myslakowanie

"you don't just demand respect, you earn it"

2012-02-16T00:10:00.001+01:00

After watching this clip I became a bit nostalgic about my finished-just-before-it-really-started career as a teacher. With "Mrs Gillis" as my role model to which I was consistently heading for I remember that from time to time I was acting exactly like "Ms. Virgin-ia Veruka Wobble" experiencing some similar situations. Nevertheless I miss those days and some of my students.

pass by

2012-02-12T17:30:00.000+01:00

Ewa (dla przyjaciół "efcia", nie znosi jak się do niej mówi "Ewo") - team leader projektu w międzynarodowej korporacji, mieszka na "dalekiej Ochocie", w wolnym czasie biega na długie dystanse i kibicuje "jedynemu warszawskiemu klubowi piłkarskiemu", spotkana na ulicy Foksal

Ewa ("efcia" for friends, if you want to become one of them never ever say to her "Ewo") - team leader of the project in the international company, lives in far far end of Ochota (district in Warsaw), in her spare time runs long distances and cheers for "the only Warsaw's football club" , met at Foksal Street

bus or tram?

car with a handsome guy as a driver

Serena or Venus?

the slim one

escalator or lift?

stairs because I'm training for half marathon

ground or top floor?

the top one of course, without neighbours walking on the ceiling, with glorious view from the huge window

boazeria czy tapeta?

opera or ballet?

I'm obliged to say ballet

buttons or zipper?

zipper because it's faster

winter or summer?

I hate winter

autumn or spring?

May

do or make?

do the laundry and make me feel good

song for today

I look to you

2012-02-12T13:16:00.000+01:00

Weekend in...Warsaw

2012-02-12T10:58:00.001+01:00

Sobotnie popołudnie w Parku Szczęśliwickim.

Warsaw's Baker Street

2012-02-10T01:11:00.000+01:00

It seems like we have our own Baker Street here in Warsaw but literally, with no references whatsoever to Sherlock Holmes or any that kind of persona as far as I know (by the way: had he ever visited Warsaw?). Still Senatorska Street, to which I'm referring to, is definitely not one of these streets that suffer from lack of the references, having quite a history and a bunch of significant buildings with their own history each. The Great Theatre is probably on the top of the list (being in fact the greatest one of them) but you may find all the other here with links to their photos and be very likely surprised how little you knew about them before (for me it was exceptionally striking because I'm passing different parts of this street practically every day on the way to my office).

But it's not what I was going to write about. The thing that I dare to call Senatorska Street our Baker Street is that with newly open bakery shop after quick calculations there are four that kind of shops in the western part of the street. And when I give myself a moment to think I come with the conclusion that actually each one of them has something really special to offer amid wide rang of its high quality baker's good and pastry what sounds very promising for their coexistence in the future.

I will provide you with the details (maybe even with the pics of the specials I mentioned) very soon.

bold bolder boldest?

2012-02-08T23:34:00.001+01:00

Cameron Silver, o którym więcej tutaj, pojawił się ostatnio na LAXART Ball OF Artists Event w Beverly Hills, California ubrany w dwuczęściowy kostium z wiosennej (damskiej!) kolekcji Mary Katrantzou, o której więcej tutaj.

Cameron Silver and Mary Katrantzou

Spring 2012 by Mary Katrantzou

Uczciwie należałoby powiedzieć, że wspomniany kostium po koniecznych przeróbkach i odpowiednim dopasowaniu do sylwetki stał się dość pospolicie wyglądającym (oczywiście mówimy tylko o fasonie) męskim garniturem, tym samym lądując w zupełnie innej "szufladzie" niż prezentowany na pokazie kostium. O ostatecznym efekcie decyduje tu jednak nie fason rzecz jasna, tylko deseń jakim pokryty został materiał. Czy to jednak wystarcza, żeby uznać ten pomysł za odważny? Czy to może wciąż klasyczna elegancja tylko w wersji "wykopana w kosmos"?

Oceniając obiektywnie, odwagi jest tu mało. Całość utrzymana jest w bardzo konwencjonalnej estetyce - kolorki się ładnie komponują, motyw ukwieconej łąki nadaje całości trójwymiarowej głębi, o samym fasonie już mówiłem. Stylizacja wznosi się na nieco inny poziom dzięki muszce projektu Alexisa Mabille, która powinna gryźć się z resztą a jakoś się nie gryzie i to jest bardzo zaskakujące. Widok bezsprzecznie cieszący oczy, ale czy poza wizualnym (silnym) doznaniem jest tu co kontemplować?

