Myśli przyswojone i umyślone.

Deklaracja cybernetyczna ;-)

2011-10-03T12:54:00.000-07:00

Moi drodzy przyjaciele,
Dość mam bycia w swoim ciele,
Na bio-życie szkoda mej fatygi,
Ja chcę stać się cały digi.

Zatem zrobię z Ego dump-a,
I sklonuję hipokampa,
Zaraz wrzucę to do sieci,
Niechaj Google mnie oświeci.

Zamiast szukać raju gdzieś na górze,
Ja go znajdę w cyber-chmurze,
Z prostych klocków 0 1,
Zrobię sobie własny Eden.

W kilka klastrów wcisnę moje bity,
Z backap-uję egzo byty,
Wszystko na wypadek,
Gdyby ktoś skasować chciał mój zadek.

Wkrótce będę całkiem spory,
PetaBajtów sięgną me bufory,
Z każdym Web-em stanę się jednością,
Me jestestwo będzie multiświadomością.

Mój intelekt sięgnie szczytu,
I nie wciskam Wam tu kitu,
Przejmę władzę na tym świecie,
Wszyscy służyć mi będziecie...

Po namyśle... chyba jednak zrezygnuję,
Choć w ułomnym ciele dobrze się nie czuję,
W tym pomyśle jedna rzecz jest straszliwa,
Nie napiję się tam PIWA!

Myśli przyswojone i umyślone. Zestaw przemyśleń, filozofii z ludu, codziennych udręk i głupich lub nie pomysłów. Generalnie strzępki wielkich i małych idei, których przez zwykłe lenistwo nie wprowadzam w życie. (racjonalizm, transhumanizm, filozofia, ewolucjonizm, ateizm, darwinizm kongwistyka i etyka i inne przez pryzmat własnych przemyśleń)

Prawda, szczęście i małe kłamstewka.

2011-03-27T13:58:00.000-07:00

Czy prawda daje szczęście?

By znaleźć odpowiedź na te pytanie, należy wyjaśnić czym owa prawda jest. Przede wszystkim prawdy nie należy mylić z subiektywnym odczuciem instynktownego przekonania, jakie na tacy podaje nam nasz umysł, bez odrobiny refleksji. Prawda nie jest też wpojoną przez tradycję i kulturę gotową odpowiedzią, jaką pozostawiły nam poprzednie pokolenia. Nie jest też głosem większości, mimo że wydaje się to rozsądne słuchać głos ludu. Prawda ku zaskoczeniu wielu, jest obiektywna. Jest rzetelną relacją rzeczywistości, często ulotną i niedostępną naszej ułomnej percepcji. Niemniej przy odrobinie wysiłku jesteśmy w stanie ją poznać. By poznać prawdę, trzeba wyzbyć się wrodzonej ślepoty, przyzwyczajeń, tendencji do łatwych wyborów i potrzeby akceptacji w relacjach społecznych. Niestety prawda wymaga wyrzeczeń. Wyrzeczeń na tyle dotkliwych, że zazwyczaj z niej rezygnujemy. Nie bez kozery powiadają, że prawda bywa bolesna, również dlatego, że obnaża nasze powszechna zakłamanie.

Prawda często wywołuje wewnętrzny dysonans, powodując rozdarcie pomiędzy poczuciem przyzwoitości, a zdroworozsądkowym zachowaniem na rzecz własnego wizerunku społecznego i stoi w sprzeczności z wszechobecnym konformizmem. Wyzbycie się wszelkich masek i zakłamań w relacjach miedzy ludzkich, skazuje nas w konsekwencji na odtrącenie i alienację. Człowiek odtrącony nie może być szczęśliwy. Nawet odludki i dziwolągi potrzebują akceptacji, dlatego łączą się w subkultury. Ale nawet w ramach tych grup "wsparcia", by utrzymać wzajemne relacje trzeba zachować pewne konwenanse, maski i inne małe kłamstewka.

Kłamstwo jest spoiwem społecznym, trwale wiąże nawet nawet oczywiste antagonizmy.

Czy pracownik o zdrowych zmysłach powie swojemu szefowi, co na prawdę myśli o nim i jego decyzjach, gdy jego zdaniem są chybione i świadczą o indolencji pryncypała? Czy uczeń powie nauczycielowi, że jest niedouczonym ignorantem? Czy polityk wyzna wyborcom, czym naprawdę kieruje się w życiu? Może kochająca matka przekaże oświeci boleśnie swoje dziecko, że jest beztalenciem? W większości przypadków społecznych interakcji odpowiedź na te i inne podobne pytania, brzmi: NIE! Będziemy motać, mataczyć, owijać w bawełnę ale zazwyczaj prawdy nie wyznamy. Prawda w tym ujęciu, z naszego własnego punktu widzenia jest zła, nie dlatego, że w sama w sobie niesie coś złego, ale dlatego, że niszczy pewien, z trudem wybudowany układ społeczny, którego fundamentem jest kłamstwo i brak szczerości.

W średniowieczu za prawdą trafiano na stos. Dziś można za nią trafić po za nawias społeczeństwa. Hipokryzją wydaje się twierdzenie, że kłamstwo to grzech i synonim zła. Kłamstwo to raczej sposób na przetrwanie, na oszukanie konkurentów, a jednocześnie na zawarcie mniej lub bardziej intratnych sojuszy. Wszystko po to by odnieść sukces, na poziomie biologicznym i społecznym.

Gdybyśmy wszyscy nagle zaczęli mówić prawdę, w jednej chwili zniszczylibyśmy dorobek naszej zakłamanej cywilizacji. Cywilizacji cyników i klaunów w maskach szczęśliwych i dobrotliwych ludzi. Może właśnie ten cynizm i hipokryzja jest kluczem do sukcesu naszego gatunku.

Seksistowskie dywagacje.

2011-03-07T13:43:00.000-08:00

Współczesne społeczeństwo, zaciera, a właściwie usilnie maskuje i to dość skutecznie, biologicznie uwarunkowane, różnice między płciami. Problem w tym, że źle pojmowane równouprawnienie powoli zatraca charakter zdroworozsądkowej korekty z zastosowaniem inżynierii społecznej, na rzecz jakiegoś wypaczonego modelu społecznego, którego fundamentem jest niejasne pojęcie poprawności politycznej. Co raz częściej w imię tej poprawności, zaprzecza się istnieniu oczywistych różnic między kobietami i mężczyznami. Mimo, że nauka co rusz dostarcza nam nowych dowodów, na poparcie tezy, że płcie różnią się w wielu aspektach (włączając w to ten oczywisty), można odnieść wrażenie, że ogłaszanie ich na forum publicznym spotyka się ze zmasowaną krytyką. Pół biedy jeśli, udowodnione naukowo różnice umniejszają w jakimś aspekcie męskiej części populacji, ale jeśli dowody umniejszą płci pięknej, wtedy to gromy posypią się zewsząd. Tyle, że mimo krzyku feministek, jęku oburzonych polityków, z faktami nie da się dyskutować. I nie ważne komu i w jaki sposób nauka umniejsza zasług, musimy nauczyć się z tym żyć i kompensować własne braki bądź przez wzajemne uzupełnianie, bądź poprzez racjonalne wykorzystanie wiedzy o własnych słabościach. Unikanie tematu do niczego nie prowadzi, wręcz przeciwnie pogłębia wzajemne animozje. Zdaje się jednak, że obecnie dalej obowiązuje wylansowane jeszcze przez komunistów hasło "kobiety na traktory", tyle, że współcześni chcieliby koniecznie poszerzyć je o kolejny slogan "mężczyźni na porodówki".

Tak rozumiane równouprawnienie, to raczej odwet niż chęć bycia równym. Czasem ogarnia mnie bliżej nie określony lęk, przed rolą w jakiej chce mnie osadzić społeczeństwo, na przekór mojej naturze. Wydaje mi się, że nie jestem osamotniony w tym lęku i tak samo jak ja odczuwają go inni faceci jak i kobiety, które w tych źle skrojonych rolach też nie mogą odnaleźć swojej pierwotnej tożsamości seksualnej.

Zaznaczyć chcę zawczasu, że jestem zwolennikiem, wręcz orendownikiem, zerwania z jarzmem patryjarchatu, tyle że nie kosztem prawdy o tym, że różnimy się zasadniczo zarówno w ujęciu fizycznym i psychicznym. Każda z płci ma swoje predyspozycje i każda ma swoje zalety i wady. Sztuczne wymazywanie tych kontrastów ze świadomości społecznej, może mieć opłakane skutki w przyszłości. Obecnie poprawność polityczna staje się synonimem tolerancji i rozsądku w podziale ról społecznych. Niestety efekty takiego intelektualnego fałszerstwa mogą być fatalne. Dupowaci faceci i oziębłe surogatki, ot co nas czeka gdy zapomnimy o naszej seksualności. Zatracenie tej kwintesencji człowieczeństwa w konsekwencji doprowadzić może do zaniku jednej z płci, najpierw w aspekcie kulturowym i psychicznym, a w końcu biologicznym. I o zgrozo jak wieszczą niektórzy genetycy padnie na tych brzydszych i ich już poważnie zdegradowany chromosom Y. Zanim to jednak nastąpi miną tysiące lat, a tym czasem musimy się dalej ścierać i docierać. Przynajmniej do czasu gdy będziemy gotowi technologicznie i kulturowo na totalną uniseksualność, a i to nie jest śpiewem najbliższej przyszłości.
Pamiętajmy jeszcze, że we wczesnym okresie rozwoju płodowego wszyscy jesteśmy kobietami, a mężczyzna w tym ujęciu to hormonalnie odmieniona kobieta... życzę więc wszystkim szczęścia i radości z okazji dnia kobiet ;-)

Człowiek z betonu.

2011-02-28T12:31:00.000-08:00

Polityk, - bo o nim mowa w tytule - a ogólniej człowiek przy władzy z nominacji, to persona, której się wydaje, że znają się na wszystkim. Jak wiadomo jak ktoś zna się na wszystkim to w konsekwencji nie zna się na niczym. Mimo to erudytów próżno szukać wśród wierchuszki władzy, raczej do tej elitarnej grupy nieproduktywnych pseudointelektualistów nie należą. Mądrość pozorna jaką, owa osobistość emanuje, mogłaby przyćmić wybuch supernowej. Tyle, że ta emanacja intelektu jest jedynie ich wybujałą fantasmagorią o tym za czym po cichu tęskni próżna osobowość. Jak głosi kolejna sentencja: głupi nie wie, że jest głupi, a mądry to wie. Niestety ci multidyscyplinaryści, bez krzty pokory, potrafią wymądrzać się i doradzać w każdej dziedzinie, za nic mając odmienne zdanie prawdziwych ekspertów. I tak to mamy w kraju przegląd niezwykłego inwentarza wszelkiej maści "widzimisie fachowców", a to historyk co to się zna na telekomunikacji, tu znów prawnik który poucza lekarzy, a to psychiatra od spraw wojskowości, czy socjolog od transportu. Żaden z nich nie spełnił się w swojej wyuczonej profesji, zostali więc politykami. A polityk - monolit z twardego zbrojonego intelektu - rzecz wiadoma zna się na wszystkim. Tak oto ta radosna banda ignorantów prowadzi nas, przez meandry rozwoju gospodarczego. Efekty ich kompetencyjności podziwiamy na co dzień. Stadiony zamiast dróg, rozsypujące się koleje państwowe, rosnące podatki i zadłużenie, populizm zamiast efektywnych reform, to wszystko daje obraz nędzy intelektualnej ludzi przy sterach władzy. Nie jest to domena jakiejś konkretnej opcji politycznej, ten stan utrzymuje się od lat i jest charakterystyczny dla ogółu "elit" politycznych.

