tag:blogger.com,1999:blog-2299149627788289802010-06-27T00:42:23.793-07:00swateehttp://www.blogger.com/profile/03288746050550996673noreply@blogger.comBlogger19125tag:blogger.com,1999:blog-229914962778828980.post-17157476577764753752010-06-26T19:47:00.001-07:002010-06-26T19:47:09.816-07:002010-06-26T19:47:09.816-07:001<br /> <br /> <br /> <br /> ఎవరూ పెద్దగా మాట్లాడుకోవడం లేదు. <br /> అలాగని ఇల్లు నిశ్శబ్దంగానూ లేదు. <br /> లో స్వరంలో వినీ వినిపించని చర్చలు సాగుతూనేవున్నాయి. <br /> "ఎవరెవరికి టీ కావాలి? " వంటగది గుమ్మంలో నించుని అడిగింది అపరంజి. <br /> హాల్లో కూర్చుని గోరుచిక్కుళ్ళు తుంపుతున్న మాలతి, మాలిని ,క్యాబేజీ కోస్తున్న సునంద పనిమనిషికి వాషింగ్ మెషీన్ లో బట్టలు వెయ్యడానికి సాయపడుతున్న స్వయం ప్రభ <br /> వరండాలో శంకర్ ,వినోద్, సత్యమూర్తి అందరూ విన్నారు. కాని ఒక్కరూ కావాలని కాని, వద్దని కాని అనలేదు. ఒక్క క్షణం ఆగి, <br /> " సరే, అందరికీ చెప్పేస్తాను " <br /> ప్రతిస్పందన ఆశించకుండా వంటగదిలోకి వెళ్ళి వంట మనిషికి సూచనలివ్వడం ఆరంభించింది.<br /> " ఈ స్టౌమీద టీనీళ్ళు పెట్టి ఆ పక్కన ఇడ్లీ పెట్టెయ్యండి. ఈ లోగా చట్నీమిక్సీ లో వెయ్యొచ్చు" <br /> ఏ గదిలో చూసినా సూట్ కేస్ లూ బాగ్ లూ ... ఆ మూలో ఈ మూలో గుంపులు గుంపులుగా జనం. <br /> నిజమే. <br /> వర్ధనమ్మ మహాభినిష్క్రమణ పెద్ద ఎదురు చూడని సంఘటనేమీ కాదు. <br /> ఎనభై దాటిన ఆవిడ మూడేళ్ళుగా మంచం మీదే వుంది. చివరకు ఎదురు చూసిన ఘడియ వచ్చి ఆవిడ వెళ్ళిపోయింది. <br /> అందరూ వచ్చాక క్రితం సాయంత్రం అంత్యక్రియలు ముగిసాయి. ఇంటికి తిరిగి వచ్చాక కాస్త తిని పడుకుని తెల్లారి నిద్ర లేచి తప్పని కార్యక్రమాల్లో మునిగిపోయినా అందరికీ మనసింకా భారంగానేవుంది. <br /> నిన్నటి వరకు సజీవంగా వున్న మనిషి ఇప్పుడు లేకపోవడం .... ఆఖాళీ పూర్తిగా కుదిపేసిన వ్యక్తి అనసూయ. అవును అనసూయకే తల్లితో ఎక్కువ అనుబంధం. <br /> పుట్టినప్పటినుండీ నిన్నటి వరకూ తల్లిని విడిచి ఒక్కరోజూ గడపలేదు. అందులోనూ గత ఏడెనిమిదేళ్ళుగా ఇంట్లో ఇద్దరేమిగిలి ఒకరికొకరుగా మారాక, ఇరవై నాలుగ్గంటలూ సన్నిహితంగా గడిపాక ............<br /> "అనూ ...అనూ...." <br /> వంటింటి లోంచి పిలిచింది అపరంజి.