mystdock

Happy New Year 2014

2014-01-01T15:45:00.001+07:00

5 ธันวา ขอพระองค์จงทรงพระเจริญ

2013-12-05T13:44:00.000+07:00

โบราณสถานใต้น้ำโยนากุนิ (Yonaguni Monument)

2013-08-04T07:02:00.000+07:00

สวัสดีครับ ห่างหายการอัพเดตกันไปนานทีเดียว คราวนี้เรามาติดตามอ่านเรื่องราวเกี่ยวกับสิ่งก่อสร้างยุคโบราณ หรือโบราณสถานกันดูบ้างครับ แต่คราวนี้พิเศษหน่อยคือสิ่งก่อสร้างนี้ไม่ได้อยู่บนบก หากแต่อยู่ใต้น้ำครับ บ้างก็เรียกที่นี่ว่า อนุสาวรีย์ใต้น้ำบ้าง เศษซากสถานโยนากุนิบ้าง วิหารใต้น้ำโยนากุนิบ้าง ก็ขอเชิญพบกับโบราณสถานใต้น้ำโยนากุนิ ได้เลยครับ
โบราณสถานใต้น้ำโยนากุนิ เป็นสิ่งก่อสร้าง (หรือธรรมชาติรังสรรค์ ?) ขนาดใหญ่ใต้น้ำ อยู่บริเวณนอกชายฝั่งโยนากุนิ บริเวณทางใต้ของ เกาะริวกิว (Ryukyu Island) ของประเทศญี่ปุ่นโน่นแน่ะครับ

ในปี ค.ศ. 1987 คิฮาจิโระ อะระทาเคะ (Kihachiro Aratake) ได้ค้นพบสถานที่แห่งนี้เข้าโดยบังเอิญ ขณะที่กำลังค้นหาแหล่งดำน้ำแห่งใหม่ เพื่อการสังเกตุพฤติกรรมของฉลามหัวค้อน ซึ่งมีชุกชุมอยู่ในบริเวณโยนากุนิแห่งนี้ แต่เขากลับเจอซากโบราณสถานใต้น้ำแห่งนี้เข้า หลังจากการค้นพบนั้นไม่นาน โบราณสถานใต้น้ำโยนากุนิแห่งนี้ ก็มีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วญี่ปุ่นและทั่วโลกในเวลาต่อมาครับ ไม่เพียงดึงดูดนักประดาน้ำทั่วโลกเท่านั้น ยังมีการถ่ายทำและออกอากาศโดยช่องสารคดีหลายแห่ง นักประพันธ์ชื่อดังชาวอังกฤษ เกรแฮม แฮนค็อก (Graham Hancock) ก็ยังเคยมาดำน้ำสำรวจโบราณสถานแห่งนี้ด้วยเช่นกันครับ นอกจากแฮนค็อกแล้วก็ยังมีบุคคลที่มีชื่อเสียงอีกหลายคนที่ได้มาเยี่ยมที่แห่งนี้ด้วยเหมือนกันครับ

โบราณสถานใต้น้ำโยนากุนินั้น อยู่ใต้ระดับชั้นผิวน้ำลงไปประมาณ 25 เมตร เป็นชั้นหินขนาดใหญ่ โดยบริเวณที่มีส่วนใหญ่ที่สุดนั้น มีขนาดกว้างประมาณ 180 เมตร และสูงราว 28 เมตร ส่วนใหญ่ประกอบไปด้วยชั้นหินปูนและหินทราย ชั้นหินแต่ละชั้นมีความลดหลั่นกันไป ดูแล้วคล้ายซากหินโบราณสถานขนาดใหญ่ที่ถูกทิ้งร้างไว้ใต้ทะเลก็มิปานครับ

"ทางเดิน" ส่วนหนึ่งของโยนากุุนิครับ

      ด้วยขนาดและรูปร่างขนาดอันใหญ่โต แต่บางที่บางมุมรับกันได้เป็นอย่างดี ด้วยขอบเส้นตรงที่ยากจะทำได้ บางส่วนคล้ายลานทำพิธีกรรม บางพื้นที่คล้ายช่องบันได พื้นที่ผิวโดยส่วนใหญ่สอดคล้องเข้ากับรูปทรงเลขาคณิต ขอบเป็นเส้นตรงแบ่งเป็นระดับชัดเจน งดงามราวกับภาพวาดเชียวครับ
      หลังจากที่มีผู้คนมากมายได้ผ่านมาเยี่ยมเยือนที่โบราณสถานแห่งนี้ ตั้งแต่นักท่องเที่ยวธรรมดาดาราดัง ไปถึงนักวิชาการระดับประเทศ ต่างก็ได้ตั้งข้อสันนิษฐานขึ้นว่า จริงๆ แล้วโยนากุนินั้น เป็นเพียงซากหินขนาดใหญ่ธรรมดาๆ ที่ผ่านการขัดเกลาด้วยกระแสน้ำใต้ทะเล จนเกิดเหลี่ยมเกิดมุม นานเข้าจนไปคล้ายเศษซากอารยะเข้าโดยบังเอิญ ฝีมือจากธรรมชาติเท่านั้น เคยอยู่บนผืนบกหรืออยู่จมอยู่ในอยุ่แล้ว ก็มีนักวิชาการแบ่งออกเป็นสองฝ่ายครับ ฝ่ายหนึ่งเชื่อว่า โยนากุนินั้น น่าจะถุกสร้างขึ้นโดยฝีมือของมนุุษย์ แต่ยังไม่ทราบถึงจุดประสงค์ของการสร้างมันขึ้นมา เพราะดูจากรูปร่างลักษณะที่ออกไปในแนวเรขาคณิตเสียส่วนใหญ่แล้ว ธรรมชาติไม่สร้างอะไรที่น่าจะเป็นแบบนี้ได้ ไม่ว่าจะช่องทางเดิน ขอบเหลี่ยมรายทาง ดูแล้วมันเหมือนสิ่งก่อสร้างบางอย่างมากกว่า

     แต่นักวิชาการอีกส่วนหนึ่งบ้างก็ว่าโยนากุนิถูกสร้างด้วยฝีมือจากธรรมชาติล้วนๆ นี่แหละครับ ไม่ได้มาจากน้ำมือของมนุยษ์แต่อย่างใด รูปทรงแบบเรขาคณิตที่เกิดขึ้นจากการรังสรรค์ของธรรมชาติไม่ได้มีเฉพาะที่ญี่ปุ่นเท่านั้นนะครับ แต่ยังมีธรรมชาติที่น่าพิศวงนั้นอยู่ทั่วโลก ประสาอะไรชั้นหินผิวเรียบแบบนี้ แต่นักวิชาฝั่งตรงข้ามก็ให้ความเห็นว่ามันน่าจะถูกสร้างขึ้นโดยมนุษย์มากกว่า

ยังมีต่อครับ

ต้นไม้ที่เก่าแก่ที่สุดในโลก (sweden tree 9,550 years old)

2013-02-25T20:00:00.000+07:00

สวัสดีครับ ห่างหายการอัพเดตไปซะนานทีเดียว ก็ยังอยู่ครับ ไม่ได้หายไปไหน คราวนี้ก็ได้นำเรื่องน่าสนใจมาฝากกันเช่นเคย แต่เป็นบทความสั้นๆ อ่านพอชิวๆ สำหรับเรื่องราวของบทความครั้งจะเป็นเรื่องต้นไม้ที่เก่าแก่ที่สุดในโลกครับ พร้อมแล้วละก็ เรามาติดตามชมกันเลยครับ
บทความคราวนี้ก็จะกล่าวถึง ต้นไม้ที่มีความเก่าแก่ที่สุดในโลกครับ โดยล่าสุดเท่าที่เคยมีการค้นพบและบันทึกเอาไว้อย่างเป็นทางการนั้น ก็เมื่อปี ค.ศ.2004 ครับ โดยมันมีอายุประมาณมากกว่า 9,550 ปี เลยทีเดียวครับ เจ้าต้นไม้ที่ว่านี้ค้นพบจากบน ภูเขาฟูลู รัฐดาลาร์นา (Mountain Fulu, Dalarna) ของประเทศสวีเดนครับ

ต้นไม้ที่เก่าแก่ที่สุดในโลก

นักวิทยาศาสตร์ที่ทำการศึกษามัน เชื่อว่าเจ้าต้นไม้ต้นนี้นั้น เริ่มเติบโตหลังจากจุดสิ้นสุดของยุคน้ำแข็ง (Ice Age) ครั้งล่าสุด ซึ่งนับได้ประมาณกว่า 9,500 ปีล่วงมาแล้ว และจากการตรวจสอบหาอายุของมันด้วยกรรมวิธีทางคาร์บอนอย่างที่ใช้การหาอายุสิ่งของตามวิธีทางโบราณคดีนั่นเองครับ และสาเหตุที่เจ้าต้นไม้ต้นนี้อายุยืนยาวได้นานขนาดนี้ก็เพราะว่ามันมีรากแพร่กระจายปกคลุมอยู่นับไม่ถ้วน เมื่อเสียรากไปส่วนหนึ่ง อีกส่วนหนึ่งก็จะโตแทนที่ได้ในทันที ทำให้มีสารอาหารมีเข้ามาเลี้ยงอยู่ได้ตลอดและชอนไชลงไปในดินอย่างลึกมาก ด้วยเหตุนี้เองทำให้ต้นไม้นี้อาจจะมีอายุยืนยาวนานได้อย่างเหลือเชื่อ แต่อย่างไรก็ตาม เจ้าต้นไม้สัญชาติสวีเดนนี่ก็ได้เป็นต้นไม้ที่เก่าแก่ที่สุดในโลก สามารถเอาชนะเจ้าต้นไม้ที่ชื่อว่า เมธัสเซลา (Methuselah) ต้นไม้สนเก่าแก่อายุ 4,768 ปี จากรัฐแคลิฟอร์เนีย อเมริกา ตามที่ได้บันทึกเอาไว้ในกินเนสส์บุคส์นั่นเองครับ แต่ในอนาคตก็อาจจะมีการค้นพบต้นไม้ที่มีอายุเก่าแก่มากกว่านี้อีกก็เป็นได้ครับ โลกเรายังมีสถานที่อีกหลายที่ ที่มนุษย์เรายังเข้าไปไม่ถึงและยังตกสำรวจอยู่อีกมากมายครับ สำหรับบทความครั้งนี้ก็สั้นๆ อ่านพอแก้ขัดที่ไม่ได้อัพเดตมานาน ยังไงเจอกันบทความหน้าครับ จะนำเสนอสิ่งที่น่าสนใจอีกแน่นอน

Credits :
1. http://www.sciencedaily.com/releases/2008/04/080416104320.htm
2. http://www.dogonews.com/2008/4/21/this-swedish-tree-is-9-500-years-old
3. google.com

Happy New Year 2013

2013-01-04T07:21:00.001+07:00

สวัสดีปีใหม่ 2013 ทุกท่านครับ

คำสาปของเทคัมเช่ (The Curse of Tecumseh)

2012-07-29T14:59:00.000+07:00

คนขาวกำลังเข้ายึดดินแดนจากชนเผ่าพื้นเมือง

สวัสดีกันอีกครั้งครับ อัพเดตบทความกันอีกครั้ง หลังจากห่างหายกันไปนานมาก วันก่อนได้มีโอกาสดูสารคดีเรื่องเกี่ยวกับการก่อร่าง สร้างชาติของประเทศอเมริกาเขา เลยนึกขึ้นได้ว่ามีเรื่องน่าสนใจอยู่เรื่องหนึ่ง เกี่ยวกับคำสาปของอินเดียนแดง ที่ได้สาปถึงผู้นำของชาติที่มาแย่งแผ่นดินจากพวกเขาไป เรื่องเล่านี้ได้ชื่อว่า คำสาปของเทคัมเช่ (Tecumseh’s Curse) นั่นเองครับ เอาละเรามาติดตามอ่านกันได้เลยครับ

คำสาปของเทคัมเช่ หรือเป็นที่รู้จักกันในอีกหลากหลายนาม เช่น คำสาปแห่งทิพเพคานู (Curse of Tippecanoe) คำสาปยี่สิบปี (Twenty-Year Curse) คำสาปตัวเลขศูนย์ (Zero-Year Curse) และ คำสาปแห่งยี่สิบปีของประธานาธิบดี (Twenty-Year President Jinx) เป็นต้นครับ ว่ากันว่าเป็นคำสาปของผู้นำชนเผ่าพื้นเมืองอินเดียนแดงที่ได้สาปแช่งเอาไว้กับผู้รุกรานและเข้ายึดครองดินแดนของพวกเขาในยุคสมัยนั้น ซึ่งคนขาวที่เข้ามาอยู่อาศัยภายหลังได้ทำการขับไล่เจ้าของเดิมออกไปจากพื้นที่ และเข้ายึดครองมาเป็นของตนเอง ซึ่งก็เป็นเรื่องราวในอดีตหนหลังของประเทศอเมริกานั่นเองครับ แล้วคำสาปของเทคัมเช่ นั้นจะให้ก่อให้เกิดผลอย่างไร คำสาปนี้จะทำให้ผู้นำของประเทศที่รุกรานพวกเขาจะต้องเสียชีวิต เมื่อเงื่อนไขทุกอย่างตรงกัน

"คำสาปแห่งเทคัมเช่" หรือ "คำสาปหมายเลขศูนย์" นี้จะสัมฤทธิ์ผลก็ต่อเมื่อเป็นปีที่เกิดการเลือกตั้งตามหลักประชาธิปไตย จนได้ผู้นำชนชาติคนใหม่ขึ้นมา หรือก็คือตำแหน่งประธานาธิบดีแห่งสหรัฐอเมริกา (The President of The United States of America) นั่นเองครับ ที่สำคัญต้องเป็นปีที่ลงท้ายด้วยหมายเลข 0 และมีระยะเวลาห่างกัน 20 ปี สำหรับประธานาธิบดีสหรัฐที่เผชิญกับคำสาปนี้เป็นคนแรก (ด้วยการเสียชีวิตที่อยู่ในเงื่อนไขพอดี) ก็คือ วิลเลี่ยม เฮนรี่ แฮร์ริสัน (Willam Henry Harrison) ฮีโร่สงคราม ประธานาธิบดีคนที่ 9 ของประเทศสหรัฐอเมริกา โดยวิลเลี่ยมได้ถูกเลือกตั้งเข้ามาเป็นประธานาธิบดีเมื่อปี ค.ศ.1840 และในปีต่อมาวิลเลี่ยมก็ได้เสียชีวิตลงด้วยโรคปอดบวม ในขณะที่อายุเพียง 68 ปี โดยหลังรับตำแหน่งประธานาธิบดีได้เพียง 32 วันเท่านั้น และเป็นประธานาธิบดีของสหรัฐที่เสียชีวิตในที่ทำงานเป็นคนแรกอีกเช่นกัน ด้วยเงื่อนไขที่ตรงกับคำสาปเหล่านี้ ก็ให้เป็นที่น่าสงสัยกันครับว่า วิลเลี่ยม แฮร์ริสัน เป็นประธานาธิบดีรายแรกที่ประเดิมคำสาปนี้ของเทคัมเช่หรือไม่

อับราฮัม ลินคอล์น

ผ่านไปอีก 20 ปีต่อมา ในปี ค.ศ.1860 ก็เป็นอีกปีที่มีการเลือกตั้งขึ้นอีกครั้ง สำหรับประธานาธิบดีท่านนี้ ค่อนข้างเป็นที่รู้จักกันเป็นอย่างมากครับ จากผลงานการสั่งเลิกทาส ท่านผู้นั้นคือ อับราฮัม ลินคอล์น (Abraham Lincoln) นั่นเองครับ ผู้เข้าสมัครเข้าชิงตำแหน่งประธานาธิบดีจากพรรครีพับลิกัน (Republican Party) แล้วก็ได้ชัยชนะไปและกลายเป็นประธานาธิบดีคนที่ 16 ของสหรัฐอเมริกา หลังจากนั้นไม่นาน อเมริกาก็เข้ายู่ยุค สงครามกลางเมือง (Civil War) อเมริกาแบ่งออกเป็นฝ่ายเหนือและฝ่ายใต้ รบกันเองอุตลุดไปหมดเกือบ 5 ปี สูญเสียกันไปเรียกได้ว่าแทบสิ้นชาติกันเลยทีเดียว สุดท้ายทางฝ่ายเหนือก็เป็นฝ่ายกำชัยชนะ ด้วยเศรษฐกิจการเมืองและข้อได้เปรียบหลายอย่างที่เหนือกว่า จากนั้นอเมริกาก็รวมเป็นชาติเดียวอีกครั้ง แต่หลังนั้นเพียง 5 วัน ในเดือนเมษายน ปี ค.ศ.1865 ลินคอล์น ก็ถูกลอบสังหารขณะไปดูละคร โดยชายหัวรุนแรงจากฝ่ายใต้ ได้ใช้ปืนยิงเข้าที่ศรีษะขณะที่ท่านกำลังชมละครอยู่ และก็ไม่รู้ว่าเป็นเรื่องบังเอิญหรืออย่างไรครับ ลินคอล์นก็เป็นประธานาธิบดีอีกคนที่เข้าข่ายที่ต้องเสียชีวิตตามคำสาปของเทคัมเช่ ที่เคยแช่งเอาไว้ และประธานาธิบดีลินคอล์นเสียชีวิตด้วยอายุเพียง 56 ปีเท่านั้นครับ ปิดฉากประธานาธิปดีที่รวบรวมชาติไปอย่างน่าเศร้า

เจมส์ การ์ฟิลด์

และต่อมาอีก 20 ปีพอดีอีกเช่นเคยครับ ครบวาระที่คำสาปเวียนมาบรรจบครบรอบกันอีกครั้ง ซึ่งในปี ค.ศ. 1880 ก็ได้มีจัดการเลือกตั้งประธานาธิบดีสหัฐขึ้นอีกครั้งตามหลักประชาธิปไตย และคราวนี้ ผู้ชนะได้ตำแหน่งประธานาธิบดีคือ เจมส์ การ์ฟิลด์ (James Garfield) ประธานาธิบดีคนที่ 20 ของอเมริกา ซึ่งเจมส์มีอายุเพียง 48 ปีเท่านั้น ตอนได้ตำแหน่ง และก็อีกเช่นเคยครับ คำสาปของเทคัมเช่ก็ยังตามมาหลอกหลอนผู้ที่ได้ตำแหน่งประธานาธิบดีอเมริกา ตามคำของผู้ที่ได้เคยแช่งเอาไว้เมื่อสมัยครั้งกระโน้น โดย เจมส์ การ์ฟิลด์ ได้ถูกลอบสังหารในระยะกระชั้นชิดจากชายคนหนึ่งครับ แต่ภายหลังการสรุปคดีแล้ว คำพิพากษากลับบอกว่าชายผู้นี้มีสติไม่ดี และประกอบกับชายผู้นี้เพียงไม่ถูกใจในนโยบายของการ์ฟิลด์ที่โฆษณาผ่านฝ่ายประชาสัมพันธ์เท่านั้น ชายผู้นี้ก็เลยวางแผนลอบสังหาร การ์ฟิลด์ เสียเลย โดย การ์ฟิลด์ ถูกลอบสังหารในระหว่างที่กำลังเดินทางไปแสดงปาฐกถาและแสดงทัศนะวิสัยความเป็นผู้นำในตำแหน่ง

วิลเลี่ยม แมคคินลีย์

ประธานาธิบดีอยู่พอดี ในเดือนกรกฎาคม ปี ค.ศ.1881 ก็เป็นอันว่าเสียชีวิตไปอีกราย แต่จะด้วยคำสาปของเทคัมเช่หรือไม่ ก็ไม่ปรากฏเป็นที่แน่ชัดครับ แต่ก็อยู่ในขอบเขตของคำสาปเช่นกัน

และแล้ววันเวลาก็ผ่านไป จนเวียนมาบรรจบครบรอบ 20 ปีอีกครั้งครับ ในปี ค.ศ. 1900 เมื่อ วิลเลี่ยม แมคคินลีย์ (William McKinley) ชนะการเลือกตั้งและได้รับตำแหน่ง ประธานาธิบดีคนที่ 25 ไปครอง โดยครั้งนี้เป็นครั้งที่สองในการนั่งเก้าอี้ประธานาธิบดีของเขา โดยในครั้งแรกที่วิลเลี่ยมได้เป็นประธานาธิบดีนั้น เขาได้ตำแหน่งเมื่อปี ค.ศ. 1986 และครั้งที่ 2 ก็คือครั้งนี้ในปี ค.ศ. 1990 หลังจากที่เขาเอาชนะคู่แข่งอย่างพรรคเดโมแครตไปได้ แต่ วิลเลี่ยม ก็อาจจะเป็นอีกคนที่ไม่สามารถหลีกหนีคำสาปของเทคัมเช่ไปได้ โดยเมื่อทุกอย่างเหมือนเดิมและเข้าล็อคคำสาปที่ได้เคยถูกสาปเอาไว้ ในวาระ 20 และเลข 0 วิลเลี่ยม ถูกลอบสังหารในเดือนกันยาของปีต่อมาและเสียชีวิตลงในที่สุด ส่วนผู้ที่ลงมือสังหารนั้นเป็นพวกคลั่งประชาธิปไตย และไม่พอใจที่วิลเลี่ยมได้ตำแหน่งประธานาธิปดี ถือว่าเป็นการปิดฉากประธานาธิบดีของอเมริกาลงไปอีกคน แต่จะด้วยฤทธิ์ของคำสาปหรือไม่ ก็ไม่อาจทราบได้ครับ

วอร์เรน ฮาร์ดดิ้ง

แฟรงคลิน รูสเวลท์

     ต่อมาในปี ค.ศ. 1920 วอร์เรน จี ฮาร์ดิ้ง (Warren G. Harding) ก็ได้รับเลือกตั้งเป็นประธานาธิบดีคนที่ 29 ของอเมริกา วอร์เรนในขณะดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีนั้นมีชื่อเสียงไม่ค่อยดีเท่าไหร่ มีเรื่องอื้อฉาวเกิดขึ้นหลายเรื่อง จนวอร์เรนถูกขนานว่าเป็นประธานาธิบดีที่แย่ที่สุดในประวัติศาสตร์อเมริกากันเลยทีเดียว ในวันที่ 2 สิงหาคม ค.ศ. 1923 ขณะที่กำลังเดินทางไปยังซาน ฟรานซิสโก เพื่อแสดงปาฐกถาและพบประชาชน วอร์เรนก็เกิดอาการหัวใจวายกะทันหันขึ้นที่โรงแรมพาเลซ เป็นเหตุให้เขาเสียชีวิตลงในเวลาต่อมา ทำให้วอร์เรนนั้นถูกบรรจุอยู่ในรายชื่อของประธานาธิบดี ผู้ที่เสียชีวิตด้วยคำสาปของเทคัมเช่ไปอีกราย

