถ้าใครมีโอกาส ลองไปดูก็ดีครับ สนุกดี ผมมีแต่ภาพเบื้องหลัง เข้าใจทำครับ แปลงกายบนเวที บินผ่านกลางคนดูได้ด้วย เท่มากๆ เสียดาย ไม่ได้ถ่ายรูปตอนแสดงไว้ ถ่ายแต่รูปเบื้องหลัง

ภาพเบื้องหลังของอินทรีที่จิไรยะจะนั่งและบินผ่านบนหัวคนดู

ตามที่เห็นครับ ยกมาทั้งดุ้น ทั้งชื่อ ทั้งความสามารถเหมือนกัน ต่างกันที่ จิไรยะในนารูโตะกินแห้วครับ ส่วนที่จิไรยะเรียกคางคกออกมาแล้วมักจะมีชื่อ กามะ อยู่ด้วย เช่น กามะคิจิ เพราะว่า คางคกในภาษาญี่ปุ่นคือ ガマガエル ที่อ่านว่า กามะกาเอรุ นั่นเอง ส่วนชือ โอโรจิมารุ โอโรจิ คือ 大蛇 หมายถึง พญางู (อาจจะหมายถึง นาค แบบบ้านเราก็ได้นะ) ส่วน มารุ 丸 มักจะเอาไว้ต่อท้าย หมายถึง ลูก ดังนั้น โอโรจิมารุ คือ ลูกพญางู นั่นเอง

ฮาตาเกะ คาคาชิ

ชื่อท่านอาจารย์สุดเท่นี่ ที่มาคือ 畑 Hatake แปลว่า นา และ 案山子 Kakashi แปลว่า หุ่นไล่กา ไม่รู้เกี่ยวอะไรกัน

อุมิโนะ อิรุกะ

ชื่อของอาจารย์อีกคน 海 Umi แปลว่า ทะเล の No เป็นคำเชื่อม แปลว่า ของ หรือ แห่ง ส่วน イルカ　Iruka แปลว่า โลมา รวมเข้าด้วยกัน ชื่อแกคือ โลมาแห่งท้องทะเล นี่ก็งงว่าเกี่ยวอะไรกัน

อินุซึคะ คิบะ

เพื่อนนารูโตะที่ใช้วิชาคู่กับหมา 犬塚 Inu-Tsuka มาจากคันจิสองตัว ตัวแรก อินุ แปลว่า หมา ตัวสอง ซึคะ แปลว่า เนิน หรือ กอง แต่พ้องเสียงกับ 使う ที่แปลว่าใช้ด้วย (นี่เป็นนามสกุลของคนญี่ปุ่นจริงๆด้วย) ส่วนชื่อ 牙 Kiba คิบะ แปลว่า เขียว ดังนั้น ชื่อของหมอนี่เกี่ยวกับหมาทั้งนั้น

อิโนะ - ชิคะมารุ -โจจิ

สามคนนี้ต้องมาพร้อมกันครับ สังเกตได้ว่า รุ่นพ่อก็เป็นทีมเดียวกัน ผมเองก็งงว่าทำไมสามตระกูลนี้ถึงเกี่ยวพันกันขนาดนั้น จนได้มาแปลเรื่อง Summer Wars เรื่องวุ่นตระกุลใหญ่ แล้วเจอหน้่าไพ่ฮานะฟุดะญี่ปุ่น มีหน้าไพ่ที่เรียกว่า อิโนะ ชิคะ โจ ผมเลยถึงบางอ้อเลย หน้าไพ่ที่ว่าคือ ไพ่ที่มีสัตว์สามชนิดนี้เรียงกันครับ

猪 Inoshishi หมูป่า

鹿 Shika กวาง

蝶々 Chouchou ผีเสื้อ นั่นเอง

ดังนั้น ที่มาพร้อมกันเป็นคอมโบ เพราะอ.แกคงต้องการยืนคอนเซ็ปต์จากไพ่นั่นเองครับ

เสริมอีกหน่อยเรื่องโจจิ เพราะว่าคันจิของชื่อเขามาจากผีเสื้อ ตอนกินยาเสริมพลัง (จำชื่อไม่ได้) เลยมีออร่าเป็นปีกผีเสื้ออกมา

ส่วนชื่อของ ชิคะมารุ ที่ชื่อว่า นารา ก็เขียนว่า 奈良 Nara แบบเดียวกับเมืองนารา ที่มีชื่อเรื่องกวางตามวัดนั่นเอง และ ตระกูลเขายังรับหน้าที่ดุแลป่าที่มีกวางด้วย (ตอนสู้กับฮิดัน)

ฮันโซ

ซาลาแมนเดอร์ฮันโซ ที่เคยสู้กับสามนินจาโคโนฮะ อันนี้ง่ายครับ มาจาก ฮัตโตริ ฮันโซ (ที่ไม่ใช่นินจาฮาโตริ) นินจาคู่กายของโตกุกาว่า อิเอยาสุนั่นเอง　เป็นอีกหนึ่งนินจาดังที่ถูกยืมชื่อไปใช้ประจำ

พิมพ์มาเยอะแล้ว เมื่อยครับ เอาเท่านี้ไปก่อนล่ะกัน ตัวละครหลักๆ ใครสงสัย หรือมีอะไร ถามได้ครับ ทวีตมาได้ที่ @souljackaz ไม่ก็ถามท้ายโพสนี่ล่ะครับ จะพยายามตอบได้ หรือตรงไหนผมพลาดไป ก็ทักได้ครับ

แสงไฟ ความมืด ความเหงา โตเกียว และกรุงเทพ

2011-12-07T00:20:00.001+07:00

Technorati Tags: ญี่ปุ่น,นาโกย่า,โตเกียว,ท่องเที่ยว

ช่วงนี้ ความสุขอย่างหนึงของผมคือ การขี่มอเตอร์ไซค์คู่ใจไปตามท้องถนนในกรุงเทพตอนกลางคืน ซึ่งก็ไม่ใช่มอเตอร์ไซค์หรููอะไรหรอกครับ แค่ GTO มือสองที่เอามาแต่งแบบเรโทรให้คล้ายกับ Z400 ที่ผมชื่นชอบนั่นเองครับ ซึ่งที่ผมโปรดปรานการซิ่งตอนกลางคืน ไม่ใช่เพราะว่าอยากทำตัวแวนต์หรืออะไร แต่เป็นเพราะว่า อากาศที่เย็นสบาย ถนนที่โล่ง และความสุขของการขับรถมอเตอร์ไซค์ใต้แสงไฟนีออนที่หลงไหลเพราะเพลง Motorcycle Emptiness ที่กรอกหูตัวเองมาตั้งแต่สมัยเรียนมัธยม เพราะมันมีความเหงาแฝงอยู่ในความมืดที่ๆแสงไฟส่องไปไม่ถึงอยู่เสมอ

และการซิ่งตอนกลางคืนกลับทำให้ผมนึกถึงอดีตสมัยอยู่ที่ญี่ปุ่นได้อย่างน่าประหลาดใจ ทั้งๆที่ผมไม่เคยซิ่งมอเตอร์ไซค์ตอนอยู่ที่นั่นเลยแท้ๆ อาจจะเป็นเพราะว่าตอนที่อยู่ที่นั่น ผมปั่นจักยานบ่อยมาก และบางครั้งก็ปั่นเป็นระยะทางไปกลับเกิน 10 กิโล เพื่อที่จะไปหาแฟนเท่านั้นเอง แต่บรรยากาศของการฝ่ายสายลมท่ามกลางแสงไฟตอนกลางคืน คือความสุขที่ผมหลงไหลมาก

พอมานั่งนึกอีกที ผมก็รู้สึกว่าตัวเองเป็นคนที่ชอบภาพถ่ายของเมืองในตอนกลางคืนเอามากๆตั้งแต่ช่วงวัยรุ่น โดยเฉพาะภาพที่มีแสงสว่างจ้าท่ามกลางเมืองที่มืดมิด ผมหลงไหลกับการตัดกันของสองขั้วอย่างชัดเจน มันให้ความรู้สึกที่แปลกมาก เหมือนกันทั้งๆที่สว่าง แต่ในส่วนที่มืด มันซ่อนอะไรอยู่ เราก็ไม่ทราบ มันคือการผสมกันระหว่างสองขั้งที่ตรงกันข้ามจริงๆ น่าเสียดายที่ เมืองของแก่นที่ผมโตมา ในตอนนั้น ยังไม่มีสถานที่ที่ให้ความรู้สึกแบบนี้กับผมได้ แม้แต่ก่อนผมจะชอบปั่นจักรยานเล่นตอนกลางคืน แต่ก็ยังไม่เคยได้สัมผัสความรู้สึกนั้น

จนตอนไปเรียนที่นาโกย่า ญี่ปุ่น ผมถึงได้สัมผัสบรรยากาศที่ผมหลงไหลจริงๆ เวลาที่ผมเดินท่ามกลางใจกลางเมืองนาโกย่าอย่างย่าน ซาคาเอะ มันให้ความรู้สึกแปลกดีจริงๆ ทั้งๆที่เป็นกลางคืนแท้ๆ แต่แสงไฟนีออนจากทุกทิศกำลังฉาบให้เมืองสว่าง มันเป็นเหมือนความพยายามของมนุษย์ที่จะต่อกรกับธรรมชาติ แต่ยิ่งพยายามแค่ไหน ยิ่งฉายแสงเข้าไปแค่ไหน ยิ่งก่อให้เกิดเงามากขึ้นเท่านั้น

และในการต่อสูกันระหว่างมนุษย์และธรรมชาติ แสงสว่างและความมืด นั่นล่ะครับ ที่ทำให้ผมรู้สึกถึงความเหงา (แต่ไม่เศร้า) ได้มากที่สุด การได้เดินไปในตัวเมืองอย่าง ซาคาเอะ หรือ นาโกย่าเอคิ ตอนกลางคืน มันผสมผสานความรู้สึกของแสงสีที่ตื่นตา แต่ความมืดที่เศร้าสร้อยเข้าด้วยกัน และเวลาเดินผ่านย่านเหล่านั้นคนเดียว แม้จะจอแจแค่ไหน แต่ถ้าเดินมาคนเดียว มันก็เป็นความโดดเดี่ยวท่ามกลางฝูงชน ซึ่งก็ไม่ใช่เรื่องเลวร้ายอะไร กลับเป็นความสุขแบบเรียบง่ายเสียอีก ทุกวันนี้ ผมยังไม่เคยลืมการเดินลงสถานีรถไฟใต้ดินเพื่อขึ้นรถเที่ยวสุดท้าย การเดินในย่านการค้าท่ามกลางอากาศหนาวเหน็บตอนกลางคืน การกลับจากวัดที่ไปขอพรปีใหม่ การเดินผ่านสถานีย่อย NHK ที่ส่องสว่าง หรือย่ามค่ำคืนในชินจุกุ ความทรงจำในค่ำคืนที่มลังเมลืองนั้น สร้างคามสุขให้ผมเป็นอย่างมาก และมองย้อนกลับไป ผมเคยเดินเหงาๆแบบนี้มานับครั้งไม่ถ้วนจริงๆ ไม่อยากคิดว่า ถ้าได้ซิ่งมอเตอร์ไซค์ไปตามถนนในโตเกียวหรือนาโกย่าตอนค่ำคืน จะมีความสุขขนาดไหนกัน

แต่น่าแปลกที่เมื่อผมกลับมาอยู่เมืองไทย และย้ายมาทำงานที่กรุงเทพ เมืองแห่งแสงสีที่ไม่เคยหลับ ผมกลับไม่สามารถรู้สึกอย่างเดียวกันได้ จะว่าเป็นเพราะผมเดินน้อย แต่อาศัยรถยนต์มากกว่า มันก็ไม่ใช่ ผมสังเกตหลายครั้งแล้วว่า แม้จะใช้แสงนีออนเหมือนกัน แต่การตกแต่งก็ต่างกันไปตามรสนิยมของชาตินั้นๆ ในขณะที่ญี่ปุ่น ตึกมักจะเป็นทรงโมเดิร์น โชว์เนื้อปูนสีเทา ไม่ก็ทาสีน้ำตาลอ่อนเรียบๆ ทำให้แสงได้เป็นพระเอกอย่างเต็มที่ แต่บ้านเรา ตึกมีสีสันมากกว่า รูปทรงก็หลากหลายกว่า ทำให้แสงเงาถูกชิงความโดดเด่นไป คงเป็นเพราะรสนิยทในการใช้แสงที่ต่างกันของสองชาติ ทำให้สะท้อนออกมาในการออกแบบอย่างชัดเจนขนาดนั้น ถ้าใครอยากเข้าใจเรื่องความหลงใหลในแสงและเงาของชาวญี่ปุ่น แนะนำให้ลองอ่าน เยิรเงาสลัว ได้ครับ

ย้อนกลับมาที่เมืองไทย อีกสิ่งหนึ่งที่ทำให้ผมไม่สามารถรู้สึกแบบที่เคยรู้สึกแบบในญี่ปุ่นได้ คงเป็นเพราะเรื่องของการจัดผังเมือง ถ้ามองญี่ปุ่น คุณจะเห็นการจัดผังเมืองที่ชัดเจน ย่านไหนเป็นย่านการค้า ห้างต่างๆก็จะกระจุกอยู่ในย่านเดียวกัน ซึ่งก็มักจะใกล้สถานีรถไฟ ดังนั้น เวลาไปที่สถานีรถไฟใหญ่ๆในโตเกียว คุณจะได้พบกับแสงสีอย่างที่ไม่รู้เบื่อ ไม่ว่าจะเป็น ชินจุกุ ชิบุยะ หรือ อิเคะบุคุโระ และคุณสามารถเดินคนเดียวเรื่อยๆในย่านนั้นได้

หันกลับมามองกรุงเทพ กลับกลายเป็นว่า เพราะความไร้การจัดการทางผังเมือง กลายเป็นว่า ไม่มีที่ไหนที่คุณจะเดินเล่นไปตามฟุตบาทได้เป็นระยะเวลานานๆ และชมสองข้างทางได้อย่างเพลิดเพลิน ทุกอย่างกระจัดกระจายกันไปหมด ห้างก็อยู่ห่างกัน ไม่ก็ถูกคั่นด้วยสิ่งอื่น โรงแรมก็ไม่ได้อยู่ใกล้กัน ลองไปย่านที่จอแจอย่างสีม จริงอยู่ที่สองข้างทางสว่าง แต่ทางเดินของคุณก็ถูกแย่งไปด้วยแผงขายของสารพัด จนคุณต้องเดินแบบเบียดๆ อย่างทองหล่อ ส่วนที่เป็นไฮไลต์ตอนกลางคืนจริงๆก็แหว่งๆ เพราะว่า ไม่ได้แบ่งพื้นที่ของแหล่งท่องเที่ยวและย่านทำงานอย่างชัดเจน เอาเข้าจริงๆ พื้นที่ที่พอใกล้เคียงกับสิ่งที่ผมกล่าวถึงมาคือ ย่านราชประสงค์ (ถ้าไม่นับแผงขายของ) และสยาม แต่เอาเข้าจริงๆ ก็ต่างกันจริงๆครับ

ผมเองก็ยังไม่เคยได้ไปเที่ยวหลายๆที่ในโลกขนาดนั้น แต่เท่าที่เคยสัมผัสกับญี่ปุ่นอย่างจริงจัง รวมไปถึงการไปเที่ยวยุโรป และฮ่องกง ทำให้ผมรู้สึกว่า เมืองที่มีผังเมืองอย่างชัดเจน มันทำให้เราสามารถเดินได้อย่างมีความสุขกับแสงสีในยามค่ำคืนได้ แม้กระทั่งจะเดินคนเดียวอย่างเหงาๆ แต่การเดินเดียวดายท่ามกลางฝูงชนในเมืองที่ถูกฉาบด่วยแสงสีนั้น ไม่ใช่เรื่องเลวร้ายอะไรนักหรอกครับ ว่าแล้วถ้าได้ไปต่างประเทศครั้งหน้า ก็คงจะหาโอกาสเดินเหงาๆอีกล่ะครับ :)

Manic Street Preachers - Motorcycle Emptiness by FrenchSpyder

Mogwai Live in Bangkok

2011-12-04T16:26:00.001+07:00

Technorati Tags: Music,Mogwai,toe,Modern Dog

หลังจากคนกรุงพารานอยด์เรื่องน้ำท่วมไประยะหนึ่ง ในที่สุด ทุกอย่างก็กลับมาเป็นปกติราวกับไม่เคยเกิดอะไรขึ้น แม้รอบนอกยังมีน้ำท่วมอยู่ แต่ก็เหมือนกับหลายๆคนจะลืมๆไปแล้ว อย่าพึ่งรีบลืมครับ วันที่ 2 ธค. นี้มีคอนเสิร์ตดีๆ ก็สนุกกับคอนเสิร์ตแล้วก็กลับไปหาทางช่วยคนที่ยังลำบากต่อไปก่อนดีกว่าครับ

ตอนแรกที่ได้ยินข่าวว่า Mogwai จะมา ก็ดีใจนะครับ เพราะว่าแม้จะไม่ได้เ)นแฟนอะไร แต่มีคอนเสิร์ตดีๆมาให้ดู สำหรับผมแล้วก็ถือว่าเป็นเรื่องที่ดีเสมอครับ โดยเฉพาะงานนี้ที่เป็นวง Mogwai วงโพสต์ร๊อคฝีมือดีจากอังกฤษ ทำให้เพิ่มความน่าสนใจเข้าไปอีก และยิ่งมีคนมาแนะนำให้ได้รู้จักวง toe วงญี่ปุ่นที่จะมาเล่นเปิดให้ พอได้หามาลองฟังแล้ว ยอมรับฝีมือเลยครับ ยิ่งทำให้ความอยากไปดูเพิ่มมากขึ้นอีก

สถานที่จัดงานคราวนี้คือ Moonstar Studio ที่ลาดพร้าว 80 ซึ่งก็สะดวกสำหรับผมเพราะอยู่ใกล้ๆบ้านของตัวเองดี ซิ่งมอเตอไซค์คู่ชีพไปแป๊บเดียวก็ถึง ผมค่อนข้างจะสนใจแนวคิดเอาสตูดิโอถ่ายละครมาทำเป็นที่จัดคอนเสิร์ตขนาดนี้ เพราะไม่ใหญ่เกินไป ทำให้ได้ใกล้ชิดวงดนตรี แต่ปัญหาอย่างแรกคือ อยู่ลึกเกินไป คนไปลำบาก ยังต้องคิดถึงตอนกลับอีกนะครับ