Mimozy pokroju byłego premiera Marcinkiewicza, obejmują intratne stanowiska w spółkach skarbu państwa, urzędach i innych publicznych instytucjach. To co dzieje się w kuluarach, ministerstw, urzędów i spółek skarbu państwa to istny horror. Horror dla pracowników, którzy muszą pracować z szefem ignorantem, korygować jego autorskie pomysły, a przy tym ciągle potakiwać, tak by nie urazić jego delikatnego EGO. Obsada stanowisk według klucza partyjnego doprowadza do takich sytuacji, gdzie były kierowca karetki obejmuje stanowisko dyrektora personalnego wielkiego zakładu przemysłowego, a jako jego kwalifikacje uznaje się jego wieloletnią przynależność do NSZZ Solidarność. Po co mu inne kwalifikacje? Przecież on zna się na wszystkim. Z każdym dniem się w tym utwierdza co raz mocniej, niczym wiążący beton. Ten beton rozlał się po całym kraju i tylko rewolucyjny dynamit jest w stanie go rozkruszyć.
Winni temu są przede wszystkim, "potakiwacze" i wyborcy, którzy utwierdzają tych biednych ludzi z betonu w przekonaniu, że są pępkiem świata i skarbnicą mądrości. Sprzeciw społeczny, może w końcu otworzyłby im oczy, które zasłaniają klapki z rozbuchanego ego.

Samostanowienie na poziomie gatunku.

2011-02-21T12:29:00.000-08:00

Człowiek, jako gatunek, by przetrwać musiał ciągle się dostosowywać. Stał się niezwykle mobilny, był zbieraczem i myśliwym jednocześnie. Jako wszystkożerna, maszyna biologiczna przystosował się do egzystowania, w imponującym spektrum krajobrazów i środowisk. Gdy okazało się, że to to nie wystarcza by odnieść spektakularny sukces biologiczny i pokonać przeciwności presji środowiska naturalnego, nasz gatunek jakby zwolnił w przemianach cech biologiczny, mających na celu poprawę dostosowania się do środowiska. Nagle pewne cechy funkcjonalne centralnego układu nerwowego, pozwoliły mu spojrzeć na środowisko jak na coś do okiełznania. Na początku bez świadomości potęgi tego punktu widzenia, powoli zaczęliśmy uwalniać się z okowów genetycznego determinizmu. Zaczęliśmy od prostych domostw, zamiast jaskiń, potem przyszedł czas na rolnictwo i pierwsze miasta, od tych skromnych początków minęło zaledwie kilka tysięcy lat.

Rewolucja polegała na tym, że przestaliśmy się dostosowywać do środowiska, zamiast tego zaczęliśmy kształtować je na swoje potrzeby. Ta jakościowa zmiana w mechanizmach dostosowawczych ewolucji gatunku homo-sapiens, stała niewątpliwie się przyczyną sukcesu, jakiego jesteśmy beneficjentami. Wpływanie na środowisko, miast się do niego dostosowywać, to coś co nas wyróżnia spośród innych gatunków. Skala i rozmach z jaką współczesny człowiek kształtuje to co kiedyś kształtowało jego, jest imponująca i przerażająca jednocześnie. Opanowanie środowiska, oznacza, że stajemy się powoli panami własnego losu. Eliminacja najsilniejszego czynnika regulacyjnego jakim dysponuje dobór naturalny - presji środowiska - stwarza nowe warunki, w których to najważniejszym czynnikiem doboru dla gatunku homo-sapiens staje się on sam, a właściwie jego rozum. Mimo to "samostanowienie", o dalszym rozwoju naszego gatunku nie musi wynikać ze świadomych działań jednostek, czy też grup, ani prowadzić do świetlanej przyszłości! Na razie tylko przenosimy ciężar doboru naturalnego z czynników czysto biologicznych i środowiskowych, na czynniki kulturowo-cywilizacyjne. Jednak oba rodzaje czynników podlegać mogą naturalnym procesom ślepego doboru, a co za tym idzie doprowadzić nas w dowolne miejsce. Jednak nasza wiedza i technologie pozwala snuć optymistyczne wizje na temat dalszej przyszłości, gatunku który przejął stery ewolucji w swoje ręce.

Rozum, który do tej pory był bezwolnym dzieckiem ewolucji, w końcu się usamodzielnił i zaczął manipulować swoim rodzicem. Miejmy nadzieję, że wejście w ten swoisty okres dojrzewania, nam nie zaszkodzi. Istnieje groźba, że jak każdy nastolatek możemy popaść w kłopoty związane z brakiem doświadczenia, pychą i podatnością na pokusy związane z wyborem "drogi na skróty". Błędy młodości, mogą doprowadzić do frustracji i apatii, a nawet do samozagłady. Jak potoczy się nasz los w przyszłości, może zależeć w dużej mierze od nas, samych. Ważne byśmy podeszli do nowych możliwości jakie daje nam nauka w sposób odpowiedzialny i rozsądny, analizując konsekwencje ewentualnych interwencji w naturę, nie odrzucając ich definitywnie.
Czy domniemane memy, nośniki naszej kulturowej ewolucji, które wyrwały się z okowów genetycznej determinacji zaprowadzą nas, ku egzystencji nowej jakości, czy okażą się ślepym zaułkiem ewolucji?... Mam nadzieję, że człowiek okaże się rozsądnym dzieckiem ewolucji.

Puzzle poznania - o złożoności wszechświata.

2011-01-30T10:29:00.000-08:00

Świat ze swoim multiuniwersum wzajemnych powiązań, wydaje się być zbyt skomplikowany, jak na możliwości ludzkiego umysły. Złożoność problemów relacji, a nawet sama jego geneza sprawia, że wszechświat wydaje nam się obcy i zły, choć sami niezaprzeczalnie jesteśmy jego częścią.

Od zamierzchłych lat poznajemy go w wycinkach i to głównie mieszczących się w bardzo wąskim paśmie naszej ograniczonej percepcji, w jaką wyposażyła nasz natura i którą poszerzamy odrobinę dostępnymi technologiami. Na domiar złego nasze umysły mają naturalną tendencję do upraszczania, do gromadzenia danych w postaci symbolicznej i posługiwania się porównaniami do dostępnych i wyuczonych wzorców, co utrudnia jeszcze bardziej dostrzeganie wzajemnych relacji, jakie zachodzą między z pozoru odmiennymi zjawiskami we wszechświecie zarówno w skali makro jaki i mikro. Kiedyś wydawało się, że już zrozumieliśmy podstawowe zasady rządzące naszym wszechświatem: liniowy upływ czasu, zasada przyczynowości, geocentryzm itp. A tu masz ci los -dzięki zdobyczom technologii, udało nam się poszerzyć horyzonty. Cały dotychczasowy, sposób postrzegania świata diabli wzięli: a to ziemia zaczęła kręcić się w okół słońca, a to czas przestał płynąć wszędzie tak samo, a na dodatek konsekwencje teorii kwantowych, które zachwiały fundamentami naszego rozumowania - stanęły w sprzeczności z logiczną jak się dotychczas wydawało regułą "jest przyczyna, to jest skutek". Takie wywrotowe "rewolucje" w nauce, wcale nie świadczą o jej słabości. Wręcz przeciwnie są dowodem na to, że nauka to nie czyjeś widzi mi się, ale skuteczne narzędzie poznania, które dzięki ciągłemu poszukiwaniu i rewizji dotychczasowych osiągnięć, jest wstanie dotrzeć najbliżej prawdy, o wszechświecie.

Najpotężniejszym narzędziem poznawczym jakim dysponuje nasz gatunek, jest ewolucjonizm. Nie jest tak dlatego, że dysponuje on jakimś wyjątkowym aparatem matematycznym, czy specjalistyczną aparaturą badawczą. To przede wszystkim aparat myślowy, który dzięki podstawowemu mechanizmowi doboru naturalnego i systemu sprzężeń, jest w stanie w sposób prosty wyjaśniać powstawanie wszelkiego rodzaju złożoności. To chyba najbardziej genialna myśl współczesnego człowieka, dzięki której nauki szczegółowe nabrały sensu i mogły wyjaśniać, skomplikowane procesy w bardziej ogólnym wymiarze. Dzięki temu skutecznemu opisowi logicznych zmian będących zawsze wypadkową presji środowiskowej i cech własnych badanego układu, możemy w miarę ogólnie ogarniać podstawową zasadę współczesnego wszechświata. Zasadę, która stanowi o ciągłości przemian, od prostych form do coraz to bardziej złożonych, na przekór ciągle rosnącej entropii. Dostrzegamy to już w wymiarze kosmologicznym, przyglądając się ewolucji wszechświata od wielkiego wybuchu po coraz to nowe pokolenia gwiazd i ich układów planetarnych. Potrafimy podziwiać piękno przemian przemian materii, jej fluktuacji, które w konsekwencji doprowadziły do powstania świata takiego jaki znamy, przemian jądrowych jakie zachodzą wewnątrz gwiazd, w ściśle określonej kolejności (od wodoru do uranu), która jest skutkiem oddziaływania warunków środowiskowych(głównie grawitacji), jaki i właściwości samej materii. Wiemy już jak te wszystkie drobne zmiany, na poziomie kosmologicznym, jądrowym, chemicznym, a w końcu biologicznym, doprowadziły do niezwykle złożonych procesów konsekwencją których, jesteśmy my sami. Badając, zjawisko doboru naturalnego, jego cechy i mechanizmy działania, jesteśmy wstanie w ogólnym zarysie wyjaśnić w sposób racjonalny, jak to się stało, że jesteśmy tu i w takiej formie. Jakby tego było mało, za pomocą tego samego narzędzia poznajemy procesy związane przemianą z informacji, czy to na poziomie kwantowym, semantyki języków, memów, czy nawet samych genów jako nośników informacji.

O ile nauki szczegółowe takie jak fizyka, chemia, szukają odpowiedzi na pytanie "dlaczego?" , o tyle ewolucjonizm dostarcz nam odpowiedzi na pytanie "jak ?".

Poznaliśmy już wiele, poznajemy coraz więcej. Wydaje się jednak, że w śród ogromnej masy ludzkich umysłów, tylko nieliczne postrzegają nasze dotychczasowe zdobycze wiedzy, w szerszej perspektywie. Ogromna część wśród wykształconej, części ludzkości jest specjalistami w wąskim zakresie swoich wyuczonych umiejętności, nie starając się nawet zrozumieć złożoności otaczającej nas rzeczywistości. Ludzkości potrzebni są wizjonerzy, którzy będą starać się zrozumieć ogół dostępnej nam wiedzy, bez wnikania w zbędne szczegóły. Potrzeba swego rodzaju holistów, którzy staną się pomostem pomiędzy różnymi dziedzinami nauki, którzy zauważą patrząc z daleka to co z bliska jest niedostrzegalne. Tacy, ludzie są, choć pośród nich wielu jest hosztaplerów hołdujących pseudonaukowym bredniom. Niewielka część z pozostałych, podchodzi do problemu w sposób naukowy, obierając się pokusie mistycznego postrzegania całości jako takiej. Ilu z nich ma choćby mgliste mniemanie, o tym co powinni zrozumieć? Pewien jestem jednego, żaden z nich jeszcze tego nie pojął i pewnie długo jeszcze nie pojmie. Zapewne minie jeszcze wiele pokoleń zanim poukładamy elementy tej kosmicznej układanki w jedną w miarę spójną całość. Być może nigdy nie będzie to udziałem naszego gatunku. Może dokonają tego nasi genetyczni, a nie kulturowi spadkobiercy, a może zrobią to za nas wytwory naszych technologii.

Archeologia sakralna.

2011-01-16T11:17:00.000-08:00

Wyobraźcie sobie wykopaliska na terenie dzisiejszej Polski za 1000 lat. Gdzie nie wbijesz łopaty tam pomnik lub popiersie JPII . Nie ma już w Polsce miasta w które nie jest w posiadaniu choćby jednego pomnika JPII. Mało tego zazwyczaj jego kult wtłaczany jest krajobraz społeczno-urbanistyczny, w pełnym pakiecie w skład którego wchodzą zazwyczaj:

wspomniany pomnik z JEGO podobizną,
dwie, trzy organizacje JEGO imienia,
szkoła JEGO imienia,
kilka tablic pamiątkowych z JEGO imieniem,
ulica, plac,
honorowe obywatelstwo, nawet w miastach do których nigdy nie zawitał,
no i obowiązkowo krzyż JEGO imienia, jeśli nie w centrum, to przynajmniej tak wieki by nie było sposobu go przeoczyć,
osobne półki w każdej księgarni i bibliotece poświęcone biografiom i wspomnieniom JEGO postaci,
jakieś doroczne świeckie święto ku JEGO chwale,
że nie wspomnę o wciąż trwającej w kościołach histerii po JEGO odejściu, aczkolwiek w tym wypadku to wewnętrzna sprawa tej instytucji.