<br /> ఉహు! పిలుపుకి జవాబే లేదు. <br /> అప్పటి దాకా అనూ గుర్తురాలేదెవరికీ. కనుచూపు మేరలో ఎక్కడా కనిపించలేదు. <br /> " అమ్మ గదిలో వుందేమో" మాలతి సూచన <br /> అపరంజి గబగబా తల్లి గదిలోకి వెళ్ళింది. <br /> "అనూ" <br /> కిటికీ దగ్గర నిల్చుని బయటకు చూస్తున్న అనసూయ నిర్లిప్తంగా తల తిప్పింది. <br /> ఇకపైన జీవితం ఏ అనుకోని మలుపు తిరుగుతుందో తెలీని అయోమయంలో వుంది అనసూయ.<br /> అదే ఆమె మొహం లోనూ కనిపించిందేమో అపరంజి గబగబా వెళ్ళి ఆమె భుజం మీద చెయ్యి వేసి దగ్గరకు లక్కుంటూ, <br /> " బెంగపడుతున్నావా అనూ?" <br /> ".................."<br /> " ఒక్క దానవని దిగులు పడుతున్నావేమో మేం అందరం ఉన్నామని మరచిపోకు...." <br /> ఫక్కున నవ్వాలనిపించింది అనసూయకు.<br /> ఆ మెరుపు పెదవులమీదకు పాకినట్టుంది <br /> "ఎందుకు నవ్వుతున్నావు? అపరంజి అనుమానంగా అడిగింది. <br /> "అబ్బే" <br /> "చెప్పు"<br /> "నువ్వు ఎన్ని సార్లు ఇక్కడ్నించి పారిపోదామనివుందని అన్నావో గుర్తొచ్చి" <br /> " నేనా? ఎప్పుడు?" <br /> అనసూయకు మళ్ళీ నవ్వు తన్నుకు వచ్చింది. <br /> అపరంజి ఆమెకన్నా పన్నెండేళ్ళు పెద్ద కాని తన కన్న ఓ పాతికేళ్ళు చిన్నదేమో అనిపించిందా క్షణంలో. <br /> "రా... అందరిలో వుండాలి కాని ఇలా ఒంటిగా వుంటే మరీ దిగులనిపిస్తుంది. సుగుణమ్మను టీ చెయ్యమన్నాను. ........"<br /> అపరంజితో బయటకు కదిలినా అనసూయ కళ్ళు ఖాళీ గావున్న తల్లి మంచాన్నీ , బోసిపోయిన గదిని ఆర్తిగా తడిమాయి.<br /> ఎంత డిస్పోజబుల్ గ్లాస్లూ ప్లేట్ లూ వాడినా , పనిమనిషినీ వంటమనిషినీ మాట్లాడుకున్నా ఇల్లంతా ఒకటే హడావిడి. <br /> నిశ్శబ్ద వాతావరణానికి అలవాటు పడ్డ అనసూయకు ఆ సందడి కొంచం విసుగ్గానేవుంది. <br /> అలాగని ఆ విసుగును వెల్లడించలేని స్థితి. <br /> నాలుగు రోజులు కళ్ళు మూసుకుంటే ..............<br /> టీలు , ఫలహారాలు... మళ్ళీ వంట ప్రయత్నాలు... <br /> వీటన్నింటి మధ్యా చర్చలు.<br /> "ఏం చెయ్యాలి? జరగ వలసినది ఏమిటి?"<br /> " కర్మ కాండ మూడో రోజున మొదలెట్టాలి. దానికి కావలసిన అరేంజ్ మెంట్స్ ... ముందుగా చేయించేవాళ్ళు, దానిక్కావలసిన వస్తువులు అన్నీ అమర్చుకోవాలి .." పాతికేళ్ళ క్రితమే అమెరికా వెళ్ళీ చదువుకుని అక్కడే స్థిరపడిన మాలతి మాటలవి. <br /> అనసూయకు నవ్వొచ్చింది. ఎలెక్ట్రికల్ క్రిమెటోరియమ్ లో దహనం చేసి ఇంకా ఇరవై నాలుగు గంటలైనా కాలేదు. <br /> " అమ్మకిలాంటి నమ్మకాలు లేవని నీకు తెలీదా పెద్దక్కా? అవునులే , అమ్మతో నీకంత టచ్ ఎక్కడ.........