My Secret about The Secret

Rapport, lichaamstaal, Meta- en Milton taalmodel

2016-07-23T11:59:00.000+02:00

We vragen ons soms af waarom de communicatie met anderen moeilijk loopt. Vaak zoeken we de oorzaak bij de ander. In het beste geval vinden we van onszelf dat we beter hadden moeten luisteren, dat we meer inlevingsvermogen aan de dag hadden moeten leggen, enzovoort. Wat als er andere dingen meespelen? Wat als we ons van bepaalde bouwstenen in de communicatie, niet bewust zijn?

Wat zijn die bouwstenen dan? We noemen er hier enkele.

Rapport. 'Rapport' betekent dat je je afstemt op de communicatiestijl van de ander. Het is meer dan luisteren en empathisch zijn. Je afstemmen op de ander betekent:
- dat je de voorkeurswoorden van de ander leert kennen en dat je gelijkaardige woorden gebruikt. De ander zal zich veel meer begrepen voelen en zich ook veel meer openstellen voor wat jij in de communicatie in te brengen hebt;
- dat je zicht krijgt op de manier van spreken van de ander: de intonatie, het volume, de spreeksnelheid, enzovoort, en dat je je zo goed mogelijk daarop afstemt. Niet door het na te doen, wel door jouw spreekstijl aan te passen aan die ander;
- dat je de lichaamstaal van de ander leert aflezen en dat je jouw lichaamstaal daarop leert afstemmen.

De essentie van rapport is: stem je af op de ander, zodat deze zich begrepen voelt en openstaat voor jou. Zo groeit er vertrouwen en krijg je van die ander heel wat krediet voor jouw inbreng.

Stel de juiste vragen. Wat we echt willen zeggen en wat we effectief zeggen, is vaak niet hetzelfde. We laten dingen weg, we vervormen en we veralgemenen. De ander interpreteert onze vage communicatie en neemt die interpretatie voor waar aan. Vervorming op vervorming. Interpretatie op interpretatie. En zo groeien de misverstanden en stapelen de problemen zich op. Die vaagheid ontkrachten door vragen als: 'wat bedoel je precies met...?' 'Wie zegt dat?' 'Hoezo denk jij dat...?', enzovoort, haalt de vage informatie boven de grond.

Een taal gebruiken die weerstanden verschalkt. We voelen ons snel bedreigd als er iets op ons afkomt dat buiten ons vertrouwde denkkader valt, als we vrezen dat we iets zullen moeten veranderen, als het onbekende om de hoek loert... Ons verweer daartegen is 'weerstand'. We zetten onze hielen in het zand. De communicatie loopt vast. In NLP leer je de Miltontaal aan. Deze taal omzeilt al die weerstanden en maakt dat mensen blijven openstaan voor communicatie.

Communicatie ligt aan de basis van veel menselijke problemen. Reden genoeg lijkt ons om er alles over te leren wat er te leren valt. Of niet soms?

Alex Peeters & Marleen Devisch zijn beiden NLP™ Trainer en Coach. Ze willen zoveel mogelijk mensen inspireren om een gelukkiger en vrijer mens te zijn. Ze schreven het e-book: 'Rapport, lichaamstaal, Meta- en Milton taalmodel - Een introductie tot NLP - Deel 2'

NLP als hulpmiddel in de communicatie

2016-07-16T18:37:00.000+02:00

NLP gaat over communicatie met jezelf en met anderen. Het is een 'communicatiehersteller'. We communiceren voortdurend. Er komt constant nieuwe informatie ons brein binnen. We filteren deze informatie. We laten dingen weg, we vervormen, we veralgemenen. Dat kan helpend zijn, maar ook remmend. Onze filters worden sterk bepaald door datgene wat we belangrijk vinden. Of door datgene wat we als waar of niet waar beschouwen. Of door onze 'denkprogramma's. Wie 'rechtvaardigheid' hoog in het vaandel draagt, maakt veel kans om geraakt te zijn door bepaalde maatschappelijke toestanden. Wie van zichzelf denkt dat hij dom is, zal een compliment misschien niet eens horen. Wie heel sterk gefocust is op gelijkenissen, zal wellicht niet opmerken dat zijn partner iets in het interieur heeft veranderd. Onze filters worden gestuurd door onze focus. Daar waar onze focus ligt, dat merken we op. De rest laten we weg of 'kneden' we naar ons eigen denkkader, zodat het erin 'past'.

Die gefilterde informatie komt ons brein verder binnen en 'landt' daar temidden van reeds opgeslagen informatie. We maken een innerlijke voorstelling van onze gedachten- en gevoelswereld: we zien in gedachten ons huis, als we eraan denken. We horen in gedachten de vogels fluiten in de tuin. We ruiken in gedachten de geur van koffie. Enzovoort. Onze zintuigen werken in feite ook aan de binnenkant...

De innerlijke voorstellingen die we maken, beïnvloeden sterk onze gemoedstoestand. Deze laatste heeft dan weer een grote invloed op ons gedrag en het effect daarvan.

NLP gaat niet zozeer over de inhoud van de ervaringen die je opdoet. Het gaat veeleer over wat je ermee aangevangen hebt in je brein. Dit bepaalt hoe je ermee omgaat en wat je ermee doet naar de buitenwereld. Het bepaalt wat je zegt tegen jezelf en anderen over die ervaringen. De informatie die ons brein binnenkomt, ligt daar niet op één grote hoop. We creëren patronen, systemen, strategieën, die helpend zijn voor de doelen die we stellen, of die deze doelen belemmeren of zelfs blokkeren.

NLP helpt jou om deze systemen om te buigen, zodat ze jou ondersteunen in jouw leven.

Het resultaat is dat je een pak meer keuzemogelijkheden krijgt. 'Ik moet naar dat feestje, ik kan niet anders', wordt dan misschien: 'ik kan naar dat feestje'. Of jouw manier van beslissen wordt er één waarbij je een beter evenwicht vindt tussen rekening houden met anderen en met jezelf.

Jouw innerlijke vrijheid wordt groter. Je wordt een steviger persoon. 'Innerlijke vrijheid' is een sleutelwaarde tot diep geluk. En 'geluk' is het nummer één doel waar mensen naar op zoek zijn...

Alex Peeters & Marleen Devisch zijn beiden NLP™ Trainer en Coach. Ze willen zoveel mogelijk mensen inspireren om een gelukkiger en vrijer mens te zijn. Ze schreven het e-book: 'NLP als hulpmiddel in de communicatie – Een introductie tot NLP – Deel 1'

Persoonlijke visie!

2016-07-09T17:32:00.000+02:00

Wat wil je? Waar wil je naartoe? Wat is voor jou echt belangrijk? Als antwoord op deze vragen, komt regelmatig: 'ik wil niet meer piekeren, ik wil geen angst meer hebben, ik wil van die stress af, ik wil niet meer twijfelen, ik wil niet meer... '

Weten wat je niet wilt, is ok. Weten wat je wél wilt, is essentieel om te kunnen van start gaan. Heel wat mensen worstelen hiermee. Nog meer mensen weten wel degelijk wat ze willen, maar zetten geen stappen op weg naar hun doel.

Dat kan vele redenen hebben:

Het doel is onduidelijk verwoord: 'ik wil niet meer bang zijn', is de negatieve verwoording van 'ik wil meer zelfvertrouwen' of iets van die orde. Weten wat je niet wilt, brengt je nog niet op jouw bestemming. Je weet dat je op reis wilt gaan, maar je weet niet waar naartoe. Hoe kan je dan vertrekken?

Je bent geen 'eigenaar' van jouw doel: 'ik wil dat mijn dochter zich volwassener gedraagt. Dat is mijn doel.' Hier heb je geen greep op. Je kunt er niets mee, want je hangt af van wat anderen willen of niet willen. 'Eigenaar' zijn van je doelt betekent dat je het stuur van je leven zelf in handen hebt, dat jij de stappen kunt bepalen en zetten.

Je hebt schrik dat je de goede dingen uit je huidige situatie niet kunt meenemen naar de situatie die je wenst. Als het jouw doel is om bij jouw partner te gaan inwonen, dan kan dat een heel aantrekkelijk plan zijn. Echter, als jij daarvoor jouw vertrouwde omgeving moet achterlaten, terwijl je een zeer honkvast iemand bent, zeer gehecht aan bepaalde zaken en als je ervan houdt dat bepaalde dingen hetzelfde blijven in je leven, dan zal je de stap naar je partner niet zetten vooraleer je er zeker van bent dat je voldoende van het vertrouwde mee kunt nemen, al was het een mooie fotocollectie van je huis en je vroegere omgeving.

Het doel is niet testbaar: weten waar je naartoe wilt, is een grote stap. Weten wanneer je aangekomen bent, is evengoed belangrijk. Als je voor jezelf niet kunt aflijnen wanneer je jouw doel hebt bereikt, dan vertrek je soms niet.

Weten wat je wilt en daar daadwerkelijk stappen voor ondernemen, is dus een heel proces. Niettemin is het een bijzonder boeiend proces, eens je vertrekt. Het gevoel kapitein te zijn van je eigen schip, geeft bijzonder veel voldoening. Het geluk en de innerlijke vrijheid, de keuzemogelijkheden die zich aandienen, geven ons een boost van levenskracht. Met de voeten op de grond je dromen realiseren, geeft jou ongekende kracht en energie. Bewust of onbewust, zijn we daar allemaal naar op zoek. Of niet soms?

Alex Peeters & Marleen Devisch zijn beiden NLP™ Trainer en Coach. Ze willen zoveel mogelijk mensen inspireren om een gelukkiger en vrijer mens te zijn. Ze schreven het e-book: ‘Persoonlijke visie - Jezelf Zijn! – Deel 7'

De energiewetten: verkeersregels voor ons groeiproces

2016-07-02T12:00:00.000+02:00

Ons groeiproces, onze persoonlijke ontwikkeling, is geen ongeleid projectiel. Het is geen aan puur toeval onderhevig gebeuren. Hoe bewuster je je in dit proces zet, hoe meer je inzicht krijgt in de 'verkeersregels' die in dit groeiproces hoe dan ook een rol spelen. We geven jou een greep uit de verschillende 'wetten' die hierin een rol spelen:

De wet van polariteit:

'Alles in ons leven is een medaille met twee kanten. Plak de kant die je niet helpt, tegen de muur.' Zo vertelde een wijze oude vrouw mij ooit. Zelfs de meest zwarte kanten in het leven hebben hun keerzijde. Geen zwart zonder wit, geen binnen zonder buiten, geen licht zonder duisternis, geen probleem zonder oplossing. Laat deze laatste maar even tot je doordringen...

