Na co warto się przejść....

Pewnego razu...w Hollywood

2019-08-27T04:45:00.001-07:00

Bardzo chciałam ten film zobaczyć. Ze względu na tematykę, obsadę i Tarantino.

No i zdarza się, że im bardziej się na coś czeka, tym się ma większe oczekiwania.

Moje były bardzo wysokie. Ostatecznie nieco się zawiodłam. Ale tylko trochę, bo film jest w moim odczuciu świetny i nie sposób go nie pokochać. Albo chociaż polubić.

Na początku atuty:

Znać, że Tarantino kocha lata, w których się urodził. Plan zdjęciowy, stare samochody, hawajskie koszule, kubańskie cygara, muzykę lat 60-tych, westerny, krótkie spódniczki i bose stopy. Z sentymentem pokazuje złote lata Hollywood, wydobywa z nich to, co najlepsze.

Uwielbiam sceny, w których Cliff (Brad Pitt), przemierza ulice żółtym cadillaciem, a w tle przygrywa Roy Head & The Traits czy Buffy Sainte-Marie. Ścieżynami przechadzają się dziewczęta w kolorowych strojach, a w radiu speaker mówi o zabitych w Wietnamie.

Podoba mi się przeplatanie historii. Oprócz głównego wątku, w którym widzimy rewelacyjnego Leonarda di Caprio w roli zblazowanego aktora Ricka Daltona oraz nieziemsko urodziwego Brada Pitta (grającego kaskadera-dublera), pojawia się przewrotna historia Romana Polańskiego (w roli tej polski aktor –Rafał Zawierucha) i jego ślicznej młodziutkiej żony: Sharon Tate (Margot Robbie). Jedną z moich najbardziej ulubionych scen jest ta, w której Sharon lekko maszeruje wprost do kina, by obejrzeć produkcję ze sobą w jednej z ról. Z młodzieńczym wdziękiem i radością cieszy się z reakcji kinomanów, którzy pozytywnie reagują na oglądany obraz.

Rewelacyjne są krótkie epizody, bez których film mógłby się obyć, ale są i film jest dzięki nim jeszcze ciekawszy i jeszcze zabawniejszy. Widzimy wspaniałego AlPacino, Bruce Lee, który dosłownie obrywa czy Steve McQueena. Tarantino trochę się z nich naśmiewa, ale robi to puszczając do nas oko.

Cała opowiedziana historia jest i zabawna, i nostalgiczna, i zaskakująca. Tarantino lubi opowiadać po swojemu, prowadzić widza za rękę, a potem mu tę rękę urwać. I to mi się bardzo podoba.

O minusach napiszę jedno zdanie: historii, epizodów jest miejscami tak dużo, że czasem można się pogubić. I to tyle.

Widowisko - bajeczne. Polecam.

Zwariować ze szczęścia

2017-03-21T03:31:00.000-07:00

Na świat patrzymy przez pryzmat niezrównoważonych emocjonalnie kobiet, które zostały mocno doświadczone przez życie. Jedna z nich cierpi na chorobę dwubiegunową, druga ma skłonności depresyjne i samobójcze.
Za sprawą reżysera (Paolo Virzi) trafiamy do otwartego wariatkowa, w którym prym wiedzie gadatliwa mitomanka - Beatrice. Początkowo nie wzbudza naszej sympatii – jest krzykliwa, nachalna, egocentryczna i wścibska. Jednak wraz z rozwojem akcji okazuje się, że ta krzykliwa, nachalna, egocentryczna i wścibska osoba, jest też zwariowaną w pozytywnym znaczeniu babką. Współczującą i szukającą przyjaźni oraz zrozumienia. W świat Beatrice niespodziewanie wkracza Donatella. Wydziarana, smutna, introwertyczna dziewczyna. Od pierwszych chwil zaczyna pomiędzy nimi iskrzyć. Obserwujemy rodzącą się przyjaźń, a także bunt i chęć zaznania normalności.

Uwielbiam spontaniczną radość tego filmu. Obraz jest prawdziwy i niesamowicie emocjonalny. Razem z bohaterkami radujemy się, płaczemy, złościmy. Wzruszamy i wariujemy ze szczęścia. Obie aktorki prezentują się rewelacyjnie. Ich wykreowane postaci są osobami z krwi i kości. Kochają, szaleją, próbują poskładać swoje potrzaskane życie w całość. Nie sposób nie odnaleźć w tym filmie cząstki siebie.

Obowiązkowe kino dla osób szukających emocji i energii. Naprawdę warto!

2017-03-17T07:11:00.003-07:00

Bardzo czekałam na premierę. Lubię firmy biograficzne i miałam nadzieję na dobre kino. Niestety. Rozczarowałam się sromotnie. Zamiast motyli w brzuchu i kojącej lekkości bytu poczułam frustrację i zażenowanie….

Francuska reżyserka skupiła się na emocjach, prawie bagatelizując dorobek naukowy tej jakże genialnej kobiety. Uraczyła nas pikantnym romansidłem. Pominęła determinizm Marii w dążeniu do osiągnięcia sukcesów naukowych. A przecież Skłodowska żyła w szowinistycznej rzeczywistości, w której liczyły się dokonania mężczyzn, a kobiety stawiano co najmniej o szczebel niżej. Smutne, że nawet dzisiaj na płeć piękną patrzy się przez pryzmat jej seksualności....

Film przedstawia ten etap życia Marii, w którym traci ukochanego męża, walczy o swoją niezależność naukową, no i romansuje z żonatym mężczyzną. Skłodowska jawi się jako rozbita emocjonalnie kobieta, której z trudem przychodzi pozbieranie się po śmierci Piotra Curie. Sądzę, że ten jej obraz został mocno zubożony. Skłodowska, podobno była pasjonatką, była żywiołowa i energiczna. W filmie - tego nie ma.

Z plusów mogę wyliczyć: grę Karoliny Gruszki. Aktorka jest bardzo przekonywująca. Z jednej strony - eteryczna i delikatna, a z drugiej - stanowcza, pewna siebie. Jest żoną, wspaniałą matką, opiekuńczą synową, zakochaną kobietą i mocno stąpającą po ziemi uczoną. Ponadto - piękne są zdjęcia Michała Englerta. Dzięki niemu obraz jest niebanalny, zwiewny, konstrukcyjnie zróżnicowany. Z ciekawostek - film kręcona w Belgii, w Niemczech, Polsce oraz Francji. Świetnie zapada w pamięć scena, w której filmowa Maria, wraz z kolegami naukowcami przechadza się po plaży. Obraz jest bardzo sugestywny.