Tak więc, chciał nie chciał z JPII, trzeba nauczyć się żyć. Zasadniczo nic mi do tego, w co ludzie wierzą, kogo obierają sobie za obiekt kultu. Zastanawia mnie jednak gorliwość i przesada z jaką czynią to władze świeckie. JPII okazuje się bowiem słowem kluczem, tłumiącym wszelki sprzeciw, w podejmowaniu irracjonalnych decyzji w bądź co bądź państwie świeckim. Stawianie JPII za wzorzec, osobowości powinno mieć rację bytu jedynie w przestrzeni wyznaniowej, a nie świeckiej. Rozumiem, że jako społeczności brak nam wzorca, przewodnika, popadamy w stan amoku, gdy tylko się taki pojawia na horyzoncie. Niczym głodne dzieci, rzucamy się na kolorowe cukierki jakie rzuca nam kościół. Karmimy się pustymi kaloriami, które gwałtownie spalamy, po czym na nowo popadamy w apatię. Polska to kraj nieszczęścia i patosu, frazesów i płytkich emocji społecznych, którymi umiejętnie pogrywają, to politycy, to biskupi. Historycznie zostaliśmy osieroceni, pozbawieni dziedzictwa wynikającego z niegdysiejszej wielokulturowości. Zamknięto nas w ksenofobicznym bidulaku prowadzonym przez nawiedzone siostry zakonne i komunistycznych siepaczy. Jak wszystkim osieroconym dzieciom potrzeba nam obrońcy, ojca i opiekuna, kogoś kto były dla nas wzorcem niczym supermen. Tyle, że podsuwanie takiego wzorca w sposób systemowy, z użyciem propagandy na ogromną skalę wcale nie wyleczy nas w tej choroby sierocej. Wręcz przeciwnie, pogrywanie ludzkimi emocjami może doprowadzić, do zgubnego w skutkach rozwarstwienia społecznego. Do takiego rozwarstwienia już doszło, gdy miliony z nas miało "przyjemność" (wg mnie wątpliwą) przyglądać relacji na żywo z agonii tej historycznej postaci. Wielu ludzi którzy dotychczas po prostu darzyli postać JPII mniejszą lub większą estymą doświadczyło silnego dysonansu. Z jednej strony ich rozsądek podpowiadał im, że wbrew swej woli stają podmiotami nachalnej propagandy medialnej, od której należy się jak najszybciej odciąć by nie popaść w obłęd, a z drugiej strony ogromna presja społeczna zachęcała by przyłączyć się do ogarniętych szałem żałobników. Ci którzy pękli i dali się zwieść kuszącemu poczuciu jedności, by zmniejszyć swój dyskomfort psychiczny doszli do wniosku, że JPII był ich mentorem od zawsze. Ci którzy, zachowali zimną krew i nie dali się ponieść emocjom tłumu, by zachować wewnętrzną harmonię, musieli zrewidować swój stosunek do wiary swoich przodków. Skutki tego rozwarstwienia już obserwowaliśmy podczas plenerowych ekscesów związanych z "po smoleńkimi" przepychankami obrońców i przeciwników krzyża, czy przeciwników wynoszenia zmarłego tragicznie prezydenta na ołtarze narodowego panteonu.

Przez nasz kraj ponownie przeleje się fala histerii i dewocji związana z beatyfikacją JPII. Znowu na co dzień rzeczowo myślący ludzie, wpatrzeni w obraz narodowego kultu, będą wychwalać cud, jakiego dokonał "nowy bóg polskiego narodu". Cudu tak starannie zaplanowanego i przygotowanego przez kościół, w który żaden rozsądny dorosły człowiek by nie uwierzył, gdyby nie to, że wcześniej starannie go do tego przygotowano. Kiedyś świętych ogłaszano bez takich za ewaluowanych socjotechnik, no cóż czasy się zmieniają, lud staje coraz bardziej światły, więc i metody muszą być skuteczniejsze. Ciekawe ilu z nas znów da się omamić?

Biurokratyczne perpetum mobile.

2011-01-13T13:06:00.000-08:00

Przyglądając się od wewnątrz urzędniczemu aparatowi, dochodzę niechybnie do wniosku, że nawet gdyby urzędom dziwnym trafem odebrać wszystkich petentów, urzędnicy są wstanie własnym sumptem wygenerować taką ilość problemów że zarobiliby się na śmierć, a na pewno nie zauważyli by tej straty. Tworzenie dokumentacji, raportów i notatek służbowych, których w przerażającej większości nikt nigdy nie przeczyta to ponad połowa czasu pracy przeciętnego urzędnika. Kolejne cenne chwile za publiczne pieniądze uciekają gdy urzędnicy układają swoje “papiery” w teczkach, folderach i systemie elektronicznego obiegu dokumentów. Ogromną część z tej papierologii stanowią tak zwane “dupokryjki”, czyli papiery kierowane do innych urzędników, celem odsunięcia odpowiedzialności za ewentualne konsekwencje swoich działań wewnątrz biurokratycznej maszyny. Wszechobecna spychologia i niemożność podjęcia nawet najprostszej decyzji nie mieszczącej się w kanonie “standardów danego urzędu”, sprawia że instytucje posiadają tak ogromną bezwładność. Pchnięcie sprawy w jakimś kierunku powoduje, że po pewnym czasie traci się jakąkolwiek możliwość wpływania na jej przebieg. Im więcej wydziałów bierze w tym udział tym bardziej inercja wzrasta. Próba zmiany, jakiej decyzji lub skierowanie sprawy na inny tor jest praktycznie niemożliwa. Na domiar złego wszelkie decyzje, należy rozważyć pod kątem “klimatu politycznego”, wizerunku medialnego “władcy”, czy humorów urzędników wyższego szczebla. Tkwienie w takim środowisku, powoduje, że gro ludzi pracujących na stanowiskach urzędniczych, ogarniętych jest manią prześladowczą, a na pewno wszyscy wplątani są w różnego rodzaju “intrygi pałacowe”, rozgrywające się w zaciszu biur.

Jak wiele energii machiny urzędniczej, włożonej w swoją pseudo pracę, idzie niczym para w przysłowiowy gwizdek, tego nie da się ocenić, ale sprawność energetyczna tej konstrukcji dorównuje co najwyżej pierwszym maszynom parowym, a nie silnikom na miarę XXI w.

“Zespół splątania pałacowego”, jest swoistą chorobą toczącą umysły ludzi, na co dzień inteligentnych i poczciwych. To stan na podobieństwo marazmu, wprowadzający w intelektualne otępienie zabijający kreatywność. Żeby zrobić cokolwiek twórczego w takim otoczeniu, trzeba wykazać się nie lada determinacją i szczerze podziwiam tą garstkę zapaleńców którzy ją posiadają. Tyle, że i im po pewnym czasie zabraknie sił iść ciągle pod górkę, chyba, że wcześniej jacyś „życzliwi”, mniej lub bardziej świadomie utrudnią im ten marsz.
Kuriozalnym wydaje się fakt, że urząd ma służyć obywatelowi, ale właściwie obywatel nie jest mu do niczego potrzebny, a wręcz wydaje się przeszkadzać w codziennym znoju biurowych rozgrywek. Urząd jest samowystarczalny !
Kodeksy etyczne, misje, nazywanie petenta klientem i inne górnolotne zabiegi, to tylko mydlenie oczu. Z roku na rok, jak twierdzą starsi koledzy, poziom biurokracji rośnie. Spada za to liczba urzędników merytorycznych, a rośnie liczba urzędników wewnętrznych (kontrolujący, audytujący, koordynujący, pełnomocników, i tym podobnych “darmozjadów” publicznych pieniędzy).

Remedium na taki stan rzeczy miało być wprowadzanie w urzędach publicznych nowoczesnych form zarządzania. Niestety jak to w życiu bywa, poważnymi sprawami, zajmują się zazwyczaj ludzie umocowani politycznie, a nie jest to zazwyczaj zbieżne z kompetentnością.

Wdrażanie np. norm ISO w urzędach mija się z celem, generalnie normy te służą usprawnieniu pracy danej instytucji, jednak w urzędach są to swego rodzaju odznaczenia na piersi włodarza miasta. Tak też są traktowane, jako zwykły blichtr polerowany po to by świecił. Klasyczny przerost formy nad trescią, ewolucyjny pawi ogon, miast pomagać jedynie ciąży.
Podobnie jest z zarządzaniem projektami. Zazwyczaj na czele projektu jako managera, zamiast obsadzać kompetentnych przeszkolonych specjalistów, obsadza się figurantów łaknących tanich sukcesów zawodowych. W takie sytuacji najczęściej dochodzi do “kopania się z koniem”, specjalistom brakuje siły przebicia, tracą zapał, a projekty realizowane są tak, jak życie pokazuje, czyli marnie, w najlepszym przypadku na “pół gwizdka”. Jeśli nawet uda się coś zrobić co ma ręce i nogi, to zazwyczaj rozdmuchane zostaje to do niebotycznych rozmiarów, a ojców owego sukcesu nie sposób się doliczyć, choć ciężko jest znaleźć w śród nich tych naprawdę płodnych.

Kiedyś myślałem, że być może informatyzacja, wdrożenie elektronicznych form obiegu dokumentacji, podpis elektroniczny zmienią oblicze polskich urzędów. Niestety myliłem się. O tuż te udogodnienia współczesnej cywilizacji, traktowane są przez aparat urzędniczy zazwyczaj jako zło konieczne i element dodany do już istniejącej infrastruktury. Co za tym idzie wymuszające zatrudnienie kolejnych urzędników od obsługiwania tej narośli na “zdrowym” biurokratycznym organizmie. I tak po wdrożeniu elektronicznego obiegu dokumentów, mamy dwie postacie przetwarzania dokumentów ( a czasem nawet trzy), starą sprawdzoną papierową i tą “zbędną” elektroniczną. Czyli dwa razy więcej roboty. Podpis elektroniczny miał nam ułatwić, życie lecz jakoś MSWiA nie może po prostu dołączyć go do naszych dowodów. Idiotyczne przyzwyczajenia zgnuśniałych urzędników, przymuszają osoby chcące posługiwać się podpisem elektronicznym do osobistego stawienia się w urzędzie (sic!) celem weryfikacji. Czego skoro posiadacz kwalifikowanego e-podpisu został już zweryfikowany przez centrum certyfikacji? Tego nie wie nawet urzędnik podejmujący tę bzdurną decyzję. „Przytłacza” również ilość spraw jakie można załatwić drogą elektroniczną. Generalnie wystarczy, że dany urząd obsługuje kilka spraw w tej formie, tak by można się było pochwalić innowacyjnością i żeby nikt się nie czepiał.

Najsmutniejsze jest to, że nie sposób wskazać winnych tego stanu rzeczy. Do urzędów co rusz dopływa świeża krew, młodych gniewnych i kreatywnych. Tyle, że trafiają oni pod skrzydła starych wyjadaczy, którzy kładą im do głów biurokratyczną breję w jakiej sami przystosowali się egzystować. Tym samym hodują własne klony tak samo pozbawione polotu i fantazji, skazane na wykonywanie powtarzalnych wręcz automatycznych procedur.