De wet van relativiteit:

Elke gedachte die wij denken is noch goed, noch slecht. Ze is wat ze is tot het moment waarop wij ze relateren aan iets anders. Ik heb een probleem, maar het is minder groot dan het probleem van mijnheer X. Dat alleen al, kan mijn probleem de-dramatiseren.

De wet van oneindige transmutatie:

Alles wat ooit gecreëerd is, is begonnen bij een idee in iemands hoofd. Dat idee heeft een vorm gekregen. Enkel de vorm is veranderd. Het ontwerp van mijn huis in mijn hoofd, is een ontwerp geworden op papier en vervolgens omgezet in een gebouw uit steen.

De wet van toelaten:

Zonder verandering in je leven toe te laten, komt er geen verandering. Dromen van verandering, is onvoldoende. Enkel door stappen te zetten in de realiteit, kan je bereiken wat je wilt.

De wet van incubatie:

We zijn zo vaak gehaast. Elk idee dat in ons oppopt, moet onmiddellijk vorm krijgen. Zo werkt het vaak niet. Een zaadje dat in een pot aarde gezaaid wordt, heeft ook tijd nodig om een plant te worden. Geef jouw ideeën en verlangens de tijd om te rijpen en zich om te zetten in concrete vorm.

De wet van vacuüm:

Als je ruimte wilt maken voor iets nieuws, dan moeten er oude dingen wijken. Nieuwe meubels in je living krijgen maar hun plek als je oude meubels wegdoet of een nieuwe bestemming geeft. Tijd maken voor jezelf, betekent dat je ruimte moet vrijmaken, dat je activiteiten moet loslaten, om nieuwe een kans te geven.

Verbind je met jouw diepste kern:

In verbinding staan met jouw capaciteiten, dingen doen die bij jou passen en waar je plezier aan beleeft, je verbinden met de mensen met wie het 'klikt', een omgeving creëren die jou voedt en deugd doet, zijn de allerbelangrijkste 'verkeersregels' die jouw groei bevorderen.

Leven naar deze 'wetten', kan je leven eenvoudiger en boeiender maken. Test het uit!

Alex Peeters & Marleen Devisch zijn beiden NLP™ Trainer en Coach. Ze willen zoveel mogelijk mensen inspireren om een gelukkiger en vrijer mens te zijn. Ze schreven het e-book: ‘De energiewetten: verkeersregels voor ons groeiproces - Jezelf Zijn! – Deel 6'

De kracht van ons denken!

2016-06-25T12:00:00.000+02:00

We zijn er ons nauwelijks van bewust, maar we denken de hele dag door. Mochten we in staat zijn om een opname te maken van alle gedachten die in een etmaal door ons hoofd gaan, dan vielen we stijl achterover. Niet enkel de inhoud zou ons verbazen, vaak ook de toon, het volume waarin onze gedachten in ons hoofd klinken.

Gedachten zijn richtingaangevers. Daar waar onze gedachten gaan, gaat onze aandacht en onze energie naartoe. Als ik de hele dag door als een mantra tegen mezelf zeg (dus denk) dat mijn leven geen zin heeft, dan is het weinig waarschijnlijk dat mijn dagen zinvol zullen gevuld zijn. Als ik daarentegen mijn hoofd leer te vullen met opbouwende gedachten, dan krijgen we een totaal ander verhaal.

Velen onder ons geloven dat je aan gedachten niet veel kan veranderen. Ze zijn er nu eenmaal. Hopen dat ze in de richting gaan die je graag hebt, is in de ogen van de meeste mensen zowat het sterkste dat we kunnen ondernemen. Niets is minder waar.

We beschikken over heel wat hulpmiddelen om onze gedachten, onze innerlijke communicatie te sturen in een voor ons helpende richting. Wat zijn die hulpmiddelen?

Onze intellectuele 'spieren'. Enkele voorbeelden:

We beschikken allemaal over een diep aanvoelen van wat we goed en niet goed, juist en niet juist, helpend en niet helpend vinden. Daar leren op vertrouwen, stuurt onze gedachten de richting uit die past bij wie we ten diepste toe zijn.

Onze verbeeldingskracht stelt ons in staat om beelden op te bouwen van wat we denken. We kunnen leren met die beelden spelen, zodat hetgeen we denken bijgestuurd wordt en we in een betere gemoedstoestand terecht komen.

Ons vermogen om dingen vanuit verschillende standpunten te bekijken, is een enorm hulpmiddel om onze gedachten te sturen. We kunnen via deze weg onze gedachten leren 'herkaderen'. 'Ik heb een fout gemaakt, dus ik ben een mislukkeling', wordt dan bijvoorbeeld: 'Ik heb een fout gemaakt, dus ik ben een normaal mens.'

Onze gedachten beïnvloeden sterk de innerlijke voorstelling die we maken van wat er in ons omgaat. Die beïnvloedt op zijn beurt onze stemming, die ons gedrag stuurt, die onze resultaten mee bepaalt, enzovoort. We maken voortdurend cirkels, waarbij gedachten, gevoelens, gedrag elkaar wederzijds beïnvloeden.

Redenen genoeg om je te verdiepen in hoe gedachten op jouw groei inwerken? Leer het sublieme instrument dat jouw gedachten zijn, beter kennen en het bewust inzetten voor je eigen geluk!

Alex Peeters & Marleen Devisch zijn beiden NLP™ Trainer en Coach. Ze willen zoveel mogelijk mensen inspireren om een gelukkiger en vrijer mens te zijn. Ze schreven het e-book: ‘De kracht van ons denken! - Jezelf Zijn! – Deel 5'

Uit je comfortzone!

2016-06-18T20:04:00.000+02:00

Groeien is leren. Leren is nieuwe dingen ontdekken. Nieuwe dingen ontdekken is maar mogelijk als je op weg gaat. Op weg gaan kan enkel als je jouw vertrouwde post verlaat. Je comfortzone. Vele mensen verkondigen met veel toeters en bellen dat ze willen groeien, dat ze ervoor gaan. Heel wat van diezelfde mensen deinzen terug als het moment eraan komt dat ze effectief moeten springen in het onbekende.

Mijn man en ik hebben elk meer dan 20 jaar alleen gewoond. Samenwonen was voor ons het equivalent van duizend sprongen in het onbekende per dag. Vele 'plooien' waren gelegd, vele gewoontes waren reeds diepgeworteld in onze levens. Samen wonen, samen leven, betekende dat we al deze vertrouwde pistes op de helling gingen zetten. Het heeft mij meermaals tot wanhoop gedreven, zo bang was ik om al dat vertrouwde los te laten, niet wetende wat ik in de plaats zou krijgen. Want dat is het moeilijkste. We willen wel loslaten, als we de route die voor ons ligt, helemaal kunnen zien en controleren. En laat net dàt nu onmogelijk zijn: we kunnen helemaal niets controleren. Het onbekende is het onbekende. We kunnen het pas gaandeweg ontdekken, al doende. De mist klaart pas op als we erdoor durven lopen.

We botsen voortdurend op ons verlangen om te groeien en onze angst om de veranderingen de durven doorvoeren die voor onze groei nodig zijn. Binnen dat spanningsveld leven we. Van comfortzone, over nieuwsgierigheid, naar angst, leren, durven, groeien. Nieuwe groei wordt op den duur ook nieuwe comfortzone. We wennen aan die nieuwe vaardigheden, aan die nieuwe situatie. Ze wordt op haar beurt vertrouwd. Tot de groei opnieuw aan de deur klopt en we opnieuw voor die poort van verandering komen te staan.

Groeien is leren. Leren is groeien. En durven veranderen. Mijn man en ik zijn ondertussen heel gelukkig getrouwd. We hebben ons beiden gewaagd aan de weg naar het onbekende. Soms was er weinig om ons aan vast te houden, soms was er net veel meer grond onder onze voeten dan we gedacht en gehoopt hadden.

Groeien gaat bij iedereen met een andere snelheid. Te snel willen groeien, teveel te vaak uit je comfortzone komen, kan voor te grote onrust zorgen. Te traag groeien, te lang in je comfortzone blijven, kan verveling met zich meebrengen. Vind jouw snelheid, jouw spanningsveld, waarin je je angst onder je arm kunt meenemen naar de volgende stap, die jou meer leven, meer vrijheid, meer diep geluk geeft...

Alex Peeters & Marleen Devisch zijn beiden NLP™ Trainer en Coach. Ze willen zoveel mogelijk mensen inspireren om een gelukkiger en vrijer mens te zijn. Ze schreven het e-book: 'Uit je comfortzone! - Jezelf Zijn! – Deel 4'

Bewustzijn

2016-06-11T20:08:00.000+02:00

Bewustzijn

Jaren geleden dacht ik dat ik geen humor had. Ik staafde deze gedachte met de wetenschap dat een mop uit mijn mond hetzelfde effect had als een bal die in zacht zand terechtkomt. Die bal stuitert niet, valt plat op de grond en blijft onbeweeglijk liggen. Mijn moppen 'stuiterden' ook niet, om het zo te zeggen. Ik keek en luisterde vol bewondering naar natuurtalenten, die hun publiek al aan het lachen kregen, nog voor ze hun mond hadden opengedaan. Niet voor mij dus blijkbaar.

Toen ik echter trainingen begon te geven, merkte ik op dat mijn publiek mijn interventies vaak grappig vond. Aanvankelijk weet ik het aan toeval. Uiteindelijk kon ik er niet meer naast kijken: ik bleek dan toch in staat om mensen een smile op hun gezicht te toveren. Het was een wankel besef. Want als ik doelbewust iets grappigs vertelde en niemand lachte, begon ik weer danig te twijfelen aan mijn humoristisch talent. Ik kon niet zeggen dat mijn bewustzijn van deze prille capaciteit mij veel grond onder mijn voeten gaf.

Pas veel later kon ik geloven, echt geloven, dat ik humor in mij had. Het wankele besef veranderde in een weten dat diepere wortels had. Ik twijfelde niet meer. Ik kreeg zelfvertrouwen. Ik leerde spelen met mijn humor. Het werd een instrument dat ik bewust inzette om mijn doelen te bereiken.

Capaciteiten leggen een hele weg af vooraleer ze grond onder onze voeten kunnen worden. We zijn er ons aanvankelijk niet van bewust dat we ze hebben. Daarna roeren ze zich af en toe. Ze komen als flitsen in ons bewustzijn terecht, om even snel weer uit datzelfde bewustzijn te verdwijnen. Maar daar stopt het niet. Ze groeien verder. We beginnen er ons bewust mee bezig te houden. We gaan ermee experimenteren. Het is nog broos, want we gaan nog heel snel twijfelen of het wel waar is wat we denken in ons te hebben. Als we echter blijven experimenteren, kan die capaciteit uitgroeien tot iets stevigs, dat ons een fundament geeft om op te staan.