พอไปถึงงาน คนเยอะกว่าที่คิดไว้มากครับ ไม่นึกว่าจะมีแฟนเพลงมาเยอะขนาดนี้ แถมชาวต่างชาติก็ไม่ได้เยอะแบบถล่มทลายแบบคอนเสิร์ตที่ผ่านมาอย่าง The Charlatans แต่ก็ได้เจอกับคนเกาหลีที่มุ่งมั่นจะมาดูมากๆเพราะเป็นแฟน Mogwai ผมกับเพื่อนั่งซดเบียร์รอซะหน่อย ก็เข้าไปในฮอล์โดยผ่านการเบียดเข้าประตูที่เล็กพอๆกับประตูห้องนอนผม

ตอนเข้าไป วง toe จากญี่ปุ่นก็เริ่มเล่นแล้ว ข้างๆผมก็มีคนญี่ปุ่นตามมาดูเหมือนกัน อย่างที่บอกว่าผมไม่เคยฟังพวกเขาจริงๆจังๆมาก่อน แต่พอมาได้ฟัง ก็ตื่นเต้นมากครับ พวกเขาไม่ตั้งหน้าตั้งตาเล่นอย่างจริงจังมาก แล้วเพลงของพวกเขามีความเป็นฟังค์ผสมอยู่เยอะเหมือนกัน ลูกเล่นลูกขัดแพรวพราวมาก จนผมต้องอึ้ง แม้จะไม่มีเนื้อร้อง แม้ว่านักดนตรีจะทักทายด้วยภาษาอังกฤษกระท่อนกระแท่น แต่ดนตรีคือภาษาสากลที่ส่งผ่านจากคนต่อคนได้ และความทุ่มเทของพวกเขาส่งผ่านมาถึงคนดูจริงๆ ผมเองได้แต่ยืนทึ่งกับพลังงานที่ส่งผ่านมาพร้อมกับตัวโน๊ตของพวกเขา ยิ่งดูเวลาพวกเขาเล่น ได้แต่รู้สึกเหมือนกับว่าพวกเขามีความสุขกับการเล่นดนตรีอย่างเต็มที่จริงๆ มันคือการแสดงที่เปี่ยมไปด้วยวิญญาณตลอดตั้งแต่ต้นจนจบ

หลังจากจบ ก็เสียเวลาเซ็ตเครื่องใหม่ให้วง Modern Dog พร้อมเล่น และปัญหาก็เกิดขึ้นเมื่อประตูเล็กๆต้องรองรับคนที่จะออกไปพักข้างนอก พร้อมๆกับคนที่จะกลับเข้ามา ทำให้เกิดการจราจรติดขัดอย่างหนักจริงๆ

พอวงหมาทันสมัยเริ่มเล่น ก็กลายเป็นว่า ความเมพของวงก่อนหน้า ทำให้พลังของ Modern Dog ถูกกดไว้ซะเยอะเลย ถ้าเป็นคอนเสิร์ตเดี่ยวของพวกเขา ผมคงสนุกได้มากกว่านี้ แต่นี่กลายเป็นว่าเพราะวงก่อนหน้าทำให้ผมฟินมากๆไปแล้ว Modern Dog เลยแผ่วไป พวกเขาพยายามเลือกเล่นเพลงที่โทนคล้ายโพสร๊อคและไม่มีเพลงประจำอย่างบุษบา ก่อน หรือ ติ๋ม ก็ถือว่า กล้าดีครับ แต่ก็ยังปิดท้ายด้วยเพลง ตาสว่าง ได้อย่างงดงามครับ

หลังจากฝ่าฝูงชนออกไปเข้าห้องน้ำข้างนอกและเบียดกับผู้คนเข้ามารอได้ซักระยะ Mogwai ก็ขึ้นเล่นพร้อมทั้งคนเตมฮออล์ เยอะกว่าที่คาดคิดไว้มากครับ (จนผู้จัดต้องออกตั๋วเพิ่ม) ซึ่งพวกเขาก็กระหน่ำเพลงโพสต์ร๊อคของพวกเขาแบบไม่ยั้งด้วยการเริ่มต้นอย่างเบาๆก่อนด้วยเพลง White Noise จากงานชุดใหม่พร้อมกับงาน visual สวยๆบนจอ

ผมเองไม่เชี่ยวชาญเพลงของ Mogwai มาก เลยอยากจะขอสรุปง่ายๆว่า พวกเขาคุมคนฟังได้อยู่หมัดด้วยตัวเลือกแต่ละเพลงที่เต็มไปด้วยพลัง ประกอบกับงานแสงสีและภาพที่เข้ากันอย่างมาก ทำให้ตลอดเกือบสองชั่วโมงเ ไม่มีเวลาที่เราไม่สนุกเลย แต่ละเพลงที่เลือกมาก็เด็ดดวงทั้งนั้น อย่างเช่น Death Rays, Hunted, Mexican GP และ 2 Rights Make 1 Wrong ก่อนจะปิดท้ายช่วงอย่างทรงพลังด้วย Batcat ที่กระหน่ำอย่างหนักหน่วง จนเสียงกีตาร์พัดผ่านตัวเราราวกับพายุที่บ้าคลั่ง ไม่นับแสงสีบนเวทีที่กระหน่ำไม่ยั้ง จนตอนจบเพลงเล่นเอาหมดพลังเลยทีเดียว

แต่พวกเขาก็กลับมาต่ออีก 2 เพลงในช่วงอังกอร์ด้วยเพลง How to Be a Werewolf ที่ทริปสุดๆ ยิ่งเอา MV มาฉายด้วยยิ่งได้บรรยากาศ ก่อนจะปิดท้ายด้วยเพลงดังอย่าง Mogwai Fear Satan ที่ตอนท้ายลากยาวและสมาชิกค่อยๆลงจากเวทีไปทีล่ะคนจนทีมงานค่อยมาให้สัญญาณปิดแสงสีและเสียงพร้อมๆกันอย่างน่าตื่นตา

สรุปคอนเสิร์ตครั้งนี้ได้ง่ายๆคือน่าตื่นตาตื่นใจและคุ้มราคาเอามากๆ แต่ติงเพียงเรื่องสถานที่จัดที่แม้จะคุมระบบเสียงได้ดีมาก แต่ปัญหาเรื่องความสะดวกในการเดินทาง และการเข้าออก รวมทั้งห้องน้ำควรได้รับการปรับปรุงครับ หวังว่าครั้งหน้า The Naked and Famous จะไม่มีปัญหาเหมือนครั้งนี้นะครับ เอาใจช่วยผู้จัดอย่าง Lullaby ครับ

บทความที่เกี่ยวข้อง

Mogwai โพสต์ร๊อคบุกไทย

2011-11-28T12:00:00.000+07:00

Technorati Tags: Music,Mogwai,TOE,Modern Dog,Concert

หลังจากความมันในคอนเสิร์ต X-Japan และการเลื่อนคอนเสิร์ตของ Pitbull ไป หลายๆคนคงจะนึกว่า ปีนี้คงจะไม่มีคอนเสิร์ตเจ๋งๆให้ได้ดูแล้ว แต่จริงๆแล้ว ยังมีอีกงานนึงเหลืออยู่ และเหมาะสำหรับคนที่อยากชื่นชอบเสียงดนตรีอย่างมากครับ เพราะมันคือคอนเสิร์ตของวงโพสต์ร๊อคที่เปี่ยมประสบการณ์อย่าง Mogwai (มอกไกว)

Mogwai คือวงโพสต์ร๊อคที่ก่อตั้งขึ้นในปี 1995 ที่ประเทศสก๊อตแลนด์โดยมีสมาชิกคือ Stuart Braithwaite (สจ๊วต กีตาร์ ร้องนำ) Dominic Aitchison (โดมินิค เบส) Martin Bulloch (มาร์ติน กลอง) John Cummings (จอห์น กีตาร์) Barry Burns (แบรี่ สารพัด) โดยเรียกตัวเองว่า Mogwai โดยมาจากคำภาษาจีนที่แปลว่าปีศาจ (ไม่ใช่ไอ้ตัวน่ารักๆในเรื่อง Gremlins นะครับ) ซึ่งโทนเพลงของพวกเขาเป็นการผสมผสานกันของวงพังค์รุ่นดั้งเดิมอย่าง MC5 และ Fugazi กับวงรุ่นหลังอย่าง My Bloody Valentine และ Sonic Youth ซึ่งพวกเขาผสานแนวเพลงสารพัดตั้งแต่เสียงกีตาร์แตกพร่าอย่างชูเกซ การเรียบเรียงอย่างซับซ้อนของ Math Rock และความหนักหน่วงของเมทัลเข้าด้วยกัน จนกลายเป็นเพลงโพสต์ร๊อคที่เต็มเปี่ยมไปด้วยพลังและความซับซ้อน เป็นเพลงบรรเลงที่สลับระหว่างความหนักและเบา เสียงและช่องว่าง เมโลดี้ของไลน์เบส และแผงเอฟฟคต์สารพันที่จะสร้างเสียงที่ไม่น่าเชื่อว่าจะออกมาจากกีตาร์ได้ และเพลงของพวกเขาโดยมากแล้วเป็นเพลงบรรเลง ซึ่งสมาชิกก็ให้เหตุผลว่า เพราะคนจะได้ร้องตามไม่ได้ จะได้โฟกัสไปที่ดนตรีได้อย่างเต็มที่ครับ

ตัวผมเองที่ได้รู้จักวงนี้ เพราะอาจารย์ภาษาอังกฤาสมัยเรียนใจดี แบ่งเอามาให้ฟังครับ เลยได้ฟังงานชุด Come On Die Young ซึ่งเป็นการเปิดโลกทัศนทางดนตรีได้เป็นอย่างดี ก่อนจะได้มาสัมผัสอีกทีกับช่วงหลังอย่าง Hawk is Howling และ Hardcore Will Never Die, But You Will ที่ก็โดดเด่นในวงการเหมือนกันครับ เพลงดังๆของพวกเขาก็อย่าง Batcat, 2 Rights Make 1 Wrong, Auto Rock และ Mogwai Fear Satan

และที่เจ๋งอีกอย่างคือ ในคอนเสิร์ตครั้งนี้ ไม่เพียงแต่วงชื่อดังอย่าง Mogwai ที่จะเล่นให้เราได้ดู แต่ยังมีวงเปิดอีกสองวงครับ นั่นคือ วง Modern Dog วงไทยระดับขึ้นหิ้งเรียบร้อยไปแล้ว กับอีกวงที่จะมาประชันคือ วง TOE วงโพสต์ร๊อคจากประเทศญี่ปุ่นครับ

TOE แม้ผมเองจะเป็นศิษย์เก่าญี่ปุ่น แต่ยอมรับตรงๆครับว่าไม่เคยได้ฟังวง TOE มาก่อน ต้องบอกตรงๆว่าวงการเพลงของญี่ปุ่นมันใหญ่เอาเรื่องครับ วงอินดี้เยอะมากๆ และวงที่ทำเพลงแหวกแนวก็มีไม่น้อยเลยครับ ไม่ได้ทำเป็นแพทเทิร์นเหมือนบ้านเรา พวกหลุดก็หลุดจริงๆ แต่ลองหาเพลงมาฟังบ้าง ก็น่าสนใจครับ ทำเพลงออกมาได้ดีเลยทีเดียว

TEO ตั้งขึ้นในปี 2000 โดยมีสมาชิกคือ Kashikura Takashi (คาชิคุระ กลอง) Mino Takaaki (มิโนะ กีตาร์) Yamane Satoshi (ยามาเนะ เบส) Yamazaki Hirokazu (ยามาซากิ กีตาร์) สังกัดค่าย Machu Picchu

จุดเด่นของวงคงอยู่ที่จังหวะกลองที่ซับซ้อนของคาชิคุระ (ซึ่งฝีมือดีจนไปเล่นให้กับวงอื่นอย่าง The Hiatus โปรเจ็คต์ส่วนตัวของสมาชิกวง ELLEGARDEN) ที่เต็มไปด้วยลูกเล่น กับเสียงกีตาร์ที่ไม่ได้แตกพร่า แบบวงอื่น แต่มีความงามแบบสะอาดใส และยังผสมความเป็นอคูสติกเข้าไปกับเสียงเปียโนอีกด้วย และเมื่อปีที่แล้วพวกเขาก็ได้มีโอกาสขึ้นเวทีในงานเทศกาลที่ใหญ่ที่สุดงานหนึ่งของญี่ปุ่นอย่าง Fuji Rock อีกด้วย ซึ่งพวกเขาก็ผ่านเวทีใหญ่มาได้อย่างดี

งานนี้งานเดียว มีให้ได้ชมถึง 3 วงอย่างหนำใจนะครับ ไม่ควรพลาดกันจริงๆ ซึ่งเป็นการร่วมงานกันระว่าง SO::ON Dry Flower และ Lullaby ที่ทำให้เราได้มีคอนเสิร์ตดีๆให้ได้เพลินกัน วันเวลาคือ ศุกร์ที่ 2 ธันวาคมนี้ ที่ มูนสตาร์ สตูดิโอ 1 บัตร 1,000 บาท ประตูเปิด 2ทุ่มนะครับ อายุเท่าไหร่ก็ไปได้ แต่ถ้าจะดื่ม ต้องอายุถึงนะเออว์ ติดต่อเรื่องบัตรได้ที่ ThaiTicketMajor เลยครับ สุดท้าย ขอบคุณสปอนเซอร์อย่าง Chang, สีฟ้า และ VERY ด้วยนะครับ

Twilight Saga: Breaking Dawn Part 1 OST

2011-11-26T01:55:00.000+07:00

Technorati Tags: Music,Twilight

กลับมาอีกรอบครับ กับหนังเรื่องดังในหมู่สาวๆ ซึ่งโดยส่วนตัวแล้ว ผมไม่สนใจจะดูหรอกครับ เพราะเท่าที่อ่านดู ก็ไม่น่าจะมีอะไรให้สนใจได้ แค่สาวคนเดียว ทำตัวเป็นนางวันทอง ไม่รู้จะเลือกผีดูดเลือด หรือหมาป่าดี กลับทำซะยาวเชียว (เอานะ คำสาปฟาโรห์ยาวกกว่าเยอะ) แต่มองอีกมุม สาวๆมีหนังอย่างนี้ให้กรี้ด ก็ดีครับ เพราะสาวๆเค้าทนหนุ่มๆเพ้อเรื่องหนังอย่างสตาร์วอร์ อินเดียนน่าโจนส์กันมานาน งานนี้ สาวๆก็มีหนังชุดยาวให้กรี้ดบางล่ะ

แม้ผมจะไม่เคยสนใจหนัง แต่สำหรับเพลงประกอบ หนังเรื่องนี้มักจะหาเพลงเด่นๆจากศิลปินที่ไม่ดังมาก หรือศิลปินอินดี้มารวมไว้ได้เป็นอย่างดีครับ ซึ่งก็ดีครับ เป็นโอกาสให้วงได้เป็นที่รู้จักในวงกว้าง และดีกว่าเลือกเอาเพลงป๊อปจ๋าเอาใจตลาดอย่างเดียว ลองคิดดูแล้วกันครับว่า กลุ่มเป้าหมายของหนังชุดนี้ จะมีซักกี่คนที่รู้จัก Iron and Wine ก่อนที่จะได้มาฟังจากในซาวด์แทร๊กเรื่องนี้กันครับ

และงวดนี้ ก็ยังคงคอนเซ็ปต์เดิมครับ ยังเป็นวงแนวๆมาอัดแน่ในอัลบั้มอยู่เหมือนเดิม ที่ดังสุด เห็นจะเป็น Bruno Mars ไอ้หนุ่มเสียงหวานที่ได้เป็นเจ้าของซิงเกิ้ลแรกที่ชื่อ It Will Rain ที่เป็นเพลงป๊อปฟังสบายในสไตล์ของเขา แต่ก็โชว์คุณภาพเสียงชั้นเลิศเหมือนเดิม อีกวงที่ผมดีใจที่เห็นชื่อคือ The Noisettes ที่เอาเพลง Sister Rosetta จากงานชุดแรกในปี 2007 มาปัดฝุ่นทำใหม่ แก้คิดถึงได้ดีเหมือนกันครับ โจ๊ะได้ใจดี

ส่วนเพลงเปิดอัลบั้มคือ End Tapes จาก The Joy Formidable วง shoegazer หน้าใหม่จากเวลส์ที่พาเสียงกีตาร์แตกพร่ามาให้เราหวลนึกถึงยุครุ่งเรืองของแนวนี้จริงๆ เพลงที่ตามมาอย่าง Love Will Take You เพลงอคูสติคโฟลค์ฟังสบายๆเสริมด้วยเสียงเครื่องสายเนียนๆจากสองพี่น้องจากออสเตรเลีย Angus & Julia Stone อีกเพลงที่ขอแนะนำเลยคือเพลง From Now On ของ The Features วงอเมริกาที่ไปดังในอังกฤษตั้งแต่ช่วง Garage Rock Revival ซึ่งถ้าคุณลองฟังดู จะไม่สงสัยเลยว่าทำไม เพราะมันคือเพลงป๊อปร๊อคแบบโจ๊ะๆสไตล์อังกฤษจ๋าเลยครับ

อีกเพลงที่ฟังสบายหูคือ Northern Lights ของ Cider Sky ศิลปินจาก LA. ที่ทำเพลงป๊อปแบบมินิมอลแต่ไล่เรียงทำนองออกมาได้ดีมากๆ แน่นอนว่า ผมไม่สามารถข้ามเพลงอย่าง Flightless Bird, American Mouth ที่ถูกนำมาทำใหม่ ให้ละเมียดลมัยสมกับเป็นฉบับ Wedding นอกจากนี้ยังตามมาด้วยเพลงโทนเดียวกันของ Imperial Mammoth ให้ได้ชิลอีกครับ

อย่างที่ผมบอกแต่แรกครับ แม้คุณจะไม่สนใจหนังเลย (เหมือนผม) แต่งานซาวด์แทร๊กของหนังชุดนี้ มีค่าพอให้ลองหามาฟังครับ