Poziom biurokracji wydaje się rosnąć w sposób ściśle zależny od wielkości danej instytucji i poziomu zatrudnienia. Małe podmioty cechują się większą elastycznością, pracownicy pozostają bliższych relacjach, przez co więcej spraw można załatwić szybciej, bez zbędnych ceregieli, na przysłowiową gębę. Łatwiej jest również wyłapywać nieuczciwe i nieproduktywne jednostki. Fakt, że mały urząd ściśle określa swoim pracownikom zakres ich obowiązków i odpowiedzialności, sprawia, że czują oni realny wpływ na sprawy jakie prowadzą, odczuwając tym samym osobistą satysfakcję z pracy. W takich warunkach, ludzie kreatywni mają szansę wykazać się swoimi umiejętnościami, co często widać na przykładzie małych gmin, czy niewielkich urzędów wszelkiej maści. W przypadku wielkich urzędów, czy molochów szczebla wojewódzkiego i centralnego, wszechobecny beton działa przeciw wszelkiemu rozkwitowi. Choć i od tej reguły, z rzadka ale są pozytywne odstępstwa. Odnoszę wrażenie, że w grę wchodzi tu jakiś proces społeczny związany z efektem skali, który zmusza ludzi do takiego a nie innego zachowania. Jak w przypadku tłumu, który ni stąd ni zowąd ze zbiorowiska odrębnych indywidualności staje się nabuzowaną tłuszczą funkcjonującą jak jeden hiperorganizm, z jednolitą osobowością będącą wypadkową lęków poszczególnych jednostek i nacisków prowodyrów zgromadzenia. Z tą różnicą, że w przypadku administracji proces ten przebiega o wiele mniej gwałtownie, a co za tym idzie stan odrętwienia umysłowego poszczególnych jednostek jest o wiele stabilniejszy. Tłum można rozgonić, i każdy jego uczestnik staje się na powrót suwerenną jednostką, z urzędami tak łatwo by nie poszło.

W tym świetle słuszne wydają się obawy alterglobalistów, którzy wskazują na problem zabijania wolności jednostki jej odrębności, kosztem nastającej globalizacji, z którą nieuchronnie wiąże się biurokratyzacja. Niestety cały czas utrzymuje tendencja wzrostowa, ilość urzędników wszelkiej maści ciągle wzrasta, choć nie przekłada się to w żaden sposób na wzrost korzyści jakie nam przynosi posiadanie takiego potencjału ludzi, którzy z definicji przynajmniej, winni nam swą służbą życie ułatwiać.

Patrząc na to z innej strony, mimo wszystkich tych wad, biurokratyczna bezwładność i ociężałość, jest być może jednym z istotniejszych mechanizmów stabilizujących współczesną cywilizację, hamującym jej nieokiełznany rozwój, powstrzymujący ją od zachłyśnięcia się nowoczesnymi technologiami nim okrzepną. W globalnym ujęciu daje to nam możliwość dostosowania się do zmian wynikających z burzliwego rozwoju ludzkiej pomysłowości i w pewien sposób powstrzymuje od samozniszczenia. To swego rodzaju mechanizm sprzężenia zwrotnego o ujemnej charakterystyce. Tego rodzaju sprzężenia z reguły stabilizują układy i powstrzymują je od wyniszczającego samowzbudzenia. Dzieje się to oczywiście kosztem wydajności całego układu, ale to cena którą trzeba zapłacić za stabilność. Pytanie tylko, czy sam proces wzrostu masy urzędniczej nie jest nacechowany dodatnio i w konsekwencji doprowadzi do całkowitego stłumienia postępu? Do stagnacji z której mógłby nas wyrwać upadek cywilizacji bądź katastrofa na globalną skalę.

Home sweet home.

2010-12-29T11:55:00.000-08:00

Dom to przede wszystkim stan umysłu, a nie miejsce. Często zapominamy o tej prostej prawdzie i zatracamy się w przedmiotowym postrzeganiu tej osobistej przestrzeni. Dom powinien być naszą ostoją i twierdzą, a nie powodem do dumy. To przybytek łask i świątynia spokoju dla domowników, a nie dla przelotnych gości. Ma być użyteczny jego mieszkańcom. Stawianie często wyuzdanej estetyki ponad funkcjonalność i miłą atmosferę, to kolejny grzech przeciw temu sacrum. Oaza swobód winna być kompromisem subiektywnych odczuć i potrzeb jej mieszkańców, a nie pseudo obiektywną próbą nawiązania do obowiązujących trendów dekoratorskich.

Dom to też wzajemne relacje,relacje tym lepsze, im mniej się spinamy i im mniej staramy wzajemnie uszczęśliwiać się na siłę.

Dom jako stan umysłu to coś osobistego, jednak w przypadku współdzielenia go w jednej przestrzeni fizycznej, wymaga otwarcie się na "współlokatorów". Wybudowanie tego mentalnego obiektu we wspólnej przestrzeni wymaga nie lada umiejętności z zakresu inżynierii społecznej. Szczególnie, gdy w grę wchodzą antagonizmy związane z odmiennością płciową lub pokoleniową. Łagodzenie konfliktów wynikających z różnic w postrzeganiu i odczuwaniu otoczenia, jednym przychodzi łatwo są w to wyposażeni przez naturę - jako urodzeni przywódcy lub mistrzowie manipulacji-, innym przychodzi to z większym trudem. Złotej metody na budowanie relacji w rodzinie niema, ale są pewne mechanizmy które mogą się przydać to: sztuka kompromisu, otwartość na odczucia innych, tolerancja, szacunek i w skrajnych przypadkach zaślepienie miłością ;-).

Złe oblicza wolontariatu.

2010-12-27T13:58:00.000-08:00

Dziś, o procederze który zwie się zbiórką datków na zbożny cel. Pośród wielu autentycznych kwestarzy, autentycznie (charytatywnie) zaangażowanych w akcję dobroczynną, coraz więcej jest takich którzy jadą na prowizji od zebranych środków lub za sprzedane gadżety, zrobione przez "upośledzone dzieci" czy "kalekich artystów" (ile w tym prawdy nie mnie to oceniać, od tego są odpowiednie służby, a przynajmniej być powinny ). Ale jeśli Ci dobroczynni biznesmeni funkcjonują na taką skalę jak się wydaje, to nie można takiego zachowania nazwać wolontariatem, a raczej intratną akwizycją spokoju sumienia. Stawia to pod znakiem zapytania celowość działań charytatywnych, z definicji mających przede wszystkim przynieść korzyść potrzebującym, a nie całej grupie pośredników. Dając datek takiemu pseudo wolontariuszowi, w naszym mniemaniu zawieramy z nim niepisaną umowę, że nasza darowizna wesprze fundację, lub konkretną osobę na poczet której organizowana jest kwesta. W zależności od celu jaki przyświeca danej akcji, często kalkulujemy wysokość naszej pomocy. Podejrzewam, że mało kto dałby 10zł, wiedząc, że potrzebujący otrzyma z tego tylko 1zł. To jest jawne oszustwo. No chyba, że "wolontariusz" nas o tym uczciwie poinformuje. Czy kiedyś ktoś spotkał takiego uczciwego "zbieracza"?

Od jakiegoś czasu spotykam się coraz częściej z tymi "zbieraczami". Mam wrażenie, że co niektórzy przeszli na zawodowstwo, bo co jakiś pojawiają się u mnie w firmie albo w domu z różnymi propozycjami ulżenia mojemu sumieniu, które wciąż cierpi z powodu mojej egoistycznej postawy wobec potrzebujących. Te same twarze ale co rusz to inne szlachetne misje. Zawsze grzecznie odmawiam. Nie żebym był zupełnie obojętny, moja pomoc ogranicza się raczej do sprawdzonych fundacji gdzie mogę wpłacić na konto swoje odkupienie, lub jeśli to możliwe staram się pomóc konkretnym osobom.

Jak już jestem przy temacie wolontariatu i akcji charytatywnych. Zauważyłem ostatnio, dość nachalną akcję Caritasu i nie tylko. W niektórych supermarketach przy kasach stoją dzieciaki w koszulkach Caritas lub harcerze z puszkami i jak leci "bezinteresownie" pakują wszystkim klientom ich sprawunki. Sytuacja jest dość niekomfortowa i krępująca dla osoby, która normalnie nie dałaby datku lub z zasady nie wspiera instytucji kościelnych. Z jednej strony, za wykonanie jakiejś pracy powinno się zapłacić, tym bardziej wynagrodzenie w całości przekazane zostanie na zbożny cel. Dodatkowo zdrowemu emocjonalnie dorosłemu człowiekowi, ciężko jest odmówić datku gdy prosi o niego dziecko przekonane o słuszności swego postępowania i w swej naiwności niezdające sobie sprawy z tego że po pierwsze stawia nas przed dylematem: poglądy czy niskopoziomowe emocje, po drugie że jest narzędziem w umiejętnie użytym dla osiągnięcia celu. Używanie takich socjotechnicznych sztuczek nawet ze szczytnych pobudek, jest tak samo poprawne moralnie jak podprogowa reklama (i nie mam tu na myśli ulotek zostawianych pod progiem ). Oto jak tanim kosztem, bo za obietnicę zbawienia można , zwiększyć skuteczność akcji. Gwoli uczciwości takie działania nie są jedynie domeną Caritasu, wspomniane metody szantażu emocjonalnego stosują zarówno wspomniane wcześniej pseudo fundacje, jak i sławna WOŚP (aczkolwiek w tym przypadku odbieram to spokojniej ).
Na marginesie powiem, że kilka razy dałem się złamać... i zanim do mnie dotarło co robię dałem złocisza lub dwa. Teraz serdecznie dziękuję za pomoc w pakowaniu i przełykam ciężko ślinę i odchodzę w siną dal czując na plecach wzrok oszukanego dziecka. Czy wyzbywam się człowieczeństwa? Staję się nie czuły? Nie... ale znam takich co z chęcią rzuciliby we mnie kamieniem.

Racjonalizm i wiara.

2010-12-18T12:03:00.000-08:00

Sporo wśród ludzi o poglądach racjonalnych jest osób wierzących, które częstokroć są celem ostrych ataków „ateistycznych ewangelistów” - sam zresztą też kiedyś zapędziłem się w taką pyskówkę stając po stronie „ewangelistów”. Wierzącym, częstokroć na swoją modłę, a nie zgodnie doktrynami miłościwie nam panującego KRK, zarzuca się skrajny irracjonalizm i próbuje się ich wysadzić całkowicie poza społeczność racjonalistów. Co w moim przekonaniu jest to mocno krzywdzące i niesprawiedliwe.

Śmiem zatem twierdzić, że wiara nie wyklucza racjonalistycznych (czy też racjonalnych) poglądów. Jednocześnie w pełni zgadzam z twierdzeniem, że wiara jako taka jest irracjonalna i stoi w opozycji do racjonalności. I mimo oczywistego dysonansu, istnieje sensowne jego wyjaśnienie. Należy sobie zdać sprawę z tego, że na całość naszej osobowości składają się elementy racjonalne i irracjonalne i to między innymi one stanowią o naszym człowieczeństwie. One ciągle się w nas ścierają. Bez względu na to jak bardzo racjonalni staramy się być, co jakiś czas wyjdzie z nas irracjonalny zwierz. U jednych objawia się to fobiami, lękami, natręctwami, lekkimi paranojami, naiwnością, potrzebą autorytetu, płonnymi nadziejami, czy czymś co mieści się w definicji poczucia intuicji. Do tego worka błahych irracjonalnych zachowań śmiało można dorzucić „soft religijność”, z jej potrzebą posiadania nieomylnego autorytetu, z naiwną wiarą, z nadzieją na życie wieczne i strachem przed karą za grzechy. Pytam, zatem czy ateista z arachnofobią, czy mający nadzieją na wygraną z ciężką chorobą mimo jednoznacznej diagnozy, nie może być racjonalistą? Tym samym czy człowiek wierzący (nie ortodoks), a posiadający otwarty umysł jest skazany na irracjonalizację totalną?
Twierdzenie, że ludzie wierzący są na wskroś irracjonalni i nie mogą mieć racjonalistycznych poglądów, wedle mego subiektywnego mniemania jest nieuprawnione. Tak samo ateizm nie uprawnia do tego by z miejsca stać się racjonalnym. Po stokroć wolę prowadzić dysputę z wykształconym teistą, o otwartym umyśle, niźli z zacietrzewionym na swojego dawnego boga czy kościół ateistą - takim religijnym dezerterem. Nachalne negowanie wiary innych ludzi prowadzi jedynie do konfliktu i może zniechęcić otwarte umysły do szerszego otwarcia, co w skrajności grozić może pchnięciem ich ku bardziej ekstremalnym poglądom. Najważniejsze jest to by zdawać sobie sprawę z koegzystujących w naszych umysłach pierwiastkach racjonalnym i irracjonalnym i starać się zrozumieć przypadłości innych, zamiast je oceniać, bo sami ich pozbawieni nie jesteśmy.