       ในปี ค.ศ. 1940 แฟรงคลิน รูสเวลท์ (Franklin Roosevelt) ได้รับเลือกตั้งเป็นประธานาธิบดีคนที่ 32 ของสหรัฐอเมริกา ในสมัยที่ 3 และสมัยที่ 4 ในปี ค.ศ. 1944 รูสเวลท์นับได้ว่าเป็นผู้ที่ดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีมากสมัยที่สุดและนานที่สุดเท่าที่เคยมีการเลือกตั้งกันมาของอเมริกาในสมัยนั้นเลยทีเดียว แต่ภายหลังจากนั้น ในปี ค.ศ. 1945 รูสเวลท์ก็เสียชีวิตลงด้วยอาการเลือดออกในสมอง เป็นประธานาธิบดีอีกคนที่ว่ากันว่าเสียชีวิตด้วยคำสาปของเทคัมเช่ แม้ว่าจะกาลเวลาจะผ่านไป 100 กว่าปีแล้วก็ตาม คำสาปนี้ก็ยังคงไม่จางหายไปไหน ยังคงทำหน้าที่ของมันอย่างต่อเนื่อง

    และในปี ค.ศ. 1960 จอห์น เอฟ เคนเนดี้ (John F. Kennedy) รัฐบุรุษอีกคน ก็ได้รับเลือกตั้งเป็นประธานาธิบดีคนที่ 35 และเป็นประธานาธิบดีที่อายุน้อยที่สุดเท่าที่เคยมีมาของสหรัฐ เจเอฟเคอายุ 43 ปี เขาแสดงบทบาททางการเมืองได้อย่างยอดเยี่ยมอย่างมากในหลายด้าน เขาการสนับสนุนทางด้านอวกาศและทำให้เกิดโครงการส่งมนุษย์ไปยังดวงจันทร์ นอกจากนั้น เจเอฟเคยังแสดงบทบาททางการเมืองได้อย่างยอดเยี่ยมในหลายเรื่อง เช่น ให้โซเวียตถอนสถานียิงขีปนาวุธในคิวบาออกไป และเจรจาให้ประชาชาติยุติการทดลองนิวเคลียร์ แต่เคนเนดี้ก็พลาดเรื่องสงครามเวียดนาม ซึ่งเขาคิดว่าจะเอาชนะได้โดยง่าย แต่กลับสูญเสียจนกระทั่งอเมริกาแพ้สงครามเวียดนาม และแล้วคำสาปของเทคัมเช่ก็ตามมาหลอกหลอนประธานาธิบดีสหรัฐอีกจนได้ เมื่อเขาถูก ลี ฮาร์วีย์ ออสวอลด์ ลอบสังหารขณะที่กำลังนั่งรถอยู่ เหตุการณ์สังหารเคนเนดี้นั้น ถูกเคลือบแคลงสงสัยจากหลายฝ่าย และถูกตั้งเป็นทฤษฏีถกเถียงกันมาอย่างยาวนาน บ้างก็เชื่อว่างานนี้เคนเนดี้ถูกสั่งเก็บโดยผู้มีอำนาจหลังฉากการเมือง หลายทฤษฏีก็ว่ากันไป ปิดฉากประธานาธิบดีของอเมริกาลงไปอีกหนึ่งคน

      ต่อมาในปี ค.ศ. 1980 โรนัลด์ เรแกน (Ronald Regan) ก็ได้รับเลือกตั้งรับตำแหน่งประธานาธิบดีคนที่ 40 ของอเมริกา และยังเป็นประธานาธิบดีที่มีอายุมากที่สุดเท่าที่เคยมีมา ตอนได้ตำแหน่งนั้น เรแกนอายุ 69 ปี ซึ่งอายุก็ไม่เป็นอุสรรค เรแกนก็ได้แสดงบทบาททางการเมืองได้อย่างยอดเยี่ยมไม่แพ้ประธานาธิบดีคนก่อนๆ ของสหรัฐ ไม่ว่าจะเป็นสงครามกบฏอิหร่าน การล่มสลายของสหภาพโซเวียตจนแตกออกกลายเป็นประเทศเล็กประเทศน้อย ทำให้สงครามเย็นที่กำลังประทุจนเกือบจะกลายเป็นสงครามโลกครั้งที่ 3 นั้นจบลงไปอย่างคลี่คลาย แต่ทว่าต่อมาในวันที่ 30 มีนาคม ค.ศ. 1981 ขณะที่อยู่ในวอชิงตัน ดี ซี เรแกนก็ถูกลอบสังหารด้วยอาวุธปืน แต่โชคดีที่มีการส่งตัวนำไปรักษาได้ทันเวลาและสามารถรอดชีวิตมาได้ นับว่าเป็นครั้งแรกที่มีการลอบสังหารแล้วประธานาธิบดีไม่เกิดการเสียชีวิตขึ้น ซึ่งนักทฤษฏีต่างๆ บ้างก็ว่านี่แหละ การที่ประธานาธิบดีถูกสังหารแล้วไม่ตายนั้น ทำให้คำสาปของเทคัมเช่ถูกลบล้างไปในที่สุด

ล่าสุดในปี ค.ศ. 2000 จอร์จ ดับเบิ้ลยู บุช (George W. Bush) ทายาทตระกูลนักการเมืองดัง ก็ได้รับเลือกตั้งเป็น ประธานาธิบดีคนที่ 43 ของอเมริกา จากพรรครีพับลิกัน ได้เป็นประธานาธิบดีอเมริกาตามรอยบิดาของเขาหรือ จอร์จ บุช ซีเนียร์นั่นเอง ซึ่งในประวัติศาสตร์แล้วมีพ่อลูกอยู่สองคู่เท่านั้นที่ได้เป็นประธานาธิบดีก็คือ ตระกูลควินซีย์และตระกูลบุชนั่นเอง โดยทางด้านจอร์จนั้นได้แสดงฝีมือทางการเมืองได้อย่างยอดเยี่ยม ไม่ว่าจะเป็นทางด้านบริหาร แต่บุชได้ให้ความสำคัญทางด้านนโยบายทางการทหารมากกว่า โดยเพิ่มงบประมาณสำหรับนำมาใช้ในการป้องกันประเทศ งบประมาณทางการทหาร ทั้งนโยบายการต่อการพวกก่อการร้าย การโค่นล้มซัดดัม ฮุสเซ็น การทำให้อิรักแทบไม่เป็นประเทศ การตามล่าบิน ลาเด็น และอีกหลายเหตุการณ์ทางการทหารที่แข็งกร้าวของบุชเอง ทำให้เขาถูกมองว่าเป็นพวกกระหายสงคราม เอามาเป็นฐานในการเพิ่มความนิยมของเขาเอง ครั้งนึงในงานแถลงการณ์กับนักข่าว บุช เคยถูกนักข่าวชาวอิรัก ปาหัวด้วยรองเท้า แต่บุชก็หลบได้อย่างฉิวเฉียด แต่ถ้านั่นเป็นปืนหรือระเบิดก็ไม่อยากจะคิดละครับว่าบุชจะหลบได้หรือเปล่า ซึ่งว่ากันว่าเพราะคำสาปแห่งเทคัมเช่นั้นได้ถูกลบล้างและสลายไปแล้วตั้งแต่สมัยเรแกน ซึ่งรอดพ้นจากคำสาปมาได้ บุชก็เลยรอดมาได้เช่นกัน เขาว่ากันอย่างนั้นครับ เป็นการปิดฉากคำสาปที่มีมานานกว่าร้อยปี

ครับ ก็เป็นเรื่องแปลกๆ ของทางฝรั่งเขา จะมีจริงหรือไม่มีจริงเราก็ไม่อาจจะรู้ได้ อ่านกันพอเพลินแล้วกันครับ เอาไว้พบกันใหม่ในบทความต่อไปก็แล้วกันครับ

credits :
1. http://en.wikipedia.org/wiki/Curse_of_Tippecanoe
2. http://americanhistory.about.com/od/uspresidents/a/tecumseh.htm
3. http://www.iprfinc.com/brian51.html
4. http://astrotabletalk.blogspot.com/2007/12/tecumsehs-curse-and-us-jupiter.html
5. google.com

ทฤษฎีหกช่วงคน (Six degrees of separation)

2012-04-16T20:55:00.008+07:00

     สวัสดีครับ กลับมาพบกันอีกครั้งหลังจากไม่ได้อัพเดตมาเสียนาน เรื่องราวหรือบทความที่นำมาให้อ่านกันคราวนี้ เป็นเรื่องเบาๆ ครับ ก็เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับทฤษฎีหนึ่งโดยมีแนวคิดอันน่าทึ่งว่า คนทุกคนบนโลกนี้สามารถรู้จักกันระหว่างเพื่อนหรือคนกลางต่อไปอีกแค่ 6 คนเท่านั้น ไม่ว่าจะเป็นใครก็ตาม เช่น นาย A อาจจะรู้จักกับดาราฮอลลีวู้ด B ได้โดยผ่านการรู้จักกับระหว่างเพื่อนอีกไม่เกิน 6 ช่วงคน ียว เรามาติดรายละเอียดกันดีกว่าครับ ว่าเจ้าทฤษฎีนี้มันมีความเป็นมายังไงวนี้ เป็นเรื่องเบาๆ ครับ อาจจะ ฟังดูแล้วน่าสนใจใช่เล่นทีเดียวครับ แต่อธิบายแบบนี้อาจจะงงได้ เอาเป็นว่าเรามาติดรายละเอียดกันดีกว่าครับ ว่าเจ้าทฤษฎีนี้มันมีความเป็นมายังไง

      โลกกลมๆ สีฟ้าใบนี้ของเรา หากจะบอกว่ากว้างมั๊ย มันก็กว้างใหญ่ไพศาลอยู่นะครับ แต่หากจะบอกว่าแคบ มันก็แคบอยู่เหมือนกันนะครับ ซึ่งอันนี้ก็ขึ้นอยู่ที่มุมมองของแต่ละบุคคล ว่ามีมุมมองในเรื่องนี้อย่างไรอย่างเช่น บางทีเราไปเจอคนรู้จักในที่ที่คาดไม่ถึง อย่างเวลาไปเที่ยวต่างประเทศ เราก็มักจะคิดว่าโลกแคบจังหรือไม่ก็โลกมันช่างกลมเสียจริง อุตสาห์มาเที่ยวตั้งไกล ยังมาเจอคนรู้จักกันที่นี่เสียได้ แปลกดี ที่เกริ่นมานี่ก็ไม่ใช่อะไรครับ จะให้เข้ากับเรื่องราวที่นำมาเสนอกันตอนนี้นั่นเอง เอาเป็นว่าเชิญติดตามอ่านกันได้เลยครับ

      ทฤษฎีหกช่วงคน (Six Degrees of Separation) นั้นถูกคิดขึ้นและนำมาเขียนเป็นเรื่องสั้นที่ชื่อว่า ห่วงโซ่ (Chains) ในปี ค.ศ.1929 โดย นักประพันธ์ นักเขียน และกวีชาวฮังการี นามว่า ฟริกเยส คารินธี (Frigyes Karinthy) แต่กว่าจะมาเป็นที่รู้จักกันอย่างกว้างขวางและโด่งดังไปทั่วก็อีกหลายสิบปี ต่อมา หลังจากที่ถูกนำไปสร้างเป็นบทละครเพลงของบรอดเวย์ในปี ค.ศ.1990 จากฝีมือเขียนบทของ จอห์น กรัวว์ (John Guare) นั่นเองครับ

ตัวอย่างของ Six Degrees of Separation ที่ A จะรู้จักกับ B ไม่เกิน 6 ช่วงคน

     แนวคิดของไอเดียของทฤษฎีหกช่วงคนนี้กล่าวถึงแง่ของความเป็นไปได้ว่า บุคคลทุกคนในโลกนี้นั้นสามารถรู้จักกัน หรืออาจจะรู้จักกันได้โดยผ่านตัวกลางที่เป็นเพื่อนหรือคนรู้จักอีกไม่เกิน 6 คนเท่านั้น เช่น นาย A อาศัยอยู่ในประเทศไทย แต่อาจจะรู้จักกับนาย B ที่อยู่ประเทศอเมริกาได้โดยผ่านเพื่อนของเราหรือเพื่อนของเพื่อนต่อไปอีก 4-5 คนเท่านั้นครับ
     ยกตัวอย่างเช่น บี้ เดอะสตาร์ อาจจะสามารถรู้จักกับซูปเปอร์สตาร์ฮอลลีวู้ด ทอม แฮงค์ได้ โดยผ่านคนรู้จัก เพื่อน หรือคนกลางอีกไม่เกิน 6 คนเท่านั้น บี้กะแฮงค์ อยู่คนละซีกโลกแบบนี้ เรื่องแบบนี้จะเป็นไปได้หรือ ? แนวคิดนี้ได้ให้คำอธิบายเอาไว้แบบนี้ครับ
     [1.] บี้ เดอะ สตาร์ รู้จักกับ บอย ถกลเกียรติ
     [2.] บอย ถกลเกียรติ ได้กำกับละครเพลง Broadway และรู้จักกับดารานำหญิง
     [3.] ดารานำหญิง เคยร่วมงานเป็นตัวประกอบหนังของเควิน เบค่อน (Kevin Beacon)
     [4.] เควิน เบค่อนเคยแสดงนำภาพยนตร์เรื่องอพอลโล 13 กับ ทอม แฮงค์ (Tom Hanks)
     สรุปแล้วก็คือว่า บี้ เดอะ สตาร์ อาจจะสามารถรู้จักกับ ทอม แฮงค์ได้ใน 4 ช่วงคนดังที่กล่าวนี้ครับ แต่ทั้ง บี้ แล้วก็ แฮงค์ นั้น ต่างก็อยู่ในวงการบันเทิงเหมือนกัน ตัวอย่างนี้ก็อาจจะดูง่ายเกินไป แต่ก็อธิบายแนวคิดนี้ออกมาได้ดีพอสมควรครับ
       ทฤษฎีหกช่วงคนนี้ก็มีแนวคิดสอดคล้องกับทฤษฎีโลกใบเล็ก (Small World Problem) และทฤษฎีโลกย่อส่วน (Shrink World) ด้วยเช่นกันครับ กลายเป็นว่าทุกคนในโลกนี้มีจุดเชื่อมถึงกันหมด โดยมีตัวอย่างคือคนรู้จักหรือรู้จักกันผ่านเพื่อนเป็นช่วงๆ คนไปนั่นเองครับ หากจะบอกว่าโลกแคบก็คงจะไม่ผิดอะไร

สำหรับในแวดวงวิชาการก็มีนักวิชาการบางท่านที่ให้ความสนใจและลงมือทำการ ทดลองและวิจัยในเรื่องแนวคิดของทฤษฎีนี้อย่างจริงจังอยู่เหมือนกันครับ โดยในปีค.ศ.1961 ไมเคิล กัวร์วิช (Michael Gurevich) นักศึกษาปริญญาเอกของสถาบันเทคโนโลยีแมตซาซูเซตส์ (MIT) ได้ทำงานวิจัยเกี่ยวกับโครงสร้างเครือข่ายของสังคมโดยการรวบรวมของข้อเชิง ตัวเลขที่เกี่ยวกับแนวคิดนี้เอาไว้ และต่อมานักคณิตศาสตร์ แมนเฟร็ด โคเชน (Manfred Kochen) ได้นำเอาข้อมูลของ ไมเคิล มาทำการวิเคราะห์ต่อโดยใช้จำนวนพื้นฐานของประชากรอเมริกันเป็นหลัก แนวคิดนี้ได้ถูกนำมาต่อยอดสืบสานจากบรรดานักวิชาการอีกหลายท่าน อาทิเช่น แสตนลีย์ มิลแกรม (Stanley Milgram) ศาสตราจารย์จากมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด มิลแกรมสนใจเรื่องทฤษฎีโลกใบเล็ก และทำงานวิจัยออกมาจนเป็นที่แพร่หลายและรู้จักกันมากขึ้น ในปีค.ศ.1967

นำมาสร้างเป็นภาพยนตร์ก็มีมาแล้ว

ในหนังฝรั่งหรือซี รี่ยส์อีกหลายๆ เรื่องครับ ที่นำเอาแนวคิดของทฤษฎีนี้ไปเล่น เช่น ซีรี่ยส์เรื่อง Six Degrees เรื่องนี้ไม่แน่ใจว่าบ้านเราได้นำเข้ามาดูกันหรือเปล่า และซีรี่ยส์ดังเรื่อง ลอสต์ (Lost) หนังที่ว่าด้วยเรื่องของบรรดาผู้ที่รอดมาจากเครื่องบินตกแล้วติดเกาะอยู่ด้วยกัน ของผู้กำกับอย่าง เจเจ อับบรามส์ (J.J.Abrams) เองก็เอาแนวคิดนี้มาใช้ประกอบเรื่องด้วยเหมือนกันครับ หรือแม้แต่ วิลล์ สมิธ (Will Smith) ก็ยังเคยนำแสดงเรื่อง Six Degrees of Separation ในปี 1993 ด้วยเช่นกันครับ

Six Degree of Kevin Beacon

      ไม่เพียงเท่านั้น ยังมีคนเอาทฤษฎีนี้มาใช้ทำเป็นเกมกับ เควิน เบคอน (Six Degree of Kevin Beacon) ที่เขาล้อว่ากันว่าหมอนี่เป็นศูนย์กลางของวงการฮอลลีวู้ด เลยมีการทำการทดลองจากจำนวนคนจำนวน 100,000 คน ปรากฏว่าค่าเฉลี่ยของเควิน เบคอนนั้น อยู่ที่ 2 กว่าๆ เท่านั้นเอง นับว่าเป็นเรื่องที่น่าพิศวงดีทีเดียวครับ
      มีบริษัท lemon ly ลองทำเกมเควิน เบคอนมาให้ดูเล่นๆ โดยโยงเข้ากับบรรดาโซเชี่ยล เน็ตเวิร์คทั้งหลายที่บรรดาคนดังทั้งหลายพาไปกันลงทะเบียนได้ ลงกดดูรูปของเควิน เบคอนซิครับ มีทั้งคนที่เขาไม่น่าจะรู้ได้เลยในสายงานของเขา แต่ก็ดันบังเอิญรู้จักกันได้ (ถ้าหากว่าเขาอยากรู้จักกัน) ไม่เกินหกช่วงคนซะด้วยซิครับ อย่าง เลดี้กาก้า ไทเกอร์วู้ด เป็นต้น ก็เป็นการพัฒนาการเล่นเกมของเควินเ เบคอนไปอีกระดับโดยใช้พวกโซเชี่ยล เน็ตเวิร์คเข้ามาช่วย

   สำหรับข้อมูลและเรื่องราวของทฤษฎีหกช่วงคนนั้น ก็คงจะจบลงเท่านี้ก่อนครับ เอาไว้ติดตามบทความเรื่องต่อไปแล้วกันครับว่าจะเป็นเรื่องอะไร จนกว่าจะถึงคราวหน้าครับ

Credits :

1. http://en.wikipedia.org/wiki/Six_degrees_of_separation

2. http://en.wikipedia.org/wiki/Six_Degrees_of_Separation_%28play%29

3. http://www.novabizz.com/NovaAce/Relationship/Six_Degrees_of_Separation.htm

4. http://guru.google.co.th/guru/thread?tid=3480b7964027bf6d

นักท่องกาลเวลา (Time Traveller found in 1940s)

2012-02-22T23:06:00.008+07:00

สวัสดีกันอีกครั้งครับ กลับมาอัพเดตกันอีกครั้ง หลังจากหายไปค่อนข้างนาน ตอนแรกก็กะจะเอาเรื่องวัตถุลึกลับบนดวงจันทร์มาอัพเดต แต่เปลี่ยนใจนำเรื่องนี้มาลงแทนครับ เป็นเรื่องที่สนใจทีเดียว เกี่ยวกับ นักท่องกาลเวลา (Time Traveler) หรือก็คือบุคคลที่สามารถเดินทางไปในกระแสแห่งกาลเวลา ในแต่ละยุคสมัยได้ โดยอาจจะใช้อุปกรณ์เครื่องย้อนเวลา (Time Machine) หรือพลังงานอะไรบางอย่าง ไม่ว่าจะเป็นเพื่อการท่องเที่ยวธรรมดา หรือจุดประสงค์อย่างอื่นก็ตาม พวกนี้คือนักท่องกาลเวลาครับ เราลองมาติดตามกันครับว่าเรื่องราวมันเป็นมายังไง

ย้อนหลังกลับไปเมื่อปี ค.ศ.2004 ทาง พิพิธภัณฑ์แคนาดา (Canadian Museum) ได้นำรูปเก่ามีอายุหลายสิบปีออกมาจัดนิทรรศการโชว์แบบออนไลน์ (Online Exhibit) โดยใช้ชื่อนิทรรศการนี้ว่า “Their past lives here” หรือ “อดีตพวกเขายังมีชีวิตอยู่ที่นี่” ส่วนใหญ่ก็เป็นรูปเก่าๆ เล่าถึงความหลังในแต่ละสถานการณ์ แต่ละสถานที่ แต่กลับมีรูปนึงครับ ที่ดูเหมือนว่าจะมีความพิเศษกว่าใบอื่นๆ รูปใบนี้ตามข้อมูลบอกว่าถ่ายขึ้นเมื่อ ค.ศ. 1940 ครับ เป็นรูปที่บันทึกเหตุการณ์การเปิดใช้งานอีกครั้งของ สะพานเซาท์ ฟอร์ค (South Fork Bridge) ที่ประเทศแคนาดา เมื่อเดือนพฤศจิกายน ค.ศ.1940 เนื่องจากโดนน้ำท่วมเสียหายไปก่อนหน้านั้น เราลองมาดูรูปทางด้านล่างนี้ซิครับ เห็นความผิดปกติอะไรตรงไหนในภาพหรือเปล่า ?

เห็นอะไรผิดปกติบ้างหรือเปล่าครับ ??