Możemy jednak zapomnieć o obiektywizmie w ocenie, gdyż mamy tu do czynienia z facetem, który nie dość, że przebiera się w damskie ciuszki (bo nie wchodząc w szczegóły tak właśnie jest) to jeszcze ma "odwagę" przekroczyć kanoniczną liczbę trzech kolorów w jednym stroju. I co by nie mówić to (nadal/jeszcze) jest jednak jakiś rodzaj odwagi. Ekh...

my latest affection

2012-02-08T23:30:00.001+01:00

"tippy-toes, tippy-toes, pointy, pointy, floppy hands, step and smile"

2012-02-03T23:19:00.000+01:00

"tego nie robi się kotu"

2012-02-01T22:43:00.001+01:00

Nieprzyjazd mój do miasta N.

Odbył się punktualnie.

Zostałeś uprzedzony

niewysłanym listem.

Zdążyłeś nie przyjść

w przewidzianej porze.

Pociąg wjechał na peron trzeci.

Wysiadło dużo ludzi.

Uchodził w tłumie do wyjścia

Brak mojej osoby.

Kilka kobiet zastąpiło mnie

pośpiesznie

w tym pośpiechu.

Do jednej podbiegł

ktoś nie znany mi,

ale ona rozpoznała go

natychmiast.

Oboje wymienili

nie nasz pocałunek,

podczas czego zginęła

nie moja walizka.

Dworzec w mieście N.

dobrze zdał egzamin

z istnienia obiektywnego.

Całość stała na swoim miejscu.

Szczegóły poruszały się

po wyznaczonych torach.

Odbyło się nawet

umówione spotkanie.

Poza zasięgiem

naszej obecności.

W raju utraconym

prawdopodobieństwa.

Gdzie indziej.

Gdzie indziej.

Jak te słówka dźwięczą.

Wisława Szymborska (1923-2012)

what's up newbies? (part two)

2012-01-31T19:00:00.000+01:00

Being maximalist is definitely a tough profession. It may become even tougher if you suddenly discover an inner desire for simplification. Louise Gray seems to be one of very few who can deal with that sort of situation beautifully. Her collection for Spring 2012 has all maximalism she is recognisable for (colours, patterns, layers are as always main ingredients of her crazy mix) despite the fact that if you look more carefully you may find some signs of pure simplicity within these pieces. Try to get rid of all the styling and finishings necessary for the runway and you will stay with couple of nice, simple, extremely wearable frocks and probably the coolest two-piece of the season (last pic). Is it possible to be cleverer in terms of establishing one's own label? I don't think so.

"Black swan" remake

2012-01-29T23:00:00.000+01:00

This week has been fully packed with figure skating as two major competitions: European Championships and US Nationals have just ended today. There were as always ups and downs, kisses and cries, jumps and falls etc. and I must admit that personally I'm not so into it any more (at least comparing to my state of mind just a few years ago). Still there were moments to enjoy and definitely one of them was this adorable performance of newly crowned US Ladies' Champion - Ashley Wagner.

I always say that great pick of music is at least half of the final success in this sport - judges are people after all - and here music's choice was really great giving all every decent skating performance needs: growing tension, drama and grande finale. It's not enough of course, but if you add some nicely detailed elements to mark that you are actually skating in accordance with this great music you picked, you'll hit the nail right on the head. And she just did it by attaching for example this super original arms' movement during her spiral sequence or performing 'en pointe'-like little steps in the middle of the program.

For me this program seems to be also a bit "from the past" (and for the record I'm mentioning about it as its big advantage) being composed in a way to give the skater some moments to have a deep breath. Under the new judging system it means simply that there are less points to gain so it's quite unusual these days but thanks to that loss you gain something else. I would describe it as a certain glowing lightness (I know how it sounds but this is figure skating vocabulary so just bear it;-) which prevents you from being tired with the performance and helps you truly enjoy it. I'm sure that some judges might still have huge craving for that as well.

EDIT 14/02/2012: Ashley Wagner's lucky star keeps shining as she just won The Four Continents Figure Skating Championships gaining the international recognition with the best score of the season for the female skater and unexpectedly but evidently becoming one of the favourites to grab the world title.

tribute to Etta

2012-01-29T17:20:00.000+01:00

what's up newbies? (part one)

2012-01-27T16:26:00.000+01:00

Remember my article about two lovely newbies stepping boldly onto the stage? Interested in getting back in touch with them and checking out how their performances keep going? I am.

Holly Fulton still stands for extremely original Art Deco-esque patterning but this time (Spring 2012) combined nicely with zebra, checkerboard and oh-so-trendy this season ocean motifs. All this variety of forms was shown off on simple shapes with top-notch miniskirts waving the flag for the brand as one of its trademarks. Fulton also keeps herself on a very high level with the exquisite jewellery she produces and tries to experiment with fabrics - as you might have not noticed the zebra pattern on strapless top (second pic) is actually intarsia knit - the result of special collaboration with a Scottish textile mill.
My affection for the colours she tends to use is widely known.