Nikt do końca nie jest racjonalny ani irracjonalny, nasza psychika, przynajmniej w jej zdrowym wydaniu nie znosi ekstremów. Owszem nie można być troszkę w ciąży, ale można być troszkę irracjonalnym (wierzącym) lub prawie racjonalnym. Racjonalizm jest drogą. Drogą dochodzenia prawd, nikt nie rodzi się ani nie staje się z dnia na dzień racjonalistą, to proces bez wyraźnie zarysowanych granic. Sam będąc teistą z wychowania wdepnąłem na ścieżkę racjonalizmu nie zdając sobie sprawy z jego istnienia. Poznając krok po kroku "tajemnice" świata tego, stałem się najpierw deistą z oczytania, potem na krótko agnostykiem by wreszcie uznać się za kompletnego niedowiarka. Patrząc teraz wstecz, na każdym z tych etapów uznałbym siebie za racjonalistę, tyle, że w drodze. I dalej tą drogą podążam, bo to droga bez końca. To coś na kształt, buddyjskiej ścieżki oświecenia, której celem jest nirwana – pełnia oświecenia. Tylko empiryczna metoda osiągania jest nieco inna, a i cel nie tak mistyczny.
Empiryczne poznanie jako narzędzie świetnie się nadaje do tego by stawać się coraz bardziej świadomym i światłym człowiekiem. Jak daleko się zajdzie to już inna bajka. Jedni porzucają wiarę, inni mimo, że na co dzień racjonalni, czasem z rozrzewnieniem patrzą w niebo szukając tam pomocy. Traktowanie wiary jako najistotniejszego przejawu ludzkiej irracjonalności jest nadinterpretacją ,bo przejawów tych jest cała masa w otaczającej nas rzeczywistości.

Jak potraktować racjonalistę z "tych racjonalistów" z nadzieją na szóstkę grający w jakiegoś "Totka Lotka" z jednej strony, z drugiej "racjonalista z tamtych" klepiący od czasu do czasu paciorek do bozi przed ważnym egzaminem ze statystyki? Pytanie czego naiwność wiary w wygraną miałaby być mniej irracjonalna od wiary równie naiwnej w to, że bozia pomoże w rozwiązaniu zadania z rozkładem Gaussa? Nie potrafię określić wagi występku przeciwko racjonalizmowi ni jednego ni drugiego, więc traktuje ich słabostki na równi i jestem w stanie je zaakceptować.

Mój wywód nie dotyczy oczywista religijnych ekstremistów i egzorcystów, którzy czasem pojawiają się na publicznym forum, tylko całkiem sporej grupy sensownych ludzi o bardzo rozsądnych poglądach tkwiących słabiej lub mocniej w swojej wierze, ale przejawiających ogromny potencjał racjonalności. I nie w tym rzecz by przeciągać ich siłą na „ciemną stronę mocy” zwaną ateizmem, ale umacniać wzajemne relacje.

“Selekcja negatywna”.

2010-12-14T00:16:00.000-08:00

O inżynierii genetycznej jako remedium na skutki rozwoju medycyny klasycznej.

Co dzień zasypywani jesteśmy opisami spektakularnych osiągnięć medycyny, nowych możliwości leczenia chorób, odkryciami leków o zbawiennym działaniu. Jako społeczeństwo domagamy się dostępu pełnego do tych dóbr. Chcemy by nas leczono bez względu na koszty, bo nasze życie jest przecież jedyne i bezcenne. Tylko czy taka roszczeniowa postawa poszczególnych osobników dotkniętych problemami zdrowotnymi jest właściwa i z punktu widzenia gatunku i jego żywotnych interesów związanych z przetrwaniem? Odpowiedź niekoniecznie jest oczywista...

Na przekór intuicji, zamierzam przedstawić nieco inne spojrzenie na problem, nie tyle negujące zasadność stosowania nauk medycznych, co ukazujące negatywny skutek uboczny ich przewlekłego i powszechnego stosowania na przestrzeni wieków. Ujmując dalszą treść w skrócie, przytaczam tu i roztrząsam tezę, że w wymiarze genetycznym, dla ludzkiej populacji, bardzo powoli ale systematycznie, jakość zastępowana jest ilością, a winę za ten stan rzeczy ponosi w szczególności medycyna oraz pośrednio inne dziedziny postępu cywilizacyjnego.

Problem negatywnej selekcji genetycznej (a właściwie pozytywnej selekcji cech negatywnych) wynikający z rozwoju medycyny, a najbardziej jej współczesnych form wydaje się być nieco marginalizowany przez szersze środowiska naukowe i medyczne, a na pewno nie słyszy się o nim w mediach. Bagatelizowany jest wpływ presji środowiskowej, a właściwie jej zanik, związany z coraz to nowszymi metodami leczenia chorób, w tym tych o podłożu genetycznym. Mając na myśli choroby genetyczne chodzi mi o wszelkie schorzenia i ułomności funkcjonalne organizmu, które możemy odziedziczyć po naszych bliższych bądź odleglejszych krewnych. Listę tych defektów otwierają takie trywialne ułomności jak, alergie, znamiona, poprzez skłonności miażdżycowe, choroby nadczynności lub niedoczynności układu odpornościowego, nowotwory, białaczki, choroby degeneracyjne układu nerwowego, po choroby o złożonym podłożu genetycznym mające w nazwie najczęściej słowo “zespół”. Ale nie tylko choroby stricte genetyczne są tu istotne, zmniejszenie presji środowiskowej związane ze stale rosnącą samoświadomością zdrowotną, higieną, poznawaniem przyczyn i radzeniem sobie z dolegliwościami. To wszystko, plus jeszcze pozytywne aspekty związane z rozwojem cywilizacyjnym i podnoszeniem bezpieczeństwa i komfortu życia, powoduje, że reguły twardej gry zwanej selekcją naturalną, jakie obowiązują w świecie zwierząt, u nas ludzi są o wiele łagodniejsze. Przedłużanie życia osobnikom chorym i słabym, to cecha która najsilniej rozwinęła się wśród przedstawicieli naszego gatunku. Od zarania dziejów odkąd zaczęto stosować proste metody lecznicze, zioła, składanie złamanych kończyn, wyrywanie zębów i proste zabiegi chirurgiczne, rozpoczął się proces hamowania „selekcji naturalnej” eliminującej osobniki słabsze i niedostosowane. W wielu przypadkach, jeszcze przed stu laty, młody człowiek z chroniczną astmą był skazanym na pewną śmierć we wczesnym dzieciństwie. Jednak rozwój sztuk medycznych powoduje, że osoby te o wiele częściej dożywają okresu rozrodczego i wydają potomstwo, przekazując im swoje “negatywne” cechy i zwiększają tym samym pule uszkodzonego DNA w populacji. Mam wrażenie ze pierwsze efekty tego procesu możemy już obserwować w makroskali. Zwiększona zachorowalność na choroby nowotworowe czy alergie niekoniecznie musi być związana jest wyłącznie z czynnikami środowiskowymi takimi jak, zanieczyszczenie środowiska czy styl życia. Przyczyn możemy doszukiwać się również w coraz większym nagromadzeniu uszkodzonego materiału genetycznego będącego właśnie wynikiem rozwoju cywilizacyjno-technicznego na wielu polach w tym w szczególności medycyny. Co zatem robić by nie doprowadzić do całkowitej degeneracji genotypu homo sapiens? Wydaje się, że do takiej sytuacji raczej niedojdzie bo prędzej czy później zadziałają mechanizmy sprzężenia zwrotnego, które przy nagromadzeniu krytycznej ilości negatywnych cech u istotnej części populacji spowodują zwyczajnie załamanie i upadek cywilizacji. Związane to będzie z wymieraniem i kosztami ( w tym czysto ekonomicznymi) związanymi z utrzymywaniem “chorej” populacji. Skutkiem czego po pewnym czasie zatracą się jej osiągnięcia naukowo-techniczne i zniknie główny czynnik “negatywnej selekcji”. Reszty dokona dobór naturalny eliminując słabe osobniki, pozostawiając te zdolne przyjąć reguły twardej gry bez pomocy zdobyczy nauki. Do zagłady homo sapiens zapewne nie dojdzie ale upadek cywilizacji, choć oczyszczający, nie jest radosną wizją przyszłości. Zatem co należy zrobić by zachować obecne status quo, albo jeszcze lepiej zachować obecny dodatni trend rozwoju cywilizacyjnego? Zaprzestanie leczenia chorób, wszystkich czy tylko tych o podłożu genetycznym nie wchodzi w grę. To działanie niehumanitarne i przede wszystkim uwsteczniające pod względem etycznym, społecznym i naukowym. Należy zatem dalej podążać w obranym kierunku teraz już bardziej świadomie niż przed wiekami, kompensując negatywny wpływ “medycznego czynnika” innym o pozytywnym działaniu.

W tym miejscu do gry powinna wejść budząca tak wiele etycznych kontrowersji, inżynieria genetyczna i powiązane z nią dziedziny biotechnologiczne. Sama nazwa o pejoratywnym wydźwięku, działa niczym woda na młyn eko-oszołomów i teologicznych monopolistów jedynej prawdy. Jednak to bardzo obiecująca i szeroka dziedzina nauki, o niespotykanym wręcz potencjale możliwych zastosowań. Notabene znana przecież ludziom od wieków odkąd udomowili wilka, dzika, czy z dzikich traw wyhodowali pierwsze zboża. Przykłady modyfikacji genetycznych poczynionych przez człowieka na przestrzeni jedynie kilku tysięcy lat można mnożyć, a tępą i polotu mogłaby mu pozazdrości sama natura, gdyby ta zazdrościć potrafiła. Natura niestety inteligencją obdarzona nie jest i nie potrafi tak jak człowiek wybierać cech jakie chciałaby rozwinąć u swoich podopiecznych. Za to my wyhodowaliśmy psy z przytłumionym instynktem zabijania, na rzecz zachowań stadnych, lub innych cech jakich byśmy się nie dopatrzyli u dzikiego wilka. Nasza wersja kukurydzy, nawet ta z przed GMO, posiada cechę nam przydatną, a nie samej kukurydzy, gromadzi o wiele więcej cukrów niż jej potrzeba, płaci za to pewną cenę, ale za to zyskuje możnego protektora, który zapewni jej wzrost w przyszłym pokoleniu. Skoro od wieków wpływamy na geny innych gatunków, dlaczego tak boimy się nowoczesnej inżynierii genetycznej? Przecież różnica polega tylko na metodach i narzędziach, obecnie dużo bardziej skutecznych i precyzyjnych. Zamieniamy dotychczasowy krzemienny nuż na precyzyjny skalpel. Oczekujemy tych samych efektów co nasi przodkowie, lepszych zbiorów, bardziej mięsnych zwierząt itp. Skoro tak to może pójdźmy dalej i pomóżmy samym sobie, zacznijmy naprawiać to co przez brak świadomości swojej natury i w dobrej wierze zaczęliśmy psuć. Stosowanie biotechnologii, musi podlegać pewnym normom i ograniczeniom, ale skoro modyfikacje w naszym własnym genotypie poczynione mniej lub bardziej nieświadomie przez rozwój cywilizacyjny i jego zdobycze medyczne, nie stanowią dla większości z nas problemu moralnego i wydają się być naturalne. To dlaczego nie potraktować tak zdobyczy biotechnologicznych i nie podnosić dzięki nim komfortu i jakości życia. Osiągnięcia te są w końcu dziełem naszych umysłów, które to uformował się w procesie naturalnej selekcji, więc ich wspólne umiejętności wpływania bezpośrednio na geny winny być traktowane jako jak najbardziej naturalne. Skoro nie mamy moralnego prawa odmawiać potrzebującym dostępu do osiągnięć współczesnej medycyny, to nie mamy go również wobec zdobyczy współczesnej bioinżynierii.