Als we ons niet bewust zijn van wat in ons leeft, kunnen we er weinig mee aanvangen. Het blijft ongrijpbaar. Hoe meer we ons bewust worden van hoe we als mens ineen zitten, van wat onze eigenheid is, van onze sterke kanten en onze eigenaardigheden, onze verlangens, onze drijfveren... hoe meer we de deur openen voor groei. Doelbewuste groei. Je kunt geen doel stellen als je geen besef hebt van wat er wezenlijk aan verlangens in je leeft.

Bewustzijn verloopt in fases, voor elk individu, voor elke groep, voor elk volk, voor de mensheid als geheel. We kunnen ons bewustzijn vergroten. Er bestaan tal van tools voor. Wil je er meer over weten?

Alex Peeters & Marleen Devisch zijn beiden NLP™ Trainer en Coach. Ze willen zoveel mogelijk mensen inspireren om een gelukkiger en vrijer mens te zijn. Ze schreven het e-book: 'Bewustzijn - Jezelf Zijn! – Deel 3'.

Facetten die jouw groei kunnen bevorderen!

2016-06-04T13:15:00.000+02:00

'Wat voel je nu?' vroeg haar coach. De vraag alleen al bracht haar in paniek. Ze wist niet wat ze voelde. Ze wist niet hoe ze dat te weten kon komen. Ze hulde zich in stilzwijgen. Met gefronste wenkbrauwen en zwetend van inspanning trachtte ze zich te concentreren op wat ze mogelijks kon voelen. Oorverdovende stilte vanuit haar binnenkant. Niemand thuis daar. Misschien was haar binnenkant niets anders dan een kaal maanlandschap. Een onbewoonde planeet, uitgedroogd, versteend. Ze had zich nog maar zelden in haar leven afgevraagd wat ze voelde. Haar leven speelde zich af aan de buitenkant. Haar ogen zochten de buitenwereld, niet haar belevingswereld. Bestond die eigenlijk? En zo ja, wat moest ze er dan mee beginnen? Misschien was het wel een oerwoud waar ze, eens ze er zich in zou begeven, hopeloos in zou verdwalen? En toch... De vraag van haar coach maakte haar ook heel nieuwsgierig. Wat voelde ze?

Velen onder ons leven met hun volle aandacht in de buitenwereld. We leven gehaast, druk. We willen allemaal groeien en ontwikkelen en daar doen we van alles voor. We hollen van de ene ontspanningsactiviteit naar de andere. We volgen trainingen, coaching. Wat ons moeilijker afgaat, is stilvallen. Echt stilvallen en contact maken met onze binnenkant. We gaan de mist in als we dat moeten doen. We weten niet hoe eraan te beginnen. Terwijl net aan die binnenkant, de sleutels liggen om onszelf verder te ontplooien. Tijd maken voor onze binnenkant. We vinden het raar en ongewoon. De waarheid is vaak dat het ons wat bang maakt. Het is onwennig. We kunnen het niet zomaar vastpakken.

Of we leven met onze gedachten bij gisteren of morgen en we vergeten dat we vandaag leven. Hier en nu. Terwijl we de kinderen van school halen, zijn we in gedachten het avondmaal al aan het klaarmaken. Terwijl we opstaan 's morgens, zijn we in spoedtempo onze dag aan het volproppen, hopend dat de lange lijst in die dag zal passen. We rennen voorbij aan het gefluit van de vogels, aan de vraag: ' wat zou mij vandaag deugd doen?'

We verstoppen ons gemakkelijk achter het excuus 'geen tijd'. Terwijl 'tijd voor jezelf' niet noodzakelijk extra tijd moet zijn. Tijd voor jezelf kan ook een houding zijn. Een verbinding, die er constant is. Zoals je met internet verbonden bent via je smartphone, je pc, je... kan je ook met je innerlijke wereld verbonden zijn. Je kunt voortdurend op de hoogte blijven van wat er zich daar afspeelt. Tegelijkertijd kan je met je aandacht ook bij je omgeving zijn.

Die dubbele aandacht is een grote troef, als we ons willen ontwikkelen als mens. Het kan onze groei sterk bevorderen. Weten wat er in je omgaat terwijl je in contact staat met het leven en de mensen rondom jou, helpt je om te reageren vanuit je eigen kracht. Het helpt je om bewust te worden van wat die buitenwereld met jou doet. Het doet je beseffen hoe congruent je bent, hoe eerlijk met jezelf. Het maakt duidelijk of datgene wat je echt wilt zeggen en datgene wat je effectief zegt aan anderen, al dan niet gelijk lopen.

Hoe meer ze zich de vraag 'hoe voel ik mij?' stelde, hoe meer er naar boven leek te komen. Dus toch iemand thuis blijkbaar. Het waren brokstukken, flarden, kleine puzzelstukjes van een geheel waar ze totaal geen zicht op had, nog niet. Maar het feit dat er in haar toch leven leek te zitten, gaf haar moed. Ze voelde zich beter, sterker, hoopvoller. Ze hoefde uiteindelijk niet bang te zijn voor een gevoel. Voelen, durven voelen, begon haar kracht te geven. Er leek een hele wereld in haar te huizen, waar ze geen weet van had. Met volle moed begon ze aan de dag. Een avontuur. Het leven zag er plots een stuk zonniger uit...

Alex Peeters & Marleen Devisch zijn beiden NLP™ Trainer en Coach. Ze willen zoveel mogelijk mensen inspireren om een gelukkiger en vrijer mens te zijn. Ze schreven het e-book: 'Facetten die jouw groei kunnen bevorderen! Jezelf Zijn! – Deel 2'

Wat is groei?

2016-05-28T12:00:00.000+02:00

Ze zat op de vensterbank, thee te drinken. Het is niet de bedoeling dat iemand op de vensterbank zit. Slecht voor de vensterbank, hoe dan ook. Ze had er niet bij stilgestaan. Niet erg. Wel belangrijk dat ze wist dat het eigenlijk niet mocht. Zo'n boodschap kan heel rustig worden overgebracht. Of niet. Het was niet, dit keer. Hij was nogal heftig in zijn reactie naar haar toe. Het werd een verhaal van triggeren en getriggerd worden. Resultaat: ze klapt dicht, kroop als een kind in elkaar, blokkeerde. En mokte een uur lang...

Het gebeurt regelmatig. Iemand zegt ons iets schijnbaar onschuldig en wij voelen ons toch diep geraakt. Alsof de wereld vergaat. Alsof iedereen tegen ons is. We komen in een pijn, in een verdriet, in... terecht, totaal niet in proportie met de situatie. We lijken wel door een wesp gestoken. Het is alsof er een kinderlijk deel van ons de bovenhand krijgt. We klappen dicht, zijn nukkig, reageren bang en onzeker. Of we ontploffen en zijn onredelijk, heftig, woedend.

Wat gebeurt hier eigenlijk?

In mijn visie op mensen, bestaat onze innerlijke wereld eerst en vooral uit een 'kern', t.t.z. een verzameling kracht, capaciteiten, diepe verlangens. Een dynamiek om te groeien, om te ontwikkelen, om te leven. We zoeken, het leven in ons kronkelt zich een weg naar buiten. We willen iets neerzetten in de wereld. We willen gelukkig zijn. We willen liefde, erkenning, voldoening, zin... Die drive om te leven stuwt ons vooruit. Hoe meer we ons ermee verbinden en er aandacht en zorg aan besteden, hoe meer we als mens openbloeien en grond onder onze voeten krijgen. Mensen die zich met hun kern verbinden, zijn stevige persoonlijkheden, die zichzelf kennen en realistisch kunnen inschatten. Mensen die op een rustige manier assertief kunnen zijn, die weten waar ze naartoe willen in hun leven.

Waarom slagen we er dan zo moeilijk in om die drive om te groeien gewoon zijn gang te laten gaan? Waarom ontwikkelen we ons dan niet op een vanzelfsprekende manier? Waarom zijn we dan niet gewoon wie we zijn? Omdat er rond die kern nog een andere zone zit. We hebben in ons leven ervaringen opgedaan die onze natuurlijke drive om te groeien, hebben tegengesproken. We werden soms gekwetst, uitgelachen, pijn gedaan, tegengewerkt, enzovoort. Onze angst, twijfel, onzekerheid... hebben zich rondom die kern geschaard, in eerste instantie als bescherming. Ze houden onze drive tegen, remmen ze af, blokkeren ze, vervormen ze. We durven onze dynamiek om te leven niet meer ten volle vertrouwen. We 'smijten' ons niet meer. We leven vooral in die buitenste zone, omdat we niet meer weten hoe we ons met die diepe kern kunnen verbinden. Er zijn pijnplekken in ons en als we daarin geraakt worden, klappen we dicht of gaan we allerlei gekke dingen doen en dat willen we zoveel mogelijk vermijden. We kapselen ons in en spelen op veilig. Af en toe worden we in snelheid gepakt. We worden geraakt in zo'n pijnplek en reageren van daaruit.

We gaan niet meer op zoek naar onze kern. Mochten we dit wel doen, dan zouden we ervaren hoeveel gemakkelijker we kunnen reageren in situaties waarin we geraakt worden.

Ze zat op de vensterbank, zich van geen kwaad bewust. Hij maakte haar op een niet mis te verstane manier duidelijk dat ze daar niet hoorde te zitten. Ze voelde de heftigheid van zijn reactie. Ze voelde dat ze hem triggerde door daar te zitten. Ze voelde hoe ze zelf getriggerd werd. Tegelijkertijd was ze zich bewust van de kracht die ze had om hier rustig op te reageren. 'Sorry, ik was er mij niet van bewust dat het voor jou zo belangrijk is dat ik niet op de vensterbank zit. Heb ik jou boos gemaakt? Indien ja, dan spijt mij dat. Ik zal er vanaf nu extra op letten. Het triggert jou precies wel sterk. Kan ik iets doen om het goed te maken?' De ander kalmeert onmiddellijk. Ze is niet dichtgeklapt. Ze is niet boos geworden. Ze heeft in alle rust, verbonden met haar eigen kracht, kunnen verwoorden wat ze zag en hoorde gebeuren. Ze heeft laten horen dat ze begrijpt dat dit iets raakt in de ander. Ze is niet blind voor haar eigen gevoelige plek wat dat betreft, maar ze heeft er zich niet door laten meeslepen. Ze is niet in haar eigen val getrapt. De verbinding met haar kern, heeft haar gered. Gemotiveerd stapt ze de trainingsruimte binnen, klaar om aan een nieuwe werkdag te beginnen. Ze voelt zich sterk...