เราลองดูที่ผู้ชายทางด้านขวามือครับ หากมองผ่านๆ ก็คงไม่มีอะไรดูแปลก แต่เมื่อลองขยายภาพให้ใหญ่ขึ้น และสังเกตให้ดีเราจะเห็นว่ามีชายหนุ่มอยู่คนหนึ่งที่แต่งกายไม่เหมือนกับชาวบ้านเลย ไม่ว่าเป็นเรื่องของการใส่แว่นกันแดด ที่ดูรูปทรงทันสมัยไม่แตกต่างจากแว่นตากันแดดที่มีอยู่ในปัจจุบันเลยทีเดียว

ซูมกันเข้าไปใกล้อีกนิด

ประกอบกับเสื้อผ้าที่ใส่เสื้อยืดลายสกรีนและสวมทับด้วยเสื้อนอก ไม่เหมือนบรรดาผู้ที่อยู่ในรูป ซึ่งส่วนใหญ่จะแต่งกายด้วยชุดสูทหรือไม่ก็แต่งกายแบบสุภาพ เมื่อต้องมางานที่เป็นทางการ และรวมไปถึงกล้องถ่ายรูปเขาถืออยู่ ก็ดูทันสมัยเสียเหลือเกินครับ ด้วยสิ่งเหล่านี้ มันชวนให้เราคิดว่า ชายหนุ่มคนนี้ไม่ได้เป็นอะไรที่กลมกลืนกับคนอื่นที่มาชมงานนี้เอาเสียเลย เราลองมาพิจารณากันทีละเรื่องครับ

ประการแรก แว่นกันแดด จากบรรดาผู้คนที่ปรากฏอยู่ในรูปถ่ายใบนี้ อาจจะเป็นความบังเอิญก็ได้ครับ แต่ดันมีเจ้าหนุ่มคนนี้ใส่แว่นกันแดดอยู่คนเดียว (มั๊ง?) ทั้งที่ภาพนี้น่าจะถ่ายกลางแดดจัด (ลองสังเกตจากแสงเงาครับ) แต่ทำไมไม่มีใครใส่แว่นกันแดดอย่างชายหนุ่มคนนี้เลยซักคน และคำถามที่ตามมาก็คือ ในสมัยนั้น ค.ศ.1940 มีแว่นกันแดดแล้วยังงั้นหรือ ?? คำตอบก็คือ มีการวางจำหน่ายแว่นตากันแดดตั้งแต่ปี ค.ศ.1929 นู้นแล้วครับ และแบบแว่นตากันแดดแบบโพลาไรซ์ (แบบที่เจ้าหมอนี่ใส่อยู่) ก็ได้เริ่มพัฒนาและผลิตได้เมื่อปี ค.ศ.1936 ก็นับว่ายังอยู่ในข่ายครับ (ในรูปถ่าย ค.ศ.1940) แต่ก็ยังมีข้อขัดแย้งตามมาอีกว่า ถึงจะมีแว่นตาแบบนี้ออกมาแล้วก็จริง แต่ก็ยังไม่เป็นที่นิยมใส่กัน และก็ยังเป็นแว่นตากันแดดแบบชนิดเลนส์ใหญ่ สีไม่เข้มมากนัก ไม่ใช่กรอบแว่นทันสมัยอย่างที่เจ้าหนุ่มคนนี้ใส่อยู่

ประการที่สอง เสื้อยืดแบบมีโลโก้ บรรดาพวกผู้ชายส่วนใหญ่เท่าที่เห็นในภาพใบนี้นั้น ดูเหมือนพวกเขาจะใส่สูทกันแทบทุกคนครับ (เท่าที่พอจะมองเห็นในภาพนี้นะครับ) นัยนึงก็คงเพราะต้องมาชมพิธีงานสำคัญของการเปิดสะพานเซาท์ ฟอร์ค ขึ้นใหม่อีกครั้ง หลังจากที่สะพานเสียหายอันเนื่องมาจากน้ำท่วม เลยมีการเปิดสะพานอย่างเป็นทางการ ก็เลยต้องแต่งตัวให้ดีหน่อย ซึ่งก็ถือว่าเป็นเรื่องปกติของชาวตะวันตกอยู่แล้วครับ ที่นิยมใส่สูทไปในงานที่สำคัญๆ อะไรแบบนี้ แต่เจ้าหนุ่มคนนี้กลับใส่เสื้อยืดมีลายสกรีนโลโก้ตัวอักษร ดูแล้วน่าจะเป็นตัว M ซึ่งอาจจะเป็นตัวย่อของอะไรบางอย่างมาซะอย่างงั้น หากย้อนเวลากลับไปช่วงนั้น เสื้อยืดสกรีนลายหรือปั๊มลายนั้น ยังไม่เป็นที่นิยมในสมัยนั้นครับ เสื้อยืดลายถักหรือลายปักก็เป็นที่นิยมใส่กันมากกว่า เช่นพวกเสื้อหนาวจำพวกสเวตเตอร์ที่ปักลายตัวอักษรซะมากกว่าครับ

รูปแบบของแว่นกันแดด (บางส่วน) ที่มีขายกันในปี ค.ศ.1940

และประการสุดท้าย กล้องถ่ายรูปแบบพกพา ลองมาดูภาพของเจ้ากล้องตัวนี้ในรูปขยายกันครับ ถึงแม้จะไม่ชัดเจนขนาดเห็นยี่ห้อ แต่ด้วยทรงเลนส์ขนาดใหญ่ และตัวบอดี้ของกล้อง ก็พอจะบอกได้ว่า เหมือนกล้องถ่ายรูปสมัยใหม่ที่เรียกกันว่ากล้อง DSLR เลยทีเดียว แล้วในยุคนั้นมีกล้องถ่ายรูปที่คล้ายกับกล้องแบบนี้อยู่เปล่า เราลองมาดูตัวอย่างของกล้องในสมัยปี ค.ศ.1940 กันครับว่าคล้ายกันหรือเปล่า

ดูกล้องที่ชายคนนี้มีอยู่ครับ

ภาพบางส่วนของกล้องที่ถูกผลิตขึ้นในช่วงปี 1940 เป็นต้นมาครับ

ก็ยังคงมีคำถามตามต่อมาอีกครับว่า หากชายหนุ่มคนนี้เป็นนักท่องกาลเวลาจริงละก็ อะไรทำให้เขาสนใจการเปิดสะพานเล็กๆ ในเมืองเล็กๆ อย่างนี้ อะไรที่ทำให้เขาคิดว่าคุ้มค่าที่จะต้องเดินทางฝ่ากาลเวลามาดู หรือกระทั่งคุ้มค่าที่พอที่เขาจะบันทึกภาพเอาไว้เสียด้วยซ้ำ ท้ายที่สุดแล้วบทสรุปนั้นก็ยังคงเป็นที่ถกเถียงกันระหว่างฝ่ายที่เชื่อกับฝ่ายที่ไม่เชื่อ และต่างก็หาหลักฐานมาหักล้างกันได้อย่างน่าสนใจ

ข้อสงสัยทั้งสามประการนั้น ก็อาจเรียกได้ว่ามีคำถามและมีคำตอบอยู่ในตัวมันเองอยู่แล้ว แต่จะตอบถูกทั้งหมดหรือไม่นั้น ก็คงต้องหาข้อพิสูจน์กันต่อไปครับ นักท่องกาลเวลาจะมีจริงหรือ พวกเขาสามารถเดินทางไปมาย้อนอดีตกลับอนาคตได้จริงหรือ ไทม์ แมชชีนเป็นสิ่งที่สามารถสร้างได้จริงหรือไม่ ในเมื่อมันขัดกันกับหลักทฤษฎีฟิสิกส์แบบฟ้ากับเหวขนาดนั้น คำตอบที่ว่านักท่องกาลเวลานั้นมีอยู่จริงหรือไม่นั้นก็ อยู่ที่ตัวคุณจะตัดสินใจเชื่อครับ ก็เป็นเรื่องสั้นๆ ครับ เจอกันครั้งใหม่บทความหน้าครับ

Credits :
1. http://boingboing.net/2010/04/16/time-traveler-caught-1.html
2. http://gizmodo.com/5519660/time-traveler-captured-in-museum-photograph
3. http://www.disinfo.com/2010/04/time-traveler-caught-in-1940-photo/

Comming Soon !! : Moon Anomalies

2012-02-12T12:07:00.001+07:00

Coming Soon !!.....

ชีดี เมลา พิธีกรรมเลี้ยงจระเข้ (Crocodiles Festival, Pakistan)

2012-01-07T19:34:00.003+07:00

สวัสดีปีใหม่กันอีกครั้งครับ กลับมาอัพเดตต่อจากครั้งที่แล้ว คราวนี้จะพาไปชมพิธีกรรมแปลกๆ พิธีหนึ่งที่ประเทศปากีสถานครับ เป็นพิธีกรรมศักดิ์สิทธิ์ เลี้ยงอาหารจระเข้ ที่สำคัญอีกพิธีหนึ่ง สำหรับอินเดีย ปากีสถาน นั้น จระเข้ถือว่าเป็นสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ มีจิตวิญญาณอาศัยอยู่ครับ ซึ่งจัดกันเป็นประจำทุกปีครับ ถ้าพร้อมแล้วก็ติดตามชมกันได้เลยครับ

จระเข้มักเกอร์ นอนอาบแดดอยู่ในบ่อเลี้ยงของวิหาร

เทศกาลนี้เรียกว่า ชีดี เมลา หรือ ชีดีจาท (Sheedi mela, Sheedi jaat) ซึ่งถือเป็นเทศกาลชำระล้างจิตวิญญาณประจำปี ของชุมชนชีดี (Sheedis)โดยจัดขึ้นเป็นประจำทุกปี เป็นเวลาสี่วันที่วิหารมันโกเพอร์ (Manghopir Shrine) ที่เมืองมันโกเพอร์ ใกล้กับเมืองกาดาบ รัฐการาจี (Karachi) โดยปกติแล้วจะจัดกันขึ้นในช่วงหน้าร้อนครับ โดยผู้ที่มาร่วมงานก็มีมาจากทั้งรัฐข้างๆ และผู้ที่เดินทางไกลมางานนี้โดยเฉพาะมีตั้งแต่เด็กแรกเกิดไปจนผู้เฒ่าอายุ 70-80 ปี เลยทีเดียวครับ พิธีกรรมส่วนใหญ่ก็จะเป็นการร้องเพลงเพื่อชำระล้างจิตใจ และก็สวดขอพรจากสิ่งศักดิ์สิทธิ์

จระเข้มักเกอร์ อีกหนึ่งสายพันธุ์ที่ดุร้าย

ถึงจะบอกว่าปลอดภัย แต่ก็ต้องมีคนคอยช่วยหลายคนครับ

รายล้อมไปด้วยจระเข้ตัวบะเร้อ ถ้าพลาดล้มมานี่ไม่อยากจะคิดครับ

มีความเชื่ออย่างหนึ่งครับว่า หากนำเด็กเพิ่งเกิดมาสวดขอพรกับจระเข้ในวันนี้ ก็จะได้ตามพรที่ขอ
แต่การกระทำแบบนี้เป็นอันตรายอย่างมากครับ ไม่ควรทำตามอย่างยิ่งเลย

สำหรับไฮไลท์ของเทศกาลนี้ นอกจากพิธีกรรมชำระล้างจิตใจแล้ว ก็ยังมีพิธีกรรมศักดิ์สิทธิ์โดยการป้อนอาหารแก่จระเข้ที่เลี้ยงเอาไว้ในบ่อ ของวิหารอีกด้วยครับ โดยเนื้อที่นำมาป้อนให้แก่จระเข้นั้นก็ยังต้องผ่านพิธีกรรมทำให้เนื้อมีความ บริสุทธิ์ นัยว่าเพื่อเพิ่มความขลังซะก่อน สำหรับขนาดของบ่อศักดิ์สิทธิ์นี้มีความยาว 120 เมตร กว้าง 61 เมตร โดยมีจระเข้จำนวนกว่าร้อยตัวอาศัยอยู่ในบ่อ ขนาดโดยเฉลี่ยของจระเข้แต่ละตัวก็อยู่ที่ประมาณ 2-3 เมตรกว่าครับ โดยตัวที่ถือว่าเป็นหัวหน้าของเหล่าจระเข้นี้ ชื่อว่า มอร์ ซาฮิบ (Mor Sahib)

ระยะประชิด

ส่วนใหญ่แล้วนักบวชเหล่านี้ก็จะมีคนคอยคุ้มกันอีกทางครับ ไม่ได้ทำด้วยตัวคนเดียว

หลังจากคล้องพวงมาลัยให้แก่ มอร์ ซาฮิบ หัวหน้าจระเข้ในบ่อ

จระเข้ตัวนี้มีอายุกว่าร้อยปี มอร์ ซาฮิบนั้นมีความยาวประมาณ 3.7 เมตร ซึ่งถือว่าใหญ่ที่สุดในบ่อด้วยครับ ลองดูจากในภาพครับ ป้อนกันแบบใกล้ชิดกันเลยทีเดียว แต่ผู้ที่จะกระทำการป้อนเนื้อให้แก่จระเข้ได้นั้นจะต้องเป็นนักบวชประจำวิหารเท่านั้นครับ แต่ก็อาจจะเป็นประชาชนผู้ที่สนใจจะป้อนเนื้อให้แก่จระเข้เหล่านั้นได้ แต่ต้องทำภายในการดูแลของนักบวชเท่านั้นครับ ไม่งั้นอาจเกิดเหตุอันตรายได้โดยเชื่อกันว่าจระเข้นั้นจะไม่ทำอันตรายต่อเหล่านักบวช เพราะพวกเขาให้ความเคารพนับถือมัน แต่หากเป็นคนจากที่อื่นนั้นก็ไม่แน่เหมือนกัน จากนั้นจุดสิ้นสุดของพิธีกรรมนี้ ก็จะเป็นการคล้องพวงมาลัยดอกไม้ให้แก่หัวหน้าจระเข้หรือมอร์ ซาฮิบนั่นเอง ซึ่งจะกระทำโดย กัดดิ นาชีน หรือนักบุญศักดิ์สิทธิ์จะเป็นผู้ลงมือคล้อง ซึ่งจะทำการคล้องได้สำเร็จหรือไม่นั้น ก็ขึ้นอยู่กับอารมณ์ของ มอร์ ซาฮิบ ในวันนั้นด้วยครับ แต่ส่วนใหญ่ก็จะคล้องพวงมาลัยได้เรียบร้อยดี ไม่มีปัญหาอะไร

ผู้ที่อยู่ภายนอกวิหารก็ร้องรำทำเพลง บ้างก็สวดมนต์ไปตามพิธีกรรม

บรรดาผู้คนที่มาจากทั่วทุกสารทิศเพื่อเฉลิมฉลองเทศกาล "ชีดี เมลา" นี้

ครับ นำมาเล่ากันสั้นๆ พอได้ใจความ ก็เป็นเทศกาลประจำปีที่น่าสนใจอีกเทศกาลหนึ่งของทางประเทศปากีสถาน ที่นำสัตว์ที่เชื่อกันว่าเป็นสัตว์ศักดิ์สิทธิ์อย่างจระเข้เข้ามามีส่วนร่วมพิธีกรรมทางศาสนา เจอกันใหม่บทความหน้าครับ

วิดีโองานเทศกาล (จาก Youtube ครับ)

Credits :
1. http://en.wikipedia.org/wiki/Sheedi_Mela
2. http://www.thenews.com.pk/TodaysPrintDetail.aspx?ID=52069&Cat=4
3. google.com

ไดลอฟโฟซอรัส (Dilophosaurus)

2011-12-31T20:28:00.007+07:00

อัพเดตกันอีกซักครั้งครับ ก่อนที่จะสิ้นปี พ.ศ.2554 นี้ นับว่าเป็นปีที่เผชิญกับมหันภัยอุทกภัยกัน สำหรับหลายๆ ท่าน แต่เมื่อผ่านไปแล้วก็ขอให้มันผ่านไปครับ เริ่มต้นสู้กันใหม่ สำหรับบทความครั้งนี้ ย้อนกันมาอ่านเรื่องราวเกี่ยวกับไดโนเสาร์กันบ้างครับ เจ้าตัวนี้ก็เป็นที่รู้จักกันดีเมื่อครั้งภาพยนตร์จูราสสิค พาร์คเข้าฉายครับ เจ้านี่มีชื่อว่า ไดลอฟโฟซอรัส (Pilophosaurus) ครับ

คิดว่าหลายๆ ท่าน คงยังไม่ลืมภาพยนตร์เรื่อง จูราสสิค พาร์ค ที่เคยเข้ามาฉายเมื่อหลายสิบปีก่อน หรือกระทั่งในตอนนี้ เคเบิลบางช่องก็ยังนำกลับมาฉายอยู่เรื่อยๆ แม้แต่แผ่น CD DVD ทั้ง หลายรูปแบบก็ยังมีมาวางจำหน่ายอยู่เป็นระยะๆ บางท่านดูซ้ำไปซ้ำมาเป็น 10-20 รอบ ซึ่งผมเองก็เป็นหนึ่งในนั้นครับ ทั้งฉากอันตระการตา กราฟฟิกไดโนเสาร์ที่ดูราวกับมีชีวิตจริง เนื้อเรื่องผจญภัยอันน่าตื่นเต้น ไดโนเสาร์ตัวไหนที่มีโอกาสได้โผล่ออกจอล่ะก็ มันจะถูกจดจำไปอย่างไม่ลืมเลยทีเดียวครับ ไม่ว่าจะเป็น ไทรเซราท็อปส์ ทีเร็กซ์ แบรคคิโอซอรัส แร็พเตอร์

ขนาดของไดลอฟโฟซอรัสเมื่อเทียบกับคน

หรือแม้กระทั่งเจ้าไดลอโฟซอรัส ไดโนเสาร์ตัวจิ๋ว ที่โผล่ออกมาเล่นงาน เดนนิส เน็ดดรี่ โปรแกรมเมอร์ร่างอ้วนตัวแสบแบบเซอร์ไพรซ์เองก็ตามที สำหรับไดลอฟโฟซอรัสข้อมูลตรงนี้มีความคลาดเคลื่อนอยู่ครับ เหมือนกับที่ได้เคยนำเสนอเรื่องของเจ้า แร็พเตอร์ ไปแล้วในบทความก่อน ติดตามอ่านได้จาก ที่นี่ เลยครับ ว่าเวอร์ชั่นที่มีการค้นพบกับเวอร์ชั่นที่นำเสนอในหนังนั้นมีความแตกต่างกันอยู่ไม่น้อย

ไดลอฟแบบมีแผงคอนี้มีเฉพาะในหนังครับ

ในภาพยนตร์เรื่องจูราสสิค พาร์ค นั้น เราจะเห็นเจ้าไดลอฟโฟซอรัส เป็นไดโนเสาร์ขนาดเล็ก ตัวโตไม่ใหญ่ไปกว่าไก่ตัวใหญ่ๆ ตัวนึงเท่านั้นเองครับ (ในตรงนี้ผู้กำกับ สตีเว่น สปีลเบิร์ก ได้ทำการปรับเปลี่ยนขนาดของเจ้าไดลอฟลงนิดหน่อยครับ โดยแกเรงว่าคนจะจำเจ้านี่สับสนกับแร็พเตอร์ได้น่ะครับ หากให้มันตัวเท่ากัน โดยทำการลดขนาดตัวของไดลอฟให้เล็กลง และเพิ่มแผงคอเข้าไป และให้มันสามารถพ่นพิษได้เหมือนงูเห่า) ดูภายนอกไม่เป็นพิษเป็นภัย ขี้เล่น ส่งเสียงทำท่าทางน่ารัก หากแต่เมื่อมันเข้าโหมดล่าเหยื่อแล้วละก็ มันจะสยายแผงคอ และส่งเสียงขู่เหยื่อ พร้อมกับพ่นน้ำลายพิษเหนียวเหนอะไปที่ลูกตาของเหยื่อ เพื่อทำให้เหยื่อตตาบอดและเพื่อปิดทางหนี จากนั้นก็ขย้ำเหยื่อด้วยเขี้ยวคนแหลมเล็กเต็มปาก นี่คือสิ่งที่ภาพยนตร์นำเสนอให้เราชมกันครับ ในความเป็นจริงแล้ว สิ่งที่เราเห็นจากหนังนั้นนับว่าคลาดเคลื่อนออกไปมิใช่น้อยทีเดียวครับ เราลองมาดูข้อมูล ของเจ้าไดโนเสาร์ตัวนี้ดูครับ ไดลอฟโฟซอรัส เป็นไดโนเสาร์ชนิดกินเนื้อ (Theropod) เดินด้วยสองขาหลังหางยาว มีชีวิตอาศัยอยู่ในช่วงก่อนยุคจูราสสิค พาร์ค หรือเมื่อประมาณ 193 ล้านปีมาแล้วครับ ถูกค้นพบเป็นครั้งแรกที่ มลรัฐอริโซน่า ประเทศอเมริกาเมื่อปี ค.ศ.1940 โดย เจสซี่ วิลเลี่ยม (Jesse Williams) แต่ก็ได้แค่กระดูกบางส่วน ยังค้นพบไม่สมบูรณ์ และอีก 2 ปีถัดมา ค.ศ. 1942 เจมส์ เวลส์ (James Welles) ก็ได้ขุดค้นพบฟอสซิลทั้งตัวของเจ้าไดลอฟ และต่อมาในปี ค.ศ.1952 ได้นำเสนอเข้าวงการวิชาการ แต่กลับถูกจัดเข้าลำดับชั้นวงศ์และตั้งชื่อได้ก็เกือบ 10 ปีให้หลังจากการค้นพบ สำหรับรูปร่างของไดลอฟนั้น มันมีความยาวตลอดลำตัวเฉลี่ยประมาณ 6 เมตร น้ำหนักตัวนั้นหนักกว่าครึ่งตันครับ มีฟันแหลมคมยาวเรียว รูปร่างกะโหลกแบนยาวคล้ายจระเข้ และมีหงอนอยู่ทั้งสองข้างบนหัว และแน่นอนครับว่ามันไม่มีแผงคอหรือพ่นพิษได้อย่างในหนัง

ครั้งหนึ่งเมื่อมันเคยโรมรันอยู่บนโลกใบนี้

ในปัจจุบันนี้ก็ยังมีการศึกษาวิจัยเรื่องการดำรงชีวิตและรวมไปถึง เรื่องหงอนบนหัวของมันด้วยครับ ว่ามันมีเอาไวเพื่อใช้ประโยชน์อะไร ซึ่งบางทฤษฎีก็นำเสนอว่ามันมีประโยชน์บางอย่างในการหายใจ หรือไม่ก็เอาไว้ใช้เพื่อควบคุมอุณหภูมิในร่างกาย เนื่องถิ่นที่อยู่ของมันในโลกสมัยก่อนก็ยังเป็นทะเลทราย ที่มีน้ำอยู่น้อยเหมือนกับในปัจจุบันนั่นเอง สำหรับอาหารการกินของเจ้าไดลอฟ มีการตั้งสมมติฐานว่าเจ้าไดโนเสาร์ชนิดนี้อาจจะกินซากสัตว์เป็นอาหารหลัก ซึ่งมาจากการศึกษาการเรียงตัวของฟันแล้วพบว่า ฟันและขากรรไกรของมันมีขนาดเล็กและไม่แข็งแรงพอที่จะล่าเหยื่อที่มีขนาดใหญ่ได้ หรือไม่ก็อาจจะจับสัตว์ขนาดเล็กกว่ากินเป็นอาหาร บางทฤษฎีก็ว่าพวกมันอยู่รวมและล่ากันเป็นฝูงครับ เนื่องด้วยข้อมูลของเจ้าไดลอฟโฟซอรัสยังนับว่ามีน้อยมาก เมื่อเทียบกับเพื่อนไดโนเสาร์ตัวอื่นๆ ที่มีการค้นพบมาแล้ว รวมไปถึงการจัดอันดับว่าจะให้มันอยู่ในส่วนใดถึงจะเหมาะสม ก็ยังต้องใช้เวลารวบรวมข้อมูลกันอีกนานครับ สำหรับไดโนเสาร์ชนิดนี้
สำหรับบทความนี้ก็สั้นๆ ครับ พอได้รู้อะไรเพิ่มขึ้นอีกเล็กน้อย ยังไงปีใหม่ 2555 ที่จะมาถึงนี้ ขอให้ทุกท่านมีความสุขตลอดปี สุขภาพแข็งแรงครับ

Credits :
1. http://en.wikipedia.org/wiki/Dilophosaurus
2. http://www.dinosaurfact.net/jurassic/Dilophosaurus.php
3. http://www.dinohunters.com/History/Dilophosaurus.htm
4. http://www.interesting.vaty.net/2006/10/dilophosaurus.html
5. google.com

แคดโบโรซอรัส, แคดดี้ (Cadborosaurus)