Coldplay – Mylo Xyloto

2011-11-26T01:51:00.000+07:00

Technorati Tags: Music,Coldplay,Mylo Xyloto

การกลับมาของวงที่ยิ่งใหญ่ระดับ Gigantic อย่าง Coldplay ไม่เคยเป็นเรื่องธรรมดาครับ หลังจากประสบความสำเร็จอย่างมากกับอัลบั้มก่อน Viva la Vida ทำให้อัลบั้มชุดนี้ถูกคาดหวังอย่างมาก

และเมื่อพวกเขาเปิดตัวซิงเกิ้ลแรก Every Teardrop Is A Waterfall ก็ทำให้โลกต้องฮือฮาด้วยกระแสที่มาแรงเป็นอย่างมาก และคงไม่ทำให้หลายๆคนที่รอคอยผิดหวัง เพราะมันคือเพลงในแบบที่โคลด์เพลย์ถนัดอยู่แล้ว ด้วยจังหวะที่เร่งเร้า กับเสียงกีตาร์ที่ดีดไล่ไปตามเพลงตลอด ทำให้ผมต้องอดนึกไปถึงวงที่พวกเขาพยายามไล่ตามอย่าง U2 ในยุค Joshua Tree จริงๆ

พออัลบั้มเต็มที่ได้รับการโปรดิวซ์โดยโปรดิวเซอร์ระดับเทพอย่าง Brian Eno ออกมา ก็ไม่ผิดอะไรที่จะว่าสมใจแฟนๆ เพราะพวกเขายังแพ๊คเอาซาวด์แบบของพวกเขามาให้ทุกคนได้ฟังให้หายคิดถึง ตั้งแต่เพลงบรรเลงเปิดตัวอย่าง Mylo Xloto ที่ทำให้เรานึกถึงอัลบั้มก่อนที่เปิดด้วย Life in Technicolor ก่อนจะตามด้วยเพลง Hurts Like Heaven ที่เป็นเพลงป๊อปร๊อคติดหูอย่างมาก ชวนให้เอาไปเต้นใน Footloose ได้เลย คงเรียกคนได้ดีเวลาเล่นสด อีกเพลงที่เด่นคือ Charlie Brown ที่ยังโครมครามเติมเต็มสเตเดี้ยมตามถนัด เช่นเดียวกับ Prince of China ที่ย่ำๆช้าๆ แต่หนักแน่น และเรียกเสียงฮือฮาได้จากแขกรับเชิญอย่าง Rihanna เพลงที่ทดลองแนวที่ต่างไปอย่าง Major Minus ก็ถือว่าแปลกดี อีกเพลงเด่นคือ Paradise เพลงช้าเพราะๆที่ชวนเราร้องตามได้อย่างเพลิดเพลิน

นjาเสียดายที่เมื่อมองในแง่อัลบั้มโดยรวมแล้ว งานชุดนี้ยังห่างจากความยอดเยี่ยมของ Viva la Vida อยู่มาก แม้จะมีเพลงดีๆอยู่ไม่น้อย แต่การถูกคั่นด้วยเพลงอคูสติกอย่าง UFO หรือ Us Against the World อยู่เรื่อยๆ ทำให้มันเหมือนกับการดึงอารมณ์ไปทีละขั้วไปมาจนอารมณ์สะดุดได้ง่ายๆ และโดยส่วนตัว ผมอยากจะให้พวกเขาแหวกจากความสำเร็จเดิมของพวกเขามากกว่าที่จะเพลย์เซฟแบบนี้

อย่าเข้าใจผิดนะครับ Mylo Xyloto เป็นอัลบั้มที่ไม่ได้เลวร้ายอะไร จัดอยู่ในกลุ่มดีอยู่ด้วย เพียงแต่มันยังไม่ใช่ทีเด็ดที่สุดของวง และยังขาดเพลงที่จะครองโลกอย่าง Viva la Vida ได้เท่านั้นเอง แต่ก็ยังมีเพลงดีๆให้เราได้ฟังอยู่ไม่น้อยครับ

สู้ต่อไป ลูเชียส

2011-11-26T01:14:00.001+07:00

Technorati Tags: Manga,Thermae Romae

กลับมาแนะนำการ์ตูนอีก แต่งานนี้ ไม่ใช่งานที่ผมแปลเองครับ (แต่ก็เกือบได้แปล บก.โยนมาให้ แต่ไม่เอา เพราะขี้เกียจค้นคว้าข้อมูล 55 นักแปลที่โคตรขี้เกียจจริงๆ) เรื่อง “สู้ต่อไป ลูเชียส” ที่เป็นการ์ตูนที่กำลังโด่งดังในญี่ปุ่นตอนนี้

ดูจากปก กับชื่อเรื่องแล้ว คงงง ว่ามันจะเกี่ยวกับอะไร จริงๆแล้วชื่อเรื่องญี่ปุ่นคือ テルマエ・ロマエ หรือ Thermae Romae ซึ่ง Thermae ก็คือโรงอาบน้ำในอาณาจักรโรมันนั่นเอง แต่ทำไม รูปปั้นโรมันบนปกถึงได้ถือกาละมังแบบญี่ปุ่นล่ะ

ตัวละครเอกของเรื่องนี้คือ ลูเชียส วิศวกรที่มีแนวคิดเฉพาะของตัวเองในยุคโรมันสมัยพระเจ้าฮาดริอานุส เขากำลังถึงช่วงตกต่ำเพราะว่าคนที่ว่าจ้างไม่ชอบงานสไตล์เรโทรของเขาที่ย้อนเทรนด์กลับไป 100 ปี ระหว่างที่เขาปวดหัวว่าจะเอายังไงกับชีวิตดี เขาก็เข้าไปอาบน้ำในโรงอาบน้ำ และก็เจอโพรงลึกลับ ที่ทำให้จู่ๆ เขาก็หลุดมาในโรงอาบน้ำแบบญี่ปุ่น หรือ เซ็นโต ในยุคปัจจุบัน ซึ่งเขาเองคิดว่าเป็นโรงอาบน้ำของเหล่าทาสจากประเทศ “ไร้ดั้ง” เป็นพวกป่าเถื่อน แต่ลูเชียสก็ต้องตกใจว่าทำไม “ทาส” ถึงได้มีพัฒนาการเรื่องการอาบน้ำที่เด็ดดวงขนาดนี้ จนเขาได้แต่ตะลึงกับสิ่งต่างๆรอบๆตัว กระทั้งนมรสผลไม้ที่ได้ดื่มหลังจากแช่น้ำมาหมาดๆ แต่เมื่อเขาหมดสติ เขาก็กลับมายังยุคของเขา เขาก็นำเอาความรู้ที่ไ้ดจากญี่ปุ่น มาพัฒนา (ลอกนั่นล่ะ) โรงอาบน้ำรูปแบบใหม่สำหรับชาวโรมัน ซึ่งประสบความสำเร็จเป็นที่นิยมเป็นอย่างมาก จนทำให้เขากลายเป็นวิศวกรชื่อดัง และเป็นจุดเริ่มต้นการเดินทางบนเส้นทางวิศวกรโรงอาบน้ำที่จะทำให้เขาได้เจอกับการเดินทางข้ามมิติมาเจอกับพัฒนาการอันล้ำเลิศของประเทศบ้าแช่น้ำร้อนอย่างญี่ปุ่น

อย่างที่เล่ามา แม้กจะดูจริงจัง แต่จริงๆแล้วเรื่องนี้เป็นการ์ตูนแก๊กผลงานของ ยามาซากิมาริ ที่กำลังโด่งดังในตอนนี้ เพราะนอกจากความฮาแบบลึกๆจากความเปิ่นของลูเชียสที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรแล้ว ยังเป็นความภูมิใจเล็กๆของชาวญี่ปุ่น ที่โรมันยังต้องมาเลียนแบบเลยนะ (ฮา) แถมยังแหวกแนวแบบสุดๆด้วยสิ จนตอนนี้กลายเป็นหนึ่งในมังงะสำหรับผู้ใหญ่ ที่ขายดีติดแผงที่ญี่ปุ่น และถึงกับกลายเป็นภาพยนต์ฉบับคนแสดง ที่ได้ อาเบะ ฮิโรชิ ดาราเจ้าบทบาท (เราเคยเห็นเขาในเรื่อง ช๊อคโกแลต นั่นล่ะครับ) มารับบทเป็น ลูเชียส อีกด้วย ไปกันใหญ่ล่ะครับ เรื่องนี้ ตอนนี้ที่ญี่ปุ่นพึ่งออกมา 3 เล่ม ของไทยเรา ออกมาเล่มนึงแล้ว ลองหามาอ่านกันดูครับ ไม่เสียหลายแน่นอน

X-Japan ยิ่งใหญ่สมใจแฟนๆ

2011-11-14T18:46:00.000+07:00

Technorati Tags: Music,X-Japan

และแล้ว วันที่วง x-Japan อันเป็นที่รักยิ่งของชาวไทยทั้งหลายก็มาเปิดคอนเสิร์ตทันที ไม่เกริ่นยาวครับ เปลืองพื้นที่

วันที่ 7 เป็นวันที่ทางวงมาถึงไทย และก็ได้ให้สัมภาษณ์กับนักข่าวรอบดึก ซึ่งผมก็เป็นหนึ่งในนั้นด้วย ตกใจนะครับ ที่ได้เห็นคนระดับนั้นใกล้ๆ เสียดายที่โทชิ ไม่มาด้วยเพราะไม่สะดวก คำถามโดยรวมก็พูดถึงความสัมพันธ์กับเมืองไทย โยชิกิให้สัมภาษณ์เป็นภาษาอังกฤษ บอกว่าดีใจที่ได้มาเมืองไทย และเสียใจกับเหตุการณ์น้ำท่วม แต่ว่า The Show Mus Go On และจะเล่นให้เต็มที่ สมกับที่แฟนเพลงคาดหวัง (แม้จะกดดันหน่อย) และพวกเขาก็ได้บริจาคเงินช่วยเหลือน้ำท่วมถึง 500,000 บาท และยังมอบของส่วนตัวให้กับช่อง 3 เพื่อไปประมูลกาเงินช่วยน้ำท่วมอีกด้วย (เท่แล้วยังใจดี)

พอวันงาน ผมก็รีบบึ่งไปที่อิมแพค หลังจากเสร็จงาน โดยต้องจ่ายเงินให้แท็กซี่เพิ่ม เพราะเขากลัวน้ำท่วมจริงๆ แต่พอมาถึง ก็แห้งสนิท ไม่มีอะไร เจ๋งจริงๆครับ (ดีแล้ว กลัวเลิกมากๆ) คนเพียบครับ ผมก็ไม่มีเวลาทำอะไรมาก รีบไปรับตั๋ว หาอะไรยัดเอาแรงก่อน ไม่นานก็ต้องเข้าข้างในแล้ว ครั้งนี้ BEC-Tero เตรียมที่ให้ดีมากๆครับ ตรงกลางเลย ดูได้เพลิน

รอได้หน่อย คนก็เริ่มตะโกนเรียกร้องให้วงออกมา แล้วพอเพลงเปลี่ยนเป็นทำนองอลังการ พร้อมกับวิดิโอประกอบเริ่มต้นขึ้น เสียงกรี้ดก็ดังขึ้นแบบฮอลล์สะเทือนเลยทีเดียว บนจอก็ฉายรูปตัวอักษร X พร้อมกับแสงจากเบื้องบน แล้วเราก็ได้เห็นโยชิกิ ยืนภาวนากับแสงนั้นค้างไว้อย่างอลังการ ก่อนที่สมาชิกที่เหลือจะขึ้นมาบนเวทีและอัดเพลงดังอย่าง Jade ให้ปลุกอารมณ์แฟนๆทั้งฮอลล์ ทุกคนมาในมาดที่เท่แบบสุดๆสมกับที่แฟนๆรอคอยมาอย่างยาวนานจริงๆ

หลังจบเพลง โทชิก็ทำหน้าที่แทนสมาชิกวง กล่าวทักทายแฟนๆชาวไทย เป็นภาษาไทยง่ายๆอย่าง สวัสดีครับ รอนานมั้ย สบายดีมั้ย ก็ น่ารักดีครับ

หลังจากนั้น ก็ตามด้วยเพลง Rusty Nail ให้แฟนได้สะใจต่อ ก่อนที่จะไปที่เพลง Silent Jealousy ที่ก่อนเริ่มเพลง โยชิกิก็มาเดี่ยวเปียโนเรียกเสียงกรี้ดจากแฟนๆได้ไม่น้อยครับ

หลังจากจบเพลง ไฟก็มืดลง และเป็นเวลาของพาตะที่มาโชว์เทคนิคกีตาร์ด้วยกิบสันคู่ใจของเขา แล้วค่อยมี ฮีธตามมาแจม ก่อนที่โทชิจะเข้ามาและบรรเลงเพลง Drain ด้วยกันแค่ 3 คน ถือว่าแปลกดีเหมือนกันครับ

เมื่อเวทีสว่างอีกครั้ง ซูกิโซ ก็ยืนอยู่ที่ริมเวทีคนเดียว และบรรเลงไวโอลินเดี่ยวอย่างโดดเด่นก่อนจะตามมาด้วยโยชิกิที่เข้ามาเสริมด้วยเปียโน แล้วจึงเป็นเต็มวงและเริ่มเล่นเพลงดังอย่าง Kurenai ขอเสริมหน่อยว่า การเข้ามาร่วมวงของซูกิโซนี่เป็นตัวเลือกที่เหมาะมากๆครับ เพราะนอกจากฝีมือจะเก่งแล้ว ลุคของเขายังเข้ากับวงเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะการกรีดกรายระหว่างเล่นที่เขาถนัดมาตั้งแค่อยู่ดับ Lunar Sea

จากนั้นพวกเขาก็ตามด้วยเพลง Born to be Free ที่โทชิบอกว่าเป็นเพลงใหม่ของพวกเขา ซึ่งสำหรับผมแล้ว รู้สึกว่าโครงสร้างของเพลงโดยเฉพาะท่อนคอรัสแตกต่างไปจากเพลงของพวกเขา แต่กลับทำให้ผมนึกไปถึงเพลงของบองโจวี่ซะมากกว่าครับ

หลังจากนั้น กลายเป็นช่วงแฟนเซอร์วิสอย่างเต็มที่เพราะโยชิกิ เล่นตีกลองกระหน่ำ สลับกับการเล่นเปียโน แล้วนังมีการไปนอนแอร๊ยยยบนเปียโนให้แฟนๆกรี้ดกันอีกด้วย เล่นไปซักพัก เขาก็เล่นเปียโนเพลง Fur Elise ให้ตกใจเล่น ก่อนจะไปกระหน่ำกลองและกลับมาเซอไพรซ์อย่างหนักด้วยการเล่นเพลงเดือนเพ็ญให้คนทั้งฮอลล์อึ้งแล้วค่อยนึกได้ว่าควรเริ่มร้องตาม ก็ประทับใจไปตามๆกันครับ (เท่าที่เช็คข้อมูล เห็นว่าโยชิกิจะเล่นเพลงดังของประเทศที่ไปทัวร์ครับ) ก่อนจะเริ่มเพลง I.V. และตามด้วยเพลงสุดท้าย X ที่ช่วงเบรกกลางเพลงยาวมากๆๆ โยชิกิวิ่งมาคว้าไมค์ตะโกน We Are ให้แฟนตะโกน X ตามอย่างมัน ก่อนจะหายไปหลังเวที

ซึ่งแน่นอนครับว่า ยังมีช่วงอังกอร์แน่ๆ แฟนก็รอกัน เล่นเวฟทั้งฮอลล์ ร้องเพลงด้วยกัน แต่เวลาก็ผ่านไปนานมากๆๆ (ผมยิงนกเล่น) แต่พอพวกเขากลับมา คนก็อึ้งไปหมด เพราะโยชิกิเล่นใส่ชุดสไบเฉียงออกมาเซอไพรซ์ กรี้ดกันไปอีกรอบครับ แล้วเขาก็พูดถึงเรื่องราวต่างๆ รวมไปถึงสมาชิกของวงที่จากไปอย่างฮิเดะและไทจิ เป็นช่วงเวลาที่อีโมชั่นนอลมากๆครับ และพวกเขาก็เล่นเพลง Forever Love ให้เราได้ประทับใจ ก่อนจะตามด้วยเพลงดังระดับตำนานอย่าง Endless Rain เสียงของโทชิไม่เสื่อมตามวัยเลยครับ ทึ่งมาก แล้วค่อยคั่นด้วยช่วงโซโล่ไวโอลินของซูกิโซอีกครั้งตามด้วยเปียโนโซโลของโยชิกิ ก่อนจะไปปิดท้ายด้วยเพลง Art of Life โดยที่แม้จะจบเพลงไปแล้ว แต่พวกเขาก็ไม่ลาเวทีเสียทีครับ ยืนทักทายแฟนเพลงซะนาน จบได้อย่างประทับใจจริงครับ เล่นเอาเกือบเที่ยงคืนเลยทีเดียว

ผมว่า ทุกคนที่ร่วมคอนเสิร์ตครั้งนี้ คงไม่มีใครบอกว่าผิดหวังเลยครับ เพราะพวกเขาเล่นได้สมกับที่เรารอคอยกันมานานเลยทีเดียว และแน่นอนว่า ถ้ามีครั้งหน้า ก็เต็มอีกแน่นอนครับ

ดูภาพได้ที่ Google Photos เลยครับ

บทความเก่า

1. X-Japan Live in Bangkok Press Conference

2. X-Japan มาไทยแลนด์ซะที

X-Japan Live in Bangkok Press Conference

2011-11-07T00:10:00.000+07:00

Technorati Tags: X-Japan,X,Japan,Music

ในที่สุด วันนี้ก็มาถึงครับ วันแถลงข่าวคอนเสิร์ต X-Japan ที่จัดขึ้นเป็นครั้งแรกในบ้านเรา ครับ ถึงจะเริ่มช้าหน่อย แต่นักข่าวก็หนาแน่นครับ แถมยังใจดี ให้ถ่ายรูปได้อีกต่างหาก คิดถูกกที่เตรียมกล้องไปด้วยครับ

ตามกำหนดการณ์ การแถลงข่าวจะเริ่มตอน 21.30 แต่ก็เลตนิดนึงครับ แต่ก็ไม่มาก เริ่มแรกได้ดู VTR ก่อน ก่อนที่พิธีกรจะเปิดตัวศิลปินครับ