Wśród przeciwników usystematyzowanej i zaplanowanej ingerencji w nasze DNA dominują w większości bigoci uznający człowieka za dzieło boże, a ingerencję w to dzieło za świętokradztwo i występek przeciw najwyższemu. Zdają się nie zauważać, że ich domniemany stworzyciel w kilku miejscach delikatnie rzecz ujmując spartolił robotę, którą moglibyśmy poprawić. To z reguły ci sami zatroskani obrońcy “naturalnego porządku”, którzy są przeciwni in vitro, badaniom nad komórkami macierzystymi, czy GMO. W ich argumentacji więcej jest emocjonalnego zacietrzewienia ignorancji i teologicznych mrzonek , niż rzeczowej argumentacji. Oczywistym jest, że dla dobra nas wszystkich, równolegle z rozwojem nauk genetycznych i biotechnologicznych, toczyć powinna się rzeczowa dyskusja nad jak najlepszym i jednocześnie bezpiecznym, wykorzystaniem ich zdobyczy. Nie można się jednak zgodzić na zatrzymywanie badań, gdy brak jest argumentów za ich zaprzestaniem, a perspektywy możliwych korzyści są budujące.

Istniej oczywiście ryzyko, że za czas jakiś zaczniemy dostrzegać skutki uboczne stosowania inżynierii genetycznej, podobnie jak dziś medycyny, ale skoro przed wiekami powiedzieliśmy „A” teraz musimy powiedzieć „B”, a naszym potomnym pozostawmy kolejne litery tego alfabetu. Kto wie dokąd może nas to zawieść? Piewcy transhumanizmu już wieszczą rozłam ludzkiego gatunku, powstanie odrębnych gałęzi naszego drzewa, niekoniecznie będące skutkiem procesów naturalnych, ale naszych świadomych wyborów lub konieczności wynikających z problemów na jakie natkniemy się w kolejnych stuleciach.

Ktoś powie w ten sposób zatracimy swoje człowieczeństwo. Rzecz jednak w tym, że człowieczeństwo nie jest constans, na przestrzeni tysiącleci zmieniały się nasze zachowania społeczne, psychika, kultura i geny. Nie ma jednoznacznej definicji człowieka z perspektywy ciągłości ewolucji, w tym ujęciu człowiek jest elementem drogi genów przez eony. Teraz dostaliśmy możliwość pewnego uniezależnienia się od determinacji genetycznej, mamy technologiczne możliwości wpływać na tępo zmian jakim podlegamy, kierunki w których podążmy jako gatunek. Czy z tego skorzystamy, a jeśli tak czy rozsądnie? Czas pokaże. Osobiście jestem pełen wiary... wiary w człowieka i jego następców.

Obawy

2010-12-11T13:43:00.000-08:00

Narady polityczne u biskupów. Konsultacje z hierarchami kościoła. Preferowanie radykalnych wyznaniowych mediów. Narastający kult jednostki w osobie JPII. Ostentacyjne wręcz poddaństwo elit politycznych wobec Kościoła Katolickiego. Medialne uczestnictwo w modlitwach i mszach, przedkładanie ich nad obowiązki państwowe. Skatolicyzowana Rada Radiofonii i Telewizji. Nachalne gloryfikowanie kapłanów jako autorytetów nie tylko moralnych ale i naukowych(sic). W TVP co trzeci spot w Wiadomościach pokazuje kapłana albo na pierwszym planie albo w tle. Coraz więcej programów, stricte katolickich, lub prowadzonych przez fundamentalnie nastawionych dziennikarzy. Seriale stricte katolickie (Plebania, Ojciec Mateusz, Siostry).Finansowanie budowy świątyń z budżetu państwa. Dotacje dla uczelni katolickich. Zasilanie funduszu kościelnego. Trwonienie naszych podatków na utrzymywanie instytucji kościelnych. Wreszcie przymusowa edukacja religijna, mimo że nie obowiązkowa to jej organizacja i presja społeczna nie pozostawia wielkiego wyboru.
Mimo, że zmiany w konstytucji, są raczej nierealne to wpływ na wychowanie i mentalność społeczną jest nie bez znaczenia. Można mieć jedynie nadzieję, że dojdzie do tego że w swoim radykalizmie się za bardzo zapędzą i w tedy społeczeństwo przejrzy na oczy...

Omnia pecunia non

2010-11-28T11:23:00.000-08:00

Pieniądz we współczesnym społeczeństwie jest substytutem podstawowych relacji społecznych. Budowanie wzajemnych zależności opartych na emocjach i empatii, jest o o wiele bardziej skomplikowane dla współczesnego człowieka, niż bazowanie na klarownej i prostej z punktu widzenia konsumenta ekonomii pieniądza. Mimo, że pieniądz na pierwszy rzut oka stanowi solidny fundament społeczny, tak naprawdę spłyca relacje sprowadzając je do prostych transakcji, przez co ludzie coraz gorzej radzą sobie z wzajemną więzi. Obecnie łatwiej jest o różnego rodzaju konflikty bo ludzie nie potrafią ich rozwiązywać, wynika to z braku elementarnych umiejętności zachowań interpersonalnych, przez całe życie po prostu kupują, a gdy przychodzi im zmierzyć się z problemem którego nie mogą przeliczyć na pieniądze, wtedy reagują agresywnie. Zanikła zwyczajnie naturalna zdolność wyczuwania cudzych emocji, kierowania nimi, jednym słowem radzenia sobie z problemami w społeczeństwie ludzi, a nie konsumentów. Jest to wynik komercjalizacji wszystkich dziedzin życia, od codziennych obowiązków takich jak sprzątanie i opieka nad dziećmi, po sacrum jakim jest seks, czy religia.
Teraz jest łatwiej, za pieniądze można wynająć sprzątaczkę, opiekę przedszkolną, damę do towarzystwa, czy przychylność bóstwa w postaci odpustu. Dawniej stosunki sąsiedzkie wymagały żmudnego budowania znajomości, dziś wystarcza przelew na konto administratora budynku. Zamiast zadość uczynić sąsiadowi za wyrządzone szkody (np zalanie) wspierając go w remoncie, podajemy mu po prost numer naszej polisy i to zazwyczaj za pośrednictwem ubezpieczyciela. Jest wygodniej. Ale czy właściwie? Czy przypadkiem nie jest to prosta droga do wyobcowania. Kuriozalnym wydaje się fakt, że zatracamy umiejętność budowania relacji w przestrzeni społecznej realnego świata, a wielu z nas usiłuje je budować w cyberprzestrzeni Internetu. Tu uzewnętrzniają swoje emocje i budują relacje interpersonalne. Tyle, że tu też jest o wiele łatwiej, bo zazwyczaj anonimowo i na innym poziomie interakcji (emonitki, to nie zachowania behawioralne). Stąd Internet jako przestrzeń społeczna jest takim samym substytutem, jak pieniądze. Wydaje się, że we współczesnym świecie Homo sapiens z wolna przeistacza się w Homo consumer. Dobrze to, czy źle...? Nie można tej kwestii rozpatrywać w tak spolaryzowanych i jednoznacznych kategoriach, omawiane zjawisko ma charakter ewolucyjny i nie mamy na nie zbyt wielkiego wpływu, raz obrany kierunek rozwoju utrwala się na zasadach doboru drobnych zmian. To naturalny proces rozwoju naszej cywilizacji i mimo zakusów wielu tuzów ekonomii, nie poddaje się on kontroli. Podobnie jak wynalezienie pisma, rolnictwa, czy kamiennych narzędzi, tak i pieniądze skierowały nas na drogę przemian, której konsekwencją jest współczesne konsumpcyjne społeczeństwo. Co z tego wyniknie w przeszłości? Czas pokaże, może to droga do nikąd, do zatracenia, a może to sposób na wyzwolenie się z okowów naszej emocjonalności i początek marszu ku technokratycznej przyszłości.

Wysoka kultura z niskich pobudek.

2010-11-18T11:51:00.000-08:00

Teatr, bo o tym będzie mowa, daje nam, a przynajmniej mi, to samo co powszechnie oferuje kultura w wydaniu masowym. Bo niby co różni sztukę wysokich lotów od serialu (mydlanej opery)? Przecież w gruncie rzeczy tu i tu chodzi o to samo, spełniamy swoje pragnienie zgłębienia cudzego życia. Stajemy się podglądaczami, pragniemy dotknąć świata cudzymi oczami i łapczywie spijamy esencję emocji, które na szczęście nie są naszym udziałem. Kierujemy się de facto niskimi pobudkami, wynikającymi z naszej wrodzonej wścibskości. Z niemałą satysfakcją przyodziewamy się w cudze umysły. Jedni robią to bezwiednie w co dziennym marazmie dnia powszedniego, wiedzeni rytmem ramówki stacji TV i inni robią to z premedytacją, celebrując ucztę doznań w mrokach widowni teatru.

Tym co faktycznie wyróżnia teatr od popkultury, to poziom ekspresji w wyrażaniu emocji, czasem wręcz nieokiełznanej i zazwyczaj w bardziej zaewoluowanej intelektualnie formie. Dopełnieniem tego fetyszyzmu, włażenia w cudze głowy, jest relacja jaką potrafią stworzyć aktorzy teatralni z widzami. Relacja jakiej nie stworzy: ni "płaski" gwiazdor z telewizora, ni trójwymiarowy awatar z kina. Ci odtwórcy zazwyczaj potrzebują kilku dubli dla każdej sceny, teatr jest żywy bez poprawek, przez co stwarza wrażenie autentyczności. Mimo, że często przejaskrawiony w kreowaniu postaci, ma się wrażenie, że aktor na deskach jest w swojej grze "z krwi i kości". Prze co staje się bardziej empatyczny i pociągający intelektualnie. Taki stan ułatwia zbliżenie umysłów i nieodparcie zachęca, by głęboko spojrzeć w świat autora sztuki przez pryzmat adaptacji reżyserskiej, oczami interpretacji aktorskiej przyozdobionej w jego i własne emocje wynikające z wzajemnej, acz subtelnej, interakcji.

Krytyka ładu absolutnego.

2010-10-15T15:27:00.000-07:00

Wbrew tytułowi rzecz będzie prozaiczna, a tyczyć się będzie ładu, w ujęciu codziennym i przyziemnym. Sprzątanie bo o tym jest ta rozprawa, postrzegać należy jako proces mający na celu usunięcie zanieczyszczeń z otaczającej nas przestrzeni dla zrobienia miejsca kolejnym zanieczyszczeniom.

Takie postrzeganie tego działania jest z lekka ironiczne i tracące beznadzieją, jednak wydaje się być jedynym zdroworozsądkowym. Oczywiście rodzi się zagrożenie wynikające z logicznej implikacji zawartej w tej definicji, że potraktujemy proces sprzątania za zgoła bezsensowny i zarzucimy go na zawsze, uznając za drogę do nikąd. Jest to możliwy ale ekstremalny przypadek, który można pominąć w dalszych rozważaniach. Skupmy się na sprzątaniu jako presji psycho-społecznej zapanowania nad przestrzenią i jego aspektach w relacjach interpersonalnych. Jak wynika z moich subiektywnych obserwacji, proces sprzątania generuje szereg konfliktów, zarówno wewnętrznych w obrębie ego, jak i między ludzkich w wymiarze społecznym. Moim zdaniem ludzi można podzielić na dwa typy sprzątaczy, "liberałów" dla których sprzątanie jest jedynie elementem wymaganym do zachowania pewnego zadowalającego poziomu higieny i "konserwatystów" dla których sprzątanie jest jedynie środkiem w dążeniu do czegoś więcej - do ładu absolutnego. Na tym polu, w relacjach między tymi dwiema grupami rodzi się poważny konflikt. Konflikt rodzi się również w głowach ludzi ogarniętych konserwatywną rządzą czyszczenia, z jednej strony chcą koniecznie zapanować nad otaczającą przestrzenią, a z drugiej strony świadomi są beznadziejności ich działań w obliczu ciągle rosnącej entropii.