Dit is groei: je kunnen verbinden met die diepe kern in jezelf en van daaruit leven, van daaruit reageren, van daaruit naar de ander toestappen en omgaan met welke situatie dan ook. Elke keer je die verbinding maakt, groeit de grond onder je voeten. Het maakt je tot de enthousiaste mens die je diep in jezelf bent. Je bent in evenwicht. Innerlijk vrij...

Alex Peeters & Marleen Devisch zijn beiden NLP™ Trainer en Coach. Ze willen zoveel mogelijk mensen inspireren om een gelukkiger en vrijer mens te zijn. Ze schreven het e-book: 'Wat is groei? Jezelf Zijn! – Deel 1'

'Nieuwsgierig ongeduldig' versus 'ongeduldig nieuwsgierig'!

2016-05-22T12:00:00.000+02:00

'Nieuwsgierig ongeduldig' versus 'ongeduldig nieuwsgierig'!

Er zijn van die momenten in mijn leven dat ik zodanig nieuwsgierig kan zijn, kan worden, dat ik er ongeduldig tot zeer ongeduldig van wordt. Herkenbaar?

Tevens zijn er ook van die momenten waarop ik best ongeduldig kan zijn, kan worden, dat ik er nog ongeduldiger van wordt. Herkenbaar? Onlangs deelde ik deze wijsheid aan mijn mentor. Hij deed me door gebruikmaking van suggestieve taalpatronen (Milton model) zeer nieuwsgierig worden.

Hij maakte me nieuwsgierig naar wat het zou geven mochten er van deze momenten in mijn leven zijn waarop ik zodanig ongeduldig zou zijn, zou worden, dat ik in plaats van er nog ongeduldiger van te worden, eerder nieuwsgieriger zou worden, naar hoe snel ik de energie die ik gebruik om ongeduldiger te worden zou kunnen inzetten in deze die naar mijn gevoel een veel aangenamere energie geeft dewelke ik beleef aan steeds nieuwsgieriger te worden.

Enkel en alleen bij als ik weet heb dat er nieuwsgierig ongeduldige of ongeduldig nieuwsgierige lezers zijn, maak ik dit verhaal af :)kopen.

Vandaag is het de grote dag. Voetbalfeest?

2016-05-15T15:57:00.001+02:00

Vandaag is het de grote dag. Dan kan Club Brugge voetbalkampioen worden. Als je op een paar honderd meter van de ingang van een voetbalstadion woont, gaat zoiets niet aan je voorbij. Voetbalsupporter of niet, je moet eraan geloven. Toevallig ben ik wel degelijk een voetbalminnende vrouw, wat blijkbaar nog steeds een aantal wenkbrauwen doet fronsen. Daar trek ik mij echter niets van aan. Ik geniet. Gisteren zag ik in de straat enkele buren eendrachtig samenwerken om vlaggen op te hangen: in bomen, in lantaarnpalen, aan verkeersborden, aan ramen en deuren, op daken... Het resultaat mag er zijn...

Voetbal verenigt mensen. Voetbal verbindt. Mensen die gaan voor hetzelfde doel: dat hun ploeg wint, dat hun ploeg kampioen wordt. Verbinding maken en hebben, is een diep verlangen in mensen. Het is levensnoodzakelijke zuurstof. Zelfs een kluizenaar voelt zich verbonden: met de natuur, met een goddelijke aanwezigheid, met de sterren, met andere kluizenaars... We willen ergens bij horen, ergens deel van uitmaken.

Echte eenzaamheid is de gedachte dat je nergens bijhoort, dan je nergens deel van bent. Echte eenzaamheid is je op een innerlijk eiland bevinden, los van anderen, los van je eigen waarden, los van je eigen verlangens. Zonder verbinding gaan we dood, denk ik.

Verbinding met anderen is één iets. Verbinding met onszelf is een tweede, ontzettend belangrijk gegeven in een mens. Besef hebben van wie je bent, van wat je verlangt, waar je van houdt, wat voor jou belangrijk is, wat voor jou waar is en wat niet, verbinding met hoop, liefde, geluk, vriendschap, zin... Het is de motor die ons doet verder gaan.

Verbinding is de pijplijn waar onze innerlijke energie doorheen stroomt. Het is met deze energie dat voetbalsupporters elke week trouw hun ploeg komen aanmoedigen. Het is met deze energie dat er in onze straat eendrachtig gewerkt werd aan het ophangen van vlaggen. Het is met deze energie dat er morgen feest zal gevierd worden hier in de omgeving. Het is deze verbinding die een groep tot groep maakt, die loyaliteit tot stand brengt, die maakt dat mensen voor elkaar opkomen, elkaar steunen, elkaar accepteren, elkaar liefde geven. Het is deze verbinding die mensen zin heeft om te leven, om ergens voor te gaan.

Welke verbinding maak jij met jezelf en met anderen? Hoe zou je die verbinding omschrijven? Hoe bewust ben jij daarvan? Zijn er bepaalde mensen, groepen, terreinen in je leven, waar je meer verbinding mee zou willen maken? Wat weerhoudt je om daarvoor te gaan? Stuur mij jouw antwoorden door (marleen.devisch@groeiacademie.be). Het zal mij helpen om mensen nog beter op weg te helpen...

Ondertussen geniet ik van de vele vlaggen die lustig wapperen in de wind. Verbindende vlaggen...

Is uitstelgedrag altijd iets onaangenaams of iets zeer ongewenst?

2016-05-14T12:00:00.000+02:00

Vele mensen hebben uitstelgedrag. En vele ervaren dit als iets zeer onaangenaams, iets zeer ongewenst. Is uitstelgedrag altijd iets onaangenaams of iets zeer ongewenst?

Voor mij was dit bij aanvang niet anders. Ik ervoer dit steeds als iets zeer onaangenaams, iets zeer ongewenst. Toen wist ik nog niet beter. Toen was ik me er nog niet van bewust dat ik mijn uitstelgedrag inzette voor de verkeerde dingen. Zoals wanneer er iets is wat we dienen te doen, waar we niet onderuit kunnen om dit te doen, daar heeft uitstelgedrag totaal geen nut. Het kost ons alleen maar zeer veel tijd. Tijd die we elders beter kunnen voor gebruiken.

Doch, op een gegeven moment heb ik ingezien dat ik dit uitstelgedrag en de tijd die me dit opleverde beter kon aanwenden om dit uitstelgedrag in te zetten voor iets waar het voor mij nuttiger is. Enig idee waarvoor dit bij jou zo zou kunnen zijn?

Ik ook niet op het eerste zicht. Dus, ik zocht naar iets wat ik zeer graag deed, en waaraan ik gerust meer tijd zou aan willen spenderen. En waar uitstelgedrag me een enorm dienst zou bewijzen. Kan jij zo iets vinden?

Ik wel. Plots had ik een inval. Wat zou het geven als ik die extra tijd zou gebruiken om mijn uitstelgedrag te leren inzetten tijdens het vrijen. Geloof me, plots zal ik alle voordelen verbonden aan uitstelgedrag gebruikt in de juiste context. Ik had meer tijd om van de weg onderweg te genieten vooraleer klaar te komen. En zij die, zo nu en dan, al eens te vroeg klaarkomen! Uitstelgedrag tijdens het vrijen, niet ervoor, is hier geheel op zijn plaats.

Je dient me geheel niet te geloven. Ik zou zeggen, neem de proef op de som. En beperk alvast het uitstelgedrag, dat voorafgaat, aan het op de proef op de som stellen ervan. Alvast veel plezier gewenst om uitstelgedrag, steeds beter, steeds weer, te leren toepassen in de juiste context.

Wat is klantbeleving?

2016-05-14T09:00:00.000+02:00

Wat is klantbeleving?

Volgens mijn subjectieve waarheid is klantbeleving de totaalbeleving van de klant, vanaf het allereerste (sociale) contact - al dan niet persoonlijk, via de sociale media... - tot en met de afronding van alle activiteiten tijdens deze belevingen (waaronder: ..., aankoop, verkoop, levering van goederen, oplevering van diensten, nazorg...), waarbij de klant te allen tijde de centraal staat. Ieders communicatie is uniek. Om deze reden dient iedere klant de aandacht die hij verdient. Dit kan iedereen leren om doen.

Hoe grip verkrijgen op de klantbeleving?

Om ervoor te zorgen dat de klant te allen tijde centraal staat gaan we ons afstemmen op onze klant, om deze alzo te benaderen vanuit zijn unieke perceptie en kijk op de wereld.

Dit afstemmen op onze klant doen we op deze zijn referentiekader. Dit referentiekader is zijn unieke subjectieve waarheid (de kaart) zoals door hem gewaargeworden bij het beleven van de enige echte objectieve waarheid (het gebied).

Waarop gaan we ons afstemmen?

We stemmen ons hierbij af op zijn verbale (woorden) en non-verbale (stem en lichaamstaal) communicatie, op zijn zintuigelijke voorkeuren (zien, horen, voelen...). We houden hierbij rekening met zijn waarden, overtuigingen, denkprogramma's... Doch blijven we ten allen tijden congruent met onszelf, met wie we zijn. We gedragen ons vanuit onze eigenwaarde. En dit binnen een win-win kader.

Met een win-win kader willen we zeggen dat je nog jezelf, nog de klant, nog anderen, nog de omgeving schade mag berokken.

Hoe beter je je leert af te stemmen op de klant, hoe beter deze je zal begrijpen. Hoe beter de klant zich begrepen voelt door jou, hoe meer impact jouw boodschap zal hebben. Hoe meer impact jouw boodschap op de klant zal hebben, hoe beter deze zijn klantbeleving zal zijn. We dienen wel eerst de benodigde informatie te verzamelen om deze krachtige boodschap te kunnen samenstellen.

Informatie verzamelen!

Uit de verbale (woorden) communicatie van de klant gaan we o.a. deze zijn waarden, overtuigingen, denkprogramma's, strategieën, voorkeuren, noodzakelijkheden, mogelijkheden... in kaart brengen.

Uit deze zijn non-verbale communicatie (stem en lichaamstaal) gaan we o.a. zijn zintuiglijke voorkeuren (zien, horen, voelen...), oogbewegingen, stemgebruik... in kaart brengen.

