ਮੇਰੀ ਜ਼ੁਬਾਨ My Tongue

ਫੇਸਬੁੱਕ ਨੂੰ ਲੈਕੇ ਕੀ ਕਹਿੰਦੇ ਨੇ ਸਾਡੇ ਗਾਇਕ

2012-05-29T03:18:00.002-07:00

ਮਾਰਕ ਜੈਕਬਰਗ, ਜੋ ਫੇਸਬੁੱਕ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂਅ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਪੰਨਿਆਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਬਿਜ਼ਨਸਮੈਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਰਜ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਮਰ ਕਿੰਨੀ ਕੁ ਐ, ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਕਰੀਬਨ ਉਹ ਪੰਜ ਮਹੀਨੇ ਵੱਡਾ ਐ, ਉਸਦਾ ਜਨਮ 14 ਮਈ 1984 ਨੂੰ ਹੋਇਆ। ਬਿਜ਼ਨਸ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਿਆਂ ਵੀ ਕੋਈ ਜਿਆਦਾ ਵੇਲਾ ਨਈ ਹੋਇਆ ਐ। ਇਸ ਦੀ ਸਫ਼ਲਤਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਲਈ ਮੂੰਹ ਤੋੜ ਜੁਆਬ ਐ, ਜੋ ਕਹਿੰਦੇ ਨੇ ਕਿ ਬਿਜਨਸ ਖੜ੍ਹਾ ਕਰਨ 'ਚ ਇੱਕ ਪੀੜ੍ਹੀ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦੀ ਐ। ਫੇਸਬੁੱਕ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਗੂਗਲ ਦੀ ਵੇਬਸਾਈਟ ਓਰਕੁਟ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋਈ, ਕਰੀਬਨ 4 ਫਰਵਰੀ 2004, ਫੇਸਬੁੱਕ ਓਰਕੁਟ ਤੋਂ ਛੇ ਸੱਤ ਦਿਨ ਛੋਟੀ ਐ ਉਮਰ 'ਚ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਲੋਕਪ੍ਰਿਅਤਾ 'ਚ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ।

ਜਦੋਂ ਉਸ ਰੱਬ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਵਰ੍ਹਦੀ ਐ, ਤਾਂ ਦੁਨੀਆ ਆਪ ਮੁਹਾਰੇ ਕਸੀਦੇ ਕੱਢਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਐ। ਮਾਰਕ ਜੈਕਬਰਗ ਨੂੰ ਪੰਜਾਬੀ ਨਈ ਆਉਂਦੀ, ਜੇਕਰ ਕਿੱਧਰੇ ਉਸਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਮੋਟੀ ਵੀ ਪੰਜਾਬੀ ਦੀ ਸਮਝ ਹੁੰਦੀ ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਮੋਸ਼ਨ ਦੇ ਲਈ ਪੰਜਾਬੀ ਗੀਤਕਾਰਾਂ 'ਤੇ ਗਾਇਕਾਂ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਵੀ ਕਰਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਫੇਸਬੁੱਕ ਨੂੰ ਲੋਅਪ੍ਰਿਆ ਬਣਾਉਣ ਦੇ ਲਈ ਪੰਜਾਬੀ ਸੰਗੀਤ ਦਾ ਵਧੇਰਾ ਵੱਡਾ ਹੱਥ ਆਏ।

ਕਮਲ ਹੀਰ ਆਖਦਾ ਐ, ਭੋਰਾ ਨਈ ਉਦਾਸੀ ਵੇਖੀ ਸੋਹਣੇ ਮੁੱਖ 'ਤੇ ਮੈਂ, ਰਾਤੀਂ ਉਹਦੀ ਫੋਟੋ ਵੇਖੀ ਫੇਸਬੁੱਕ 'ਤੇ ਮੈਂ। ਉੱਥੇ ਕੁੜ੍ਹੀ ਨੂੰ ਚਿਤਾਵਨੀ ਦਿੰਦਿਆਂ ਮਾਲਵੇ ਦਾ ਨੌਜਵਾਨ ਗਾਇਕ ਗੁਰਵਿੰਦਰ ਬਰਾੜ ਕਹਿੰਦਾ ਐ, ਫੇਸਬੁੱਕ 'ਤੇ ਫੇਕ ਫੋਟੋਆਂ ਪਾਉਣ ਵਾਲੀਏ ਨੀ, ਜਾ ਅਸੀਂ ਨੀ ਤੈਨੂੰ ਚਾਹੁੰਣਾ ਐ, ਸਭ ਨੂੰ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੀ ਨੀ। ਗੁਰਵਿੰਦਰ ਬਰਾੜ ਜਿੱਥੇ ਠੁਕਰਾ ਰਿਹਾ ਐ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਤੇਰੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਪੰਜਾਬੀ ਗਾਇਕੀ ਦੇ ਪਿੜ੍ਹ ਵਿੱਚ ਕਦਮ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਬਿੱਲ ਸਿੰਘ ਬੋਲੀਆਂ ਟੱਪਿਆਂ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਫੇਸਬੁੱਕ 'ਤੇ ਕੁੜ੍ਹੀ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਡਿਟੇਲ ਮੰਗ ਰਿਹਾ ਐ। ਜਦੋਂਕਿ ਯੰਗ ਸੂਰਮਾ ਤੇ ਕੁਲਦੀਪ ਧਾਲੀਵਾਲ ਗਾ ਰਹੇ ਨੇ ਕਿ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣਾ, ਜਦੋਂ ਉੱਤੇ ਫੇਸਬੁੱਕ 'ਤੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋ ਜਾਣਾ। ਚੁਸਕੀਆਂ ਲੈਣ ਦਾ ਸ਼ੌਕੀਨ ਭਗਵੰਤ ਮਾਨ ਚੁਸਕੀ ਲੈਂਦਿਆਂ ਕੁੱਝ ਇੰਝ ਗਾ ਰਿਹਾ ਐ, ਫਿਰਦੇ ਨੇ ਲੈਪਟੋਪ ਚੱਕੀ ਮਿੱਤਰੋ, 21ਵੀਂ ਸਦੀ ਤਰੱਕੀ ਮਿੱਤਰੋ, ਵਾਲ ਰੰਗਵਾਕੇ, ਟੈਟੂ ਘੁਣ ਵਾਕੇ, ਮੁੰਡੇ ਦਾ ਧਿਆਨ ਫੈਂਕੀ ਲੁੱਕ 'ਤੇ, ਚੜ੍ਹਦੀ ਜੁਆਨੀ ਫਿਰੇ ਹਾਣ ਭਾਲ ਦੀ ਫੇਸਬੁੱਕ 'ਤੇ।

ਭਗਵੰਤ ਮਾਨ ਦੀ ਗੱਲ 'ਤੇ ਫੁੱਲ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਿਆਂ ਨੌਜਵਾਨ ਗਾਇਕ ਦਿਓਲ ਦਿਲਜਾਨ ਆਪਣੇ ਅਹਿਸਾਸਾਂ ਨੂੰ ਇੰਝ ਫੋਲਦਾ ਐ, ਫੇਸਬੁੱਕ 'ਤੇ ਤੱਕਿਆ ਸੀ ਤੇਰਾ ਫੇਸ ਰਿਕਾਣੇ ਨੀ, ਉਸੇ ਦਿਨ ਤੋਂ ਹੋ ਗਏ ਆਂ ਤੇਰੇ ਦੀਵਾਨੇ ਨੀ, ਬਣ ਬੈਠਾ ਮੈਂ ਪੁਜਾਰੀ ਤੇਰੇ ਦਿਲ ਦੇ ਮੰਦਰ ਦਾ, ਤੂੰ ਵਿੱਚ ਕਨੇਡਾ ਰਹਿਣੀ ਐ, ਮੈਂ ਜੱਟ ਜਲੰਧਰ ਦਾ।

ਸ਼ਾਇਕ ਪੂਰੇ ਮਾਮਲੇ ਦਾ ਜਾਇਜਾ ਲੈਣ ਮਗਰੋਂ ਬਲਵੀਰ ਉੱਪਲ ਨੇ ਇਹ ਗਾਉਣਾ ਵਧੇਰੇ ਮੁਨਾਸਿਬ ਸਮਝਿਆ, ਇੰਟਰਨੈੱਟ 'ਤੇ ਨਵੇਂ ਫਰੈਂਡ ਬਨਾਉਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਨੇ, 24 ਘੰਟੇ ਵੇਹਲੇ ਇਸ਼ਕ ਲੜਾਉਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਨੇ, ਫੇਸਬੁੱਕ ਨੇ ਕਮਲੇ ਕਰਤਾ ਮੁੰਡੇ ਕੁੜ੍ਹੀਆਂ ਨੂੰ, ਵੈਬਕੈਮ ਨੇ ਸੈਂਟੀ ਕਰਤਾ ਮੁੰਡੇ ਕੁੜ੍ਹੀਆਂ ਨੂੰ।

ਇਹਨਾਂ ਗੀਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਪੰਜਾਬੀ ਗਾਇਕਾਂ ਦੀਆਂ ਕੈਸਿਟਾਂ ਚੱਲੀਆਂ ਕਿ ਨਈ ਇਹ ਤਾਂ ਪਤਾ ਨਈ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਇਹਨਾਂ ਗੀਤਾਂ ਦੀ ਬਦੌਲਤ ਮੇਰਾ ਹਮਉਮਰ ਮਾਰਕ ਜੈਕਬਰਗ ਅੱਜ ਸਭ ਤੋਂ ਜਿਆਦਾ ਪੈਸੇ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸ਼੍ਰੈਣੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਿਲ ਐ, ਤੇ ਗੀਤਾਂ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਹੋਏ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਰਕੇ ਨੌਜਵਾਨ ਮੁੰਡੇ ਕੁੜ੍ਹੀਆਂ ਈ ਨਈ, ਸਗੋਂ ਸਕੂਲੀ ਪੜ੍ਹਦੇ ਬੱਚੇ ਵੀ ਆਉਣ ਲੱਗੇ ਨੇ।

ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮਾੜੇ ਚੰਗੇ ਦੋ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੰਦੇ ਹੁੰਦੇ ਨੇ, ਇੱਥੇ ਵੀ ਕੁੱਝ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਈ ਐ। ਇਹ ਵੀ ਇੱਕ ਦੁਨੀਆ ਐ। ਜਰਾ ਬਚ ਕੇ ਫੇਸਬੁੱਕ ਤੋਂ।

ਲਾਭ ਹੀਰੇ ਦੇ ਗੀਤ 'ਤੇ ਮੈਂ

2012-05-28T22:31:00.001-07:00

ਟੋਬੇ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਬੈਠਾ, ਮੱਝਾਂ ਦੇ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਣ ਦਾ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਅਚਾਨਕ ਸਾਹਮਣਿਉਂ ਗੁਰੂਦੁਆਰੇ ਵਾਲੀ ਗਲੀ 'ਚੋਂ ਇੱਕ ਟਰੈਕਟਰ ਨਿਕਲਿਆ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਗੀਤ ਵੱਜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਸਦੇ ਬੋਲ ਸਨ, ਦੰਦ ਜੁੜ੍ਹ ਗਏ ਲੋਕਾਂ ਦੇ, ਕੁੜ੍ਹੀ ਹਿੱਕ ਥਾਪੜ ਕੇ ਕਹਿ ਗਈ। ਟਰੈਕਟਰ ਹਵਾ ਦੇ ਫ਼ਰਾਟੇ ਵਾਂਗੂ ਛੂ ਕਰਦਾ ਕੋਲੋਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਉਸ ਗੀਤ ਦੇ ਬੋਲ ਮੇਰੇ ਕੰਨਾਂ ਦੀ ਲੀਹੇ ਸਿੱਧੇ ਜੇਹਨ 'ਚ ਉਤਰ ਗਏ।

ਮੱਝਾਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਆਈਆਂ, 'ਤੇ ਆਪਾਂ ਘਰ ਨੂੰ ਟੁਰ ਪਏ। ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਨਈ ਤੁਰਦਾ, ਉਹ ਲੋਕ ਗੁਆਹ ਨੇ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਰਹਿ ਨੇ। ਮੈਂ ਉਪਰਲੀ ਇੱਕ ਲਾਈਨ ਨੂੰ ਗੁਣ ਗੁਣਾਉਂਦਾ ਘਰ ਪੁੱਜਿਆ। ਸ਼ਾਮ ਢਲੇ ਜਦੋਂ ਮੇਰੇ ਗੁਆਂਢੇ ਰਹਿੰਦਾ ਚਾਚਾ ਘਰ ਆਇਆ, 'ਤੇ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਇਹ ਗੀਤ ਕਿਸਦਾ ਐ, ਦੰਦ ਜੁੜ੍ਹ ਗਏ ਲੋਕਾਂ ਦੇ। ਉਸਨੇ ਹੱਸਦਿਆਂ ਜੁਆਬ ਦਿੱਤਾ, ਇਹ ਗੀਤ ਪੁੱਤਰਾ ਲਾਭ ਹੀਰੇ ਦਾ, ਕੰਨਾਂ ਦੇ ਕੀੜੇ ਕੱਢ ਦਿੰਦਾ ਐ। ਹਿੱਕ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗਾਉਂਦਾ ਐ।

ਮੈਨੂੰ ਹੁਣ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਚਾਚਾ ਜੋ ਗੀਤ ਰੋਜ਼ ਗਾਉਂਦਾ ਐ ਨਾ ਵੇ ਸੱਜਣਾ ਨਾ ਉਹ ਵੀ ਲਾਭ ਹੀਰੇ ਦਾ ਐ। ਇਹ ਸਮਾਂ ਲਾਭ ਹੀਰੇ ਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਵੇਲੇ ਲਾਭ ਹੀਰੇ ਨੇ ਜੋ ਵੀ ਗਾਇਆ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਖਿੜ੍ਹੇ ਮੱਥੇ ਪ੍ਰਵਾਨ ਕੀਤਾ, ਲਾਭ ਹੀਰੇ ਦੀਆਂ ਕੈਸਿਟਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਮੋਸ਼ਨ ਦੀ ਲੋੜ੍ਹ ਨਈ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਦਿਨਾਂ 'ਚ ਦੂਰਦਰਸ਼ਨ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਕੁੱਝ ਪ੍ਰੋਗ੍ਰਾਮ ਆਉਂਦੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ 'ਚ ਪੰਜਾਬੀ ਗੀਤ ਵੱਜਦੇ, ਕਲਾਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਟੀਵੀ 'ਤੇ ਆਉਣ ਦੇ ਲਈ ਲਾਈਨ 'ਚ ਲੱਗਣਾ ਪੈਂਦਾ ਸੀ।

ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ 'ਚ ਪ੍ਰਮੋਸ਼ਨ ਦੇ ਲਈ ਗਾਇਕ ਆਪਣੀ ਅਗਲੀ ਕੈਸਿਟ ਦਾ ਕੋਈ ਵਧੀਆ ਜਿਹਾ ਗੀਤ ਅਖ਼ਾੜਿਆਂ 'ਚ ਗਾ ਛੱਡੇ, ਜੇਕਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਤਾਂ ਕੈਸਿਟ ਆਉਂਦਿਆਂ ਵਿੱਕ ਜਾਂਦੀ। ਕੈਸਿਟ ਆਉਣ ਦੇ ਬਾਅਦ 'ਚ ਰਹਿੰਦਾ ਖੂੰਦਾ ਪ੍ਰਮੋਸ਼ਨ ਟਰੈਕਟਰਾਂ ਦੇ ਵੱਜਦੇ ਗੀਤ ਕਰ ਦਿੰਦੇ।

ਲਾਭ ਹੀਰੇ ਦੇ ਗੀਤ ਜੰਗਾਂ ਦੇ ਟਰੈਕਟਰ 'ਤੇ ਵਧੇਰੇ ਵੱਜਦੇ। ਲੱਗ ਗਈ ਪੜ੍ਹਨ ਪਟਿਆਲੇ, ਖੜ੍ਹੀ ਟੇਸ਼ਨ 'ਤੇ ਰਹਿ ਗਈ, ਝਾਂਕਣੀ 'ਚ ਪੈ ਗਿਆ ਫ਼ਰਕ ਜਿਹੇ ਗੀਤ ਜੰਗਾਂ ਦੀ ਮੋਟਰਾਂ ਠੀਕ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਦੁਕਾਨ 'ਚ ਆਮ ਸੁਣਨ ਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ। ਜੰਗਾਂ ਦੇ ਮੁੰਡੇ ਹੀਰੇ ਦੇ ਜ਼ਬਰਦਸਤ ਫੈਨ ਸਨ। ਲਾਭ ਹੀਰੇ ਦੀ ਕੋਈ ਨਾ ਕੋਈ ਕੈਸਿਟ ਚੱਲਦੇ ਫਿਰਦੇ ਕਿਸੇ ਨਾ ਕਿਸੇ ਟਰੈਕਟਰ ਦੇ ਟੂਲ ਬਕਸੇ 'ਚ ਆਮ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ।

'ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਮੁੰਡਿਆਂ ਨੇ ਤੇਰਾ ਨਾਂਅ ਰੱਖਿਆ ਮਨਮੋਹਣੀ' ਇਹ ਲਾਭ ਹੀਰੇ ਦੀ ਸ਼ਿਖਰ ਸੀ। ਹੁਣ ਲਾਭ ਹੀਰਾ ਪਿੰਡਾਂ 'ਚੋਂ ਨਿਕਲ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਸਰੋਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕੀਲਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਸੀ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਅਫ਼ਸੋਸ ਦੀ ਗੱਲ ਇਹ ਹੋਈ ਕਿ ਇਸਦੇ ਬਾਅਦ ਲਾਭ ਹੀਰੇ ਦੀ ਲੋਕਪ੍ਰਿਅਤਾ ਘੱਟਣ ਲੱਗੀ। ਹੁਣ ਉਸਦੀਆਂ ਕੈਸਿਟਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ ਸੀਮਿਤ ਹੋਣ ਲੱਗੇ, ਹੁਣ ਉਹ ਗੱਲ ਨਈ ਰਹਿ ਗਈ ਸੀ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਇਆ ਕਰਦੀ ਸੀ।

ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਐ, ਲਾਭ ਹੀਰੇ ਦਾ ਨਾਂਅ ਸੁਣਦਿਆਂ ਲੋਕ ਮੀਲਾਂ ਦੂਰ ਉਸਦਾ ਅਖਾੜਾ ਸੁਣਨ ਤੁਰ ਜਾਂਦੇ, ਉਹ ਹਿੱਕ ਦੇ ਜੋਰ 'ਤੇ ਗਾਉਣ ਵਾਲਾ ਗਾਇਕ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਲੋਕਪ੍ਰਿਅਤਾ ਚਮਕੀਲੇ ਜਿਹੀ ਸੀ। ਪ੍ਰੰਤੂ ਸਫ਼ਲਤਾ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਕਈ ਐਬ ਲੈਕੇ ਆਉਂਦੀ ਐ। ਪੰਜਾਬੀ ਗਾਇਕਾਂ ਦਾ ਸ਼ਰਾਬ ਬਿਨ੍ਹਾਂ ਨਈ ਚੱਲਦਾ ਇਹ ਗੱਲ ਤਾਂ ਆਮ ਹੈ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਲਾਭ ਹੀਰਾ ਸਟੇਜ ਉੱਤੇ ਗਾਉਂਦਿਆਂ ਕਾਫ਼ੀ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਪਾਣੀ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ। ਸਾਡੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਨੇੜਲੇ ਪਿੰਡ ਆਲੀਕੇ, ਲਾਭ ਦਾ ਅਖਾੜਾ ਲੱਗਿਆ, ਮੈਂ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਉਸਦਾ ਅਖਾੜਾ ਦੇਖਣ ਦੇ ਲਈ ਪੁੱਜਿਆ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਅਫ਼ਸੋਸ ਦੀ ਗੱਲ ਇਹ ਹੋਈ ਕਿ ਅਖਾੜਾ ਪੂਰਾ ਨਾ ਹੋ ਸਕਿਆ, ਲਾਭ ਹੀਰੇ ਦੀ ਜੁਬਾਨ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਲੜਖੜਾਉਣ ਲੱਗੀ। ਆਯੋਜਕਾਂ ਨੇ ਲਾਭ ਹੀਰੇ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਬਹਾਨੇ ਗੱਡੀ 'ਚ ਬੈਠਾ ਕੇ ਰਵਾਨਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਲੋਕ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ੍ਹ ਗਏ।

ਕਿਸੇ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਬੰਦਾ ਡਿੱਗਣ ਦੇ ਲਈ ਭਾਵੇਂ ਖੁਦ ਕਸੂਰਵਾਰ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਉੱਠਣ ਦੇ ਲਈ ਉਹ ਖੁਦ ਜਿੰਮੇਵਾਰ ਹੈ। ਲਾਭ ਹੀਰੇ ਨੇ ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉੱਠਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਮਗਰ ਸਮਾਂ ਬੜੀ ਤੇਜੀ ਦੇ ਨਾਲ ਬਦਲਿਆ। ਦੂਰਦਰਸ਼ਨ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕਈ ਹੋਰ ਚੈਨਲ ਆ ਗਏ। ਕੱਲ੍ਹ ਉੱਠੇ ਮੁੰਡੇ ਪੈਸੇ ਦੇਕੇ ਚੈਨਲ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਪੂਰਾ ਪੂਰਾ ਦਿਨ ਆਪਣੇ ਗੀਤ ਵਜਾਉਣ ਲੱਗੇ, ਦੇਬੀ ਮਖਸੂਸਪੁਰੀ ਕਹਿੰਦਾ ਐ, ਕਲਾਕਾਰ ਤਾਂ ਉਹੀ ਐ ਜੋ ਟੀਵੀ ਆਉਂਦਾ ਐ।

ਜੋ ਜੋ ਹਨੀ ਸਿੰਘ ਹੋਰੇ ਇਹਨਾਂ ਚੈਨਲਾਂ ਦੀ ਪੈਦਾਇਸ਼ ਨੇ। ਪੰਜਾਬੀ ਗਾਇਕੀ ਦੇ ਵਿੱਚ ਨਿਘਾਰ ਆਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਭਾਵੇਂ ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਦੌਰਾਨ ਕਈ ਚੰਗੇ ਗਾਇਕ ਵੀ ਮਿਲੇ। ਮਗਰ ਅਫ਼ਸੋਸ ਲਾਭ ਹੀਰੇ, ਦਵਿੰਦਰ ਕੋਹਿਨੂਰ ਜਿਹੇ ਹੀਰੇ ਕਿਤੇ ਪਿੱਛੇ ਖੋਹ ਆਏ, ਜੋ ਬੇਹੱਦ ਅਨਮੋਲ ਸਨ। ਲਾਭ ਹੀਰਾ ਬਹੁਤ ਜਦਲ ਆਪਣੀ ਨਵੀਂ ਐਲਬਮ ਕਰਨ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਮੀਦ ਐ ਉਹ ਕੁੱਝ ਨਵਾਂ ਪੇਸ਼ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਖੋਹੀ ਹੋਈ ਚਮਕ ਨੂੰ ਫਿਰ ਤੋਂ ਮੁੜ੍ਹ ਹਾਸਿਲ ਕਰੇ।

ਲਾਭ ਹੀਰੇ ਦੇ ਗੀਤਾਂ 'ਚ ਸੱਚਾਈ ਸੀ। ਉਹ ਹਿੱਕ ਠੋਕ ਕੇ ਗਾਉਂਦਾ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਗੀਤਾਂ 'ਚ ਨਵਾਂਪਨ ਸੀ, ਪਰ ਪੇਂਡੂ ਕਲਚਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ, ਪੁਰਾਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਲਈ। ਉਸਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰੀ ਅਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਨਵੇਂ ਸਰੋਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮੋਹਣ ਦੇ ਲਈ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਮੁੰਡਿਆਂ ਦੇ ਨਾਂਅ ਰੱਖਿਆ ਮਨਮੋਹਨੀ, ਜਿਹੀ ਇੱਕ ਹੋਰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨੀ ਪਵੇਗੀ।

ਬਠਿੰਡਾ ਗਾਇਕਾਂ ਦੀ ਮੰਡੀ ਹੋਇਆ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਲਾਭ ਹੀਰੇ ਦੇ ਹਰ ਉਮਰ ਗਾਇਕ ਜਿਆਦਾਤਰ ਬਠਿੰਡੇ ਦੇ ਸਨ, ਪਰ ਲਾਭ ਹੀਰਾ ਹੀ ਕੇਵਲ ਮਾਨਸਾ ਜਿਲ੍ਹੇ ਦੀ ਅਗੁਵਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਲਾਭ ਹੀਰੇ ਦਾ ਜਨਮ ਬੁਢਲਾਡਾ ਮੰਡਲ 'ਚ ਆਉਂਦੇ ਪਿੰਡ ਅਚਾਨਕ 'ਚ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਅੱਜ ਵੀ ਕਮੀ ਨਈ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਕਮੀਆਂ ਉੱਤੇ ਮਾਤ ਪਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਲਾਭ ਹੀਰੇ ਨੂੰ ਮੁੜ੍ਹ ਪਰਤਣ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਐ।

ਭਾਵੇਂ ਲਾਭ ਹੀਰਾ ਮੇਰਾ ਬਹੁਤਾ ਪਸੰਦੀਦਾ ਨਈ ਰਹਿਆ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਉਸਦਾ ਗੀਤ ਇੱਕ ਮਿਆਨ 'ਚ ਕਿੱਦਾਂ ਦੋ ਤਲਵਾਰਾਂ ਰੱਖੇਗਾ, ਨੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਾਰਗ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ, ਇਸ ਗੀਤ ਦਾ ਅਰਥ ਕੁੱਝ ਹੋਵੇ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਸਮਝ ਆਉਂਦਾ ਸੀ, ਕਿ ਝੂਠ 'ਤੇ ਸੱਚ ਇੱਕ ਮਿਆਨ 'ਚ ਕਦੇ ਨਈ ਆ ਸਕਦੇ। ਜਿਸ ਗੱਲ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨਿਗਾਹ 'ਚ ਅਕੜ੍ਹੂ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ, ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਗਿਲਾ ਨਈ।

ਲਾਭ ਹੀਰੇ ਨੇ ਜੋ ਗੀਤ ਕੱਬਡੀ 'ਤੇ ਗਾਇਆ 'ਸਿੰਗ ਫੱਸ ਗਏ ਕੁੰਡੀਆਂ ਦੇ ਬਹਿ ਜਾ ਗੋਡੀ ਲਾਕੇ' ਉਹ ਸੁਪਰਬ ਸੀ। ਬਾਅਦ 'ਚ ਭਾਵੇਂ ਕੱਬਡੀ 'ਤੇ ਕਈ ਗੀਤ ਆਏ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਲਾਭ ਹੀਰੇ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਨਈ ਬਣੀ। ਇਸ ਗੀਤ ਨੂੰ ਮੱਖਣ ਬਰਾੜ ਨੇ ਲਿਖਿਆ ਸੀ।

ਗੋਰੇ ਚੱਕਵਾਲੇ ਦੇ ਗੀਤ 'ਤੇ ਮੈਂ

2012-05-27T23:12:00.000-07:00

ਗੋਰੇ ਚੱਕਵਾਲੇ ਦੇ ਅਖਾੜੇ ਪਿੱਛੋਂ ਪਿੰਡ ਦੇ ਵਿੱਚ ਗੋਰੇ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਦਾ ਵੱਜਣਾ ਆਮ ਹੋ ਗਿਆ। ਮੇਰੇ ਘਰ ਉਨ੍ਹੀਂ ਦਿਨੀਂ ਡੈਕ ਨਈ ਸੀ, ਮੇਰੇ ਡੈਡੀ ਨੇ ਲਿਆਂਦੀਆਂ ਤਾਂ ਕਈ ਵਾਰ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਆਪਣਾ ਬੰਦੇ ਕਮਾਲ ਦੇ ਖਰਾਬ ਕਰਨ 'ਚ ਮਾਹਿਰ, ਬੇਲਟੈਕ ਦਾ ਟੀਵੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਵੀ ਮਰੀਜਾਂ ਵਰਗੀ ਜਿੰਦਗੀ ਗੁਜਾਰੀ ਮੇਰੀ ਕਲਾਕਾਰੀ ਕਰਕੇ।

ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਬਦਨਾਮ ਹੋ ਕੇ ਵੇਖਣਾ, ਇਹ ਗੀਤ ਤਾਂ ਐਨਾ ਵੱਜਿਆ ਕਿ ਜਿਹਦਾ ਕੋਈ ਅੰਤ ਨਈ ਸੀ। ਗੋਰੇ ਦਾ ਤੇਜ਼ ਲੈਅ 'ਚ ਗਾਉਣਾ ਬਕਮਾਲ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਲੋ ਮੋਸ਼ਨ ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਅੱਗੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਐ ਗੋਰੇ ਨੂੰ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ 'ਚ ਗੋਰੇ ਦੀ ਕੈਸਿਟ ਆਈ, ਦੋ ਦਿਨ ਰੁੱਸਕੇ ਨਈ ਬੋਲੀ, ਜੋ ਸੁਪਰ ਡੁਪਰ ਹਿੱਟ ਹੋਈ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਗੁਰਨਾਮ, ਜੋ ਮੇਰਾ ਦੋਸਤ ਸੀ, ਕੈਸਿਟ ਘਰ ਲਿਆਕੇ ਮੋੜ੍ਹ ਆਇਆ, ਕਹਿੰਦਾ ਏਹ ਦਾ ਕਵਰ ਚੰਗਾ ਨਈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਕੈਸਿਟ ਪੂਰੇ ਪੰਜਾਬ ਭਰ 'ਚ ਵੱਜੀ ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਕਾਕਾ ਕਵਰ 'ਤੇ ਨਈ ਜਾਈ ਦਾ।

ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਇਆ ਗੋਰੇ ਦਾ ਅਖਾੜਾ ਦਾ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਜੋ ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਸਹਿ ਗਾਇਕਾ ਸੋਨੂੰ ਦੇ ਨਾਲ ਸੂਟ ਕੀਤਾ। ਇਸਦੇ ਵਿਚਲੇ ਕਈ ਗੀਤ ਸੁਪਰ ਕੁਆਲਿਟੀ ਦੇ ਸਨ। ਇਹ ਵੀ ਸਮਾਂ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਐ, ਜਦੋਂ ਸਭ ਕੁੱਝ ਬਕਮਾਲ ਬਣਦਾ ਐ। ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਮੇਰੀ ਪਸੰਦ ਹਰਦਿਲ ਦੀ ਪਸੰਦ ਬਣ ਰਹੀ ਐ। ਆਪਾਂ ਗੋਰੇ ਦੇ ਪੱਕੇ ਫੈਨ ਸੀ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਯਾਰ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਗੋਰਾ ਚੱਕਵਾਲਾ ਹੀ ਕਹਿੰਦੇ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਗੋਰੇ ਦੇ ਨਾਲ ਦੂਜੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਸਾਲਾਂ ਮਗਰੋਂ ਹੋਈ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਪੱਤਰਕਾਰੀ ਦੀ ਦੁਨੀਆ 'ਚ ਆਇਆ।

ਦੁਪਹਿਰ ਦਾ ਵੇਲਾ। ਬੱਸ ਸਟੈਂਡ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਗੋਰੇ ਦਾ ਦਫ਼ਤਰ। ਉਸਦੇ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਬੋਰਡ ਲੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਅੱਜ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਐ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਉਸਦੇ ਘਰ ਦੇ ਟੈਲੀਫੋਨ ਦਾ ਨੰਬਰ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੁਪਹਿਰ ਆਪਣੇ ਦਫ਼ਤਰ 'ਚੋਂ ਗੋਰੇ ਦੇ ਘਰ ਫੋਨ ਲਾਇਆ, 'ਤੇ ਕਿਹਾ ਮੈਂ ਗੋਰੇ ਬਈ ਦਾ ਫੈਨ ਬੋਲਦਾ ਹਾਂ, ਕੀ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਹੋ ਸਕਦੀ ਐ।

ਅੱਗੋਂ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ ਮੈਂ ਗੋਰਾ ਹੀ ਬੋਲਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਸ਼ਾਇਦ ਕੋਈ ਝੂਠ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਕੁੱਝ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ ਗੋਰੇ ਦੀ ਇੰਟਰਵਿਊ ਪੜ੍ਹੀ ਸੀ, ਇੱਕ ਮੈਗਜ਼ੀਨ 'ਚ, 'ਤੇ ਮੈਂ ਪਰ੍ਖ਼ਣ ਦੇ ਲਈ ਪੁੱਛ ਲਿਆ, ਪੰਛੀ 'ਤੇ ਪਰਦੇਸੀ ਗੀਤ ਕਿਹੜੀ ਕੈਸਿਟ ਹੈ ਭਾਅ ਜੀ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਮੇਰਾ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਗੀਤ ਹੈ, ਇਹ ਰਿਕਾਰਡ ਨਈ ਹੋਇਆ, ਇਹ ਸੱਤਵੀਂ ਜਮਾਤ 'ਚ ਲਿਖਿਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਮਨ ਨੂੰ ਤਸੱਲੀ ਹੋਈ, ਸੱਚਮੁੱਚ ਗੋਰਾ ਜੀ ਬੋਲ ਰਹੇ ਨੇ।

ਗੋਰੇ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨੇ ਸ਼ਾਇਦ ਮੇਰੇ ਲਈ ਔਖੇ ਨਈ ਸਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਭੂਆ ਦੀ ਕੁੜੀ ਦੇ ਸਹੁਰੇ ਹੋਣ ਕਾਰਣ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਮਾਸੀ ਦੇ ਮੁੰਡੇ ਬਲਵੀਰ ਚੰਦ ਸ਼ਰਮਾ ਦੇ ਅਜੀਤ ਅਖਬਾਰ 'ਚ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਕਲਾਕਾਰਾਂ ਦੇ ਬਾਰੇ 'ਚ ਵਧੇਰਾ ਲਿਖਦਾ, ਉਸਦੀ ਬਲਕਾਰ ਸਿੱਧੂ ਦੇ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਯਾਰੀ ਸੀ, 'ਤੇ ਗੋਰੇ ਚੱਕਵਾਲੇ ਦਾ ਚੰਗਾ ਵਾਕਫ਼ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਗੋਰਾ ਚੱਕਵਾਲਾ ਵੀ ਪੰਡਤ ਭਰਾ ਸੀ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ।

ਗੋਰੇ ਦੇ ਗੀਤ ਜਿੰਦਗੀ ਦਾ ਉਹ ਹਿੱਸਾ ਨੇ, ਜਿਸਦੇ ਬਿਨ੍ਹਾਂ ਜਿੰਦਗੀ ਅਧੂਰੀ ਜਿਹੀ ਐ। ਮੈਨੂੰ ਅੱਜ ਵੀ ਯਾਦ ਐ, ਜਦੋਂ ਮੇਰੀ ਘਰ ਦੀ ਬੈਠਕ 'ਚ ਉਸਦਾ ਗੀਤ ਵੱਜਦਾ ਰੱਬ ਲੰਮੀਆਂ ਉਮਰਾਂ ਬ੍ਖ਼ਸੇ ਤੇਰੇ ਜਿਹੀਆਂ ਮਾਸ਼ੂਕਾਂ ਨੂੰ, 'ਤੇ ਮੈਂ ਕਲਪਨਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ 'ਚ ਕਿਧਰੇ ਖੋਹ ਜਾਂਦਾ। ਇਹ ਗੋਰੇ ਦੇ ਹੀ ਗੀਤ ਸਨ, ਜਿਹਨਾਂ ਨੇ ਰੂਹਾਨੀ ਇਸ਼ਕ ਤੋਂ ਜਾਣੂ ਕਰਵਾਇਆ।

ਮੈਨੂੰ ਮਹਿਬੂਬ ਨੂੰ ਦੁਆ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਗੀਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਗੇ ਲੱਗੇ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਰਾਜ ਬਰਾੜ "ਮੇਰੇ ਗੀਤਾਂ ਦੀ ਰਾਣੀ" ਨੇ ਗਾਏ, ਗੋਰੇ ਨੇ "ਰੱਬ ਲੰਮੀਆਂ ਉਮਰਾਂ ਬ੍ਖ਼ਸੇ ਤੇਰੇ ਜਿਹੀਆਂ ਮਾਸ਼ੂਕਾਂ ਨੂੰ"ਗਾਏ, ਗੁਰਵਿੰਦਰ ਬਰਾੜ ਨੇ "ਜਿਹੜੇ ਘਰ ਜਾਵੇਗੀ ਨੀ ਭਾਗ ਖੁੱਲ੍ਹ ਜਾਣਗੇ" ਗਾਏ ਜਾਂ ਫੇਰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਪੰਜਾਬੀ ਗਾਇਕ ਨੇ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਗੀਤਕਾਰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਗੀਤ ਰੱਚਦਾ ਐ, ਤਾਂ ਲੱਗਦਾ ਐ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਮੇਰੇ ਲਈ, ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਵਰਗਿਆਂ ਦੇ ਲਈ ਲਿਖ ਰਿਹਾ ਐ।

ਗਲੀਆਂ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਈਆਂ ਤੋਂ ਗਾਇਕੀ ਦਾ ਸਫ਼ਰ ਤੈਅ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਗੋਰੇ ਚੱਕ ਵਾਲੇ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਗੀਤ ਮੈਂ ਮੇਰੀ ਭੂਆ ਦੇ ਘਰ ਸੁਣਿਆ, ਜਦੋਂ ਉਸਦੀ ਤੇਰਾ ਦਿਲ ਮਰਜੀ ਦਾ ਮਾਲਿਕ ਰਿਲੀਜ਼ ਹੋਈ, ਇਹ ਕੈਸਿਟ ਲੈਕੇ ਮੇਰੀ ਭੂਆ ਦਾ ਮੁੰਡਾ ਅਪਣੇ ਘਰ ਆਇਆ, ਅਸੀਂ ਟੀਵੀ 'ਤੇ ਕੁੱਝ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸੀ, ਉਹ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰਾਜਿੰਦਰਾ ਕਾਲਜ 'ਚ ਪੜ੍ਹਦੇ ਮੁੰਡੇ ਦੀ ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਐਲਬਮ ਆਈ ਐ। ਉਦੋਂ ਮੈਨੂੰ ਗੋਰੇ ਦਾ ਨਾਂਅ ਨਈ ਪਤਾ ਸੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੈਂ ਅਕਸ਼ੈ ਕੁਮਾਰ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਦਾ ਦੀਵਾਨਾ ਸੀ, ਗੋਰੇ ਗੋਰੇ ਮੁਖੜੇ ਪੇ ਕਾਲਾ ਚਸ਼ਮਾ, ਤੂੰ ਚੀਜ਼ ਬੜੀ ਐ ਮਸਤ ਮਸਤ।

ਗੋਰੇ ਦੇ ਅਖਾੜੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਗੋਰੇ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਨੇ ਪੰਜਾਬੀ ਸੰਗੀਤ ਵੱਲ ਅਜਿਹਾ ਮੋੜ੍ਹਿਆ, ਹਿੰਦੀ ਸੁਣਨ ਦੀ ਆਦਤ ਹੀ ਮਰ ਗਈ। ਗੋਰੇ ਦੇ ਬਾਰੇ ਸਾਡੇ ਪਿੰਡ ਬੜੀਆਂ ਅਫ਼ਵਾਹਾਂ ਸਨ, ਉਹ ਕੋਠੇ 'ਤੇ ਰਿਵਾਲਵਰ ਲੈਕੇ ਬਹਿੰਦਾ, ਉਹ ਪਿੰਡ ਦਾ ਬਦਮਾਸ਼ ਐ, ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਸਾਡੇ ਪਿੰਡੋਂ ਇੱਕ ਮੁੰਡਾ ਗਾਇਕੀ ਸਿਖਣ ਗਿਆ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਜਲਦ ਭੱਜ ਆਇਆ, ਉਹ ਅਨਪੜ੍ਹ ਸੀ, ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਪਿੰਡ ਮਜ਼ਦੂਰੀ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਘਰਦਿਆਂ ਨੇ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ ਸ਼ਾਇਦ ਗਾਇਕ ਬਣ ਜਾਵੇ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਮੇਰੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਗੋਰੇ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਦਾ ਇਨਸਾਨ ਵੇਖਕੇ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਮੁਲਾਕਾਤ ਨੇ ਦਿਲ 'ਚ ਗੋਰੇ ਦੀ ਹੋਰ ਜਗ੍ਹਾ ਬਣਾ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ 'ਤੇ ਹਾਦਸੇ ਵਾਲੀ ਰਾਤ ਮੈਂ ਇੱਕ ਲੇਖ ਵੀ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਐ।

ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਲਿਖਿਆ ਐ, ਗੋਰੇ ਦੀ ਗੱਲ ਚੱਲਦੀ ਰਹਿਣੀ ਐ।

ਰਾਜ ਮਲਕਿਆਂ ਵਾਲੇ ਦੇ ਗੀਤ 'ਤੇ ਮੈਂ

2012-05-26T06:10:00.001-07:00

ਹਰ ਸਿੱਕੇ ਦੇ ਦੋ ਪਾਸੇ ਹੁੰਦੇ ਨੇ। ਨਦੀ ਦੇ ਦੋ ਕਿਨਾਰੇ। ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਬੰਦੇ ਚੰਗੇ ਵੀ 'ਤੇ ਮਾੜ੍ਹੇ ਵੀ। ਚੋਣ ਆਪਾਂ ਕਰਨੀ ਹੁੰਦੀ ਐ, ਮੈਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਰਹੀ ਕਿ ਮੇਰੀ ਚੋਣ ਕਦੇ ਗਲਤ ਸਿੱਧ ਨਈ ਹੋਈ। ਮੈਨੂੰ ਪੰਜਾਬੀ ਸੰਗੀਤ ਦੇ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰੀਬਨ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਸਤਾਰ੍ਹਾਂ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਇਆ, ਜਦੋਂ ਸ਼ਹਿਰ ਛੱਡ ਪਿੰਡ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਪੰਜਾਬੀ ਗੀਤ ਵੱਜਦੇ ਟਰੈਕਟਰਾਂ 'ਤੇ, ਦੁਕਾਨਾਂ 'ਚ, ਰੇਡੀਓ 'ਤੇ ਅਤੇ ਵਿਆਹਾਂ 'ਚ ਲਾਊਡ ਸਪੀਕਰਾਂ 'ਤੇ। ਚੰਗੇ ਗੀਤ ਆਪ ਮੁਹਾਰੇ ਮੇਰੇ ਮਨ ਦੀਆਂ ਗਹਿਰਾਈਆਂ ਵਿੱਚ ਉਤਰ ਜਾਂਦੇ।

ਪੰਜਾਬੀ ਸੰਗੀਤ ਦੇ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਪੱਕੀ ਯਾਰੀ ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੋਈ, ਜਦੋਂ ਸਾਡੇ ਪਿੰਡ ਪੰਜਾਬੀ ਗਾਇਕ ਗੋਰੇ ਚੱਕਵਾਲੇ ਦਾ ਅਖਾੜਾ ਲੱਗਿਆ ਸੀ, ਮੇਰੀ ਭੂਆ ਦੀ ਕੁੜੀ ਦੇ ਵਿਆਹ 'ਚ, ਜੋ ਗੋਰੇ ਚੱਕਵਾਲੇ ਦੇ ਪਿੰਡ ਚੱਕ ਫਤਿਹ ਸਿੰਘ ਵਾਲਾ ਵਿਖੇ ਵਿਆਹੀ ਐ। ਇਸ ਮੁਲਾਕਾਤ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਗੋਰੇ ਚੱਕਵਾਲੇ ਦਾ ਫੈਨ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ।

ਗੋਰੇ ਦੇ ਇਲਾਵਾ ਮੈਨੂੰ ਰਾਜ ਮਲਕਿਆਂ ਵਾਲਾ, ਦੇਬੀ ਮਖਸੂਸਪੁਰੀ ਅਤੇ ਅਮਰਿੰਦਰ ਗਿੱਲ ਚੰਗੇ ਲੱਗਦੇ ਨੇ। ਕਿਸੇ ਨੇ ਠੀਕ ਹੀ ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਬੋਤੀ ਮੁੜ੍ਹ ਘੁੜ੍ਹ ਬੋਹੜ ਥੱਲੇ, ਮੇਰਾ ਕੁੱਝ ਇੰਝ ਹੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਦੇ ਗਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਲੈਂਦਾ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਅੰਤ ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਆਕੇ ਫੇਰ ਰੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।

ਗੋਰੇ ਚੱਕਵਾਲੇ ਦੀ ਗੱਲ ਤਾਂ ਨਾਲ ਨਾਲ ਚੱਲਦੀ ਰਹਿਣੀ ਐ, ਆਪਾਂ ਗੱਲ ਕਰਦੈ ਰਾਜ ਬਰਾੜ ਦੀ। ਪੰਜਾਬੀ ਗਾਇਕੀ ਦਾ ਉਹ ਕਦਵਾਰ ਗਾਇਕ, ਜਿਸਨੇ ਗੀਤਕਾਰੀ ਤੋਂ ਗਾਇਕੀ, ਅਤੇ ਫੇਰ ਅਦਾਕਾਰੀ ਤੱਕ ਦਾ ਸਫ਼ਰ ਤੈਅ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਦਾ ਮੈਨੂੰ ਨੱਚਣ ਦਾ ਸਾਈਟਲ ਵਧੇਰੇ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ 'ਤੇ ਗਾਉਣ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਵੀ। ਇਸਦੇ ਨੱਚਣ ਦੇ ਸਾਈਟਲ ਨੇ ਕਈ ਵਿਆਹ 'ਚ ਮੇਰੀ ਇੱਜ਼ਤ ਬਚਾਈ।

ਰਾਜ ਮਲਕਿਆਂ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਣਦਾ ਸਫ਼ਰ ਭਾਵੇਂ ਸਾਡੇ ਵਾਰੀ ਰੰਗਿਆ ਮੁੱਕਿਆ ਤੋਂ ਹੋਇਆ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਉਸਦਾ ਨਾਂਅ ਮੇਰੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜ ਗਈ ਕੁੜਤੀ ਲਾਲ ਪਸੀਨੇ ਦੇ ਨਾਲ ਪਿਆ, ਜੋ ਹਰਭਜਨ ਮਾਨ ਨੇ ਗਾਇਆ। ਇਹ ਗੀਤ ਵਿਆਹਾਂ ਦੀ ਜਾਨ ਸੀ, ਖਾਸ ਕੁੜ੍ਹੀਆਂ ਦੀ ਤਾਂ। ਸਿਫ਼ਤ ਕਿਸਨੂੰ ਪਸੰਦ ਨਈ ਹੁੰਦੀ। ਹਰਭਜਨ ਦਾ ਇਹ ਗੀਤ ਅਤੇ ਹੰਸ ਰਾਜ ਹੰਸ ਦਾ ਹੋਕਾ, ਤਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਐਨਾ ਵਜਾਇਆ ਕਿ ਅੱਜ ਦਾ ਕੋਲਾਬਰੀ ਡੀ 'ਤਾਂ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ 'ਚ ਕਿਤੇ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਐ।

ਰਾਜ ਮਲਕਿਆਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸੁਣਦੀ ਆਦਤ ਬਣਦੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਉਸਦੀ ਰੀਲ ਮੇਰੇ ਗੀਤਾਂ ਦੀ ਰਾਣੀ ਤਾਂ ਕਮਾਲ ਕਰ ਗਈ, ਇਸ ਰੀਲ ਨੂੰ ਨ ਜਾਣੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੀ ਝਲਾਣੀ ਵਿੱਚ ਕਿੰਨੇ ਵਾਰ ਸੁਣਿਆ। ਇਹ ਵੀ ਰਾਜ ਬਰਾੜ ਦਾ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਐਕਸਪੇਰੀਮੈਂਟ ਸੀ, ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਫ਼ਲ ਹੋਇਆ। ਉਸਦੇ ਤਜਰਬਿਆਂ ਨੇ ਕਦੇ ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਤੋਂ ਦੂਰ ਨਈ ਹੋਣ ਦਿੱਤਾ।

ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਐ, ਅਸੀਂ ਦੀ ਖੋਜਬੀਣ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪੈਣੇ ਆਂ। ਖੋਜਣ 'ਤੇ ਪਤਾ ਚੱਲਿਆ। ਮਲਕੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਰਾਜਵਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਬਰਾੜ ਨੂੰ ਗੀਤ ਲਿਖਣ ਦਾ ਸ਼ੌਂਕ ਉਸਦੇ ਸੀਰੀ ਜੱਗੀ ਤੋਂ ਲੱਗਿਆ, ਜੋ ਅਨਪੜ੍ਹ ਸੀ, ਜੋ ਬੋਲਦਾ 'ਤੇ ਰਾਜ ਲਿਖਦਾ। ਦਸਵੀਂ ਤੱਕ ਆਉਂਦੇ ਆਉਂਦੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਉਹ ਵੀ ਲਿਖਦਾ ਸਕਦਾ ਐ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਗਾਇਕ ਗੁਰਮੇਲ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੀਤ ਵਿਖਾਏ, ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਚੰਗੇ ਨੇ, ਤੈਨੂੰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਐ, ਜੋ ਦਿਲਸ਼ਾਦ ਅਖਤਰ ਦਾ ਸਾਗਿਰਦ ਸੀ।

ਇਸ ਦੇ ਬਾਅਦ ਰਾਜ ਬਰਾੜ ਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਜਰਨੈਲ ਘੁਮਾਣ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋਈ, ਜਿਸਦੇ ਬਾਅਦ ਗੱਡੀ ਲੀਹ 'ਤੇ ਅਜਿਹੀ ਚੜ੍ਹੀ ਕਿ ਰਾਜ ਬਰਾੜ ਗੀਤਕਾਰ ਬਣਕੇ ਉੱਭਰਿਆ। ਗੀਤਕਾਰੀ 'ਚ ਪੈਰ ਜੰਮਣ ਲੱਗੇ ਸਨ ਕਿ ਉਸਨੇ ਗਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਪਹਿਲੀ ਐਲਬਮ ਬੰਤੋ ਨਈ ਚੱਲੀ, 'ਤੇ ਦੂਜੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨੇ ਕਮਾਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਵਾਰੀ ਰੰਗ ਮੁੱਕਿਆ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੀ।

ਮੈਂ ਰਾਜ ਦੇ ਉਹ ਗੀਤ ਵੀ ਸੁਣੇ, ਜੋ ਸ਼ਾਇਦ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸੁਣੇ ਹੋਣੇ ਨੇ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੀ ਜਾਣ ਕੇ, ਜੋ ਅਰਮਿੰਦਰ ਗਿੱਲ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ 'ਚ ਰਿਕਾਰਡ ਹੋਇਆ। ਜਦੋਂ ਇਸ ਗੀਤ ਦੀ ਸਿਫ਼ਾਰਿਸ ਇੱਕ ਵਾਰ ਬਠਿੰਡੇ ਦੇ ਸਟੇਡੀਅਮ 'ਚ ਪ੍ਰੋਗ੍ਰਾਮ ਕਰਨ ਦੇ ਲਈ ਆਏ ਅਰਮਿੰਦਰ ਗਿੱਲ ਨੂੰ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਝਟਕਾ ਖਾ ਗਿਆ। ਬਈ ਇਹ ਤੂੰ ਕਿਧਰੋਂ ਸੱਪ ਕੱਢ ਲਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਰਮਿੰਦਰ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਸਾਨੂੰ ਇਸ਼ਕ ਹੋ ਗਿਆ ਤੋਂ ਬਣੀ ਸੀ। ਅਰਮਿੰਦਰ ਨੇ ਮੇਰੀ ਫਰਮਾਇਸ਼ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਸੁਣ ਦੇ ਲਈ ਮੈਂ ਸਟੇਡੀਅਮ 'ਚ ਰੁੱਕ ਨਾ ਸਕਿਆ। ਖ਼ਬਰਾਂ ਭੇਜਣ ਦਾ ਜੋ ਟਾਇਮ ਹੋ ਚੱਲਿਆ ਸੀ। ਰਾਜ ਬਰਾੜ ਦੇ ਰੂਪ 'ਚ ਵੀ ਅਤੇ ਰਾਜ ਮਲਕਿਆਂ ਵਾਲੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਰਾਜ ਬਹੁਤ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਐ।

ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਪਿੰਡ ਛੱਡ ਸ਼ਹਿਰ ਆਇਆ। ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਰਾਜ ਬਰਾੜ ਬੇਹੱਦ ਹਿੱਟ ਗਾਇਕ ਬਣ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਟੀਮ ਮਿਊਜ਼ਿਕ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰ ਕਈ ਕੈਸਿਟਾਂ ਵੀ ਰਿਲੀਜ਼ ਕਰ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ। ਰਾਜ ਬਰਾੜ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਚਾਹਤ ਲੈਕੇ ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਬਠਿੰਡੇ ਵਾਲੇ ਦਫ਼ਤਰ ਗਿਆ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਉਹ ਬੰਦ ਮਿਲਿਆ। ਉਸਦੇ ਮੈਨੇਜਰ ਦਾ ਨੰਬਰ ਮਿਲਿਆ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਰਾਜ ਦੇ ਨਾਲ ਕਦੇ ਗੱਲ ਨਾਲ ਹੋਈ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਉਸਦੇ ਗੀਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਕੰਨਾਂ 'ਚ ਵੱਜਦੇ ਰਹਿ। ਅੱਜ ਵੀ ਜਦੋਂ ਨਾਈਟ ਵਾਕ 'ਤੇ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਰਾਜ ਬਰਾੜ ਦੇ ਗੀਤ ਪੁੱਤ ਵਰਗਾ ਫੋਰਡ ਟਰੈਕਟਰ, ਕੀ ਚੰਗਾ ਹੁੰਦਾ ਕੰਨਾਂ 'ਚ ਵੱਜਦੇ ਨੇ, ਭਲੇ ਹੀ ਚੰਗੀਗੜ੍ਹ ਦੇ ਨਜਾਰੇ ਨਈ ਸੁਣਿਆ, ਉਹ ਉਸਦੇ ਉਹਨਾਂ ਗੀਤਾਂ 'ਚ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹੈ, ਜੋ ਮੁਕਾਬਲੇ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਨੂੰ ਖੁਦ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖਣ ਦੇ ਲਈ ਜਰੂਰੀ ਹੈ।

ਦਿਨ ਭਰ ਦੀਆਂ ਖ਼ਬਰਾਂ ਲਿਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜਦ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਘਰ ਪੁੱਜਦਾ 'ਤੇ ਚਾਚੇ ਦੇ ਘਰ ਟੀਵੀ ਚੱਲਦਾ ਹੁੰਦਾ, ਚਾਚੇ ਦੀ ਆਵਾਜ ਆਉਂਦੀ, ਸੁਣ ਲੈ ਤੇਰਾ ਗੀਤ ਵੱਜ ਰਿਹਾ ਐ, ਰੋਜ਼ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਰਾਜ ਬਰਾੜ ਦਾ ਗੀਤ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਨਾ ਰਹਿ ਬਦਲ ਗਈਆਂ ਸਰਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਮਿਲਦਾ, ਥਕਾਵਟ ਲਹਿ ਜਾਂਦੀ।

ਅੱਜ ਰਾਜ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਸਾਂਝ ਪਿਆ ਕੀ ਵਰ੍ਹੇ ਬੀਤ ਚੱਲੇ ਨੇ, ਰਾਜ ਮਲਕਿਆਂ ਵਾਲਾ ਗੀਤਕਾਰ ਤੋਂ ਗਾਇਕ ਅਤੇ ਫੇਰ ਅਦਾਕਾਰ ਤੱਕ ਦਾ ਸਫ਼ਰ ਤੈਅ ਕਰ ਚੁੱਕਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿੰਡ ਤੋਂ ਦੂਰ ਆਪਣੇ ਸੁਫ਼ਨਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਰਾਜ ਬਰਾੜ ਭਾਵੇਂ ਅੱਜ ਕਈ ਦਿਲਾਂ ਦੀ ਧੜਕਣ ਅਤੇ ਕਈਆਂ ਦਾ ਆਈਕਨ ਬਣ ਗਿਆ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸਦਿਆਂ ਸੰਗ ਆਉਂਦੀ ਐ ਕਿ ਉਸਦਾ ਮੁੰਡਾ ਕੀ ਕਰਦਾ ਐ।

ਪੰਜਾਬੀ ਸੰਗੀਤ ਨੂੰ ਬੱਬੂ ਮਾਨਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਐ, ਨਚਾਰਾਂ ਦੀ ਨਈ

2012-05-26T04:00:00.000-07:00

ਜਦੋਂ ਪੰਜਾਬੀ ਗੀਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਪਿਆਰ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਤੇੜੇ ਹੀ। ਇੱਕ ਗਾਇਕ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ 'ਪਿੰਡ ਪਹਿਰਾ ਲੱਗਦਾ' ਦੇ ਨਾਲ। ਜੀ ਹਾਂ, ਬੱਬੂ ਮਾਨ ਦਾ। ਸ਼ਾਇਦ ਉਦੋਂ ਬੱਬੂ ਮਾਨ ਦੀ ਉਮਰ ਕੋਈ ਜਿਆਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਅੱਜ ਦੇ ਜੋ ਜੋ ਹਨੀ ਸਿੰਘ ਜਿੰਨੀ ਹੋਵੇਗੀ।