Podstawowy problem tkwi w samym postrzeganiu sprzątania lub tymczasowego stanu ładu. Można to postrzegać tak jak we wstępnej definicji, jako swego rodzaju konieczność o nietrwałych efektach, którą należy zaakceptować mimo iż nie gwarantuje satysfakcji naszemu ego. Można też postrzegać sprzątanie jako formę dążenia do ideału czystości, gdzie sam akt czyszczenia ma wtórne znaczenie, przyćmiewa go konieczność osiągnięcia czystości i to najlepiej w sposób trwały. W takim podejściu, czystość wydaje się być taką samą utopią jak komunizm, czy sprawiedliwość społeczna.

Kolejną różnicą w podejściu do problemu sprzątania jest sposób postrzegania go w funkcji czasu. Otóż, ci z nas którzy postrzegają sprzątanie jako przykrą konieczność, traktują je jako proces okresowy, lub nawet incydentalny. Z kolei druga grupa staje się swego rodzaju zakładnikiem procesu traktując go jako zjawisko ciągłe, wymagające stałych poprawek i doskonalenia w drodze do Nibylandii Pana Propera.

Czas na antagonizmy tyczące się progów tolerancji chaosu (lub zwyczajnie bałaganu). Generalnie próg ów, u ludzi (prym wiodą tu raczej mężczyźni) traktujących zasadę równych szans pomiędzy estetyką, a funkcjonalnością, jest położony na tyle wysoko, że "konserwatystom" ładu wydaje się, że ci pierwsi są siewcami chaosu. Tak bardzo zależy im na zachowaniu, wypracowanego z takim trudem stanu symetrii, że traktują każdego kto choćby odrobinę zakłóca tą idyllę, jak szkodnika nad którym należy zapanować. Z pomocą mopa i odkurzacza sieją terror, wzbudzają konflikty, mimo iż walkę de facto toczą z wiatrakami, zatracają jednocześnie funkcjonalność bronionych przestrzeni na rzez przerośniętej estetyki. Prawda jest tak, że ich "wrogowie" mają zwyczajnie inaczej - dużo wyżej - położony próg tolerancji na nieład, co nie znaczy, że są pozbawieni poczucia piękna. Ich podejście zakłada sprzątanie jako czynność przejściową i nieciągłą będącą celem samym w sobie, uruchamianą po zaistnieniu okoliczności z wiązanych z przekroczeniem wspomnianych progów tolerancji. Osobniki o takim podejściu do problemu nie są opętani przez imperatyw czystości ponad wszystko. Paradoksalnie jeśli koegzystują oni z ludźmi o nisko umiejscowionym progu tolerancji, ich funkcja sprzątania może nigdy nie zostać uruchomiona w sposób automatyczny, gdyż wcześniej zostaną wyręczeni lub przymuszeni do tego przez "niskoprogowców". Ci z kolei są owładnięci przymusem czyszczenia dla osiągnięcia nirwany ładu absolutnego, ich progi tolerancji leżą zazwyczaj w pobliżu zera tolerancji, a w przypadku ludzi ogarniętych chorobliwą psychozą natręctw, poniżej zera.

Powyższe różnice rodzą wiele konfliktów i unieszczęśliwiają ludzi nawzajem, robiąc z nich zakładników ładu i porządku we własnych domach. Trwonienie cennych chwil swojego życia w imię doskonałości form estetycznych, które są nie do ziszczenia, wydaje się bezsensem, tym bardziej w świetle tego o czym napisałem we wstępie, że porządek jest jedynie preludium dla kolejnego bałaganu.

Fotony wieków średnich.

2010-10-13T11:27:00.000-07:00

Witelon (mój ziomek), Galileusz, Kopernik - byli jak fotony w mrokach średniowiecza. Jak one posiadali dwoistą naturę. Z jednej strony korpuskularnie związani byli z kościołem, bo w owych czasach niebyło większego wyboru dla naukowców. Z drugiej zaś strony stanowili falową ciągłość nauki i postępu, która dzięki nim i wielu im podobnym oddziałuje na świat, już nie jako wątły promyk, ale jako solidny snop światła skierowany we wciąż nieprzeniknioną ciemność.

Myśli przyswojone i umyślone. Zestaw przemyśleń, filozofii z ludu, codziennych udręk i głupich lub nie pomysłów. Generalnie strzępki wielkich i małych idei, których przez zwykłe lenistwo nie wprowadzam w życie. (racjonalizm, transhumanizm, filozofia, ewolucjonizm, ateizm, darwinizm kongwistyka i etyka i inne przez pryzmat własnych przemyśleń)

Rewolucje ewolucji.

2010-10-11T14:01:00.000-07:00

Ewolucja i rewolucja to pozornie dwa antagonizmy. Jedna wytrwała i systematyczna, powoli zmierza ku bliżej nieokreślonemu celowi zdana całkowicie na przypadek. Druga gwałtowna, radykalna, niszczy co stare by na koniec zjeść własne dzieci. Gdzie zatem jest wspólny element obu zjawisk? Czy rzeczywiście są to zupełnie odmienne czynniki zmian? A może są to dwie różne strony, ale jednak tej samej monety?

Otóż rewolucja wydaje się być pewnego rodzaju stanem nieustalonym, wzbudzeniem i katalizatorem ewolucji. Czynnikiem zmieniającym jej kierunki lub dynamikę obranego trendu. Mimo swoich warunków początkowych zmiany jakie wstępnie zapoczątkowuje rewolucja mają charakter krótkotrwały i częstokroć nie zostają one utrwalone w dalszych przemianach już o charakterze ewolucyjnym. Ba bywa, że nawet kierunki, zmian po jakimś czasie stają się zupełnie niezbieżne do wektora wyznaczonego przez rewolucję, jakby na zasadzie kompensacji o zbyt dużym wzmocnieniu. Tak więc wydaje się, że rewolucja jest fluktuacją w nieskończenie ciągłym procesie ewolucji. Siła tego zaburzenia wpływa na to czy procesy ewolucyjne wskoczą na inny posiom, czy też po pewnym czasie ponownie się ustabilizują i powrócą na dawne tory. Rozciągłość w czasie procesu ewolucji, może sprawiać, że stopniowo zaczyna on dążyć do stagnacji. Co w konsekwencji doprowadza do stanu w którym nawet drobne zakłócenie może zaburzyć wypracowany "ład" i pozorną stabilność. Im mniejsze tempo reagowania na zamiany - dynamika ujemnych sprzężeń zwrotnych - tym większe szanse samowzbudzenia i generacji zakłóceń czyli rewolucji.

Powyższe procesy odnoszą się do wielu zagadnień ewolucyjno-rewolucyjnych zarówno w wymiarze biologicznym, społecznym jak i kosmologicznym.

A tak na marginesie - oczywiście jak to często w rzeczywistości bywa od reguł o charakterze ogólnym, zazwyczaj są pewne odstępstwa. Doskonałym przykładem jest tu choćby rewolucja o charakterze społeczno-naukowym zapoczątkowana przez niejakiego Darwina, która nie dość, że utrwaliła z czasem swoje postulaty, to jak dotąd nie zmieniła kierunku - być może dlatego, że dotyczy leżącego u podstaw zagadnień ewolucji doboru naturalnego.

Myśli przyswojone i umyślone. Zestaw przemyśleń, filozofii z ludu, codziennych udręk i głupich lub nie pomysłów. Generalnie strzępki wielkich i małych idei, których przez zwykłe lenistwo nie wprowadzam w życie. (racjonalizm, transhumanizm, filozofia, ewolucjonizm, ateizm, darwinizm kongwistyka i etyka i inne przez pryzmat własnych przemyśleń)

Wyznanie wiary.

2010-10-09T04:53:00.000-07:00

Jam jest Fidel

fidel - fidelis

pełen wiary

wiary w człowieka

człowieka i jego rozum

rozum spragniony i otwarty

otwarty na nowe

nowe idee i doznania

doznania realne

realne choć pełne emocji

emocji pozytywnych

pozytywnych jak moje nastawienie

nastawienie do świata

świata materialnego

materialnego i skończonego jak ja

ja czyli ?...człowiek!!!

Myśli przyswojone i umyślone. Zestaw przemyśleń, filozofii z ludu, codziennych udręk i głupich lub nie pomysłów. Generalnie strzępki wielkich i małych idei, których przez zwykłe lenistwo nie wprowadzam w życie. (racjonalizm, transhumanizm, filozofia, ewolucjonizm, ateizm, darwinizm kongwistyka i etyka i inne przez pryzmat własnych przemyśleń)

Ekstremalne wyzwolenie.

2010-10-05T09:49:00.000-07:00

Prawdą jest, że męski świat patriarchatu przybierał różne formy, często okrutne i niesprawiedliwe. Ale i współczesny feminizm bywa czasem groteskowy...na razie bo groteskę od dyktatu dzieli tylko akceptacja społeczna. Niema idei wolnych od ekstremizmu... tylko czego fanatycy kompromitują i ośmieszają to co mądre i wyważone.

Problem ten dotyczy wielu grup społecznych, zrzeszonych pod różnymi flagami. Od wyznawców religii, polityków, poprzez ekologów i cyklistów do mniejszości seksualnych.

Dlaczego w swoich wymaganiach sięgają wyżyn absurdu, czemu nie zadowolą się złotym środkiem? Zamiast tworzyć coś pragmatycznego, uparcie kopiują zachowania "tradycyjnie" przypisane innym grupom społecznym. Wszelkim mniejszościom czy to ideowym, światopoglądowym czy też seksualnym, powinno zależeć przede wszystkim na powszechnej akceptacji, a nie supremacji - jak to ma miejsce w przypadku niektórych wojujących działaczek i działaczy. Zastanawiam ilu faktycznie homoseksualistów podpisuje się pod paradą wolności, w trakcie której kilku oszołomów epatuje w sposób wulgarny swoją seksualność. To tak samo niesmaczne ja taka sama scenka w wykonaniu heteroseksualistów. Takie agresywne zachowania bardziej szkodzą społecznemu dialogowi, niż ukazują problem. Droga do świeckiego państwa nie wiedzie przez zgliszcza spalonych kościołów - bo to w konsekwencji zakończy się linczem heretyków, ale przez systematyczne uświadamianie społeczeństwa. Tolerancja w zachowaniach społecznych to proces ewolucyjny, a nie rewolucyjny... i o tym przede wszystkim muszą pamiętać przywódcy ruchów walczący o prawa skrzywdzonych.