అమ్మ చాలా సార్లు చెప్పింది.<br /> ఇలాంటి వన్నీ నేను నమ్మను నేను లేను కదా అని మీ పిచ్చి నమ్మకాలు నామీద రుద్ది గందరగోళం చెయ్యవద్దని... "<br /> ఓ పక్కన తనపని తను చేస్తూనే స్వయంప్రభ జవాబిచ్చింది. <br /> "అవుననుకో ..అయినా నలుగురూ ఏమనుకుంటారు ? ఇంతమంది వెల్ సెటిల్డ్ పిల్లలూ మనవలూ వుండి.......... " <br /> అనుకోని విధంగా ఎప్పుడూ నిశ్శబ్దంగా వుండే మాలిని తీవ్రంగా స్పందించింది. <br /> " అవునే, పుట్టిందగ్గరనుంచి చచ్చాక కూడా మన ఇష్టాఇష్టాల ప్రసక్తి వదిలేసుకుని ఎవరేమనుకుంటారోననే బతకాలా......నీ కొడుకు అమెరికన్ ని పెళ్ళి చేసుకున్నాక కూడానువ్విలా ఎలాగన్నావో నాకర్ధం కావడంలేదే పెద్దక్కా?" <br /> "బాగా చెప్పావే చిన్నక్కా! అయినా అమ్మ తృప్తి కావాలిగాని ...ఇలా పిచ్చి పిచ్చి నమ్మకాలకు ఖర్చుపెట్టడం కాదుగా ....." నయా పైసకు పదిముళ్ళువేసే సునందకల్పించుకుంది. <br /> " మేమిప్పుడు ఖర్చు డబ్బు గురించి మాట్లాడటం లేదు సునందా ...ఏం చెయ్యాలని ఆలోచిస్తున్నాం.<br /> కార్యక్రమాలు చెయ్యనంత మాత్రాన అమ్మ పేరిట ఏదైనా చెయ్యకూడదా?" <br /> ఎలాగూ ముందు అమ్మ పేరిట అన్నదానం అదీ బీదా బిక్కి కి. ఆ పైన మిగతావి ఆలోచిద్దాం.." అపరంజి నిర్ణయించినట్టుగా చెప్పింది. <br /> " పోనీ ఎవరినైనా సంప్రదిస్తే..." <br /> మాలతి మరో మారు ప్రయత్నించింది. <br /> "అక్కయ్యా ! నీ వయసు అరవైకి చేరువవుతున్నా , జీవితమంతా అమెరికాలో గడిపినా, ఇంకా నీలో అభ్యుదయం కొంచం కూడా రాలేదు. ఇది అమ్మకు మనకు సంబంధించినది. ఎవర్నో సంప్రదించడం అనవసరం " మాలిని అందుకుంది మళ్ళీ .<br /> "అనసూయా నువ్వేమంటావు ?" <br /> అపరంజి హఠాత్తుగా అడిగింది. <br /> " అమ్మ జ్ఞాపకాలు మనసుల్లో నిక్షిప్త పరచుకోవడమేగా ఈ కార్యక్రమాల ఉద్దేశ్యం . అయినా నాన్న పోయి పదిహేనేళ్ళు దాటుతోంది. అయినా ఆయన తీపి గుర్తులు మన మనసులనించి రెక్కలు కట్టుకుని ఎగిరిపోయాయా? కాలం ఆగిపోయినట్టనిపించినా కదులుతూనేవుంతుంది. ..."