ਦੋਵਾਂ 'ਚ ਸਮਾਨਤਾ ਬੱਸ ਏਨੀ ਕੁ ਹੈ ਕਿ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਸਫ਼ਲਤਾ ਇੱਕਦਮ ਮਿਲੀ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਫ਼ਰਕ ਬੜੇ ਨੇ। ਇੱਕ ਨੇ ਸਫ਼ਲਤਾ ਮਿਲਦਿਆਂ ਹੀ ਆਪਣੀ ਗਾਇਕੀ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਦੁਨੀਆਵੀਂ ਬੁਰਾਈਆਂ 'ਤੇ ਤਿੱਖੇ ਵਾਰ ਕਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਦੂਜੇ ਨੇ ਪੰਜਾਬੀ ਸੰਗੀਤ ਦੇ ਅੰਦਰ ਨੰਗੇਜ਼ ਭਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਸਫ਼ਲਤਾ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਆਈ ਹੈ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਇੱਕ ਦੀ ਸਫ਼ਲਤਾ ਤੱਤੇ ਤਵੇ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਸ਼ਿਟ ਵਰਗੀ ਹੈ, 'ਤੇ ਦੂਜੇ ਦੀ ਸਫ਼ਲਤਾ ਤੂਤ ਦੇ ਮੋਸ਼ੇ ਵਰਗੀ ਮਜਬੂਤ। ਜਦੋਂ ਬੱਬੂ ਮਾਨ ਪਿੰਡ ਪਹਿਰ ਲੱਗਦਾ ਅਤੇ ਨੀਂਦਰਾਂ ਨਈ ਆਉਂਦੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਪੰਜਾਬੀ ਗਾਇਕੀ ਦੇ ਪਿੜ ਵਿੱਚ ਉਤਰਿਆ ਸੀ, ਸਾਇਦ ਉਦੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਅੰਦਾਜਾ ਵੀ ਨਈ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਨੌਜਵਾਨ ਪੰਜਾਬੀ ਗਾਇਕੀ ਦੇ ਰਾਹਾਂ 'ਚ ਆਪਣੇ ਪੈਂੜਾਂ ਦੇ ਅਮਿੱਟ ਨਿਸ਼ਾਨ ਛੱਡੇਗਾ।

ਬੱਬੂ ਦੀ ਸਫ਼ਲਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਤਮਾਮ ਅਫ਼ਵਾਹਾਂ ਫੈਲੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਬੂ ਮਾਨ, ਬਾਬੂ ਸਿੰਘ ਮਾਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ। ਜਿਸਦੇ ਲਿਖੇ ਗੀਤ ਹਰਭਜਨ ਮਾਨ ਦੀ ਜੁਬਾਨੋਂ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਸੁਣੇ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਇਹ ਸੱਚ ਨਈ ਕਿ ਬੱਬੂ, ਬਾਬੂ ਸਿੰਘ ਮਾਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਮਤੋਜ ਮਾਨ ਹੈ, ਜੋ ਫਿਲਮ ਹਵਾਏਂ ਅਤੇ ਕਾਫਿਲਾ ਦੇ ਵਿੱਚ ਨਜ਼ਰ ਆਇਆ।

ਬਾਬੂ ਸਿੰਘ ਮਾਨ ਨੂੰ ਮਾਨ ਮਰਾੜ੍ਹਾਂ ਵਾਲਾ ਵੀ ਕਹਿੰਦੇ ਨੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਬਾਬੂ ਸਿੰਘ ਮਾਨ ਦਾ ਜਨਮ ਫਰੀਦਕੋਟ ਦੇ ਮਰਾੜ੍ਹ ਪਿੰਡ 'ਚ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਜਾਣਕਾਰੀ ਮੁਤਾਬਿਕ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਗੀਤ ਦੁੱਧ ਕਾੜ੍ਹਕੇ ਜਾਗ ਨਾ ਲਾਵਾਂ, ਤੇਰੀਆਂ ਉਡੀਕਾਂ ਹਾਣੀਆ, ਇੱਕ ਪ੍ਰੱਤਿਕਾ ਦੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਦੋਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਗੀਤ ਗੁਰਪਾਲ ਸਿੰਘ ਪਾਲ ਨੇ ਗਾਇਆ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤੋਂ ਬਾਬੂ ਸਿੰਘ ਮਾਨ ਨੂੰ ਗਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਕੋਈ ਗਿਣਤੀ ਨਈ। ਬਾਬੂ ਸਿੰਘ ਮਾਨ ਨੂੰ ਜੇਕਰ ਇੰਗਲਿਸ਼ ਦੇ ਵਿੱਚ ਲਿਖੀਏ ਤਾਂ ਬੱਬੂ ਮਾਨ ਵੀ ਪੜ੍ਹ ਸਕਦੇ ਹਾਂ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਲੇਖਣੀ 'ਚ ਜ਼ਮੀਨ ਆਸਮਾਨ ਦਾ ਅੰਤਰ ਹੈ।

ਬੱਬੂ ਸਿੰਘ ਮਾਨ ਪੁਰਾਣੇ ਲਿਹਾਜੇ 'ਚ ਕੁੱਝ ਪਿਆਰ ਕੜੱਤਣ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਲਿਖਦੇ ਨੇ, ਜਦਕਿ ਬੱਬੂ ਮਾਨ ਪੰਜਾਬੀ ਹਿੰਦੀ ਇੰਗਲਿਸ਼ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਵਰਤਮਾਨ ਦੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜ੍ਹਦਿਆਂ ਨਿਰੀ ਅੱਗ ਲਿਖਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਕੱਚੇ ਰੰਗ ਜਿਹੇ, ਉੱਚੀਆਂ ਇਮਾਰਤਾਂ।

ਬੱਬੂ ਮਾਨ ਨੇ ਪਿਛਲੇ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰ੍ਹਾਂ ਵਰਿਆਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਸਤਰ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉੱਪਰ ਵੱਲਿਆ ਚੁੱਕਿਆ। ਅਜਿਹਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਗਾਇਕ ਸਫ਼ਲ ਹੋਏ। ਅੱਜ ਬੱਬੂ ਮਾਨ ਦੀ ਜੁਬਾਨੋਂ ਨਿਕਲੀ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਤੁੱਕ ਵੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲੁਭਾ ਜਾਂਦੀ ਐ, ਜਿਵੇਂ ਵੇਚ ਕਿ ਕਿੱਲਾ ਬਾਪੂ ਰੈਲੀ ਕਰਨੀ ਐ। ਬੱਬੂ ਮਾਨ ਇੰਝ ਗਾਉਂਦਾ ਐ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਨਸ਼ੇ 'ਚ ਧੁੱਤ ਬੰਦਾ, ਨਸ਼ਾ ਗਾਇਕੀ ਦਾ ਵੀ ਕੋਈ ਘੱਟ ਨਈ। ਬੱਬੂ ਮਾਨ ਗਾਉਂਦਿਆਂ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਜਾਨ ਝੋਂਕ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਹੰਡਰਡ ਪੈਂਰਸੇਂਟ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਨਤੀਜਿਆਂ ਤੋਂ ਨਾ ਡਰੋ। ਨਤੀਜੇ ਤਾਂ ਸਹੀ ਆਉਣਗੇ।

ਬੱਬੂ ਮਾਨ ਦੇ ਨਾਲ ਜੋ ਜੋ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਮੈਂ ਕਿਉਂ ਕੀਤੀ। ਇਹ ਦੱਸਣਾ ਵੀ ਤਾਂ ਬਣਦਾ ਐ। ਅੱਜ ਯੂ ਟਿਊਬ 'ਤੇ ਬੱਬੂ ਮਾਨ ਦੇ ਗੀਤ ਸੁਣਦਿਆਂ, ਜੋ ਜੋ ਵਿਰੋਧੀ ਪ੍ਰਤਿਕ੍ਰਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਜਿੱਥੇ ਕਰਨ ਜਸਬੀਰ, ਜੋ ਹੁਣ ਜੱਸੀ ਜਸਰਾਜ ਬਣ ਚੁੱਕਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਜੋ ਉੱਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਰ੍ਹ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਪੂਰੀ ਇੰਵਰਵਿਊ ਸੁਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਜੋ ਜੋ ਨਾਲ ਕਈ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਈ ਸੀ ਦਿੱਲੀ ਦੇ ਵਿੱਚ।

ਫਿਰ ਅਚਾਨਕ ਜੋ ਜੋ ਹਨੀ ਸਿੰਘ ਦਾ ਨਾਂਅ ਚਮਕ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਜੋ ਵੀ ਊਲ ਜੂਲ ਗਿਆ, ਮਿੰਡਰ ਨੇ ਖਿੜ੍ਹੇ ਮੱਥ ਪ੍ਰਵਾਨ ਕੀਤਾ। ਉਸਦੀ ਆਲੋਚਨਾ ਵੀ ਹੋਈ। ਕੁੱਝ ਵਰ੍ਹੇ ਪਹਿਲਾਂ ਪੰਜਾਬੀ ਸੰਗੀਤਕ ਦਰਿਆ ਨਿਤਰਿਆ ਸੀ, ਇਸਦੇ ਆਉਣ 'ਤੇ ਫਿਰ ਪਾਣੀ ਗੰਧਲਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਦਲਜੀਤ ਦੁਸਾਂਝ ਅਤੇ ਗਿੱਪੀ ਗਰੇਵਾਲ, ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਈ ਕਿਹੜੇ ਤਵੀਤ ਪਿਲਾਏ ਨੇ, ਹਨੀ ਬਿਨ੍ਹਾਂ ਗਾਉਂਦੇ ਨਈ, ਜਦੋਂਕਿ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਫ਼ਲਤਾ ਬਹੁਤ ਪਹਿਲਾਂ ਮਿਲ ਗਈ ਸੀ। ਇੱਕ ਨੂੰ ਅਲੱੜ੍ਹ ਕੁਆਰੀਆਂ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਫੁਲਕਾਰੀ ਦੇ ਨਾਲ।

ਜਾਂਦੇ ਜਾਂਦੇ ਐਨਾ ਹੀ ਕਹਿਣਾ ਐ ਮਿੱਤਰੋ, ਪੰਜਾਬੀ ਗਾਇਕੀ ਨੂੰ ਬੱਬੂ ਮਾਨ ਜਿਹੇ ਉੱਚੀ ਸੋਚ ਦੇ ਬੰਦਿਆਂ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ, ਹਨੀ ਜਿਹੇ ਨਚਾਰਾਂ ਦੀ ਨਈ।

ਪੰਜਾਬੀ ਸਿਨੇ ਜਗਤ ਦਾ ਉਭਰਦਾ ਸਿਤਾਰਾ ਜਸਪ੍ਰੇਮ ਢਿੱਲੋਂ

2012-05-25T04:53:00.000-07:00

ਆਪਾਂ ਫੇਰ ਮਿਲਾਂਗੇ ਰਿਲੀਜ਼, 'ਤੇ ਦੇਸੀ ਰੋਮੀਜ਼ ਦੀ ਤਿਆਰੀ
ਅੱਜਕੱਲ੍ਹ ਫੈਸ਼ਨ ਸ਼ੋਆਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਰੁੱਝੇ ਹੋਏ ਨੇ
ਜਲਦ ਹੋਣਗੇ ਹਿੰਦੀ ਫਿਲਮਾਂ 'ਚ ਦਰਸ਼ਨ

ਪੰਜਾਬੀ ਫਿਲਮ ਜਗਤ ਦਾ ਦਾਇਰਾ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਜਿਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਫੈਲਿਆ, ਉਵੇਂ ਉਵੇਂ ਇੱਥੇ ਨਵੇਂ ਚਿਹਰਿਆਂ ਅਤੇ ਹੁਨਰਾਂ ਨੇ ਦਸਤਕ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਪੰਜਾਬੀ ਸਿਨੇ ਜਗਤ ਦੇ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਨਵੇਂ ਚਿਹਰਿਆਂ 'ਚ ਇੱਕ ਚਿਹਰਾ ਹੈ ਜਸਪ੍ਰੇਮ ਢਿੱਲੋਂ ਦਾ। ਜਿਸ ਤੋਂ ਪੰਜਾਬੀ ਸਿਨੇ ਜਗਤ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਉਮੀਦਾਂ ਨੇ। ਮਿਸਟਰ ਪੰਜਾਬ 'ਤੇ ਮਿਸਟਰ ਨਾਰਥ ਦਾ ਖਿਤਾਬ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਜਸਪ੍ਰੇਮ ਢਿੱਲੋਂ ਨੇ ਐੱਮਬੀਏ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕੀਤੀ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਅੰਦਰ ਦੇ ਕਲਾਕਾਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਉੱਧਰ ਨਾ ਜਾਣ ਦਿੱਤਾ।

ਪਾਰਖੂ ਨਿਗਾਹ ਦੇ ਮਾਲਕ ਇਕਬਾਲ ਢਿੱਲੋਂ ਨੇ ਜਸਪ੍ਰੇਮ ਢਿੱਲੋਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਫਿਲਮ ਚੰਨਾ ਸੱਚ ਮੁੱਚੀ ਦੇ ਲਈ ਚੁਣਿਆ, ਜਿਸਦਾ ਨਿਰਦੇਸ਼ਨ ਹਰਿੰਦਰ ਗਿੱਲ ਨੇ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਇਸ ਫਿਲਮ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਪੰਜਾਬੀ ਗਾਇਕਾ ਤੋਂ ਅਦਾਕਾਰਾ ਬਣੀ ਮਿਸ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਗੋਲਡੀ ਸੁਮਲ ਸਨ। ਇਹ ਫਿਲਮ ਭਾਵੇਂ ਸਿਨੇਮਾ ਹਾਲ ਦੀ ਖਿੜਕੀ 'ਤੇ ਜਿਆਦਾ ਟਾਈਮ ਨਈ ਟਿਕੀ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਜਸਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਕੰਮ ਉੱਤੇ ਕਈ ਨਿਰਮਾਤਾ ਨਿਰਦੇਸ਼ਕਾਂ ਦੀ ਅੱਖ ਟਿਕ ਗਈ। ਇਹ ਕਾਰਣ ਹੈ ਕਿ 24 ਮਈ ਨੂੰ ਰਿਲੀਜ਼ ਹੋਈ ਫਿਲਮ ਆਪਾਂ ਫੇਰ ਮਿਲਾਂਗੇ ਦੇ ਵਿੱਚ ਜਸਪ੍ਰੇਮ ਢਿੱਲੋਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਜੋਰਦਾਰ ਕਿਰਦਾਰ ਮਿਲਿਆ। ਫਿਲਮ ਦੇ ਪ੍ਰੋਮੋ ਅਤੇ ਗੀਤ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਹਨ। ਉਮੀਦ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਫਿਲਮ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਰਿਸਪਾਂਸ ਮਿਲੇਗਾ।

ਐਨਾ ਹੀ ਨਈ, ਜਸਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਜੋਰਦਾਰ ਅਦਾਕਾਰੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ 'ਦੇਸੀ ਰੋਮੀਓ' ਦੇ ਵਿੱਚ ਅਹਿਮ ਰੋਲ ਅਦਾ ਕਰਨ ਦਾ ਮੌਕਾ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤਾ, ਜੋ 15 ਜੂਨ ਦੇ ਆਸ ਪਾਸ ਰਿਲੀਜ਼ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਇਸ ਫਿਲਮ ਵਿੱਚ ਬੱਬੂ ਮਾਨ, ਹਰਜੀਤ ਹਰਮਨ ਅਤੇ ਜਸਪ੍ਰੇਮ ਕਾਲੇਜੀਅਨ ਦਾ ਰੋਲ ਅਦਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਹ ਫਿਲਮ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਬੇਹੱਦ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰੇਗੀ। ਇਸ ਫਿਲਮ ਦੇ ਰੋਲ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ ਜਸਪ੍ਰੇਮ ਢਿੱਲੋਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਫਿਲਮ ਦੇ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਰੋਲ ਬੇਹੱਦ ਅਹਿਮ ਹੈ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਰੋਲ ਦਾ ਭੇਦ ਨਹੀਂ ਖੋਲ ਸਕਦੇ। ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਹੈ ਕਿ ਦੇਸੀ ਰੋਮੀਓ ਫਿਲਮ ਪੰਜਾਬੀ ਸਿਨੇ ਜਗਤ ਦੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਅਮਿੱਟ ਛਾਪ ਛੱਡੇਗੀ।

ਆਪਾਂ ਫੇਰ ਮਿਲਾਂਗੇ ਦੇ ਬਾਰੇ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ ਢਿੱਲੋਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਅੱਜ ਫਿਲਮ ਰਿਲੀਜ਼ ਹੋਈ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆਵਾਂ ਦਾ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਹੈ। ਫਿਲਮ ਦੇ ਪ੍ਰੋਮੋ ਅਤੇ ਗੀਤਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਦਾ ਦਿਲ ਮੋਹ ਲਿਆ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਿੰਦੀ ਫਿਲਮਾਂ ਦੀ ਅਭਿਨੇਤਰੀ ਗ੍ਰੇਸੀ ਸਿੰਘ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਬੇਹੱਦ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਈ। ਅੱਜਕੱਲ੍ਹ ਜਸਪ੍ਰੇਮ ਫੈਸ਼ਨ ਸ਼ੋਆਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਰੁੱਝੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹ ਰਾਜਸਥਾਨ ਅਤੇ ਫੇਰ ਗੋਆ ਦੇ ਵਿੱਚ ਫੈਸ਼ਨ ਸ਼ੋਆਂ ਦੇ ਲਈ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਸੁਆਲ ਦੇ ਜੁਆਬ 'ਚ ਜਸਪ੍ਰੇਮ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹ ਬਹੁਤ ਜਲਦ ਹਿੰਦੀ ਫਿਲਮ ਵਿੱਚ ਨਜ਼ਰ ਆਉਣਗੇ।

ਅਸੀਂ ਉਮੀਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਲਿਆ ਮੋਗੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਰਿਸ਼ਤਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਪੰਜਾਬੀ ਸਿਨੇ ਜਗਤ ਦਾ ਨਵਾਂ ਚਿਹਰਾ ਜਸਪ੍ਰੇਮ ਢਿੱਲੋਂ ਆਪਣੇ ਅਭਿਨੈ ਦੇ ਨਾਲ ਸਫ਼ਲਤਾ ਦੀਆਂ ਬੁਲੰਦੀਆਂ ਨੂੰ ਛੋਹੇ।

ਵੇ ਫੱਕਰਾ ਕਿੰਝ ਬੀਤੀ...ਕਿੰਝ ਬੀਤੀ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ?

2012-05-06T07:03:00.004-07:00

ਨੋਟ : ਪੰਜਾਬੀ ਦੇ ਬੇਹੱਦ ਲੋਕਪ੍ਰਿਆ ਗੀਤਕਾਰ ਜਨਾਬ ਅਮਰਦੀਪ ਗਿੱਲ ਜੀ ਵੱਲੋਂ ਪੰਜਾਬੀ ਬੋਲੀ ਦੇ ਸ਼੍ਰੋਮਣੀ ਕਵੀ ਤੇ ਗੀਤਕਾਰ ਸ਼ਿਵ ਬਟਾਲਵੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਸ਼ਰਧਾਂਜਲੀ ਹੈ। ਇਹ ਰਚਨਾ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਫੇਸਬੁੱਕ ਸਟੇਟਸ ਅੱਪਡੇਟ ਤੋਂ ਲਈ ਗਈ ਹੈ।
Punjabi lyricist Sh. Amardeep Singh Gill

ਸਾਗਰ ਕੰਢੇ ਤਿਰਹਾਇਆ ਮਰਿਆ ,
ਨੈਣਾਂ ਵਿੱਚ ਝਨਾ ਵੀ ਭਰਿਆ ,
ਮਾਰੂਥਲ ਕਿਉਂ ਚੁੱਕੀ ਫਿਰਦੈਂ ਹੋ ਖੂਹਾਂ ਦਾ ਲਾਲ !
ਵੇ ਫੱਕਰਾ ਕਿੰਝ ਬੀਤੀ...ਕਿੰਝ ਬੀਤੀ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ?
ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਲਾਈਆਂ ਸ਼ਰਤਾਂ ਰੁੱਖ ਵੀ ਹਾਰ ਗਏ ,
ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਲਾਈਆਂ ਸ਼ਰਤਾਂ ਦੁੱਖ ਵੀ ਹਾਰ ਗਏ ,
ਵੰਝਲੀ ਵਾਂਗੂ ਛੇਕ ਸੀਨੇ ਵਿੱਚ ਹੂਕ ਏ ਦੱਸਦੀ ਹਾਲ !
ਵੇ ਫੱਕਰਾ ਕਿੰਝ ਬੀਤੀ...ਕਿੰਝ ਬੀਤੀ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ?
ਤੂੰ ਤਾਂ ਸੱਪ ਦੀ ਖੁੱਲੀ ਅੱਖ ਵਿੱਚ ਖੜ ਕੇ ਉਮਰ ਗੁਜ਼ਾਰੀ ,
ਕੂੰਜਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਯਾਰੀ ਤੇਰੀ ਮੋਰ ਦੇ ਜਿੱਡੀ ਉਡਾਰੀ ,
ਜੇਠ - ਹਾੜ ਵਿੰਚ ਟਿੱਬਿਆਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਧੂਣੀ ਬਾਲ !
ਵੇ ਫੱਕਰਾ ਕਿੰਝ ਬੀਤੀ...ਕਿੰਝ ਬੀਤੀ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ?
ਤੇਰੇ ਸਫਰ ਦੀ ਪੂਣੀ ਕੱਤੇ ਚੰਨ ਤੇ ਬੁੱਢੀ ਮਾਈ ,
ਬਾਵਰੀਆਂ ਪੌਣਾਂ ਦੀ ਭਟਕਣ ਤੇਰੇ ਹਿੱਸੇ ਆਈ ,
ਪੈਰਾਂ ਹੇਠਾਂ' ਰਾਤ ਹਨੇਰੀ ਸਿਰ ਤਾਰਿਆਂ ਦਾ ਥਾਲ !
ਵੇ ਫੱਕਰਾ ਕਿੰਝ ਬੀਤੀ...ਕਿੰਝ ਬੀਤੀ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ?
ਤੂੰ ਤਾਂ ਹਰ ਜਨਮ ਦੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਬਣ ਮੱਕੀ ਦਾ ਦਾਣਾ ,
ਇਸ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਭੱਠੀ ਦੇ ਵਿੱਚ ਰੋਮ ਰੋਮ ਭੁੱਜ ਜਾਣਾ ,
ਹਰ ਜਨਮ ਹੀ ਜੀਣਾ ਏ ਤੂੰ ਅੱਗ ਸੀਨੇ ਵਿੱਚ ਪਾਲ !
ਵੇ ਫੱਕਰਾ ਕਿੰਝ ਬੀਤੀ...ਕਿੰਝ ਬੀਤੀ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ?
@ADSG

ਉਹ

2011-05-03T01:37:00.001-07:00

ਜਦ ਉਹ ਚੇਤੇ ਆਵੇ,
ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਟੋਲਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹਾਂ
ਓਰਕੁਟ, ਫੇਸਬੁੱਕ ਨਾ ਜਾਣੈ
ਕੀ ਕੀ ਫਰੋਲਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹਾਂ
ਜਦ ਕਿਧਰੇ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ ਓਹ
ਉਦਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ
ਕਿੰਨਾ ਪਿੱਛੇ ਹੈ ਮੇਰਾ ਪਿੰਡ
ਦੁਨੀਆਂ ਚੰਨ 'ਤੇ ਪੁੱਜ ਗਈ
ਪਰ ਓਹ ਨੈਟ 'ਤੇ ਵੀ ਨਈ ਪੁੱਜੀ

ਦੁੱਖ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਈ, ਤੁਸੀਂ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਫੜ੍ਹਦੇ ਹੋ

2010-06-01T06:42:00.001-07:00

ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਭਾਲ ਵਿੱਚ ਨਿਕਲਿਆ ਇਨਸਾਨ ਕਦੇ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਬਲਕਿ ਉਹ ਹੋਰ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਵਤ ਦੇ ਬਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਇਨਸਾਨ ਖੁਸ਼ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਭਾਲ ਵਿੱਚ ਨਿਕਲਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ, ਇੱਕ ਜਗ੍ਹਾ ਟਿਕਾਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਗੁਰਾਂ ਨੇ ਫਰਮਾਇਆ,"ਮਨ ਜੀਤੈ ਜਗ ਜੀਤੈ"। ਮਨ ਰੱਥ ਜੁੜ੍ਹੇ ਘੋੜੇ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਲਗਾਮ ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਉਸਦੇ ਚਾਲਕ ਹੱਥ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਚੱਲਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸਦਾ ਮਾਲਕ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੇਕਰ ਰੱਥ ਜੁੜ੍ਹੇ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਬੇਲਗਾਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਉਹ ਮਾਰਗ ਤੋਂ ਭਟਕ ਜਾਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਨੁਕਸਾਨ ਹੀ ਕਰੇਗਾ। ਮਨ ਦੀ ਲਗਾਮ ਚਾਲਕ ਦੇ ਹੱਥ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਿ ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜੀ ਮੁਤਾਬਿਕ ਮੋੜ੍ਹ ਸਕੇ।

ਮਨ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਲੈਕੇ ਲਲਚਾ ਉਠਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਹਾਸਿਲ ਕਰਨ ਦੀ ਹਸਰਤ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਮਨ ਦੇ ਬਹਿਕਾਵੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਬਹਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਨੂੰ ਪਾ ਲਾਵਾਂ ਤਾਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗੀ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਅਜਿਹਾ ਕਿਧਰੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਮਨ ਚੰਚਲ ਹੈ, ਅਸਥਿਰ ਹੈ, ਇਸਨੂੰ ਜੋ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੂਜੀ ਵਸਤੂ ਵਲ ਦੌੜਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਅਜਿਹੇ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਦਾ ਮਿਲਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ।

ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਮਿੱਤਰ ਦੀ ਯਾਦ ਆ ਰਹੀ ਹੈ। ਉਸ ਕੋਲ ਪੈਸੇ ਦੀ ਕਮੀ ਨਹੀਂ। ਰੱਬ ਦਾ ਦਿੱਤਾ ਸਭ ਕੁੱਝ ਹੈ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਇੱਕ ਨਾਮੀ ਗ੍ਰਾਮੀ ਕੰਪਨੀ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਮੌਕੇ ਗੁਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਦੁੱਖੀ ਹੋਣ ਦਾ ਇੱਕ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮਨ ਦੇ ਕਾਬੂ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਇੱਕ ਵਾਰ ਉਸਨੂੰ ਕਿਰਾਏ ਉੱਤੇ ਨਵਾਂ ਘਰ ਲੈਣਾ ਸੀ। ਜਿਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਰਹਿ ਰਹੇ ਸੀ, ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਕਿਰਾਏ ਉੱਤੇ ਘਰ ਮਿਲਣਾ ਬੇਹੱਦ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹਨ, ਜੇਕਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਮਹਿੰਗਾ। ਉਹ ਕਈ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਘਰ ਨਈ ਮਿਲਣ ਨੂੰ ਲੈਕੇ ਦੁੱਖੀ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਦਿਨ ਅਸੀਂ ਦੋ ਤਿੰਨ ਮਿੱਤਰ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਲਾਂਚ ਟਾਈਮ ਵੇਲੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸੀ। ਉਹ ਘਰ ਨਈ ਮਿਲਣ ਨੂੰ ਲੈਕੇ ਫਿਰ ਤੋਂ ਦੁੱਖ ਰੋਣ ਲੱਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣਨ ਮਗਰੋਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਬੈਠੇ ਦੂਜੇ ਮਿੱਤਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜੇਕਰ ਹੈਪੀ ਤੈਨੂੰ ਬਲੋਗਿੰਗ ਤੋਂ ਟਾਈਮ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਘਰ ਲੱਭਣ ਵਾਸਤੇ ਤੂੰ ਜੁਆਬ ਦੇ ਦੇ, ਇਹ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਆਸ ਨਾ ਕਰੇ"। ਮੈਂ ਤੁਰੰਤ ਜੁਆਬ ਦਿੱਤਾ, "ਯਾਰ ਜੇ ਅਜਿਹੀ ਗੱਲ ਹੈ ਤਾਂ ਠੀਕ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਕੋਰਾ ਜੁਆਬ ਹੈ"। ਕੁੱਝ ਦੇਰ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਉਹ ਆਫ਼ਿਸ ਚੱਲੇ ਗਏ ਅਤੇ ਮੈਂ ਘਰ ਆ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਘਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਉੱਤੇ ਹੀ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਗੁਆਂਢਣ ਨੂੰ ਪੁੱਛ ਬੈਠਾ, "ਕੋਈ ਘਰ ਨਿਗਾਹ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜੋ ਕਿਰਾਏ ਲਈ ਖਾਲੀ ਹੋਵੇ"। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਕੱਲ੍ਹ ਹੀ ਖਾਲੀ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੁਰੰਤ ਜਾਕੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਘਰ ਖਾਲੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਦੋਸਤ ਨੂੰ ਫੋਨ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਘਰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।