I to wszystkie plusy, jakie zaobserwowałam. Mam nadzieję, że jeszcze ktoś kiedyś pokusi się o sfimowanie życia Marii Skłodowskiej. Sądzę, że ta fascynująca kobieta zasługuje na dużo dużo więcej niż zaoferowała Marie Noelle.

Boska Florence

2017-02-23T02:14:00.001-08:00

Obejrzałam sobie Boską Florence i generalnie nie mam zastrzeżeń do tej produkcji i kreacji stworzonych przez Meryl Streep oraz Hugh Granta i Simona Helberga.

Wszystko pokazane i zagrane jest świetnie. Byłoby super, gdyby nie jeden maleńki szczegół - film jest oparty na prawdziwej historii. I ten właśnie fakt uderzył mnie jak piorun z jasnego nieba:
po jakiego farfocla bowiem robić seanse o ludziach, których jedynym osiągnięciem życiowym było to, że się urodzili??

Florence nie bez powodu została okrzyknięta najgorszą śpiewaczką wszechczasów. Śpiewała okropnie, za grosz nie miała talentu, ale dzięki majątkowi odziedziczonemu po ojcu, mogła realizować marzenia o karierze solistki operowej. Uznanie, frekwencję i pozytywne recenzje zdobywała za pieniądze. Rozdawała je na prawo i lewo. Na jej recitale przychodziły tysiące osób, wyłonionych na podstawie wcześniejszej selekcji. Wpuszczano głuchych i przekupionych amatorów wątpliwej rozrywki. Po każdym takim występie w gazetach pojawiały się recenzje pełne superlatyw. Wszystko to powodowało, że Florence Jenkins żyła w zafałszowanym świecie, przekonana o swoim kunszcie. Nagrywała płyty i koncertowała. A gdy na pokazie pojawiał się ktoś przypadkowy, ktoś, kto pierwszy raz słyszał gwiazdę, reagował w najbardziej oczywisty sposób - wybuchał śmiechem. Gromkim. Ale Florence się nie przejmowała, ponieważ była przekonana, że to jest efekt zazdrości.

Po obejrzeniu produkcji nasunęły mi się smutne wnioski, że życiem rządzi pieniądz. I że żyjemy w świecie pełnym hipokryzji. Bez dystansu do siebie. Florence owszem została zapamiętana, ale nie jako silna i utalentowana osoba, lecz jako persona, która nie miała głosu i żyła w świecie wykreowanym przez swój umysł oraz częściowo zaprojektowanym przez "kochających" bliskich.

A może gdyby miała świadomość tego, że nie jest dobrą piosenkarką, osiągnęłaby sukces w innej dziedzinie?

Podsumowując: film jest ciekawy, dobrze zagrany, miejscami nawet zabawny, ale w życiu nie dałabym żadnego Oskara nikomu z występujących. Nawet Meryl Streep, która zawsze jest przekonywująca i najlepsza.

Sztuka Kochania

2017-02-18T06:31:00.002-08:00

film o miłości dla kobiet i dla mężczyzn

Jestem być może jedyną niewiastą w Polsce, która nie czytała Sztuki Kochania.Czyżby moją mamę ominęła rewolucja seksualna? A może książkę bardzo dobrze ukryła? Tego się już nie dowiem...

Sam film zaraził mnie wielką sympatią do Miśki Wisłockiej, a co za tym idzie - do napisania recenzji i.... do zamówienia papierowej Sztuki Kochania. Książka jest już na półce. A mnie czeka przyjemny wieczór.

Jeśli chodzi o film, to pierwsze epitety jakie mi się nasunęły po jego obejrzeniu, to: wielka energia, siła i radość życia. Tak to kino odbieram. Nie znałam zbyt dobrze biografii Wisłockiej, więc wiele aspektów przedstawionych w filmie było dla mnie zaskoczeniem. Dzięki temu z wypiekami na twarzy śledziłam losy Michaśki młodej i dojrzałej. To co mogę o niej powiedzieć - młoda i dojrzała jest tak samo inspirująca, interesująca i przebojowa.

Nie mnie oceniać na ile wiernie jest zaprezentowana biografia. Ale sądzę, że nie to jest najważniejsze. Najważniejszy jest symbol, jakim dla mnie i pewnie dla wielu kobiet (a może i mężczyzn) stała się Wisłocka.

Film jest o miłości, zarówno emocjonalnej jak i fizycznej. O wolności, o prawie do orgazmów - nie tylko do obowiązkowej małżeńskiej kopulacji. O prawie do edukacji seksualnej. W dzisiejszych bowiem czasach, pomimo szerokiego dostępu do mediów, życie seksualne nadal traktuje się jako rzecz trzeciorzędną. W szkołach o "tych sprawach" opowiadają katecheci. Również mało się mówi o antykoncepcji, żeby czasem nie zachęcić młodzieży do wczesnego uprawiania miłości. Rodzice są zażenowani i wolą nie rozmawiać o seksie. Czy tak było w latach 70-tych? Sądzę, że podobnie.

Film jest też o prawie do kształcenia - takim samym i dla kobiet, i dla mężczyzn. Jak się okazuje, za czasów Wisłockej nie było to takie oczywiste i mam wrażenie, że w dzisiejszym świecie kobiety również muszą wykazywać się większą aktywnością, żeby osiągać w życiu naukowym te same granty, co mężczyźni. Czyli przekaz nadal aktualny.

Wreszcie film w bardzo ciekawy sposób prezentuje okres historyczny: mniej więcej lata 39-78 ubiegłego wieku. Mamy wojnę, czasy powojenne, komunę, Gierka, generałów, kościół i trzecią władzę. Czuć klimat czasów: zarówno pod względem emocjonalnym - hipokryzja, obłuda czai się wszędzie, jak i pod względem fizycznym: kolorowe, wzorzyste ciuszki, tapiry na głowach i.... włosy pod pachami.