2011-12-19T23:05:00.009+07:00

     สวัสดีกันอีกครั้งครับ อัพเดตบทความกันอีกครั้ง วันนี้พอดีไปค้นงานเก่าๆ ที่เคยเขียนเอาไว้ ก็นั่งอ่านนั่งดูไป คิดว่าเอาของเก่าๆ มาเล่าใหม่ก็น่าจะเข้าทีดี เผื่อใครยังไม่เคยผ่านตา ก็จะได้อ่านกันเพลินๆ สำหรับบทความนี้เป็นเรื่องของสัตว์ทะเลลึกลับครับ เขียนเอาไว้เมื่อปี 2546 ไม่ก็ 2547 นี่แหละครับ เคยนำไปในไว้ในเวบ Myth และก็เช่นเคยครับ การนำมาลงใหม่นี้ นำเอาต้นฉบับมาปัดฝุ่น ทิ้งน้ำ และเรียบเรียงกันใหม่บางประการเพื่อให้เข้ากับอะไรหลายๆ อย่าง แต่เนื้อใจความหลักก็ยังคงอยู่ ถ้าพร้อมแล้วก็เชิญอ่านกันเลยครับ

*********
     แคดเบอโรซอรัส (Cadborosaurus) บ้างก็เรียก แคดดี้ "Caddy" (ไม่ใช่คนแบกถุงกอล์ฟ นะ หึ หึ) นับเป็นสัตว์ลึกลับจากท้องทะเล (Sea Serpent) อีกชนิดหนึ่ง ที่มีการกล่าวขานถึงการพบเห็นกันมากอยู่ครับ โดยชื่อของ แคดดี้ นั้น ถูกต้องตามการพบเห็นครั้งแรกที่ อ่าวแคดโบโร (Cadboro Bay) เมื่อปี ค.ศ.1933 โดย เฟรดเดอริค เค็มพ์ (Frederick Kemp) หลังจากนั้นรายงานพบเห็นมันก็มีมากขึ้นเรื่อยๆ ครับ จนกระทั่งถึงกับมีข่าวว่ามีการจับตัวมันได้ซะด้วยครับ
     นักวิทยาศาสตร์ชาวแคนาดาสองคนที่มีความสนใจในตัวแคดดี้และมักจะใช้เวลาว่างออกตามหาตัวเจ้าแคดดี้อยู่เสมอๆ คือ ศาสตราจารย์ พอล เลอบลอนด์ (Paul LeBlond) และ ดร.เอ็ด บัสฟิลด์ (Ed Bousfield) ซึ่งทำการวิจัยเกี่ยวกับแคดดี้มากว่า 20 ปี ทั้งคู่ได้บันทึกรายงานและข้อมูลการพบเห็นที่น่าใจเอาไว้ ซึ่งได้จากการวิจัยและสอบถามจากชาวประมง ชาวบ้านที่อาศัยอยู่แถบนั้น เกี่ยวกับข้อมูล ลักษณะ และจุดที่แคดดี้มักจะไปปรากฏตัวอยู่เสมอ และเก็บหลักฐานต่างๆ เอาไว้เพื่อที่จะหาข้อสรุปว่าเจ้าแคดดี้มันมีอยู่จริงหรือไม่ ทั้งคู่เริ่มต้นโดยการค้นหาตามบริเวณชายฝั่ง และจุดที่ได้รับรายงาน ด้วยอุปกรณ์ถ่ายรูป อิเล็กทรอนิกส์และระบบโซนาร์อันทันสมัย เพื่อให้ได้รูปของเจ้าแคดดี้ ทำการสำรวจกันอยู่หลายวันครับ แต่ก็ยังไม่ได้หลักฐานเพิ่มเติมที่น่าสนใจมากนัก

แคดดี้หรือแคดโบโรซอรัส

ในปี ค.ศ. 1937 ที่สถานีล่าวาฬนาเด็น บนเกาะควีนชาลอตต์ (Queen Charlotte Islands) ก็มีการรายงานการพบเห็นสิ่งมีชีวิตรูปร่างประหลาดที่ไม่เคยเห็นมาก่อน ซึ่งได้มาจากท้องวาฬสเปิร์มตัวหนึ่ง โดยจากคำบอกเล่าของคนชำแหละเนื้อวาฬ กล่าวว่าเจ้าสัตว์ตัวนี้มีความยาวประมาณ 3.2 เมตร หัวเหมือนอูฐ ตัวยาวเหมือนงู มีครีบข้างและหาง เป็นอะไรที่ไม่เคยเห็นกันมาก่อน เจ้าสัตว์ตัวนี้ได้ถูกถ่ายภาพและส่งตัวอย่างเนื้อและซากที่เหลืออยู่ไป วิเคราะห์ที่สถานนีประมงมาไนโม (Manaimo The Fisheries Station) แต่เป็นที่น่าเสัยดายครับ เกิดการสูญหายตัวอย่างเนื้อไปในระหว่างการเดินทาง คงเหลือแต่ภาพถ่ายจำนวนไม่กี่ใบ ที่ไม่อาจพิสูจน์ให้ได้แน่ชัดว่ามันเป็นซากของตัวอะไรกันแน่ และในเวลาต่อมา ภาพถ่ายชุดประวัติศาสตร์นี้ก็ได้นำไปตีพิมพ์โดย กัปตันวิลเลี่ยม เฮจลันด์ (William Hagelund) ในหนังสือ "Whales No More" ซึ่งต่อมาเขาอ้างว่าสามารถจับแคดดี้ตัวเป็นๆ ได้อีกต่างหาก และส่วนรูปภาพที่เหลือนั้น ก็ได้นำไปตีพิมพ์อยู่ในหนังสือของ พอล เลอบลอนด์ โดยเขาใช้เรื่อง "Cadborosaurus : Survivors of the Deep" ครับ แม้จะยังไม่มีใครสามารถจับตัวแคดดี้และนำมาออกแสดงหรือพิสูจน์ได้อย่างเป็นทางการ แต่กระนั้นรายงานการพบเห็นแคดดี้ก็มีออกมาอย่างสม่ำเสมอครับ

หนึ่งในภาพถ่ายซากของแคดดี้ ที่ได้จากท้องวาฬตัวหนึ่ง

ในปี ค.ศ.1950 ที่ทะเลสาบวิคตอเรีย (Victoria) บริเวณใกล้กับอ่าวแคดโบโรก็มีรายงานการพบเห็นสัตว์ลึกลับเช่นกัน โดยจากคำบอกเล่าของ เจมส์ ที บราวน์ (James T. Brown) นายตำรวจที่พบเห็นมันได้รายงานลักษณะของเจ้าสัตว์ลึกลับตัวนี้ว่า "มันเหมือนงูขนาดใหญ่ ความยาวตลอดลำตัวยาวประมาณ 35-40 ฟุต ไม่ใช่สัตว์ทะเลหรือสัตว์ชนิดใดที่ผมเคยเห็นมาก่อน คล้ายโลมา สิงโตทะเลผสมกัน" ไม่ใช่เพียงแต่นายตำรวจผู้นี้เท่านั้นที่เห็น ภรรยาและลูกสาวของเขาก็ได้เห็นเจ้าสัตว์ลึกลับนี้เช่นกันตอนเดินเล่นอยู่ริม ทะเลสาบ "ตอนแรกมันปรากฏอยู่ข้างหน้าเราออกไปไม่ไกลเท่าไหร่ แต่เหมือนว่ามันจะรู้ตัวว่าเราเห็นมันและดำลงหายไป และโผล่มาอีกทีไกลออกไปราว 150 หลา ในชั่วเวลาไม่กี่วินาที" ความสามารถในการว่ายน้ำของมันจะต้องไม่ธรรมดาทีเดียว อยู่ในขั้นเร็วถึงเร็วมาก

สัตว์ลึกลับจากท้องทะเลลึก

"หัวมันเหมือนงู ผลุบโผล่อยู่ 5-6 ครั้ง ยาวประมาณ 6-7 ฟุตจากหัวถึงลำคอ สีของมันออกดำๆ และมันก็ดำน้ำหายไป" ครอบครัวบราวน์ ยังกล่าวอีกว่า ได้เห็นมันอย่างชัดเจนถึง 3-4 ครั้งด้วยกัน และรายงานการพบเห็นที่ชัดเจนอีกครั้งนั้น มาจากครอบครัวมอนต์โกเมอรี่ (Montgomery) โดย แจ๊ค และภรรยาของเขากำลังตกปลาอยู่ใกล้กับเกาะแวนคูเวอร์ (Vancouver Island) เจ้าสัตว์ลึกลับก็โผล่หัวสี่เหลี่ยมของมันออกมาจากผิวน้ำใกล้กับเรือของพวก เขาและก็ดำลงน้ำหายไป ในปี ค.ศ.1957 เซซิเลีย สมิธ (Cecelia Smith) คอลัมน์นิสต์ในหนังสือพิมพ์ท้องถิ่นฉบับหนึ่ง เซซิเลีย และ จ็อบสามีของเธอได้เห็นเจ้าแคดดี้ กำลังว่ายน้ำอยู่หลังเรือของเธอ "เราเห็นคลื่นขนาดใหญ่สูงขึ้นจากน้ำเหมือนมีอะไรทะยานตัวขึ้นมาอย่างเร็ว เจ้าสิ่งนั้นมันมีขนาดที่ใหญ่มาก น่าจะประมาณ 40 ฟุตได้ตอนที่เราเห็นมันพุ่งขึ้นมาทีแรก แต่พอเห็นมันอย่างชัดเจน ขนาดของมันไม่น่าจะต่ำกว่า 70 ฟุต หัวของมันแบนและเหมือนกับรูปร่างเพชร ดูคล้ายกับงู มันตีน้ำกระจายด้วยหางสีดำของมันอย่างกับตกใจอะไรบางอย่าง แล้วจู่ๆ มันก็ดำน้ำหายไป เราพยายามมองหามันแต่ก็ไม่เห็นมันอีกเลย"

ลักษณะโครงสร้างจำลองของแคดดี้

ในปี ค.ศ. 1998 ครอบครัวม็อค (Mock) ซึ่ง ทิม (Tim) และ ลอริซ (Laurice Mock) เคยพบกับมันมาก่อนหน้านั้นแล้วในปี 96 โดยครอบครัวนี้ อ้างว่าได้พบกับเจ้าแคดดี้ถึง 3 ครั้งด้วยกัน มาว่ากันต่อเรื่องของกัปตัน วิลเลี่ยม ที่อ้างว่าสามารถจับแคดดี้ในขณะที่มันเป็นๆ เอาไว้ได้ ตอนที่พาครอบครัวไปล่องเรือเล่นที่รอบๆ เกาะกัลฟ์ (Gulf Island) ในค่ำนั้น วิลเลี่ยม ได้จอดเรือทอดสมอเอาไว้ใกล้ชายฝั่ง ครั้นตกดึกพอความมืดเข้าปกคลุม ก็เริ่มมีเสียงประหลาดที่คล้ายกับเสียงกระดานโต้คลื่นหรืออะไรสักอย่างที่ดูเหมือนกำลังเล่นน้ำอยู่ วิลเลี่ยม เลยลุกออกไปดูที่มาของเสียงนั้น เขาได้เห็นสิ่งมีชีวิตที่มีรูปร่างประหลาดกำลังว่ายน้ำอยู่ที่ผิวน้ำ ห่างจากเรือของเขาไปเพียงไม่กี่เมตร เขาตัดสินใจที่จะจับมันทันที เจ้าสัตว์ตัวนี้ดูเหมือนไม่รู้สึกกลัวเขาเลย มันยังคงว่ายน้ำเล่นอยู่อย่างนั้นจนกระทั่งโดนจับด้วยตาข่าย เจ้าสัตว์ลึกลับตัวนั้นได้ส่งเสียงร้องคำราม และอาละวาดอยู่ตลอดเวลาหลังจากที่โดนจับเอาไว้
จากการคาดคะเน มันมีความยาวราว 16 นิ้วหรือเพียงฟุตกว่าเท่านั้น วิลเลี่ยมจับมันเอาไว้ได้โดยตาข่าย จากนั้นจึงนำไปใส่ในถังพร้อมกับตักน้ำทะเลใส่ไว้ด้วย จากนั้นเขาจึงพิจารณามันอย่างละเอียดอีกครั้ง เจ้าสัตว์ประหลาดตัวนี้ หุ้มด้วยเกล็ดหนังหนา หัวดูคล้ายกับม้า จมูกยาวเหมือนปลาโลมา ขนมีสีเหลืองอ่อนๆ ลำตัวเหมือนกับสิงโตทะเล และมีหาง ที่คล้ายกับปลาโลมา หรือนี่จะเป็นแคดดี้ที่เล่าขานกันมานาน วิลเลี่ยมตัดสินใจที่จะส่งมันไปยังสถานีประมงเพื่อวิเคราะห์ว่ามันเป็นสัตว์ชนิดไหนกันแน่ แต่ก็ได้ล้มเลิกความคิดนี้กลางครัน เพราะคิดว่ามันคงไม่รอดจนไปถึงสถานีแน่ จึงนำมันไปปล่อยยังที่เดิม ครับนี่ก็เป็นเรื่องราวของวิลเลี่ยมที่กล่าวถึงแคดดี้ ส่วนอีกคนที่มีรายงานว่าจับแคดดี้ได้นั้น คือ ฟิลลิส ฮาร์ช (Phyllis Harsh) เขาอาศัยอยู่ในเกาะจอห์น (John's Island) ในปี ค.ศ. 1991 ตามรายงานกล่าวว่า ฮาร์ช จับได้ตัวลูกของแคดดี้มาจากชายฝั่งทะเลขณะที่มันติดสาหร่ายอยู่แต่ก็ได้ปล่อยมันไป จากการสังเกตจุดพบเห็นของเจ้าแคดดี้นั้นดูเหมือนมันจะอาศัยอยู่หรือเดินทางไปมาระหว่างเกาะแวนคูเวอร์กับเมนแลนด์ครับ จนกระทั่งปี ค.ศ. 1969 นับว่าเป็นปีทองของแคดดี้ ภายในปีนั้นบรรดานักวิทยาศาสตร์ นักท่องเที่ยว และนักสำรวจ รวมไปถึงผู้ที่สนใจในเรื่องสัตว์ประหลาดทั้งหลาย ต่างพากันเดินทางมายังอ่าวแคดเบอโร (Cadboro Bay) เพื่อหวังที่จะได้เห็นตัวเจ้าแคดดี้มันสักครั้ง งานนี้มีทั้งผู้ที่สมหวังและผิดหวังครับ เนื่องจากยังไม่ปรากฏหลักฐานที่ยืนยันชัดเจนได้ว่า มันคือแคดดี้หรือไม่นั่นเองครับ จะเจอก็เพียงแต่เศษใบไม้หรือท่อนไม้ลอยตามน้ำมาเท่านั้น

วิดีโอที่อ้างว่าถ่ายเจ้าแคดดี้ได้ครับ

ในปี ค.ศ.2009 เคลลี่ แนช (Kelly Nash) ชาวประมงได้ถ่ายวิดีโอติดกลุ่มสัตว์ลึกลับ ความยาวเฉลี่ยแต่ละตัว ประมาณ 10-15 ฟุต ซึ่งกำลังถูกฝูงวาฬเบลูก้าไล่ล่าอยู่ โดยเจ้าฝูงสัตว์ลึกลับได้ว่ายหนีไปในทางเดียวกับเรือของเขา สิ่งที่เคลลี่ เห็นและถ่ายเอาไว้ได้อย่างชัดเจนนั้น ทำให้เขาต้องตกตะลึง เมื่อพบว่าเจ้าตัวประหลาดที่กำลังถูกไล่ล่านี้รูปร่างลักษณะของมันเหมือนกันเจ้าตัวที่เขาเคยเห็นมาก่อนในภาพถ่าย ที่ได้มาจากซากของวาฬสเปิร์มในปี ค.ศ.1937 อย่างไม่มีผิดเพี้ยน

     รายการดิสคัฟเวอร์รี่ ได้เสนอเงินจำนวนหนึ่ง เพื่อขอซื้อลิขสิทธิ์ในการออกอากาศ และในปี 2011 ก็ได้นำเอาวิดีโอชุดนี้มาออกอากาศครับ ในส่วนของรายการ Deadliest Catch แต่ก็เพียงฟุตเตจไม่กี่นาทีเท่านั้นเองครับ ไม่ได้ฉายหมดตามที่ เคลลี่ ถ่ายเอาไว้ได้ และเราก็อดดูวิดีโอแบบเต็มๆ ตามเคยครับ

*********
     นี่ก็เป็นเรื่องราวคร่าวๆ ของเจ้าแคดโบโรซอรัส สัตว์ทะเลลึกลับอีกชนิดหนึ่ง ที่ปัจจุบัน ก็ยังไม่มีการค้นพบกันเป็นทางการแต่อย่างใด ได้ยินแค่เพียงเสียงเล่าอ้างถึงการพบเห็นและมีตัวตนอยู่ของมันจากบุคคลที่มีโอกาสพบเจอเท่านั้น ในปัจจุบันก็ยังมีทีมงานที่ค้นหาเจ้าแคดดี้นี้อยู่ครับ และก็เพียงแต่หวังเขาพวกเขาจะประสบความสำเร็จในเร็ววัน สำหรับบทความนี้คงจะแค่นี้ครับ จนกว่าจะพบกันใหม่ในบทความหน้าครับ

Credits :
1. http://en.wikipedia.org/wiki/Cadborosaurus_willsi
2. http://theshadowlandsmessageboard.yuku.com/topic/3568/Cadborosaurus-Discovery-

Channel-Documentary-Hillstranded-Tra
3. youtube.com
4. http://www.cryptomundo.com/cryptozoology/cadborosaurus/
5. google.com

หนอนมรณะมองโกลเลีย (Mongolian Death Worm)

2011-12-18T17:19:00.003+07:00

สวัสดีครับ กลับมาอัพเดตบทความกันอีกครั้ง ช่วงนี้อัพเดตบ่อยครับ ชดเชยกับเดือนที่แล้วที่ไม่ค่อยมีการอัพเดตเลย สำหรับบทความเรื่องนี้ ยังคงเป็นเรื่องเกี่ยวกับสัตว์ลึกลับอยู่เช่นเคยครับ คราวนี้ไปกันไกลถึงประเทศมองโกลเลียกันเลยทีเดียวครับ เป็นเจ้าของตำนานหนอนยักษ์ลึกลับที่อาศัยอยู่ในทะเลทราย ถ้าพร้อมแล้วเชิญรับชมกันเลยดีกว่าครับ

ภาพวาดของเจ้าหนอนมรณะ

เจ้าหนอนมรณะตัวนี้ จากตำนานของชนเผ่าพื้นเมืองกล่าวว่าเอาไว้ว่ามันอาศัยอยู่ใน ทะเลทรายโกบีทางตอนใต้ (Southern Gobi desert) มานานกว่าหลายร้อยปีแล้ว ตัวใหญ่กว่าหนอนปกติทั่วไป และมีนิสัยดุร้าย เจ้าหนอนมรณะนี้มีความประมาณ 1-1.4 เมตรกว่า ลำตัวใหญ่หนา มีสีแดงเข้มทั่วลำตัว ลักษณะพิเศษของเจ้าหนอนมรณะชนิดนี้ คือมันสามารถพ่นพิษเพื่อฆ่าเหยื่อหรือศัตรูของมันได้ครับ พิษที่พ่นออกมานั้นคล้ายเมือก (คล้ายกับงูเห่าพ่นพิษนั่นแหละครับ) มีฤทธิ์กัดกร่อนรุนแรงเมื่อสัมผัสโดน และสามารถทำอันตรายมนุษย์จนถึงแก่ชีวิตได้ หากสัมผัสโดนจุดสำคัญ แถมพิษชนิดนี้ยังดึงดูดหนอนมรณะตัวอื่นเข้ามาร่วมวงด้วยอีกต่างหาก ชาวมองโกลเรียกเจ้าหนอนมรณะนี้ว่า โอลโกย คอร์โคย (Olgoi Khorkhoi) ครับ กล่าวกันว่าเจ้าหนอนชนิดนี้อาศัยอยู่ใต้ดิน มันใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการจำศีล จะออกมาหาอาหารกินในช่วงเวลาเดือน มิถุนาและกรกฎาคมในแต่ละปีเท่านั้น โดยวิธีล่าเหยื่อของมันก็คือการพ่นพิษเข้าใส่เหยื่อ และรอคอยให้เหยื่อเสียชีวิต จากนั้นจึงลงมือกินเหยื่อ และที่ร้ายยิ่งกว่านั้นคือผิวหนังที่ลำตัวของมันนั้นกล่าวกันว่าหากสัมผัสโดน อาจเป็นอันตรายถึงแก่ชีวิตได้ เนื่องมาจากพิษกรดอันเข้มข้นที่เป็นเมือกปกคลุมร่างกาย จากคำบอกเล่ายังมีปรากฏอีกว่า บางครั้งเจ้าหนอนมรณะชนิดนี้ยังสามารถปล่อยกระแสไฟฟ้า (Electrical charge) เพื่อทำร้ายเหยื่อของมันให้เป็นอัมพาตอีกทาง

วิธีโจมตีของเจ้าหนอนมรณะครับ พ่นพิษและช็อตด้วยไฟฟ้า

ในปี ค.ศ.1926 ศาสตราจารย์ รอย แชปแมน แอนดริว (prof. roy chapman Andrews) นักบรรพชีวินวิทยา นักประวัติศาสตร์ธรรมชาติชาวอเมริกา ได้เขียนหนังสือขึ้นมาเล่มหนึ่ง ซึ่งบางส่วนของหนังสือ มีการเอ่ยถึงเรื่องราวของหนอนมรณะชนิดนี้เอาไว้ด้วย กล่าวว่าชนพื้นเมืองของมองโกลนั้น ถึงแม้ไม่เคยเห็นเจ้าหนอนมรณะนี้ แต่ก็เชื่อถือกันอย่างมากว่ามันมีตัวตนอยู่จริงๆ แต่โดยส่วนตัวแล้ว เขาไม่ค่อยเชื่อถือนิทานปรัมปราแบบนี้สักเท่าใด นักสำรวจชื่อดังชาวเช็ค อิวาน แม็คเคิรล์ (Ivan Mackerle) เป็นอีกหนึ่งในผู้ที่ทำการสำรวจและวิจัยเกี่ยวกับเจ้าหนอนชนิดนี้ อิวานพยายามขอเข้ามาทำการวิจัยในพื้นที่ แต่ก็ติดปัญหาเรื่องพรหมแดนทับซ้อนและด้านการทหารของทั้งสองประเทศระหว่างจีนและมองโกลเลีย จนกระทั่งในปี ค.ศ.1990 เขาจึงได้รับโอกาสเข้าทำการสำรวจพื้นที่ที่กล่าวกันว่ามีเจ้าหนอนมรณะนี้อาศัยอยู่ เขาและทีมงานเริ่มสืบและเก็บข้อมูลจากชาวพื้นเมืองท้องถิ่นของที่นั่น จากคำบอกเล่าที่ อิวาน ได้เก็บข้อมูลมากล่าวถึง ทัศนคติและความเชื่อของชนพื้นเมืองที่ได้รับการถ่ายทอดถึงเรื่องราวของเจ้าหนอนมรณะนี้มาตั้งแต่สมัยบรรพบุรุษ มีตอนหนึ่งเล่าถึงเรื่องราวของเด็กคนหนึ่งที่บังเอิญไปพบเจ้าหนอนนี้เข้าและก็ถูกสังหารด้วยพิษอันร้ายกาจของมัน จากอีกคำบอกเล่าหนึ่งกล่าวว่า เจ้าหนอนมรณะนี้จะเคลื่อนที่ไปมาอยู่ใต้ทราย และเวลามันจะสังหารเหยื่อ มันจะเข้าไปใกล้ พอได้ระยะ มันก็จะพุ่งขึ้นมาจากทรายและพ่นพิษเข้าใส่เหยื่อของมัน ในท้ายที่สุดแล้ว อิวาน ก็ไม่สามารถพบเจ้าหนอนชนิดนี้ได้ เป็นการจบการค้นหาเจ้าหนอนมรณะไปอีกสักพัก