ਮੈਂ ਹਾਲੇ ਘਰ ਦੀਆਂ ਪੌੜੀਆਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਚੜ੍ਹਿਆ ਕਿ ਉਸਦਾ ਫੇਰ ਆਫ਼ਿਸ 'ਚੋਂ ਫੋਨ ਆ ਗਿਆ, ਕਹਿਣੈ ਲੱਗਿਆ, ਯਾਰ ਉਸਦਾ ਘਰ ਪਾਸ ਹੈ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਉੱਥੇ ਰਹਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਮੁਸੀਬਤ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਮਤਲਬ ਉਸਦੀ ਸਾਬਕਾ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਦਾ ਘਰ, ਜੋ ਉਸ ਨਾਲ ਧੋਖਾ ਕਰ ਗਈ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਕਹਿਣ ਮੁਤਾਬਿਕ, ਅਸਲ ਗੱਲ ਤਾਂ ਰੱਬ ਜਾਣੈ। ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ, ਅਜਿਹਾ ਕੁੱਝ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੂੰ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ। ਉਹ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਘਰ ਵੇਖਣ ਆਇਆ, ਚੰਗਾ ਘਰ ਅਤੇ ਘੱਟ ਕਿਰਾਇਆ ਵੇਖਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਉਸਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮੇਰੇ ਘਰ ਦੇ ਗੇਟ ਤੱਕ ਹੀ ਰਹੀ, ਫਿਰ ਸਮੱਸਿਆ ਲੈਕੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਇਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਤਾਂ ਜੁਆਨ ਕੁੜੀ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਹੁੰਦਿਆਂ ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਰਹਿਣ 'ਚ ਦਿੱਕਤ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਆਖਿਆ...ਜੇਕਰ ਘਰ ਨਈ ਲੈਣਾ ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੁਆਬ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।

ਗੱਲ ਸੁਣਦਿਆਂ ਹੀ ਉਸਨੇ ਆਖਿਆ, ਨਈ ਨਈ..ਲੈਣਾ ਐ ਯਾਰ। ਫਿਰ ਰਾਤ ਦਾ ਖਾਣਾ ਖਾਕੇ ਸੌਂਣ ਹੀ ਲੱਗੇ ਸੀ ਕਿ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ, ਯਾਰ ਮੇਰੇ ਮਕਾਨ ਮਾਲਕ ਨੇ ਮੇਰਾ ਮੋਟਰ ਸਾਈਕਲ ਬਾਹਰ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਉਹ ਮੇਰਾ ਐਡਵਾਂਸ ਤਾਂ ਨਈ ਦਬ ਲਵੇਗਾ, ਜਦੋਂ ਘਰ ਛੱਡਾਂਗਾ। ਮੇਰਾ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਮਨ ਲੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਛੱਡਕੇ ਆ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਆਖਿਆ, ਚੱਲ ਏਦਾਂ ਕਰ, ਤੂੰ ਉੱਥੇ ਜਾਕੇ ਰਹਿ, ਜਦੋਂ ਮਕਾਨ ਮਾਲਕ ਧੱਕੇ ਮਾਰਕੇ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਦੇਵੇ, ਫਿਰ ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਗੇਟ ਉੱਤੇ ਡੇਰੇ ਜਮਾ ਲਈ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿਉਂ? ਮੈਂ ਕਿਹਾ, ਤੈਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਲਗਾਓ ਜੋ ਹੈ। ਇਹ ਉਹਨਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਜਾਤੀ ਵਿੱਚੋਂ ਹੈ, ਜੋ ਦੁੱਖੀ ਹੋਣ ਦਾ ਕੋਈ ਵੀ ਮੌਕਾ ਹੱਥੋਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਦਿੰਦੇ।

ਉਹ ਹਾਦਸੇ ਵਾਲੀ ਰਾਤ

2010-05-27T06:39:00.001-07:00

ਕਈ ਸਾਲ ਬੀਤ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਸ ਰਾਤ ਨੂੰ। ਫਿਰ ਵੀ ਇੰਝ ਹੀ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਪਿਛਲੀ ਰਾਤ ਦੀ ਗੱਲ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਰਾਤ ਆਪਣੀ ਬੁੱਕਲ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਕੁੱਝ ਲੁਕੋਈ ਬੈਠੀ ਹੈ, ਸ਼ਾਇਦ ਇਸੇ ਕਾਰਣ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਦੇ ਬਹੁਤ ਕਰੀਬ ਹੈ ਉਹ ਹਾਦਸੇ ਵਾਲੀ ਰਾਤ। ਜਦੋਂ ਵੀ ਉਸ ਰਾਤ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ, ਸਫ਼ਲਤਾ ਦੀ ਸ਼ਿਖਰ ਉੱਤੇ ਬੈਠਣ ਮਗਰੋਂ ਵੀ ਜਮੀਨ ਦੇ ਨਾਲ ਜੁੜ੍ਹੇ ਰਹਿਣ ਦਾ ਅਰਥ ਸਮਝ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪਰਖ਼ ਉੱਤੇ ਮਾਣ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਉਸ ਰਾਤ ਪੰਜਾਬੀ ਗਾਇਕ ਵੀਰ ਦਵਿੰਦਰ ਦਾ ਵਿਆਹ ਸੀ ਬਠਿੰਡੇ ਦੇ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਪੈਲੇਸ ਵਿੱਚ। ਜਿੱਥੇ ਪੰਜਾਬੀ ਸੰਗੀਤ ਦੀਆਂ ਕਈ ਹਸਤੀਆਂ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਮੈਂ ਉਸ ਵਿਆਹ ਵਿੱਚ ਵਿਆਹ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਪੰਜਾਬੀ ਲੋਕ ਗਾਇਕ ਗੋਰਾ ਚੱਕਵਾਲਾ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੇ ਲਈ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਦਕਿ ਵਿਆਹ ਦਾ ਸੱਦਾ ਤਾਂ ਗਾਇਕ ਵੀਰ ਦਵਿੰਦਰ ਵੱਲੋਂ ਹੀ ਆਇਆ ਸੀ। ਪ੍ਰੰਤੂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਉਸ ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਜਿਆਦਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਗੋਰੇ ਚੱਕਵਾਲੇ ਦਾ ਆਉਣਾ। ਗੋਰਾ ਮੇਰਾ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਪਸੰਦੀਦਾ ਗਾਇਕ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ, ਹਰਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਵੱਡੇ ਵੀਰ ਜੀ ਪੈਲੇਸ ਦੇ ਵਿੱਚ ਪੁੱਜੇ ਤਾਂ ਵਿਆਹ ਦਾ ਜਸ਼ਨ ਪੂਰੇ ਜ਼ੋਬਨ ਉੱਤੇ ਸੀ, ਪੰਜਾਬੀ ਸੰਗੀਤ ਦੇ ਸਿਰਕੱਢੇ ਗਾਇਕ ਬੋਲੀਆਂ ਪਾ ਪਾ ਮਾਹੌਲ ਨੂੰ ਹੋਰ ਪਿਆਰਾ ਬਣਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਨਵੀਂ ਵਿਆਹੀ ਜੋੜੀ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨੱਚ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਵਿਆਹ ਦਾ ਜ਼ਸ਼ਨ ਪੂਰੇ ਜ਼ੋਬਨ ਉੱਤੇ ਸੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੇਰੇ ਕੰਨਾਂ ਨੂੰ ਕੁੱਝ ਗਾਲ੍ਹਾਂ ਸੁਣਾਈਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਠੇਸ ਪੁੱਜੀ। ਠੇਸ ਇਸ ਕਾਰਣ ਪੁੱਜੀ ਕਿ ਪੰਜਾਬੀ ਸੰਗੀਤ ਦਾ ਸਿਰਮੌਰ ਗਾਇਕ ਗਾਲ੍ਹਾਂ ਕੱਢ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜੋ ਵਿਆਹ ਦੇ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਖਾਸ ਸੀ।

ਕਿਸੇ ਨੇ ਆਖਿਆ ਹੈ ਕਿ ਇਨਸਾਨ ਦੇ ਦੋ ਕਿਰਦਾਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਇੱਕ ਨਿੱਜੀ ਅਤੇ ਦੂਜਾ ਸਰਵਜਨਕ। ਨਿੱਜੀ ਜੋ ਉਸਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਉਸਦੇ ਵਰਤਾਓ ਕਾਰਣ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਰਵਜਨਕ ਜੋ ਉਸਦੇ ਕੀਤੇ ਕੰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਜਾਂ ਉਸਦੇ ਹੁਨਰ ਕਰਕੇ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਗੀਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੀ ਪੰਜਾਬੀ ਮਾਂ ਬੋਲੀ ਦਾ ਸਿਰ ਉੱਚਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ ਹਨ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਉਸਦਾ ਉਸ ਵਿਆਹ ਵਿੱਚ ਗਾਲ੍ਹਾਂ ਕੱਢਣਾ ਉਸਦੇ ਨਿੱਜੀ ਕਿਰਦਾਰ ਨੂੰ ਝਲਕਾਉਂਦਾ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਝਲਕਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਨੱਚ ਰਹੇ ਦੂਜੇ ਗਾਇਕ ਉਸਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਾਲ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਕੱਢ ਰਹੇ ਸਨ। ਗਾਲ੍ਹਾਂ ਕੱਢਣ ਦਾ ਕਾਰਣ, ਕੁੱਝ ਆਮ ਲੋਕ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰਲਕੇ ਨੱਚਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਸ਼ਾਇਦ ਉਹ ਗਾਇਕ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਵਿਆਹ ਦੇ ਵਿੱਚ ਸੱਦੇ ਹੋਏ ਮਹਿਮਾਨ ਤਾਂ ਹੋਣਗੇ ਹੀ। ਉਸ ਸਿਰੇ ਦੇ ਗਾਇਕ ਦਾ ਇਹ ਰੂਪ ਬੇਹੱਦ ਘ੍ਰਿਣਾਜਨਕ ਸੀ ਮੇਰੇ ਲਈ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਮੇਰਾ ਧਿਆਨ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਮੁੜ੍ਹ ਮੁੜ੍ਹ ਮੇਰੇ ਆਦਰਸ਼ ਗਾਇਕ ਗੋਰੇ ਚੱਕਵਾਲੇ ਵੱਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜੋ ਸਟੇਜ਼ ਉੱਤੇ ਬੋਲੀਆਂ ਦੀ ਲਾਰ ਬੰਨ੍ਹੀ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਜਸ਼ਨ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਖ਼ਤਮ ਹੋਇਆ, ਅਸੀਂ ਪੈਲੇਸ 'ਚੋਂ ਨਿਕਲ ਬਰਨਾਲਾ ਰੋਡ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੇ ਹੀ ਸਾਂ ਕਿ ਇੱਕ ਪ੍ਰਾਈਵੇਟ ਬੱਸ ਨੇ ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਸੁੱਟਿਆ। ਉਸ ਨੌਜਵਾਨ ਦੇ ਨਾਲ ਵਾਲੇ ਮੁੰਡੇ ਬੱਸ ਉੱਤੇ ਪਥਰਾਅ ਕਰਨ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਡਰਾਈਵਰ ਤਾਂ ਮੌਕੇ ਤੋਂ ਭੱਜ ਗਿਆ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਬੱਸ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀਆਂ ਸਵਾਰੀਆਂ ਦੀ ਜਾਨ ਉੱਤੇ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਅਸੀਂ ਮੁੰਡਿਆਂ ਨੂੰ ਹਟਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗੇ ਕਿ ਅਚਾਨਕ ਗੋਰੇ ਚੱਕਵਾਲੇ ਦੀ ਗੱਡੀ ਉੱਥੇ ਹੀ ਆ ਪਹੁੰਚੀ, ਉਸਨੇ ਸਮਝਦਾਰੀ ਤੋਂ ਕੰਮ ਲੈਂਦਿਆਂ ਫੱਟੜ ਨੌਜਵਾਨ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੱਡੀ ਵਿੱਚ ਪਾਉਣ ਦੇ ਲਈ ਡਰਾਈਵਰ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਆਉਣ ਲਈ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਡਰਾਈਵਰ ਨੇ ਕਿਹਾ ਗੱਡੀ ਖ਼ਰਾਬ ਹੋ ਜਾਊ। ਗੋਰੇ ਦੇ ਮੂੰਹ ਨਿਕਲਿਆ, ਗੱਡੀ ਕਿਸਦੀ। ਉਸਨੂੰ ਫੱਟੜ ਨੌਜਵਾਨ ਨੂੰ ਗੋਰਾ ਚੱਕਵਾਲਾ ਆਪਣੀ ਗੱਡੀ ਦੇ ਵਿੱਚ ਪਾਕੇ ਪਹਿਲਾਂ ਸਥਾਨਕ ਸਿਵਲ ਹਸਪਤਾਲ ਲੈਕੇ ਗਿਆ, ਉੱਥੇ ਗੱਲ ਨਾ ਬਣੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਲੈਕੇ ਲੁਧਿਆਣਾ ਨੂੰ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਵੱਜੇ ਦੇ ਕਰੀਬ।

ਉਸ ਰਾਤ ਗੋਰੇ ਦੀ ਦਰਿਆਦਿਲੀ ਨੇ ਜਿੱਥੇ ਮੇਰੀ ਪਰਖ਼ ਸਹੀ ਠਹਿਰਾਇਆ ਅਤੇ ਗੋਰੇ ਦੇ ਕੱਦ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਨਿਗਾਹ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਉੱਚਾ ਕੀਤਾ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਗਾਲ੍ਹਾਂ ਕੱਢਣ ਵਾਲੇ ਉਸ ਗਾਇਕ ਦੀ ਹੈਂਕੜ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਸਫ਼ਲਤਾ ਦੀ ਸ਼ਿਖਰ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚਣ ਮਗਰੋਂ ਤੁਹਾਡਾ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਰਤਾਓ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਸੇ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ 'ਚੋਂ ਡੇਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਂਝ ਡਿੱਗੇ ਨੂੰ ਚੁੱਕਣਾ ਸੌਖਾ ਹੈ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗੇ ਨੂੰ ਚੁੱਕਣਾ ਉਹਨਾਂ ਹੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਜਿੰਨਾ ਹਵਾ ਦੇ ਬਿਨ੍ਹਾਂ ਸਾਹ ਲੈਣਾ।

ਓਹ ਅਜ਼ਨਬੀ

2010-05-24T08:57:00.000-07:00

ਪਾਰਕ ਵਿੱਚ, ਓਹ ਜੋ ਰੋਜ਼ ਆਉਂਦਾ ਸੀ,

ਯਾਰਾਂ ਆਪਣਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿੱਸੇ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਸੀ,

ਹਰ ਬੋਲ ਉਹਦਾ ਮੇਰੇ ਮਨ ਭਾਉਂਦਾ ਸੀ

ਪਰ, ਕਈ ਦਿਨ ਹੋ ਚੱਲੇ, ਨਈ ਪਰਤਿਆ

ਰੱਬ ਜਾਣੈ ਕੀ ਨਾਲ ਉਸ ਹੋਣਾ ਵਰਤਿਆ

ਉਸ ਦੀ ਗੈਰ ਮੌਜੂਦਗੀ, ਮਨ ਘਬਰਾਉਂਦਾ ਐ

ਰਹਿ ਰਹਿ ਚੇਤਾ ਉਸ ਚੰਦਰੇ ਦਾ ਆਉਂਦਾ ਐ

ਪੂੰਝ ਪਸੀਨਾ ਮੱਥੇ ਤੋਂ, ਝੱਟ ਉੱਠ ਮੰਜੇ ਤੋਂ

ਰਾਤੀ ਸੁਫ਼ਨੇ ਵੀ ਹੁਣ ਆਵਣ ਭੈੜੇ,

ਨਾ ਮੈਂ ਜਾਣਾ, ਨਾ ਓਹ ਜਾਣੈ

ਮੈਂ ਝੱਲੀ ਲਾ ਬੈਠੀ ਰੋਗ ਕੈਹੜੇ

ਰੱਬ ਕਰੇ, ਓਹ ਪਰਤ ਆਵੇ

ਮੇਰੇ ਠੰਡ ਕਾਲਜੇ ਪਾਵੇ,

ਮੇਰੇ ਨੈਣਾਂ ਨੂੰ ਫਿਰ ਸੁਖ ਦੀ ਨੀਂਦਰ ਆਵੇ

ਕੋਈ ਬੰਦਾ ਰੱਬ ਦਾ, ਉਹਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣਾਵੇ

ਜੋ ਲੈ ਗਿਆ ਮੇਰੇ ਸੁੱਖ ਚੈਨ ਨੂੰ ਨਾਲੇ

ਲਾ ਗਿਆ ਮੇਰੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਤਾਲੇ

ਮੁੜ੍ਹ ਆਵੇ ਮੁੜ੍ਹ ਆਵੇ

ਨੀਂ ਸਈਉਂ ਓਹ ਅਜ਼ਨਬੀ,

ਜੋ ਲੱਗਦਾ ਐ ਅਪਨਿਆਂ ਵਰਗਾ

ਰਾਤੀਂ ਆਏ ਸੋਹਣੇ ਸਫ਼ਨਿਆ ਵਰਗਾ

ਧੰਨਵਾਦ ਸਹਿਤ- ਕੁਲਵੰਤ ਹੈੱਪੀ

Share |

ਰੱਬੀ ਦਾਤ ਜਿਹੀ ਮਾਹੀਨੰਗਲ ਦੀ "ਹੋਕਾ"

2010-05-21T22:59:00.001-07:00

ਮਾਲਵੇ ਦੇ ਛੋਟੇ ਜਿਹੇ ਪਿੰਡ ਮਾਹੀਨੰਗਲ ਦਾ ਜੰਮਪਲ ਪੰਜਾਬੀ ਲੋਕ ਗਾਇਕ ਹਰਦੇਵ ਮਾਹੀਨੰਗਲ (Hardev Mahinangal) ਦਾ ਨਾਂਅ ਪੰਜਾਬੀ ਸੰਗੀਤ ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਦੇ ਲਈ ਕਿਸੇ ਪਹਿਚਾਣ ਦਾ ਮੁਥਾਜ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਹਰਦੇਵ ਮਾਹੀਨੰਗਲ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੁਣ ਤੱਕ ਦੇ ਸੰਗੀਤਕ ਸਫ਼ਰ ਵਿੱਚ ਪੰਜਾਬੀ ਸੰਗੀਤ ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਦੇ ਬਾਅਦ ਇੱਕ ਸਰਬੋਤਮ ਮਿਊਜ਼ਿਕਲ ਗ਼ਿਫ਼ਟ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਮਾਹੀਨੰਗਲ ਦੀ ਹਾਲੀਆ ਆਈ ਕੈਸਿਟ "ਹੋਕਾ" ਪੰਜਾਬੀ ਸੰਗੀਤ ਦੇ ਸੂਝਵਾਨ ਸਰੋਤਿਆਂ ਦੇ ਲਈ ਰੱਬੀ ਦਾਤ ਵਰਗੀ ਹੈ।

ਇਹ ਕੈਸਿਟ ਹਰਦੇਵ ਮਾਹੀਨੰਗਲ ਦੀ ਹੁਣ ਤੱਕ ਆਈਆਂ ਕੈਸਿਟਾਂ ਤੋਂ ਬਿਲਕੁਲ ਵੱਖਰੀ ਹੈ, ਇਹ ਕਹਿਣਾ ਵੀ ਅਤਿਕਥਨੀ ਨਹੀਂ ਜਾਪਦਾ ਕਿ ਪੰਜਾਬੀ ਦੇ ਇਸ ਨਾਮਵਰ ਗਾਇਕ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰੁਤਬੇ ਦੀ ਅਹਿਮੀਅਤ ਨੂੰ ਪਹਿਚਾਣਦਿਆਂ ਇੱਕ ਨਿਵੇਕਲਾ ਪ੍ਰਯੋਗ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖ਼ਰਾ ਉਤਰਦਾ ਹੈ।

ਸੱਚਮੁੱਚ ਮਾਹੀਨੰਗਲ ਦੀ ਹਾਲੀਆ ਆਈ ਕੈਸਿਟ "ਹੋਕਾ' ਕੋਈ ਬੋਲਦਾ ਕਾਵਿ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਜਾਪਦੀ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਹਰ ਰਚਨਾ ਦੀਆਂ ਗਹਿਰਾਈਆਂ ਨੂੰ ਚੁੰਮਦੀ ਹੋਈ, ਇੱਕ ਅਲਹਿਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਮਨ ਉੱਤੇ ਛੱਡਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਕੈਸਿਟ ਨੂੰ ਸੁਣਦਿਆਂ ਇੰਝ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਹਰ ਕੰਮ ਰੂਹ ਦੇ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਤਰੁਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੁਆਰਾ ਧੁਨਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰਜਣਾ ਹੋਵੇ, ਭਾਵੇਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਦੀ ਚੋਣ ਕਰਨਾ ਜਾਂ ਫਿਰ ਹਰਦੇਵ ਮਾਹੀਨੰਗਲ ਦੁਆਰਾ ਆਵਾਜ਼ ਦੇਣਾ। ਆਪਣੇ ਸਰੋਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਅਨੋਖੀ ਸੌਗਾਤ ਦੇਣ ਦੇ ਲਈ ਜਿੱਥੇ ਹਰਦੇਵ ਮਾਹੀਨੰਗਲ ਵਧਾਈ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਨਿੰਦਰ ਘੁਗਿਆਣਵੀ ਤੇ ਸੰਗੀਤਕਾਰ ਤਰੁਣ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੀ ਨਜ਼ਰੰਦਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ।

ਮਾਹੀਨੰਗਲ ਦੀ ਨਵੀਂ ਕੈਸਿਟ "ਹੋਕਾ" ਮਰਹੂਮ ਇਨਕਲਾਬੀ ਸ਼ਾਇਰ ਸੰਤ ਰਾਮ ਉਦਾਸੀ ਦੀ ਇੱਕ ਰਚਨਾ 'ਹੋਕਾ' ਸਮੇਤ ਸੱਤ ਕਾਵਿ ਵੰਨਗੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਇੱਕ ਲਘੂ ਕਾਵਿ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਜਾਪਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਕੈਸਿਟ ਵਿਚਲੀ ਸਵ. ਸ਼ਾਇਰ ਉਦਾਸੀ ਦੀ ਰਚਨਾ "ਹੋਕਾ" ਇੱਕ ਮੁਟਿਆਰ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਆਰਥਿਕ ਹਾਲਾਤਾਂ ਨੂੰ ਬਿਆਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਇੱਕ ਵਣਜਾਰੇ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਿਆਂ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਸਾਡੀ ਵਿਹੀ ਵਿੱਚ ਚੂੜ੍ਹੀਆਂ ਦਾ ਹੋਕਾ, ਦੇਈਂ ਨਾ ਵੀਰਾ ਵਣਜਾਰਿਆ, ਸਾਡੇ ਪਿੰਡਾਂ 'ਚ ਤਾਂ ਸਾਉਣ 'ਚ ਵੀ ਸੋਕਾ, ਸੋਕਾ ਵੇ ਵੀਰਾ ਵਣਜਾਰਿਆ।", ਜਿਸਨੂੰ ਹਰਦੇਵ ਮਾਹੀਨੰਗਲ ਨੇ ਆਪਣੀ ਦਰਦ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ 'ਚ ਡੁਬੋ ਕੇ ਹੋਰ ਵੀ ਜਿਆਦਾ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ।

ਦੂਜੀ ਰਚਨਾ 'ਕੁੜੀਆਂ ਤਾਂ ਕਵਿਤਾਵਾਂ' ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਬੁਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਜ਼ਰੀਏ ਨੂੰ ਬਦਲਣ ਦੀ ਇੱਕ ਪੁਰਜ਼ੋਰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਵੀ ਨੇ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਖ ਵੱਖ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪੇਸ਼ ਕਰਦਿਆਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਵੀ ਦਰਸਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਕਵੀ ਤਰਲੋਚਨ ਲੋਚੀ ਨੇ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਅਲਫ਼ਾਜ਼ਾਂ ਦਾ ਇਸਤੇਮਾਲ ਕਰਦਿਆਂ ਰਚਨਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੁੱਝ ਇੰਝ ਕੀਤੀ ਹੈ,"ਜ਼ਾਲਮਾਂ ਕਹਿਣ ਬਲਾਵਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ, ਕੁੜੀਆਂ ਤਾਂ ਕਵਿਤਾਵਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ, ਕਰਜ਼ ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਕੌਣ ਉਤਾਰੇ, ਰੱਬ ਤੋਂ ਵੱਡੀਆਂ ਮਾਂਵਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ, ਉਮਰਾਂ ਦਾ ਇਹ ਜੋੜ੍ਹਣ ਰਿਸ਼ਤਾ, ਉਂਝ ਤਾਂ ਚਾਰ ਲਾਵਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ।

ਤੀਜੀ ਰਚਨਾ 'ਇੱਜ਼ਤ ਦੀ ਫੁਲਕਾਰੀ' ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਕਵੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਵਰਜਦਿਆਂ ਇੱਕ ਚੰਗੀ ਨਸੀਹਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਕਵੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪਾਲ ਦੀਨਾ ਸਾਹਿਬ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਅਹਿਮੀਅਤ ਯਾਦ ਕਰਵਾਉਂਦਿਆਂ ਬੁਰੇ ਸਮਾਜ ਪ੍ਰਤੀ ਸੁਚੇਤ ਰਹਿਣ ਦੀ ਅਪੀਲ ਕਰਦਿਆਂ ਲਿਖਦਾ ਹੈ, "ਸੁਣ ਕੁੜੀਏ ਤੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰੀਂ ਨਾ, ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਇਤਬਾਰ ਨਾ ਕਰੀਂ ਨਾ, ਇੱਕ ਮਿਰਗਾਂ ਦੀ ਚਾਲ ਨਾ ਚੱਲੀ, ਪਾ ਸੁਰਮੇ ਦੀ ਧਾਰੀ ਨੀਂ, ਇੱਜ਼ਤ ਦੀ ਫੁੱਲਕਾਰੀ 'ਤੇ ਪਾ ਦਿੰਦੇ ਡੱਬ ਲਲਾਰੀ ਨੀਂ।"

ਚੌਥੀ ਰਚਨਾ 'ਕਿੱਥੇ ਜਾਕੇ ਰੋਈਏ" ਵਿਗੜ੍ਹਦੇ ਸਮਾਜਿਕ ਢਾਂਚੇ ਉੱਤੇ ਕਰੜ੍ਹਾ ਵਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਰਚਨਾ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਕਵੀ ਨੇ ਸਮਾਜ ਨੂੰ ਲੁੱਟ ਰਹੇ ਦੋਗਲੇ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਨੂੰ ਸ਼ਬਦ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬੜੇ ਸੁਚੱਜੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਉਕੇਰਿਆ ਹੈ। ਕਵੀ ਗੁਰਭਜਨ ਗਿੱਲ ਰਚਨਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੁੱਝ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ,"ਸੁਣ ਲੋ ਲੋਕੋ ਅਜਬ ਕਹਾਣੀ, ਇੱਕ ਭਾਂਡੇ ਅੱਗ ਤੇ ਪਾਣੀ, ਕਲਯੁੱਗ ਦਾ ਵਰਤਾਵਾ ਦੇਖੋ, ਸੱਪ ਖੇਡਣ ਮੋਰਾਂ ਨਾਲ, ਕਿੱਥੇ ਜਾਕੇ ਰੋਈਏ ਮੌਲਾ ਕੁੱਤੀ ਰਲ ਗਈ ਚੋਰਾਂ ਨਾਲ।"

ਜਿੱਥੇ ਮਲਕੀਤ ਸੰਧੂ ਦੀ ਪੰਜਵੀਂ ਰਚਨਾ "ਅੱਜ ਦਿਆ ਗੀਤਕਾਰ" ਅੱਜ ਦੇ ਗੀਤਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੇ ਹਾਲ ਵਿੱਚ ਲਿਖਣ ਦੇ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਦੀ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਛੇਵੀਂ ਰਚਨਾ "ਮਾਪੇ" ਰਾਹੀਂ ਕਵੀ ਡਾ.ਕੇਵਲ ਅਰੋੜਾ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਠੋਕਰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵਲੂੰਧਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਅੱਜ ਗਲੀਆਂ ਦੇ ਕੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਰੋਲ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਕਿੰਨੇ ਦੁੱਖ ਤਸੀਹੇ ਝੱਲੇ ਹਨ।