Bij voldoende belangstelling gaan we hier een volgende keer verder op in :)

Dit zouden we aan heel de wereld willen vertellen

2016-05-07T09:00:00.001+02:00

Het voorbije weekend zijn we terug van start gegaan met een basistraining NLP. De NLP-practitioner. Altijd weer een hele beleving. Het avontuur aangaan met nieuwe mensen, vol nieuwsgierigheid naar waar het ons zal brengen, wat er zal naar boven komen, hoe de deelnemers met de materie zullen omgaan, hoe wij op de deelnemers zullen reageren. Samen op weg gaan, met maar één doel: mensen op weg helpen naar meer innerlijke vrijheid, naar meer keuzemogelijkheden in hun leven.

Het was heerlijk om gisteren de euro's te zien vallen, beetje bij beetje. Het besef dat wat we eigenlijk willen zeggen en wat we effectief naar buiten brengen, meestal twee verschillende versies zijn, maakt mensen nieuwsgierig. We filteren de informatie die we naar buiten willen brengen, bewust of onbewust.

We wentelen ons in vaag taalgebruik. We laten dingen weg, blijven in de grijze zone hangen. Lekker veilig. Niemand tegen de haren instrijken. Geen voor- of tegenstanders. Verdwijnen in de massa. Verdwijnen in een taal die alles en niets zegt. 'Ik ga ervoor.' Waarvoor ga je precies? Wat wil je precies? Wat betekent voor jou 'ervoor gaan'? Vragen leren stellen aan jezelf, aan de ander, die de informatie concreter en helderder maken, maakt onze communicatie eenduidiger en haalt ze uit het niemandsland waar we ons zo graag in verbergen.

We verbinden zaken die niets met elkaar te maken hebben. We leggen de verantwoordelijkheid voor onze gevoelens bij de ander: 'jij maakt mij boos'. Neen, dat doe je zelf. De ander kan iets doen wat niet door de beugel kan, de ander kan jou raken. Wat je echter doet met die situatie, is jouw verantwoordelijkheid: laat je je meeslepen door dat geraakt zijn, tot je in een boze stemming terecht komt? En als dat zo is, wacht je dan op de ander vooraleer je iets onderneemt om je boze stemming om te buigen in iets anders? We horen dit niet graag. Het is veel gemakkelijker om de ander te blijven beschuldigen, om te wachten op een gedragsverandering van hem of haar, op dat langverwachte excuus, om terug verder te gaan met ons leven.

We maken zaken tot synoniem, terwijl ze dat niet zijn. 'Met zoveel geld op je bankrekening moét je wel gelukkig zijn'. Is dat zo? 'Wie in zo'n huis woont, moet wel krapuul zijn.' Hoe weet je dat zo zeker? Ook dat doorbreken we niet graag, net zomin als de hele reeks andere taalpatronen die we hanteren en die ik hier niet noem.

Ons taalgebruik vertelt een verhaal over onze verdedigingssystemen. Ze vertellen een verhaal over hoe onze overtuigingen over onszelf, anderen, de wereld... ons kunnen vastzetten in ons leven. 'Alle mannen zijn...' Echt alle mannen? 'Niemand moet mij.' Dus van alle 7 miljard mensen op deze aardbol moet niemand jou? Heb je het dan bij iedereen gecheckt?' We beseffen wel dat we absurditeiten verkondigen op die manier. Toch houden we er ons aan vast, als een bang kind aan zijn teddybeer. We verengen ons leven, we leggen de verantwoordelijkheid in handen van anderen waardoor we machteloos toekijken en wachten tot die anderen ons goedgezind zijn en ons weer ruimte geven. We zeggen 'ik moet', terwijl de situatie heel vaak geen moeten is. 'Moeten' geeft geen enkele ruimte meer om te kiezen, om ja of neen te zeggen. Het zet ons vast. We zetten onszelf vast, in de overtuiging dat het zo hoort, dat we niet anders kunnen.

We kunnen wel degelijk anders. We kunnen leren ontdekken met welke taalpatronen we onze eigen innerlijke vrijheid afremmen of blokkeren. We kunnen onszelf en anderen de juiste vragen leren stellen, waardoor we uit het vage komen, waardoor we meer genuanceerd kunnen spreken en denken. Op die manier gunnen we onszelf en onze omgeving de nodige zuurstof, die het basisingrediënt is voor innerlijk geluk.

Geen wonder dat de deelnemers het voorbije weekend met een big smile op hun gezicht naar huis vertrokken zijn. Ze hebben een koffer vol mogelijkheden meegenomen om hun leven aangenamer te maken. En telkens weer, als iedereen naar huis is, zitten mijn man en ik nog even bijeen in de leeggelopen trainingsruimte. Even bekomen. En telkens komt dan ons gezamenlijk verlangen naar boven: 'dit zouden we aan heel de wereld willen vertellen.' Laat deze tekst alvast een deeltje van die wereld bereiken. Dan kan ik deze dag al als geslaagd beschouwen...

Lezen van lichaamstaal

2016-05-07T09:00:00.000+02:00

Het aflezen van de lichaamstaal. Ik kon dit al van kindsbeen af. Echt waar. Ik was een geboren natuurtalent zoals ze zeggen. Bij vrouwen wel te verstaan. In mijn pubertijd heeft me dit heel wat onheil bespaard. Telkens ik als puber aan den toog zat, en er in mijn gezichtsveld een dame was, die in mijn richting glimlachte terwijl ze met haar hand door haar haren streek, op een nogal vrij sensuele wijze, zij ik tegen mezelf. Die dame daar, die heeft enkel oog voor zichzelf, zie ze nu toch eens bezig, die ziet mij niet eens staan... bla, bla, bla... die heeft totaal geen interesse in mij, en dit met een stem van: 'Hoe kan je zo naïef, zo dom... zijn zelfs maar even te denken, te overwegen... dat zo'n vrouw oog voor mij zou hebben.' En deze stem bespaarde me keer op keer voor een zeer groot onheil! Durven te kijken is één en wat je ziet, de lichaamstaal, in de juiste context aflezen maakt ons leven er veelal een stuk gemakkelijker, aangenamer, gelukkiger... en vooral succesvoller op, doch?

Waarom de inhoud voor jezelf te houden!

2016-04-30T12:00:00.000+02:00

Wie houdt er van vrijheid?

Wie houdt er van de vrijheid om te denken wat hij wil, wanneer hij wil?

Wie houdt er van de vrijheid om te denken wat hij wil, wanneer hij wil in zijn eigen hoofd?

Binnen onze NLP-opleidingen en coachings houden we enorm veel van de vrijheid om te denken wat je wil, wanneer je wil, in je eigen hoofd! We houden hier dan ook zoveel mogelijk rekening mee als we voortaan aan iemand tijdens onze demonstraties, onze experimenten en onze oefeningen vragen naar iets vanuit zijn of haar verleden. Om jou in de gelegenheid te stellen om voor de volle 100% van deze gegunde vrijheid ten volle te kunnen genieten dien je voortaan wel de inhoudt van deze herinneringen geheel voor jezelf te houden, tenzij door ons als absoluut noodzakelijk geacht, om vervolgens enkel de minimaal noodzakelijke inhoudt ervan met ons te delen, zodat ook jij in alle vrijheid deze herinneringen kan herinneren, kan herbeleven... Binnen deze enorme vrijheid kun je met jouw gedachten, ongeremd en overal zitten, ook daar waar je anders van zou blozen, doch

Mensen leren zeer sneller dan ze denken!

2016-04-23T09:00:00.000+02:00

Sommige mensen vertrouwen op de mening van een culinair recensent om te bepalen waar dat ze gaan eten. Daar ik in't verleden een denker in't kwadraat was vraag ik me enerzijds af wat het zou geven mocht deze culinair recensent zijn mening vormen na het lezen van het menu waarna hij al denkende zijn oordeel zou vormen over het eten in dit restaurant. Denkers vinden dat dit moet kunnen, doch? Anderzijds vraag ik me af wat het zou geven mocht deze culinair recensent zijn mening vormen na nuttigen van het eten in dit restaurant waarbij hij dit als een experiment aanziet voor zijn vijf zintuigen. Denkers vinden dat dit veelal overbodig, doch? Of toch niet?

Wie ooit zijn bad te heet heeft laten vollopen, en erin is gaan zitten zonder te controleren hoe warm, of zeg ik beter hoe heet, het water was, heeft veelal na dit ene gebeuren zijn te leren les geleerd! De keren die hierop volgde controleerde je wellicht de temperatuur van het water vooraleer erin te springen. Telkens het water te warm was, voegde je er wellicht koud water aan toe. Je zou kunnen zeggen dat ons brein een nieuw patroon heeft weten aan te leren.

Weer anderen leren onbewust uit één slechte ervaring zichzelf een angst, een fobie... aan en vele durven te beweren dat bewust leren een moeizaam proces is, veelal omdat ze maar één manier van leren kennen en geen weet hebben hoe minder tastbare dingen, in een korte tijd, te leren, doch! Ze maken nota's, ze herschrijven deze, ze mindmappen, ze leren vanbuiten, ze herhalen, herhalen... Een zeer moeizaam proces. En voor sommige dingen werkt deze methode, voor anderen geheel niet, daar dienen we eerst via experimenten te ervaren wat er te ervaren valt! Ervaren is niet hetzelfde als leren. Slagen voor je theoretisch rijexamen na het aanleren van de wegcode, is niet hetzelfde als deze wegcode ervaren. Dit wil enkel zeggen dat je de theorie beheerst, niet dat je deze theorie ooit zal kunnen toepassen.

De intensiteit van hoe je een ervaring weet te beleven is veel groter wanneer je ze ondergaat ten opzichte van wanneer je erover praat. Dit komt omdat je in het eerste geval met de ervaring geassocieerd bent terwijl in de andere gevallen je hiermee gedissocieerd bent. Is zoals seks hebben versus praten over seks, doch? Telkens wanneer je iets probeert te begrijpen, dissocieer je jezelf ten opzichte van deze ervaring!

Ons brein leert in eerste instantie via het herkennen van patronen en leert veel minder dan vele onder jullie denken door het begrijpen van informatie. Het laatste is soms niet meer dan klakkeloos aanvaarden, vanbuiten leren of iets voor waar aannemen zoals kinderen jonger dan 7 jaar weten te doen. Jullie zijn inmiddels ouder, wijzer, en weten beter, doch?

Het aanleren van muziek, tekenen... is niet genetisch bepaald. Het is aangeleerd gedrag waarvan onze perceptie als kind veelal reeds in de kleuterschool gevormd is. Dit was toen we alles nog voor waar aannamen op het moment dat ze ons iets vertelde zonder dit in vraag te stellen!