ภาพวาดหนอนมรณะกำลังออกมาหาอาหารกิน

ต่อมาในปี ค.ศ.2003 เดวิด ฟาร์เรียร์ (David Farrier) และ คริสตี้ ดักลาส (Christie Douglas) โปรดิวเซอร์และตากล้องรายการทีวีชาวนิวซีแลนด์และทีมงาน ก็เป็นอีกพวกที่สนใจในเรื่องราวของเจ้าหนอนมรณะอยู่เหมือนกันครับ โดยทั้งสองคนได้เข้าไปถ่ายทำสารคดีค้นหาเจ้าหนอนมรณะยังทางตอนใต้ของทะเล ทรายโกบี โดยเดวิดมั่นใจว่าเจ้าสัตว์ลึกลับชนิดนี้ มีตัวตนอยู่จริงๆ เขาเริ่มจากการคิดและสันนิษฐานแบบง่ายๆ ว่า เรื่องหนอนมรณะนั้น

ซากโครงกระดูกที่มีคนอ้างว่าเป็นหนอนมรณะ (ของปลอมครับ)

ชาวพื้นเมืองมองโกลไม่มีความจำเป็นที่จะต้องสร้างเรื่องโกหกหรือแต่งนิทานสักเรื่องขึ้นมาหลอกลูกหลานเล่นๆ สืบต่อกันมานับร้อยปี หากพวกเขาเห็นมันจากประสบการณ์ของพวกเขาเอง เจ้าสิ่งนี้มันก็น่าจะมีตัวตนอยู่จริง ในนิทานปรัมปราทั้งหลาย ก็มักจะมีข้อเท็จจริงแฝงอยู่ และถึงแม้ว่าจะมีผู้ที่คว้าน้ำเหลวจากการออกตามหาเจ้าหนอนลึกลับนี้อยู่มากมาย แต่เดวิดก็ยังไม่ยอมแพ้ เขากล่าวว่าบางที สิ่งที่เล่าขานสืบต่อกันมาอาจจะมีข้อมูลที่ผิดเพี้ยนไปบ้างจากความจริง ซึ่งในกรณีของเจ้าสัตว์ลึกลับชนิดนี้ บางทีมันอาจจะไม่ใช่หนอน บางทีมันอาจจะเป็นสัตว์ชนิดอื่นที่ดูคล้ายหนอน ซึ่ง เดวิด คิดว่ามันอาจจะเป็นงูหรือกิ้งก่าที่ไม่มีขาบางชนิด ซึ่งพวกนี้สามารถปรับตัวเข้ากับทะเลทรายได้เป็นอย่างดี หรือไม่ก็อาจจะเป็นสัตว์เลื้อยคลายที่ไม่เคยมีการค้นพบกันมาก่อน ก็นับว่าเป็นการจุดประกายการค้นหาด้วยแนวคิดใหม่ๆ หลังจากใช้เวลาทำการสำรวจพื้นที่และค้นหาอยู่สองสามปี ในท้ายที่สุดแล้ว เดวิด ก็ต้องกลับบ้านมือเปล่าไปเหมือนกับผู้เชี่ยวชาญอีกหลายคนก่อนหน้านี้เช่นกัน ได้เพียงแต่ข้อมูลจากคำบอกเล่าและข้อมูลสำรวจจากภูมิประเทศเท่านั้น แต่ไม่ได้ตัวเจ้าหนอนมรณระนี้แต่อย่างใด หรือว่าพวกเขามองหาผิดจุด มองข้ามอะไรไปบางประการหรือเปล่าครับ

มีการนำไปสร้างเป็นภาพยนตร์

เป็นที่น่ากังขาอยู่หลายจุดถึงความขัดแย้งของเจ้าหนอนมรณะชนิดนี้ ว่าหากมันเป็นหนอนจริง แล้วมันอาศัยอยู่ในทะเลทรายที่มีอากาศร้อนแบบนั้นได้อย่างไร ในเมื่อร่างกายของสิ่งมีชีวิตประเภทหนอนนั้น ส่วนใหญ่ประกอบไปด้วยของเหลวและเมือก แน่นอนครับว่า หากมันอาศัยอยู่ในทะเลทราย หรือจะใต้ผืนทรายแล้วละก็ ของเหลวในตัวของมันนั้นไม่เพียงพอต่อการรักษาระดับสมดุลเคมีในร่างกายให้คงที่ได้ตลอด มันเองก็ไม่น่าจะอยู่รอดได้ภายใต้สภาวะจำกัดจำเขี่ยแบบนั้นเหมือนกัน ยกเว้นแต่เพียงว่ามันเป็นสปีชี่ส์ที่ปรับตัวเข้าหากับสภาวะสิ่งแวดล้อมได้เป็นอย่างดีเท่านั้นเองครับ ซึ่งในกรณีของเจ้าสัตว์ลึกลับชนิดนี้ บางทีมันอาจไม่ใช่หนอน บางทีมันอาจจะเป็นสัตว์ชนิดอื่นที่ดูคล้ายหนอน ซึ่งเดวิดคิดว่ามันอาจจะเป็นงูหรือกิ้งก่าที่ไม่มีขาบางชนิด ซึ่งพวกนี้สามารถปรับตัวเข้ากับทะเลทรายได้เป็นอย่างดี หรือไม่ก็อาจจะเป็นสัตว์เลื้อยคลานชนิดที่ไม่เคยมีการค้นพบกันมาก่อน ก็อาจเป็นได้ครับ

สำหรับเรื่องราวของเจ้าหนอนมรณะมองโกเลียนี้ ถือได้ว่าโด่งดังพอสมควรครับ มีการนำเอาเจ้าหนอนนี้ไปสร้างในสื่อต่างๆ ออกมา ไม่ว่าจะเป็น รายการโทรทัศน์ ภาพยนตร์ วิดีโอเกม สารคดี นิยาย เป็นต้นครับ สำหรับสื่อสารคดีทางโทรทัศน์นั้นก็มีทั้งรายการ Beast Hunter จากเนชั่นแนล จีโอกราฟฟิค เมื่อปี ค.ศ.2010 และซีรี่ยส์เรื่อง Lost Tapes จากดิสคัฟเวอร์รี่ แชนเนล ทั้งในปี ค.ศ.2009 และ 2010 เลยทีเดียวครับ สำหรับสื่อด้านภาพยนตร์ ในปี ค.ศ. 2010 ได้มีการสร้างภาพยนตร์เรื่อง Mongolian Death Worm ขึ้นมาด้วยครับ แต่ก็เป็นเพียงหนังเกรดบีเท่านั้น เนื้อเรื่องก็พอดูได้ แบบไม่จริงจังอะไรมากนัก สนใจลองหาชมกันดูครับ สำหรับเรื่องราวของเจ้าหนอนมรณะจากแดนไกลชนิดนี้ ก็ยังคงเป็นตำนานเล่าขานกันจนมาถึงปัจจุบัน และก็คงต่อไปอีกในอนาคต รอคอยการค้นพบจากทีมงานอื่นๆ ที่ยังสนใจในเรื่องเจ้าสัตว์ลึกลับชนิดนี้ หรือไม่ก็รอการจุดประกายแนวคิดทฤษฎีใหม่ ต่อยอดออกไปอีก ก็เป็นได้ครับ สำหรับบทความเรื่องนี้ก็คงต้องจบลงเท่านี้ จนกว่าจะเจอกันใหม่ในบทความเรื่องหน้าครับ

Credit :

1. http://www.couriermail.com.au/journalist-hunts….worm/story-fna7dq6e-1225757388857

2. http://en.wikipedia.org/wiki/Mongolian_death_worm

3. http://animal.discovery.com/tv/lost-tapes/death-worm/

4. http://naturalplane.blogspot.com/2009/07/kiwi-expedition-to-search-for-mongolian.html

5. http://observers.france24.com/content/20090810-mongolian-death-worm-fact-or-fantasy

6. google.com

เซลม่า : สัตว์ประหลาดจากนอร์เวย์

2011-12-05T22:10:00.008+07:00

นักตกปลาสองคนเมื่อปี ค.ศ.1970 ได้เผชิญหน้ากับเซลม่า

สวัสดีครับ กลับมาพบเรื่องราวสาระน่ารู้บ้างไม่น่ารู้บ้าง คละเคล้ากันไป ตามแต่จะมีนำมาเสนอมาให้ท่านผู้อ่านได้อ่านกัน อัพเดตคราวนี้ ขอนำเรื่องราวของสัตว์ลึกลับตัวหนึ่ง ของเก่ามาเล่าใหม่ครับ ผ่านการกลั่นกรองอีกเล็กน้อยตามระเบียบ เพื่อให้เรื่องกระชับขึ้น ไม่ใส่น้ำเหมือนตอนเขียนไว้ทีแรก ตามเคยครับ เรื่องนี้เคยนำไปลงไว้ในเวบ Myth เมื่อนานแสนนานมาแล้ว ประมาณปี พ.ศ.2547 น่าจะได้มั้งครับ ถ้าคุ้นๆ ตาก็อย่าเพิ่งแปลกใจครับ เรื่องเดียวคนเรียบเรียงคนเดียวกันนั่นเอง เอาล่ะ ไม่กล่าวมากกครับ พร้อมแล้วก็ไปรับชมกันเลย

**********************

จากเรื่องที่แล้วพาขึ้นเขาเข้าป่าไป มาเรื่องนี้ลองเปลี่ยนบรรยากาศกันดูบ้างดีกว่าครับ ผมจะพาท่านเลาะเลี้ยวไปแถวๆ ทะเลสาบเซลจอร์ด (Lake Seljordsvatnet) ประเทศนอร์เวย์ กันดูบ้าง ที่ทะเลสาปแห่งนี้ก็มีเรื่องเล่าขานหรือรายงานการพบเห็นของสัตว์ประหลาดอยู่ ด้วยเหมือนกัน นามของมันนั้นหรือคือ เซลม่า (Selma) นั่นเองครับ ก็คงไม่โด่งดังเท่ากับเนสซี่จากสก็อตแลนด์หรือโอโกโปโกจากแคนาดา แต่ก็พอเป็นที่รู้จักกันอยู่บ้างครับ

เซลม่า นั้นว่ากันว่ามันอาศัยอยู่ในทะเลสาบเซลจอร์ดขนาดพื้นที่ 16.7 ตารางกิโลเมตรครับ ทะเลสาบกว้างใหญ่ขนาดนี้ จะมีสัตว์ประหลาดอยู่สักตัวสองตัวก็ไม่น่าแปลกละมังครับ สำหรับรูปร่างของเจ้าเซลม่านั้น จากคำบรรยายของผู้ที่เคยได้มีโอกาสพบเห็นเจ้าเซลม่านั้น กล่าวว่า มันมีรูปร่างคล้ายกับงูตัวใหญ่ ความยาวประมาณ 30-40 ฟุต หรือ 9-12 เมตรครับ ส่วนหัวเหมือนม้า ไม่มีหู ดวงตากลมโตสีดำสนิท ผิวดำมะเมื่อม และมีสองครีบอยู่ที่ข้างลำตัว ว่าไปก็เหมือนปลาไหลยักษ์อยู่เหมือนกันครับ

ภาพเซลม่าที่น่าสนใจอีกรูปหนึ่งครับ

หากจะนับย้อนไปถึงเมื่อตอนที่มีการพบเห็นเซลม่านั้น มีการพบเห็นครั้งแรกเมื่อปี ค.ศ.1750 ครับ โดยชาวท้องถิ่นสองคนกำลังพายเรือบดเล็กๆ ลำหนึ่งที่ออกไปหาปลาในทะเลสาบ และก็ได้เผชิญหน้ากับเจ้าเซลม่า ที่โผล่พ้นขึ้นมาบนผิวน้ำพอดี ต่างฝ่ายต่างจ้องกัน และสักพักเจ้าเซลม่าก็ดำน้ำหายไป ปล่อยให้สองคนนั่งตะลึงอยู่ในเรือบด และในภายหลังต่อมา ก็มีรายงานการพบเห็นตัวของมันก็เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ ถึงขนาดมีการตั้งรางวัลแก่ผู้ที่จับมันได้แบบเป็นๆ พรานทั้งหลายต่างพยายามดักมันด้วยกับดักอยู่ก็หลายครั้งครับ แต่ว่าก็คว้าน้ำเหลวอยู่เรื่อยไป เป็นเช่นนี้มาจนปัจจุบันนี้ครับ

ทะเลสาบเซลจอร์ดขนาดพื้นที่กว่า 16 ตารางกิโลเมตร

และเมื่อปี ค.ศ.2000 ก็ได้มีการตั้งคณะสำรวจนักวิทยาศาสตร์ของนอร์เวย์หรือ GUST Team 2000 (Global Underwater Search Team 2000) ขึ้นมาเพื่อค้นหาเจ้าเซลม่ากันใหม่เลยทีเดียว หลังจากปล่อยให้ มันเป็นเพียงข่าวลือและทิ้งไว้มานานหลายสิบปี และได้เริ่มลงมือสำรวจทะเลสาบอย่างละเอียดกันอย่างละเอียดแทบทุกตารางนิ้ว รวมทั้งภูมิประเทศโดยรอบ ปลาในทะเลสาบ สภาพภูมิอากาศและน้ำ และยังได้มีการทิ้งเทปบันทึกเสียงไว้ใต้น้ำเป็นระยะๆ รวมทั้งวางกับดักเอาไว้ด้วย ก็ได้เรื่องขึ้นมาบ้างครับทีนี้ เมื่อเทปบันทึกเสียงอันหนึ่งได้อัดเสียงๆ หนึ่งเอาไว้ ซึ่งฟังดูแล้วไม่เหมือนเสียงร้องหรือเสียงสัตว์หรือปลาที่สำรวจพบในพื้นที่ นั้นเอาซะเลย แต่ก็ยังไม่เห็นหรือจับเจ้าของเสียงที่ว่านี้ได้ และเมื่อหลังจากการสำรวจครั้งที่ 3 ผ่านไปทางทีมสำรวจก็ได้นำเอาระบบโซนาร์ กล้องใต้น้ำและกับดักชนิดพิเศษมาใช้ เขาเรียกกับดักนี้ว่าตาข่ายวงกต (Labyrinth Net) ครับแถมวางกับดักในน้ำยังไม่พอใจครับ ยังมีการนำเอากับดักและเทปบันทึกเสียงไปวางไว้บนจุดต่างๆ บนภูเขาอีกด้วย เผื่อว่ามันอาจจะไปปรากฏตัวบนภูเขาบ้างอย่างที่สัตว์ประหลาดตามทะเลสาบอื่น มักทำกัน แต่ก็แน่นอนครับ ว่าท้ายที่สุดแล้วทีมสำรวจก็ยังไม่ได้หลักฐานที่แน่นหนา เป็นชิ้นเป็นอันเพียงพอที่จะยืนยันถึงการมีตัวตนอยู่จริงของเจ้าเซลม่านี้ ก็ยังไม่ได้มีการสรุปออกมาอย่างเป็นทางการแต่อย่างใด

คลื่นเสียงใต้น้ำของสัตว์ปริศนาที่ GUST Team บันทึกเอาไว้ได้

GUST Team ขณะออกทำการค้นหาเจ้าเซลม่า

แม้เรื่องของเซลม่านั้นหลายคนว่าอาจเป็นเพียงแค่ข่าวลือ เรื่องหลอกลวง ไม่ก็อาจจะเป็นความเข้าใจผิดของผู้คนก็ตามที แต่ทาง GUST Team 2000 เค้าก็ยังเชื่อครับว่าเจ้าเซลม่ามีอยู่จริงและอาจจะมีอยู่หลายตัวด้วยก็เป็นได้ แจน ซุนด์เบิรก์ (Jan Sundberg) หนึ่งในทีมงานกล่าวเอาไว้ครับว่า "พวกเราพยายามที่จะจับตัวมันหรือไม่ก็ลูกของมัน เพราะเราคิดว่ามันน่าจะมีกันอยู่เป็นฝูง บางทีมันอาจจะใช้เวลานานหน่อย แต่เราก็จะลองดูสักตั้งนึง" นับว่าใจสู้ดีจังครับ ในปัจจุบัน GUST Team ก็ยังคงทำงานวิจัยเรื่องนี้อยู่ แต่ก็ไม่เฉพาะเรื่องของเจ้าเซลม่าเท่านั้นครับ ยังคงรวมถึงเรื่องสัตว์ประหลาดในทะเลสาบที่อื่นๆ ทั่วโลกอีกด้วย
ก็เป็นที่น่าแปลกว่าสัตว์ประหลาดในทะเลสาบทั่วโลก มักจะไม่มีใครเห็นหรือจับตัวมันเป็นๆ หรือถ่ายรูปที่ชัดของมันได้เลย ทั้งที่เทคโนโลยีในสมัยนี้ก็ก้าวหน้าล้ำยุคซะขนาดนี้ ขนาดดาวเทียมทหารสอดแนมจากอเมริกายังสามารถที่จะถ่ายภาพหนังสือที่เรายืนอ่านอยู่บนพื้นโลกได้ นับประสาอะไรกับหาสัตว์ลึกลับซักตัวให้เจอได้ หรือบางทีเรื่องราวและตำนานของสัตว์ประหลาดเหล่านี้ ก็ยังคงเป็นเพียงเรื่องเล่า นิทานก่อนนอน ที่ผ่านยุคสมัยจากรุ่นสู่รุ่นกันต่อมาเท่านั้น ก็อาจเป็นได้ครับ

*************************
จบไปอีกเรื่องนึงครับ สำหรับเรื่องราวคร่าวๆ ของเจ้าสัตว์ประหลาดสัญชาตินอร์เวย์ เจอกันใหม่ในอัพเดตคราวหน้าครับ

Credits:
1. http://www.unknownexplorers.com/selma.php
2. http://pub.tv2.no/multimedia/na/archive
3. http://frontiersofzoology.blogspot.com
4. http://www.mysteriousworld.com
5. http://www.paranormalvideos.net/mysterious-beasts/lake-monsters
6. www.google.com

โลลอง : จระเข้ยักษ์ใหญ่ที่สุดในโลก (biggest crocodile in the world)

2011-12-03T18:14:00.005+07:00

อดัมขณะทำการวัดขนาดของเจ้าโลลอง

กลับมาอัพเดทกันอีกครั้งครับ สำหรับบทความนี้ยังคงเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับจระเข้ยักษ์ที่ฟิลิปปินส์อยู่ ครับ ตามที่ได้นำเสนอเรื่องราวของเจ้าโลลองไปแล้ว ติดตามอ่านได้สำหรับตอนแรก ที่นี่ เลยครับ และส่วนตอนที่สองก็ ที่นี่ ครับ สำหรับเรื่องราวอัพเดทคราวนี้ก็ติดตามอ่านกันได้เลยครับ
     เป็นที่ยืนยันอย่างแน่ชัดแล้วครับว่าเจ้าโลลอง จระเข้น้ำเค็มยักษ์ใหญ่จากประเทศฟิลิปปินส์ ณ ตอนนี้ได้กลายเป็นจระเข้ยักษ์ใหญ่ที่สุดในโลกไปเรียบร้อยแล้วครับ โดยการวัดความยาวอย่างเป็นทางการของเจ้าโลลองนั้น เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 9 พ.ย.2011 ที่ผ่านมานี่เองครับ จากเจ้าหน้าที่สวนสัตว์และประวัติศาสตร์ธรรมชาติของประเทศออสเตรเลีย ดร.อดัม บริทตัน (Dr.Adam Britton) ผู้เชี่ยวชาญด้านจระเข้ ได้เข้ามาเป็นกรรมการช่วยในการวัดครั้งนี้ คนเดียวกับที่วัดขนาดของเจ้าแคสเซียส เคลย์ นั่นแหละครับ ดร.อดัมก็มีทำรายการสารคดีเกี่ยวกับพวกจระเข้และสัตว์อื่นๆ อยู่ด้วย ถ้าสนใจลองหาดูได้จากช่องเคเบิลทีวีสารคดีดิสคัฟเวอร์รี่ แชนเนลและช่องเนชั่นแนล จีโอกราฟฟิคดูครับ โดยผลจากการวัดความยาวอย่างเป็นทางการของเจ้าโลลองตั้งแต่หัวจรดปลายหางอยู่ ที่ 6.187 เมตร ไม่ถึง 6.4 เมตร อย่างที่มีการประมาณกันเอาไว้ในทีแรก แต่แค่นี้ก็เพียงพอที่จะเอาชนะเจ้าแคสเซียส เคลย์ (ตั้งชื่อตามชื่อเก่าของนักมวยรุ่นเฮฟวี่เวทชาวอเมริกาชื่อดัง โมฮัมหมัด อาลี ครับ) จระเข้น้ำเค็มยักษ์ใหญ่อีกตัวของออสเตรเลีย ที่มีขนาด 5.48 เมตร เจ้าของตำแหน่งแชมป์เก่าไปได้อย่างสบายๆ แบบนอนมาเลยทีเดียว

     โดยหลังจากการวัดอย่างเป็นทางการแล้ว ก็ทำให้ เจ้าโลลอง ซึ่งตอนนี้ได้ชื่อว่าเป็นจระเข้ยักษ์ขนาดใหญ่ที่สุดในโลกและเท่าที่เคยมีการจับได้จากธรรมชาติ และเป็นจระเข้ที่ใหญ่ที่สุดในโลกที่มีการเลี้ยงเอาไว้ในพื้นที่กักขังอีกด้วยครับ ทุกวันนี้เจ้าโลลองก็เริ่มปรับตัวเข้ากับที่อยู่ได้แล้ว และกินอาหารน้ำหนักถึง 17 กิโลกรัมต่อมื้อทุกๆ 5 วัน ทีเดียวครับ และทุกวันนี้เจ้าโลลองก็กลายเป็นดาราดาวเด่นประจำสวนอีโคพาร์คไปเรียบร้อย มีผู้คนเข้ามาชมเจ้าโลลองวันละกว่า 500 คนทีเดียวครับ ก็ทำรายได้เข้าชุมชนอีกทางนึง และยังทำให้เป็นที่ท่องเที่ยวแห่งใหม่ของเมืองบูนาวันไปเลยทีเดียวครับ

ชาร์ทแสดงลำดับความยักษ์ใหญ่ของจระเข้ (คลิกที่ภาพเพื่อรูปขนาดใหญ่กว่าครับ)