Podoba mi się konwencja filmu: przeszłość i teraźniejszość toczą się równolegle. Jest to zabieg doskonały, ale na pewno dość trudny do odegrania. Dlatego uwielbiam Magdalenę Boczarską. W jednym z wywiadów, na pytanie redaktorki: Jak wyglądały przygotowania do roli? Ile pracy włożyła Pani, by wiarygodnie wcielić się w postać Michaliny Wisłockiej? (pyt. Adriana Słowik), aktorka odpowiada: "To przede wszystkim tytaniczna praca i zasługa charakteryzatorki Anety Brzozowskiej i kostiumografki Ewy Gronowskiej. Moja codzienna charakteryzacja trwała aż 2,5 godziny, ściąganie jej zajmowało natomiast jakieś 60 minut." Wisłockiej Boczarska uczyła się od jej córki - Krysi oraz z nielicznych nagrań archiwalnych. Efekt mi się spodobał. Jest odważnie, przekonująco, niejednoznacznie.

Polecam wszystkim tę fascynującą historię.. Nie tylko, żeby zgłębić biografię ciekawej osoby, jaką na pewno była Michalina Wisłocka, ale również by się dowiedzieć czegoś o sobie samych, o swoich relacjach z bliskimi.

[Sadowska - dobra reżyserka].

Mandarynka - reżyseria: Sean Baker

2015-12-30T05:13:00.000-08:00

Niekonwencjonalne kino, które narobi trochę zamieszania w świecie kinematografii. Obraz bowiem jest nad wyraz plastyczny, ubrany w piękne zdjęcia, okraszony transową muzą. A tematyka….mało standardowa…

Film prezentuje dzień z życia transseksualnej prostytutki – Sin- Dee, która po wyjściu z więzienia, postanawia policzyć się ze swym niewiernym chłopakiem. Towarzyszy jej koleżanka - Alexandra, która próbuje nieco temperować jej zapędy. Po wyjścia z lokalu następuje eksplozja zdarzeń, akcja nabiera tempa i nie zatrzymuje się ani na chwilę. Sin-Dee RUSZA. Mija kolejne przecznice Miasta Aniołów, przybija piątki z koleżankami po fachu, nerwowo pali fajki, wszczyna awantury. Wszystko w takt dubstepów. Siłą filmu jest dynamika, bajeczne zdjęcia, kolory i właśnie muzyka.

Sama tematyka i przesłanie, to raczej gorzka prawda o seksualności, o poszukiwaniu siebie, swojej płci. Dziewczyny kręcą biodrami, wyzywająco ubierają. Potrafią też, kiedy trzeba, dać po mordzie. Mają sztuczne cycki, worek kosmetyków, fatałaszki z górnej półki i figurę modelek. Jak mawiają: dobrze, że nie jesteśmy facetami. Standardowy bowiem facet w filmie, to kawał wiarołomnego i kłamliwego drania.

Film został nakręcony iPhonem i został świetnie zmontowany. Gwarantuje ciekawe, miejscami ekstremalne przeżycia. I chaos. Na pewno nie dla wszystkich, raczej dla osób, które lubią wyzwania oraz eksperymenty. Pierwszy do top listy filmów mącicielskich i obrazoburczych.

Ja poszłam - i nie żałuję.

Turysta

2015-02-20T07:07:00.002-08:00

Śnieżna jazda bez trzymanki. I to w przededniu mojego własnego wyjazdu w góry..
Analogia wręcz poraża, gdyż nie są to wymarzone ferie...

Zaczyna się niewinnie: rodzinka 2+2 trzaska sobie foty. Przytulają się, śmieją i wyglądają na szczęśliwych. Ale cała sielskość kończy się już następnego dnia pobytu, kiedy okazuje się, że w chwili śmiertelnego zagrożenia, głowa rodziny podwija ogon i nie staje na wysokości zadania. Konsekwencje są bardzo znaczne, prawie do rozwodu dochodzi.
Film jest zrobiony tak, jak przystało na kino skandynawskie. Bardzo poważnie. Choć z czarnym humorem. Odsłania istotne problemy, jakie może przeżywać małżeństwo z kilkuletnim stażem. Widz, od samego początku zostaje wciągnięty w "aferę" i nie do końca wie czy są to zgrywy, czy tragedia małżeńska. Ani jak sam by się zachował w analogicznej sytuacji.

Przepiękny plener, klimat mroźny, tematyka surowa...

Zobaczyć warto, ja polecam ( i nie mylić z Turystą z Angeliną i Deepem)

Birdman

2014-10-24T05:45:00.002-07:00

Bardzo mnie cieszy, że Oskary otrzymują filmy, które w moim odczuciu na nie zasłużyły.
I cieszę się, że Birdmana zobaczyłam, zanim Oskara dostąpił..

Film opowiada historię byłego aktora, który zasłynął rolą superbohatera - człowieka ptaka. Lat temu dużo. Wszystko, co dotychczas inne dokonał, nie było tak wielkie, jak tamto. Aktor zamarzył więc teraz, by zrealizować na Broadwayu taką sztukę, w której on sam zagra kluczową rolę. Bo chodzi o to, by dokonać czegoś niezapomnianego, szczególnie, że latka lecą.

Film jest labiryntem, w którym przenikają się fikcja i rzeczywistość, a widz nie zawsze jest pewien obranej drogi. Dużą część filmu wypełniają próby do spektaklu. Widzimy kilka fragmentów przygotowywanego przedstawienia, różne inscenizacje, kostiumy. Co rusz jesteśmy zaskakiwani, bo nie wiemy czy to nadal jest teatr, czy już rzeczywistość. Tak samo nie zawsze wiemy czy winniśmy się śmiać, czy powagę zachować..

Nie ma tu patosu, jest humor i dystans do siebie. Do tego ciekawa fabuła i parę uniwersalnych tematów: jak miłość, chęć kochania i bycia kochanym, dążenia do akceptacji, bycia na fali.

Oczywiście nie sposób nie wspomnieć o grze głównych aktorów - Michael Keaton, który notabene w latach 80 - tych sam był Batmanem, teraz wciela się w faceta w średnim wieku, który lewituje, lata, zmaga się z samym sobą. Robi to w sposób bardzo przekonywujący. Zyskuje sympatię widza dystansem do samego siebie oraz determinacją. A Edward Norton, choć to postać drugoplanowa, jest bardzo wyrazisty, wyróżnia się cechami typowego celebryty - egoistycznego gwiazdora, który tylko na scenie jest samym sobą. W filmie na każdym kroku iskrzy, poziom adrenaliny podnosi się, a ostatnie sceny....po prostu trzeba zobaczyć....