ตอนเปิดตัว ทีแรกผมก็ลุ้นว่าจะเหมือนวง Green Day ที่เดินมาจากหลังห้อง ผ่ากลางนักข่าวเลย แต่ครั้งนี้ มาจากหลังเวทีครับ คงจะกลัวนักข่าวกึ่งแฟนตะคองเข้ากอดซะก่อน (ฮา) ซึ่งก็ค่อยทะยอยออกมา จากที่สังเกตเห็นเก้าอี้แค่สี่ตัว ก็๋เลยงงว่า ขาดใครไป พอเห็นคนที่ขึ้นมาคือ Pata, Heath, Yoshiki และ Sugizo ก็เป็นที่เข้าใจว่า Toshi ไม่มาร่วมสัมภาษณ์ครั้งนี้ โดยให้เหตุผลว่าไม่สะดวกครับ ทุกคนก็เริ่มทักทายด้วยการสวัสดีแฟนๆแบบไทยๆ เอาใจแฟนได้น่ารักดีครับ

พอเริ่มสัมภาษณ์ คำถามแรกคือ รู้สึกอย่างไรที่มาเปิดคอนเสิร์ตที่ไทยครั้งแรก พาตะก็ตอบว่า อยากมานานแล้ว แต่หาโอกาสมาไม่ได้ซักที ฮีธบอกว่า แม้จะไม่เคยมาไทยมาก่อน แต่ทุกครั้งที่มีงาน Thai Festival ที่สวนโยโยงิที่โตเกียว เขาก็ไปตลอด ไม่เคยพลาด แล้วก็ดีใจที่ได้มาเมืองไทย ส่วนโยชิกิ ตอบเป็นภาษาอังกฤษว่า ดีใจที่ได้มาไทยอีกรอบ แล้วก็ดีใจที่ได้มาแสดงคอนเสิร์ตที่นี่ และได้เจอแฟนเพลและรู้สึกเหมือนมาบ้านครับ ส่วน Sugizo ก็ดีใจเหมือนกันครับ

คำถามต่อมาคือ ทำไมถึงตัดสินใจแสดงคอนเสิร์ตทั้งที่น้ำท่วมที่ไทยอยู่ พวกเขาก็บอกว่า The Show Must Go On และก็ได้เตรียมการมากมายสำหรับครั้งนี้และไม่อยากให้แฟนๆผิดหวังครับ และจะเล่นให้เต็มที่เพื่อตอบแทนแฟนๆทุกคน

ส่วนคำถามที่ว่า รุ้สึกอย่างไรที่ขายบัตรหมดในเวลาสั้นๆเท่านั้นเอง พวกเขาก็บอกว่า ดีใจและประทับใจมากๆที่ได้รับการสนับสนนเช่นนี้ แต่ก็ทำเอากดดันเหมือนกัน เพราะหมายความว่า ได้รับการสนับสนุนจากแฟนๆ แต่ก็จะไม่ทำให้แฟนๆๆผิดหวัง

สุดท้าย เป็นเรื่องของการกุศลเกี่ยวกับน้ำท่วมในไทย ทางวงได้บริจาคเงินช่วยเหลือน้ำท่วมที่ประเทศไทยเป็นจำนวนเงิน 500,000 บาทให้กับครอบครัวข่าว 3 แต่ก็ ยังจะเอาของส่วนตัวมาบริจาคเพื่อประมูลหาเงินเข้าการกุศลอีกครับ ซึ่งแต่ละคนก็ตามนี้เลยครับ

พาตะ ชุดที่ใส่ในการแสดงวันพรุ่งนี้

ฮีธ แว่นกันแดดที่ใส่ในตอนแถลงข่าว

โยชิกิ นอกจากบริจากดรัมเฮด (ใช่หนังกลองกระเดื่องรึเปล่า?) ให้กับทางช่องสามแล้ว ยังจะบริจาคเสื้อที่ใส่แสดงในวันพรุ่งนี้อีก

ซูกิโซ เสื้อแจ๊คเก็ตที่เขาใส่ในวันแถลงข่าว ซึ่งเป็นเสื้อที่เขาออกแบบร่วมกับแบรนด์ของญี่ปุ่นเป็นแบบออริจินอลเลย ซึ่งจะมีโลโก้ของเขาอยู่ที่แขนเสื้อ

พอจบคำถามนี้ ก็จบการสัมภาษณ์ ซึ่งวงก็ค่อยทะยอยเดินกลับ แต่ว่า โยชิกิ ก็รู้งาน แอบส่งท้ายเป็นภาษาไทยว่า “ผมรักคุณ” ให้สาวๆแถวนั้นละลายกันเป็นแถว

ต้องขอโทษนะครับที่เก็บข้อมูลมาได้ไม่มาก เพราะปกติผมก็ไม่ใช่นักข่าว แต่เป็นคอลัมนิสต์ พยายามจดเท่าที่ทำได้ แต่ก็ไม่หมด อย่างเช่น ที่เขาบอกว่า “เป็นการปิดท้ายเวิลด์ทัวร์ จะเล่นให้เต็มที่” ผมก็ไม่แน่ใจว่าอยากตรงส่วนไหน เอาเป็นว่า ดูรูปก่อนล่ะกันครับ ส่วนวิดิโอ คงต้องรอรอบหน้า เพราะว่า ที่ผมอัดมา ต้องใช้คอมอีกตัวดึงลง ซึ่งตอนนี้ไม่ได้อยู่กับตัวด้วยครับ

แล้วค่อยสนุกกันอีกทีพรุ่งนี้ครับ ดูภาพได้ที่ Google Photos เลยครับ

บทความเก่า X-Japan มาไทยแลนด์ซะที

Anamanaguchi: พังค์ร๊อค8บิต

2011-11-06T20:34:00.000+07:00

Technorati Tags: Music,Anamanaguchi

เนื่องจากสภาพน้ำท่วมแบบนี้ ผมเองก็ลำบากใจที่จะเขียนคอลัมน์เหมือนกัน เพราะว่า ไม่รู้จะบิวด์อารมณ์ให้รื่นเริงได้อย่างไร ลำบากไม่เบาครับ ไหนๆก็ต้องเขียนแล้ว ครั้งนี้ ขอแนะนำวงร๊อคที่แหวกแนว ต่างไปจากวงอื่นหน่อย เพราะพวกเขา ทำเพลงร๊อคโดยใช้อุปกรณ์หลักคือ เครื่องเกม8บิตอย่างแฟมิคอม และ เกมบอยที่คนวัย 25 อัพต้องคุ้นเคยอย่างแน่นอนครับ พวกเขาคือ Anamanaguchi

พูดถึงเครื่องเกมทั้งสอง ผมเองที่เป็นคนที่โตมากับยุคเครื่องเล่น 8 บิต ก็ต้องบอกตรงๆว่า พอมาฟังเพลงของเกมแต่ละเกมในตอนนี้ มันช่างมีสเน่ห์จริงๆครับ เชื่อว่าหลายคนที่โตมาในยุคเดียวกัน ต้องจำเพลงประกอบของเกมดังๆทั้งหลายได้ อย่างน้อยที่สุด ก็ต้อง Super Mario ล่ะครับ ไม่น่าเชื่อว่า นักสร้างเกมยุคนั้น สามารถสร้างเพลงที่ติดหูได้ขนาดนี้ ทั้งๆที่มีข้อจำกัดมากมายเหลือเกิน แต่กลับสร้างเพลงที่ได้บรรยากาศขนาดนั้น ลองหลับตานึกถึงความรู้สึกตอนเจอบอสแล้วเพลงประกอบเปลี่ยนสิครับ อย่างตื่นเต้นเลย คนที่เคยผ่านช่วงเวลานั้นมา ไม่ว่าใครก็ต้องตื่นเต้นเมื่อได้ยินเสียงนั้นแน่นอน

แม้ก่อนหน้านี้ จะมีวงหลายวงที่นำเอาเสียงประกอบจากเครื่องเกม8บิตมาสร้างงานเพลง แต่ก็มักจะเป็นวงที่สร้างดนตรีเต้นรำมากกว่า เหมือนที่ผมเคยเขียนมาก่อนหน้านี้แล้ว แต่ Amanamaguchi นั้นต่างออกไป เพราะพวกเขาคือวงพังค์ที่เอาเอาเครื่องเกม8บิตทั้งหลายมาแฮคเป็นซินธิไซเซอร์แล้วเล่นเครื่องดนตรีจริงๆผ่านมันออกมาอีกที ทำให้ได้เสียงเพลงร๊อคแบบ 8 บิตอย่างแท้จริง

Anamanaguchi คือวงจากนิวยอร์กที่ประกอบด้วยสมาชิก 4 คนคือ Peter Berkman (พีเตอร์ ร้องนำ) James DeVito (เจมส์ เบส) Ary Warnaar (แอรี่ กีตาร์) และ Luke Silas (ลูค กลอง) พวกเขารวมตัวกันในปี 2004 โดยได้รับอิทธิพลจากวงป๊อปและร๊อคอย่าง Weezer และ The Beach Boys กับ เกมยุคเก่าอย่าง Super Mario, Zelda และ Rockman

แม้วิธีการทำเพลงของพวกเขาที่แต่งเพลงโดยใช้โปรแกรมอย่าง Nerdtracker II และเล่นดนตรีสดๆผ่านเครื่องเกมที่ถูกแฮค แต่พวกเขาก็ยืนยันว่า ไม่ได้ทำเพลงเพื่อเกม แต่พวกเขาทำเพลงป๊อปร๊อคในแบบของวงที่พวกเขาชอบเท่านั้น ส่วนในเว็บของพวกเขา ก็มีสโลแกนว่า “Make Loud. Fast Music with Hacked NES (Famicom) from 1985”

พวกเขาเพียรพยายามทำเพลง และออกทัวร์อย่างหนัก จนในที่สุด อัลบั้มแรกของพวกเขา Dawn Metropolis ก็ได้ถูกปล่อยให้ดาวน์โหลดฟรีบนเวบของพวกเขาในปี 2009 ซึ่งแค่ดีไซน์ปกที่ทำกราฟฟิกออกมาเป็น Pixel Art ก็พอจะบอกเราลางๆได้แล้วว่า เตรียมเดินทางเข้าสู่โลก 8 บิตได้แล้ว และทั้ง 7 เพลงในอัลบั้มก็ชวนให้เราสนุกกับการเข้าไปสู่โลกของเกมแฟมิคอมที่เราคุ้นเคยในอดีตจริงๆครับ การเล่นเพลงร๊อคผ่านเครื่องเกมที่ถูกแฮคของพวกเขา มันมีเอกลักษณ์จริงๆ แม้เสียงจะเหมือนกับเพลงจากเกม แต่ว่ามันก็ยังแน่นไปด้วยความเป็นร๊อค ทำให้แตกต่างไปจากวงอื่นๆก่อนหน้านี้มาก

เพลงเด่นจากอัลบั้มก็คงต้องยกให้ Jetpack Blues, Sunset Hues ที่เป็นเพลงป๊อปร๊อคที่ฟังได้เพลินติดหูแถมยังทำให้เรารู้สึกเหมือนกับกำลังเป็นฮีโร่ของเกมที่กำลังลุยเข้าไปสู้เพื่อสาวคนรักเลยจริงๆ ส่วนถ้าจะถามหาอิทธิพลของ Weezer ก็ลองฟัง Tempest, Teamwork, Triumph (At Sea) กับ Dawn Metropolis ที่รูปแบบเพลงคล้ายกับ Weezer ตรงลูกเล่นกับการเรียบเรียง Danger Mountain ก็เหมือนกับการเล่นเกมยานยิงด้านข้าง ส่วน Mermaid ก็เหมือนกับความฝันของศิลปินไซคีเดลิคที่พี้ยาหลังเล่นเกมได้เต็มที่จริงๆ

และจากความแหวกแนวของอัลบั้ม แม้จะเริ่มต้นด้วยการดาวน์โหลดฟรี แต่มันก็ทำให้พวกเขาเป็นที่รู้จักในวงกว้าง และได้โอกาสไปทำอัลบั้มเพลงประกอบเกมให้กับเกม Scott Pilgrim vs. The World เกมที่ทำออกมาพร้อมกับฉบับภาพยนต์ของมังงะเรื่องดังฝั่งอังกฤษ และอัลบั้มดังกล่าว ก็ขึ้นถึงอันดับ 1 ชาร์ตบิลบอร์ด Heartseeker และได้รับการยกย่องให้เป็นเพลงประกอบเกมยอดเยี่ยมจาก IGN อีกด้วย

แม้ว่าการทำเพลงในแบบของตัวเอง จะไม่ได้ทำให้พวกเขาโด่งดังแบบซุปเปอร์สตาร์ แต่แทนที่จะเดินตามรอยคนอื่น พวกเขาเลือกที่จะสร้างทางเดินเส้นทางใหม่ให้กับตัวเอง และกลายเป็นเส้นทางที่มั่นคงสำหรับพวกเขาไปแล้ว

จาก “FWD Mail” สู่ “กดแชร์” และ “รีทวีต” เทคโนโลยีเปลี่ยนไปแต่การใช้งานไม่เคยเปลี่ยนแปลง

2011-10-19T23:37:00.001+07:00

จริงๆแล้ว ถ้าใครตามอ่านบล๊อกนี้มาตลอด ก็คงจะเข้าใจว่า นี่เป็นบล๊อกเกี่ยวกับดนตรีเป็นหลัก เพราะเป็นการรวมงานเขียนของผมที่ลงในหนังสือพิมพ์ไทยโพสต์ฮบับวันจันทรฺ์ แต่นานๆที ก็คงต้องเขียนเรื่องที่ไม่เกี่ยวข้องบ้าง เพราะว่า ถ้าไม่ คงไม่ไหวเหมือนกันครับ

ในยุคสมัยที่การใช้อินเตอร์เน็ตเริ่มตั้งไข่ในบ้านเรา สิ่งแรกๆที่ทุกคนเห่อที่จะมีคือ อีเมล ของตนเอง ซึ่งผมเองเมื่อยังเป็นละอ่อนในมหาวิทยาลัย ก็สมัครเมลไว้ใช้กับเขาเหมือนกัน แต่ในตอนนั้น ไม่ได้ใช้ทำอะไรมากนัก เพราะว่า ยังไม่ได้มีการสื่อสารผ่านทางเมลอะไรนัก และ เมลบ๊อกซ์ของฟรีเมลอย่าง Hotmail ตอนนั้น ยังแค่ 2 เม็ก ย้ำ 2 เม็ก นะครับ เด็กรุ่นนี้คงคิดแทบไม่ออก เพราะว่า ทำอะไรแทบไม่ได้เลย จริงๆ ถ้าส่งแต่เมลเท็กซ์น่ะ มันไม่มีปัญหาอะไรหรอกครับ แต่เมื่อกระแสเมลลูกโซ๋ หรือ Forward Mail เริ่มแพร่กระจาย มันก็ทำให้เรามีความจำเป็นต้องพยายามลบเมลบ่อยๆ ไม่งั้นเมลจะเต็ม และเด้งไป ถึงขนาดที่ เจ้าแม่เมลลูกโซ่ชื่อดังในตอนนั้นอย่าง ลูกแก้ว ยังมีสโลแกนว่า ล้างเมลบ๊อกซ์ให้ดี เพราะว่า เราจะระเบิดเมลบ๊อกซ์ของคุณแล้ว

แม้ในช่วงแรก เนื้อหาที่ส่งเวียนกันไปมา ฮาๆบ้าง ภาพโป๊บ้าง แต่เมื่อสถานการณ์บ้านเมืองเริ่มมีความแตกแยกทางความคิด ผมก็มักจะได้รับเมลจากเมืองไทยเสมอๆ (ตอนนั้นยังเรียนอยู่ญี่ปุ่นครับ) ซึ่งเนื้อหาก็โจมตีพี่หน้าเหลี่ยมอันเป็นที่รักยิ่งของหลายๆท่าน ไม่ว่าจะเป็นเรื่องความเลวเรื่องเศรษฐกิจ เรื่องจาบจ้วง ผมเองก็งงว่า ไปเอามาจากไหนกันวะ เยอะขนาดนั้น ออกมาเป็นชุดยังกับพงศาวดาร มาไม่เบื่อ แต่สุดท่ายคือ ไม่เคยเจอต้นตอ แบบนี้ จะเรียกว่า บัตรสนเท่ออนไลน์ก็ได้ครับ

พอยุค Social Media บูมมากๆ (ผมขอนับยุค Facbook ที่เริ่มประมาณช่วงปี 2552 นะครับ เพราะตัวก่อนหน้าอย่าง Hi5 หรือ MySpace ยังไม่มีศักษภาพด้านการแชร์สารพัดพอ) คนไทยเริ่มใข้ Facebook เยอะขึ้นมาก จนแทบเดือดในช่วงเหตุการณ์ พฤษภาคม 2553 รวมไปถึง Twitter ที่โด่งดังได้เพราะพี่เหลี่ยมอีกนั่นล่ะครับ (หรือไม่จริง)

ทั้งสองตัวมีฟังชั่นที่คล้ายกันอยู่คือ การแชร์ในเฟซบุ๊ค และการ รีทวีตในทวิตเตอร์ ที่สามารถแบ่งปันข้อมูลทีเราอยากแบ่งได้อย่างรวดเร็ว และ แท่นแท้น Forward Mail หายไปเลยครับ กลายเป็นกดแชร์ และรทวีตกันอย่างสะดวกสบาย จนเรียกได้ว่า แทบไม่ต้องใช้สมองกัน ใช้ไขสันหลังในการแบ่งปัน ไม่ต้องคิดหาที่มาของสิ่งที่เราแบ่งปัน จนกลายเป็นเรื่องราวปัญหาที่ผมอยากเอามาเขียนในรอบนี้

กรณีที่ 1 พระราชดำรัสของในหลวงเรื่อง ปล่อยให้น้ำท่วมสวนจิตลดา

"ถ้าน้ำเข้าพระนคร ให้น้ำผ่านวังสวนจิตรไปเลย อย่ากั้นให้ผ่านไปเลย"

เป็นข้อความที่เป็นที่ฮือฮา และปลาบปลื่ม ของชนชาวไทยทัังหลายในโลกไซเบอร์ และถูกส่งต่อเป็นอย่างมาก กระทั่งคนดัง ก็ยังรีทวีตกันไปต่อ แต่ผมเอง รู้สึกแปลกใจที่ว่า ข้อความดังกล่าว ไม่มีที่มาที่ไป ไม่มีบริบท ไม่มีในข่าวในพระราชสำนัก จนงงว่า มากจากไหน จนในที่สุด ความจริงขั้นแรก ก็กระจ่างว่า