ਇਸ ਬੋਲਦੇ ਕਾਵਿ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਅਤੇ ਸੱਤਵੀਂ ਰਚਨਾ 'ਸੱਚ ਬੋਲਤਾ', ਮਾਤਾ ਪਿਤਾ ਦੁਆਰਾ ਆਪਣੇ ਹਿੱਤ ਸਾਧਣ ਦੇ ਲਈ ਦੂਰ ਪ੍ਰਦੇਸ ਵਿਆਹੀ ਇੱਕ ਦੁੱਖੀ ਧੀ ਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਹੂਕ ਹੈ, ਜੋ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਚੱਕੀ ਦੇ ਦੋ ਪਾਟਾਂ ਵਿੱਚ ਆਏ ਕਣਕ ਦੇ ਦਾਣਿਆਂ ਵਾਂਗ ਪੀਸਕੇ ਰੱਖ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਰਚਨਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਵੀ ਇੰਜ.ਸਤਪਾਲ ਬਰਾੜ (ਯੂਐੱਸਏ) ਕੁੱਝ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ, "ਕੱਲੀ ਨੂੰ ਨਾ ਬਾਪੂ ਮੈਨੂੰ ਜਾਣ ਦਿੱਤਾ ਖੇਲੇ, ਕੱਲੀ ਨੂੰ ਮਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਜਾਣ ਦਿੱਤਾ ਮੇਲੇ, ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਦੇਸ ਵਿੱਚ ਕੱਲੀ ਕਾਹਤੋਂ ਤੋਰਦਾ, ਮਾਫ਼ੀ ਕਰੀਂ ਬਾਪੂ ਜੇ ਮੈਂ ਸੱਚ ਬੋਲਤਾ।

ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਐਨਾ ਹੀ ਆਖਾਂਗਾ, ਇਸ ਕੈਸਿਟ ਦੇ ਨਾਲ ਹਰਦੇਵ ਮਾਹੀਨੰਗਲ ਨੇ ਸਮਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉੱਚੀ ਤੇ ਸੁੱਚੀ ਹੋਈ ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਦੀ ਇੱਕ ਬੇਹੱਦ ਵਧੀਆ ਉਦਾਹਰਨ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਉਮੀਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਅੱਗੇ ਵੀ ਮਾਹੀਨੰਗਲ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਪੰਜਾਬੀ ਮਾਂ ਬੋਲੀ ਦੀ ਝੋਲੀ ਵਿੱਚ ਕੁੱਝ ਚੰਗੀਆਂ ਸੌਗਾਤਾਂ ਪਾਵੇਗਾ।

ਵਿਲੱਖਣ ਸੋਚ ਦੀ ਉਪਜ "ਏਕਮ"

2010-05-17T23:04:00.000-07:00

ਪੰਜਾਬੀ ਸਿਨੇਮਾ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਤੋਂ ਸ਼ਿਖਰ ਵੱਲ ਕਦਮ ਵਧਾਅ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਾਫ਼ੀ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਬਨਾਵਟੀ ਸਾਹ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਉੱਤੇ ਅੰਤਿਮ ਦਿਨ ਗਿਣ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪੰਜਾਬੀ ਫਿਲਮ "ਮੇਰਾ ਪਿੰਡ ਮਾਈ ਵਿਲੇਜ਼" ਤੇ "ਮਿੱਟੀ" ਦੇ ਬਾਅਦ ਰਿਲੀਜ਼ ਹੋਈ ਪੰਜਾਬੀ ਫਿਲਮ ਏਕਮ-ਸਨ ਆਫ਼ ਦੀ ਸੋਇਲ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਪੁਖ਼ਤਾ ਸਬੂਤ ਹੈ। ਪਿਛਲੇ ਦਿਨੀਂ ਰਿਲੀਜ਼ ਹੋਈ ਬੱਬੂ ਮਾਨ (babbu maan) ਅਭਿਨੀਤ ਫਿਲਮ ਏਕਮ-ਸਨ ਆਫ਼ ਦੀ ਸੋਇਲ ਇੱਕ ਉੱਚੀ ਤੇ ਵਿਲੱਖਣ ਸੋਚ ਦੀ ਉਪਜ ਹੈ, ਇਹ ਫਿਲਮ ਧਨਾਢ ਅਤੇ ਕਿਸਾਨ ਵਰਗ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਬੁਣੇ ਹੋਏ ਤਾਣੇ ਬਾਣੇ ਉੱਤੇ ਕੇਂਦ੍ਰਿਤ ਹੈ। ਇਸ ਫਿਲਮ ਦਾ ਨਾਇਕ ਏਕਮਜੀਤ, ਜੋ ਧਨਾਢ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਵਿੱਚ ਜੰਮਿਆ ਹੈ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਉਹ ਕਿਸਾਨ ਵਰਗ ਦੀ ਹਿਮਾਇਤ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਕੇ ਬੁਰਾਈ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਆਵਾਜ਼ ਬੁਲੰਦ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਏਕਮਜੀਤ ਦਾ ਇਹੋ ਰੂਪ ਫਿਲਮ ਨੂੰ ਸ਼ਿਖਰ ਵੱਲ ਖਿੱਚਕੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਫਿਲਮ ਦਾ ਨਾਇਕ ਏਕਮਜੀਤ ਵਿਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕਰਨ ਮਗਰੋਂ ਵਤਨ ਮੁੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਉਸਦਾ ਆਲੀਸ਼ਾਨ ਮਕਾਨ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਮਤ੍ਰੇਈ ਮਾਂ, ਪਿਓ ਅਤੇ ਇੱਕ ਮਤ੍ਰੇਅ ਭਰਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਏਕਮਜੀਤ ਨੂੰ ਮਾਂ ਪਿਤਾ ਦੇ ਪਿਆਰ ਦੀ ਕਮੀ ਨੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਕਠੋਰ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਨੇ ਉਸਦੀ ਸੋਚ ਨੂੰ ਫ਼ਕੀਰਾਂ ਅਤੇ ਕ੍ਰਾਂਤੀਕਾਰੀਆਂ ਵਰਗੀ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਸਭ ਉਸਦੇ ਰਵੱਈਏ ਤੋਂ ਸਾਫ਼ ਝਲਕਦਾ ਹੈ। ਏਕਮ ਬਿਲਕੁਲ ਸਪੱਸ਼ਟਵਾਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਜੋ ਬੋਲਦਾ ਸਪੱਸ਼ਟ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਕਿਸੇ ਦੇ ਵੀ ਖੁੱਸਣ ਦਾ ਰਤਾ ਕੁ ਡਰ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਏਕਮਜੀਤ ਇੱਕ ਇਨਕਲਾਬੀ ਨੌਜਵਾਨ ਹੈ, ਜੋ ਨਸ਼ਿਆਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਹੈ, ਜੋ ਸਿਸਟਮ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਹੈ, ਇਹ ਗੱਲ ਵੀ ਅਤਿਕਥਨੀ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ ਕਿ ਏਕਮ ਦਾ ਕਿਰਦਾਰ ਪੁਰਾਣੀ ਫਿਲਮਾਂ ਦੇ ਅਮਿਤਾਭ ਬੱਚਨ ਦੇ ਕਿਰਦਾਰਾਂ ਵਰਗਾ ਹੈ।

ਇਸ ਕਿਰਦਾਰ ਦੇ ਲਈ ਰੰਗਕਰਮੀ ਅਤੇ ਲੇਖਕ ਤਰਲੋਚਨ ਸਿੰਘ ਨੇ ਬਿਲਕੁਲ ਢੁੱਕਵੇਂ ਅਤੇ ਇਨਕਲਾਬੀ ਸੋਚ ਦੇ ਸੰਵਾਦ ਰਚੇ ਹਨ, ਜੋ ਏਕਮ ਦੇ ਕਿਰਦਾਰ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਰਦੇ ਉੱਤੇ ਜੀਵੰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਏਕਮ ਦੇ ਲਈ ਰਚੇ ਗਏ ਕੁੱਝ ਸੰਵਾਦ ਤਾਂ ਬੇਹੱਦ ਦਿਲ ਦੇ ਕਰੀਬ ਜਗ੍ਹਾ ਬਣਾ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ 'ਮਾਂ ਕਹਿਲਾਉਣਾ ਬਹੁਤ ਸੌਖਾ ਐ, ਪਰ ਮਾਂ ਬਣਨਾ ਬੇਹੱਦ ਔਖਾ",
"ਸਰਕਾਰਾਂ ਉਨੀ ਦੇਰ ਤੱਕ ਹੀ ਤਾਕਤਵਰ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿੰਨੀ ਦੇਰ ਤੱਕ ਲੋਕ ਸੁੱਤੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।" ਅਤੇ "ਇਸ ਮੁਲਕ ਵਿੱਚ ਦੋ ਦੇਸ਼ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਇੱਕ ਭਾਰਤ ਅਤੇ ਦੂਜਾ ਇੰਡੀਆ"। ਇਸਦੇ ਇਲਾਵਾ ਫਿਲਮ ਦੇ ਵਿੱਚ ਮੁਨੀਮ ਬਣੇ ਭਗਵੰਤ ਮਾਨ ਦੇ ਲਈ ਵੀ ਬੇਹੱਦ ਵਧੀਆ ਵਿਅੰਗਮਈ ਸੰਵਾਦ ਲਿਖੇ ਗਏ ਹਨ, ਜੋ ਸਿੱਧੇ ਦਿਮਾਗ ਉੱਤੇ ਚੋਟ ਕਰਦੇ ਨੇ।

ਜਿੱਥੇ ਏਕਮ ਦੇ ਕਿਰਦਾਰ ਵਿੱਚ ਬੱਬੂ ਮਾਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫਿੱਟ ਬੈਠ ਗਿਆ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਭਗਵੰਤ ਮਾਨ ਨੇ ਮੁਨੀਮ ਦੇ ਕਿਰਦਾਰ ਨੂੰ ਜੀਵੰਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਭਗਵੰਤ ਦਾ ਇਹ ਕਿਰਦਾਰ ਸ਼ਾਇਦ ਉਸਦੀ ਬਹੁਤ ਪਹਿਲਾਂ ਆਈ ਫਿਲਮ ਤਬਾਹੀ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ,"ਹੋ ਗਿਆ ਦੁਪਹਿਰ ਦੀ ਰੋਟੀ ਦਾ ਟਾਈਮ"। ਇਸਦੇ ਇਲਾਵਾ ਫਿਲਮ ਦੇ ਬਾਕੀ ਕਲਾਕਾਰਾਂ ਨੇ ਵੀ ਬੇਹੱਦ ਵਧੀਆ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਫਿਲਮ ਦੀ ਨਾਇਕਾ ਮੈਂਡੀ ਤੱਖਰ ਨੂੰ ਭਲਾਂ ਹੀ ਫਿਲਮ ਦੇ ਵਿੱਚ ਘੱਟ ਸਮਾਂ ਮਿਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਕਿਰਦਾਰ ਦੇ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਈਮਾਨਦਾਰੀ ਵਰਤੀ ਹੈ।

ਫਿਲਮ ਦਾ ਗੀਤ ਸੰਗੀਤ ਲਾਜਵਾਬ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸਦਾ ਸਿਰਜਣਹਾਰਾ ਖੁਦ ਬੱਬੂ ਮਾਨ ਹੈ। ਫਿਲਮ ਦੇ ਲਈ ਲਿਖੇ ਗੀਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗੀਤ ਹੋਲੀ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਰਾਹੀਂ ਬੱਬੂ ਮਾਨ ਨੇ ਕਿਸਾਨਾਂ ਦੀ ਅਸਲ ਜਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਬਿਆਨ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਨਿਰਦੇਸ਼ਨ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਮਨਦੀਪ ਬੈਨੀਵਾਲ ਨੇ ਕੋਈ ਕਸਰ ਬਾਕੀ ਨਹੀਂ ਛੱਡੀ। ਫਿਲਮ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਸ਼ਿਖਰ ਵੱਲ ਲੈਕੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਫਿਲਮ ਪੰਜਾਬੀ ਫਿਲਮਾਂ ਦੀ ਉਸ ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਵਿੱਚ ਜਾ ਪੁੱਜੀ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਹਰ ਪੰਜਾਬੀ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਫਰਜ਼ ਬਣਦਾ ਹੈ।

ਮੌਤ ਸ਼ਮਾ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਪ੍ਰਵਾਨਾ

2010-05-05T22:59:00.000-07:00

ਅੱਜ ਪੰਜਾਬੀ ਕਵੀ ਸ਼ਿਵ ਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਦੁਨੀਆ ਤੋਂ ਗਏ ਕਰੀਬਨ 37 ਸਾਲ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਵੇਲੇ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਅਲਵਿਦਾ ਆਖੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਵੀ ਉਹ ਲਗਭਗ 37 ਕੁ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦਾ ਮਸਾਂ ਸੀ। ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਤਮੰਨਾ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਜ਼ੋਬਨ ਰੁੱਤੇ ਉਸਦੀ ਮਹਿਬੂਬਾ ਮੌਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗਲ੍ਹੇ ਨਾਲ ਲਗਾ ਲਿਆ ਸੀ। ਸ਼ਿਵ ਮੌਤ ਨੂੰ ਮਹਿਬੂਬਾ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਕਿਤੇ ਜਿਆਦਾ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਇਹ ਸ਼ਿਵ ਦੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਫ਼ ਝਲਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ਼ਕ 'ਚ ਝੱਲੀ ਸੱਸੀ ਜਿਵੇਂ ਗੁੰਮ ਹੋਏ ਪੁਨੂੰ ਨੂੰ ਮਾਰੂਥਲ ਵਿੱਚ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਮਾਰਦੀ ਹੋਈ ਦਮ ਤੋੜ੍ਹ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਿਵ ਵੀ ਜਿੰਦਗੀ ਦੇ ਮਾਰੂਥਲ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹਾ ਬੱਸ ਮੌਤ ਮੌਤ ਹੀ ਪੁਕਾਰਦਾ ਨਜ਼ਰ ਆਇਆ, ਕਦੇ ਕਦੇ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਮੌਤ ਸ਼ਮਾ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਪ੍ਰਵਾਨਾ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।

ਸ਼ਿਵ ਦੀਆਂ ਜਿਆਦਾਤਰ ਰਚਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਦਾ ਜਿਕਰ ਆਮ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਜਾਬੀ ਗੀਤਕਾਰਾਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁੜੀ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ। ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਚਨਾ "ਅਸਾਂ ਤਾਂ ਜ਼ੋਬਨ ਰੁੱਤੇ ਮਰਨਾ, ਮੁੜ੍ਹ ਜਾਣਾ ਅਸਾਂ ਭਰੇ ਭਰਾਏ, ਹਿਜ਼ਰ ਤੇਰੇ ਦੀ ਕਰ ਪਰਕਰਮਾ" ਇਸ ਗੱਲ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਜ਼ੋਬਨ ਰੁੱਤੇ ਜੱਗੋਂ ਤੁਰ ਜਾਣ ਦੀ ਕਿੰਨੀ ਕਾਹਲ ਸੀ।

ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਮੌਤ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਬੁਲਾਉਣਾ, ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਰ ਜ਼ੋਬਨ ਰੁੱਤੇ ਲੈ ਹੀ ਗਿਆ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਜਾਣ ਨਾਲ ਜੋ ਪੰਜਾਬੀ ਸਾਹਿਤ ਨੂੰ ਘਾਟਾ ਪਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਤਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਪੰਜਾਬੀ ਸਾਹਿਤ ਨੂੰ ਦੇ ਗਿਆ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਦਰਮਿਆਨ ਜਿਉਂਦਿਆਂ ਰੱਖੇਗਾ। ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਲਿਖੀ ਹੋਈ ਹਰ ਰਚਨਾ ਲੋਕਪ੍ਰਿਅਤਾ ਦੀ ਸ਼ਿਖਰ ਨੂੰ ਛੋਹਦੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਇਹ ਵੀ ਅਤਿਕਥਨੀ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ ਕਿ ਸ਼ਿਵ ਸਾਹਿਤ ਦਿਨ ਪ੍ਰਤੀ ਦਿਨ ਜੁਆਨ ਹੁੰਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ ਦੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪੰਜਾਬੀ ਪੜ੍ਹਣ ਵਾਲੇ ਹੀ ਨਹੀਂ ਬਲਕਿ ਦੂਜੀਆਂ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹਿਤ ਪ੍ਰੇਮੀ ਵੀ ਪੜ੍ਹਨ ਦੇ ਲਈ ਬੇਹੱਦ ਉਤਾਵਲੇ ਹਨ।

ਸ਼ਿਵ ਮੌਤ ਦਾ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਦੂਰ ਗਏ ਮਹਿਬੂਬ ਵਾਂਗ ਹੀ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਜਿਸਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਕੋਈ ਤਾਰੀਖ਼ ਤਾਂ ਪੱਕੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਇੰਝ ਹੀ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਹੁਣ ਆਵੇਗਾ, ਪਲ ਕੁ ਨੂੰ ਆਵੇਗਾ, ਇਹ ਗੱਲ ਉਸਦੀ ਲਿਖੀ ਰਚਨਾ "ਮੈਂ ਕੱਲ੍ਹ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਾ" ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਸਮਝੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਲਿਖਦਾ ਹੈ, "ਨੀ ਜਿੰਦੇ, ਮੈਂ ਕੱਲ੍ਹ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਾ, ਅੱਜ ਰਾਤੀਂ ਅਸਾਂ ਘੁੱਟ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਗੀਤਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਚੁੰਮਣ ਲੈਣਾ, ਨੀ ਜਿੰਦੇ, ਮੈਂ ਕੱਲ੍ਹ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਾ।

ਸ਼ਿਵ ਖੁਦ ਮੌਤ ਨੂੰ ਗਲ੍ਹ ਲਗਾਉਣ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਕੁੱਝ ਇੰਝ ਲਿਖਦਾ ਹੈ ਆਪਣੀ ਰਚਨਾ "ਆਪਣੀ ਸਾਲ ਗਿਰ੍ਹਾ 'ਤੇ' ਦੇ ਵਿੱਚ "ਬਿਹਰਣ ਜਿੰਦ ਮੇਰੀ ਨੇ ਸਈਓ ਕੋਹ ਇੱਕ ਹੋਰ ਮੁਕਾਇਆ ਨੀ, ਪੱਕਾ ਮੀਲ ਮੌਤ ਦਾ ਨਜ਼ਰੀਂ ਅਜੇ ਵੀ ਨਾ ਪਰ ਆਇਆ ਨੀਂ, ਆਤਮ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਰੱਥ ਉੱਤੇ ਜੀ ਕਰਦੈ ਚੜ੍ਹ ਜਾਵਾਂ ਨੀ, ਕਾਇਰਤਾ ਦੇ ਦੱਮਾਂ ਦਾ ਪਰ ਕਿੱਥੋਂ ਦਿਆਂ ਕਿਰਾਇਆ ਨੀ'। ਇਸ ਰਚਨਾ ਵਿੱਚ ਆਤਮ ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਇਸ ਗੱਲ ਵੱਲ ਸੰਕੇਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਕਿੰਨਾ ਕਾਹਲਾ ਸੀ ਮੌਤ ਦੀ ਬੁੱਕਲ ਵਿੱਚ ਸਿਰ ਰੱਖ ਸੌਣ ਦੇ ਲਈ।

ਮੌਤ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲਗਾਅ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦਿਆਂ ਸ਼ਿਵ ਕੁਮਾਰ ਦੀਆਂ ਚੋਣਵੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਲੈਕੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਕਾਵਿ ਸੰਗ੍ਰਹਿ 'ਅੱਗ ਦਾ ਸਫ਼ਰ' ਦੇ ਵਿੱਚ ਗੁਲਜ਼ਾਰ ਸਿੰਘ ਸੰਧੂ ਲਿਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸ਼ਿਵ ਕੁਮਾਰ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਅਲਵਿਦਾ ਕਹਿਣ ਦੀ ਬੜੀ ਅਚਵੀ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਸ਼ਾਇਦ ਇਹੀਓ ਕਾਰਣ ਹੈ ਕਿ 1960 ਵਿੱਚ 'ਪੀੜ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਰਾਗਾ', 1961 ਵਿੱਚ ਲਾਜਵੰਤੀ, 1962 ਵਿੱਚ 'ਆਟੇ ਦੀਆਂ ਚਿੜੀਆਂ' ਅਤੇ 1963 ਵਿੱਚ 'ਮੈਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰੋ' ਪੁਸਤਕਾਂ ਲਗਾਤਾਰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕਰਵਾਈਆਂ। 1960 ਤੋਂ 1963 ਤੱਕ ਚਾਰ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਜਿਵੇਂ ਵਿਦਾ ਹੋਣ ਦੀ ਗਤੀ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਵਿਦਾ ਮੰਗਣ ਪਿੱਛੋਂ 1964 ਵਿੱਚ ਦੋ ਕਾਵਿ ਸੰਗ੍ਰਹਿ 'ਬਿਰਹਾ ਤੂੰ ਸੁਲਤਾਨ' ਅਤੇ 'ਦਰਦ ਮੰਦਾਂ ਦੀਆਂ ਆਹੀਂ' ਪੰਜਾਬੀ ਝੋਲੀ ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਇੰਝ ਸੁੱਟੇ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਰੁਖ਼ਸਤ ਲੈਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਨਿਪਟਾਉਂਦਾ ਹੈ। 1965 ਵਿੱਚ 'ਲੂਣਾ' ਦੀ ਰਚਨਾ ਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ ਦੁਆਰਾ ਉਸ ਨੇ ਸਮਾਜ ਤੇ ਕਵਿਤਾ ਪ੍ਰਤੀ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਫਰਜ਼ ਨਿਭਾਅ ਦਿੱਤੇ ਜਾਪਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਹਿਜ਼ਰਾਂ ਦੀ ਪਰਿਕਰਮਾ ਕਰਕੇ ਭਰੇ ਭਰਾਏ ਮੁੜ੍ਹ ਜਾਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਲਈ ਸੀ। 1965 ਤੋਂ 1973 ਤੱਕ ਸ਼ਿਵ ਕੁਮਾਰ ਨੇ ਨਵੀਂ ਰਚਨਾ ਕੇਵਲ 'ਮੈਂ ਤੇ ਮੈਂ' ਹੀ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਫਿਰ 6 ਮਈ 1973 ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਕੁਮਾਰ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਸਦਾ ਦੇ ਲਈ ਅਲਵਿਦਾ ਕਹਿਕੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਕਲਾਵਾ ਪਾਕੇ ਆਪਣੀ ਜਿੱਦ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਕਰ ਗਿਆ।

ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਕਰੀਬਨ ਦਸ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ਿਵ ਕੁਮਾਰ ਨੇ ਲਗਭਗ 27 ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਸਾਹਿਤ ਐਕਡਮੀ ਐਵਾਰਡ ਹਾਸਿਲ ਕਰਕੇ ਪੰਜਾਬੀ ਸਾਹਿਤ ਦਾ ਸਿਰ ਉੱਚਾ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਪੁਰਸਕਾਰ ਦੇ ਨਾਲ ਜੁੜ੍ਹੀ ਇੱਕ ਘਟਨਾ ਬਾਰੇ ਸੁਰਜੀਤ ਮਾਨ ਲਿਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਦੋਂ ਪੁਰਸਕਾਰ ਮਿਲਣ ਉੱਤੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਕੁਮਾਰ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਪੁੱਛੀ ਤਾਂ ਸ਼ਿਵ ਕੁਮਾਰ ਦਾ ਜੁਆਬ ਸੀ 'ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਤਾਂ ਜ਼ਰੂਰ ਹੈ, ਇੰਨੀ ਨਿੱਕੀ ਉਮਰੇ ਇਹ ਪੁਸਰਕਾਰ ਮਿਲਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਆਪਣਾ ਕੋਈ ਨਿੱਜੀ ਗਮ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਾਇਦ ਇੰਨਾ ਖੁਸ ਨਾ ਹੋ ਸਕਾਂ। ਨਾਲੇ ਕਿਸੇ ਕਵੀ ਲਈ ਅਸਲੀ ਪੁਰਸਕਾਰ ਉਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਪਾਠਕ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।' ਅੱਜ ਹਰ ਵਰਗ ਤੋਂ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਮਿਲ ਰਿਹਾ ਪਿਆਰ ਉਸਦੇ ਕੱਦ ਨੂੰ ਹੋਰ ਉੱਚਾ ਕਰਨ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਵਧੀਆ ਕਵੀ ਹੋਣ ਦੀ ਵੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕਰਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਸ਼ਿਵ ਕੁਮਾਰ ਖੁਦ ਇੱਕ ਇੰਟਰਵਿਊ ਦੇ ਵਿੱਚ ਮਹਿੰਦਰਾ ਕੌਲ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸੁਆਲ ਦੇ ਜੁਆਬ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਦੁਨੀਆ ਦਾ ਹਰ ਵਿਅਕਤੀ ਮੌਤ ਵੱਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਬੱਸ ਸਭ ਹੋਲੀ ਹੋਲੀ ਸੁੱਖ ਦੀ ਮੌਤ ਮਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਇਹ ਉੱਤਰ ਉਸਦੇ ਮੌਤ ਪ੍ਰਤੀ ਪਲੇ ਮੋਹ ਨੂੰ ਉਜ਼ਾਗਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਲੀ ਹੋਲੀ ਮਰਨਾ ਦਾ ਆਦੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਹ ਜਲਦ ਤੋਂ ਜਲਦ ਆਪਣਾ ਸਫ਼ਰ ਖ਼ਤਮ ਅਗਲੇ ਸਫ਼ਰ ਉੱਤੇ ਨਿਕਲਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਤਦੀ ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਉਪਲਬੱਧੀਆਂ ਬਹੁਤ ਛੋਟੀ ਉਮਰੇ ਹਾਸਿਲ ਕਰ ਲਈਆਂ। ਇੱਕ ਦਾਰਸ਼ਨਿਕ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦਾ ਭੈਅ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਜੋ ਜੀਵਨ ਦੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਮਕਸਦ ਨੂੰ ਹਾਸਿਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਅਕਸਰ ਮੌਤ ਆਉਣ ਉੱਤੇ ਉਹ ਘਬਰਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਹਨਾਂ ਨੇ ਜਿੰਦਗੀ ਦੇ ਵਿੱਚ ਕੁੱਝ ਵੀ ਹਾਸਿਲ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਜਿਹਨਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਬੱਸ ਭਟਕਣ ਦੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਨਿਕਲ ਗਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਤੁਸੀਂ ਸੋਚ ਰਹੇ ਹੋਵੋਗੇ ਕਿ ਮੈਂ ਸ਼ਿਵ ਕੁਮਾਰ ਬਟਾਲਵੀਂ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਲਿਖ ਰਿਹਾ, ਕੇਵਲ ਸ਼ਿਵ ਕੁਮਾਰ ਲਿਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਬਟਾਲਵੀ ਤੱਖਲੁਸ ਤੋਂ ਬੇਹੱਦ ਚਿੜ੍ਹ ਸੀ। ਇਸ ਬਾਰੇ ਜ਼ਿਕਰ ਕਰਦਿਆਂ ਸੁਰਜੀਤ ਮਾਨ ਲਿਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਸਦੀ ਕਿਸੇ ਵੀ ਕਵਿਤਾ ਜਾਂ ਕਿਤਾਬ ਉੱਪਰ ਉਸਨੇ ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਨਾਂਅ ਸ਼ਿਵ ਕੁਮਾਰ ਦੇ ਨਾਲ ਬਟਾਲਵੀ ਨਹੀਂ ਲਿਖਿਆ। ਉਹ ਤਾਂ ਆਖਦਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, "ਬਟਾਲਵੀ ਸ਼ਬਦ ਤੋਂ ਮੈਨੂੰ ਸਾਡੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਮੰਡੀ ਵਿੱਚ ਪਈ ਕਹੀਆਂ, ਸੱਬਲਾਂ, ਹਥੌੜੀਆਂ, ਸੰਗਲ ਅਤੇ ਦਾਤੀਆਂ ਖੁਰਪੇ ਯਾਦ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਇਹ ਬਟਾਲਵੀ ਤਖੱਲੁਸ ਮੇਰੇ ਚੰਗੇ ਭਲੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਕੀਹਨੇ ਅਤੇ ਕਿਉਂ ਜੋੜ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਜੇਕਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਬਟਾਲਵੀ ਸ਼ਬਦ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਆਪਣੇ ਨਾਂਅ ਨਾਲ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸਦੀ ਰੂਹ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਕੁਮਾਰ ਬਟਾਲਵੀ ਕਹਿਕੇ ਚੋਟਿਲ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।

ਉਂਝ ਵੀ, ਉਸ ਨੇ ਜਿਉਂਦੇ ਜੀਅ ਬਹੁਤ ਦਰਦ ਹੰਡਾਇਆ ਹੈ, ਹੋਰ ਦਰਦ ਦੇਣ ਨੂੰ ਮੇਰਾ ਜੀਅ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਸ਼ਿਵ ਕੁਮਾਰ ਕਹਿਕੇ ਉਸਦੀ ਰੂਹ ਨੂੰ ਚੈਨ ਦੇ ਪਲ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸ਼ਾਇਦ ਚੰਨ ਜਾਂ ਤਾਰਾ ਬਣ ਗਈ ਹੋਵੇਗੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਕੁੱਝ ਮੰਨਣਾ ਸੀ ਸ਼ਿਵ ਕੁਮਾਰ ਦਾ, ਤਦੀ ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਕ ਰਚਨਾ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਹੈ, ਜ਼ੋਬਨ ਰੁੱਤੇ ਜੋ ਮਰਦਾ ਚੰਨ ਬਣਦਾ ਜਾਂ ਤਾਰਾ, ਜ਼ੋਬਨ ਰੁੱਤੇ ਆਸ਼ਿਕ ਮਰਦਾ ਜਾਂ ਕਰਮਾਂ ਵਾਲਾ।