Oskar zasłużony!

Bogowie

2014-10-24T05:45:00.000-07:00

Tak jak do kina na polskie filmy nie chodzę, tak poszłam. Co prawda nie do końca był to świadomy wybór. Alinka wysłała linka i zapytała czy z nią idę. Linku nie otworzyłam, bo czasu nie miałam, tylko zaufałam w ciemno. Wszak raz tylko nudą wiało na wspólnym seansie.

Wybór okazał się być nader wyborny.
Film odbieram raczej jako smaczek fabularny, który w intrygujący sposób prezentuje pewien wycinek z życia Religi. I nie koloryzuje wielkiego kardiochirurga.Widzimy go jako choleryka, pijaka, nałogowca, któremu nie sposób odmówić determinacji w dążeniu do celu.

Podobać się film będzie pewnie wielu osobom, choć może nie wszystkich "wbije w fotel". Na czoło wysuwa się doskonałe aktorstwo Tomasza Kota oraz niepowtarzalny klimat PRL-u. Z jednej strony szarość i nuda, z drugiej - dążenie do czegoś niemożliwego w polskiej rzeczywistości.

Polecam ja, nie amator polskiego kina...

Mordercza Opona

2013-08-27T05:49:00.000-07:00

Dość długo zwlekałam z recenzją Opony, ale otrząsnęłam się i oto parę słów na jej temat ...

Mordercza Opona swój tytuł nosi nie bez przyczyny - zabija każdego posiadacza dobrego gustu na śmierć...

Bohater filmu i jednocześnie reżyser filmu w filmie - szeryf, przed rozpoczęciem seansu przestrzega, że obraz będzie do bani, bo jest zrobiony bez powodu. Radzę szeryfa posłuchać....Ja nie posłuchałam...

Fabuła ciągnie się w nieskończoność, jest monotonna i nudna jak prelekcja na temat pościeli wełnianej i nawet dla miłośników absurdalnego humoru, jest zwykłą stratą czasu...Główna bohaterka, posiadająca zdolności parapsychologiczne, co jest dość nietypowe wśród opon, turla się przez większość filmu, zabijając wszystko, co tylko spotka na drodze: florę, faunę, homo sapiens. Efekt jest zabawny, bo przy tym strasznie się trzęsie i nadyma. Gromada gliniarzy próbuje ją powstrzymać, młody chłopak nawiązać więź emocjonalną, a przystojna dziewczyna uwieść. Opona jednak ogląda talk showy i pozostaje nieposkromiona, nawet po swojej "śmierci"...

Sam pomysł, choć absurdalny, mógł być trafiony, bo jest parę dobrych momentów w produkcji - oryginalnych i abstrakcyjnych, ale nie jest.

Odradzam i przestrzegam: Opona może zabić....nudą...

Frances Ha

2013-08-25T07:34:00.000-07:00

Jeśli nie wiesz co zrobić z wolnym czasem, weź pod rozwagę bardzo skromny czarno-biały film. Polska premiera była w lipcu, nie wszystkie kina go wyświetlają, ale jest w stałym repertuarze studyjnych.

Film opowiada o dziewczynie, która choć trochę pogubiona we wszechświecie, jest pełna optymizmu i planów. Jest dynamiczna i jak mawiała niegdyś Kwiatkowska, żadnej pracy się nie boi. Tańczy, podróżuje, imprezuje i co rusz zmienia współlokatorów.

Obraz to bezpretensjonalny, ironiczny, ciepły, przepełniony dobrą muzą, dedykowany osobom obojga płci.

Niektóre recenzje Frances Ha klasyfikują jako dramat. Nie bardzo wiem czemu....Owszem, tytułowa bohaterka wciąż tyra by opłacić czynsz, kłóci się ze swoją najlepszą przyjaciółką, nie dostaje angażu w zespole tanecznym i nie umawia się na randki. Ale też Frances tryska humorem, jest aktywna, przebojowa i ostatecznie osiąga to, czego nie chciała, ale co można nazwać sukcesem. Dla mnie całość jest bardzo powściągliwa, stonowana jak luz z piosenki Bajora i podkręcona nutką cyganerii artystycznej .

Polecam absolutnie dla osób w różnym wieku, znużonych sieczką multipleksów i szukających w kinie niebanalnego obrazu oraz inteligentnego scenariusza.

Daję nam rok

2013-03-30T05:00:00.001-07:00

Dawno nie byłam na romantycznej komedii. Zazwyczaj takie produkcje oglądam w telewizji na święta. Jednak żałować nie ma czego, gdyż brytyjska filmografia wypada zazwyczaj całkiem nice.

Do łez się nie uśmiałam, ale się pośmiałam i co najważniejsze - nie zasnęłam...

Reżyserem jest Dan Mazer, czyli pan odpowiedzialny m. in. za Borata i Ali G. Dla miłośników nieco specyficznego humoru, to niewątpliwie najlepsza rekomendacja. Oczywiście nie jest to film wybitny, zresztą mało wybitnych komedii widziałam, ale na pewno jest godny zobaczenia.
Oto, co powiedział sam fabularzysta:
- Pomyślałem, że warto nieco odświeżyć wizerunek oraz spojrzeć na komedię romantyczną z trochę innej strony. Mam nadzieję, że "Daję nam rok" wszystkim się spodoba. Nie da się ukryć, że ciągnie się za mną reputacja twórcy filmów nietypowych oraz obrazoburczych. Liczę na to, że ten styl przebije się w filmie, choć w nieco przystępniejszej, łatwiejszej do przełknięcia formie.

Bohaterami są On i Ona, czyli młoda para, która po 7 miesiącach znajomości postanawia wziąć ślub. Wydawać się może, że przeciwieństwa będą się przyciągać całe życie, ale czy na pewno.... On jest mało przystojnym, nieco głupkowatym pisarzem bez weny, a ona młodą, ładną i bystrą account menadżerką. Jego wkurza jej śpiew, a ją jego taniec. On odnawia kontakt ze swoją "ex", a ona zaczyna odczuwać coraz większą miętę do przystojnego klienta. Kiedy w małżeństwie, niczym na wyrośniętej babce wielkanocnej, zaczynają się pojawiać pierwsze pęknięcia, para wbrew rodzinie i znajomym, daje sobie jeszcze czas na nabranie małżeńskiego tempa.