สำนักพระราชวังปฏิเสธในหลวงรับสั่งในน้ำผ่านสวนจิตรฯ (ขอบคุณข่าวจาก โพสต์ทูเดย์)

สุดท้าย ก็กลายเป็น “พระราชดำรัสปลอม” กุขึ้นมาลอยๆ โดยไม่มีที่มาที่ไป และครั้งนี้ ผมตกใจมากที่ สำนักพระราชวังถึงต้องออกมาปฏิเสธอย่างเป็นทางการ แสดงให้เห็นได้เลยว่า ทางวังเองก็ลำบากใจเช่นกัน ผมขอบอกตรงๆครับว่า การกระทำเช่นนี้ เป็นการดึงฟ้าต่ำอย่างแท้จริง แม้คุณจะบอกว่า ทำด้วยความรัก แต่สิ่งที่คุณทำ มันยิ่งทำให้ระคายเคืองเบื้องสูงขึ้นไปอีก ซึงบางแท่านถึงแสดงความเห็นว่า ในยุคสมูบรณาญาสิทธิราช หากคุณอ้างคำพูดของกษัตริย์ขึ้นมาลอยๆ โดยมิได้เป็นความจริง คุณสามารถถูกประหารชีวิตได้ด้วยซ้ำ (โดยคุณ @tumbler_p) ซึ่งเมื่อคิดจริงๆแล้ว ก็เป็นไปได้ เพราะการกระทำเช่นนี้ เราไม่อาจบอกเจตนาที่แน่ชัดได้ว่า คิดอะไรอยู่ ใครคิดจะแชร์ ก็คิดให้ดีก่อนเถิดครับ

กรณีที่ 2 สมเด็จพระเทพทรงออกช่วยประชาขนที่ประสบภัยอย่างเงียบๆ

เรื่องนี้ ผมหากระทู้ต้นตอไม่ได้ จึงต้องขออาศัยความจำเป็นหลัก โดยที่ เรื่องที่เกิดมีรายละเอียดประมาณนี้ครับ

“สมเด็จพระเทพทรงออกช่วยประชาชนผู้ประสบภัยน้ำท่วมเป็นการส่วนตัว จึงมิได้เป็นข่าว แม้กระทั่งข่าวในพระราชสำนัก”

ซึ่ง ก็เป็นภาพและข้อความที่ได้รับการแชร์วนไปมาไม่น้อย ซึ่ง ผมเองก็คิดว่า ไม่แปลกอะไร เพราะเรามักจะได้อ่านเรื่องราวของท่านในลักษณะนี้อยู่เสมอ (เช่นใน Fwd Mail ที่ส่งกันไปมาหลายครับ) และครั้งนี้ ก็เป็นอีกครั้ง ที่ท่านทรงภารกิจเป็นการส่วนพระองค์ แต่ที่ผมงงคือ แล้วผุ้ที่เอามาแชร์ ทราบได้อย่างไร และ ทำไมถึงมีภาพ

เรื่องราวมาถึงบางอ้อ เมื่อ ภาพที่ว่า มากจากที่นี้เองครับ

พระเทพโปรดเกล้าฯ พระราชทานพันธุ์ข้าว แจกจ่ายให้เกษตรกร

จริงๆแล้วเป็นภาพข่าวจากปีก่อน ที่ท่านทรงพระราชทานพันธุ์ข้าว กลายเป็นว่า ภาพกับเนื้อหา เป็นคนล่ะเรื่องไป ลดความน่าเชื่อถือของข้อมูลไปครึ่งหนึ่ง และยิ่งไม่มีข่าวอย่างเป็นทางการ เราเองก็ไม่สามารถบอกอะไรได้เลย กลายเป็นอีกครั้งที่ เราแชร์ข้อมูลที่ไม่สามารถตรวจสอบอะไรได้ หวังว่า ครั้งนี้ คงจะไม่ไประคายเคืองเบื้องสูง ถึงกับสำนักพระราชวังต้องออกมาแถลงข่าวอีกนะครับ

กรณีที่ 3 กรณียิ่งลักษณ์ขี้เมา

กรณีนี้ เป็นอีกด้านหนึ่งของโลกออนไลน์ครับ จะว่าเป็นด่านมืดก็ว่าได้ โดยต้นตอมาจาก ภาพๆนี้ครับ

โดยมีการบรรยายประกอบว่า นี่คือภาพนายกยิ่งลักษณ์ ยกเหล้ากรอกปากสมัยเรียนที่มหาวิทยาลัย และด่าสาดเสียเทเสีย

จริงๆแล้ว ถ้าเป็นเรื่องในอดีต ผมว่า มันไม่ใช่เรื่องอะไรเลยนะครับ ประธานธิปดีอเมริกาอย่างโอบาม่ายังยอมรับว่าพี้กัญชาสมัยเรียนเลย คนครับ อายุน้อย ทำอะไรก็มีโอกาสพลาด แต่ ประเด็นมันไม่ใช่ตรงนั้นครับ

นี่คือตัวอย่างของ Hate Speech โจมตีเรื่องส่วนตัวของบุุคคลสาธารณะ โดยใช่วิธีการใดก็ได้ที่จะสร้างความน่ารังเกียจให้เกิดกับบุคคลดังกล่าว และอีกประเด็นคือ นี่คือ นายกยิ่งลักษณ์ในอดีตหรือไม่

คำตอบคือ ไม่ และที่มาคือ ลิงค์นี้ครับ คลิก มันคือภาพจากเว็บรวมภาพสาวฟิลิปปินส์ ซึ่งหยิบมาภาพเดียวที่ดูคล้ายนายก (ดูที่เหลือสิครับ เหมือนมั้ย) และเอามาโจมตี ทั้งๆที่ไม่ใช่เจ้าตัวเลยแท้ๆ นี่คือตัวอย่างของการใช้วิธีสกปรกสาดเสียเทเสียบุคคล โดยไม่ได้คิดเลยว่า วิธีที่ตัวเองใช้นั้นคือ อวิชชา ที่สกปรกจริงๆ แน่นอครับว่า คนทำก็รู้ตัวอยู่แก่ใจว่า กำลังโกหกอยู่ แล้วคุณล่ะครับ จะร่วมขบวนคนโกหกไปกับพวกเขาหรือไม่

กรณีที่ 4 ทำเป็นหน้าเศร้า แต่ที่แท้ ก็ระรื่นเฮฮา

กรณีนี้ ก็กำลังมาแรงครับ โดยบอกว่า ดูนายกสิ ทำเป็นลุยงานหนัก แต่เอาเข้าจริงๆ ก็กระดี้กระด้า ไม่ได้มาสามัญสำนึก (ดูรูปประกอบ)

จริงๆแล้ว รูปนี้ ถ้าใช้สมองคิดซักหน่อย ไม่ได้ถูกบังตาโดยความเกลียดชัง จะสังเกตได้ว่า
1. พื้นที่่เป็นป่า ไม่น่าจะใช้พื้นที่ประสบภัยตอนนี้
2. ชุดที่ใส่ ไม่ใช่ชุดที่ใส่เป็นปกติในตอนรับตำแหน่ง แต่ดุคล้ายตอนหาเสียง
3. เวลาขึ้นฮ.สั่งงาน ปกติจะเป็นเครื่องขนาดใหญ่ ที่นั่งคุยแผนงานได้มากกว่าเครื่องขนาดเล็กที่ต้องนั่งติดเก้าอี้แบบนี้

ซึ่งพอเอาเข้าจริงๆ ค้นหาซักหน่อย ก็เจอครับ คลิก ว่าเป็นภาพตั้งแต่สมัยหาเสียง และไปถ่ายที่เชียงใหม่นู่นครับ แต่ชมรมคนเกลียดก็ด่ามันปากไปล่ะ

จาก 4 ตัวอย่างที่ผมยกมาให้เห็น ทำให้เข้าใจได้เลยว่า แม้เทคโนโลยีจะเปลี่ยนไป แต่ถ้าเราไม่เคยคิด ไม่เคยตรวจสอบ แชร์ หรือ รีทวีต แบบอัตโนมัติ ไม่ต่างจากการทำงานของกล้ามเนื้อแบบรีเฟลกซ์ ผ่านแต่สันหลัง ไม่ผ่านสมอง มันมีแต่จะทำให้เสียกับเสียครับ

จริงๆ เรื่องภาพนี่ เทคโนโลยีใหม่ของอากู๋ กูเกิ้ลอย่าง Search by Image ของ Google Image มันเทพมากนะครับ แค่ลากรูปที่เราอยากรู้ว่ามาจากไหน ไปใส่ใน Searchbox ก็เจอแล้ว ดังนั้น ลองหาดูเองมั่งก็ได้ครับ จะได้ไม่ตกเป็นเหยื่อของ “นักขุดรูปเก่า เล่านิทานลวง” ได้ครับ และที่สำคัญ

“โปรดมีสติและค้นหาความจริงก่อนแชร์หรือรีทวีต”

*ขอบคุณข้อมูลบางส่วนจากคุณ @jj_sathon จากเว็บ www.go6tv.com

ปล. ผู้เขียนใช้ Facebook ในการติดต่อกับเพื่อนเป็นหลัก ถ้าต้องการติดตาม ที่ twitter.com/souljackaz ดีกว่าครับ

Jack’s Mannequin เปียโนร๊อคเนียนๆ

2011-10-17T20:30:00.000+07:00

Technorati Tags: Music,Jack's Mannequin

ยุคนี้จะหาวงร๊อคที่เน้นเปียโนเป็นหลักนี่ยากเอามากๆนะครับ แม้บางวงจะเล่นเปียโนประกอบไปบ้างอย่างโคลด์เพลย์ แต่ถ้าจะเอาแบบเน้นเปียโนเป็นหลักไปเลยอย่าง Ben Fold Five นี่ ก็ไม่ค่อยมีง่ายๆ อีกวงหนึ่งที่เป็นทำเพลงป๊อปแบบแท้ๆได้ยอดเยี่ยมอย่าง Catch ก็หายไปเรียบร้อยแล้ว แต่วงหนึ่งที่ผสมเสียงเปียโนเข้ากับเพลงร๊อคได้อย่างลงตัวจนกลายเป็นจุดเด่นของวงคือ Jack’s Mannequin

Jack’s Mannequin เดิมที่เป็นโปรเจ็คต์ชั่วคราวของ Andrew McMahon (แอนดริว ร้องนำ เปียโน) นักร้องของSomething Corporate วงพังค์จากย่าน Orange County ซึ่งตัว Andrew ได้แต่งเพลงขึ้นมาในระหว่างที่พักทัวร์ แต่เขารู้สึกว่า มันไม่เหมาะที่จะเป็นเพลงของ Something Corporate และเมื่อแยกห่างจากเพื่อร่วมวงมากกว่าเดิมกว่าเดิม เขาก็เริ่มแต่งเพลงที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับเรื่องส่วนตัวมากขึ้น จนมันแยกห่างจากงานเพลงของวงหลัก เขาชอบมันมากถึงกับลงทุนจ่ายเงินค่าโปรดัคชั่นในการอัดเพลงเองเป็นเงินถึง 40,000 เหรียญ แต่ก็คุ้มค่าเพราะมันทำให้เขาได้สัญญากับค่ายเพลง Mavericks

เขาจึงตัดสินใจตั้งวงขึ้น โดยทีแรกจะตั้งชื่อว่า The Mannequins แต่เบิ่อเทรนด์วงที่ชื่อ The เลยเปลี่ยนเป็น Jack’s Mannequin ตามชื่อตัวละครในเพลงของเขาแทน และหลังจากเริ่มต้นเขียนเพลงได้ 2 ปี อัลบั้มแรกของ Jack’s Mannequin ก็ได้ออกวางขายในปี 2005 ในชื่อ Everything in Transit

Everything in Transit เป็นงานที่เปิดตัววงได้อย่างงดงาม แนวเพลงหลักของวงคือ ป๊อปร๊อคที่นำโดยเสียงเปียโนที่ไล่เรียงได้อย่างงดงามไปกับเพลงแต่ละเพลง บวกกับเสียงร้องที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวของ Andrew ทำให้มันเป็นโดดเด่นกว่าเพลงตลาดๆโหลๆที่เราหาฟังได้ตามสถานบันเทิง ตัวอย่างที่ชัดคือ Dark Blue ซิงเกิ้ลที่สองที่เรียบเรียงออกมาได้อย่างยอดเยี่ยม นอกจากเสียงเปียโนแล้วยังได้เสียงเครื่องเป่ามาแซมเป็นลูกเล่นได้เต็มที่ ส่วนซิงเกิ้ลแรกอย่าง Mixed Tape ก็ออกจะเป็นร๊อคมากขึ้น แต่ก็ยังไม่ลืมเซนส์ของเพลงป๊อปชั้นเยี่ยมครับ แต่ละเพลงในอัลบั้มได้ถูกเรียบเรียงออกมาอย่างดี และติดหูได้ง่ายๆ และนั่นก็เป็นกุญแจของความสำเร็จที่ส่งให้อัลบั้มนี้ขึ้นไปถึงอันดับ 37 บนชาร์ต น่าเสียดายที่เขาไม่มีโอกาสออกทัวร์สนับสนุนอัลบั้ม เพราะ Andrew เกิดป่วยเป็นลูคีเมีย และต้องรับการรักษาด่วน

การออกผลงานเดี่ยว และการรักษาตัว ทำให้ Something Corporate ต้องแยกวงไปโดยอัตโนมัติ และหลังจากนั้น เขาก็หันมาทุ่มเทให้กับงานเดี่ยวของเขาอย่างเต็มที่ และรวมไปถึงการทำงานการกุศลเพื่อมูลนิธลูคีเมียอีกด้วย ในที่สุด งานชุดที่สองของเขาในชื่อ The Glass Passenger ก็ได้ออกวางขายในปี 2008 และมันก็เป็นการกลับมาที่เต็มไปด้วยประสบการณ์มากกว่าเดิม

เมื่อเที่ยบกับ Everything in Transit แล้ว ตัวงานชุดที่สองจะมีกลิ่นของความเป็นร๊อคมากกว่าเดิม แม้ซิงเกิ้ลอย่าง Swim จะเป็นเพลงป๊อปที่เรียบเรียงอย่างบรรจง แต่กับอีกซิงเกิ้ลอย่าง The Resolution ก็เป็นเพลงที่เร็วขึ้นกว่าเดิม และติดหูชวนให้เราร้องตามไปโดยเร็วเลย Crashing ก็เป็นเพลงเร็วที่เรียบเรียงเสียงเปียโนได้อย่างโดยเด่นเสียจริงๆ อีกเพลงที่หนักแน่นกว่าเก่าคือ Suicide Blonde แต่สำหรับตัวผมแล้ว เพลงที่ผมคิดว่าเยี่ยมที่สุดในอัลบั้มนี้คือ American Love ที่เรียบเรียงออกมาได้อย่างสมบูรณ์แบบตั้งแต่ริฟฟ์ต้นเพลงที่เหมือนกับเพลงร๊อคจากยุค ’90 ก่อนที่จะเสริมด้วยเสียงเปียโนกับเสียงร้องแบบไร้เทียมทาน สำหรับเพลงนี้ พูดได้คำเดียวคือ ไร้ที่ติ

และหลังจากซุ่มไปเก็บตัวเขียนเพลง ในปีนี้ เขาก็กลับมากับอัลบั้มชุดที่ 3 ที่ใช้ชื่อ People & Things ซึ่งเปิดตัวมาด้วยเพลงที่แสดงฝีมือการเรียบเรียงของเขาที่พัฒนาขึ้นไปอย่างมากกับซิงเกิ้ลแรก My Racing Thoughts ที่เป็นเพลงเปียโนร๊อคที่จังหวะเร็ว แต่กลับประคองความงดงามของเพลงได้อย่างยอดเยี่ยม และเสียงร้องที่โดดเด่นของเขาก็มาช่วยเสริมให้มันโดดเด่นยิ่งขึ้นไปอีก จนกลายเป็นซิงเกิ้ลที่ยอดเยี่ยมไร้ที่ติดจริงๆ ตัวอัลบั้มก็เล่นกับความสัมพันธ์ของผู้คน แสดงให้เห็นถึงการเติบโตขึ้นไปอีกขั้นหนึ่งของเขา ไม่ว่าจะเป็นเพลง Release Me ที่เขาร้องเหมือนกลั่นออกมาจากหัวใจ ส่วน People, Running ก็พูดถึงควาสัมพันธ์ของผู้คนรอบตัวได้อย่างน่าสนเอามากๆครับ ส่วน Restless Dream เพลงบัลลาดช้าๆที่เนื้อเพลงแต่งให้กับผู้หญิงที่เขาเจอแต่ไม่รู้จักออกมาได้อย่างหวานซึ้งจริงๆ เมื่อฟังอัลบั้มนี้จบแล้ว ทำให้เราได้แต่คิดว่า เขาเติบโต สั่งสมประสบการณ์ และนำมาใส่ในผลงานเพลงของเขาได้อย่างยอดเยี่ยม

Jack’s Mannequin อาจจะไม่ถูกใจขาร๊อคแบบหนักๆ แต่ถ้าคุณชอบการเรียบเรียงเพลงที่แสนจะบรรจง และหลงไหลในเสียงเปียโน เขาคือคนที่คุณควรฟังเป็นอย่างยิ่ง

SBTRKT

2011-10-10T20:20:00.000+07:00

Technorati Tags: Music,SBTRKT

SBTRKT (อ่านว่า Subtract) คือโปรเจ็คต์เพลงเต้นรำของ Aaron Jerome ศิลปินและโปรดิวเซอร์จากเกาะอังกฤษที่เคยผ่านงานรีมิกซ์เพลงให้กับศิลปินหลากหลายราย เช่น M.I.A., Underworld, Mark Ronson และ Radiohead ก่อนที่จะหันมาทำผลงานเพลงของตัวเอง จริงๆแล้ว เขาแทบไม่เปิดเผยข้อมูลส่วนตัวเท่าไรนัก และสวมหน้ากากชนพื้นเมืองเสมอ เพื่อให้คนสนใจกับดนตรีมากกว่าที่จะสนใจกับตัวตนของเขา และหลังจากหลายงานรีมิกซ์ และซิงเกิ้ลที่ทำให้เป็นที่สนใจ เขาก็ได้ออกอัลบั้มแรกที่ใช้ชื่อเดียวกับชื่อตัวเองเลย