<br /> "చెప్పు అనూ.." <br /> " మీరందరూ ఎలాగంటే అలాగే......." <br /> " మూడేళ్ళు అమ్మ ఎంత బాధ పడింది? లేవలేని క్షణాలు , ఊపిరందని యుగాలు , పక్కకు కూడా ఒత్తిగిలలేని నిస్సహాయత ..............." అనసూయ ఆలోచనలకు అంతరాయం కలిగిస్తూ ,,,,,,,,<br /> " అయిదో రోజున అమ్మ పేరిట బీదలకు అన్నదానం .... ఆ పైన మిగతావి ఆలోచిద్దాం" నిశ్చయంగా తేల్చేసింది అపరంజి. <br /> <br /> <br /> ***********************<br /> <br /> 2 <br /> <br /> అనసూయ <br /> <br /> అప్పుడే అండరూ వెళ్ళిపోయి వారం దాటి పోయింది. <br /> చివరిగా వెళ్ళినది అపరంజి. <br /> పెద్దక్కకూ నాకూ తేడా పాతికేళ్ళ పైమాటే. <br /> అక్కతో నాకు అంతగా చనువులేదు. <br /> నాకు పూర్తిగా ఊహ తెలియకముందే అక్క అమెరికా వెళ్ళిపోయింది. వెళ్ళడం చదువుకుందుకే అయినా చదువు పూర్తి కాకుం<br /> డానే, ప్రేమలో పడటం, అదీ తమ వాళ్ళేనని తెలిసాకే సుమా__అమ్మ నాన్నల ఇష్టం తోటే పెళ్ళి జరగటం అయిపోయాయి. అప్పటికి నాకు రెండేళ్ళో మూడేళ్ళోనట. <br /> నాన్నది మంచి హోదా గల ఉద్యోగమే ...<br /> కారు, ఇంట్లో ఇద్దరు పనివాళ్ళు , వంటమనిషి .... ఎప్పుడు చూసినా ఈ వైపు వాళ్ళు ఆ వైపు వాళ్ళు ఇంటినిండా బంధుమిత్రులే. <br /> ఒక్క మాట మాత్రం నాకు బాగా గుర్తు<br /> "పిల్లల గురించి దిగులు మనకెందుకే వర్ధనీ .... పెంచలేమా , పో్షించలేమా...... ఎంతో మంది కన్న ఉన్నతంగా వున్నారు. మంచి చదువులు చదివిస్తున్నాం. <br /> అదే ఒక్కరో ఇద్దరో అనుకో....వాళ్ళ పెళ్ళిళ్ళయివెళ్ళిపోతే ఇల్లెంత చిన్నవోతుంది. నాకూతుళ్ళే నా ఆస్థి " అనేవారు నాన్న గర్వంగా... మాలినక్క పెళ్ళికి నాకు ఐదేళ్ళు <br /> పెళ్ళి వేడుకలు సంబరాలు ఎంతగానో నచ్చాయి.. <br /> నేనూ పెళ్ళి చేసుకుంటా చెయ్యమని అడిగానట. <br /> ఇల్లెప్పుడూ ఇలాగుంటే ఎంత బాగుండుననిపించేది. నాకు పదేళ్ళు రాకముందే సునంద, స్వయంప్రభ చదువులు పెళ్ళిళ్ళు జరిగిపోయాయి. <br /> అపరంజికీ నాకూ పన్నెండేళ్ళ తేడా.. <br /> అమ్మ ఇహ పీరియడ్స్ ఆగిపోయాయనుకున్న సమయంలో అనూహ్యంగా పుట్టిన దానను నేను. <br /> పెద్దక్క పిల్లలు నాకన్నా రెండేళ్ళు చిన్నవాళ్ళు. రెండేళ్ళనుండీ అయిదేళ్ళ తేడాలో అక్కల పిల్లలంతా దరిదాపుల్లో నా వయసు వారే.. <br /> నేను హైస్కూల్ దాటకముందే అపరంజి కులమతాల నధిగమించి రఫీని పెళ్ళి చేసుకుంది. <br /> అప్పటికి మా హోదాలు అంతరించిపోయి చాలా కాలమయింది. నాన్న ఉద్యోగ విరమణ తరువాత పాత వాసనలు పోక కొన్నాళ్ళు వంటమనిషినీ పనివాళ్ళనూ ఉంచుకున్నా