Experimenten doen we zonder te weten waarom of met welk doel, zonder te weten waarvoor of wanneer deze inzetbaar zijn, zodat ons brein de gelegenheid heeft om de aan te leren patronen geheel uit zichzelf te leren ontdekken en dit zo volledig mogelijk.

Dit doen we om te vermijden dat jij jezelf reeds tijdens jouw leerproces teveel gaat beperken door met jouw gedachten te zitten bij het waarom, het waarvoor of het wanneer inzetbaar, nuttig... wat jouw zal beperken om deze vaardigheden te gebruiken enkel en alleen in de aangereikte voorbeelden in plaatst van ze ten volle te gebruiken daar waar ze overal inzetbaar zijn!

De reden van de voorafgaande experimenten, zorgt ervoor dat je nu reeds klaar bent, om hierop verder te bouwen.

Het ergste wat er gebeuren kan als je experimenteren een kans geeft is dat je jezelf toestaat en toelaat te ontdekken dat je meer controle over jezelf verkrijgt, dat je efficiënter wordt, dat je jezelf beter leert motiveren, dat je beter leert beslissingen te nemen, dat je beter leert te communiceren, dat je leert jezelf beter af te stemmen op de andere.

M.A.W. we leren vrij snel als we aan onbewust leren doen. Echter, aan jou de keuze of je jezelf dit bewust gaat ontzeggen of dat je er onbewust voor gaat?

MEER WETEN?

Kortom: het proces van wat je doet, is belangrijker dan de uitkomst op zich.

2016-04-16T18:05:00.000+02:00

Een tijdje geleden ontmoette ik iemand die mij om raad kwam vragen. Hij schaamde zich nogal over het probleem waar hij mee worstelde. Hij was niet zo'n kampioen in het omgaan met emoties. Hij wou hier heel graag in groeien, maar botste op allerlei toestanden waar hij alleen maar van in de war geraakte. Zo vertelde hij mij: 'ik heb geleerd dat als iemand huilt, je die moet troosten. Mensen huilen omdat ze verdrietig zijn. Onlangs huilde een collega van mij. Ik ben haar gaan troosten en heb een hele lading boosheid over mij heen gekregen.'

Omdat we veralgemenen, passen we soms de verkeerde strategie toe in een andere context dan waar deze in oorsprong voor bestemd was.

De man uit ons verhaal had niet begrepen dat 'huilen' niet steeds betekent dat je verdrietig bent. Je kunt ook huilen van blijheid. Hij had evenmin begrepen dat het troosten van je partner en het troosten van een collega, om twee verschillende houdingen vraagt.

Een strategie is als het bakken van een taart. Je volgt een recept en je weet dat, als je dat recept heel nauwgezet volgt, je een bepaald resultaat hebt, namelijk de taart zoals die er uitziet op de foto van het kookboek. Begin je te experimenteren met de hoeveelheden, met de volgorde waarin je de dingen moet doen, dan is de kans heel groot dat jouw taart, jouw eindresultaat, anders is dan op die foto.

Kortom: het proces van wat je doet, is belangrijker dan de uitkomst op zich.

Evengoed is het zo dat, als je een andere taart wilt bakken, je ook een ander recept zult moeten volgen.

Meer weten. KLIK HIER

Soms vergeten we dit wel eens, en zouden sommige onder ons zonder GPS geheel verloren rijden.

2016-04-09T18:03:00.000+02:00

Onlangs was ik op weg met de wagen. Ik moest naar een plek waar ik nog nooit was geweest. De weg en het drukke verkeer vroegen al mijn aandacht. Ik zette al mijn rijvaardigheden in om heelhuids door de drukte te slalommen. Terwijl ik mij in volle concentratie op het verkeer richtte, schrok ik mij plots te pletter. Mijn achteruitkijkspiegel viel naar beneden. Even was ik in paniek, want parkeerplaatsen waren er niet in die buurt.

Even, week ik af van mijn route. Ik onderbrak ze om me in een zijstraatje even langs de kant te zetten. Ik zette de spiegel zo goed en zo kwaad als het ging terug op zijn plaats. Daarna keerde ik terug naar de plaats waar ik van mijn route was afgeweken en vervolgde mijn weg.

Gelukkig was ik me er ten volle van bewust op op welk punt van mijn route ik deze onderbroken had, waardoor ik deze route kon verderzetten vanaf het punt waar ik ervan afgeweken was. Soms vergeten we dit wel eens, en zouden sommige onder ons zonder GPS geheel verloren rijden.

Eens op mijn bestemming, begon een nieuwe zoektocht, namelijk het vinden van de ingang van het gebouw en het vinden van de zaal waar ik verwacht werd. Daarbinnen had ik geen gps om op terug te vallen. Al mijn oriëntatievermogen gemobiliseerd dus. Het is allemaal goed gekomen...

Strategieën sluiten bij elkaar aan. Als de ene strategie stopt, begint een volgende. Bij onvoorziene omstandigheden, veelal van buitenuit, maken we een zijsprong met de intentie om daarna terug te keren , om alzo de huidige strategie verder af te werken. Soms vergeten we dit te doen, soms onbewust, soms bewust, wat verwarrend kan aanvoelen, overkomen...

Toen ik op mijn bestemming aankwam, was mijn rijstrategie niet meer aan de orde. Ik zette een nieuwe strategie in om mijn weg doorheen het gebouw te vinden. Toen ik even een zijstraat moest inrijden om mijn spiegel te repareren, week ik een moment af van de strategie die ik aan het volgen was. Daarna nam ik de draad ermee weer op.

Meer weten. KLIK HIER

'Strategieën' werken niet als eilandjes op zichzelf.

2016-04-02T18:01:00.000+02:00

Jaren geleden ontmoette ik een ondernemer die om hulp kwam vragen in verband met zijn bedrijf. Ik was vrij verbaasd, want hij was, in mijn ogen, een zeer succesvol zakenman. Blijkbaar moest ik mijn overtuiging wat bijsturen. De man vertelde mij dat hij inderdaad succesvol was in het aantrekken van nieuwe klanten. Hij organiseerde events en daar kwamen heel veel mensen op af. Hij had er geen enkele moeite mee om mensen naar zich toe te trekken. Hij was evenzeer expert in het verkopen van zijn basisproducten tijdens zo'n event. Daarna echter, kwam hij in de problemen. Mensen tekenden niet meer in voor een vervolgproduct. Hetzelfde speelde zich af met zijn personeel. Mensen kwamen enthousiast aankloppen en startten er vol moed en hoop als werknemer. Hooguit een paar jaar later vertrokken ze weer, ontgoocheld en gefrustreerd. De man snapte niet wat er aan de hand was, wat hij verkeerd deed. Hij was de wanhoop nabij.

Wie ook de wanhoop nabij was, was een student die een paar jaar geleden bij ons kwam aankloppen. Hij studeerde vlot. De vele feiten die hij moest instuderen, vormden geen enkel probleem. Ook zijn studiemethode en zijn studie-ijver waren prima. Op examens liep het echter regelmatig fout. Hij moest vaak het antwoord schuldig blijven op examenvragen. Hij bleef dan achter met de frustratie: 'ik heb het goed gestudeerd. Waarom vind ik het antwoord nu niet?'

'Strategieën' werken niet als eilandjes op zichzelf. Ze haken in op andere strategieën. Ze werken ermee samen of ze werken elkaar tegen. Niet alle strategieën zijn even goed op elkaar afgestemd. En, het is niet omdat je een zeer goeie strategie hebt om dingen op te bergen, dat dit impliceer dat de strategie om deze dingen terug te vinden ook een zeer goeie is, doch? Ik kan als geen ander mij sleutels opbergen, deze sleutels terugvinden daarentegen is een geheel ander verhaal.

Zo had onze student een goede strategie om informatie in zijn geheugen op te slaan. Zijn strategie om informatie op te halen echter, faalde.

Niet alle strategieën zijn even succesvol. Onze ondernemer gebruikte een succesvolle strategie om nieuwe klanten aan te trekken. Hij paste dezelfde strategie toe op het behouden van die klanten en dat werkte duidelijk niet.

Meer weten. KLIK HIER

Frustrerend, toch? Zo je best doen en dan hetzelfde resultaat blijven halen...

2016-03-26T17:55:00.000+01:00

Er zijn zo van die dingen die alle mensen gemeen hebben. Naar de WC gaan bijvoorbeeld. Elke mens op deze aardbol, gaat dagelijks naar de wc. Het verbindt ons met elkaar, om het zo te zeggen. Nu ik toch in een kak- en pisstemming ben, laat ons er nog maar even mee doorgaan. Een plasje doen, vraagt andere vaardigheden van een man dan van een vrouw. Maar een kakje doen, daarin zijn we écht met elkaar verbonden, is het niet? Het verloopt voor iedereen op dezelfde manier, toch?

Stel je even voor: je moet dringend naar de wc wegens krampen in de buik.

In het meest gunstige geval doen we de volgende stappen: je doet je broek af, vervolgens ga je op de wc zitten, je dropt je kakje, je neemt best wat wc-papier, je licht je kont, je veegt ze schoon, vervolgens doe je je broek aan, je denkt eraan om even door te spoelen, best van al alvorens je handen te wassen.

De krampen in je buik leiden sommige tot een alternatieve manier van doen. Zoals, wanneer het zo snel dient te gaan, dat je, om tijd te winnen, tegelijk gaat zitten en je broek probeert uit te doen. Oeps... dan ben je wellicht hopeloos te laat. Ja, ja... het kakje is er al, te vroeg, helaas. Als je vervolgens eerst je handen wast en daarna met propere handen nog even je achterwerk reinigt, om dan vervolgens je broek weer aan te doen... Tja... Wellicht hebben jullie inmiddels een beeld... Ik in elk geval wel! Het woord 'shit' komt in mij op, eerlijk gezegd...

Ik heb heel lang in de shit gezeten (al was het andere shit dan daarnet in ons kakverhaal), elke keer ik mijn koffer moest pakken. Het probleem was dat ik altijd weer veel teveel wou meedoen. De grote hoop kleren die ik uit mijn kleerkast haalde, geraakte blijkbaar niet gesorteerd. Het lukte mij nooit om alles wat ik wou meenemen, in één koffer te krijgen. Gevolg: een koffer die op barsten stond met een rits die het net niet liet afweten, frustratie alom, gemopper van mijn wederhelft dat dit nu toch echt niet meer zo kon, dat het echt moest veranderen. Ik nam mij dus vastberaden voor dat ik het zou veranderen. Dagen op voorhand was ik mij aan het voorbereiden op een koffer die niet uitpuilde en waar het intact blijven van de rits niet in gevaar kwam. Ik visualiseerde mij te pletter. Doch, de bewuste dag dat ik mijn koffer moest inpakken, moest ik opnieuw proppen. Vreselijk. Ontmoedigend. Niets aan te veranderen, dacht ik. Het zal wel de aard van het beestje zijn...