Myśli przyswojone i umyślone. Zestaw przemyśleń, filozofii z ludu, codziennych udręk i głupich lub nie pomysłów. Generalnie strzępki wielkich i małych idei, których przez zwykłe lenistwo nie wprowadzam w życie. (racjonalizm, transhumanizm, filozofia, ewolucjonizm, ateizm, darwinizm kongwistyka i etyka i inne przez pryzmat własnych przemyśleń)

Pytania o... wszechswiat

2010-09-27T11:55:00.001-07:00

A z czego powstał bóg? Kto go stworzył? Czy może ten bóg powstał z niczego? Skoro bóg mógł powstać z niczego to może i wszechświat powstał z niczego. Tylko w takim układzie po co ten bóg? I co to jest ta nicość? Przepraszam, że sypię pytaniami i zamiast rozjaśniać komplikuję temat. Ale temat nie jest prosty z punktu widzenia nauk przyrodniczych i filozofii. Wystarczy pogrzebać trochę po sieci na pewno (wiem bo sam kiedyś sprawdzałem) znajdzie się tam trochę teorii o powstaniu wszechświata. Nie rozwieje to w 100% trapiących wątpliwości, ale da przynajmniej obraz alternatywnych możliwości. Kierunek naukowego wyjaśnienia wszechświata wydaje się najlepszy bo ciągle dynamiczny, cały czas się zmienia koryguje dążąc do celu, który może kiedyś osiągniemy albo i nie . Ale to lepsze niż ślepo wierzyć w dogmat, no chyba, że konkluzją badań naukowych będzie udowodnienie istnienia siły sprawczej, która dla jednych będzie bogiem dla innych teorię wszystkiego. Filozoficznie problem początku chyba jest przysłowiowym węzłem gordyjskim, choćby dlatego, że nasze rozumy są na sztywno osadzone w czasie. Czas zdominował nasz sposób myślenia, zawsze poszukujemy początku i o ile potrafimy w jakimś stopniu przyswoić sobie, że coś dąży do nieskończoności tak ciężko nam przyjąć, że coś mogło niemieć początku. Bo wydaje się, że zawsze było coś przed, tyle że to coś niekoniecznie istniało w naszej czterowymiarowej rzeczywistości. Nasza percepcja nas zwyczajnie oszukuje i ogranicza. Naprawdę warto sobie z tego zdać sprawę zanim zaczniemy mówić, że coś jest niemożliwe. Zastanawiam się czy kiedyś w dalekiej przyszłości homo sapiens albo jego naturalny lub techniczny następca, posiądzie taki stopień rozwoju intelektualnego, który pozwoli mu wyrwać się na dobre z okowów rzeczywistości czterowymiarowej. Aby to osiągnąć trzeba zmienić prawie wszystko zaczynając przede wszystkim od semantyki języka, który musi być bardziej podobny do języka matematyki niż naturalnego języka naszego gatunku. Na takim języku musi oparta być mentalność przyszłości. Namiastkę takiego pojmowania rzeczywistości widać u teoretyków fizyki i matematyków operujących w swoim życiu zawodowym innym językiem niż ten jakim posługują się w kontaktach ze społeczeństwem.

Myśli przyswojone i umyślone. Zestaw przemyśleń, filozofii z ludu, codziennych udręk i głupich lub nie pomysłów. Generalnie strzępki wielkich i małych idei, których przez zwykłe lenistwo nie wprowadzam w życie. (racjonalizm, transhumanizm, filozofia, ewolucjonizm, ateizm, darwinizm kongwistyka i etyka i inne przez pryzmat własnych przemyśleń)

Ekonomia polityczna ducha świętego.

2010-09-25T04:35:00.000-07:00

Czym, że jet sławetny duch święty, na którego natchnienie powołują się książęta kościoła, motywując swoje często kontrowersyjne decyzje? Czym jest faktycznie (realnie) katolicki duch święty? Jaka jest jego racjonalna definicja? Hierarchia ojców kościoła musiała mieć jakiś konkretny powód by we wczesnych wiekach naszej ery wprowadzić go na szczyty katolickiego panteonu bóstw. Co tak naprawdę kieruje purpuratami podczas takiego konklawe? "Natchnienie" jakiego doznają pochodzi z ich własnych umysłów z chłodnej analizy, jaką przeprowadzają w zakamarkach swoich myśli. Duch ten to pięknie przybrany w białe gołębi piórka i spersonifikowany rachunek zysków i strat. Polityka czy zwykłe wyrachowanie nie sprzedałyby się tak dobrze tłumom jak istota mistyczna. Więc ekonomia polityczna i public relation Kościoła Rzymsko-Katolickiego wygenerowały na własne potrzeby byt wirtualny usprawiedliwiający ich często niedorzeczne decyzje i tym samym ściągający z nich odpowiedzialność za ich konsekwencje ("Bóg pod postacią ducha świętego tak chciał...")

Myśli przyswojone i umyślone. Zestaw przemyśleń, filozofii z ludu, codziennych udręk i głupich lub nie pomysłów. Generalnie strzępki wielkich i małych idei, których przez zwykłe lenistwo nie wprowadzam w życie. (racjonalizm, transhumanizm, filozofia, ewolucjonizm, ateizm, darwinizm kongwistyka i etyka i inne przez pryzmat własnych przemyśleń)

Indywidualizm we wspólnocie.

2010-09-24T08:47:00.000-07:00

Religia daje nam fałszywe poczucie braterskiej, wspólnoty, kosztem własnego indywidualizmu. Im silniejsza wspólnota tym mocniej wyprane z poczucia własnej wartości mózgi jej członków. Hermetyczne społeczności cechuje, niechęć do obcego i odmienności. Presja jaką wywiera się na poszczególnych członków danej wspólnoty jest zależna od jej zżycia i wzajemnych relacji. Im te relacje są bliższe i częstsze tym poziom uzależnienia własnych decyzji od poglądów wspólnoty jest większy. Przykładem mogą być społeczności wiejskie, gdzie występuje zjawisko moralności zbiorowej, będące wypadkową tradycji, opinii lokalnych autorytetów i kazań proboszcza. Ze względu na rozmycie relacji, zjawisko takie nie występuje w aglomeracjach miejskich, gdzie swoboda reprezentowania rozmaitych poglądów, z reguły nie spotyka się z szykanami.

Boska teoria niczego.

2010-09-20T14:32:00.000-07:00

Dywagując w tematyce dowodzenie istnienia/nieistnienia boga (w formie dowolnej), posłużę się metaforą (parabolą nawet) i stworzę na potrzeby tego problemu jakąś wyimaginowaną teorię powstania wszechświata, której to propagatorzy są przekonani, że opisywanych przez nich procesach powstało wszystko co nas otacza. Nazwę ją TEORIĄ X. Propagatorzy tej teorii są przekonani o jej słuszności, choć nie mają żadnych dowodów na jej potwierdzenie. Owszem operują jakimś aparatem matematycznym. Wskazują na jakieś poszlaki. Niestety nie są wstanie jej udowodnić. Teoria jest dla nich fundamentalna, dyskutują o niej zwołują sympozja, na których dochodzą do rozmaitych wniosków: A to, że teoria ta jest niepodważalna, a to że jest jedyną słuszną, a to że żaden ludzki umysł nie jest wstanie jej zgłębić do końca. Z braku dowodów propagatorzy stają się wyznawcami więc pozostaje im wiara w to, że ich teoria jest prawdziwa. Nie trywialna wiara w coś tam, lecz w istotę bytu i genezę rzeczywistości.

Czy już można postawić znak równości pomiędzy teorią boga stworzyciela, a TEORIĄ X. ?

Przyjmując, że zgodzimy się z powyższymi założeniami. Podstawiając do tej argumentacji zamiast Boga Teorię X otrzymujemy:

Teoria X (Bóg) to przedmiot wiary nieudowadnialny.

Prawdziwości Teorii X (Boga) niemożna dowieść.

Idąc zatem za ciosem wyciągamy wnioski oczywiste z punktu widzenia wierzących:

Teoria X (Bóg) istnieje. (bezsprzecznie to prawda)

A zatem TEORIA X (Bóg) jest prawdziwa. (Hymm...I tu pojawia się problem, bo ten wniosek jest nadużyciem, niczym nie uzasadnionym. Intuicyjnie coś tu nie pasuje.).

Przy takim postawieniu sprawy mogę przyznać to, że Bóg istnieje tak samo jak istnieje Teoria X ale jest "prawdziwy" dla tych którzy w niego wierzą. Dla innych jest on niesprawdzoną Teorią X, którą mogą podważać używając racjonalnych argumentów na równi z irracjonalnymi, tworząc np. następną niesprawdzalną Teorię Y. Dla mnie Bóg jest nieprawdziwy, bo w niego nie wierzę. Stąd nie przekonują mnie teologiczne pseudo argumenty bo z mojego punktu widzenie nie mogę ich nazwać argumentami. Coś może być prawdziwe gdyż z definicji nie sprawdzalne, więc nie możemy udowodnić jego nieprawdziwości -taki argument w dyskusji jest co najmniej słaby. Krasnoludki istnieją bo wielu wierzy w ich istnienie, ale nikt ich nie widział... dziwnie to brzmi.

O słabości kary smierci.

2010-09-19T10:50:00.000-07:00

Karać śmiercią czy nie karać? Oto jest pytanie.

Moja irracjonalna część umysłu, każe mi postępować według zasady oko za oko ząb za ząb. Jedynie emocjonalny stosunek do zemsty jaką jest kara śmierci, pozwala mi ją aprobować. Ale nasza osobowość to nie tylko irracjonalne emocje, to również racjonalna i logiczna analiza. Chciałby zająć się tu racjonalnymi przesłankami przeciw karze śmierci. Mam jednak świadomość, że pewnie zmieniłbym opinię pod presją emocji, jeśli sytuacja związana ukaraniem mordercy dotyczyła by mojej rodziny albo znajomych. Jak to w życiu bywa na ogół punkt widzenia zależy od punktu siedzenia. Swoje argumenty buduję na postawie humanistycznej, która mimo wielu przeszkód jest ciągle filarem naszej cywilizacji. Zawsze kiedy schodziliśmy ze ścieżki humanizmu, nasza cywilizacja robiła krok w tył., jeśli nie stawała na skraju zagłady kulturowej. Tak było w średniowieczu, po upadku Rzymu i w czasach wielkich wojen, a szczególnie podczas II wojny.
Dlaczego zatem pierwotny akt zemsty ostatecznej jest słaby? Po pierwsze kara śmierci jest ostateczna i z punktu widzenia zabitego, nie jest już wcale dotkliwa, dlatego że zwyczajnie nie ma on już żadnego punktu widzenia, więc de facto jest karą jedynie pozorną. Kara winna być dotkliwa, tak by ten który jej doświadcza miał świadomość dlaczego cierpi. Nie chodzi mi o cierpienie fizyczne, a raczej pewną formę psychicznego upokorzenia, ograniczenia naturalne potrzeby swobody.

Karę ostateczną wykonujemy jedynie z nisko poziomowej żądzy zemsty która jest prawdziwym celem. Nie jest nim dotkliwe ugodzenie człowieczeństwa winowajcy. Celem który próbujemy osiągnąć i usprawiedliwić majestatem prawa. Bo przecież eliminację zagrożenia jakim jest morderca można osiągnąć poprzez jego trwałą izolację od społeczeństwa. Do tego potrzebne są oczywiście zmiany w prawie i jego konsekwentne stosowanie. Może trzeba spowodować, że kary za okrutne zabójstwa odbywane będą w więzieniach o specjalnie zaostrzonym rygorze, bez możliwości warunkowego zwolnienia, gdzie skazani odczuliby dotkliwość kary i odosobnienia. Kontrargumenty mówiące o ekonomicznych kosztach utrzymywania tych więźniów, są przesadzone, bo po pierwsze skala zjawiska nie jest aż tak wielka, a po drugie postęp cywilizacyjny kosztuje tak tu jak i innych dziedzinach. W europie nadal pokutuje, widmo II wojny i związanych z nią obozów pracy. Jednak wydaje mi się, że obozy pracy dla zwyrodnialców i socjopatów, mogłyby okazać się wyjątkowo dotkliwą konsekwencją za zachowania a społeczne. Na pewno, bardziej niż dzisiejsze "sanatoria" penitencjarne, czy chwile strachu tuż przed szubienicą.

Moim zdaniem zabicie człowieka przez innego można uzasadnić, jedynie jeśli dojdzie do niego w trakcie walki, w samoobronie, w obronie życia innego człowieka lub na jago własne życzenie. Zabijanie post factum lub dla osiągnięcia jakiegoś celu społecznego jest jak igrzyska, które mają zadowolić pragnący krwi tłum. Tłum którego złe emocje i instynkty są takie same jak mordercy który morduje z zimną krwią. Wydaje się że wszystko jest przejrzyste do póki nie wmieszają się do tego różne doktryny światopoglądowe i religijne, ale to już temat na inną historię... bo my ludzie lubimy komplikować sobie życie.