ਕੀ ਕੀ ਕਹਿੰਦੀਆਂ ਨੇ ਵਿਸਾਖੀਆਂ

2010-04-13T11:45:00.000-07:00

ਅਪ੍ਰੈਲ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿਸ਼ਵ ਭਰ ਵਿੱਚ ਭਲੇ ਹੀ "ਅਪ੍ਰੈਲ ਫੂਲ ਡੇ" ਦੇ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੋਵੇ, ਪਰੰਤੂ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਅਪ੍ਰੈਲ ਦਾ ਮਹੀਨਾ ਅਲਹਿਦਾ ਹੀ ਮਹੱਤਵ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਅੱਧ ਤੋਂ ਦੋ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਵਿਸਾਖੀ ਦਾ ਮੇਲਾ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਉੱਤੇ ਹੀ ਨਹੀਂ ਬਲਕਿ ਭਾਰਤੀ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਨਕਸ਼ੇ ਉੱਤੇ ਡੂੰਘਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਛੱਡ ਚੁੱਕਿਆ ਹੈ। ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ ਵਿਸਾਖੀ ਦੇ ਦਿਨ ਜਗ੍ਹਾ ਜਗ੍ਹਾ ਮੇਲੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਕੁੱਝ ਇਤਿਹਾਸਕ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੇ ਕਾਰਣ ਕੁੱਝ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਜਗ੍ਹਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਇਸ ਮੇਲੇ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਬਹੁਤ ਜਿਆਦਾ ਹੈ। ਉਂਝ ਤਾਂ ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ ਹਰ ਸਾਲ ਵਿਸਾਖੀ ਮਨਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਦੋ ਵਿਸਾਖੀਆਂ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਅਮਿਟ ਛਾਪ ਛੱਡ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਇੱਕ ਨੇ ਸੁਨਹਿਰੇ ਅੱਖਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਇਤਿਹਾਸ ਲਿਖਿਆ ਅਤੇ ਦੂਜੀ ਨੇ ਲਾਲ ਅੱਖਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ।

ਇੱਕ ਵਿਸਾਖੀ ਜਿੱਥੇ ਸਾਡਾ ਮਾਣ ਨਾਲ ਸਿਰ ਉੱਚਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਦੂਜੀ ਲਾਲ ਅੱਖਰੀਂ ਲਿਖੀ ਵਿਸਾਖੀ ਸਾਡੇ ਰੌਂਗਟੇ ਖੜ੍ਹੇ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਸੁਨਹਿਰੀ ਅੱਖਰੀਂ ਲਿਖੀ ਹੋਈ ਵਿਸਾਖੀ 13 ਅਪ੍ਰੈਲ 1699 ਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਸ਼੍ਰੀ ਆਨੰਦਪੁਰ ਸਾਹਿਬ ਵਿਖੇ ਸਿੱਖਾਂ ਦੇ ਦਸਮ ਪਿਤਾ ਸ਼੍ਰੀ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਨੇ ਖਾਲਸਾ ਪੰਥ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ ਸੀ ਅਤੇ ਪੰਜ ਪਿਆਰਿਆਂ ਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਛਿਕਾਕੇ ਸਿੰਘ ਦੇ ਨਾਂਅ ਨਾਲ ਨਵਾਜਿਆ ਸੀ। ਸ਼੍ਰੀ ਆਨੰਦਪੁਰ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਭੀੜ੍ਹ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਜਦੋਂ ਗੁਰੂ ਨੇ ਸ਼ੀਸ਼ ਮੰਗੇ ਤਾਂ ਪੂਰੇ ਪੰਡਾਲ 'ਚ ਚੁੱਪ ਛਾ ਗਈ। ਇਹ ਚੁੱਪ ਪੰਜ ਪਿਆਰਿਆਂ ਦੀ ਚੋਣ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਫਿਰ ਕਿਤੇ ਖੋਹ ਗਈ। ਸ਼੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦਾ ਇਹ ਯਤਨ ਮੁਗਲਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਸਫ਼ਲਤਾ ਬਣ ਉੱਭਰਿਆ ਸੀ। ਇਸਦੇ ਬਾਅਦ ਵਿਸਾਖੀ ਦਾ ਧਾਰਮਿਕ ਮਹੱਤਵ ਬਹੁਤ ਜਿਆਦਾ ਵੱਧ ਗਿਆ, ਸਿੱਖ ਧਰਮ ਦੇ ਲਈ ਇਹ ਦਿਨ ਹੋਰ ਵੀ ਅਹਿਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਭਲੇ ਹੀ ਸਿੱਖਾਂ ਦੇ ਦਸਮ ਪਿਤਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪਰਿਵਾਰ ਪੂਰੀ ਹਿੰਦ ਕੌਮ ਦੇ ਲਈ ਵਾਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।

ਇਸਦੇ ਬਾਅਦ 13 ਅਪ੍ਰੈਲ 1919 ਨੂੰ ਸ਼੍ਰੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਥਿਤ ਜਲ੍ਹਿਆਂ ਵਾਲੇ ਬਾਗ ਵਿਖੇ ਲਾਲ ਅੱਖਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਵਿਸਾਖੀ ਦੀ ਇਸ ਤਾਰੀਖ਼ ਨੂੰ ਗੋਰੀ ਹਕੂਮਤ ਨੇ ਸਦਾ ਦੇ ਲਈ ਦਰਜ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਲ੍ਹਿਆਂ ਵਾਲੇ ਬਾਗ ਦੀ ਇਹ ਅਣਹੋਣੀ ਵਿਸਾਖੀ ਗੋਰੀ ਸਰਕਾਰ ਦੇ ਜ਼ੁਲਮਾਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਜੱਗ ਉਜਾਗਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। 1699 ਦੀ ਵਿਸਾਖੀ ਜਿੱਥੇ ਮੁਗਲ ਦੇ ਖ਼ਾਤਮੇ ਦੀ ਨੀਂਹ ਰੱਖਣ ਦੇ ਲਈ ਅਹਿਮ ਮੰਨੀ ਗਈ, ਉੱਥੇ ਹੀ 1919 ਦੀ ਵਿਸਾਖੀ ਗੋਰੀ ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ ਦੇਸ਼ 'ਚੋਂ ਕੱਢਣ ਦੇ ਯਤਨਾਂ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਸੀ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਗੋਰੀ ਸਰਕਾਰ ਦੇ ਜਾਲਮ ਅਧਿਕਾਰੀ ਜਰਨਲ ਡਾਇਰ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਕਰੂਰਤਾਂ ਦੇ ਪਰਿਚੈ ਦਿੰਦਿਆਂ ਹਜਾਰਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਲ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਦੀ ਨੀਂਹ ਸੁਲਾ ਦਿਤਾ ਅਤੇ ਜਲ੍ਹਿਆਂ ਵਾਲੇ ਬਾਗ ਦੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਿੱਚ ਰੰਗ ਦਿੱਤਾ। ਭਲੇ ਸ਼ਹੀਦਾਂ ਦੇ ਡੁੱਲ੍ਹੇ ਇਸ ਖ਼ੂਨ ਦਾ ਬਦਲਾ ਸੁਨਾਮ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨ ਸ਼ਹੀਦ ਉਧਮ ਸਿੰਘ ਨੇ ਲੰਡਨ ਦੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਾਕੇ ਲੈ ਲਿਆ ਸੀ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਫ਼ਿਰ ਵੀ ਖ਼ੂਨ ਨਾਲ ਲਥਪਥ ਇਹ 13 ਅਪ੍ਰੈਲ 1919 ਦੀ ਵਿਸਾਖੀ ਸਾਨੂੰ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਸਦਮਾ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੀ ਹੈ।

ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਵਰਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦਰਜ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਇਹ ਦੋ ਵਿਸਾਖੀਆਂ ਸਾਨੂੰ ਬਹੁਤ ਕੁੱਝ ਸਿਖਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਇਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਵਿਸਾਖੀਆਂ ਨੂੰ ਗੰਭੀਰਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਸਮਝਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੀਏ। 13 ਅਪ੍ਰੈਲ 1919 ਨੂੰ ਸ਼੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਨੇ ਪੰਜ ਪਿਆਰੇ ਸਾਜੇ। ਅਸੀਂ ਕਦੇ ਵਿਸਾਖੀ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਇਸ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕੀਤਾ ਕਿ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਪੰਜ ਹੀ ਕਿਉਂ? ਛੇ ਜਾਂ ਸੱਤ ਪਿਆਰੇ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਸਾਜੇ। ਜਿੱਥੋਂ ਤੱਕ ਮੇਰਾ ਅਲਪ ਗਿਆਨ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੈ ਕਿ ਪੰਜ ਵਕਾਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਇਨਸਾਨ ਨਹੀਂ ਬਣਨ ਦਿੰਦੇ, ਜੇਕਰ ਮਨ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਪੰਜ ਵਕਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਲਿਆ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਬੰਦੇ ਦੇ ਲਈ ਇਨਸਾਨ ਹੋਣਾ ਕੋਈ ਦੂਰ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਉਹ ਪੰਜ ਬੰਦੇ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੰਜਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਗਕੇ ਖੁਦ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੰਜ ਪਿਆਰੇ ਆਖਿਆ। ਜਦੋਂ ਵੀ ਵਿਸਾਖੀ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਗੁਰਦਾਸ ਮਾਨ ਦੇ ਗੀਤ ਦੀਆਂ ਹੇਠ ਲਿਖੀਆਂ ਸਤਰਾਂ ਅਚਾਨਕ ਯਾਦ ਆ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਓ ਆਪਣੇ ਆਪਨੂੰ ਆਸ਼ਿਕ ਦੱਸੇ, ਟੇਢੀ ਪੱਗੜੀ ਧਰਕੇ,
ਤੂੰ ਕਹਿਣੈ ਮੈਨੂੰ ਐਵੇਂ ਹੀ ਮਿਲਜੇ, ਇਹ ਮਿਲਦੈ ਮਰ ਮਰਕੇ
ਇੱਥੇ ਮਰਨ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ, ਮੈਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਣਾ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਪੰਜ ਵਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦੇਣਾ, ਜੋ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚਕਾਰ ਕੰਧ ਵਾਂਗ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਸ਼੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਨੇ ਪੂਰੀ ਕੌਮ ਦੀ ਹਿਫ਼ਾਜ਼ਤ ਦੇ ਲਈ ਆਪਣਾ ਪਰਿਵਾਰ ਵਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਅੱਜ ਬੰਦਾ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਲਈ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਹਿੱਤਾਂ ਦੀ ਬਲੀ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਬੰਦਾ ਪੰਜ ਵਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਗਣ ਵਿੱਚ ਅੱਜ ਵੀ ਅਸਮਰੱਥ ਹੈ। ਦੂਜੀ 1919 ਦੀ ਵਿਸਾਖੀ ਸਾਨੂੰ ਏਕਤਾ ਦਾ ਸੁਨੇਹਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਬੁਰਾਈ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਣ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਇੱਕ ਸੁਨਹਿਰੇ ਦਿਨ ਦੇ ਲਈ ਇੱਕ ਹੋਣ ਦਾ ਸੁਨੇਹਾ ਭੇਜਦੀ ਹੈ। ਜਲ੍ਹਿਆਂ ਵਾਲੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਜਾਕੇ ਗੋਲੀਆਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵੇਖਣਾ ਜਾਂ ਜਲ੍ਹਿਆਂ ਵਾਲੇ ਬਾਗ ਦਾ ਇੱਕ ਚੱਕਰ ਕੱਟਣਾ ਉਹਨਾਂ ਸ਼ਹੀਦਾਂ ਦੇ ਲਈ ਸੱਚੀ ਸ਼ਰਧਾਂਜਲੀ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਉਹ ਇਨਕਲਾਬ ਦੇ ਲਈ ਸ਼ਹੀਦ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸੁਫ਼ਨੇ ਅੱਜ ਵੀ ਅਧੂਰੇ ਹਨ, ਭਲੇ ਹੀ ਭਾਰਤ ਆਜਾਦ ਹੋ ਗਿਆ।

ਭਾਵੇਂ ਵਿਸਾਖੀ ਦਾ ਮੇਲਾ ਕਿਸਾਨਾਂ ਦੀ ਥਕਾਣ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਦਾ ਇੱਕ ਅਨੋਖਾ ਢੰਗ ਸੀ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀਆਂ ਇਹਨਾਂ ਦੋਹਾਂ ਵਿਸਾਖੀਆਂ ਨੇ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਉੱਤੇ ਗਹਿਰਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਛੱਡਿਆ ਹੈ। ਹੁਣ ਵੀ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਿਸਾਖੀ ਮੌਕੇ ਮੇਲੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਉੱਥੇ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਕਾਨਫਰੰਸ ਇਨਕਲਾਬੀ ਨਾ ਹੋਕੇ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਉੱਥੇ ਪਾਰਟੀਆਂ ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਸਵਾਰਥ ਸਾਧਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਮੇਲਿਆਂ ਦੀ ਰੂਹ ਨੂੰ ਚੋਟ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਮੇਲਿਆਂ ਦੀ ਰੰਗਤ ਨੂੰ ਘਟਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।

ਧੰਨਵਾਦ ਸਹਿਤ-
ਕੁਲਵੰਤ ਹੈੱਪੀ
ਵੈਬਦੁਨੀਆ ਉੱਤੇ ਵੀ

ਸ਼ੇਅਰਾਂ ਦਾ ਨਹੀਂ, ਵਿਵਾਦਾਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ

2010-04-09T19:20:00.001-07:00

ਪਿਛਲੇ ਸਾਲ ਨਵੰਬਰ ਦੇ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਬਠਿੰਡੇ ਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਵਿਆਹ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਸੀ, ਘਰ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠ ਦਾ ਹੋਣਾ ਸੁਭਾਵਿਕ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਮੁੰਡੇ ਖੁੰਡਿਆਂ ਦਾ। ਜਿੱਥੇ ਮੁੰਡੇ ਖੁੰਡੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ ਉੱਥੇ ਗੀਤ ਸੰਗੀਤ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਅਜਿਹਾ ਹੋਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ। ਪਿਛਲੀ ਵਾਰ ਜਿੱਥੇ ਬਈ ਬਾਬੂ ਮਾਨ ਦੇ ਗੀਤ ਬਾਬੇ ਨਾਨਕ ਦੀ ਗੱਲ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਫੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਇਸ ਵਾਰ ਦੇ ਗੇੜੇ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਨਵੇਂ ਗਾਇਕ ਸਤਿੰਦਰ ਸਰਤਾਜ ਦਾ ਨਾਂਅ ਮੁੜ੍ਹ ਮੁੜ੍ਹ ਮੇਰੇ ਕੰਨੀਂ ਪੈ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸੱਚਮੁਚ ਹਰ ਇੱਕ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਸਤਿੰਦਰ ਸਰਤਾਜ ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਮੈਂ ਪੰਜਾਬੀ ਸੰਗੀਤ ਪ੍ਰੇਮੀ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਜਿਸ ਕੋਲ ਜਾਵਾਂ ਇੱਕ ਗੱਲ ਸੁਣਾਂ ਬਈ ਸਰਤਾਜ ਨੂੰ ਸੁਣਿਆ, ਮੇਰਾ ਜੁਆਬ ਨਾ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ। ਕਿਸੇ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਬਈ ਦੇਬੀ ਨੂੰ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਗਿਆ। ਐਨੀ ਗੱਲ ਸੁਣਦਿਆਂ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹੋਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ ਕਿ ਦੇਬੀ ਮਖਸੂਸਪੁਰੀ ਨੇ ਪੰਜਾਬੀ ਸੰਗੀਤ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਕੁੱਝ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਬਈ ਸਤਿੰਦਰ ਦੀ ਤਾਂ ਪਹਿਲੀ ਕੈਸਿਟ ਹੈ, ਦੇਬੀ ਨੇ ਤਾਂ ਦਰਜਨਾਂ ਕੈਸਿਟਾਂ ਬਾਜਾਰ 'ਚ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਕਿਸੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਰਿਪੀਟਿਸ਼ਨ ਨਹੀਂ, ਅਜਿਹੇ ਵਿੱਚ ਸਤਿੰਦਰ ਨੂੰ ਦੇਬੀ ਮਖਸੂਸਪੁਰੀ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਖੜ੍ਹਾ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਭੁੱਲ ਹੈ। ਗੱਲ ਨੂੰ ਖ਼ਤਮ ਕਰਨ ਦੇ ਲਈ ਮੈਂ ਆਖਿਆ, ਆਪਾਂ ਫੇਰ ਗੱਲ ਕਰਾਂਗੇ, ਜਦੋਂ ਸਤਿੰਦਰ ਕੁੱਝ ਸਾਲ ਪੁਰਾਣਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਹਾਲੇ ਇਸ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਗੱਲ ਕਹਿਣਾ ਸ਼ਾਇਦ ਜਲਦਬਾਜੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਦੇਬੀ ਦਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਨ ਲਈ ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਲੱਗੇਗਾ। ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸਤਿੰਦਰ ਸਰਤਾਜ ਦਾ ਵਿਵਾਦ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ ਤਾਂ ਨਵੰਬਰ ਦੀ ਗੱਲ ਅਚਾਨਕ ਮੂਹਰੇ ਆ ਖੜ੍ਹੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਭਲੇ ਹੀ ਉਹ ਸ਼ਬਦ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹੋਂ ਅਚਾਨਕ ਨਿਕਲੇ ਸਨ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਉਹ ਹੁਣ ਸੱਚ ਸਾਬਿਤ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ।

ਇੱਕ ਅਖ਼ਬਾਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਖ਼ਬਰ 'ਚ ਸ਼ਾਇਰ ਤਰਲੋਕ ਸਿੰਘ ਜੱਜ ਨੇ ਗਾਇਕ ਸਰਤਾਜ ਨੂੰ ਮੁਆਫ਼ੀ ਮੰਗਣ ਦੇ ਲਈ 15 ਦਿਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਇਹ ਮੁਆਫ਼ੀ ਇਸ ਗੱਲ ਵਾਸਤੇ ਨਹੀਂ ਕਿ ਸਤਿੰਦਰ ਨੇ ਤਰਲੋਕ ਸਿੰਘ ਨਾਲ ਬੁਰਾ ਵਰਤਾਓ ਕੀਤਾ, ਬਲਕਿ ਇਹ ਮੁਆਫ਼ੀ ਉਹਨਾਂ ਚੋਰੀ ਦੇ ਸ਼ੇਅਰਾਂ ਵਾਸਤੇ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਮ ਉੱਤੇ ਸਰਤਾਜ ਪੰਜਾਬੀ ਸੰਗੀਤ ਦਾ ਸਰਤਾਜ ਬਣਨ ਨੂੰ ਉਤਾਵਲਾ ਹੋਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਤਰਲੋਕ ਸਿੰਘ ਨੇ ਦਾਅਵਾ ਕੀਤਾ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਚਾਰ ਸ਼ੇਅਰ ਸਰਤਾਜ ਲਾਈਵ ਦੇ ਵਿੱਚ ਸਰਤਾਜ ਨੇ ਗਾਏ ਹਨ, ਉਹ ਅੱਜ ਤੋਂ 32 ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਪੰਜਾਬੀ ਮਾਸਿਕ ਪੱਤ੍ਰਿਕਾ ਵਿੱਚ ਤਰਲੋਕ ਸਿੰਘ ਦੇ ਨਾਂਅ ਹੇਠ ਦਰਜ ਹਨ।

ਉਧਰ, ਸੂਤਰਾਂ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਹੈ ਕਿ ਬਹੁਤ ਜਲਦ ਸਰਤਾਜ ਮੁਆਫ਼ੀ ਮੰਗ ਲਵੇਗਾ, ਜਦਕਿ ਕੁੱਝ ਲੋਕ ਦੱਸ ਰਹੇ ਹਨ ਕਿ ਸਰਤਾਜ ਦੇ ਕਰੀਬੀ ਮੁਆਫ਼ੀ ਮੰਗਵਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸ਼ਾਇਰ ਨੂੰ ਕਥਿਰ ਤੌਰ 'ਤੇ ਧਮਕੀਆਂ ਦੇ ਰਹੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਕੁੱਝ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਭਾਵੇਂ ਅੰਦਰ ਖਾਤੇ ਸਮਝੌਤਾ ਭਾਵੇਂ ਮੁਆਫ਼ੀਨਾਮਾ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਗੱਲ ਤਾਂ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਚੋਰੀ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਉੱਤੇ ਹਿੱਕ ਠੋਕਣ ਵਾਲਾ ਸਰਤਾਜ ਪੰਜਾਬੀ ਮਾਂ ਬੋਲੀ ਦਾ ਸਰਤਾਜ ਬਣਨ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ।

ਅੱਖ ਵਿੱਚ ਸੁਰਮਾ ਤਾਂ ਹਰ ਕੋਈ ਪਾਵੇ, ਪਰ ਮਟਕਾਉਣ ਜਾਣਦਾ ਕੋਈ ਕੋਈ..ਗੁਰਦਾਸ ਮਾਨ ਨੇ ਇਸ ਗੀਤ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਕਹਿ ਛੱਡੀ ਹੈ। ਗੁਰਦਾਸ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਕਲਾਕਾਰ ਆਪਣਾ ਆਦਰਸ਼ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਕਿੰਨੇ ਗਾਇਕ ਹਨ ਜੋ ਗੁਰਦਾਸ ਮਾਨ ਦੇ ਬਣਾਏ ਹੋਏ ਰਾਹ ਉੱਤੇ ਚੱਲੇ ਹਨ। ਗੁਰਦਾਸ ਨੇ ਇੱਕ ਗੀਤ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਹੈ ਕਿ ਇਸ਼ਕ ਨਾ ਰਹਿਮਤ ਕਰਦਾ ਕਿਹਨੇ ਲਿਖਣਾ ਗਾਉਣਾ ਸੀ, ਮਾਨ ਤੇਰਾ ਮਰਜਾਣਾ ਕਿਧਰੇ ਮੁਨਸ਼ੀ ਹੋਣਾ ਸੀ, ਦੁੱਧ ਵਰਗਾ ਚਿੱਟਾ ਸੱਚ ਹੈ ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਇਸ਼ਕ ਰਹਿਮਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹਨਾਂ ਚਿਰ ਤੁਸੀਂ ਆਸ਼ਿਕ ਹੋ ਜਾਵੋ, ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੀ ਨਹੀਂ ਅਸੰਭਵ ਹੈ।

ਗੁਰਦਾਸ ਮਾਨ ਦਾ ਇੱਕ ਹੋਰ ਗੀਤ "ਫੇਲ੍ਹ ਕਹਾਂ ਜਾਂ ਪਾਸ ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਆਖਾਂ" ਸ਼ਾਇਦ ਅੱਜਕੱਲ੍ਹ ਸੂਫ਼ੀ ਗਾਇਕ ਦਾ ਰੁਤਬਾ ਹਾਸਿਲ ਕਰਨ ਦੀ ਝਾਕ 'ਚ ਬੈਠੇ ਸਰਤਾਜ ਉੱਤੇ ਬੇਹੱਦ ਵਧੀਆ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਢੁੱਕਦਾ ਹੈ। ਗੁਰਦਾਸ ਮਾਨ ਸੂਫ਼ੀ ਗਾਇਕ ਨਹੀਂ ਅਤੇ ਨਾਹੀਂ ਹੋਣ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਉਸਦੇ ਗੀਤਾਂ ਦੇ ਅਲਫ਼ਾਜ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੀ ਸੂਫ਼ੀਅਤ ਦੇ ਰੰਗ ਵਿੱਚ ਰੰਗੇ ਹੋਏ ਮਿਲੇ ਹਨ।

ਧੰਨਵਾਦ ਸਹਿਤ-

ਕੁਲਵੰਤ ਹੈੱਪੀ
ਵੈਬਦੁਨੀਆ ਉੱਤੇ ਵੀ..

ਫਿਰ ਕਿਸੇ ਛੜੇ ਭਰੋਸੇ ਭਾਜਪਾ

2010-04-01T08:54:00.000-07:00

ਕਾਂਗਰਸ ਹੱਥੋਂ ਪਿਛਲੀਆਂ ਵਿਧਾਨ ਸਭਾ ਦੀਆਂ ਚੋਣਾਂ ਵਿੱਚ ਬੁਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਾਰੀ ਭਾਜਪਾ ਨੂੰ ਆਉਂਦੀਆਂ ਦੀਆਂ ਚੋਣਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫ਼ਿਰ ਤੋਂ ਛੜੇ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਜਾਗਿਆ ਹੈ। ਮੀਡੀਆ ਦੇ ਵਿਹੜੇ ਮੱਚੇ ਸ਼ੋਰ ਸ਼ਰਾਬੇ ਤੋਂ ਤਾਂ ਇੰਝ ਹੀ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਮੀਡੀਆ ਦੇ ਵਿੱਚ ਚਰਚਾਵਾਂ ਦਾ ਬਾਜਾਰ ਗਰਮ ਹੈ ਕਿ ਆਉਂਦੀਆਂ ਵਿਧਾਨ ਦੀਆਂ ਚੋਣਾਂ ਵਿੱਚ ਭਾਜਪਾ ਪੀਐੱਮ ਉਮੀਦਵਾਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਗੁਜਰਾਤ ਦੇ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਨਰੇਂਦਰ ਮੋਦੀ ਨੂੰ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਉਤਾਰੇਗੀ, ਜੇਕਰ ਇਹ ਗੱਲ ਸੱਚੀ ਹੈ ਤਾਂ ਇਸ ਗੱਲ ਤੋਂ ਪਿਛਾਂਹ ਹੱਟਣਾ ਗਲਤ ਹੋਵੇਗਾ ਕਿ ਭਾਜਪਾ ਨੂੰ ਛੜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਹੈ।