น่าเสียดายที่งานชุดนี้ ไมได้รสมซิงเกิ้ลผลงานเด่นของเขาในอดีต แต่เป็นเพลงใหม่ล้วนๆ แต่ถึงจะน่าเสียดาย แต่ความยอดเยี่ยมของเพลงเหล่านี้ก็น่าจะชดเชยความได้ครับ ทั้งอัลบั้มเป็นการผสมผสานดนตรีเทคโนหลากแนวเข้าด้วยดัน โดยมีแกนหลักคือ Dubstep และ 2-Step Garage ที่เคยฮิตเมื่อต้นปี 2000 เข้าด้วยกัน (จริงๆ 2-Step ก็เป็นต้นตอของ Dubstep อยู่แล้ว) และเจือด้วยเพลง House และ ซินธ์ป๊อป แต่ละเพลงได้รับการสร้างสรรค์อย่างบรรจงและปราณีตราวกับจะสร้างความงดงามแบบไร้ที่ติดด้วยจังหวะและช่องว่าง ตัวอย่างที่ดีคือ Wildfire ที่เรียบง่ายแต่งามเสียเหลือเกิน ส่วน Pharaohs คือการดึงเรากลับไปยังยุค ’80 แห้งดนตรีป๊อปที่เจิดจรัส Something Goes Right ก็เป็นเพลงที่มากับจังหวะจากมิติอื่นผสมเข้ากับเสียงร้องที่แสนงาม ส่วน Right Thing to Do คือการพัฒนา 2-Step ไปอีกก้าวหนึ่งจริงๆ

SBTRKT คืออัลบั้มเพลงเต้นรำที่อาจจะไม่ได้หวือหวาเต็มไปด้วยลูกเล่นเหมือนศิลปินรายอื่น แต่มันคืองานที่ถูกสร้างออกมาอย่างปราณีตบรรจงไร้ที่ติ เป็นอัลบั้มที่พลาดไม่ได้โดยสิ้นเชิงสำหรับผู้ที่รักดนตรีเต้นรำ

Example

2011-10-10T20:17:00.000+07:00

Technorati Tags: Music,Example

หนึ่งในศิลปินเพลงเต้นรำอีกรายที่กำลังมาแรงในปีนี้ Example คือ Elliot Gleave ที่ชื่อย่อ E.G ที่หมายถึง ยกตัวอย่าง ในภาษาลาตินเป็นที่มาของชื่อ Example

Example เติบโตขึ้นมาในลอนดอนและเริ่มต้นแร๊พเนื่องจากความประทับใจในศิลปินแร๊พระดับตำนานอย่าง Wu-Tang Clan และ Snoop Dogg และเข้าแข่งแร๊พในท้องถิ่น และยังชนะประกวดกลอนโดย Royal Mail อีกด้วย พอเข้ามหาวิทยาลัย เขาก็เริ่มทำงาน MC ก่อนะได้เจอกับ Rusher ที่จะกลายมาเป็นเพื่อนร่วมงานของเขาต่อไป

พอกลับมาลอนดอนเขาก็เริ่มทำงานเพลงโดยการออกเพลงอินดี้ ก่อนจะไปเข้าตาค่ายเพลง และไปเข้าตาหลายๆคนเข้า แต่คนที่ได้ลายเซ็นของเขาไปคือค่ายเพลง The Beats ของเจ้าพ่อฮิปฮอปผิวขาวแห่งเกาะอังกฤษอย่าง The Streets และเริ่มออกผลงานตั้งแต่ช่วงปี 2006 และออกอัลบั้มแรกชื่อ What We Made ในปี 2007 ซึ่งเป็นงานเพลงฮิพฮอพสไตล์วัยรุ่นอังกฤษแบบที่รุ่นพี่อย่าง The Streets ได้ถากทางไว้ให้คนอื่นๆไว้แล้ว

น่าเสียดายที่ค่าย The Beats ล่มไปก่อน และเขาก็มาออกผลงานกับค่าย Data แทน และเริ่มเป็นที่รู้จักในวงกว้างมากขึ้นกับอัลบั้มชุดที่สองชื่อ Won’t Go Quietly ซึ่งมีซิงเกิ้ลอย่าง Watch The Sun Come Up และ Won’t Go Quietly ที่ติดชาร์ตซิงเกิ้ลบนเกาะอังกฤษ ในปี 2010 ส่งผลให้ตัวอัลบั้มลอยขึ้นไปติดอันดับ 4 และทำให้ชื่อของเขาเป็นที่รู้จักกันทั่วไป ซึ่งงานเพลงชุดนี้ แตกต่างจากงานก่อนตรงที่ งานจะออกไปในทางเพลงเต้นรำมากกว่าเดิม โดยการแร๊พเป็นส่วนประกอบหนึ่งของเพลงเท่านั้น เรียกได้ว่าเป็นการเปลี่ยนแนวเพลงที่ปราบความสำเร็จไม่เบาครับ

และปีนี้ เขากลับมากับอัลบั้มที่ 3 โดยมีซิงเกิ้ลเปิดตัวอย่าง Changed The Way You Kiss Me ที่ผสมการแร๊พของเขาเข้ากับบีตโครมครามแบบอีเลคโทรฮอพผสมกับเสียงประกอบที่มาแบบเพลง Trance เต็มๆ พร้อมจะเป็นเพลงที่เปิดถล่มคลับให้คนเต้นได้อย่างบ้าคลั่งได้เลยทีเดียว หลังจากนั้น เขาก็ตามด้วยซิงเกิ้ลที่สอง Stay Awake ที่ยังเป็นส่วนผสมที่ลงตัวของอีเลคโทรฮ๊อพและTrance แถมยังอัดท่อนอัดหนักแบบ Dubstep ไม่ให้ตกยุคจริงๆ ถือเป็นการผลักดันให้เพลงเต้นรำก้าวไปข้างหน้าอีกก้าวโดยทิ้งการจัดแยกประเภทไว้เบื้องหลัง และความยอดเยี่ยมของทั้งสองเพลง ทำให้ทั้งคู่ขึ้นไปถึงอันดับหนึ่งของชาร์ตซิงเกิ้ลบนเกาะอังกฤษได้อย่างงดงาม

และเมื่ออัลบั้มเต็ม Playing in The Shadow ตามออกมา มันก็ขึ้นไปถึงอันดับหนึ่งของชาร์ตอัลบั้มอย่างงดงาม หลายเป็นความสำเร็จอีกครั้งของชายหนุ่มคนนี้ ซึ่งก็สมควรครับ เพราะมันคืออัลบั้มเพลงเต้นรำที่โดนเด่นเอามากๆอีกชิ้นหนึ่งในปีนี้ นอกจากสองซิงเกิ้ลแรกแล้ว ว่าที่ซิงเกิ้ลอย่าง Midnight Run ก็เต็มไปด้วยลูกเล่นตอดนิดหยอดหน่อย และ Natural Disaster ก็เป็นเพลง Trance เหมาะกับคลับเป็นอย่างยิ่ง ทั้งสองเพลงก็เจ๋งไม่แพ้กันเลยครับ ส่วนเพลงอย่าง Microphone ก็ชวนเราแหกปากร้องตามได้เป็นอย่างดีเลยครับ ทั้งอัลบั้มอัดแน่นด้วยเพลงเจ๋งๆอย่างที่คุณไม่ควรพลาดกับความสนุกโดยชายที่ใช้ชื่อ Example เลยครับ

ผมกับเมี้ยวหง่าว

2011-10-02T18:21:00.001+07:00

Technorati Tags: Manga

การ์ตูนเล่มใหม่ล่าสุดที่ผมแปลอีกเล่มครับ “ผมกับเมี้ยวหง่าว” หรือชื่อญี่ปุ่นคือ Ore to Nekonyan เป็นการ์ตูนสั้นๆ ตอนละหกเจ็ดหน้าก็จบ เป็นเรื่องของประสบการณ์การเลี้ยงแมวของนักเขียนการ์ตูน ซึ่งเมื่อเป็นประสบการณ์ตรง ก็ได้ความขำ และฮาไม่เบาครับ เพราะว่า บ้าพอกัน ทั้งคนทั้งแมว ฝ่ายคนก็บ้าแมวมาก แมวทำอะไรก็ไม่ผิด ส่วนแมว ก้เป็นแมวนั่นล่ะครับ เอาแต่ใจ ตามประสามัน ภาพออกจะดูเหมือนธรรมดาๆ แต่ก็เหมาะกับเรื่องสบายๆแบบนี้ล่ะครับ แมวดูเหมือนจะน่ารัก แต่ตอนมันทำตัวน่ากลัวก็ไม่เบานะ อ่านแล้วอยากเลี้ยงแมวขึ้นมาเหมือนกันล่ะครับ ตอนนี้พึ่งออกเล่มแรก ส่วนที่ญี่ปุ่นพึ่งออกได้สองเล่มครับ

Korea Invasion กิมจิราวีปลาดิบ

2011-10-01T20:14:00.001+07:00

Technorati Tags: Music,Korea,Japan,KARA,TOHOSHINKI,TVXQ

เมื่อปีก่อน ผมก็เขียนเรื่องวงการเพลงเกาหลีบุกไทยมาแล้ว และแย๊บไปที่ญี่ปุ่นนิดนึง แต่ตอนนี้ ผมคงจะต้องขอเขียนถึงวงการบันเทิงญี่ปุ่น กับกระแสเกาหลีหน่อยล่ะครับ เพราะว่า หลังๆมานี่ สถานการณ์เข้มข้นเสียจริงๆครับ

อย่างที่ผมเคยเขียนไปแล้วว่า กระแส ฮันริว (ฮัน คือ อักษรจีนที่หมายถึงเกาหลี ส่วนริวหมายถึงกระแส) เริ่มต้นในตอนที่เรื่อง Winter Sonata ละครรักเกาหลีเข้าไปครองดวงใจของป้าๆชาวญี่ปุ่น เพราะมันทำให้เพ้อไปถึงความรักอันแสนบริสุทธิ์ได้ และรอยยิ้มพิมพ์ใจของแป ยอง จุน ก็ทำให้ป้าทั้งหลาย แทบละลายไปเลยทีเดียว หลังจากนั้น ความเข้มข้นของ แด จัง กึม (ที่ญี่ปุ่นเรียก จองกึม) ก็เป็นที่นิยมไปทั่วญี่ปุ่นอีกรอบ แต่ว่า เรื่องเพลงน่ะ ตามมาทีหลังครับ

กลุ่มแรกๆที่เริ่มบุกญี่ปุ่น น่าจะเป็น ดงบังชิงกิ หรือที่ญี่ปุ่นเรียกว่า โทโฮชิงกิ เพราะว่าพวกเขาเริ่มเจาะตลาดญี่ปุ่นตั้งแต่ปี 2004 เลยทีเดียวครับ หรือพูดง่ายๆคือ ตั้งแต่เริ่มต้นงานเพลงช่วงแรกๆเลย (ผมขอละเว้น BOA ไว้ เพราะรายนั้น เหมือนเอามาปั้นในญี่ปุ่นแต่แรก และไม่ได้เป็นผู้จุดกระแสด้วยครับ) และด้วยความพยายามของพวกเขาที่พยายามสร้างเสียงทีละน้อย และความพยายามในการศึกษาภาษาญี่ปุ่น ทำให้พวกเขาสามารถคว้าอันดับหนึ่งของชาร์ตโอริคอน (ชาร์ตอย่างเป็นทางการวัดจากยอดขายนะครับ ไม่ใช่คลื่นวิทยุจัดกันเองดันกันเองแบบบางประเทศ) ในปี 2008 จนได้ คิดดูนะครับ เวลาถึง 4 ปี กว่าจะขึ้นมาได้ถึงขนาดนี้

เรื่องการเรียนภาษาญี่ปุ่น เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้ผมอึ้งกับความอุตสาหะกับความพยายามของศิลปินเกาหลีจริงๆครับ ผมดูรายการทีวีที่พวกเขาไปออก สามารถส่งรับมุขกับพิธีกรได้อย่างยอดเยี่ยม ทั้งๆที่เป็นศิลปิน แค่ซ้อมร้องกับเต้นก็ลำบากแล้ว ยังเจียดเวลามาเรียน แถมทำได้ดีด้วย ถึงจะบอกว่าไวยากรณ์สองภาษามันใกล้เคียงกัน ก็จริง แต่ถ้าไม่พยายามมันไม่ได้หรอกครับ การพูดภาษาของประเทศที่จะไปเจาะตลาดได้ มันเพิ่มโอกาสออกงานและเพิ่มความกระชับแน่นแฟ้นกับแฟนๆได้มากครับ ขนาดผมไม่ใช่แฟนเพลง ยังต้องเคารพความพยายามในฐานะที่เรียนภาษาญี่ปุ่นเหมือนกัน ต่างกับศิลปินไทยที่พยายามไปขายที่ญี่ปุ่น ผมเห็นเรียนภาษากันนิดๆหน่อย อย่างตอนสองพี่น้องนักร้องชาวไทย ไปออกรายการทีวี แทบไม่มีโอกาสได้คุย เพราะว่าพูดไม่ได้ ต้องผ่านล่าม พิธีกรก็เลยส่งมุขลำบากมากๆครับ น่าจะดูเขาไว้เป็นตัวอย่าง

อีกสิ่งหนึ่งทำให้พวกเขาเจาะตลาดญี่ปุ่นได้ เพราะว่า ค่ายยักษ์ใหญ่ Avex เป็นคนดูและพวกเขาในญี่ปุ่นและด้วยเครือข่ายของค่ายยักษ์ทำให้การโปรโมททำได้ง่ายขึ้นครับ แม้จะเหลือแค่ 2 คน ทุกวันนี้ ดงบังชิงกิ ก็ยังขายได้เสมอในญี่ปุ่นครับ

และเมื่อมีรุ่นพี่แผ้วถางทางให้แล้ว กระแสก็เริ่มจุดติด และบุกเข้ามาเรื่อยๆครับ และความฉลาดของการขายคือ พวกเขาพยายามหาจุดเด่นในการขายให้ชัดเจน ทำให้คนจำได้ง่าย อย่างเช่น Girls’ Generation ก็เลือกเพลง Genie ที่เน้นโชว์ขาเรียวในการเต้น และตั้งชื่อว่า บิเคียขุแดนซ์ หรือเต้นขาสวย และ KARA ที่ ใช้เพลง Mr. เต้นส่ายสะโพก จนเป็นชื่อ ฮิปแดนซ์ ติดปากไปทั่ว และได้ผลครับ ทั้งสองกลายเป็นวงที่ขายได้ในญี่ปุ่นไปอีก ตอนนี้ 2PM ก็พยายมจะขาย Tie-Dance หรือท่าเต้นที่ใช้เนคไทประกอบอีกวง เข้าใจคิดทำให้จำง่ายๆ

นอกจากแรงหนุนจากค่ายเพลงในญี่ปุ่นแล้ว อีกแรงหนุนคือ สถานีโทรทัศน์ฟูจิ ช่องที่ใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่น ซึ่งทางผู้บริหารมีความสัมพันธ์อันดีกับทางเกาหลี จึงกลายเป็นเหมือนช่องถ่ายทอดผลงานของศิลปินเกาหลีไป ทำให้ตอนนี้ศิลปินเกาหลีมักจะออกงานเพลงสองเวอร์ชั่นไว้รอเลย

แต่เมื่อมีคนชอบ ก็มีคนเกลียด สถานีฟจิถูกประท้วงและต่อต้านโดยคนญี่ปุ่นกลุ่มที่ไม่นิยมเกาหลี ถึงขนาดบอยคอตไม่ดูช่องนี้เลย ส่วนค่าย Avex เอง ก็มีปัญหาภายในเพราะในงาน a-nation งานใหญ่ของค่ายประจำปี ศิลปินใหญ่ของค่ายอย่าง ฮามาซากิ อายูมิ แสดงความไม่พอใจว่าศิลปินรุ่นพี่ในค่ายถูกข้ามหัว (ละไว้ในฐานที่เข้าใจว่า โดยศิลปินเกาหลี) และดาราหนุ่ม ทาคาโอกะ โซสุเกะ ก็ทวิตบ่นเรื่องศิลปินเกาหลีเยอะเกินไป จนกลายเป็นประเด็นร้อนในสังคมญี่ปุ่นในช่วงปีที่ผ่านมาเหมือนกัน

แต่ในทางกลับกัน ปัญหาอีกส่วน มันมาจากวงการเพลงป๊อปของญี่ปุ่นเองด้วยล่ะครับ ตอนนี้ วงการเพลงป๊อปของญี่ปุ่นถูกครอบงำด้วยวงสารพัด 48 ทั้ง AKB48 NMB48 SKE48 SDN48 ซึ่งวงเหล่านี้ก็ทำเพลงป๊อปแบบที่ธรรมดามากๆ แต่เน้นจำนวนสมาชิกวง (48คน) จนมันดูเหมือนทำออกมาเพื่อโอตาคุซะมากกว่า ซึ่งกลายเป็นเทรนด์ในปัจจุบันไปในการทำวงไอดอลจากสาวธรรมดามาขายโอตาคุ จนกลายเป็นเฝือเต็มตลาดไปหมด ลองดู Idoling, Momoiro Clover, C-ute หรือ Berryz Koubou ที่ทั้งการร้อง การเต้น ยังแพ้ทางเกาหลีอยู่

ที่เขียนมา ไม่ใช่จะเชียร์เกาลีนะครับ แต่อยากจะแสดงให้เข้าใจว่า ทำไมพวกเขาถึงดังขึ้นมาได้ และญี่ปุ่นควรจะเข้าใจปัญหาอย่างไร ส่วนบ้านเรา ถ้าติดจะไปขายตลาดอื่น ก็ลองศึกษาเกาหลีดูล่ะกันครับ

David Guetta ใครว่าทำเป็นแต่เพลงตลาด

2011-09-26T01:39:00.000+07:00

Technorati Tags: Music,David Guetta

ถ้าจะไล่เรียงชื่อดีเจชื่อดังในโลกตอนนี้ แน่นอนว่า พลาดไม่ได้ที่จะใส่ชื่อของ David Guetta ดีเจและโปรดิวเซอร์เพลงแดนซ์จากฝรั่งเศษที่ประสบความสำเร็จในวงกว้างอย่างงดงามจริงๆครับ เพราะตอนนี้ถ้าไปเที่ยวคลับ คงไม่พลาดที่จะได้ฟังเพลงแดนซ์ที่ติดหูจริงๆของเขาครับ