Jak na komedię przystało, można się trochę pośmiać, można się też wzruszyć. Można się też czepiać, że produkcja nie wnosi niczego nowego do komedii romantycznej. Ale czy o to właśnie chodzi w komedii....? Sam humor jest dość osobliwy, tylko miejscami sprośny i nie tak dosadny. Ogólne wrażenie - pozytywne.

Ja bym poszła raz jeszcze.

Niech ta noc nigdy się nie kończy

2013-03-21T07:59:00.000-07:00

Ava Gardner, to jedna z najsłynniejszych aktorek Hollywood. Wszystkie dostępna źródła określają ją mianem kobiety pięknej i rozwiązłej, żądnej przygód i romansów. Podkreślają koneksje z wieloma notablami i celebrytami tamtych czasów oraz zamiłowanie do flamenco, matadorów, alkoholu.

I jak tu po zapoznaniu się z życiorysem amerykańskiej aktorki lat 50-tych nie pójść do kina? no nie sposób... a więc spośród bogatego repertuaru podczas dni kina hiszpańskiego, wybrałam właśnie ten dokument. Spodziewałam się reportażu dynamicznego, ciekawego, ekscytującego. Niestety...zawiodłam się sromotnie..Było nudno do tego stopnia, że podczas seansu...ucięłam sobie komara...

W dokumencie jak w stajni Augiasza: bałagan i chaos - przewijają się różne osoby, które wypowiadają się na temat gwiazdy, ale nijak nie wiadomo, kto to jest i po co się wypowiada. Zdjęcia są kiepskiej jakości, ale nie to jest godne potępienia, tylko ich sposób prezentacji pozostawia wiele do życzenia. Całej historii brakuje myśli przewodniej i dynamiki.

Naprawdę szkoda, bo materiał na film interesujący...

Poradnik Pozytywnego Myślenia

2013-03-19T02:16:00.001-07:00

Chociaż śnieg jeszcze nie stopniał, a i mróz siarczysty za oknem, w kinie czuć już wiosnę. Takiego zastrzyku serotoniny i powiewu pozytywnych wibracji dostarczył mi w ostatnim czasie Poradnik Pozytywnego Myślenia. Jest to opowieść o nadpobudliwym historyku, który pogruchotał kochanka swojej żony, a następnie trafił na 8 miesięcy do szpitala psychiatrycznego. Po opuszczeniu placówki próbuje odnaleźć sens swej egzystencji.

Nie jest jednak łatwo stać się przykładnym obywatelem, szczególnie jeśli cierpi się na chorobę dwubiegunową, znaną również jako cyklofrenia lub psychoza maniakalno-depresyjna oraz ma się skłonności do napadów agresji. Ale trzeba przecież szukać przysłowiowego: "światełka w tunelu". Metody mogą być różne: jogging, nadrabianie zaległości czytelniczych, uprawianie hazardu, taniec i sex.

Każdy z bohaterów prezentowanych w filmie, to osobny przypadek, dotknięty życiowym nieszczęściem, a przez to borykający się z własnymi fobiami. Na czoło peletonu zdecydowanie wysuwa się Pat ze swoim ojcem i jego nerwicą natręctw. Ale nie sposób nie wymienić Tiffany cierpiącej po stracie męża policjanta na zespół Messaliny oraz najlepszego kumpla Pata, dla którego swoistym lekarstwem i próbą odreagowania pościgu za pieniądzem jest słuchanie "metalu".

Świat przedstawiony w Poradniku jest fascynujący, a postaci bohaterów złożone. Wszystko to sprawia, że ogląda się go z zainteresowaniem, z poczuciem bólu egzystencjalnego, ale i lekkim uśmiechem.

Książki nie czytałam, ale podobno warto i najlepiej zacząć właśnie od niej..

Polecam

Sugar Man

2013-02-26T04:09:00.001-08:00

Przed pójściem na Sugar Mana trafiłam na recenzję, w której krytyk filmowy wyraźnie napisał, żeby nie czytać jego wypowiedzi przed obejrzeniem filmu. Zastosowałam się do postulatu, sprawdziłam tylko w Wikipedii, ko to ten Rodriguez jest, bo dotychczas nazwisko kojarzyło mi się raczej z twórcą filmowego ciasteczka: Od Zmierzchu do Świtu, niż z genialnym muzykiem. I pomknęliśmy do kina z mężem jak na skrzydłach.

A tu zaskakujący dokument, opowiadający historię tak niesamowitą, że po seansie zaczęliśmy sprawdzać wiarygodność zapodanych informacji. Do tej pory nie jestem pewna czy wszystko jest prawdą, czy trochę podkoloryzowaną na potrzeby filmu opowiastką..

To dokument o Sixto Rodriguezie - genialnym amerykańskim muzyku lat 70-tych, który nigdy nie zrobił kariery w rodzinnych Stanach. Jego dorobek, to dwie płyty, które rozeszły się w nakładzie kilku sztuk zaledwie. W zaistniałej sytuacji, młody bard, przyjął policzek z pokorą i zaprzestał nagrywania.

Tymczasem w RPA właśnie w tym okresie, trwały zacięte walki pomiędzy zwolennikami i przeciwnikami apartheidu. Sytuacja wymykała się spod kontroli, były strajki, walki i ogólny zamęt. Ludzie potrzebowali legendy, kogoś ku pokrzepieniu serc. I na skutek dziwnego zbiegu okoliczności znaleźli - ktoś przemycił pirackie nagranie Cold Fact do Afryki. Płyta trafiła na dobry grunt i w mig zyskała popularność, a Sixto Rodriguez stał się gwiazdą przynajmniej tego kalibru, co Rolling Stones czy Bob Dylan.

I tu można by było skończyć opowieść albo... zacząć nową...

Reżyser zdecydował się na drugą opcję i za sprawą dwóch największych fanów - dociekliwego dziennikarza i sprzedawcy płyt, postanowił podążyć śladami legendy i dowiedzieć się, co się stało z artystą.

Dokument ogląda się wyśmienicie. Zdjęcia są piękne - z jednej strony widać obskurne domy w robotniczym Detroit, a z drugiej urzekające krajobrazy. Czuć też dziwną radość i nadzieję, bo życie sprawia niespodzianki.