ดูจากชาร์ทเรียงลำดับ 5 จระเข้ยักษ์ใหญ่ข้างบนแล้ว ตอนนี้ เจ้าโลลอง จากฟิลิปปินส์ก็ครองแชมป์จระเข้ตัวใหญ่ที่สุดในโลกไปแล้วครับ สำหรับ เจ้าปาปัว (Papua) จระเข้ที่ใหญ่รองลงมาตัวนี้ผมยังไม่มีข้อมูล แต่ได้ถูกสังหารไปแล้วเมื่อปี 1982 ตัวนี้จับได้จากแม่น้ำฟลาย ริเวอร์ (Fly River) ประเทศปาปัวนิวกินี ส่วนตัวที่รองลงมาอีกก็คือ เจ้าอูทาน (Utan) ตัวนี้อยู่ที่อเมริกา แต่ผสมพันธุ์และเกิดที่ประเทศไทยเรานี่เองครับ เป็นจระเข้พันธุ์ผสมน้ำจืดกับน้ำเค็มเช่นกันกับเจ้าตัวต่อไป ส่วนตัวที่สี่นี้เราน่าจะรู้จักกันดี เจ้าใหญ่ นั่นเองครับ ยังอยู่สุขสบายดีที่ฟาร์มจระเข้สมุทรปราการ บ้านเรานี่เอง ส่วนตัวสุดท้ายก็คือ เจ้าแคสเซียส เคลย์ เจ้าของแชมป์เก่าจากแดนจิงโจ้ ออสเตรเลียนั่นเองครับ ตอนนี้ 4 ใน 5 ยังมีชีวิตอยู่ ส่วนตัวที่ 2 นั้น ถูกสังหารไปเรียบร้อยแล้วครับ
สำหรับอัพเดทข่าวสารของเจ้าของสถิติตัวใหม่ จระเข้ที่ใหญ่ที่สุดในโลกก็คงต้องจบลงแต่เพียงเท่านี้ครับ หากมีข้อมูลใหม่ๆ เกี่ยวกับเจ้าโลลอง ก็จะรีบนำเสนอให้ได้อ่านกันอีกครับ เจอกันใหม่บทความหน้าครับ

1. โลลอง

3. อูทาน

4. เจ้าใหญ่

5. แคสเซียส เคลย์

Credits :
http://www.abc.net.au/news/2011-11-10/a-zoologist-measures-a-6187-metre-captive-crocodile-in-bunawan/3656676
http://www.noypitayo.com/wp-content/uploads/2011/09/graph1.jpg
http://www.skynews.com.au/eco/article.aspx?id=663293&vId=
http://www.philippinenews.com/latest-news/4691-cassius-clay-knocked-out.html
http://www.popfi.com/2011/11/10/the-worlds-largest-crocodile/
http://amazingdata.com/a-large-crocodile-6-187-m-in-length/
www.google.com

ชาร์ลส ฟอร์ท (Charles Fort)

2011-11-12T21:19:00.005+07:00

กลับมาพบกับอีกครั้งครับ อัพเดทกันอีกครั้งนึง คราวนี้ขอพาไปรู้จักกับบุคคลในวงการเรื่องลึกลับปริศนากันอีกหนึ่งท่านครับ ชายผู้นี้มีนามว่า ชาร์ลส ฟอร์ท (Charles Fort) นักเขียนและนักวิจัยปรากฏการณ์เหนือธรรมชาติชาวอเมริกัน บุคคลที่บุกเบิกยุคสมัยปรากฏการณ์เรื่องลึกลับและนำมาเขียนเป็นหนังสือตี พิมพ์ให้สาธารณะชนได้รับรู้กันในวงกว้าง ถ้าพร้อมแล้วเราไปติดตามชีวประวัติแบบคร่าวๆ ของเขาเลยครับ ว่ามีความเป็นมาแบบไหน
ชาร์ลส ฟอร์ท เกิดที่เมืองอัลบานี รัฐนิวยอร์ค ประเทศสหรัฐอเมริกา ฟอร์ทมีชีวิตอยู่ในระหว่างปี ค.ศ.1874 – 1932 ในวัยหนุ่ม ฟอร์ทได้ผจญภัยไปหลายที่ ไม่ว่าจะเป็นตอนใต้ของทางสหรัฐ สก็อตแลนด์ อังกฤษ แอฟริกาใต้ ในปี ค.ศ.1896 หลังจากที่ได้ผจญภัยไปเกือบรอบโลก สุดท้ายฟอร์ทก็กลับมาใช้ชีวิตที่ลอนดอน แต่งงานมีชีวิตครอบครัว ทำงานเป็นนักเขียนอย่างที่เขาตั้งใจมาโดยตลอด แต่งานนักประพันธ์ก็ไม่ได้ราบรื่นอย่างที่เขาคิด นิยายเพียงเรื่องเดียวจากในสิบเรื่องของเขาได้รับการตีพิมพ์ และไม่ประสบความสำเร็จเท่าไหร่นัก

ชาร์ลส ฟอร์ท

ต่อมาในปี ค.ศ.1915 ฟอร์ทได้เขียนหนังสือขึ้นมาอีกสองเล่ม เป็นนิยายวิทยาศาสตร์ เกี่ยวกับดาวอังคารและโลก คราวนี้งานของเขาได้เตะตา ธีโอดอร์ ไดร์เซอร์ (Theodore Dreiser) นักประพันธ์ที่มีชื่อเสียงในยุคนั้นคนหนึ่ง และพยายามจะช่วยให้งานทั้งสองนี้ตีพิมพ์สู่สาธารณะให้ได้ แต่ก็เหมือนฟ้ากลั่นแกล้งครับ เมื่องานของเขากลับไม่ได้รับการตีพิมพ์เหมือนเดิม แต่แล้วโชคชะตาก็พลิกผันอีกครั้ง ในปีค.ศ.1919 เมื่อหนังสือ The Book of The Damned ของฟอร์ทได้รับการตีพิมพ์ด้วยความช่วยเหลือของ ไดร์เซอร์ หนังสือเล่มนี้เป็นเรื่องที่ว่าด้วยเรื่องปรากฏการณ์เหนือธรรมชาติ ที่ไม่สามารถอธิบายได้ด้วยเงื่อนไขทางวิทยาศาสตร์ในสมัยนั้น ฟอร์ทได้รวบรวมเก็บเอาไว้ในสมัยที่เขาออกผจญภัยไปยังที่ต่างๆ หนังสือเล่มนี้ฮิตถล่มทลายทันทีครับ ทำให้ฟอร์ทรู้แล้วว่าเขาควรจะทำงานออกมาในแนวไหน

หลังจากที่ล้มเหลวกับการเขียนนิยายแนววิทยาศาสตร์มา และได้เรียนรู้ว่า สิ่งไหนที่นักอ่านในยุคนั้นกำลังให้ความสนใจ ฟอร์ทจึงเบนเป้าหมายไปที่เรื่องราวลึกลับกับปรากฏการณ์ที่วิทยาศาสตร์ไม่ สามารถพิสูจน์ ที่นักอ่านแทบทุกยุคทุกสมัยต่างก็ชื่นชอบกับเรื่องราวแบบนี้ครับ ฟอร์ทรวบรวมเรื่องเหนือธรรมชาติ เรื่องแปลก ปรากฏการณ์วิญญาณ ฝนตกเป็นกบหรือปลา คนลุกไหม้เป็นไฟ จานบิน มนุษย์ต่างดาว สัตว์ลึกลับ และปรากฏการณ์อื่นๆ ที่อธิบายทางวิทยาศาสตร์ไม่ได้เข้าด้วยกัน แล้วตีพิมพ์เป็นหนังสือออกมาขาย

ปรากฏการณ์ฝนตกเป็นกบที่ทุกวันนี้ยังหาสาเหตุไม่ได้

ในภายหลังหนังสือที่ชื่อว่า ฟอร์เทียน่า ไทมส์ (Forteana Times) ก็ได้กำเนิดขึ้นหลังจากที่ฟอร์ทเสียชีวิตลง และก็ยังคงใช้แนวเรื่องลึกลับเป็นหลัก ซึ่งก็ยังมีขายอยู่จนถึงทุกวันนี้ แน่นอนครับว่าหนังสือที่ดูเพี้ยนแบบนี้ นักวิชาการส่วนใหญ่ก็ไม่ให้ความสำคัญอะไร แต่กับคนทั่วไปแล้ว หนังสือของฟอร์ทเป็นกลับที่ถูกอกถูกใจ ขายกันถล่มทลายทีเดียวครับ และฮิตกันถึงขนาดที่ว่า ตั้งสมาคม (Fortean Society) กันเป็นเรื่องเป็นราวกันขึ้นมาเลยทีเดียว ฟอร์ทนั้นก็ทำงานที่เขารักจนตราบวันสุดท้ายของชีวิตครับ เขาเสียชีวิตลงในปี ค.ศ.1932 ครับ นี่ก็เป็นชีวะประวัติคร่าวๆ ของชายคนหนึ่งที่เคยบุกเบิกในเรื่องลึกลับในยุคสมัยแรกๆ และเป็นต้นแบบ แรงบันดาลใจให้แก่อีกหลายๆ คนในเวลาต่อมา

Credit :
1. http://en.wikipedia.org/wiki/Charles_Fort
2. http://www.skepdic.com/fortean.html
3. google.com

โลลองจระเข้ยักษ์ : ข่าวสารอัพเดต

2011-11-06T20:06:00.005+07:00

จากคราวก่อนเคยนำเสนอเรื่องของ เจ้าโลลอง กันไปบ้างแล้ว คลิกอ่านกันได้ ที่นี่ ครับ คราวนี้จะมาอัพเดตข่าวของเจ้าจระเข้ยักษ์สัญชาติฟิลิปปินส์ตัวนี้กันหน่อยครับ

เมื่อประมาณต้นเดือนกันยายน ได้มีการจับจระเข้น้ำเค็มตัวผู้ขนาดใหญ่ที่สุดได้เท่าที่มีเคยมีการบันทึก เอาไว้เป็นประวัติการณ์ ได้จากเมืองบูนาวัน (Bunawan) จังหวัดอะกุซาน เดล เซอร์ (Agusan del sur) แหล่งที่มีจระเข้น้ำเค็มขนาดยักษ์ชุกชุมแห่งหนึ่งของประเทศฟิลิปปินส์ ในภายหลังได้ตั้งชื่อเจ้าจระเข้ยักษ์นี้ว่า เออร์เนสโต โลลอง เพื่อเป็นเกียรติแก่พรานจระเข้ผู้ที่ทำการล่าเจ้าโลลองตัวนี้ แต่ได้เสียชีวิตไปก่อนที่จะจับมันได้ โดยจะต้องใช้จำนวนคนกว่า 30 คนและเวลากว่า 3 สัปดาห์ ในการจับเจ้าโลลองตัวนี้ครับ

รูปร่างสวยงามสมส่วนจริงๆ ครับ

หลังที่จับเจ้าโลลองได้ ก็มีการนำตัวมันไปไว้ที่ สวนอนุรักษ์ Ecopark จนเวลาผ่านไปเกือบสามสัปดาห์ครับที่เจ้าโลลองยังไม่ยอมกินอาหาร และไม่ค่อยเคลื่อนไหวมากนัก ทั้งนี้ผู้เชี่ยวชาญได้กล่าวว่าเนื่องจากการที่มันถูกย้ายถิ่นที่อยู่อย่าง กะทันหัน จากบึงที่มันเคยอยู่มาเป็นบ่อแคบๆ ทำให้มันเกิดความเครียดจนไม่กินอาหาร และไม่เคลื่อนไหวมากนัก แต่ในที่สุดมันก็ยอมกินอาหารมื้อแรกแล้วเมื่อไม่นานมานี้

บ่อขนาดจิ๋วเมื่อเทียบกับลำคลองที่มันเคยอาศัย

เนื่องจากจระเข้เป็นสัตว์ที่จู่โจมรวดเร็ว และรุนแรงดั่งพายุ แต่มันก็ใช้เรี่ยวแรงและพลังงานอันมหาศาลได้ในแค่เวลาช่วงสั้นๆ ครับ เช่น เวลาจระเข้จู่โจมเหยื่อ เมื่องับร่างกายจองเหยื่อได้ มันจะลากลงให้เหยื่อจมน้ำตายเองครับ และจะไม่ไล่ตามจู่โจมเหยื่อเพราะจระเข้เป็นสัตว์ที่หมดแรงง่ายครับ อย่างเวลามีการจับจระเข้ เมื่อโยนบ่วงหรือตาข่ายคลุมตัวมันได้แล้ว ก็จะปล่อยให้มันอาละวาด ฟาดหางตูมตามไปพักหนึ่งครับ หลังจากนั้นมันจะหมดแรงเอง จระเข้เป็นสัตว์ที่เครียดง่ายมากครับ และถ้ามันเกิดความเครียดสะสมมากเข้า มันอาจจะตายได้ทีเดียวครับ นี่เป็นเหตุผลหนึ่งในเวลาเมื่อจับตัวมันได้แล้วต้องปิดตามันเพื่อไม่ให้มัน เห็น เป็นการลดความเครียดของจระเข้อีกทางหนึ่ง

ต้องคอยฉีดน้ำให้ความชุ่มชื่นอยู่เป็นระยะๆ ครับ

แต่ผู้เชี่ยวชาญด้าน จระเข้ก็ได้บอกว่าเรื่องนี้ไม่น่าเป็นห่วง จระเข้ขนาดใหญ่สามารถอยู่ได้โดยไม่ต้องกินอาหารได้นานหลายเดือน เพราะในธรรมชาติ จระเข้พวกนี้ก็ไม่ได้อาหารกินได้ทุกวันอยู่แล้วครับ บางทีเป็นสัปดาห์เพิ่งจะได้กินซักมื้อ ยิ่งเจ้าโลลองเพิ่งได้กินเหยื่อตอนวางแผนจับมันด้วย แล้วละก็ ยังไม่จำเป็นต้องเป็นห่วงเรื่องการกินของมันตอนนี้ครับ

ดูขากรรไกรซิครับ งับทีละกระดูกหัก

     มีนักเคลื่อนไหวเพื่อสิทธิของสัตว์เรียกร้องให้ปล่อยเจ้าโลลองกลับไปยัง ธรรมชาติ ตามเดิมที่มันเคยอยู่ แต่นักวิชาการและนายกเทศมันตรีของเมืองบูนาวันก็ไม่เห็นด้วยครับ เพราะเกรงว่าสัตว์ขนาดใหญ่นี้ หากปล่อยให้รวมอยู่กับชุมชน ก็อาจจะไม่เป็นที่ปลอดภัยแก่คนในชุมชนนั้นๆ และจำเป็นที่จะต้องมีการจัดการหาสถานที่จัดเลี้ยงเอาไว้ และเพื่อศึกษาขนาดอันใหญ่โตของมันด้วยครับ และเพื่อเป็นการนำไปเพาะพันธุ์ต่อไปในอนาคต
     เจ้า โลลอง เป็นจระเข้ขนาดใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยมีการจับได้จากธรรมชาติ ขนาด 21 ฟุตหรือรประมาณ 6.4 เมตร เฉือนชนะเจ้า แคสเซียส เคลย์ จระเข้น้ำเค็มยักษ์จากออสเตรเลียขนาด 19 ฟุตหรือประมาณ 5.8 เมตร เจ้าของสถิติตัวก่อนไปอย่างขาดลอย และล่าสุดกินเนสบุ๊คส์ และเนชั่นแนล จีโอกราฟฟิคก็ได้ส่งตัวแทนมารอวัดความยาวของเจ้าโลลองทันทีที่มันพร้อม และในเวบของกินเนสส์ก็มีบทความของเจ้าโลลองอยู่แล้วครับ ลองเข้าไปหาชมกันได้
     สำหรับข่าวอัพเดตเจ้าโลลองก็สั้นๆ ครับ แถมกับความรู้เพิ่มเติมเรื่องจระเข้อีกนิดหน่อยๆ เอาไว้พบกันในบทความหน้าครับ

Credit :
1. http://www.quotednews.com/2011/09/21/lolong-the-giant-crocodile-still-refuses-to-eat/
2. http://www.abs-cbnnews.com/lifestyle/09/19/11/monday-rest-day-monster-croc-lolong
3. http://www.gmanews.tv/story/234214/celebrity-croc-lolong-finally-eats

Funny Photo Click 9 - Movie Posters

2011-11-03T22:30:00.007+07:00

พบกันภาพน่ารัก ดูแล้วอมยิ้มกันอีกครั้งครับ มาถึงตอนที่ 9 กันแล้ว สำหรับตอนนี้มีชื่อว่า Movies Posters ครับ ก็เป็นโปสเตอร์ภาพยนตร์ที่แต่งด้วยโปรแกรมโฟโต้ช็อป ดูแล้วก็ทำได้เนียนดี ก็เช่นเคย ดูกันพอเพลินๆ พร้อมแล้วเชิญรับชมกันได้ครับ

Beauty and the Beast งานนี้เบลล์เจองานหนักหน่อยครับ

นีโมภาคพิศดาร

สตีฟ คาร์เรลในมาดยอดนักสืบ กลายเป็นผีพนัน

สตีฟ คาร์เรลกับทีน่า เฟย์ ในมาดซอมบี้ ถ้ามีจริงก็น่าดูไม่ใช่ย่อยเลยเรื่องนี้

แฮร์รี่ภาคมีหนวด

แบบแมมนี่เจอศึกหนักแล้วครับ เจอเจ้านี่แล้วจะเดินตรงทางมั้ยเนี่ย

อาร์โนลด์เจอคู่ปรับเข้าซะแล้วงานนี้

และแล้ววอลล์ก็นั่งต่อไปอีกพันปี

ดูกันพอเป็นน้ำจิ้มครับ สำหรับตอนที่ 9 นี้ เจอกันตอนต่อไปครับ

credit :
1.worth1000.com
2.google.com

ฉลามตาเดียว (Albino Cyclops Shark)

2011-10-30T23:32:00.002+07:00

บทความนี้ขอนำเสนอสารคดีสัตว์โลกผู้น่ารัก ก็ว่าเข้าไปนั่นครับ เรื่องเล่าคราวนี้เป็นคิวเรื่องของฉลามครับ ไม่ใช่ฉลามธรรมดา แต่มันเป็นฉลามเผือกตาเดียวครับ น่าสนใจทีเดียวใช่มั๊ยละครับ ถ้าสนใจก็ติดตามอ่านกันได้เลยครับ

ฉลามตาเดียว (Albino Cyclops Shark) นั้นถูกโพสภาพครั้งแรกลงในเฟซบุ๊ค (ทันสมัยซะด้วย) ของชมรมตกปลา Pisces Fleet Sportfishing Blog ครับ และไม่กี่เดือนต่อมา มันก็กลายเป็นฟอร์เวิร์ดเมลล์ส่งต่อกันไปเรื่อยในโลกไซเบอร์ในเวลาต่อมา ในตอนแรกก็ไม่มีใครใส่ใจ คิดกันว่ามันก็เป็นเพียงของปลอม เหมือนอย่างสัตว์ประหลาดสารพันชนิดที่ถูกส่งต่อมากันอย่างดาษดื่น ในรูปแบบของฟอร์เวิร์ดเมลล์ทั่วไป แต่คราวนี้เป็นอะไรที่แตกต่างออกไปครับ เมื่อสมาชิกคนหนึ่งของ เวบได้ออกมายืนยันว่า เจ้าฉลามเผือกตาเดียวตัวนี้เป็นของจริง!!

ดูแล้วเหมือนยักษ์ตาเดียวครับ

เมื่อมีการออกมายืนยันแบบนี้ ก็ต้องมีผู้ที่ต้องการตรวจสอบอยู่แล้วครับ โดยซากเจ้าลูกฉลามตาเดียวนี้ ได้ถูกตรวจสอบจากนักวิทยาศาสตร์ทางทะเล โดยความช่วยเหลือจาก เนชั่นแนล จีโอกราฟฟิค (National Geographic) เมื่อผลการตรวจสอบที่ได้ออกมา ปรากฏว่ามันเป็นของจริงครับ!?!?