Frustrerend, toch? Zo je best doen en dan hetzelfde resultaat blijven halen...

Bepaalde handelingen of gedragingen stellen in een welbepaalde volgorde, ook 'sequens' genoemd, en in een bepaalde context, noemen we een 'strategie'. Iets doen, altijd op dezelfde manier en altijd in dezelfde volgorde, in een gegeven context, leidt tot hetzelfde resultaat, of dit nu een gewenst of een ongewenst resultaat is.

Ik mocht mij te pletter visualiseren met als doel minder kleren in mijn koffer zien te krijgen, het hielp niets, omdat ik nog steeds dezelfde handelingen bleef stellen, in dezelfde volgorde. Deze strategie werkte duidelijk niet voor mij.

In het geval van ons kakje: dit was wel een strategie die werkte. Als we daar iets in de volgorde veranderden, dan was het resultaat niet bepaald wat we wensten, toch? Diegenen echter die enkel over de laatste 'kakstrategie' beschikken, zullen ongetwijfeld gebaat zijn bij het veranderen ervan, tot ze het gewenste resultaat krijgen.

Wil je een ander resultaat, dan zal je jouw strategie dienen te veranderen, doch? Dit klinkt misschien ingewikkeld. Het goede nieuws is dat het veelal veel gemakkelijker is om te leren hoe het ineen zit, dan dat vele vooraf denken dat het is.

Meer weten? KLIK DAN HIER

Lang geleden, in de middelbare school, had ik een lerares Nederlands.

2016-03-19T09:00:00.000+01:00

Lang geleden, in de middelbare school, had ik een lerares Nederlands. Elke week kwam ze de klas binnen, zette zich neer op haar stoel en zei: 'Neem maar je map? En je boek? We gaan eerst een toets doen?' Veel gezag had deze vrouw niet. Enig idee waarom? Heb je gemerkt welk leesteken er achter haar woorden staat in deze tekst? Juist, een vraagteken. Was deze lerares iets doortastender geweest in haar spreken, dan had ze wellicht dat gezagsprobleem niet gehad.

Communicatie is veel meer dan de woorden die wij gebruiken. Maar liefst 38% van onze communicatie wordt gestuurd door onze stem, onze manier van spreken, de intonatie waarop wij dingen zeggen, hoe luid, hoe stil, hoe monotoon, enzovoort. Dit stuk van de training is een geweldig doe-hoofdstuk. We gaan dus meteen aan de slag!

Heel vaak spreken we spontaan in een intonatie, die aangepast is aan de situatie. Soms echter, bijvoorbeeld als we ons voor een groep moeten voorstellen en ons onzeker voelen, gebruiken we de vragende intonatie. Net dàn is het van belang om 'commando's' te plaatsen in hoe je spreekt. Met 'commando's' bedoelen we niet commando's zoals in het leger. Een commando is een duidelijke uitspraak, met een dalende intonatie. Een commando verhoogt de kans dat je serieus genomen wordt, dat je gezag hebt in een klas, dat wat je wilt bekomen van de ander, ook wordt uitgevoerd.

Een zin lezen, laat staan spontaan uiten, in een intonatiepatroon dat er niet bij past, geeft ons verwarring, een ongemakkelijk gevoel. Het effect op jezelf en op anderen, is niet te onderschatten. Spreken in de juiste intonatie, heeft een grote invloed op onze impact op onze omgeving en op onszelf.

Je stem juist gebruiken is op zich een technisch gebeuren. Er zijn meer dan 30 spieren betrokken bij het gebruik van je stembanden, je ademhaling, je spreken in het algemeen. Het vraagt dus een ingenieus samengaan van verschillende delen van je lichaam, om je stem op een goeie manier te leren inzetten. Echter, hier gaan we niet de technische toer op. Een element dat ontzettend belangrijk is bij het spreken, is 'congruentie'. Wat je voelt en denkt, moet ook klinken doorheen je stem, zoals het bedoeld is. Je kunt een speech geven waarbij de inhoud schitterend is. Als je echter met een piepstemmetje voor de groep staat, is jouw inhoud niet geloofwaardig.

We spreken de hele dag door tegen onszelf. Als we deze innerlijke dialogen zouden kunnen opnemen, dan vallen we achterover van wat we horen. Heel veel mensen spreken op een zeer strenge toon tegen zichzelf, vaak veel te luid (ook al klinkt in deze jouw stem enkel in je hoofd). De inhoud van jouw innerlijke dialogen aanpassen en ombuigen van niet helpend naar helpend, is één belangrijke stap om te groeien. De manier waarop je tegen jezelf spreekt aanpassen, is een tweede, even belangrijke stap. Zo had ik iemand in een training, die heel erg streng was voor zichzelf. Dat uitte zich ook in haar manier van spreken tegen zichzelf: veel te hoog en veel te luid. Ik leerde haar om haar innerlijke stem aan te passen in toonhoogte en volume. Op slag kon ze milder zijn voor zichzelf. Gevolg: nieuw gedrag, dat veel meer openheid op het leven inhield. En dus: meer geluk, meer keuzemogelijkheden.

Onbewust voelt de omgeving aan of we al dan niet congruent zijn, of wat we zeggen en de manier waarop we dit doen, 'klopt' met wat er in ons omgaat. Een speech houden over een onderwerp waar je met jouw waarden niet achter kunt staan, 'klopt' niet. Boos zijn op een lieve, zachte toon, 'klopt' niet. 'What you see, is what you get', is een slogan waarmee we graag zwaaien. Hoe zit het echter bij jou? Is wat je voelt, denkt en zegt, op elkaar afgestemd? Klinkt je stem in overeenstemming met je gevoelens, je gedachten? Of klopt het plaatje niet?

Onze stem heeft vele parameters waarmee we oneindig kunnen leren spelen en waarmee we beetje bij beetje onze innerlijke wereld, zoals ze echt is, naar buiten kunnen leren brengen. Jouw omgeving zal het opmerken, als je meer en meer jouw authentieke stem kunt laten klinken, in overeenstemming met de inhoud van wat je zegt. Het kan jouw leven, jouw werk, jouw relaties, sterk beïnvloeden.

Wil ook jij dit leren?

Het leven kan ons aanzetten om eigenaardige dingen te gaan doen.

2016-03-12T09:00:00.000+01:00

Het leven kan ons aanzetten om eigenaardige dingen te gaan doen. Zo heeft mijn man de vreemde gewoonte om deuren van kasten en lades, net niet dicht te doen. Net niet, steeds weer. Elke lade, elke kastdeur, op een paar uitzonderingen na. Ik hoorde hem eens vertellen dat dit gedrag te maken had met een vroegere inbraak in zijn toenmalig huis. Dit gebeuren was zo bij hem binnengeslagen, dat hij er een vernuftig systeem voor bedacht: deuren en lades net niet dichtdoen, op zo'n manier dat hij het altijd zou merken als er een inbreker in huis was geweest. Ok, elk zijn eigen systeem, denk ik dan... Het was inderdaad een systeem geworden. Het maakte deel uit van zijn leven, van heel zijn doen en laten. Het was een gewoonte, zeg maar. Hij dacht er niet meer bij na. Alleen al het zien van kastdeuren en lades, maakten het wakker en zorgden ervoor dat het 'net niet dicht-systeem' in werking trad.

Op het moment dat wij gingen samenwonen echter, merkte ik hoe dit alles mij irriteerde. Kastdeuren doe je dicht. Lades doe je dicht. Na enkele weken liep ik als een maniak door het huis, om alles wat 'net niet dicht' was, helemaal dicht te doen. Het werd steeds sterker, de irritatie werd groter, met elke kast die ik dichtknalde. Op den duur moest ik nog maar aan een kastdeur of een lade denken, en ik werd al getriggerd. Lap, daar was mijn irritatie weer, net zo sterk als zijn 'net niet dicht-systeem'. Niet echt een leuk gevoel, irritatie. Het helpt je niet echt vooruit. Maar het zorgde er wel voor dat ik ook een systeem ontwikkelde: het 'net niet dicht terug dicht-systeem'.

Niet dat ik zo perfect was, helemaal niet. Ik bleek ook zo mijn eigenaardigheden te hebben. Bij het opbergen van waterflessen bijvoorbeeld. Je kent dat wel, zo'n pak van zes waterflessen, die in een soort plastiek samengehouden wordt. Ik kom thuis en ik zet dat pak gewoon in de berging. Heb ik een fles water nodig, dan peuter ik een beetje van dat plastiek los en neem ik die fles eruit. De rest van de plastiek blijft er gewoon aanhangen. Idem met koekjes, beschuitjes, of wat dan ook. Ik laat de verpakking eraan en ik neem uit de doos wat ik nodig heb. Net zoals ik geïrriteerd geraakte van net niet dichte deuren en lades, geraakte mijn man geïrriteerd van mijn spullen die in de verpakking bleven.

Wij waren dus echt een tof koppel in die tijd... zo tof, dat wij besloten om hier iets aan te doen. Irritatie is niet fijn. We vroegen ons af of we met elkaars systemen konden leren omgaan vanuit een veel fijnere, helpende gemoedstoestand. We vroegen ons af of we die wederzijdse irritatie niet konden laten 'ineenstorten' als het ware. Zoals in dat spelletje dat ik als kind vaak speelde met vriendjes: om ter langst serieus blijven. Je moest naar elkaar kijken en zo lang mogelijk vermijden om te lachen. De lach won het altijd van de serieuze blik. Alsof moeilijke gemoedstoestanden gedoemd zijn te verdwijnen, om in te storten, van zodra er een meer optimistische toestand in zicht komt. We zijn hierin geslaagd. We hebben irritatie kunnen vervangen door rust. Mijn manier van kasten dichtdoen is sterk veranderd sindsdien en de manier waarop mijn man de plastiek van de waterflessen doet, kost hem ook geen energie meer.