Mąż pytany o podsumowanie rzekł: "bardzo wzruszająca, inspirująca i wielowymiarowa opowieść. Tak piękna, że aż niewiarygodna". Nic dodać, nic ująć..

kt

Django

2013-02-13T02:21:00.002-08:00

Tarantino, ulubieniec wariatów, gorszyciel garniturów, nieposkromiony obywatel Stanów, przygotował świetną ucztę pochodzenia nieco włoskiego, bo nazwaną na cześć gatunku filmowego klasy B - spaghetti westernem. Podobno od lat rzeczony reżyser planował nakręcić film niskobudżetowy, w którym krew ciurkałaby wzdłuż i wszerz, a humor trąciłby specyfiką i byłby czarny jak każdy nigger w filmie.

Udało się lepiej niż świetnie, bo dużo tu ciekawych odwołań do kina, kultury. Tematyka zaś kontrowersyjna, wzbudzająca mieszane uczucia i wśród społeczności białych, wstyd niejaki odczuwającej za Ku Klux Klan oraz niewolnictwo, a zarazem przez samych Afroamerykanów, zarzucających nadużywanie określenia zarezerwowanego wyłącznie przez czarnych dla czarnych obywateli nigger - podobno ponad 100 razy w filmie.

Mamy sprawną historię opowiadaną w rytm hip- hopu i Bethowena o czarnoskórym niewolniku, który na skutek szczęśliwego zbiegu okoliczności, zostaje wyzwolony przez niemieckiego łowcę głów. Szybko u boku byłego dentysty nauczy się nowego fachu, bo przecież czego „ w zabijaniu białasów można nie lubić”. Czarny mściciel, bystrzakiem nazwany, jak już ukatrupi wespół z mentorem swym największe szumowiny na Dzikim Zachodzie, postawi sobie za cel, Broomhildę - oblubienicę swoją odnaleźć, z którą zły los go rozdzielił. I wymyśliwszy fortel, uda się na farmę niejakiego Calvina J. Candie (a tu- niespodzianka: czołowy aktor Titanica).

Świetne w tym filmie jest to, że role są przemieszane, charaktery zróżnicowane. Tak więc sam Django nie jest uosobieniem dobra, to raczej czarny szatan, bezwzględnie dążący do celu, a jego oswobodziciel - biały łowca głów, to filozof, estetyk, wyrafinowany wirtuoz słowa i rewolwerowiec.

Nie brakuje oczywiście humoru i dystansu do trudnych kwestii i jak przystało na reżysera Kill Billa, trup ściele się gęsto. Jest groteska, przewrotna lekcja historii i prawie 3 godziny świetnej zabawy. Z czystym sumieniem polecam...

Zamknij się i zastrzel mnie

2013-01-30T06:56:00.000-08:00

Plakaty mówią o komedii absurdu. I prawdę mówiąc, mówią prawdę, choć nie jest to ten typ śmiechu, który rozbrzmiewa w sposób gromki i nieprzerwany.

Historia jest dość dramatyczna - opowiada o śmierci ukochanej żonki pewnego turysty brytyjskiego. Kobieta ginie w okolicznościach dość znamiennych, przygnieciona gigantyczną rzeźbą pochodzenia betonowego, która niczym liść z drzewa spada z nieba...

Pan mąż jest zdruzgotany i nie chce już więcej żyć. Najmuje więc tubylca praskiego do pozbawienia go życia. Niecodzienna prośba spowoduje szereg absurdalnych zdarzeń i zdziesiątkuje postronnych świadków zdarzenia.

Naprawdę jest śmiesznie, choć nie przez cały czas i nie bardzo gromko. Przy okazji oprócz śmiechu pobrzmiewa dość mądra refleksja o kochaniu i o życiu.

Podobało się mi, koleżance i dla większości kinomanów w kinie.

A polecam głównie właścicielom specyficznego humoru.

Jackpot

2013-01-08T12:13:00.001-08:00

Poszłam sobie do kina, bo przecież lubię kino, w szczególności norweskie, a najbardziej lubię, gdy jest absurdalnie śmiesznie. Rzeczone źródło czarnego humoru, to Jackpot. Jedni twierdzą, że thriller, a inni, że komedia kryminalna. W zasadzie sądzę, że coś pomiędzy...

Tytuł filmu pochodzi od nazwy miasta gdzieś w okolicach Nevady, w którym istnieje sieć kasyn, odwiedzanych tłumnie przez mieszkańców pobliskich stanów w znamiennym celu...

Na początku jest jatka, a potem też jest jatka. Pierwsza ma miejsce w knajpie nieopodal fabryki produkującej sztuczne choinki, tuż przed świętami Bożego Narodzenia. Tak naprawdę jest to finałowa jatka, ponieważ reżyser stosuje retrospekcję. Na miejsce zdarzenia przybywa bystry szeryf policmajster i czym prędzej próbuje odkryć prawdę. Bierze w obroty jedynego ocalałego: świadka? sprawcę? Dzięki celnie dobranym pytaniom, karty szybko zostają odkryte...

Poznajemy dziwnych konowałów i psycholi, którzy pracują fizycznie w fabryce choinek. Rzeczone chłopaki w wolnej chwili uprawiają hazard, skutkiem czego jest super wygrana. Początkowa radość ustępuje miejsca dylematom natury matematyczno ludzkiej, czyli jak podzielić niepodzielną przez 4 kwotę: 1 milion 713 tysięcy z hakiem na równe 4 części, (tym bardziej jeśli ma się chrapkę na całą sumę)....potem już tylko na 3, na 2, a potem....

Pachnie Cohenami - a w szczególności podobną makabreską: Starsza pani musi zniknąć, ale w bardzo pozytywnym znaczeniu. Tak więc paluszki okazują się być dosłownie paluszkami, kryminaliści pomysłodawcami naprawdę niecodziennych sposobów pozbywania się ciał. Wszystko jest mocno pokręcone, ale elegancko trzyma się kupy.

No i sam finał...niebanalny, oj nie...

Savages - ponad bezprawiem

2012-10-24T00:05:00.002-07:00

Premiera przemknęła bez echa, a szkoda, bo:

jest perwersyjnie, dynamicznie, pięknie, brutalnie i na koniec: zaskakująco....