ความกว้างลำตัวประมาณ 5 เซนติเมตร

มองอีกมุมหนึ่ง

ความยาวตลอดลำตัว 22 เซนติเมตร

อีกมุมด้านบน สีขาวตลอดลำตัว

พี่น้องฉลามที่เกิดมาด้วยกัน

รูปร่างก็เหมือนฉลามปกติครับ

ซากทารกฉลามตาเดียวเผือก (Albino) มีความยาวตั้งแต่หัวถึงหางประมาณ 22 นิ้ว มีดวงตาขนาดใหญ่อยู่ด้านหน้า ดูแล้วเหมือนยักษ์ไซคล็อปส์ตามตำนานของกรีกทีเดียวครับ เจ้าทารกฉลามตัวนี้ได้มาจากแม่ฉลามดัสกี้ (Dusky Shark) ตัวหนึ่ง ซึ่งถูกจับมาได้โดยชาวประมงท้องถิ่น เอ็นริเก้ ลูเซโร่ (Enrique Lucero) จากบริเวณ เกาะเซอร์รัลโว (Cerralvo Island) อ่าวแคลิฟอร์เนีย สวรรค์อีกแห่งของนักตกปลา โดยบริเวณเกาะแห่งนี้เต็มไปด้วยปลาแปลกๆ มากมายครับ

Cerralval Island

โดยเอ็นริเก้ กล่าวว่าตอนที่เขาจับฉลามตัวแม่ได้ และผ่าท้องมันออกดู ก็พบว่ามีลูกฉลามอยู่ในครรภ์ตัวแม่ทั้งหมด 9 ตัว แต่มีเพียงตัวเดียวเท่านั้น ที่ออกมาแปลกประหลาด ไม่เหมือนใครแบบนี้ ซึ่งเขาก็ได้เก็บเอาไว้และถ่ายภาพนำไปโพสยังเวบไซต์ที่เขาเป็นสมาชิกอยู่ และก็ได้แพร่กระจายไปทั่วครับ ในภายหลังก็มีผู้ติดต่อเข้ามาขอซื้อซากเจ้าทารกฉลามตัวนี้ แต่เอ็นริเก้ ก็ไม่ได้ขายมันไปครับ

สัตว์ที่เป็น ไซคล็อพเพีย

จนมีผู้เชี่ยวชาญขอเข้ามาตรวจสอบเจ้าฉลามที่ว่านี้ ซึ่งสองนักวิทยาศาสตร์จากศูนย์วิจัยทางทะเล (Interdisciplinary Center of Marine Science) ใน ลา พาซ รัฐนิวเม็กซิโก ฟีลิปเป้ กัลแวน (Felipe Galvan) และ มาร์เซล่า เบอฮาราโน (Marcela Bejarano Alvarea) ได้ทำการตรวจสอบ และส่งตัวอย่างไปยังห้องทดลอง เพื่อทำการตรวจสอบ ผลที่ได้พบว่าเจ้าฉลามน้อยนี่เกิดพร้อมกับความผิดปกติทางพันธุกรรมชนิดหนึ่ง ซึ่งเรียกว่า ไซคล็อพเพีย (Cyclopia) อาการของโรคนี้ทำให้สิ่งมีชีวิต เกิดมามีตาเดียวแบบนี้ ลักษณะทางพันธุกรรมแบบนี้สามารถเกิดได้ทั้งคนและสัตว์ทุกชนิดครับ ทั้งทารกมนุษย์และสัตว์หลายชนิด ต่างก็เคยมีบันทึกการเกิดมาในลักษณะนี้อยู่เยอะครับ และโดยปกติแล้วตัวอ่อนหากเกิดมาในลักษณะนี้ก็มักจะเสียชีวิตในเวลาต่อมา เนื่องจากสภาพของร่างกายไม่สมบูรณ์พร้อมต่อการอยู่รอด ยิ่งฉลามที่ได้ชื่อว่าทิ้งลูกทันทีหลังคลอดเองก็ตาม ด้วยข้อจำกัดของโรคทางพันธุกรรมนี้เอง ซึ่งก็นับเป็นการยากครับ ที่จะได้เห็นสิ่งมีชีวิตแบบนี้อยู่รอดออกมาจนเติบโตได้

โลกของเรานั้นก็ยังคงมีสิ่งแปลกประหลาดต่างๆ ให้เราได้ค้นพบและแปลกใจกันเล่นอยู่เสมอๆ ครับ ไม่แน่วันหนึ่งวันใดข้างหน้า เราอาจจะค้นพบสัตว์ในตำนานขึ้นมาจริงๆ ก็เป็นได้

Credits:
1. http://news.discovery.com/animals/cyclops-shark-111018.html
2. http://wikileaksnews.net/one-eyed-cyclops-shark-found.html
3. http://www.livescience.com/16582-cyclops-shark-pictures.html
4. http://www.odditieszone.com/cyclops-shark/
5. http://amazingers.com/2011/10/17/rare-cyclops-shark-found/
6. google.com

โมอาย รูปสลักหินปริศนาบนเกาะอีสเตอร์ (Moai, Easter Island Statues)

2011-10-23T11:33:00.008+07:00

สวัสดีกันอีกครั้งครับ ช่วงนี้เหตุการณ์น้ำท่วมบ้านเราก็ยังคงอยู่ในช่วงที่ต้องเฝ้าระวังกันอยู่ ก็คงต้องมีสติ ตั้งอยู่ในความไม่ประมาทละนะครับ ก็ขอเอาใจช่วยผู้ที่ประสบภัยให้ผ่านเหตุการณ์นี้ไปให้ได้ด้วยดี เอาล่ะครับ มาเข้าเรื่องของบทความครั้งนี้ดีกว่าครับ อัพเดตคราวนี้ขออนุญาตพาทุกท่านไปไกลถึง เกาะอีสเตอร์ (Easter Island) กันเลยทีเดียว โดยที่เกาะนี้มีรูปสลักหินขนาดยักษ์ที่เรียกกันว่า “โมอาย (Moai)” อยู่ ครับ ถ้าอยากรู้เรื่องราวของโมอายว่าคืออะไร เป็นเพียงรูปสลักหินธรรมดาหรือสิ่งที่ชนเผ่าราปานุยสร้างขึ้นบูชาและปกป้อง พวกเขาจากภัยธรรมชาติ หรืออะไรก็แล้วแต่ ถ้าพร้อมแล้วก็เชิญติดตามอ่านกันได้เลยครับ

โมอายเป็นหินภูเขาไฟขนาดใหญ่สลักเป็นรูปร่างคนบ้าง หน้าคนบ้าง ตั้งอยู่รายรอบไปทั่วบริเวณเกาะอีสเตอร์ในทะเลแปซิฟิคตะวันออกเฉียงใต้ เกาะอีสเตอร์นั้นอยู่ภายใต้การปกครองของประเทศชิลี มีขนาดพื้นที่ของเกาะกินอาณาบริเวณประมาณ 164 ตารางกิโลเมตร มีประชากรท้องถิ่นอาศัยอยู่ประมาณ 5,034 คน เป็นสถานที่ที่ว่ากันว่าที่นี่เป็นใจกลางของโลก บ้างก็ว่าเป็นสะดือของโลกไปนั่น โดยชื่อเกาะอีสเตอร์นั้นถูกตั้งขึ้นตามวันที่มีการค้นพบเกาะนี้ครับ ซึ่งเป็น วันอีสเตอร์ (Easter's Day) พอดีในปี ค.ศ.1722 โดยมาจากการค้นพบของนักสำรวจชาวฮอลแลนด์ เจค็อบ ร็อกเกวีน (Jacob Roggeveen) แรกเริ่มเดิมทีชื่อของเกาะอีสเตอร์นั้นถูกตั้งเป็นชื่อภาษาสเปนครับว่า isla de paschua หรือแปลว่าเกาะอีสเตอร์ในภาษาอังฤษนั่นเองครับ และในปัจจุบันทาง องค์กรยูเนสโก (UNESCO) ก็ได้ประกาศให้เกาะอีสเตอร์เป็นมรดกโลกอีกแห่งหนึ่งด้วยครับ

สิ่งหนึ่งที่ทำให้เกาะเล็กๆ แห่งนี้มีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วโลก ก็มาจากรูปสลักแท่งหินหน้าคนขนาดยักษ์จำนวนหลายร้อยชิ้น หรือที่เรารู้จักกันในชื่อของ โมอาย นั่นเองครับ ซึ่งผู้ที่สร้างโมอายขึ้นมาว่ากันว่าเป็น ชนเผ่าราปานุย (Rapa nui) หรือชาวโพลินิเชียในสมัยโบราณ ที่อพยพเข้ามายังเกาะแห่งนี้ในอดีต

เหล่าโมอายเรียงรายอยู่บน "อาฮู"

ชาวเกาะในปัจจุบันนี้ไม่ได้สืบสายเลือดจากชาวเกาะเผ่าราปานุยดั้งเดิมในสมัย ก่อนนะครับ แต่เป็นอีกพวกที่เข้ามาตั้งรกรากอยู่อาศัยในภายหลัง ต่อมาชาวเกาะชนเผ่าดั้งเดิมก็ได้สูญสิ้นไป ทำให้เหลือแต่ชาวเกาะสายเลือดใหม่ที่ยังอยู่ต่อมาจนถึงทุกวันนี้ แต่ก็ยังมีโชว์การแสดงสำหรับนักท่องเที่ยวที่มาเยือนเกาะอีสเตอร์ ถึงเรื่องราวในอดีตของชนเผ่าพื้นเมืองที่เข้ามาตั้งรกรากอยู่ที่เกาะอีสเตอร์นี้อยู่ครับ รวมไปถึงตำนานมนุษย์ปักษาอันโด่งดังของเกาะอีสเตอร์

บริเวณที่โมอายตั้งอยู่ เรียงรายรอบเกาะเลยทีเดียวครับ

โมอายนั้นคาดว่าถูกสร้างขึ้นในราวปี ค.ศ.1200 – 1500 โดยสร้างขึ้นจากหินภูเขาไฟบ้าง จากหินเกลือบ้าง ตั้งอยู่เรียงรายไปทั่วเกาะอีสเตอร์ส่วนใหญ่จะถูกตั้งให้หันหน้าออกไปยังทะเล โมอายบนเกาะนั้นมีอยู่ประมาณ 887 ชิ้น กล่าวกันว่าโมอายเกือบทั้งหมดนั้นถูกแกะสลักจากบริเวณพื้นที่ที่เรียกว่า ราโน ราราคู (Rano Raraku) ที่เป็นแหล่งรวมหินภูเขาไฟขนาดใหญ่ ในปัจจุบันยังมีโมอายเหลืออยู่อีกหลายร้อยตัวที่ยังคงอยู่ที่ราโน ราราคู ยังไม่ได้ทำการขนส่งไปยังพื้นที่ต่างๆ ของเกาะ

ตัวนี้จมอยู่บริเวณชายฝั่งครับ

อาจจะคิดกันว่าโมอายก็ตัวไม่ใช่น้อยๆ น้ำหนักก็เป็นตัน จะขนไปยังจุดต่างๆ ของเกาะได้อย่างไร คำถามนี้ เคยมีผู้ที่ให้ทฤษฎีเกี่ยวกับการเคลื่อนย้ายโมอายเอาไว้อยู่ทฤษฎีครับ ส่วนใหญ่ก็จะใช้ทฤษฎีเรื่องของคานดีดคานงัดมาร่วมกับการใช้ไม้ประครองในการเคลื่อนที่ หรือใช้ไม้พยุงโมอายให้อยู่ในตำแหน่งที่ต้องการ ไม่ว่าจะเป็นในการลาก การเข็ญ หรือการจัดตั้งให้โมอายอยู่ในตำแหน่งที่ต้องการ โดยอาจจะสร้างชั้นดินขึ้นมาเพื่อพยุงโมอายเอาไว้เวลาจะเปลี่ยนตำแหน่ง ช่องรายการสารคดีดิสคัพเวอร์รี่ แชนแนลก็ยังเคยเอามาออกอากาศ อยู่เหมือนกันครับ

โมอายพวกนี้มีลำตัวนะครับ เพียงแต่ถูกดินฝังจนเหลือแต่ส่วนหัวเท่านั้น

มาดูกันที่ขนาดของโมอายกันบ้างครับ โมอายนั้นมีด้วยกันอยู่หลายขนาด เล็กบ้างใหญ่บ้าง แกะสลักเสร็จสมบูรณ์บ้าง ถูกแกะสลักค้างแล้วทิ้งเอาไว้บ้าง โมอายที่ตัวสูงที่สุดนั้นชื่อว่า พาโร (Paro) มีความสูงกว่า 10 เมตร น้ำหนักกว่า 82 ตัน แต่ตัวที่หนักที่สุดนั้นชื่อว่า อาฮู ทงกันกิ (Ahu Tonganki) มีน้ำหนักถึง 86 ตัน ครับ แต่ก็ยังมีโมอายยักษ์ใหญ่อีกตัวที่คาดว่ายังแกะสลักไม่ทันเสร็จครับ ถูกทิ้งค้างเอาไว้ โดยจากการประมาณแล้วคาดว่า ถ้าเจ้าโมอายตัวนี้แกะสลักเสร็จแล้วละก็ จะมีความสูงถึง 21 เมตร น้ำหนักกว่า 270 เลย ทีเดียวครับ และน่าจะเป็นโมอายที่มีขนาดใหญ่ที่สุดเลยทีเดียวครับ

โมอายที่ยังแกะไม่เสร็จอยู่ที่ ราโนอราราคู

โมอายนั้นเป็นรูปสลักแบบไม่มีขาครับ (โมอายมีลำตัวนะครับ ไม่ใช่มีแต่หน้าอย่างเดียว) แต่ก็มีการพบเจอโมอายที่มีขาอยู่ตัวนึง แถมนั่งบนขาอยู่อีกต่างหากครับ เจ้าโมอายมีขาตัวนี้มีชื่อว่า ทูคุทูริ (Tukuturi) ครับ เชื่อกันครับว่าต้นแบบของโมอายนั้นถูกแกะสลักมาจาก ใบหน้าชาวโพลินิเชีย หรือชาวราปานุยในอดีต สังเกตได้จากรูปลักษณ์ของโมอายที่มีใบหน้ายาว คิ้วหนา จมูกเป็นสันใหญ่ ริมฝีปากบาง มี
ลักษณะคล้ายกับชาวโพลินิเชียในสมัยโบราณอยู่เหมือนกันครับ

"ปุเกา"

โมอายเพียงตัวเดียวที่มี "ขา" ครับ

โมอายบางตัวนั้นมีสิ่งที่คล้ายปมผมหรือที่เรียกว่า "ปุเกา (Pukao)" หรือมวยผมที่ครอบอยู่ บนหัวอีกทีนึงครับ โดยปุเกานั้นอาจมีไว้เพื่อแสดงให้รู้ถึงลำดับชั้นของโมอาย ก็เป็นได้ครับ (ในการ์ตูนเกี่ยวกับหายนะเรื่อง MMR มองโมอายที่มีปุเกาอยู่บนหัวว่า ชาวเกาะพวกนี้เป็นบรรพบุรุษชาวญี่ปุ่นไปซะงั้น) ทั้งนี้เมื่อทำการสลักรูปโมอายเสร็จเรียบร้อย ก็จะนำไปวางตั้งเรียงกันบนฐานหินหรือที่เรียกกันว่า อาฮู (Ahu) นั่นเองครับ จากการตรวจสอบนั้นพบว่ามีโมอายจมอยู่บริเวณนอกชายฝั่งเช่นกันครับ หากแต่ว่ามันเคลื่อนที่ไปตรงนั้นได้อย่างไรยังไม่ปรากฏบันทึกแน่ชัดครับ มีโจ๊กอยู่เรื่องนึง เคยมีนักท่องเที่ยวถามคำถามแก่ชนพื้นเมืองว่าโมอายนั้นลงจากเขามาได้อย่างไร แกก็ตอบว่ามันมีขา มันก็เดินลงมาเองทั้งหมดนั่นแหละ อีกเรื่องนึงก็ว่ากันว่าโมอายถูกขนลงมาจากเขาด้วยพลังจิตครับ หรือบ้างก็ว่าถ้ามีผู้ที่เหมาะสมออกคำสั่ง เหล่าโมอายก็จะพากันเดินเองได้ ก็ว่ากันไปครับ

โมอายไม่เพียงแต่รู้จักกันในนามของรูปสลักหินขนาดยักษ์เท่านั้นครับ ยังเคยมีการนำเอาโมอายไปทำเกมคอมพิวเตอร์เมื่อสิบกว่าปีก่อน หรือเป็นคาแรคเตอร์ประกอบในเกมอยู่ด้วยเหมือนกันครับ ในหนังสือการ์ตูนหลายเรืองก็ยังมีการนำเอาโมอายไปเขียนถึงอยู่บ่อยๆ หรืออย่างในวงการภาพยนตร์ ล่าสุดในเรื่อง Night at The Museum ทั้งสองภาค ก็ยังมีตัวละครที่เป็นโมอายเข้ามามีบทบาทอยู่ในหนังด้วยเหมือนกัน เหล่านี้แสดงให้เห็นว่า ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานสักเพียงไหน โมอายก็มักจะถูกนำขึ้นพูดถึงอยู่เสมอไม่ว่าจะในแง่ของความน่าสนใจหรือความ ลึกลับของตัวมันเองก็ตามทีครับ

เกมโมอายคุง เกมเมื่อ 20 กว่าปีก่อนแน่ะครับ

กราดิอุส ก็มีโมอายเข้ามาแจมเหมือนกัน

มาถึงบทสรุปส่งท้ายบทความนี้กันครับ สำหรับจุดประสงค์ของการสร้างโมอายขึ้นมาคืออะไร หรือมันถูกสร้างขึ้นมาเพื่ออะไร ในปัจจุบันเราก็ยังไม่พบคำตอบที่แน่ชัดของคำถามเหล่านี้ครับ มันจะถูกสร้างขึ้นมาเพื่อบูชาเทพเจ้า เพื่อเอาไว้เคารพสักการะ เพื่องานศิลปะเท่านั้น หรือถูกสร้างขึ้นมาเพื่อเป็นตัวแทนธรรมชาติเพื่อปกป้องและให้ความคุ้มครองแก่ชนเผ่าที่สร้างมันขึ้นมา คำถามและคำตอบเหล่านี้ก็ยังคงเป็นปริศนาครับ บรรดานักวิทยาศาสตร์ นักวิจัยเฉพาะสาขา นักประวัติศาสตร์ ผู้เชี่ยวชาญทางด้านอารยธรรมโบราณต่างก็หาที่มาที่ไปของโมอาย มาถึงทุกวันนี้ครับ และก็คงต้องค้นหาคำตอบกันต่อไป เพื่อให้มาได้ซึ่งบทสรุป ที่มีการตามหากันมาอย่างยาวนานก็เป็นได้ครับ

Credits:
1. http://en.wikipedia.org/wiki/Easter_Island
2. http://www.bradshawfoundation.com/easter/
3. http://www.crystalinks.com/easterisland.html
4. http://it.wikipedia.org/wiki/Moai
5. http://untitled-project.com/photolog/content/...../IMG_4639.JPG
6. pics from google.com

Funny Photo Click 8 - Feeding Crocs

2011-10-22T23:48:00.005+07:00

สำหรับ Funny Photo ชุดนี้ คงไม่ Funny เท่าไหร่ครับ ออกแนวน่าหวาดเสียวนิดๆ ซะมากกว่า ก็เป็นภาพชุดการให้อาหารแก่ จระเข้ยักษ์ อ้อ พวกนี้ส่วนใหญ่ไม่ใช่จระเข้เลี้ยงตามฟาร์มนะครับ เป็นจระเข้ธรรมชาติ แต่อาจจะพอคุ้นอยู่กับคนกับให้อาหารอยู่บ้าง แต่จระเข้พวกนี้ไม่เชื่องแน่นอนครับ ดูแล้วน่าหวาดเสียวไม่ใช่น้อยเลยทีเดียว ถ้าพร้อมแล้วก็เชิญรับชมกันได้เลยครับ

ประเดิมด้วยภาพนี้ครับ

ส่วนใหญ่เป็นทัวร์โชว์แสดงการให้อาหารจระเข้

เป็นอาชีพที่เสี่ยงกับความตายอยู่ตลอด ประมาทไม่ได้ทีเดียวครับ

พลาดนิดเดียวนี่หมายถึงชีวิตได้เลยครับ

โชว์อันตรายกับจระเข้ขนาด 5-6 เมตร

ไกด์บางคนทำแบบนี้เพื่อแสวงหาความตื่นเต้น ท้าทายเหมือนกันครับ

ถ้าเกิดจรเข้พวกนี้ไม่สนใจปลาตัวจิ๋วในมือ หันมาสนเหยื่อที่ใหญ่กว่า คิดแล้วสยองครับ

มัจจุราชสี่ขา ที่พร้อมจะเขมือบผู้ให้อาหารได้ทุกเวลา

คนนี่ตัวเล็กไปเลยนะครับ เมื่อเทียบกับเจ้ายักษ์ใหญ่แห่งสายธารตัวนี้

พลาดล้มนิดเดียว ได้ลงไปเป็นอาหารว่างแน่ครับ

คนดูก็ลุ้นอยู่ว่ามันจะงับพลาดเมื่อไหร่

มาดูเขาให้อาหารแบบในฟาร์มดูบ้างครับ

พวกนี้เป็นจระเข้เลี้ยงตามฟาร์มครับ ขนาดไม่ธรรมดาทีเดียว

เจ้าหน้าที่กำลังให้อาหารเจ้าโกเม็ค

รูปที่เคยเป็นที่ฮือฮาในอดีต กับพรานจระเข้ผู้ล่วงลับ สตีฟ เออร์วิน

ดูไปสยองไปครับ เอาให้ดูเพื่อความบันเทิงพอครับ อันตรายถึงชีวิต ไม่ควรเลียนแบบเลยนะครับ จระเข้ไม่มีทางเลี้ยงให้เชื่องได้ครับ ถึงจะสงบ ดูเชื่องแค่ไหน สัตว์ป่าก็คือสัตว์ป่าครับ สัญชาตญาณนักล่ามีอยู่เต็มเปี่ยม กรุณาอย่าเลียนแบบ ปล่อยให้ผู้มีความชำนาญเขาแสดงให้ดูดีกว่าครับ ปลอดภัยกว่าเยอะ สำหรับ Funny Photo ชุดนี้เป็นอย่างไรบ้างครับ ชอบไม่ชอบก็บอกกันได้ครับ จนกว่าจะเจอกันบทความหน้าครับ

Credit:
1. www.google.com
2. www.billbeardcostarica.com
3. www.giftsthatthrill.com.au
and mores

บันยิพ : อสูรแห่งหนองน้ำ

2011-10-17T23:06:00.002+07:00

กลับมาอัพเดตกันอีกครับ แต่คราวนี้ขออนุญาตเอาบทความเก่าๆ ที่เคยทำไว้นานแล้วมาให้อ่านกันใหม่ ก็มีขัดเกลาตัดน้ำออกไปให้กระชับขึ้น พร้อมแล้วก็อ่านกันเลยครับ

*************

     พาไปรู้จักกับสัตว์ประหลาดกัน มาก็หลายชนิดหลายตัวแล้ว ข้อมูลมากบ้างน้อยบ้าง ก็อย่าว่ากันล่ะครับ พอดีวันนี้สบโอกาสพาไปทัวร์แถวออสเตรเลียกันดูบ้าง มาฟังเรื่องเล่าที่เป็นตำนานเกี่ยวกับเจ้าสัตว์ประหลาดที่มีชื่อเรียกกันว่า บันยิพ (Bunyip) กันดูบ้างครับ สำหรับเรื่องสัตว์ประหลาดหรือเจ้าตัวประหลาดนี้นั้นก็เป็นตำนาน เรื่องเล่าที่ยังคงกล่าวขานกันต่อมาจนถึงทุกวันนี้ ของชาวเผ่าพื้นเมืองของประเทศออสเตรเลีย หรือชนเผ่าอะบอริจินส์นั่นเองครับ โดยตามเรื่องตำนานของชาวอะบอริจินส์นั้นได้เล่ากล่าวเอาไว้ว่า บันยิพ เป็นจิตวิญญาณที่สิงสถิตอยู่ในแม่น้ำ ลำคลอง หนองบึง ทะเลสาบ หรือหากจะบอกว่าเป็นวิญญาณผู้เฝ้าผืนน้ำก็เห็นจะเป็นได้อยู่เหมือนกัน พอนานวันสะสมตบะแก่กล้ามากขึ้น บันยิพ เลยกลายรูปร่างเป็นสัตว์ประหลาด เป็นตัวเป็นตนขึ้นมาให้ผู้คนได้เห็นไปโน่นล่ะครับ
     ตามตำนานแล้ว... บันยิพก็เหมือนสัตว์ประหลาดแทบจะทั่วทุกมุมโลกล่ะครับคือค่อนข้างจะขี้โมโหไปเสียหน่อย มีพฤติกรรมดุร้าย ถ้าหากมีผู้ใดหรือใครบุกรุกหรือล่วงล้ำถิ่นที่อยู่ของมันแล้วล่ะก็ ไม่ว่าจะเป็นคนหรือสัตว์ชนิดใดก็ตาม เบาะๆ ก็โดนทำร้ายครับ แต่ถ้าแย่หน่อยก็จะโดนมันพาลากเอาลงน้ำไปเลยทีเดียว แล้วไม่ใช่ลากลงน้ำไปนั่งดูเฉยๆ นะครับ บันยิพนี่ยังกินคนหรือเหยื่อที่มันจับลงน้ำไปอีกด้วย........ว่ากันไปนั่น แต่ลักษณะแบบนี้ก็เข้าทำนองเหมือนสัตว์ที่หวงอาณาเขต หรือไม่ก็อาจจะกำลังหาอาหารอยู่เหมือนกัน

     ไม่เพียงชาวพื้นเมืองอะบอริจินส์ที่ เล่าขานถึงตำนานบันยิพ แต่พวกคนขาวที่ไปตั้งรกรากทีหลังอยู่ที่นั่นก็มีประสบการณ์ที่เกี่ยวกับเจ้า บันยิพนี่อยู่เหมือนกันครับ เพียงแต่ว่าลักษณะของรายละเอียดจะแตกต่างกันออกไปเท่านั้นเองแต่ก็เล่าขาน กันเป็นในแนวสัตว์ประหลาดตัวใหญ่เดินสี่ขา ลำตัวปกคลุมไปด้วยขนรุงรัง ที่เฝ้าอาศัยอยู่ในหนองบึง ผืนน้ำอยู่นั่นเองครับ...