For some people it might be too much. But even if, this is probably the best possible kind of "too much" you have chance to wear nowadays.

to be continued...

we need to talk

2012-01-22T18:39:00.000+01:00

Tilda Swinton has got all the stuff she needed to deliver this outstanding performance - there is no doubt about it. The problem is that I'm still not so sure whether in case of the movie "We need to talk about Kevin" that kind of performance was ever needed. Wouldn't it have been more appropriate for the story to have kind of plainer actress to pull it off? I believe so. And with all due respect, Swinton is probably capable of anything except being plain. And she would definitely frivolously admit it, if someone asked, I bet.

What we get here is the amazingly well built up character of a sophisticated woman who thanks to the massive, overwhelming work of Tilda Swinton's body (with the whole face - eyes, lips and even cheeks being involved) is intricate, attention grabbing and anything but plain. And as much as I'm happy to have another opportunity to appreciate Swinton's excellence and brilliance, I would prefer to appreciate them in other movie. This story, not giving any answers, maybe not asking any questions either, but definitely touching certain taboo, requires on the side of the actors as much plainness (even transparency) as possible. In that sense John Reilly did his job much better than Swinton. Nevertheless her hard work might be rewarded anyway since The Academy likes rewarding hard work (no matter you are a ballet dancer or a killer's mother). So far Swinton has lost the Golden Globe Award to Meryl Streep but being conquered by The Iron Lady shouldn't be a shame really;-)

Except Swinton's approach to the movie who does try hard to prove again how great actress she is (which she is indeed so she might stop proving it so vividly) I consider the movie as a very successful and accomplished project which leaves us with quite a few unpleasant, uncomfortable thoughts, what was (or at least should be) its main goal.
Highly recommended.

po godzinach

2012-01-21T11:16:00.000+01:00

"Nogi - super" powiedziała pierwsza solistka Teatru Wielkiego Opery Narodowej na warsztatach z baletu klasycznego;-)

Patterns of London (part three) - cobalt blue is back

2012-01-08T10:50:00.000+01:00

London 29/XII/2011-2/I/2012

bez tytułu

2012-01-06T22:21:00.000+01:00

Patterns of London (part two)

2012-01-06T09:47:00.000+01:00

London 29/XII/2011-2/I/2012

Patterns of London (part one)

2012-01-04T01:13:00.000+01:00

London 29/XII/2011-2/I/2012

from the top left: underground, sky above Tottenham Hale Station, plates in Selfridges, underground, big bird up a tree in Hyde Park, underground, ceiling in Harrods, sofa in one of Camden Town's pubs, facade of a building close to Abbey Road Studios, weeping willow (I was almost copletely sure;-) in St. James's Park, underground, facade of a building close to Camden Market, underground again you might think but it was in a bus acctually ;-), bark of a tree in St. James's Park, bag in Harrods, underground

jednak znowu były wyjątkowe

2011-12-27T20:19:00.000+01:00

Czy te Święta znowu będą wyjątkowe?

2011-12-22T00:19:00.000+01:00

kolor mrożonej śliwki

2011-12-19T00:52:00.001+01:00

wzorcowy przykład upadku z wysokiego konia

2011-12-14T16:15:00.000+01:00

wysoki koń = Antony Hegarty i jego twórczość
upadek = spektakl Jesteś moją siostrą na Novej Scenie teatru Roma w reżyserii Dariusza Siastacza i w wykonaniu braci Piotra i Pawła Kamińskich, którzy próbują śpiewać (i niestety nie tylko) przearanżowane piosenki Antony'ego z przetłumaczonymi przez Daniela Wyszogrodzkiego tekstami.

Skupmy się najpierw na piosenkach. Czy one w ogóle mają szansę obronić się bez Antony'ego - bez jego głosu i charyzmy? Wierze że tak, bo to w większości dobrze skomponowane kawałki, ale ten spektakl na pewno tego nie pokazuje. Przy całym szacunku dla występujących - poziom muzyczno-wokalny był mizerny w porywach do poprawnego, co przy znanym perfekcjonizmie Antony'ego nie mogło dać dobrego rezultatu. Musicalowe emploi wbrew pozorom nie pomogło aktorom w wiarygodnym przekazaniu tego, co w tych piosenkach jest, tego, co z tych piosenek się wylewa - czyli pewnej gamy specyficznych emocji. Siła tych emocji jest miejscami na tyle duża, że pomimo słabego ich przekazu, one i tak się ujawniają kierując myśli ku oryginalnym wykonaniom piosenek. Precyzyjnie nudnawe i bezbarwne głosy z manierą czystości wymowy każdej zgłoski przechodzące bardzo często w krzyk nie przekonały chyba nikogo.
Najlepiej wypadła piosenka Twilight, która jako chyba jedyna tak wiernie imitowała oryginalne wykonanie - śpiewający ją jeden z braci odnalazl nawet w swoim głosie namiastkę wibrato co było w równym stopniu zaskakujące, co porządane.