Nu ja, dit is al bij al geen onoverkomelijke situatie. Er zijn ergere dingen in het leven. Irritatie trekt je niet zo naar beneden, dat je er wanhopig van wordt. Het is enkel een lastige vlieg op je neus, meer niet. Anders is het als je zwaar gefrustreerd wordt. Ook dat gebeurt uiteraard wel eens in ons leven. Zo voelde het voor mij, enkele jaren geleden, toen ik mijn man karweitjes zag opknappen en ik mocht 'helpen'. Ik kende totaal niets van die zaken en bovendien had ik nog de sterke overtuiging dat ik super onhandig was en bovendien totaal geen praktisch verstand bezat. Ik vond het verschrikkelijk om, telkens hij mij vroeg om iets van materiaal aan te geven, ik niet eens wist waar hij het over had en dus per definitie het verkeerde aangaf. Het werd nog erger, toen ik moest constateren dat alles wat ik moest doen om te helpen, op een mislukking uitdraaide. Door mij viel iets kapot op de grond. Door mij liep alles vertraging op. Door mij zaten vijzen scheef in een plank. Door mij... Ik leek de oorzaak van alle praktische ellende in huis, zo voelde het althans. Het frustreerde mij mateloos en ik was de wanhoop nabij. Op zo'n sterk gevoel kan je niet zomaar iets leuks gaan zetten, in de hoop dat dan die frustratie overheerst wordt door een ander gevoel. Neen, hier was meer voor nodig. Ik heb verschillende stadia moeten doorlopen als het ware. De eerste was de aarzeling die in mij begon te groeien: 'is het echt zo erg met mij gesteld op praktisch vlak? Of kan ik toch iets?' Dit gaf al een beetje zuurstof. Uiteindelijk werd ik nieuwsgierig naar mijn kunnen. Misschien was ik toch wel handig, op een bepaalde manier. Daardoor begon het te kriebelen om dingen te gaan doen, om iets te gaan ondernemen, om te experimenteren. Uiteindelijk geraakte ik gemotiveerd om te helpen en om te leren bij het opknappen van klusje in huis. Ik kan zelfs al naar de winkel om materiaal te gaan kopen. Af en toe heb ik een idee hoe je iets kunt repareren. Heel die ketting van gevoelens waren nodig om te komen waar ik nu ben aanbeland.

Nu is het ook heel fijn geworden en wordt het steeds fijner om dingen aan te pakken. Het doet mij een beetje terugdenken aan mijn eerste zwemlessen. Voor mij was een zwembad een poel van angst. Ik zie mij nog staan, met mijn oranje badpakje, mijn gele badmuts en mijn knalgroen zwembandje, met ankertjes erop. Bibberend op het droge, kijkend naar de kinderen die in het water sprongen of die van de glijbaan het water in plonsden. Ik was gek op glijbanen als kind. Maar dat water, help. Toch ben ik op de één of andere manier, na lang aarzelen, op het kleinste glijbaantje beland. Met mijn ankerzwembandje stond ik bovenaan, zette mij neer en verzamelde voldoende moed om mij naar beneden te laten glijden. Het was veel leuker dan ik dacht. Nog maar eens dus. Na een tiental keren, was dat kleine glijbaantje geen uitdaging meer. Ik ging een grotere opzoeken. Het leuke gevoel werd serieus vermenigvuldigd in intensiteit. Ik genoot volop. Mijn zwembandje met ankertjes erop, maakte mij tot een soort van 'glijdend anker', om het zo te zeggen. Ik leek, met mijn fel gekleurde outfit, eerder op een carnavalsattractie, maar daar trok ik mij niets van aan. En ja, er was een nog veel grotere glijbaan in dat zwembad. Zou ik het aandurven? Met de vorige ervaringen nog vers in mijn hoofd, waagde ik het erop. De grootste glijbaan van het zwembad afglijden gaf mij een euforisch gevoel. Ik weet niet hoe vaak ik de lange trap er naartoe heb bestegen. Heel vaak. Mijn angst was overwonnen. Het leuke gevoel van het kleine glijbaantje was wel honderd keer sterker geworden, nu ik de grootste glijbaan aandurfde. Net zoals ik nu, terwijl ik dit verhaal aan het schrijven ben, geniet van een goed muziekje. Wat zeg ik? Van het ene goede muziekje na het andere. Het gevoel van creativiteit die deze muziekjes in mij wekken, wordt met elk muziekje groter en sterker. Zo simpel, maar toch zo krachtig. We zitten vol hulpmiddelen. We hebben ze maar wakker te maken en ermee te leren spelen. Fijn, toch? Ik kijk op en zie dat mijn man de deur net niet dicht heeft gedaan, nadat hij mij goedendag is komen zeggen voor hij boodschappen ging doen. Niet erg, ik sta op en doe de deur in alle rust dicht...

Nieuwsgierig geworden?

Onze ogen bewegen...

2016-03-05T09:00:00.000+01:00

Mijn moeder was een zeer tolerante vrouw. Er was echter één ding waar ze absoluut niet tegen kon en dat was 'liegen'. 'Ik zie het aan je ogen als je liegt, dus pas op', was haar vaste uitspraak. Toch, kind zijnde, probeerden we haar soms om de tuin te leiden. Het lukte echter niet. Hoe ze het klaarspeelde, begreep ik toen niet. Ik vond haar 'truc' niet. Nu echter, snap ik het maar al te goed. Zonder het te beseffen, had mijn moeder een systeem door dat we allemaal hanteren als we communiceren. Eens je dit systeem doorhebt, weet je wanneer iemand liegt, wanneer iemand zich iets herinnert, wanneer iemand een innerlijk beeld ziet of eerder geluiden hoort, wanneer iemand een innerlijke dialoog voert, enzovoort. Hoe ingenieus zitten we toch ineen! Mijn moeder deed aan NLP zonder dat ze het besefte, zonder dat NLP bestond, in die tijd. Het werkte. Voor haar althans. Ik wenste toen vaak dat ze niet zo opmerkzaam was...

Onze ogen bewegen. Ze zijn de weerspiegeling van onze huidige interne representatie. Ze vertellen of deze visueel, auditief of kinesthetisch is. Ze is gebonden aan regels. Telkens wanneer je in gedachten een intern beeld verzint aangaande een nieuwe fantasie, dan zullen jouw ogen naar rechtsboven bewegen. Echter wanneer je je in gedachten een intern beeld vormt aangaande één van jouw herinneringen, dan zullen jouw ogen naar linksboven bewegen. Telkens wanneer je in gedachten een nieuw geluidsfragment componeert aangaande een onbestaande melodie, stemmetje, toon... dan zullen jouw ogen zich horizontaal naar rechts bewegen. Wanneer je je in gedachten een geluidsfragment oproept aangaande een concert, een liedje, een ringtone... vanuit jouw herinneringen, dan zullen jouw ogen zich horizontaal naar links bewegen. Echter wanneer je in gedachten tegen jezelf praat, zoals bij het doorlopen van een denk-proces, dan zullen jouw ogen zich naar linksonder bewegen. Telkens wanneer er een gevoel of een emotie aan verbonden is, dan zullen jouw ogen naar rechtsonder bewegen.

Dit alles klopt voor circa 80-90% van de mensen onder ons. Voor de andere is hun reactie gespiegeld. Vandaar het belang om steeds de ogen van de andere te kalibreren.

Nieuwsgierig?

Ontdek jouw natuurlijke stem!

2016-02-27T09:00:00.000+01:00

Heb je al ooit het verlangen gevoeld om het uit te schreeuwen van vreugde? Of het verlangen om het uit te gillen als je pijn hebt, boos bent, verdrietig? Heb je al ooit een onweerstaanbaar verlangen gehad om te zingen?

Velen zingen in de auto, als ze alleen zijn. Zodat niemand het hoort. En dan nog zijn ze soms beschaamd omdat diegene die naast hen staat in de file, merkt dat ze aan het zingen zijn.

Waarom zijn we daarin zo kwetsbaar?

Emoties, gemoedstoestanden allerlei, ze komen grotendeels naar buiten via onze stem. We zijn een sprekend en zingend ras. Onze stem is de veruitwendiging van wat we denken en voelen. Niet alleen de woorden die we gebruiken, maar vooral hoe onze stem klinkt, letterlijk. Hoog, laag, schril, hees, helder... Het vertelt ons verhaal van nu. De klanken die vrij kunnen klinken, deze die nog opgesloten zitten, deze die ingehouden zijn of net uitbundig, het spreekt over waarin we vrij zijn en waarin we nog vastzitten in onze persoonlijke groei, in wie we echt zijn als mens.

Hoeveel mensen zijn er niet die zeggen: 'ik zou zo graag kunnen zingen'. Iedereen kan zingen. Velen echter hebben als kind moeten horen dat ze niet konden zingen, dat ze geen goede stem hadden. Velen durven niet meer te zingen en hebben hun droom om te zingen of om zich via hun stem te uiten, op welke wijze dan ook, diep weggeborgen.

Zingen is vaak kwetsbaarder dan spreken. Als je zingt, laat je je horen, in alle toonaarden die er bestaan. Je zingt jouw lied op jouw manier, op de wijze die nu kan. Je bent sopraan of alt, bas of tenor. Maar daarnaast ben je zoveel meer. Welke klanken willen naar buiten komen? Welke klanken willen gezongen worden, geuit worden, op welke manier dan ook? Welke klanken komen er zuiver uit en welke niet? We voelen ons kwetsbaar als we zingen. We voelen ons in ons blootje staan. Geen mogelijkheid meer om iets te camoufleren. Onze stem liegt niet. Onze stem toont de volle waarheid over wie we zijn en over hoe we ons voelen. Geen ontsnapping mogelijk.

Toch is het oneindig bevrijdend om hoe we ons voelen, te leren uitzingen, om te zetten in klanken. Eens je de smaak te pakken hebt, is het heerlijk.

Het gaat niet in de eerste plaats om stemtechniek. Je hoeft geen muzikale basis te hebben of cursussen in voordracht te hebben gevolgd om dit werk te kunnen doen. Iedereen kan het leren. Het gaat om expressie. Om durven ademen. Om je laten horen, zoals je nu bent, met de klanken die er nu zijn. Het gaat om je eigen klanken durven maken, vanuit jouw eigenheid. De klanken die voor jou bevrijdend zijn. De klanken die jouw creativiteit losmaken. De klanken die jouw lichaam in beweging zetten. De klanken die al heel lang wachten om gezongen te worden en die nu eindelijk het daglicht mogen zien.

Klanken reiken verder dan woorden. Klanken zijn de dragers van gevoelens. Jouw klaaglied, jouw vreugdelied, jouw wiegelied of wat dan ook, dat is wat telt.

Je stem vrij maken en vrij laten klinken, jouw natuurlijke, oorspronkelijke stemgeluid ontdekken, daar gaat het om. Jezelf terug een stem geven, jouw natuurlijke, authentieke stemgeluid terughalen en naar buiten brengen. Welk lied wil jij zingen? Welk verhaal wil jij vertellen? En wat wil jouw stem jou vertellen?

In de workshop 'Jouw spreekstem, jouw kracht!', maak je kennis met dit alles.