David Guetta คือ หนุ่มปารีเซียง ฝรั่งเศส ที่เริ่มสนใจงานดีเจตั้งแต่สมัยยังเป็นวัยรุ่น และสร้างผลงานเพลงพร้อมทั้งเป็นดีเจ และดูแลคลับมาตั้งแต่ยุค ’90 และก็มีผลงานที่เป็นที่นิยมในคลับในฝรั่งเศสบ้าง ซึ่งก็เป็นโชคของเขาที่มันเป็นยุครุ่งเรืองของดนตรีเฮาส์จากฝรั่งเศสที่เบ่งบานไปทั่วยุโรปด้วยการเจาะตลาดของรุ่นพี่ระดับตำนานอย่าง Daft Punk หรือ Dimitri from Paris ซึ่งการทำงานเพลงในยุคนั้นก็ได้สร้างเสริมประสบการณ์ให้เขาก่อนที่จะเริ่มเบ่งบานตามหลังรุ่นพี่

ผลงานแรกของเขาในช่วงต้นยุค 2000 คือซิงเกิ้ลชื่อ Just a Little More Love ที่เป็นเพลงเฮาส์ที่เปิดตัวเขาได้อย่างงดงาม และตามมาด้วยอัลบั้มเต็มชุดแรกที่ใช้ชื่อ Just a Little More Love ที่มีเพลงติดอย่าง Love Don’t Let Me Go เพลงเฮาส์ที่แสนประณีตและประกอบด้วยเสียงร้องที่ยอดเยี่ยมของ Chris Willis ทำให้มันเป็นเพลงที่โดดเด่นในช่วงนั้นจริงๆ เช่นเดียวกับเพลง People Come People Go เพลงเฮาส์ที่มีกลิ่นอายของเสียกีตาร์แบบ Stardust บวกกับจังหวะแบบเฮาส์แท้ๆและเสียงร้องเนียนๆ ทำให้มันเป็นซิงเกิ้ลที่ยอดเยี่ยมเกินกว่าที่จะลืมแม้จะได้ฟังแค่ครั้งเดียวก็ตามที

หลังจากงานชุดแรก เขาก็ออกอัลบั้มรีมิกซ์ของเขาเองที่ใช้ชื่อว่า Fuck Me I’m Famous ตามชื่อปาร์ตี้ของเขาที่คลับใน Ibiza ซึ่งก็มีเพลง Just a Little More Love ที่ถูกนำมา Mash Up กับเพลง Heroes ของ David Bowie ได้อย่างเนียน นอกจากนี้ยังรวมเพลงเด่นของศิลปินคนอื่นอีกหลายเพลง เช่น Stock Exchange ของดาวโรจน์ของอีล็กโทรแคลชในตอนนั้นอย่าง Miss Kittin & The Hacker หรือ Who Need Sleep Tonight ของเจ้าพ่อเฟรนช์เฮาส์ Bob Sinclar

ต่อมาในปี 2004 เขาก็ออกอัลบั้มที่สองชื่อ Guetta Blaster ที่มีเพลงที่โครมครามกว่าเดิมอย่าง Money กับเพลง Stay ที่ร่วมงานกับนักร้องคู่บุญอย่าง Chris Willis และมาในรูปแบบเฮาส์แบบดั้งเดิม แท้ๆ เช่นเดียวกับอีกซิงกิ้ลที่สร้างชื่อให้กับเขา นั่นคือ The World Is Mine

และในปี 2007 ในที่สุด เขาก็กลายเป็นดีเจทีสร้างชื่อในระดับนานาชาติได้ เมื่ออัลบั้มที่สาม Pop Life ซึ่งเต็มไปด้วยซิงเกิ้ลที่เปี่ยมไปด้วยพลัง พร้อมที่จะเติมเต็มฟลอร์ทุกแห่งในโลก ตั้งแต่ Love is Gone ที่ร่วมงานกับ นักร้องคู่บุญ Chirs Willis ที่ร่วมงานกันจนเป็นเหมือนคู่หูที่ลงตัวและรู้ใจ ไม่ต่างกับซาบี้และอินิเอสต้า ส่วน Baby When The Light ก็เป็นอีกเพลงหนึ่งที่พร้อมจะลากเราลงไปบนฟลอร์เลยจริงๆ

หลังจากสร้างชื่อให้เป็นที่รู้จักในวงกว้างได้ เขาก็ออกอัลบั้ม One Love ในปี 2009 ซึ่งเป็นงานที่ป๊อปเอามากๆ เพราะเขาเลือกร่วมงานกับศิลปินดังๆหลายคน จนกลายเป็นขุดสนใจในวงการเพลงไป แต่ละเพลงที่ตัดออกมาเป็นซิงเกิ้ล กลายเป็นเพลงฮิตไปหมด ทั้ง When Loves Take Over ที่ร่วมงานกับ Kelly Rowland, Getting Over You ที่ร่วมงานกับ Chris Willis, Fergie และ LMFAO, Sexy Bitch กับ Akon หรือกระทั่ง Memories กับ Kid Kudi จึงไม่แปลกอะไรที่ทำให้มันกลายเป็นงานดังระดับโลกที่ได้เข้าชิงรางวลับแกรมมี่ และยังทำยอดขายได้อย่างถล่มทลาย

แต่ปัญหาอย่างหนึ่งคือ แฟนเพลงแดนซ์แบบฮาร์ดคอร์มองว่า เขาเปลี่ยนไป เหมือนเขาเน้นทำเพลงเพื่อขายตลาดมากกว่าที่จะสร้างงานเพลงแดนซ์ที่ยอดเยี่ยมแบบไร้ที่ติดเหมือนเก่า ซึ่งคำตอบที่เขามีให้กับทุกคนคือ “งั้นก็เอาไปทั้งสองแบบเลยไป๊” ด้วยอัลบั้มล่าสุด Nothing But the Beat

ที่บอกว่า ได้ทั้งสองแบบคือ งานชิ้นนี้เป็นอัลบั้มคู่ โดยแบ่งเป็น Vocal Album และ Electronic Album ซึ่ง แผ่นแรกเป็นงานเพลงแดนซ์ที่ป๊อปติดตลอดแบบที่เขาถนัดในช่วงหลัง และเขาขนศิลปินดังๆและมาแรงมาร่วมฟีเจอริ่งเต็มไปหมด ตั้งแต่ Flo Rida และ Nicki Minaj ในเพลง Where Them Girls At หรือ Usher ในเพลง Without You นอกจากนี้ยังมีทั้ง Jessie J, Will I Am, Snoop Dogg บางคนที่มาร่วมงานก็ทำให้กลายเป็นเพลงของตัวเองไปเลย อย่าง I Just Wanna F ที่กลายเป็นเพลงของ Timbaland และ Dev ไปเลยทีเดียว ถือว่าเป็นงานป๊อปแดนซ์ที่ฟังได้ติดหู และพร้อมจะดังในคลับเสมอครับ

ส่วนแผ่นที่สอง ทำออกมาเอาใจแฟนเพลงแดนซ์ที่เซีเรียสกว่า มันเต็มไปด้วยบีทที่หนักหน่วง และอลังการ งานเพลงแต่ละชิ้นถูกผลิตออกมาได้อย่างดี Lunar ก็เหมือนกับการเข้าไปแจมกับ Daft Punk ใน Tron Legacy เช่นเดียวกับ Metro Music ที่มาในแนวเดียวกัน ส่วน Toy Story ก็โดดเด่นมาด้วยเสียงประกอบแบบ 8-Bit Chiptune แบบย้อนยุคเพลินๆ แต่ล่ะเพลงนั้นน่าจะถูกใจคนที่เสพบีตเป็นอาหารได้

David Guetta อาจจะกลายเป็น DJ ที่เน้นทำเพลงตลาดไปแล้ว แต่เมื่อเขาต้องการทำเพลงโชว์ฝีมือ เขาก็สามารถทำได้เสมอ

Frank Turner – England Keep My Bones

2011-09-19T01:28:00.000+07:00

Technorati Tags: Music,Frank Turner,England Keep My Bones

ผลงานชิ้นที่ 4 ของชายหนุ่มผู้ขยันสร้างผลงานเพลง Frank Turner คืออดีตสมาชิกวง Post-Hardcore ชื่อ Million Dead แม้จะทำงานเพลงแบบนี้ แต่ถ้าดูแบคกราวด์ เขาก็จัดได้ว่าเป็นพวกอำมาตย์เหมือนกันนะครับ มาจากครอบครัวปู่เป็นท่านเซอร์คนรวย แถมเรียนที่อีตั้นรุ่นเดียวกับเจ้าชายวิลเลียมส์ด้วย แต่งานเพลงของเขา กลับเริ่มจากเพลงPost-Hardcore ก่อนจะมาเป็นเพลงร๊อคผสมโฟลค์และมีกลิ่นของความเป็นพังค์ ก็แปลกดีนะครับ

และ England Keep My Bones งานชิ้นที่สี่ของเขา ก็เป็นงานที่เข้มข้นด้วยประสบการณ์ และเปี่ยมไปด้วยพลังจริงๆ ซึ่งงานชิ้นนี้ เป้าหมายในการแต่งเพลงนั้น ไม่ใช่เพื่อเป็นการตัดพ้อ หรือการต่อสู้ของมวยรองอีกแล้ว ในเมื่อเขาประสบความสำเร็จแล้ว เขาก็ไม่ควรแต่งเพลงประชดชีวิตแบบนั้นอีก แต่เขาเลือกที่จะทำผลงานเพลงเพื่อค้นหาอัตลักษณ์ความเป็นอังกฤษ จึงกลายเป็นอัลบั้มนี้ออกมา

แค่เพลงเปิดอัลบั้ม Eulogy ก็ทรงพลังแบบทำให้เราแทบกระเด็นไปเลย เขาบอกเลยว่า ไม่ใช่ทุกคน จะได้โตมาเป็นนักบินอวกาศ หรือจะเป็นร๊อคสตาร์ แต่อย่างน้อย ตอนที่ตายไป ก็อยากได้จารึกบนหลุมศพว่า “กูได้พยายามแล้วโว้ย” มันเป็นเนื้อเพลงที่ซื่อตรงและจริงใจกับคนฟังเสียจริงๆครับ และตัวอัลบั้มนี้ มันก็เป็นแบบนั้นจริงๆครับ ซื่อตรงในแบบพังค์ บนเพลงโฟลค์ร๊อค อะไรมันจะผสมกันมาได้ลงตัวขนาดนั้น

เพลงแรกที่เขาปล่อยให้คนได้ลองฟังออนไลน์ก่อนคือ I Am Disappeared ที่เป็นเพลงร๊อคแบบที่เราจะได้ยินจาก บรูซ สปริงสทีน ที่เจ๋งมากครับ มันเล่าเรื่องของชายหนุ่มที่เต็มไปด้วยความฝันอยากจะเป็นศิลปินออกมาได้อย่างงดงามจนเป็นเหมือนบทกวีชิ้นหนึ่งจริงๆ ส่วนซิงเกิ้ลแรกที่ตัดออกมาจริงๆคือ I still Believe ที่ พูดชัดๆเลยว่า เพลงร๊อคนี่ล่ะ คือสิ่งที่แสนเรียบง่ายที่จะมากอบกู้ทุกๆคน ซึ่งมันก็เป็นเพลงที่เต็มไปด้วยพลังและชวนทุกๆคนตะโกนออกมาพร้อมๆกัน อีกเพลงโปรดของผมคือ Redemption ที่เล่าเรื่องเกี่ยวการเติบโตและมองโลกในอีกมุมมองหนึ่ง ทั้งเนื้อเพลงที่จริงใจ กับการเรียบเรียงเพลงออกมาได้แสนจะงดงาม ทำให้เราแทบน้ำตาไหลออกมาได้ในทันทีเลยทีเดียว ก่อนจะไปปิดอัลบั้มด้วยเพลง Glory Hallelujah ที่เชิดชูแนวคิดอเทวนิยมอย่างเต็มๆ (ได้ใจผมล่ะ)

England Keep My Bones คืองานเพลงที่จริงใจ เต็มไปด้วยพลังความสด และการแต่งเพลงที่ยอดเยี่ยมราวกับบทกวี

Red Hot Chilli Peppers – I’m with You

2011-09-19T01:21:00.000+07:00

Technorati Tags: Music,Red Hot Chilli Peppers,RHCP

การกลับมาครั้งล่าสุดของวงที่ผมคุ้นเคยมานานที่สุดอีกวงนึงก็ว่าได้ครับ เพราะตอนผมเริ่มฟังเพลงใหม่ๆ เพลง Under the Bridge ของ RHCP ก็กำลังดัง และเป็นช่วงพีคของผลงานของพวกเขาก็ว่าได้ครับ เพราะว่าอัลบั้ม Blood Sugar Sex Magik ของพวกเขากำลังเป็นอัลบั้มดังอย่างมาก และประสบความสำเร็จทั้งยอดขายและเสียงวิจารณ์ในช่วงนั้นเลยทีเดียว

และการกลับมาครั้งนี้ ก็เป็นครั้งที่ทิ้งช่วงห่างนานมากทีเดียวจากอัลบั้มก่อนของพวกเขา Stadium Arcadium เพราะทิ้งห่างกันถึง 5 ปี เลยทีเดียว และเป็นปีที่ 28 ในวงการเพลงของพวกเขาแล้ว และการกลับาครั้งนี้ พวกเขากลับมาพร้อมกับมือกีตาร์คนใหม่ John Klinghoffer ที่จริงๆก็เป็นคนคุ้นเคยกันดี เพราะก็เคยร่วมงานกับมือกีตาร์คนเก่า John Frusciante แล้ว และยังทำหน้าที่มือกีตาร์เสริมตอนเล่นคอนเสิร์ตให้วงมาก่อนแล้ว และก็เป็นสมาชิกคนที่เท่าไหร่กันแล้วก็ไม่รู้ของวงๆนี้ เพราะเปลี่ยนสมาชิกหลายครั้งเหลือเกิน

และใน I’m with You ก็เป็นการเปลี่ยนแปลงโฉมหน้าของวงชนิดที่เล่นเอาชวนตกใจเลยทีเดียวครับ ขนาดที่พวกเขาเองยังยอมรับเลยว่า นี่คือวงๆใหม่ แม้จะชื่อเดิม แต่ก็เป็นวงใหม่นะ ขนาดนั้นเลยทีเดียว ผมตกใจตั้งแต่เพลงแรก Monarchy Of Roses ที่เป็นเพลงดิสโกแบบเต็มตัว เพราะพวกเขาไม่เคยจะฟังกี้ขนาดนี้เลย ยกเว้นตอนที่ทำเพลง Love Rollercoaster ถือว่าเป็นการเปิดอัลบั้มได้อย่างน่าสนใจครับ เพียงแต่เราต้องบอกตัวเองก่อนว่า อย่าไปติดภาพลักษณ์เก่าๆของพวกเขามากนัก แล้วจะไม่รู้สึกซีเรียสอะไรมากครับ งานชุดนี้ ถ้าเทียบแล้ว จะเป็นงานที่เบาลง ฟังง่ายขึ้น แต่อาจจะน่าเบื่อสำหรับแฟนรุ่นเก่าหน่อย เหตุผลหลักคงจะมาจากการเปลี่ยนตัวสมาชิกนี่ล่ะครับ

ถึงจะว่าอย่างนั้น ก็มีเพลงน่าสนใจหลายเพลงเหมือนกันครับ The Adventures Of Rain Dance Maggie ซิงเกิ้ลแรกที่ทำให้เพลินกับเสียงกีตาร์ที่แทรกมาเป็นจังหวะอย่างยอดเยี่ยมครับ ส่วน Annie wants a baby ก็เล่าเรื่องออกมาได้อย่างน่าสนใจไม่เบาเลยทีเดียวครับ โดยรวมแล้ว อัลบั้มนี้ ค่อนข้างจะเบา ไม่หวือหวาเหมือนงานเก่าๆของพวกเขา อาจจะเป็นเพราะอายุและประสบการณ์ที่เพิ่มพูนขึ้นมา แต่ก็เป็นงานที่ฟังได้สบายเรื่อยๆครับ แม้จะไม่มีเพลงที่โคตรเจ๋ง แต่ก็ไม่ได้มีเพลงน่าเกลียดอะไร ถือว่า วงรุ่นเก๋าประคองตัวได้ไม่เลวครับ

Story of the Year อีกความมันที่กำลังจะมาเยือน

2011-09-12T23:20:00.001+07:00

Technorati Tags: Music,Story of the Year

บางที ความสุขมันก็มากันแบบติดๆจนไม่น่าเชื่อนะครับ นี่ เดี๋ยว X-Japan จะมาแล้ว แล้วยังมีข่าวว่า อีกวงหนึ่ง ที่เล่นสดได้เมามันเต็มที่อย่าง Story of the Year ก็จะมาเปิดคอนเสิร์ตที่เมืองไทย ให้ขาร๊อคได้มอชกันให้มันเลยทีเดียวครับStory of the Year คือวงจากท้องถิ่นเซนต์หลุยส์ มิซซูรี่ หลังจากที่เป็นวงท้องถิ่นมานาน โดยใช้ชื่อ Big Blue Monkey มาก่อน ก่อนจะเปลี่ยนเป็น Story of the Year เพื่อว่ามีวงที่ชื่อซ้ำกันมาก่อนแล้ว จึงเลือกชื่อวงใหม่จาก EP ที่ออกมาในตอนนั้น โดยสมาชิกคือ Dan Marsala (แดน ร้องนำ) Ryan Phillips (ไรอัน กีตาร์) Philip Sneed (ฟิลลิป กีตาร์) Adam Russell (อดัม เบส) และ Josh Wills (จอช กลอง)