Tyle o muzyce, gdzie od biedy jeszcze jakieś plusy ujemne dałoby się znaleźć jak chociażby pomysłowe wykorzystanie akordeonu. Pozamuzycznie jest już tylko słabo. Kwadratowe i niewykończone ruchy dwójki aktorów miotających się po zdecydowanie za małej na miotanie się scenie, są kompletnie niezrozumiałe, nawet jak się przeczyta, że inspiracją był tu japoński taniec butoh. Chyba można było sobie darować cały ten "teatr" i skupić się na wykonaniu samych piosenek. Pozwoliłoby to na dopracowanie tych wykonań a w niektórych przypadkach na zauważenie, że może niektóre aranżacje nie są jednak do końca trafione.

I wreszcie ostatnia uwaga. Cały spektakl sprawia wrażenie niskobudżetowego i to w zdecydowanie złym tego słowa znaczeniu. Koronnym na to dowodem jest postać pani grającej na oboju, która przez cały spektakl zmaga sie na swojej małej półce, gdzie ją posadzono (wszystkie trzy panie instrumentalistki zostałe posadzone na półkach i ucharakteryzowane na harajuku girls), i kazano poza grą na oboju, potrząsać tamburyn, stukać pałeczkami i uderzać w gong. W efekcie niektóre z tych instrumentów odzywaja sie w momentach, w których powinny milczeć.

Wszystko to sprowadza się do wniosku, że powiedzenie "jak już spadać, to z wysokiego konia" nie zawsze ma zastosowanie, bo upadek nawet z wysokiego konia można jednak jakoś wcześniej poćwiczyć.

A wysoki koń wygląda tak:

the fount of hues

2011-12-06T11:04:00.001+01:00

Greece (Athens and Pireus) 01-04/XII/2011

Jelinek (nie) mówi

2011-11-29T00:02:00.001+01:00

Czekałem na ten spektakl z niecierpliwością. Po świetnym Śmierć i dziewczyna w Dramatycznym miało to być moje drugie spotkanie z Jelinek na deskach teatralnych, po którym wiele sobie obiecywałem. Tym bardziej że chodziło o jedną z pierwszych sztuk Jelinek i pierwszą, którą przeczytałem. Niestety spektakl Co się zdarzyło, kiedy Nora opuściła męża (grany gościnnie w Teatrze Narodowym w Warszawie przez czeski zespół Národní Divadlo) nie tylko mnie rozczarował, ale i bardzo zmęczył.

Po pierwsze na scenie miejscami dzieje się dużo (czytaj za dużo). Co gorsza czuć w tych miejscach wysiłek twórców włożony w ten spektakl - scenografia, rekwizyty i kostiumy oraz sposób ich wykorzystania, fragmenty śpiewane a także tańczone z towarzyszeniem obecnego pod sceną bandu - wszystko po to, aby nie pozostawić widzom żadnych wątpliwości, że jest się teatrem oryginalnym z szerokim wachlarzem sztuczek i tricków. W efekcie dostajemy nienajlepszej jakości groteskę, która nawet cieszy część publiczności, ale chyba nie o to chodzi. Problem bowiem w tym, że podobnych zabiegów Jelinek nie potrzebuje, a nawet więcej - każdy z nich zwyczajnie jej przeszkadza. Jeśli dołożymy do tego kompletne niezrozumienie kim (czym) w sztukach Jelinek jest aktor, który zamiast pogodzić się z przydzieloną mu funkcją "narzędzia" przekazującego tekst, stara się wykreować postać, to otrzymamy odpowiedz na czym polega tu błąd, bynajmniej nie czeski.

Jelinek należy pozwolić mówić. Podstawić jej dobrze wyregulowany mikrofon, podkręcić głośność, wyciszyć szumy, sprawić by słowa miały szanse dotrzeć do słuchacza bez zakłóceń. Tylko wtedy widać ich kunszt. To co pokazali Czesi w Narodowym nijak się ma do tej zasady.
Oczywiście ocena spektaklu, który ogląda się w obcym dla siebie języku zerkając co chwila na wyświetlane nad sceną napisy nie może być do końca oceną rzetelną. Tym bardziej jednak świadomi tego mankamentu twórcy powinni się skupić na klarownym dostarczeniu widzom samego tekstu, podporządkowując tej misji całą inscenizację. Bez tego nie ma Jelinek.