వాళ్ళను భరించే తాహతులేక అవసరం లేదని మానిపించాల్సి వచ్చింది. <br /> అలవాటు లేకపోవడంతో అపరంజీ నేనూ పని చేసుకుందుకు చాలానే అవస్థ పడ్డాం. <br /> అమ్మ గురించి ఇక్కడ కాస్త చెప్పక తప్పదు. అవును. <br /> అసలు గాజు బొమ్మలా అతి సుకుమారంగా వుండేది అమ్మ. నాకు ఊహ తెలిసినప్పటినుండీ అమ్మ అలాగే వుండేది. ఒకరోజా రెండు రోజులా ? ముప్పై ఐదేళ్ళపాటు. వయసు అక్కడే ఆగిపోయినట్టు... ఇంచుమించు అయిదడుగుల ఎత్తు <br /> చిన్ని లేత తమలపాకుల్లాంటి అరచేతులు ..శరీరమంతా శోధించినా అరకిలో కండకూడా వుండదు. వెన్నుకంటుకుపోయిన కడుపు.. <br /> ఇంత సుకుమారపుబొమ్మ మా ఆరుగురికి జన్మనెలా ఇచ్చిందోనన్న విషయం ఇప్పటికీ ఓ పెద్దవింతే.....<br /> నేను కొంచం పెరిగిపెద్దయ్యే వయసులో చిత్రమైన ఊహలు వచ్చేవి ఆరడుగుల ఎత్తుతో , దబ్బపండు చాయతో భారీగావుండే నాన్నకు అమ్మకు ఎలాపొత్తు కుదిరిందా అని. <br /> మరో వంకా ఈ భారీ ఆకారాన్ని అమ్మ ఎలా ఇష్టపడిందా అని <br /> మొత్తానికి అమ్మ ముట్టుకుంటే మైలపడే వెన్నెల ముక్కలా వుండటం వల్ల , ఇల్లు సంభాళించే బాధ్యత నా మీద అపరంజిమీదే పడింది. <br /> అమ్మ షోకేస్ లో బొమ్మ. <br /> అప్పటికే నాన్న ఆరోగ్యం దెబ్బతినడం మొదలయి, అపరంజి పెళ్ళి ఒక పెద్ద షాకయి కుప్పకూలిపోయాడు. ఎందుకు దిగులు పడుతున్నాడో అమ్మతో కూడా చెప్పేవాడుకాదు. <br /> "ఒకప్పుడేమైనా చెప్తే కద ఇప్పుడు మాట్లాడట్లేదని బాధపడేందుకు? <br /> పెళ్ళికిముందు మీ నాన్న గురించి ఎంత తెలుసో ఆయన చివరి రోజున కూడా నాకంతే తెలుసు ". అప్పుడో ఇప్పుడో అమ్మ తోచినప్పుడు చెప్తుండేది.<br /> అందర్నీ పంపి ఆఖరున బయల్దేరింది అపరంజి. <br /> అది ఢిల్లీలో వుంటోంది. <br /> "కాస్తైనా కుదుట పడ్డావా అనూ?" వెళ్ళేముందు అడిగింది. <br /> కుదుట పడటమా? అంటే.<br /> ఎప్పటిలానే వున్నానుగా ...ఏ మాత్రం మార్పు లేదు. పైగా పదిరోజుల పైన అందరి మధ్యనా నాలుగు ముద్దలు ఎక్కువే తిన్నట్టున్నాను జాకెట్లు బిగుతయాయి. ఇహ ఏ గదిలో చూసినా పనికి రాని చెత్త పేరుకుపోయింది.