W przepięknym plenerze laguny trójka kochanków wiedzie żywot beztroski i wyuzdany. Hoduje wysokiej klasy marihuanę, a w wolnej chwili uprawia bezbożny seks. Niezależny biznes ten bardzo szybko zwraca uwagę meksykańskiego kartelu narkotykowego, z przepiękną i okrutną baronówą na czele. Kiedy Ben i Chon odrzucają intratną propozycję współpracy, Meksykanie uprowadzają ich śliczną i ponętną lady, o imieniu dość znamiennym: Ophelia.

Film jest w klimacie Kill Billa, a więc krew bryzga wzdłuż i wszerz, i co rusz ktoś komuś daje po mordzie. Ale nie sposób nie uznać go za uosobienie dobrej rozrywki i wyraz estetyzmu XXI wieku. Plenery są zachwycające niczym rosa na zielonych liściach o poranku, kochankowie piękni jak wulkan Mount Egmont/Taranaki w Nowej Zelandii, a marihuana pachnąca jak kłącze tataraku.
Ja byłam urzeczona, współtowarzyszka takoż, a i dużo młodsza klientela kina owacją na stojąco wyraziła swoją aprobatę.

No i końcówka, o matko, prawie jak w dramacie Szekspira....

W drodze

2012-09-24T13:21:00.003-07:00

Trochę niefortunny to tytuł w języku polskim, ponieważ tak samo nazywa się miesięcznik katolicki, a film nie ma nic wspólnego z wiarą czy kościołem, wręcz przeciwnie.....

To typowy film drogi, ale ubrany w ładne realia lat 40 i 50. Stany Zjednoczone, jazz, sex, sodomia i sztuka.

Poznajemy historię widzianą przez pryzmat młodego pisarza, któremu doskwiera brak weny, toteż rzuca się w wir przygód. Debiutujący mistrz pióra ma całkiem spore grono przyjaciół popaprańców....Wespół więc z buntownikiem Deanem i jego laską: Marylou, przemierzają kradzionymi autami Stany ze wschodu na zachód i z północy na południe. W ubraniach i bez, z jointem lub fajką w ręku, na przekór wahaniom pogodowym i nastrojowym, nie bacząc na stan portfela, zgodnie z dewizą prezydenta Trumana: "Musimy zmniejszyć koszty życia”.

To, co mnie w tym filmie urzekło, to muzyka i świetna rola Carlo Marxa (Tom Sturridge). I wszechobecna przygoda. Młodzi gniewni reprezentują nieformalny awangardowy ruch literacko-kulturowy Beat Generation, powstały w latach 50 w USA, którego głównym założeniem były podróże, nieskrępowany sex, alkohol i narkotyki. I to wszystko w filmie jest. A nawet więcej....

Próbujemy więc nadążyć za nieustannie speedującymi bohaterami, biorąc pośrednio udział w bibach do białego rana, przysłuchując się wywodom na temat sensu naszej egzystencji.
Wszystko to ładne, ale mnie osobiście nurtuje jedno pytanie: co jest czynnikiem sprawczym głównego bohatera: niedojrzałość życiowa, ciekawość świata czy wyrafinowana gra mająca służyć jako materiał do książki...

Aż dziwne, że katolicka Polska nie ocenzurowała filmu (tak jak zrobiły to bezpruderyjne Stany) ...

Jesteś Bogiem

2012-09-22T15:12:00.000-07:00

Film jest świetny: nie jako dokument, lecz jako fabuła. Jest próbą pokazania narodzin legendarnej grupy hip-hopowej i próbą charakterystyki lidera- Piotra Łuszcza: rocznik: '78.

Fani hip-hopu i znawcy muzy znają tę historię i bez filmu. Nie wszystkie wydarzenia z życia trzech koleżków z Katowic ( i okolic) są autentyczne (o czym mówi w wywiadzie dla gazety sam AbradaB). Ale to mniej istotne, gdyż każdy film jest tylko interpretacją. A uważam, że reżyser świetnie uchwycił klimat tamtych czasów: blokowiska - deski ciągnące się w nieskończoność, tekturowe trabanty i elitarne polonezy, zawodówki z klimatycznymi kiblami, gówniane prace zarobkowe, niezawodne dyskietki i walkmany marki szajsung, ogólna zwała i badziew śmierdzący szczynami (nie da się ukryć- moje czasy; Magik jest prawie moim rocznikiem....). Słowem, idealne miejsce na rymowanie i nawijanie...

W obrazie tym równolegle toczy się wątek osobisty Piotrka - ciąża dziewczyny, ślub, beznadziejna praca u teścia w sklepie. Magik pokazany jest jako guru rówieśników, tajemniczy, zbuntowany, zamknięty w sobie. Do tego dobry rzemieślnik słowa. Chcąc czy nie, był ważny dla kolegów z kapeli i dla wielu fanów. Zainspirował wiele osób, napisał sporo świetnych tekstów. Sądzę, że zasłużył na ten film.

Dużo jest muzyki, choć jak dla mnie mało samego Kalibra. W tym przypadku zgodzę się, że Kaliber nie był epizodem w życiu Magika i można mu było poświęcić więcej miejsca. Zdjęcia są tak piękne, że aż przytłaczają, wszędzie widać brzydotę osiedli lat 90-tych, a gra aktorska...O Boże Boże czy to deja vu może...Chłopaki nawijają jak w realu...Wielkie joł, również za wykonywanie utworów PFK w oryginale ...

Polskie blokowiska kryją pewnie setki podobnych historii i fajnie, gdyby polskie kino próbowało ich wiecej opowiedzieć...
Dla fanów hip hopu pozycja obowiązkowa!

Merida Waleczna

2012-09-17T03:18:00.000-07:00

Mały kraj, gdzieś w Europie, Szkocją zwany, zawiązał przymierze z gigantem kinematografii, co by światu walory swe uwydatnić. Nakręcił baśń piękną jak marzenie, przez niektórych złośliwców product placementem nazwaną i niczym korek szampana Igristoje eksplodował jasnością jasną i wielką...

Na Brave czekałyśmy z latoroślą ponad rok. Pierwsze zapowiedzi pojawiły się na początku 2011 roku. Od tego czasu moje dziecko zdołało zgromadzić sporo gadżetów z wizerunkiem rudowłosej Meridy. Cóż, trailer był bardzo zachęcający, a marketing - skuteczny...