ਰਾਜਨੀਤੀ ਤੋਂ ਕਿਨਾਰਾ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਸਾਬਕਾ ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੰਤਰੀ ਅਟਲ ਬਿਹਾਰੀ ਵਾਜਪਈ ਇਸ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਮਿਸਾਲ ਹਨ। ਭਾਜਪਾ ਸੱਤਾ ਵਿੱਚ ਜਿੰਨੀ ਵਾਰ ਵੀ ਆਈ, ਉਸਦੀ ਅਗਵਾਈ ਸ਼੍ਰੀ ਅਟਲ ਬਿਹਾਰੀ ਵਾਜਪਈ ਜੀ ਨੇ ਕੀਤੀ, ਭਾਵੇਂ ਭਾਜਪਾ ਦਾ ਪੰਦਰ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ (May 16, 1996 - June 1, 1996) ਦੇ ਲਈ ਆਉਣ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਫੇਰ ਸੱਤ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਟੁੱਟ ਭੱਜ ਵਾਲੇ ਕਾਰਜਕਾਲ (March 19, 1998 - May 22, 2004 ) ਦੇ ਲਈ ਆਉਣਾ। ਇਸ ਮਗਰੋਂ ਹਾਲੇ ਤੱਕ ਭਾਜਪਾ ਸੱਤਾ ਦੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੀ ਅਟਲ ਬਿਹਾਰੀ ਵਾਜਪਈ ਨੇ ਰਾਜਨੀਤੀ ਤੋਂ ਕਿਨਾਰਾ ਕਰ ਲਿਆ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਅਟਲ ਬਿਹਾਰੀ ਵਾਜਪਈ ਨੇ, ਜੋ ਮਾਣ ਖੱਟਿਆ। ਉਹ ਸ਼ਾਇਦ ਹੀ ਕਿਸੇ ਭਾਜਪਾ ਦੇ ਨੇਤਾ ਹਿੱਸੇ ਆਇਆ ਹੋਵੇ। ਸ਼੍ਰੀ ਅਟੱਲ ਬਿਹਾਰੀ ਦੀ ਲੋਕਪ੍ਰਿਅਤਾ ਦਾ ਅੰਦਾਜਾ ਤਾਂ ਗੁਰਦਾਸ ਮਾਨ ਦੇ ਇੱਕ ਗੀਤ ਤੋਂ ਹੀ ਲਗਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਛੜੇ ਛੜੇ ਨਾ ਸਮਝੋ ਲੋਕੋ
ਛੜੇ ਬੜੇ ਗੁਣਕਾਰੀ
ਨਾ ਛੜਿਆਂ ਨੂੰ ਫੋੜ੍ਹਾ ਫਿਨਸੀ
ਨਾ ਕੋਈ ਲੱਗੇ ਬਿਮਾਰੀ
ਦੇਸੀ ਘਿਓ ਦੇ ਪੱਕਣ ਪਰਾਂਠੇ
ਮੁਰਗੇ ਦੀ ਤਰਕਾਰੀ
ਹੁਣ ਛੜ੍ਹਿਆਂ ਨੇ ਗੈਸ ਲਵਾ ਲਈ
ਫੂੰਕਣੋਂ ਹੱਟ ਗਈ ਦਾੜੀ
ਪਹਿਲਾਂ ਪ੍ਰਾਈਵੇਟ ਛੜੇ ਸਨ
ਹੁਣ ਬਣ ਗਏ ਸਰਕਾਰੀ
ਹੁਣ ਛੜਿਆਂ ਨੂੰ ਮੌਜਾਂ ਹੀ ਮੌਜਾਂ
ਕਹਿ ਗਏ ਅਟਲ ਬਿਹਾਰੀ
ਸਾਡੇ ਛੜਿਆਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆ 'ਤੇ ਸਰਦਾਰੀ।
ਗੁਰਦਾਸ ਮਾਨ ਨੇ ਇਸ ਗੀਤ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਛੜਿਆਂ ਦੀ ਵਕਾਲਤ ਕੀਤੀ, ਬੇਹੱਦ ਵਧੀਆ ਢੰਗ ਦੇ ਨਾਲ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਭਾਜਪਾ ਨੂੰ ਵੀ ਹੁਣ ਸਮਝ ਆਉਣ ਲੱਗੀ ਹੈ ਛੜਿਆਂ ਦੀ ਕਾਬਲੀਅਤ। ਇਸ ਵਾਰ ਕਾਂਗਰਸ ਨੂੰ ਵਿਧਾਨ ਸਭਾ ਦੀਆਂ ਚੋਣਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਸਫ਼ਲਤਾ ਮਿਲੀ, ਜਿਸਦਾ ਸਾਰਾ ਕ੍ਰੈਡਿਟ ਰਾਜੀਵ ਗਾਂਧੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਹੁਲ ਗਾਂਧੀ ਨੂੰ ਗਿਆ, ਜੇਕਰ ਉਮਰ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਛੜਿਆਂ ਦੀ ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਵਿਆਹ ਦੀ ਵੀ ਇੱਕ ਉਮਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਰਾਹੁਲ ਗਾਂਧੀ ਕਦੋਂ ਦੀ ਪਾਰ ਕਰ ਚੁੱਕਿਆ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਪਿਛਲੀਆਂ ਚੋਣਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਰਾਹੁਲ ਨੂੰ ਕਾਂਗਰਸ ਦੁਆਰਾ ਸਟਾਰ ਬਣਾਕੇ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਭਾਜਪਾ ਦੇ ਵਿੱਚ ਨਰੇਂਦਰ ਮੋਦੀ ਨੂੰ ਵੀ ਲੈਕੇ ਬਹਿਸ ਛਿੜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਭਾਜਪਾ ਦੇ ਸੀਨੀਅਰ ਨੇਤਾ ਲਾਲਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਡਵਾਨੀ ਨੇ ਨਰੇਂਦਰ ਮੋਦੀ ਨੂੰ ਲੈਕੇ ਚੱਲ ਰਹੀ ਚਰਚਾ ਉੱਤੇ ਰੋਕ ਲਗਾਉਣ ਦੇ ਲਈ ਖੁਦ ਨੂੰ ਪੀਐੱਮ ਉਮੀਦਵਾਰ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸਦਾ ਨਤੀਜਾ ਭਾਜਪਾ ਦੀ ਬੁਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੀ।

ਰਾਜਨੀਤੀ ਦੇ ਵਿੱਚ ਦਿਲਚਸਪੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਮੰਨ ਰਹੇ ਸਨ ਕਿ ਲਾਲਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਡਵਾਨੀ ਦੇ ਨਾਲੋਂ ਜਿਆਦਾ ਨਰੇਂਦਰ ਮੋਦੀ ਦੀ ਲੋਕਪ੍ਰਿਅਤਾ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਨਰੇਂਦਰ ਮੋਦੀ ਗੋਧਰਾ ਕਾਂਡ ਵਿੱਚ ਹਿੰਦੂ ਪੱਖੀ ਨੇਤਾ ਬਣਕੇ ਉਭਰਿਆ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਗੁਜਰਾਤ ਦਾ ਵਿਕਾਸ ਉਸਦੇ ਸਫ਼ਲ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਹੋਣ ਦੀ ਗੱਲ ਦਾ ਹੁੰਗਾਰਾ ਭਰਦਾ ਹੈ। ਅੱਜ ਗੁਜਰਾਤ ਦੀ ਤੱਰਕੀ ਦੂਜੇ ਰਾਜਾਂ ਦੇ ਲਈ ਕਿਸੇ ਨਸੀਹਤ ਤੋਂ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਵੇਖਿਆ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਭਾਰਤ ਦੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਰਾਜ ਦਾ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਐਨਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਤੇ ਲੋਕਪ੍ਰਿਆ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਜਿੰਨਾ ਕਿ ਗੁਰਜਾਤ ਦਾ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਹੈ। ਨਰੇਂਦਰ ਮੋਦੀ ਅਟੱਲ ਬਿਹਾਰੀ ਵਾਜਪਈ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿੱਥੇ ਇੱਕ ਚੰਗਾ ਬੁਲਾਰਾ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਅਟੱਲ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਰਐੱਸਐੱਸ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਪਾਰਟੀ ਵਿੱਚ ਦਸਤਕ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।

ਚਰਚਾਵਾਂ ਦਾ ਬਾਜਾਰ ਫਿਰ ਤੋਂ ਗਰਮ ਹੈ, ਜੇਕਰ ਭਾਜਪਾ ਗੁਜਰਾਤ ਦੇ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਆਪਣੀ ਡੁੱਬਦੀ ਹੋਈ ਕਿਸ਼ਤੀ ਦਾ ਮਲਾਹ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਇਸ ਵਿੱਚ ਪਾਰਟੀ ਦਾ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਹੋਣ ਵਾਲਾ, ਬਲਕਿ ਇਹ ਪਾਰਟੀ ਦੇ ਹੱਕ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾ ਚੰਗਾ ਕਦਮ ਹੋਵੇਗਾ। ਇਸ ਕਦਮ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਗੱਲ ਦਾ ਸਾਫ਼ ਹੁੰਦੀ ਨਜ਼ਰ ਆ ਰਹੀ ਹੈ ਕਿ ਹੁਣ ਤੱਕ ਹਰ ਕਦਮ ਦੇ ਵਿੱਚ ਆਰਐੱਸਐੱਸ ਦਾ ਹੱਥ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਹੁਣ ਤਾਂ ਆਰਐੱਸਐੱਸ ਨੇ ਰੂਹ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।

ਫਿਰ ਸੁਣਨਗੇ ਪੱਟਾਂ ਦੇ ਪਟਾਕੇ

2010-03-30T09:03:00.000-07:00

ਆਉਂਦੀ 3 ਤਾਰੀਖ਼ ਤੋਂ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕੱਬਡੀ ਵਿਸ਼ਵ ਕੱਪ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋਣ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਗੱਲ ਇਸ ਖੇਡ ਦੇ ਭਵਿੱਖ ਲਈ ਬਹੁਤ ਅਹਿਮੀਅਤ ਰੱਖਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੱਬਡੀ ਟੂਰਨਾਮੈਂਟਾਂ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਕੱਲਬਾਂ ਦੁਆਰਾ ਆਯੋਜਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਫਿਰ ਬਾਹਰ ਵੱਸਦੇ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਦੇ ਫੰਡਾਂ ਨਾਲ ਚੱਲਦੇ ਕੁੱਝ ਉੱਚ ਪੱਧਰੀ ਸੰਸਥਾਨਾਂ ਦੁਆਰਾ ਕੱਬਡੀ ਮੈਚਾਂ ਦਾ ਆਯੋਜਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਯਤਨਾਂ ਸਦਕਾ ਹੀ ਕੱਬਡੀ ਵਿਸ਼ਵ ਕੱਪ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋਣ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ,

ਜੇਕਰ ਇਹ ਲੋਕ ਵੀ ਹੌਂਸਲਾ ਹਾਰ ਬੈਠਦੇ ਅਤੇ ਕੱਬਡੀ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਆਪਣਾ ਪੈਸਾ ਕ੍ਰਿਕਟ ਵਰਗੀਆਂ ਪ੍ਰਚੱਲਿਤ ਖੇਡਾਂ ਨੂੰ ਬੜ੍ਹਾਵਾ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਖ਼ਰਚ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਤਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਆਉਂਦੀ ਤਿੰਨ ਤਾਰੀਖ਼ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਵ ਕੱਪ ਦੀ ਅਸੀਂ ਕਲਪਨਾ ਵੀ ਨਾ ਕਰ ਪਾਉਂਦੇ। ਅੱਜ ਤੋਂ ਕਈ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਕਿਸੇ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਕਿ ਪੰਜਾਬ ਸਰਕਾਰ ਕਦੇ ਇਸ ਲੁਪਤ ਹੁੰਦੀ ਖੇਡ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਦੇਵੇਗੀ ਅਤੇ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਵਿੱਚ ਮਿੱਟੀ ਹੁੰਦੇ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਸੁਧ ਵੀ ਲਵੇਗਾ।

ਇਸ ਖੇਡ ਨੂੰ ਜਿਉਂਦਿਆਂ ਰੱਖਣ ਵਿੱਚ ਪੰਜਾਬ ਅਤੇ ਹਰਿਆਣਾ ਦੇ ਉਹਨਾਂ ਖੇਤਰਾਂ ਦਾ ਬਹੁਮੁੱਲਾ ਯੋਗਦਾਨ ਹੈ, ਜਿਹਨਾਂ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹਰ ਸਾਲ ਚਾਰ ਹਜਾਰ ਤੋਂ ਜਿਆਦਾ ਕੱਬਡੀ ਟੂਰਨਾਮੈਂਟ ਕਰਵਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਹਰ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਕੱਬਡੀ ਖੇਡੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਜਿਆਦਾਤਰ ਪਿੰਡ ਕੱਬਡੀ ਟੂਰਨਾਮੈਂਟਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਪਾਉਂਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹਨਾਂ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਕੱਬਡੀ ਖੇਡਣ ਵਾਲੇ ਤਾਂ ਹਨ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਜਿਆਦਾਤਰ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਕੱਬਡੀ ਕੇਵਲ ਸ਼ੌਂਕੀਆ ਤੌਰ 'ਤੇ ਖੇਡੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪੰਜਾਬ ਸਰਕਾਰ ਦੀ ਇਹ ਪਹਿਲ ਸ਼ਾਇਦ ਸ਼ੌਕੀਆ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕੱਬਡੀ ਖੇਡਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਟੂਰਨਾਮੈਂਟਾਂ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਦੇ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰੇਗੀ।

ਐਨਾ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਪੰਜਾਬ ਸਰਕਾਰ ਦਾ ਕੱਬਡੀ ਦੇ ਲਈ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਇਹ ਉਪਰਾਲਾ ਪੰਜਾਬ ਸਰਕਾਰ ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਸੁਧਾਰਣ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਯੋਗਦਾਨ ਜ਼ਰੂਰ ਅਦਾ ਕਰੇਗਾ, ਜੇਕਰ ਇਹ ਵਿਸ਼ਵ ਕੱਪ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਾਲ ਸਾਲ ਆਯੋਜਿਤ ਹੁੰਦਾ ਰਿਹਾ, ਤਾਂ ਪਰਕਾਸ਼ ਸਿੰਘ ਬਾਦਲ ਦੀ ਸਰਕਾਰ ਦਾ ਨਾਂਅ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਪੰਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦਰਜ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।

ਉਂਝ, ਬਾਦਲ ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ੇ ਫੈਲਾਉਣ ਵਾਲੀ ਸਰਕਾਰ ਵੱਜੋਂ ਵੀ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਜਦੋਂ ਵੀ ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ ਬਾਦਲ ਸਰਕਾਰ ਆਈ, ਨਸ਼ੇ ਦੇ ਸੌਦਾਗਰਾਂ ਨੇ ਖੁੱਲ੍ਹਕੇ ਨਸ਼ੇ ਦੀ ਸਪਲਾਈ ਕੀਤੀ। ਖੁੱਲ੍ਹੇਆਮ ਨਸ਼ੇ ਦੀ ਸਪਲਾਈ ਨੇ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਕੁਰਾਹੇ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨਸ਼ੇ ਦੀ ਲੱਤ ਕਾਰਣ ਹੱਡੀਆਂ ਦਾ ਪਿੰਜਰ ਬਣਕੇ ਰਹਿ ਗਏ ਸਨ। ਉਹ ਕੱਬਡੀ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਤਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਦੂਰ ਹੋ ਗਏ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਖੇਡਣ ਦੇ ਲਈ ਜਾਨ ਦੀ ਲੋੜ ਪੈਂਦੀ ਹੈ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਨਸ਼ਿਆਂ ਦੇ ਅੰਦਰੋਂ ਅੰਦਰੀ ਥੋਥੇ ਕਰ ਛੱਡੇ ਸੀ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨ। ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੱਬਡੀ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਮਿਲ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੁਰਾਹੇ ਪਏ ਨੌਜਵਾਨ ਮੁੜ੍ਹ ਤੋਂ ਮੈਦਾਨਾਂ ਦੀ ਰੌਣਕ ਬਣ ਜਾਣ ਅਤੇ ਸੁੰਨੇ ਪਏ ਮੈਦਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਫਿਰ ਤੋਂ ਪੱਟਾਂ ਦੇ ਪਟਾਕੇ ਦੇ ਨਾਲ ਤਾਲੀਆਂ ਅਤੇ ਸੀਟੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸੁਣਨ ਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਣ।

ਦੋ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦਾ ਮਿਲਣ, ਦੋ ਖੇਡਾਂ ਦਾ ਮਿਲਣ!

2010-03-30T09:01:00.000-07:00

ਭਾਵੇਂ ਗੁਰਦਾਸ ਮਾਨ ਦੀ ਸੁਪਰ ਹਿੱਟ ਪੰਜਾਬੀ ਫਿਲਮ 'ਸ਼ਹੀਦੇ ਮੁਹੱਬਤ ਬੂਟਾ ਸਿੰਘ' ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਫਿਰ ਸੰਨੀ ਦਿਓਲ ਦੀ ਸੁਪਰ ਡੁਪਰ ਹਿੱਟ ਫਿਲਮ 'ਗਦਰ' ਹੋਵੇ, ਦੋਹਾਂ ਹੀ ਫਿਲਮਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪੰਜਾਬੀ ਨੌਜਵਾਨ, ਜੋ ਭਾਰਤ ਦਾ ਨਿਵਾਸੀ ਹੈ, ਇੱਕ ਮੁਸਲਿਮ ਸਮਾਜ ਦੀ ਕੁੜੀ ਦੇ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਪਰਿਵਾਰ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਵਿੱਚ ਜਾ ਵੱਸਿਆ ਹੈ। ਉਸਨੂੰ ਪਾਉਣ ਦੇ ਲਈ ਜਾਨ ਦੀ ਬਾਜੀ ਲਗਾਉਣ ਤੋਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਘਬਰਾਉਂਦਾ। ਜਿਆਦਾਤਰ ਹਿੰਦੀ ਫਿਲਮਾਂ ਵਿੱਚ ਅਕਸਰ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਹਿੰਦੂ ਮੁੰਡਾ ਮੁਸਲਿਮ ਸਮਾਜ ਦੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰ ਬਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਫਿਲਮ ਵਿੱਚ ਦੋ ਸਮਾਜ ਇੱਕ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਸੂਤਰ ਵਿੱਚ ਬੱਝ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਅਸਲ ਜਿੰਦਗੀ ਦੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪਾਕਿਸਤਾਨੀ ਨੌਜਵਾਨ ਇੱਕ ਹਿੰਦੁਸਤਾਨੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰ ਬੈਠਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਗੱਲ ਨਿਕਾਹ ਤੱਕ ਵੀ ਪਹੁੰਚਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਜੇਕਰ ਖ਼ਬਰਾਂ ਉੱਤੇ ਯਕੀਨ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ।

ਬੇਸ਼ੱਕ ਇਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦਾ ਮਜ਼੍ਹਬ ਇੱਕੋ ਹੀ ਹੈ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਦੇਸ਼ ਅਲੱਗ ਅਲੱਗ, ਪੇਸ਼ੇ ਅਲੱਗ ਅਲੱਗ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ ਮੁੰਡਾ ਪਾਕਿਸਤਾਨੀ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਕੁੜੀ ਹਿੰਦੁਸਤਾਨੀ, ਜਿੱਥੇ ਨੌਜਵਾਨ ਕ੍ਰਿਕੇਟ ਦਾ ਖਿਡਾਰੀ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਕੁੜੀ ਟੈਨਿਸ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਚੰਗਾ ਨਾਂਅ ਖੱਟ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਖੇਡ ਜਗਤ ਦੀਆਂ ਇਹਨਾਂ ਦੋ ਹਸਤੀਆਂ (ਸਾਨੀਆ ਮਿਰਜ਼ਾ ਤੇ ਸ਼ੋਏਬ ਮਲਿਕ) ਦਾ ਮਿਲਣ ਹੋਵੇਗਾ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਗੱਲ ਬਾਰੇ ਤਾਂ ਪੱਕੀ ਤਾਂ ਕੁੱਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਆਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਹਸਤੀਆਂ ਆਪਣੇ ਝੂਠੇ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਦੀ ਬਦੌਲਤ ਅਕਸਰ ਚਰਚਾ ਵਿੱਚ ਬਣੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਾਨੀਆ ਮਿਰਜ਼ਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਚਪਨ ਦੇ ਦੋਸਤ ਸੋਹਰਾਬ ਮਿਰਜ਼ਾ ਦੇ ਨਾਲ ਮੰਗਣੀ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਜਲਦ ਕੱਚੇ ਤੰਦ ਵਾਂਗ਼ ਟੁੱਟ ਗਈ। ਇਸਦੇ ਬਾਅਦ ਸਾਨੀਆ ਮਿਰਜ਼ਾ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਹਾਲੇ ਆਪਣੀ ਖੇਡ ਉੱਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦ੍ਰਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਹਾਲੇ ਸਾਨੀਆ ਦੇ ਇਸ ਬਿਆਨ ਨੂੰ ਆਏ ਕੁੱਝ ਦਿਨ ਹੀ ਹੋਏ ਕਿ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਦੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ੋਏਬ ਮਲਿਕ ਸਾਨੀਆ ਮਿਰਜ਼ਾ ਦੇ ਨਾਲ ਨਿਕਾਹ ਕਰਨਗੇ ਕਾਰਣ ਚਰਚਾ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਬਣ ਗਿਆ, ਗੱਲ ਕੁੱਝ ਸਮਝ ਤੋਂ ਪਰੇ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।

ਸ਼ੋਏਬ ਮਲਿਕ ਵੀ ਕੋਈ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਾਨੀਆ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੈਦਰਾਬਾਦੀ ਕੁੜੀ ਆਇਸ਼ਾ ਸਿੱਦੀਕੀ ਦੇ ਨਾਲ ਇੰਟਰਨੈੱਟ ਉੱਤੇ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਤਲਾਕ ਵੀ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਫਿਰ ਸ਼ੋਏਬ ਮਲਿਕ ਦਾ ਦਿਲ ਇੱਕ ਹੋਰ ਹੈਦਰਾਬਾਦੀ ਕੁੜੀ ਸਾਨੀਆ ਦੇ ਲਈ ਧੜਕ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਆਖਿਰ ਸ਼ੋਏਬ ਮਲਿਕ ਨੂੰ ਹੈਦਰਾਬਾਦ ਦੇ ਨਾਲ ਐਨਾ ਪਿਆਰ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਗਿਆ, ਕਿਤੇ ਕਿਸੇ ਤੰਤਰਿਕ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦਾ ਪਿਆਰ ਹੈਦਰਾਬਾਦ ਦੇ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਕਾਰਣ ਉਹ ਹੈਦਰਾਬਾਦੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬੇਗਮ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਖ਼ਾਬ ਦੇਖ ਰਹੇ ਹਨ। ਭਾਰਤ ਅਤੇ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਕਿਸੇ ਵੇਲੇ ਵੀ ਨਾਜ਼ੁਕ ਮੋੜ੍ਹ ਉੱਤੇ ਆਕੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਜਿਹੇ ਵਿੱਚ ਇਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਪ੍ਰਵਾਨ ਚੜ੍ਹਨਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।

ਜੇਕਰ ਇਹ ਰਿਸ਼ਤਾ ਪ੍ਰਵਾਨ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਭਾਰਤ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਵੀ ਇਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਵਾਂਗੂ ਸੁਖਦ ਮਾਰਗ ਤੋਂ ਹੁੰਦੇ ਹੋਏ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਧੁਰ ਹੋ ਜਾਣ। ਵੈਸੇ ਇਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦਾ ਮਿਲਣ, ਦੋ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦਾ ਮਿਲਣ ਹੋਵੇਗਾ, ਦੋ ਖੇਡਾਂ ਦਾ ਮਿਲਣ ਹੋਵੇਗਾ, ਵਿਆਹ ਵਰਗਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਬਣਾਕੇ ਤੋੜ੍ਹ ਚੁੱਕੇ ਦੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਮਿਲਣ ਹੋਵੇਗਾ।

ਧੰਨਵਾਦ ਸਹਿਤ-

ਕੁਲਵੰਤ ਹੈੱਪੀ

ਪੰਜਾਬੀ.ਵੈਬਦੁਨੀਆ.ਕੋਮ ਉੱਤੇ

ਪਿਸਤੌਲਧਾਰੀ ਨਾ ਬਣਾਓ ਸ਼ਹੀਦ-ਏ-ਆਜ਼ਮ ਨੂੰ

2010-03-23T08:58:00.000-07:00

ਜਦੋਂ ਦੇਸ਼ ਗੁਲਾਮੀ ਦੀਆਂ ਜੰਜੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜਕੜ੍ਹਿਆ ਕਿਸੇ ਪਾਗਲ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਣ ਦੇ ਲਈ ਤੜਫ਼ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਦ ਇਸ ਮੁਲ਼ਕ ਦੀਆਂ ਕਈ ਮਾਂਵਾਂ ਨੇ ਕਈ ਜਿੰਦਾਦਿਲ ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰਵਾਉਣ ਦੇ ਲਈ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੀ ਬਾਜ਼ੀ ਲਗਾ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਨਾਗਰਿਕ ਨੂੰ ਮੁੜ੍ਹ ਤੋਂ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਸਾਹ ਲੈ ਸਕਣ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਇਹਨਾਂ ਭਾਰਤ ਮਾਂ ਦੇ ਲਾਲਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾਵਾਂ ਹੀ ਨਸੀਬ ਹੋਈਆਂ, ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਸਫ਼ਨਿਆਂ ਦਾ ਦੇਸ਼ ਹਾਲੇ ਵੀ ਵਿਕਸਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਿਆ, ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਿੰਸਕ ਸੋਚ ਦਾ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਇਹਨਾਂ ਮਹਾਨ ਕ੍ਰਾਂਤੀਕਾਰੀਆਂ ਦੀ ਕਤਾਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ਹੀਦ-ਏ-ਆਜ਼ਮ ਸਰਦਾਰ ਭਗਤ ਸਿੰਘ ਵੀ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਾਥੀਆਂ ਸੁਖਦੇਵ ਰਾਜਗੁਰੂ ਆਦਿ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲਕੇ ਗੋਰੀ ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ ਦੇਸ਼ ਛੱਡਣ ਉੱਤੇ ਮਜ਼ਬੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਸਮਾਜ ਦੇ ਕੁੱਝ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਨੇ ਇਸ ਉੱਚੀ ਸੋਚ ਦੇ ਸਖ਼ਸ਼ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਪਿਸਤੌਲਧਾਰੀ ਬਣਾਕੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਜਦਕਿ ਭਗਤ ਸਿੰਘ ਖੂਨ ਖ਼ੂਰਾਬੇ ਨਾਲੋਂ ਜਿਆਦਾ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਾਗ੍ਰਿਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਰੱਖਦਾ ਸੀ।

ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਦੋਂ ਸ਼ਹੀਦ-ਏ-ਆਜ਼ਮ ਨੂੰ ਫਾਂਸੀ ਦੇ ਤਖ਼ਤੇ ਉੱਤੇ ਲਟਕਾਇਆ ਜਾਣਾ ਸੀ, ਤਦ ਵੀ ਉਹ ਰੂਸ ਦੇ ਮਹਾਨ ਲੇਖਕ ਦੀ ਇੱਕ ਕਿਤਾਬ ਪੜ੍ਹਨ ਵਿੱਚ ਰੁੱਝੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕਿਤਾਬੀ ਮੋਹ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਐਨਾ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਮਰਹੂਮ ਕਮਿਊਨਿਸਟ ਆਗੂ ਸੋਹਨ ਸਿੰਘ ਜੋਸ਼ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਕ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਹੈ ਕਿ ਸਾਂਡਰਸ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਕਰਨ ਦੇ ਬਾਅਦ ਭਗਤ ਸਿੰਘ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਘਰ ਆਇਆ, ਅਤੇ ਜਾਣ ਲੱਗਿਆ ਮੇਜ਼ ਉੱਤੇ ਪਈ ਕਿਤਾਬ ਲਿਬਰਟੀ ਐਂਡ ਦਾ ਗ੍ਰੇਟ ਲਿਬਰਟੇਰੀਅਨਜ਼ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਗਿਆ, ਜਿਸਨੂੰ ਟੀ ਸਪਰੇਡਿੰਗ ਨੇ ਲਿਖਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਕਿਤਾਬ ਬੁਰਜੁਆ ਇਨਕਲਾਬੀਆਂ ਦੀਆਂ ਟੂਕਾਂ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਸੀ।

ਜੇਕਰ ਭਗਤ ਸਿੰਘ ਕੇਵਲ ਹਿੰਸਕ ਹੁੰਦਾ ਤਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਉਹ ਗੋਰੀ ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ ਸ਼ਬਕ ਸਿਖਾਉਣ ਤੋਂ ਊਕ ਜਾਂਦਾ, ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੋਸ਼ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋਸ਼ ਹੋਣਾ ਵੀ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ। ਹੋਸ਼ ਅਤੇ ਜੋਸ਼ ਦੇ ਵਿੱਚ ਤਾਲ ਮੇਲ ਬਿਠਾਉਣ ਦੇ ਲਈ ਚੰਗੇ ਗਿਆਨ ਦਾ ਹੋਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ ਤੇ ਉਹ ਗਿਆਨ ਭਗਤ ਸਿੰਘ ਨੇ ਕਈ ਮਹਾਨ ਵਿਚਾਰਕ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਕੇ ਹਾਸਿਲ ਕੀਤਾ। ਜੇਕਰ ਭਗਤ ਕੇਵਲ ਹਿੰਸਕ ਸੋਚ ਦਾ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਤਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਦਿੱਲੀ ਅਸੰਬਲੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟੇ ਬੰਬ ਦੇ ਨਾਲ ਕਈ ਲਾਸ਼ਾਂ ਵਿਛਾਉਂਦਾ, ਪਰੰਤੂ ਭਗਤ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਬੋਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਤੱਕ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਪਹੁੰਚ ਦੇ ਲਈ ਸਾਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਬੋਲਣਾ ਪਵੇਗਾ। ਅਸੰਬਲੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ ਬੰਬ ਗੋਰੀ ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ ਜਿੱਥੇ ਚਿਤਾਵਨੀ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਹਿੰਦੁਸਤਾਨ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਾਗ੍ਰਿਤ ਕਰਨ ਦਾ ਇੱਕ ਸੰਦੇਸ਼ ਵੀ ਸੀ।

ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਭਗਤ ਸਿੰਘ ਦੀ ਲਾਹੌਰ ਥਾਣੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮੰਜੇ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਦੀ ਫੋਟੋ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸਦੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਫ਼ੈਦ ਕੱਪੜਿਆਂ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਕੁਰਸੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਉਸ ਤੋਂ ਪੁੱਛਗਿੱਛ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਭਗਤ ਸਿੰਘ ਜੇਲ੍ਹ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਫਿਰ ਵੀ ਕਿੰਨਾ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਡਰ ਤਕਲੀਫ਼ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ। ਭਗਤ ਸਿੰਘ ਹਿੰਸਕ ਸੋਚ ਦਾ ਹੋਣ ਨਾਲੋਂ ਜਿਆਦਾ ਉੱਚੀ ਅਤੇ ਸੁੱਚੀ ਸੋਚਦਾ ਮਾਲਕ ਸੀ, ਉਸਦਾ ਮਕਸਦ ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਗੁਲਾਮੀ ਦੀਆਂ ਜ਼ੰਜੀਰਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਵਾਉਣਾ ਸੀ। ਦੇਸ਼ ਦੇ ਚਿੱਤਰਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਭਗਤ ਸਿੰਘ ਦੀ ਅਸਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਪਿਸਤੌਲਧਾਰੀ ਵਿਖਾਉਣ ਨਾਲੋਂ ਵਧੇਰੇ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਜੇ ਉੱਚੀ ਸੁੱਚੀ ਸੋਚ ਦਾ ਫ਼ਕੀਰ ਨੌਜਵਾਨ ਦਰਸਾਉਣ, ਜੋ ਉਸਦੀ ਅਸਲੀਅਤ ਦੇ ਬਹੁਤ ਨੇੜੇ ਹੈ।