บันยิพ อสูรกายแห่งหนองน้ำ

เอ้า ฝอยมาซะนาน ลืมเล่ารูปพรรณสัณฐานของบันยิพซะได้....มาว่ากันถึงรูปร่างของมันแล้วกัน เรื่องรูปร่างของบันยิพนี่ก็น่าปวดเศียรเวียนเกล้าอยู่ใช่ย่อยครับ คือ มีขา 4 ขา และแต่ละขามี 3 เล็บ ขนาดลำตัวใหญ่สีดำเข้มออกไปทางดำ ลำตัวด้านหน้ามีเกล็ดปกคลุมไปจนถึงครึ่งของหลังและแผ่นหลังก็ปกคลุมด้วยขน ไปตลอดจนถึงหาง หน้าตาออกจะคล้ายสุนัข แต่บ้างก็ว่าเหมือนหมูครับ หุ หุ และก็มีหางคล้ายตัวบีเวอร์ ขนาดความยาวตลอดตัวเกือบสามเมตร เคลื่อนที่ด้วยการเดินสี่ขา แต่บางตำนานก็กล่าวว่าบันยิพนี่รูปร่างจะออกไปทางไดโนเสาร์หรือ สัตว์เลื้อยคลานมากกว่าครับ แต่ก็นั่นแหละครับ ลักษณะของบันยิพก็มีแตกต่างกันออกไปอีกหลายแบบครับ ตามตำนานของแต่ละพื้นที่ของเผ่าชนพื้นเมืองอีกเหมือนกัน บันยิพที่โด่งดังขนาดมีการจัดทำแสตมป์ขึ้นมาขายเป็นเรื่องราวเลยนะครับ

รายงานการพบเห็นบันยิพนั้นไล่มาตั้งแต่ปี ค.ศ.1800 แน่ะครับ หลายสถานที่ หลายแห่งในออสเตรเลีย แต่ปีที่มีการรายงานเกี่ยวกับบันยิพมากที่สุดก็เห็นจะเป็นในช่วงปี ค.ศ. 1820-1845 ครับ เรียกได้ว่ายุคทองของเรื่องบันยิพเลยทีเดียว และในช่วงปี ค.ศ.1800 นั้นเคยมีรายงานการพบซากกระดูกสัตว์ขนาดใหญ่ที่ไม่เคยเห็นมาก่อนครับที่ เมืองกีลอง(Geelong) รัฐวิคตอเรีย (Victoria) ของออสเตรเลีย โดยรูปร่างกระดูกจะคล้ายกับฮิปโปโปเตมัส แต่แน่นอนครับว่าพอพิสูจน์แล้วไม่ใช่ ก็เลยมีการสันนิษฐานกันไปว่ามันอาจจะเป็นซากกระดูกของบันยิพก็ได้ ว่ากันไปนั่นเลยทีเดียวเชียว และต่อมาเมื่อปี ค.ศ.1845 ก็มีการขุดค้นพบโครงกระดูกสัตว์ยักษ์ปริศนาอีก เช่นกันครับ ซึ่งลักษณะของกระดูกที่ขุดพบครั้งนี้นั้นรูปร่างคล้ายกับจระเข้ผสมกับนก อะฮ่า งงละซิครับ ผมก็งง หุ หุ เอายังงี้ครับถ้านึกไม่ออก ก็ลองนึกถึงรูปร่างของโครงกระดูกจระเข้ขณะยืน 2 ขาและตัวพองๆ แบบนกดู นั่นละครับใช่เลย (นึกออกกันมั๊ยครับ) ซึ่งหนังสือพิมพ์ท้องถิ่นของกีลองได้เคยลงเรื่องและรูปวาดของบันยิพเอาไว้ และเอามาตีพิมพ์ใหม่ใน ค.ศ.1991 ที่ช่วงเรื่องของบันยิพกลับมาฮือฮาอีกครั้งนึง แต่คราวนี้ทางหนังสือพิมพ์ได้ให้ความเห็นว่ามันคือไดโนเสาร์ปากเป็ด (Duck-Billed Dinosaur) แทนครับ แต่แน่นอนว่าหลังจากทำการตจวจสอบแล้วปรากฏว่าไม่ใช่ จากข้อมูลสรุปการตรวจสอบโครงกระดูกปริศนาที่น่าเชื่อถือมากที่สุด ได้ข้อสรุปว่ามันคือกระดูกของสัตว์ที่เคยมีอยู่จริงที่ประเทศออสเตรเลียในสมัยก่อนครับ มาถึงตรงนี้หลายท่านคงถามว่าแล้วมันตัวอะไรล่ะ ? อ่านต่อได้เลย เพราะอีกประเดี๋ยวจะเฉลยครับ

ดิพโพรโทดอน

โครงกระดูกดิพโพรโทดอน

      บางคนก็เชื่อว่าเรื่องเล่าของบันยิพเนี่ยเหลวไหล เป็นเพียงเรื่องเล่าในจินตนาการ เป็นเพียงเรื่องเล่ารอบกองไฟที่ตกทอดกันมาจากรุ่นสู่รุ่นของชนเผ่าที่ยังล้าหลังในเรื่องของวิวัฒนาการเท่านั้น อาจจะมองเห็นสัตว์ธรรมดาเป็นสัตว์ประหลาดไปในทัศนวิสัยที่ไม่ดีอย่างเช่นตอนกลางคืน เช้ามืด เวลาค่ำ อะไรก็ว่ากันไป สัตว์ประหลาดที่เล่าๆ กันมาน่ะ ไม่มีตัวตนจริงหรอก นิทานก็เป็นนิทาน ตำนานก็เป็นตำนาน จะเป็นเรื่องจริงไปได้ยังไง เพราะยังไม่เคยมีใครจับตัวมันได้หรือมีหลักฐานยืนยันที่ชัดเจนเลย เจ้าตัวที่เล่าต่อกันมาน่ะ ไม่แน่ว่าบางทีอาจจะเป็นแค่จระเข้น้ำเค็มตัวใหญ่ที่มีอยู่ทั่วไปตามแม่น้ำ ลำคลองในออสเตรเลียเท่านั้น หรือไม่ก็อาจจะเป็นแค่ฮิปโปโปเตมัสเท่านั้นเอง อะไรประมาณนั้นละครับ......แต่ก็มีนักวิทยาศาสตร์หลายท่านกลับเชื่อว่ามัน เคยมีตัวตนอยู่จริง เพียงแต่ไม่ใช่สัตว์ประหลาดอะไรที่ไหนแต่มันน่าจะเป็นสัตว์เลี้ยง
ลูกด้วยนมในตระกูลจิงโจ้ขนาดใหญ่ที่เคยมีชีวิตอยู่ในออสเตรเลียเมื่อนานมาแล้ว มีชื่อเรียกว่า ดิพโพรโทดอน (Diprotodon) นั่นเองครับ โดยเจ้าดิพโพรโทดอนนั้นเคยอาศัยอยู่เมื่อประมาณ 20,000 กว่าปีมาแล้วน่ะครับ และก็สูญพันธ์ไปเรียบร้อยแล้ว ซึ่งถ้าหากเปรียบเทียบจากรูปทางด้านกายภาพทั่วๆ ไปแล้ว บันยิพกับดิพโพรโทดอน เนี่ยจะว่าไปมันก็คล้ายกันเอาการอยู่นะครับ

     เจ้าดิพโพรโทดอนนี่อาจจะมีชีวิตเหลือรอดมาจน ถึงทุกยุค 80 ในตอนนั้นเลยทำให้กลายมาเป็นต้นตำนานของสัตว์ประหลาดบันยิพในตอนนี้ หรืออาจจะรอดมาจนถึงทุกวันนี้ และหลบซ่อนอยู่ที่ไหนสักแห่งก็อาจเป็นได้ครับ หรือไม่ก็บันยิพอาจจะไม่มีอยู่จริงเป็นเพียงเรื่องเล่าที่ตกทอดต่อกันมา หรืออาจจะมีอยู่จริงๆ แต่เป็นสัตว์ชนิดหนึ่งนอกระบบความรู้ที่เรายังไม่ค้นพบก็อาจจะเป็นไปได้อยู่ อีกเหมือนกันครับ แต่ไม่ว่าจะเป็นแบบไหนนั้น มันก็เป็นเสน่ห์ที่น่าค้นหาอยู่เหมือนกันครับ

     ที่เล่ามานี้ก็พอที่จะทำให้พอรู้จักกับบันยิพ หนึ่งในตำนานสัตว์ลึกลับสัญชาติออสเตรเลีย กันมากขึ้น ถูกใจไม่ถูกใจยังไงก็บอกกันได้ แต่ถ้าข้อมูลตกหล่นขาดหายไปหรือน้อยไปยังไงก็ต้องขออภัยด้วยครับ อย่างที่บอกอยู่เสมอละครับว่า ขอให้อ่านเพื่อความบันเทิงครับ จะมีจริงหรือไม่นั้น เราอย่าไปซีเรียสดีกว่า ใช่มั๊ยครับ ก็คงจะมีเท่านี้ครับสำหรับบทความเรื่องเล่าชิ้นนี้ ไว้เจอกันใหม่กับบทความเรื่องหน้าครับผม

**********
อ่านกันพอเพลินๆ นะครับ เอาเก่ามาเล่าใหม่ก็ผ่านไปอีกชิ้น เอาแก้ขัดเวลาไม่รู้จะเขียนบทความอันใหม่ยังดี แต่ยังไงเรื่องหน้า บทความจะเอาเรื่องใหม่ๆ ที่น่าสนใจมาลงบ้างครับ ติดตามอ่านนะครับ ไม่นานเกินรอ

10 เกร็ดความรู้ที่น่าสนใจ

2011-10-16T20:30:00.002+07:00

อัพเดตกันอีกบทความนะครับ คราวนี้มาดูเรื่องเบาๆ กันบ้าง ก็เป็นเรื่องราวทั่วๆ ใกล้ตัวเราทั่วไป เกร็ดเล็กเกร็ดน้อย เอามาให้ดูกันพอเพลินๆ ว่าแล้วก็ติดตามอ่านกันได้เลยครับ

1. หลอดไฟฟ้า
คนส่วนใหญ่เข้าใจว่า โธมัส อัลวา เอดิสัน (Thonas Alva Edison) นักวิทยาศาสตร์อัจฉริยะชาวอเมริกา ได้ทำการประดิษฐ์หลอดไฟฟ้า (Light bulb) ขึ้นเป็นคนแรก อันนี้เป็นเรื่องที่เข้าใจผิดกันมานานครับ แต่แท้ที่จริงแล้ว ผู้ที่ประดิษฐ์หลอดไฟเป็นคนแรกนั้นก็คือ โจเซฟ สวอน (Joseph Swan) นักวิทยาศาสตร์ชาวอังกฤษครับ โดย โจเซฟ นั้นประดิษฐ์หลอดไฟเมื่อปี ค.ศ.1878 นั่นเองครับ

2. น้ำผึ้ง
น้ำผึ้งนั้นเป็นอาหารตามธรรมชาติชนิดเดียวครับ ที่ไม่เกิดการเน่าเสียเมื่อเก็บเอาไว้นานๆ โดยมีการพบโถใส่น้ำผึ้งที่มีอายุกว่าสองพันปี เก่าแก่มากที่สุด ซึ่งถูกค้นพบในสุสาน Yutu and Tjuyu ในหุบเขาแห่งกษัตริย์ ประเทศอียิปต์ เมื่อปี ค.ศ.1905 โดย ธีโอดอร์ เดวิส (Theodore davis) ชาวอเมริกา สภาพที่พบนั้น น้ำผึ้งนั้นยังมีลักษณะเป็นของเหลว และยังสามารถกินได้อยู่เลยครับ

3. ประชากรโลก
หากว่ากันด้วยเรื่องของจำนวนประชากรจำนวนทั้งหมดบนโลกนี้แล้ว ตอนนี้มีจำนวนอยู่เกือบเจ็ดพันล้านคน แต่อย่าคิดว่าจำนวนประชากรจะล้นโลกใบนี้นะครับ เชื่อมั๊ยครับ พื้นที่กว่า 700,000 ตารางกิโลเมตรของรัฐเท็กซัส ประเทศสหรัฐอเมริกานั้นสามารถรองรับประชากรโลกทั้งหมดได้ แต่ในส่วนของพื้นที่เท่านั้นนะครับ

4. เชื้อรา
ได้มีการวิจัยว่าเชื้อรานั้นมีความใกล้เคียงกับมนุษย์และสัตว์มากกว่าพืชชนิดอื่น ฟังแล้วคันตัวพิลึกครับแบบนี้

5. เรือดำน้ำ
ในสงครามโลกครั้งที่สอง มีเรือรบ เรือดำน้ำ ถูกข้าศึกจู่โจมแล้วก็จมลงด้วยกันนับพันลำครับ แต่มีเรือดำน้ำเยอรมันที่ชื่อว่า U-120 ที่จมลงโดยไม่ได้โดนตอร์ปิโดหรือถูกยิงจากข้าศึกในปี ค.ศ.1940 ครับ เจ้าเรือดำน้ำลำนี้จมลงสู่ก้นมหาสมุทร เหตุเพราะฟังก์ชั่นการทำงานของห้องน้ำไม่ปกติ ทำให้ไม่มีการระบายน้ำออกจากเรือดำน้ำได้ มันจึงลงไปนอนอยู่ใต้ท้องทะเลในที่สุดครับ

6. สิ่งมีชีวิตที่ใหญ่ที่สุดบนผิวโลก
หากจะนับสิ่งมีชีวิตทีมีขนาดใหญ่ที่สุดบนพื้นผิวโลกใบนี้แล้วละก็ ทุกท่านคิดถึงอะไรครับ ช้างหรือเปล่า ถ้าจะตอบแบบนี้ก็ผิดทีเดียวครับ เพราะเจ้าของสถิติตัวจริงนั้นคือ “เห็ด” ครับ ได้มีการค้นพบในรัฐโอเรกอนครับว่า ชั้นผิวใต้ดินนั้นมีเห็ดขนาดใหญ่อาศัยอยู่ วัดได้ความยาวเบ็ดเสร็จก็ได้เส้นผ่านศูนย์กลางประมาณแปดร้อยเมตรครับ ถือว่าเป็นสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยค้นพบกันมาเลยทีเดียว

7. มด
มาดูเรื่องมดตัวจิ๋วกันบ้างครับ มีการประมาณกันว่าน้ำหนักรวมกันของมดทุกตัวบนโลกใบนี้นั้น หนักกว่าจำนวนน้ำหนักของประชากรบนโลกนี้รวมกันทั้งหมดเสียอีกครับ ไม่อยากคิดต่อเลยครับ หากประชากรโลกมีราวเจ็ดพันล้านคนแล้ว จำนวนประชากรมดจะมีอยู่เท่าไร

8. ประชากรโลก (2)
ได้มีการสำรวจสถิติการเกิดของประชากรของโลกเรา ผลที่ได้คือทุก 1 วินาที จะมีเด็กทารกเกิดขึ้นมาบนโลกใบนี้ 3 คน และทุก 1.33 วินาที นั้นจะมีคนตายลงไป 1 คน หากคุณอ่านข้อความนี้จบแสดงว่าโลกใบนี้มีประชากรเพิ่มขึ้นมาอีก 12 คน และตายลงไปอีก 4 คน ครับ

9. เพลงแฮปปี้ เบิร์ดเดย์
ถือว่าเป็นเพลงที่มีคนรู้จักโด่งดังไปทั่วทุกมุมโลกเลยทีเดียวครับ และเป็นเพลงที่นิยมใช้กันมากที่สุดในงานวันเกิด ตามสถิติที่ได้บันทึกเอาไว้ของกินเนส บุ๊คส์ ในปี ค.ศ.1998 สำหรับเพลงอวยพรวันเกิดเพลงนี้ แต่เชื่อมั๊ยละครับว่า เจ้าเพลงนี้ก็มีลิขสิทธิ์อยู่กับเขาเหมือนกัน ซึ่งส่วนหนึ่งของเพลงแฮปปี้ เบิร์ดเดย์ นั้นมาจากเพลง Good Morning to All ซึ่งเรียบเรียงโดย แพตตี้ ฮิลล์ (Patty Hill) และ มิลเดร็ด ฮิลล์ (Milldread Hill) ในปี ค.ศ.1893 แต่ในปัจจุบันก็มียังมีการถกเถียงอยู่ครับ ว่ามันยังคงได้รับลิขสิทธิ์คุ้มครองอยู่หรือไม่

10. แมงมุมกับคนอเมริกัน
อันนี้เป็นเรื่องแปลกนิดนึงครับ จากสถิติพิศวงของชาวอเมริกานั้น เขาบอกว่าชาวอเมริกามีการกินไข่แมงมุมไปโดยไม่ได้ตั้งใจ รวมแล้วปีนึงก็คนละจำนวนถึง 500 กรัมทีเดียวครับ อ้อ นอกจากนั้นยังกินชิ้นส่วนอวัยวะของสัตว์แมลงอื่นๆ เข้าไปอีกราว 1 กิโลกรัมกว่า อืม เป็นสถิติที่ไม่น่าพิสมัยเอาซะเลยนะครับนี่

Credit :
1. www.wikipedia.com
2. www.sibasishfoundation.wordpress.com/believe-it-or-not
3. www.google.com

วัตถุและแสงประหลาดบนดาวอังคาร

2011-10-15T23:41:00.003+07:00

กลับมาอัพเดตกันอีกครั้งนะครับ หลังจากผ่านไปพอสมควรกับอัพเดตล่าสุด สำหรับเรื่องที่นำมาเสนอคราวนี้ ไปไกลกันถึงดาวอังคารทีเดียวครับ โดยยานอวกาศของนาซ่าสามารถจับภาพบางสิ่งมาได้ เป็นภาพที่น่าสนใจไม่ใช้น้อย เรามาติดตามกันครับ ว่าภาพมันเป็นยังไง ถ่ายติดอะไรมา แล้วทำไมถึงน่าสนใจ

เรื่องราวนี้เริ่มต้นขึ้นเมื่อ ยานสำรวจของนาซ่า ที่ชื่อว่า ยานมาร์ส โกลบอล เซอร์เวย์เยอร์ (Mars Global Surveyor) ได้ ทำการถ่ายภาพภารกิจการสำรวจดาวอังคาร และได้ส่งภาพจำนวนนับพันภาพกลับมายังนาซ่า ซึ่งส่วนใหญ่เป็นภาพพื้นผิวของดาวอังคารจากหลากหลายภูมิประเทศ ภาพเหล่านี้นาซ่าได้นำเผยแพร่ให้แก่สาธารณะชนสามารเข้าไปดูได้ ซึ่งก็ตามพันธกิจขององค์นาซ่าเอง แต่แน่นอนครับว่า ภาพเหล่านี้ย่อมผ่านการตรวจสอบจากนาซ่ามาก่อนแล้ว ทั้งนี้เพื่อป้องกันข้อมูลบางประการไม่ให้เผยแพร่ออกไป ในกรณีที่อาจจะถ่ายติดบางสิ่งบางอย่างที่นาซ่ายังไม่อยากให้สาธารณะชนทั่วไป ได้รับรู้ แล้วบางอย่างที่ว่ามันคืออะไร ?

แต่บังเอิญครับ ว่ามีภาพอยู่ใบหนึ่งที่อาจจะหลงหูหลงตาจากการตรวจสอบจากนาซ่าและหลุดรอดออก มาให้เราได้รับชมกัน ภาพที่ว่านี้เป็นภาพจากบริเวณ Medusae Fossae ซึ่งเป็นทะเลทรายบนดาวอังคาร โดยกล้อง มาร์ส ออร์บิทเทอร์ คาเมร่า (Mars Orbiter Camera, MOC) ของยานมาร์ส โกลบอล เซอร์เวย์เยอร์ ได้จับภาพเอาวัตถุสิ่งหนึ่งเอาไว้ได้ โดยลักษณะของเจ้าวัตถุชนิดนี้มีรูปร่างเหมือนหอคอยอะไรซักอย่างน่ะซิครับ !?! บนดาวอังคารมีหอคอยอยู่ !?! เป็นไปได้รึ 1?!?

เมดูซ่า ฟอซเซ อาณาบริเวณทะเลทรายบนดาวอังคาร

รูปร่างลักษณะของเจ้าวัตถุประหลาดอันนี้ เหมือนหอคอยสูงขนาดใหญ่ (Tower) ครับ แต่ที่ไม่ธรรมดาอีกก็คือ เจ้าหอคอยที่ว่านี้เหมือนกำลังส่องแสงสว่างจ้าออกมาน่ะซิครับ ลองดูในภาพจะเห็นว่ามันคล้ายกับประภาคารที่กำลังฉายแสงอยู่ทีเดียว ทางด้านหลงก็เกิดเป็นเงาชัดเจน เปรียบเทียบความสูงของเจ้าหอคอยนี้แล้วพบว่ามันอาจจะสูงถึง 200-300 เมตร เลยทีเดียวครับ ดูแล้วไม่น่าจะเกิดจากฝีมือของธรรมาชาติ แต่น่าจะเป็นจากสิ่งมีชีวิตที่ทรงปัญญามากกว่า

เหมือนวัตถุบางสิ่งกำลังฉายแสงที่สว่างจ้ามากออกมา

ซูมเข้าไปใกล้อีกหน่อย

แต่เสียดายที่มุมของกล้องไม่ค่อยดีนัก เลยทำให้ภาพออกมาไม่ชัดเจน แต่ผู้เชี่ยวชาญบางท่านก็บอกว่า อะไรเจ้าสิ่งนี้ทำนั้น ไม่ใช่ปรากฏการณ์ตามธรรมชาติอย่างแน่นอน แต่เป็นของสิ่งมีชีวิตที่ทรงปัญญาสร้างขึ้น อาจจะใช้เพื่อทำกิจกรรมหรือเพื่อวัตถุประสงค์อะไรบางอย่าง ซึ่งไม่ว่าจะเป็นอะไร นาซ่าเองนั้นน่าจะเป็นผู้ที่รู้ดีที่สุดครับ เราเองก็ต้องติดตามกันต่อไปครับว่าวันใดวันหนึ่งข้างนอก จะมีคำตอบที่ชัดเจนออกมามั๊ย สำหรับเจ้าดาวแดงดวงนี้
Credit:
1. http://youtube.com/undercoveralien
2. http://xpda.com/mars/viking/
3. http://www.msss.com/moc_gallery/
4. www.google.com

R.I.P Steve Jobd (1955 - 2011)

2011-10-09T14:38:00.005+07:00

ขอไว้อาลัยให้กับ สตีฟ จ็อบส์ อัจฉริยะผู้รังสรรค์นวัตกรรมใหม่ๆ อันน่าทึ่งหลายอย่าง ได้จากโลกนี้ไปเมื่อวันที่ 5 ตุลาคม 2011

ที่ผ่านมาเป็นที่น่าเสียดายครับ ที่โลกนี้ได้เสียบุคคลากรอัจฉริยะไปอีกหนึ่งราย ถึง สตีฟ จะจากไป แต่เขายังคงมีชีวิตอยู่ในใจแฟนๆ

ที่รักและศรัทธาเขา...ตลอดไป

R.I.P Steve.