Na szczęście okazało się, że warto było czekać...Film jest bardzo dowcipny, inteligentne dialogi dają rozrywkę nie tylko dzieciakom, piękne zdjęcia i muzyka dopełniają całości. Historia jest nadzwyczajna, akcja dynamiczna. I jest morał. Nic tylko się zakochać....

Merida, z urodzenia księżniczka, od najmłodszych lat wykazuje zadatki na wojowniczkę. Jest dziewczynką krnąbrną, dziką. Zamiast szydełkowania i nauki tańców, oddaje się całą sobą praktykom łuczniczym i jeździe konnej. Tatuś- wielkolud i trochę moczymorda, nie ma nic przeciwko temu, natomiast mama, uosobienie dobrych manier, postanawia dziewczynę utemperować i wydać za mąż za jednego z książąt. Córka jednak zrozpaczona pomysłem rodzicielki, udaje się do wiedźmy w poszukiwaniu przewrotnego zaklęcia. Konsekwencje tego czynu są dość ważkie...

Sporo tu mądrych rozważań na temat wolności, niezależności, przywiązania do tradycji, posłuszeństwa, miłości, zrozumienia, szukania własnej drogi życiowej. Jednak te wartości podane są w nietoksycznej dawce, nie grozi więc wizyta u specjalisty...

Raj: Miłość

2012-09-12T00:26:00.001-07:00

Szczęśliwy dzień. Wygrałam wejściówki do kina i to na film o bardzo kontrowersyjnej tematyce...

Rozchodzi się o niemieckojęzyczne turystki w średnim wieku, które na Czarnym Lądzie szukają miłości w ramionach młodych, przystojnych Afroamerykanów. Panie nie należą już do najseksowniejszych, daleko im do ideału babci Madonny czy Tiny Turner. Posiadają obwisłe cycki, wielkie brzuchy i cellulit na udach, pupach i wszędzie. Babki są świadome swego wyglądu, szczególnie, że w domach rodzinnych niejednokrotnie doświadczały upokorzeń ze strony mężów. Dlatego za granicą oddają się łaknącym łatwego zarobku Kenijczykom. Czarni młodzieńcy prawią starszym paniom komplementy i spełniają wszystkie zachcianki seksualne. Ale nie za darmo.

Trochę smutny to obraz, bo babcie dotknięte zębem czasu też pragną miłości ze wzajemnością, a dostają jedynie miłość fizyczną, za którą muszą słono płacić. Również chłopcy z dzikiej Afryki zasługują na współczucie, gdyż mogą utrzymać siebie i swoje rodziny tylko świadcząc usługi seksualne, co biorąc pod uwagę wiek i stan ciała wybranek, nie zawsze jest estetyczne i podniecające...

Tak czy siak, tematyka kontrowersyjna, trochę tu markotnie, ale też jest sporo humoru.

Zaczynam odkładać na emeryturę ...

Zakochani w Rzymie

2012-09-11T04:49:00.000-07:00

Uwielbiam Allena i wszystkie jego produkcje. Zakochani w Rzymie, to kolejny dowód, że reżyser jest jak miasto Rzym - wieczny!

I tak...w mieście tym mają miejsce miłosne perypetie, egzystencjalne zmagania, ujęte nader dowcipnie, rozważania na tematy sławy, absurdu i patosu na scenie. Poznajemy historie kilku nie związanych ze sobą par:

1) nieciekawego i świętoszkowatego małżeństwa, które po dokonaniu cudzołóstwa odczuwa ulgę i radość
2) statystyczną nudną włoską rodzinę, której głowa staje się nieoczekiwanie celebrytą ( jak dla mnie najciekawszy wątek)
3) młodą parę, której miłość zostaje poddana próbie podczas odwiedzin pięknej aktorki
4) amerykańską turystkę, która bardzo prędko zakochuje się ze wzajemnością w przystojnym Włochu
5) zaskakujących rodziców Włocha, a w szczególności utalentowanego operowo ojca
6) i wreszcie nie mniej zaskakujących rodziców amerykańskiej turystki (w tym neurotycznego Woody Allena).

Każda z tych par przeżywa swoją historię w mieście wiecznym, pięknym i i niejednoznacznym. Woody Allen jako reżyser w sposób niezwykle inteligentny ironizuje z przywar ludzkich, stawia parę zaskakujących tez i wyciska łzy wielkości jajek przepiórczych ...ze śmiechu.

Całość jest po prostu: amazing ...
Nie sposób nie zakochać się w Rzymie...

Pozdrowienia z raju

2012-08-28T01:27:00.002-07:00

Udało mi się obejrzeć tylko jeden film w ramach "transatlantyku". Wybierałam się na inny pokaz, ale szczęściem nie było już biletów. Pozdrowienia z raju, to film zacny i nie dziw, że wieńczy kilkudniowe zmagania filmowe.

Grupa obcokrajowców spędza wakacje na Filipinach. Zamiast tytułowego raju, doświadczają okrucieństwa i przemocy. W środku nocy, podczas normalnych czynności adekwatnych do pory, takich jak namiętny sex czy oglądanie TV, zostają uprowadzeni przez nie przebierających w środkach terrorystów. Nie wiedzą, co się dzieje i czy przeżyją.

Zaczyna się ich peregrynacja, trwająca ponad rok. Najpierw kilkanaście dni spędzają na morzu, w ciasnej barce, zdani na żywioły, a następnie wędrują dżunglą w eskorcie islamskich terrorystów . Okazuje się, że ani rząd filipiński, ani też parlamenty poszczególnych krajów, nie są zainteresowani uratowaniem porwanych.

Jest to niesamowite studium ludzi różnych nacji, wyznania, wykształcenia, wieku znajdujących się w niewoli. Prześladuje ich ciągły strach, głód, nieobliczalna dżunglowa fauna. Jest pięknie i strasznie. Doświadczają nieustannej śmierci, ale też ludzkich odczuć. Zbliżają się do siebie, zakochują i starają się nie tracić nadziei.

Zdjęcia są przepiękne, ujęcia kamery i sposób kręcenia nowatorski. Jest to głównie obraz, gdyż dialogi są dość ubogie, lecz w obliczu strachu nie ma słów.....

Bardzo plastyczne i przejmujące wydarzenia, które zostają w głowie, tym bardziej, że historia jest autentyczna....