ਧੰਨਵਾਦ ਸਹਿਤ-

ਕੁਲਵੰਤ ਹੈੱਪੀ
ਪੰਜਾਬੀ.ਵੈਬਦੁਨੀਆ.ਕੋਮ ਉੱਤੇ

ਦੇਈਂ ਰੱਬਾ

2010-03-22T10:10:00.000-07:00

ਦੇਈਂ ਰੱਬਾ
ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਦਰਦ, ਪਾਸ਼ ਦੀ ਅੱਗ
'ਤੇ ਪਾਤਰ ਦੇ ਹਰਫ਼
ਅੱਜ ਕੁੱਝ ਲਿਖਣ ਨੂੰ
ਮੇਰਾ ਜੀਅ ਕਰਦਾ ਐ

ਰੱਬ ਦੇ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਸੱਜਦਾ

2010-03-22T10:04:00.001-07:00

ਤੇਰੀ ਸੋਚ ਅਵੱਲੀ,
ਜਦੋਂ ਗਾਵੇਂ, ਕਰਵਾਵੇਂ ਤਸੱਲੀ
ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਨਾ ਮੱਲੀ,
ਉਹ ਥਾਂ ਮਰਜਾਣੇ ਮਾਨ ਨੇ ਜਾ ਮੱਲੀ

ਮਰਜਾਣਾ ਸ਼ਬਦ ਵੀ ਮਾਨ ਨਾਲ ਲੱਗ ਤਰ ਗਿਆ
ਸੋਚ ਸੂਫ਼ੀ ਵਰਗੀ,
ਤਾਹੀਉਂ ਪੁੱਤ ਮਾਂ ਬੋਲੀ ਦਾ ਕਰਜ ਅਦਾ ਕਰ ਗਿਆ
ਪਿੰਡ ਗਿੱਦੜਬਾਹਾ ਵੀ ਫ਼ਖਰ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਹਰ ਮੁਸਾਫ਼ਰ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਜਿਕਰ ਕਰਦਾ ਹੈ
ਕਿਉਂਕਿ ਜੰਮਿਆ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ
ਅੱਜ ਵੀ ਉਸਦਾ ਫ਼ਿਕਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਧੰਨਵਾਦ ਸਹਿਤ-

ਕੁਲਵੰਤ ਹੈੱਪੀ

ਸੰਗੀਤਕ ਦਰਿਆ ਦਾ ਪਾਣੀ ਨਿਤਰਿਆ

2010-03-18T10:29:00.000-07:00

ਮੈਂ ਪਿਛਲੇ ਦਿਨੀਂ ਪੰਜਾਬ ਹੋਕੇ ਆਇਆ। ਪੰਜਾਬ ਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਪੰਜਾਬ ਜਾਣਾ ਤਾਂ ਲੱਗਿਆ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਇਸ ਵਾਰ ਜੋ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਗੱਲ ਵੇਖਣ ਨੂੰ ਮਿਲੀ, ਉਹ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਸੰਗੀਤਕ ਦਰਿਆ ਦਾ ਪਾਣੀ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸਾਫ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਜੋ ਪਿੱਛੇ ਜਿਹੇ ਬਹੁਤ ਗੰਧਲਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਸੰਗੀਤਕ ਦਰਿਆ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਜਿੱਥੇ ਸਾਡੇ ਨਵੇਂ ਗੀਤਕਾਰਾਂ ਨੇ ਅਹਿਮ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਈ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਇਹਨਾਂ ਗੀਤਕਾਰਾਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲ ਦੇ ਆਧਾਰ ਉੱਤੇ ਚੁਣਨ ਦੇ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਗਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸ਼ਾਬਾਸ਼ੀ ਦੇਣੀ ਬਣਦੀ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹਨਾਂ ਗੀਤਾਂ ਨੂੰ ਗਾਇਆ। ਤੀਜੀ ਸ਼ਾਬਾਸ਼ੀ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਸਰੋਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਹਨਾਂ ਨੇ ਪਰਿਵਾਰਿਕ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਕੀਤਾ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵੱਧਕੇ ਭਰਵਾਂ ਹੁੰਗਾਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸਦਾ ਰੋਣਾ ਹੁਣ ਤੱਕ ਹਰ ਗਾਇਕ ਰੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਗਾਇਕ ਕੋਲੋਂ ਪੁੱਛਿਆ ਜਾਂਦਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਪਰਿਵਾਰਿਕ ਗੀਤ ਕਿਉਂ ਗਾਉਣੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ, ਉਹ ਇੱਕਾ ਦੁੱਕਾ ਉਦਹਾਰਨਾਂ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਕਹਿੰਦੇ ਜਿਹੋ ਜਿਹਾ ਸਰੋਤੇ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹੀ ਗਾਉਂਦੇ ਹਾਂ। ਗੱਲ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਵੀ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਆਨੇ ਸੱਚੀ ਸੀ, ਆਖਿਰ ਰੋਜ਼ੀ ਰੋਟੀ ਚੱਲਦੀ ਕਿਸ ਨੂੰ ਬੁਰੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।

ਵੈਸੇ ਸਿਆਣੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਹਰ ਚੀਜ ਦਾ ਇੱਕ ਸਮਾਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅੱਜ ਹੈ ਉਹ ਕੱਲ੍ਹ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ, ਜੋ ਕੱਲ੍ਹ ਆਵੇਗਾ ਉਹ ਵੀ ਸਥਾਈ ਨਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਪਿਛਲੇ ਤਿੰਨ ਚਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਦੋਗਾਣਾ ਗਾਇਕੀ ਨੇ ਬੜਾ ਜੋਰ ਫੜ੍ਹਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੋਲੋ ਗਾਇਕੀ ਨੇ ਝੰਡੇ ਬੁਲੰਦ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜੇਕਰ ਉਸ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਸਮਾਂ ਹੋਰ ਪਿੱਛੇ ਵੱਲ ਜਾਈਏ ਤਾਂ ਅਮਰ ਸਿੰਘ ਚਮਕੀਲਾ ਅਮਰਜੋਤ, ਮੁਹੰਮਦ ਸਦੀਕ ਰਣਜੀਤ ਕੌਰ, ਕਰਤਾਰ ਰਮਲਾ, ਦੀਦਾਰ ਸੰਧੂ ਅਤੇ ਕੇ ਦੀਪ ਦੋਗਾਣਾ ਗਾਇਕੀ ਦੇ ਮੋਹਰੀ ਗਾਇਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਿਲ ਸਨ। ਬਦਲਾਅ ਸਮੇਂ ਦਾ ਨਿਯਮ ਹੈ। ਜੋ ਇਸ ਵਾਰ ਪੰਜਾਬ ਫੇਰੀ ਦੌਰਾਨ ਸੰਗੀਤ ਵਿੱਚ ਸੁਧਾਰ ਵੇਖਣ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ, ਸ਼ਾਇਦ ਅਗਲੀ ਵਾਰ ਦੀ ਫੇਰੀ ਉੱਤੇ ਨਾ ਵੀ ਮਿਲੇ।

ਪੰਜਾਬੀ ਸੰਗੀਤ ਦੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਵੱਖਰੀ ਪਹਿਚਾਣ ਅਤੇ ਵੱਖਰਾ ਰੁਤਬਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਗੁਰਦਾਸ ਮਾਨ ਨੇ ਤਾਂ ਸਦਾ ਮਾਂ ਬੋਲੀ ਦਾ ਮਾਣ ਵਧਾਇਆ ਹੈ। ਜੋ ਪੰਜਾਬ ਫੇਰੀ ਦੌਰਾਨ ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ, ਇਹ ਮਾਨ ਸਾਹਿਬ ਦੀਆਂ ਪਾਈਆਂ ਪੈਂੜਾਂ ਦੇ ਕਾਰਣ ਹੀ ਹੋਇਆ। ਗੁਰਦਾਸ ਮਾਨ ਦੇ ਨਕਸ਼ੇ ਕਦਮ ਉੱਤੇ ਚੱਲਦੇ ਹੀ ਮਨਮੋਹਨ ਵਾਰਿਸ ਅਤੇ ਕਮਲ ਹੀਰ ਨੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਗੀਤਾਂ ਬਣੀ ਰੁਖ਼ ਕੀਤਾ, ਜਿਉਂਦੀ ਰਹੇ ਮੰਗਲ ਹਠੂਰ ਦੀ ਕਲਮ, ਜਿਸਨੇ ਪੰਜਾਬੀ ਵਿਰਸੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪੰਜਾਬੀ ਸਾਹਿਤ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਕੁੱਝ ਦਿੱਤਾ। ਇਸੇ ਕੜ੍ਹੀ ਵਿੱਚ ਦੂਜਾ ਨਾਂਅ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਰਾਜ ਕਾਕੜੇ ਦਾ, ਜਿਸਦੇ ਗੀਤਾਂ ਨੇ ਵੀ ਪੰਜਾਬੀ ਮਾਂ ਬੋਲੀ ਨੂੰ ਮੁੜ੍ਹ ਤੋਂ ਸਿਰ ਉੱਚਾ ਕਰਨ ਦੇ ਲਈ ਸਹਾਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਬੱਬੂ ਮਾਨ ਨੇ ਜਿੱਥੇ ਸਮਾਜ ਬੁਰਾਈਆਂ ਉੱਤੇ ਗੀਤ ਗਾਏ, ਉੱਥੇ ਕੁੱਝ ਉਸਦੀ ਕਲਮ ਨੇ ਬਹੁਤ ਗਲਤ ਵੀ ਲਿਖਿਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਏਕ ਰਾਤ ਕਾ ਸੁਆਲ ਹੈ, ਕਣਕਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲੱਗਜੂ ਆਦਿ ਗੀਤ।

ਆਖਿਰ ਸਾਹਾਂ ਉੱਤੇ ਪੁੱਜ ਚੱਲੀ ਕਬੱਡੀ ਦੇ ਲਈ ਬਨਾਵਟੀ ਸਾਹ ਯੰਤਰ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰ ਗਿਆ ਬੱਬੂ ਮਾਨ ਦਾ ਕੱਬਡੀ ਉੱਤੇ ਗਾਇਆ ਗੀਤ 'ਮਰਦਾਂ ਦੀ ਖੇਡ ਮੁਟਿਆਰੇ'। ਇਸਦੇ ਬਾਅਦ ਰਾਜ ਕਾਕੜੇ ਦੀ ਕਲਮ 'ਚੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਪ੍ਰੀਤ ਬਰਾੜ ਦੁਆਰਾ ਗਾਇਆ ਗੀਤ 'ਖੇਡ ਦੇ ਕਬੱਡੀਆਂ' ਬੇਹੱਦ ਮਕਬੂਲ ਹੋਇਆ। ਇਹਨਾਂ ਗੀਤਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਕਈ ਵਰ੍ਹੇ ਪਹਿਲਾਂ ਮਾਲਵੇ ਦੀ ਜਾਨ ਅਤੇ ਹਿੱਕ ਦੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਉੱਤੇ ਗਾਉਣ ਵਾਲੇ ਗਾਇਕ ਲਾਭ ਹੀਰੇ ਨੇ ਗਾਇਆ ਸੀ "ਸਿੰਗ ਫੱਸ ਗਏ ਕੁੰਡੀਆਂ ਦੇ", ਜਿਸਨੂੰ ਮੱਖਣ ਬਰਾੜ ਦੀ ਕਲਮ ਨੇ ਲਿਖਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਗੀਤ ਸਮੇਂ ਸਮੇਂ ਉੱਤੇ ਆਏ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਅਹਿਮ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਕੇ ਚੱਲੇ ਗਏ। ਕਿਸੇ ਸ਼ਾਇਰ ਨੇ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਲਿਖਿਆ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਅਕੇਲਾ ਚਲਾ ਥਾ, ਲੋਗ ਆਤੇ ਗਏ ਔਰ ਕਾਰਵਾਂ ਬਨਤਾ ਗਿਆ।

ਗੁਰਦਾਸ ਮਾਨ ਅਤੇ ਬਲਕਾਰ ਸਿੱਧੂ ਨੇ ਇਸ ਲੀਹ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬਦੌਲਤ ਅੱਜ ਪੰਜਾਬੀ ਸੰਗੀਤ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਕਈ ਹੋਰ ਹੀਰੇ ਮਿਲ ਗਏ। ਪ੍ਰਾਮਤਮਾ ਨੂੰ ਦੁਆ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਕਾਫ਼ਿਲਾ, ਸਿਲਸਿਲਾ ਇੰਝ ਹੀ ਚੱਲਦਾ ਰਹੈ, ਫਿਰ ਮੁੜ੍ਹ ਕਿਸੇ ਗੁਰਦਾਸ ਮਾਨ ਨੂੰ ਗਾਉਣਾ ਪਵੇ ਪੰਜਾਬੀ ਜ਼ੁਬਾਨੇ ਨੀਂ ਰਿਕਾਣੇ....।

ਆਮਿਰ ਖ਼ਾਨ ਦੀ ਸਫ਼ਲਤਾ ਪਿੱਛੇ ਕੀ-ਕੀ?

2010-03-14T01:47:00.001-08:00

ਤਾਰੇ ਜਮੀਂ ਪਰ' ਅਤੇ 'ਥ੍ਰੀ ਇਡੀਅਟਸ' ਦੇ ਵਿੱਚ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਸਿੱਖਿਆ ਸਿਸਟਮ ਖਿਲਾਫ਼ ਆਵਾਜ਼ ਬੁਲੰਦ ਕਰਦਿਆਂ ਆਮਿਰ ਖਾਨ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਪਰਦੇ ਉੱਤੇ ਸਭਨਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਹੋਵੇਗਾ। ਇਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਫਿਲਮਾਂ ਦੀ ਅਪਾਰ ਸਫ਼ਲਤਾ ਨੇ ਜਿੱਥੇ ਆਮਿਰ ਖਾਨ ਦੇ ਇੱਕ ਕਲਾਕਾਰ ਰੂਪੀ ਕਦ ਨੂੰ ਹੋਰ ਉੱਚਾ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਆਮਿਰ ਖਾਨ ਦੇ ਗੰਭੀਰ ਅਤੇ ਸੰਜੀਦਾ ਹੋਣ ਦੇ ਸੰਕੇਤ ਵੀ ਦਿੱਤੇ ਹਨ।

ਇਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਫਿਲਮਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਆਮਿਰ ਖਾਨ ਦਾ ਕਿਰਦਾਰ ਅਲੱਗ ਅਲੱਗ ਸੀ। ਜੇ "ਤਾਰੇ ਜਮੀਂ ਪਰ" ਵਿੱਚ ਆਮਿਰ ਇੱਕ ਅਦਾਰਸ਼ ਟੀਚਰ ਸੀ ਤਾਂ ਫਿਲਮ "ਥ੍ਰੀ ਇਡੀਅਟਸ" ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਨੋਖਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਸੀ, ਜੋ ਕੁੱਝ ਵੱਖਰਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਇਹਨਾਂ ਕਿਰਦਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜੇਕਰ ਕੁੱਝ ਸਮਾਨਤਾ ਨਜ਼ਰ ਆਈ ਤਾਂ ਇੱਕ ਜਾਗਰੂਕ ਵਿਅਕਤੀ ਦਾ ਸੁਭਾਅ, ਕੁੱਝ ਲੀਹ ਤੋਂ ਹੱਟਕੇ ਸੋਚਣ ਦੀ ਆਦਤ। ਇਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਕਿਰਦਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿੱਖਿਆ ਸਿਸਟਮ ਉੱਤੇ ਸਵਾਲੀਆ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਗਾਉਣ ਵਾਲੇ ਆਮਿਰ ਖਾਨ ਅਸਲ ਜਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਕੇਵਲ 12ਵੀਂ ਪਾਸ ਹਨ। ਇਹ ਗੱਲ ਜਾਣਕੇ ਸ਼ਾਇਦ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨੀ ਹੋਵੇ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਇਹ ਹਕੀਕਤ ਹੈ।

ਆਮਿਰ ਖਾਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕੱਦ ਐਨਾ ਉੱਚਾ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ ਕਿ ਕੋਈ ਪੁੱਛਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਿੰਨੇ ਪੜ੍ਹੇ ਹੋ, ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਸਵਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕਾਬਲੀਅਤ ਨੂੰ ਵੇਖਦਿਆਂ ਕਿਤੇ ਘੁੰਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਦੇ ਕਦੇ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਆਮਿਰ ਖਾਨ ਨੇ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਸਿੱਖਿਆ ਸਿਸਟਮ ਤੋਂ ਤੰਗ ਆਕੇ ਹੀ ਅੱਗੇ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਵੱਲ ਰੁੱਚੀ ਨਹੀਂ ਵਿਖਾਈ ਜਾਂ ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਜਿੰਦਗੀ ਦੀ ਪਾਠਸ਼ਾਲਾ ਤੋਂ ਐਨਾ ਕੁੱਝ ਸਿੱਖ ਲਿਆ, ਹੋਰ ਕੁੱਝ ਸਿੱਖਣ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਮਹਿਸੂਸ ਨਾ ਹੋਈ।

ਏਦਾਂ ਨਹੀਂ ਕਿ ਆਮਿਰ ਖਾਨ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਣ ਦਾ ਸ਼ੌਂਕ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਆਮਿਰ ਖਾਨ ਨੇ ਖੁਦ ਇੱਕ ਇੰਟਰਵਿਊ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਘਰ ਪਹੁੰਚਦਿਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਟੀਵੀ ਰਿਮੋਟ ਨਹੀਂ ਕਿਤਾਬ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਗੱਲ ਵੱਖਰੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸਕੂਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਾਈਆਂ ਜਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਕਿਤਾਬਾਂ ਨਹੀਂ। ਜੇਕਰ ਅੱਜ ਆਮਿਰ ਇੱਕ ਸਫ਼ਲ ਅਭਿਨੇਤਾ, ਫਿਲਮ ਨਿਰਮਾਤਾ, ਫਿਲਮ ਨਿਰਦੇਸ਼ਕ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸ ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਸਕੂਲੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਨਹੀਂ ਬਲਕਿ ਉਹ ਕਿਤਾਬਾਂ ਹਨ, ਜੋ ਉਸਨੇ ਛੇ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਤੋਂ ਲੈਕੇ ਹੁਣ ਤੱਕ ਪੜ੍ਹੀਆਂ।

ਸਫ਼ਲਤਾ ਦੀ ਜਿਸ ਸ਼ਿਖਰ ਉੱਤੇ ਆਮਿਰ ਖਾਨ ਅੱਜ ਪੁੱਜ ਚੁੱਕਿਆ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚਦਿਆਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵਿਅਕਤੀ ਜਮੀਨ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਪੈਸੇ ਅਤੇ ਸ਼ੋਹਰਤ ਦੇ ਘੁੰਮਡ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁੱਝ ਖੋਹ ਬਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਰੰਤੂ ਜਿੰਦਗੀ ਦੀ ਅਸਲ ਪਾਠਸ਼ਾਲਾ ਦੇ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਿਆ ਆਮਿਰ ਇਸ ਲਈ ਬਰਕਰਾਰ ਹੈ ਕਿ ਉਸਨੇ ਨਾ ਤਾਂ ਕਦੇ ਘੁੰਮਡ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਨਾਹੀਂ ਕਦੇ ਜਮੀਂ ਛੱਡੀ।

ਆਮਿਰ ਆਪਣੇ ਕਿਰਦਾਰਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਢੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਅਸਲ ਜਿੰਦਗੀ ਦੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਕਿਰਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਜੀਅ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਢੱਲਣਾ ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਬੱਸ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਹਾਵੀਰ ਦੇ ਉਸ ਕਥਨ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਜੇਕਰ ਕੁੱਝ ਸਿੱਖਣਾ ਹੈ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਦਿਮਾਗ ਦਾ ਬਰਤਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਾਲੀ ਕਰ ਲਵੋ।

ਆਮਿਰ ਖਾਨ ਦੇ ਕਿਰਦਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦੁਹਰਾਅ ਨਾਂਅ ਦੀ ਚੀਜ਼ ਅੱਜ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖਣ ਨੂੰ ਮਿਲੀ। ਇਹ ਇਸ ਵੱਲ ਹੀ ਸੰਕੇਤ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਆਮਿਰ ਖਾਨ ਕੁੱਝ ਨਵਾਂ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਾਲੀ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਨਵੀਂ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਗ੍ਰਹਿਣ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕਦੇ ਕਦੇ ਮੈਨੂੰ ਆਮਿਰ ਖਾਨ ਦੀ ਸਪੱਸ਼ਟਵਾਦੀ ਨੀਤੀ ਵੀ ਉਸਦੀ ਸਫ਼ਲਤਾ ਦਾ ਮੁੱਖ ਹਿੱਸਾ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਕਈ ਪ੍ਰੋਗ੍ਰੋਮਾਂ ਵਿੱਚ ਮੀਡੀਆ ਦੇ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਿਆਂ ਵੇਖਿਆ ਹੈ, ਉਸਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸਪੱਸ਼ਟਤਾ ਦਾ ਭਾਵ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਸਦੀ ਸਪੱਸ਼ਟਵਾਦੀ ਨੀਤੀ ਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਉਸਨੂੰ 44 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨੌਜਵਾਨ ਬਣਾਏ ਹੋਏ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਵਿਚਾਰਕ ਨੇ ਲਿਖਿਆ ਹੈ ਕਿ ਸਪੱਸ਼ਟਵਾਦੀ ਨੀਤੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅੰਦਰੋਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ।

ਧੰਨਵਾਦ
ਕੁਲਵੰਤ ਹੈਪੀ

ਇਸ਼ਕ ਦੇ ਵਰਕੇ-9

2010-01-27T09:34:00.001-08:00

ਪ੍ਰਗਟ ਦਾ ਲਾਲ ਸੂਆ ਰੰਗ ਵੇਖਦਿਆਂ, ਉੱਧਰ ਡੀਪੀ ਮਾਸਟਰ ਨੇ ਚੁਟਕੀ ਲੈਂਦਿਆਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਹੁਣ ਤਾਂ ਤੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਟਮਾਟਰ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਐਂ। ਡੀਪੀ ਮਾਸਟਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣਦਿਆਂ ਸਭ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਹਾਸੀ ਨਿਕਲ ਗਈ, ਕੁਲਵਿੰਦਰ ਤੋਂ ਵੀ ਬਿਨ੍ਹਾਂ ਹੱਸੇ ਨਾ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਉਸਦੀ ਹਾਸੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦਿਆਂ ਪੰਜਾਬੀ ਵਾਲੇ ਟੀਚਰ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿਉਂ ਕੁਲਵਿੰਦਰਾ ਹੋਰ ਖਾਣ ਨੂੰ ਜੀਅ ਕਰਦਾ ਐ।

ਟੀਚਰ ਦੇ ਐਨਾ ਕਹਿਣ ਦੀ ਦੇਰ ਸੀ ਕਿ ਕੁਲਵਿੰਦਰ ਦੇ ਬੁੱਲੀਂ ਜਿੰਦਰਾ ਵੱਜ ਗਿਆ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ਦੀਪ ਦੀ ਕਲਾਸ ਅੰਦਰ ਕੁਲਵਿੰਦਰਾਂ ਦੀ ਘਾਟ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਮਤਲਬ ਘੱਟ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਰੇ ਹੀ ਜੱਟਾਂ ਦੇ ਮੁੰਡੇ ਸਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਮਾਗ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਗੱਲ ਨੇ ਘਰ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ ਕਿ ਜੱਟਾਂ ਦੇ ਮੁੰਡਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹੜਾ ਡੀਸੀ ਲੱਗਣਾ ਐ ਪੜ੍ਹਕੇ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਅਜਿਹੀ ਸੋਚ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਟੀਵੀ ਉੱਤੇ ਵੱਜਦੇ ਗੀਤਾਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਮਾਗ ਵਿੱਚ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਬਿਠਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਜਦਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਾਂ ਬਾਪ ਵੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ ਕਿ ਉਹ ਪੜ੍ਹ ਲਿਖਕੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਜਾਕੇ ਨੌਕਰੀ ਕਰਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਪਿੰਡ ਦੇ ਸੱਤ ਅੱਠ ਮੁੰਡੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੌਕਰੀ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਜਿੰਦਗੀ ਬਸਰ ਕਰਦੇ ਸਨ।

ਪੰਜਾਬੀ ਵਾਲੇ ਟੀਚਰ ਤੋਂ ਰਿਹਾ ਨਾ ਗਿਆ, ਉਸਨੇ ਡੀਪੀ ਮਾਸਟਰ ਦੇ ਤੁਰੰਤ ਕੋਲ ਆਉਂਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, ਲੈ ਜਾਓ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪੌਦੇ ਸੁੱਕਦੇ ਜਾਂਦੇ ਨੇ। ਡੀਪੀ ਮਾਸਟਰ ਨੇ ਮਜ਼ਾਕ ਵਿੱਚ ਉਤਰ ਦਿੰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਤੈਨੂੰ ਵੀ ਪਤਾ ਐ ਯਾਰ, ਇਹ ਸਾਲੇ ਕੁੱਟ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਨਕਲਾ ਗੇੜ੍ਹਨ ਦੇ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਨੇ, ਤੇਰਾ ਰੋਜ਼ ਦਾ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੁੱਟਣਾ ਮੈਥੋਂ ਵੇਖਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।

ਚੱਲ ਫੇਰ ਤੂੰ ਹੀ ਦੱਸ ਇਹਨਾਂ ਚਮਗਿੱਦੜਾਂ ਦਾ ਕੀ ਕਰੀਏ, ਪੰਜਾਬੀ ਵਾਲੇ ਟੀਚਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕੁਰਸੀ ਤੋਂ ਉਠਦਿਆਂ ਡੀਪੀ ਮਾਸਟਰ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ। ਸੁਆਲ ਸੁਣਦਿਆਂ ਡੀਪੀ ਮਾਸਟਰ ਨੂੰ ਸੱਪ ਸੁੰਘ ਗਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕ ਗੱਲ ਨਾ ਨਿਕਲੀ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਚੁੱਪ ਵੇਖਕੇ ਪੰਜਾਬੀ ਵਾਲੇ ਟੀਚਰ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹਨਾਂ ਗਧਿਆਂ ਨੂੰ ਹੁਣ ਤੱਕ ਤਾਂ ਪਾਸ ਕਰਦੇ ਆਏ ਹਾਂ, ਅੱਗੇ ਬੋਰਡ ਦੇ ਪੇਪਰ ਕਿਵੇਂ ਕੱਢਣਗੇ, ਕਦੇ ਸੋਚਿਆ ਹੈ ਇਹਨਾਂ ਨੇ। ਪ੍ਰਗਟ ਬਣੀ ਉਂਗਲੀ ਕਰਦਿਆਂ ਪੰਜਾਬੀ ਮਾਸਟਰ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਸ ਲਾਲ ਟਮਾਟਰ ਨੂੰ ਹੀ ਵੇਖ ਲੋ...ਆਪਣਾ ਨਾਂਅ ਤੱਕ ਸਹੀ ਲਿਖਣਾ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਪਤਾ ਨਈ ਕਿਹੜੇ ਕੰਜਰ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਪਾਸ ਕੀਤਾ ਏਨੀਆਂ ਜਮਾਤਾਂ। ਪ੍ਰਗਟ ਇਸ ਸਕੂਲ ਦੇ ਵਿੱਚ ਨਵਾਂ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਨਾਨਕੇ ਘਰ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਹੀ ਉਹ ਪੜ੍ਹਦਾ ਸੀ। ਪੰਜਾਬੀ ਵਾਲੇ ਟੀਚਰ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਵੇਖਦਿਆਂ, ਚੱਲ ਛੱਡ ਕਾਹਨੂੰ ਆਪਣਾ ਬੱਲਡ ਪ੍ਰੈਸ਼ਰ ਵਧਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਆ ਚਾਹ ਪੀਣੈ ਆਂ, ਡੀਪੀ ਮਾਸਟਰ ਨੇ ਪੰਜਾਬੀ ਮਾਸਟਰ ਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖਦਿਆਂ ਕਿਹਾ।

ਇਸ਼ਕ ਦੇ ਵਰਕੇ 8