และเหมือนจะเป็นชื่อนำโชค เพราะหลังจากเล่นท้องถิ่น ออกผลงานแบบอินดี้ พวกเขาก็ไปเข้าตาค่าย Maverick และได้ออกผลงานชิ้นแรกในระดับประเทศชื่อ Page Avenue ในปี 2003 โดยมีซิงเกิ้ลเปิดตัวอย่าง Until the Day I Die ที่เริ่มต้นอย่างช้าๆ ก่อนที่จะกระชากอย่างเมามันให้แฟนได้สะใจ ในแนวเดียวกับวงบอดี้แสลมยุคเก่าล่ะครับ ตามมาด้วยซิงเกิ้ลที่สองอย่าง Anthem of our Dying Day ที่มาในแนวเดียวกับเพลงแรก พวกเขาเน้นอัดความหนักหน่วงเข้าไปในช่วงที่ต้องอัดอย่างเต็มสูบจริงๆครับ ส่วนอีกเพลงที่หลายคนน่าจะรู้จักคือ And The Hero Will Drown ที่อัดหนั่งหน่วงเต็มสูบตั้งแต่ต้นเพลงในแบบฮาร์ดคอร์แท้ๆ ก็ได้ไปอยู่ในเกม Need For Speed: Underground ที่ฮิตถล่มทลายนั่นล่ะครับ ทำให้ชื่อพวกเขาเป็นที่รู้จักในตลาดวงกว้างขึ้น และตัวอัลบั้มเองก็ไม่ทำให้แฟนของแนวเพลงโพสต์ฮาร์ดคอร์ผิดหวังครับ เพราะมันเต็มไปด้วยกำลังที่อัดแน่นไปทั้งอัลบั้มจริงๆครับ

หลังจากเสร็จการทัวร์อย่างหนัก พวกเขาก็กลับเข้าห้องอัดอีกครั้งเพื่อทำงานเพลงชุดใหม่กับโปรดิวเซอร์ใหม่ Steve Evetts จนออกมาเป็นงานใหม่คือ In The Wake of Determination ในปี 2005 ที่เป็นงานที่หนักขึ้นกว่าเก่า ซึ่งพวกเขายกเครดิตให้กับสตีฟที่สามารถดึงเอาความดิบของพวกเขาออกมา แต่ละเพลงจะเต็มไปด้วยลูกกระชากกับริฟฟ์ที่หนักหน่วง กับจังหวะกลองที่แน่นขึ้นกว่าเดิม เริ่มตั้งแต่ซิงเกิ้ลเปิดตัว We Don't Care Anymore ที่ชวนให้แฟนเพลงแหกปากร้องตามได้เป็นอย่างดีจริงๆ หรืออย่างท่อนริฟฟ์ที่แสนหนักหน่วงในเพลง Our Time Is Now ตั้งแต่ต้นเพลง นอกจากนี้ เนื้อเพลงยังครอบคลุมไปถึงเรื่องรักร่วมเพศที่พวกเขาแต่งขึ้นเพื่อน้องชายของไรอันเพื่อให้กำลังใจเขา แม้จะเป็นงานที่หนกขึ้น แต่น่าเสียดายที่มันไม่สามารถทำยอดขายเอาชนะงานชุดแรกได้

และเป็นช่วงหลังจากที่ออกอัลบั้มที่สองนั่นเอง ที่ผมได้มีโอกาสไปดูพวกเขาเล่นสด เมื่อพวกเขามาทัวร์ญี่ปุ่นในคอนเสิร์ต Taste of Chaos กับวง Rise Against, Killswitch Engaged, The Used และ Funeral for a Friend วงโปรดของผม ซึ่งจริงๆแล้ว ผมเน้นไปดู FFAF และกะจะอยู่ห่างๆตอนวงอื่นเล่น แต่พอ SOTY ขึ้นเล่นเป็นวงต่างชาติวงแรกหลังจากวงญี่ปุ่นสองวง ทีแรก ผมก็ดูท่าทีอยู่ แต่พอเจอความไฮเปอร์เต็มสูบของพวกเขา ก็เล่นเอาต้องรีบเบียดเข้าไปอัดกันที่หน้าเวทีเลยทีเดียว เพราะพวกเขาเล่นสดได้มันมากครับ ไม่มียั้ง กระโดดไปมาตลอดจน มีกระทั่งกระโดดตีลังกาจากลำโพง เหมือนโชว์กายกรรม ขนาดตอนเปลี่ยนเครื่องดนตรี ยังไม่ถือไปมาดีๆ แต่เล่นโยนข้ามเวทีไปเลยทีเดียว จากที่จะเก็บแรง กลายเป็นผมหมดแรกไปตั้งแต่แรกเลย เรียกได้ว่า พวดเขาเล่นได้ดีจนจับคนดูได้อยู่หมัดเลยทีเดียวครับ

ในปี 2008 พวกเขากลับมาให้แฟนๆได้มันส์อีกครั้ง พวกเขาย้ายมาอยู่ค่ายอินดี้ Epitaph และดึงตัว John Feldmann โปรดิวเซอร์งานชุดแรกกลับมา และผลของการกลับมาร่วมงานครั้งนี้คืออัลบั้ม The Black Swan ที่เป็นเหมือนการผสมผสานข้อดีของงานทั้งสองชุดเข้าด้วยกันอย่างลงตัว พวกเขายังเก็บความหนักหน่วงไว้ แต่ก็กลับไปเน้นความเร็วเหมือนในงานชุดแรกด้วย ตัวอย่างที่ดีคือ Wake Up ที่โชว์ความเก๋าเกมของพวกเขาได้เป็นอย่างดี ท้งความหนักแน่น กีตาร์ที่ไหลลื่น และท่อนฮุคที่ชวนให้แฟนเพลงแหกปากตาม นอกจากนี้ยังมีเพลงเด่นอย่าง We're Not Gonna Make It และ Message To The World ที่ติดหูพอๆกันครับ

และด้วยความขยัน ปี 2010 พวกเขาก็กลับมากับงานชุดที่ 4 ชื่อ The Constant ซึ่งก็ยังคงความมันสะใจไม่ต่างจากเดิม ตัวอย่างที่ดีคือเพลงอย่าง To The Burial หรือเพลงที่เน้นการเรียบเรียงอย่าง I’m Alive ก็เจ๋งไม่เบา

และในที่สุด โอกาสที่เราจะได้ดูพวกเขาเล่นแบบสดๆก็มาถึงแล้วครับ เพราะพวกเขาจะมาเล่นคอนเสิร์ตที่บ้านเราในวันที่ 7 ตุลาคมนี้ ที่ Centerpoint Studio ถ้าใครสนใจ ก็ลองหาข้อมูลดูจาก www.totalreservation.com ได้เลยครับ

Summer Wars เรื่องวุ่น ตระกูลใหญ่

2011-09-11T23:21:00.001+07:00

Technorati Tags: Manga,Summer Wars

ในที่สุด การ์ตูนเรื่องที่ผมแปลอีกเรื่อง ก็ออกมาครบชุดจนได้ครับ เรื่อง Summer Wars ที่มาจากอนิเมะดังระดับชิบหายเลยทีเดียว ผมเองก่อนที่จะมาแปล ก็ไม่ได้ดูหรอกครับ ได้ยินแต่คำชม แล้วชอบการออกแบบตัวละครของ ซาดาโมโต้ โยชิยูกิ (คนที่ออกแบบตัวละครให้ Evangelion นั่นล่ะครับ) แต่พอเห็นวางในสนพ. ก็หน้าด้านขอแปล เพราะนอกจากจะน่าสนแล้ว มัน 3 เล่มจบด้วยนี่ล่ะครับ (ไม่ชอบภาระผูกพัน)

พอได้แปล เลยเอาฉบับอนิเมะมาดู เออ เรื่องมันทำออกมาได้เยี่ยมากเลยครับ เล่นกับเรื่องโลกของเทคโนโลยี กับโลกอนาลอกของญี่ปุ่นบ้านนอกได้ดีจริงๆ แถมธีมยังเป็นเรื่องหน้าร้อนของวัยรุ่น อะไรมันจะน่าสนใจได้ไปกว่านี้ล่ะครับ (เฮ้อ อยากกลับไปเรียน ม.ปลาย)

ตัวเอกของเรื่องคือ เจ้าหนุ่ม เคนจิ หนุ่มน้อยขี้อาย ที่รับงานจากรุ่นพี่ นัตสึกิ ที่เขาหลงไหล ให้ไปที่บ้านที่ต่างจังหวัดด้วย และต้องตกกระไดพลายโจน รับบทเป็น “คู่หมั้น” ของนัตสึกิ เพื่อให้ยายทวดของเธอสบายใจ แต่ระหว่างที่อยู่ท่ต่างจังหวัด อีกโลกหนึ่งคือในโซเชียลมีเดียขนาดยักษ์ OZ ที่เคนจิทำงานดูแลอยู่ ก็เกิดเรื่องวุ่นๆ เมื่อมีอวาตาร์ลึกลับออกอาละวาด และกลายเป็นว่า สาเหตุของความวุุ่นนั้นเกิดจาก เคนจิ กลายเป็นว่า จากหนุ่มน้อยธรรมดา เคนจิ ต้องลุกขึ้นสู้ เพื่อปกป้องโลกทั้งสองไว้ และความรักข้างเดียวของเขาจะเป็นอย่างไร

บอกตามตรงครับ ว่า ถ้าใครอยากได้อะไรที่มันใสๆ แบบการ์ตูนของ อาดาจิ มิซึรุ อ่านเรื่องนี้คงไม่ผิดหวัง เพราะว่า มันมีบรรยากาศของวัยรุ่น กับหน้าร้อนคล้ายๆกันเลยครับ (แถมยังอุตส่าห์มีเรื่องเบสบอลปนมานิดๆ) อ่านแล้ว จะรู้สึกอบอุ่นแบบแปลกๆเลยล่ะครับ จำได้เลยว่า ตอนที่อ่านและดูเรื่องนี้จบ มันติดอยู่ในหัวใจไปนานเหมือนกันครับ เพลินใจจริงๆ การ์ตูนใสๆแบบนี้ อย่าได้พลาดครับ

แถมท้ายด้วยตัวอย่างฉบับภาพยนต์ครับ (ผมล่ะช้อบชอบการเคลื่อนไหวของตัวละครจริงๆ เนียนมาก)

แมวที่ร้านกาแฟ

2011-09-11T22:27:00.001+07:00

ดื้อมาก โดนไปหลายรอย

Official Blogger app for iPhone

2011-09-10T02:23:00.001+07:00

やっと直接携帯からブログができます。待たせるが長すぎたぞ、Blogger。でも専用のアプリがあって本当に便利ですな。

Finally, I can blog straight from my phone. It's been a while waiting for the official Blogger app for iPhone and it is much easier now.

New Blood สายเลือดใหม่

2011-09-04T00:01:00.001+07:00

Technorati Tags: Music,Jonathan Jeremiah,James Blake

แป๊บๆ ก็เข้าเดือนกันยายน ไตรมาสสุดท้ายของปีแล้วนะครับ ไวเป็นบ้า ผมยังไม่ชินกับปี 2554 เลย นี่จะเปลี่ยนล่ะ ก่อนที่จะสิ้นปี ผมเองก็ต้องเริ่มไล่เรียงเตรียมอันดับอัลบั้มยอดเยี่ยมของปี ระหว่างนั้นก็เจอศิลปินเลือดใหม่ที่ออกผลงานที่น่าประทับใจออกมา ก็ต้องขอนำมาเสนอกันบ้างล่ะครับ

Jonathan Jeremiah

ชายหนุ่มจากลอนดอนเหนือ ที่แปลกแยกกว่าคนอื่น แทนที่เขาจะสนใจเพลงอินดี้ร๊อคแบบเด็กรุ่นเดียวกัน เขากลับหลงไหลไปกับเพลงโฟลค์อังกฤษ การเรียบเรียงเครื่องสาย และเสียงร้องที่นิ่มนวล เขาโตมากับกองแผ่นเสียงของพ่อที่เต็มไปด้วย Scott Walker, Cat Stevens และ Serge Gainsbourg และเริ่มเล่นกีตาร์เมื่ออายุเพียง 6 ขวบเท่านั้น

เมื่ออายุได้ 21 ปี เขาเดินทางไปอเมริกาเพื่อหาประสบการณ์ แทนที่จะได้พบกับแนวดนตรีโฟลค์อเมริกันที่เขาคาดหวัง เขากลับพบกับความหงอยเหงาเพราะหาคนที่สนใจแนวดนตรีเดียวกันไม่เจอ แต่มันก็ได้เสริมสร้างประสบการณ์ที่ดีให้กับเขาเพื่อพัฒนาการแต่งเพลงต่อไป เมื่อเขากลับมาอังกฤษ ก็ได้พบกับกลุ่มนักดนตรีออเคสตรารุ่นใหม่ ทำให้เขาได้ทีมงานมาช่วยเหลือในอัลบั้มที่เขาโปรดิวซ์เอง เนื่องจากต้องการเสียงจากเครื่องดนตรีจริงๆ โดยเขาต้องทำงานเป็นรปภ.เพื่อหางานมาจ่ายค่าตัวของนักดนตรี เมื่อเสียงออเคสตราที่แสนบรรจง บวกเข้ากับเสียงกีตาร์ที่เป็นเหมือนอวัยวะอีกชิ้นของเขา และเสียงบาริโทนนุ่มๆ ทำให้กลายเป็นส่วนผสมทางดนตรีที่ลงตัวที่สุดอีกชิ้นหนึ่ง และเป็นเพขรที่รอคอยการถูกค้นพบอยู่ครับ

และเมื่อคุณหยิบ A Solitary Man ผลงานชิ้นแรกของเขามาฟัง คุณจะเข้าใจความทุ่มเทที่เขาใส่ลงไปในงานชิ้นนี้ครับ แม้บางคนจะมองมันว่าเป็นแค่งานเพลงฟังสบายๆ ไม่หวือหวา แต่มันเต็มไปด้วยความบรรจงในการแต่งแต้มสีสันของเพลงเป็นอย่างดี แต่ละเพลงร้อยเรียงได้อย่างลงตัวไร้รอยต่อจริงๆ ทำให้เราสัมผัสได้ถึงความตั้งใจในการประสานเครื่องดนตรีทั้งหมดเข้าด้วยกัน เพลงอย่าง That Same Old Line เป็นตัวอย่างที่ดีมากในการเล่าเรื่องราวผ่านเพลง ส่วน Heart of Stone ก็เป็นเพลงร๊อคย้อนยุคแบบที่ฟังดูแล้วไม่เชยเลย เหมาะแก่การหยิบไปฟังเวลาขับรถทางไกลมาก Lost เป็นเพลงโปรดอีกเพลงหนึ่งของผม ที่เล่นกับเนื้อเพลงง่ายๆออกมาได้อย่างดี Happiness ก็เป็นอีกเพลงที่เรียบเรียงออกมาได้ลงตัวมาก เช่นเดียวกับ See ที่เครื่องสายบาดลงไปถึงหัวใจเราเลยทีเดียว

แม้คุณจะมีความสุขกับการฟังเพลงสุดเท่ทั้งหลาย แต่ในบางเวลา เมื่อคุณเหน็ดเหนื่อยกับสิ่งต่างๆ งานเพลงของ Jonathan Jeremiah คือสิ่งที่จะเยียวยาคุณจากความเหน็ดเหนื่อยเหล่านั้นได้ครับ

James Blake

อีกหนึ่งหนุ่มลอนดอนที่โดดเด่นเอามากๆในช่วงปีที่ผ่านมาก James Blake จบการศึกษาจาก Goldsmiths, University of London โดยมีเพื่อนร่วมชั้นชื่อดังอีกคนอย่าง Katy B และเขาก็ใช้เวลาระหว่าเรียนในการอัดผลงานเพลงของตัวเองมาเสมอ และเริ่มออกงานเพลงชิ้นแรก Air & Lack Thereof ในปี 2009 และมันก็ไปเข้าตาดีเจชื่อดังอย่าง Gilles Peterson จนได้รับเชิญไปมิกซ์เพลง หลังจากนั้น เขาก็ได้ออก EP ชื่อ CMYK ซึ่งก็กลายเป็นที่จับตามองอีก

แต่เพลงที่ส่งเขาเข้าไปอยู่ในสปอตไลต์ของวงการเพลงจริงๆคือ Limit to Your Love ที่เป็นเพลงช้าๆ เนิบๆ แต่เล่นกับช่องว่างของเสียงได้เป็นอย่างดี และยังไล่อารมณ์เพลงได้ยอดเยี่ยมจนขนลุกเลยทีเดียว และนั่นทำให้เขาได้รับการจับตามอง จนถึงกับถูกรวมใน The Sound of 2011 ที่จัดโดย BBC เลยทีเดียว

เขาใช้เวลาตลอดปี2010 เพื่ออัดงานเพลงชุดแรกของเขา และกลายมาเป็นงานอัลบั้มเต็มที่ใช้ชื่อเดียวกับเขาเลย และมันก็กลายเป็นงานที่โดดเด่นเอามากๆอีกชิ้นหนึ่งในปีนี้ ด้วยความที่มันสามารถใช้ช่องว่างระหว่างเสียงและจังหวะสร้างบรรยากาศแบบเฉพาะตัวได้อย่างงดงามเกินบรรยาย เพลงที่โดดเด่นมากๆก็อย่างซิงเกิ้ล The Wilhelm Scream ที่งดงามเกินบรรยาย ให้ความรู้สึกเหมือนการล่องลอยอยู่ระหว่างความฝันและความจริงโดยที่ไม่รู้แน่ชัดว่าเรากำลังอยู่ส่วนไหนกันแน่ ราวกับหลุดเข้าไปอยู่นภาพวาดเซอเรียลิสม์ชั้นครู และเป็นตัวแทนของอัลบั้มนี้ได้เป็นอย่างดี เพราะทั้งอัลบั้ม มันเล่นกับจังหวะและช่องว่างได้อย่างเหนือชั้นจริงๆครับ เป็นตัวอย่างของการสร้างบรรยากาศของเพลงที่ดึงดูดเราเข้าไปสู่โลกของศิลปินได้อย่างยอดเยี่ยมเหลือเกิน

ไม่แปลกอะไรที่ความยอดเยี่ยมและโดดเด่นของมันจะพาให้เขาได้เข้าร่วมชิงรางวัล Mercury Prize รางวัลเด่นของคนดนตรีในอังกฤษในปีนี้ และอีกโปรเจ็คต์ที่น่าสนใจเอามากๆคือ เขากำลังร่วมทำงานเพลงกับ Justin Vernon แห่ง Bon Iver ศิลปินที่ถนัดในการสร้างบรรยากาศของเพลงอีกคน น่าสนจริงๆครับว่างานของพวกเขาจะออกมาในแนวไหนกัน