<br /> ఒక్కొక్కరు మరచిపోయినవి,<br /> వద్దనుకుని వదిలేసినవి.. <br /> చెయ్య వలసిన పనులు చాలా వున్నాయి. <br /> ఇహా నా అభిరుచికి తగినట్టు ఇల్లు సర్దుకుందుకు ఎన్నాళ్ళు పడుతుందో..... ఇప్పుడిహ కాస్తయినా సమయాన్ని కేటాయించగలను.. <br /> ఇప్పుడిహ ఈ ఇల్లు నాది. పూర్తిగా నాదే.. జీవితంలో అందరూ స్థిరపడ్డారు గనక , నా పెళ్ళి కాలేదు గనక వాళ్ళ వాటా అడక్కుండా నాకే వదిలేసారు. <br /> ఈ ఏకాంతం ఒకరకంగా జీవితంలో మొదటిసారి దొరికిన అవకాశం. <br /> నాకంటే చాలా పెద్దవాళ్ళైన అక్కలే వెళ్ళగా లేనిది నేను విదేశాలకు వెళ్ళలేనా అనిపించేది. <br /> కాని మాలిని సింగపూర్ లో , సునంద ఆస్ట్రేలియాలో ,స్వయంప్రభ లండన్లో స్థిరపడ్డాక అపరంజి వైవాహిక జీవనం నడి సముద్రంలో నావలా ఊగిసలాడుతుంటే అమ్మను వదిలేసి ఎక్కడికి వెళ్ళను? <br /> అమ్మ చాలా సార్లే అనేది _" నా కోసం నీ జీవితాన్నే ఫణంగా పెడుతున్నావా ? " అని.<br /> నాన్న అనారోగ్యం అమ్మ అసహాయత ..........నాన్న నిష్క్రమణ అమ్మ జబ్బు నన్ను అదృశ్యంగా కట్టిపారేశాయి. అందరూ ఎవరింటికి వాళ్ళు చేరుకున్నాక , ఓ రకంగా చెప్పాలంటే కాస్త మార్పు కోసం బెంగుళూరులోని వసుధ దగ్గరకు వెళ్ళాను. <br /> ప్రతి వాళ్ళూ "అయ్యో అమ్మ పోయారటగా ? ఒక్కదానవైపోయావు " అంటూ చూపే అఖ్ఖర్లేని సానుభూతి నుండి తప్పించుకుందుకు , అమ్మ లేని శూన్యాన్ని అప్పుడే భరించే స్థైర్యం లేక , " మరింక నీ మాటేమిటి ? పెళ్ళీ పెడాకులూ వద్దా?" అనే పరామర్శలనుండీ పారిపోయాను. <br /> వసుధ గురించి పెద్దగా పట్టించుకో దలచుకోలేదు. <br /> నాకోసం నేను వెళ్ళానంతే.<br /> అక్కడ నన్నెవరూ గుర్తు పట్టరు. నా వివరాలు ఎవరికీ తెలియవు. నా ఒంటరితనం అక్కడ అపరిచితం.<br /> నా ఏకాంతం ఎవరూ ఎత్తి చూపరు. అందుకే అలా వెళ్ళడం నాకు మంచిపనిగానే తోచింది.<br /> అయితే ఆ విషయం పెద్దక్కకి అసలు నచ్చలేదు.<br /> "నీ కింకా అంత తెలీదు అనూ..........." ఏదో చెప్పబోయింది. <br /> "తరువాత మాట్లాడుకుందాంలే " సంభాషణ తుంచేసాను. ఇంచుమించు అక్కలందరి తరహా అలాగేవుండింది. చివరగా ఫోన్ చేసింది అపరంజి.<br /> "అనూ ఎలావున్నావు?" <br /> ఫోన్ చేస్తూనే ఎందుకువెళ్ళావక్కడకని అడక్కపోవడంతో రిలీఫ్ గా ఊపిరిపీల్చుకున్నాను. <br /> "బాగానే ఉన్నాను"<br /> "ఇంకా అమ్మ జ్ఞాపకాల్లోనేనా?" <br /> " లేదక్కా ఇప్పుడిప్పుడే నాకోసం నేను బతకడం నేర్చుకుంటున్నాను" <br /> " అనూ ఒక్కమాట మనం సూటిగా మాట్లాడుకుందాం. ఇప్పుడనిపిస్తోంది. మేమంతా చుట్టం చూపుగా వచ్చి ఎవరిళ్ళకు వాళ్ళం వచ్చేసామే తప్ప నీ గురించి ఆలోచించనే లేదని. "<br /> "చ చ అలాంటిదేం లేదక్కా " <br /> " కాదులే , అయినా నాఇల్లు నీది కాదా? నేనే ఆహ్వానించాలని లేదుగా ...నీకు ఎప్పుడు రావాలనిపించినా చెప్పాపెట్టకుండా వచ్చెయ్యవచ్చుగా...."<br /> " నిజమే నేను కాదనలేదు. ఎవరూ తెలిసిన మొహాలు లేనిచోట ఓ నాలుగు రోజులు గడూపుదామనిపించింది. ఇక్కడ వసుధ తన టీవీ ప్రొగ్రామ్స్ లో బిజీ గా వుంటుంది. ...అంతకన్న మరో కారణం లేదు"<br /> " అయినా నాకు .....నా మనసుకు గిల్టీ గానేవుంది"<br /> " నో! అలాంటి ఆలోచనే వద్దు.." అక్కను అనునయించాను. <br /> వారం అనుకున్న దాన్ని ముందరే తిరిగి వచ్చేసాను<br /> *************************<br /> 3 <br /> చాలా రోజుల తరువాత స్వయం ప్రభ ఆడపడుచు వసుంధర పలకరించిపోడానికి వచ్చింది.వసుంధర యూనివర్సిటీ లో ప్రొఫెసర్. <br /> చాలా ఆలస్యంగా తన కొలీగ్ ని పెళ్ళి చేసుకుంది. అప్పటికే నలభై దాటాయి. <br /> అయినా ఇద్దరూ ముప్పైల్లో ఉన్నట్టుగానే అనిపిప్స్తారు. <br /> నిజమే నిత్యానందమే వారి జీవన రహస్యం. అందుకే నిత్య యౌవనులుగా కనిపిస్తారు. <br /> " మా ఇంటికి వచ్చెయ్యి అనూ! ఇది నా ఒక్కదాని మాటే కాదు. సంజయ్ కూడా గట్టిగా చెప్పమన్నాడు. " <br /> కాని నాకు తెలుసు నా హద్దులూ సరిహద్దులూ.. వసుని పంపించి వెనక్కు తిరిగాక పక్కింటి వారబ్బాయి నన్ను చూసి నుదురు కొట్టుకుని <br /> " ఆంటీ మర్చేపోయాను, మీవి అయిదారుత్తరాలు మాఇంట్లో వున్నాయి. ఆగండి " అంటూ లోనికి పరుగెత్తుకెళ్ళి అంతే వేగంతో ఉత్తరాలతో బయటకు వచ్చాడు.<br /> " నాకు ఉత్తరాలు రాసేదెవరు?" ఈలోగా ఆలోచిస్తూనే ఉన్నాను. <br /> చిన్నప్పటినుండీ పెద్ద సన్నిహితులెవరూ లేరు. ఆత్రంగా ఫ్రమ్ అడస్ లు చెక్ చేసుకుంటే <br /> చిత్రంగా అపరంజి వసుధల ఉత్తరాలతో పాటు ఏడాదిక్రితం సాహిత్య అకాడెమీకి అనువదించి ఇచ్చిన నవల తాలూకు పారితోషికం మరో అసైన్మెంట్ ...వీటితో పాటు ప్రకాష్ ఉత్తరం. ఇదివరకైతే అక్కడే నిల్చుని ఉత్తరాలుమొత్తం చదివేసివుండే దానను .<br /> కాని ఇప్పుడు అలాకాదు. బహుశా వయసుతోపాటు నిదానమూ పెరిగివుంటుంది. <br /> తాళం తీసి ఇంట్లోకి వస్తుంటే అమ్మ గుర్తుకు వచ్చింది. <br /> జననం మరణం ఎంతసహజమైనవైనా కన్నుతెరిచిందిమొదలు నిన్నమొన్నటి వరకు కలసి బ్రతికిన మనిషి ఇవ్వాళ లేదంటే .....<br /> ఓదార్చేందుకు ఎన్నిమాటలైనా చెప్పవచ్చు..కాని గుండె రగిలిపోయే ఆ బాధ ఏమిటో అనుభవించేవారికే తెలుస్తుంది. <br /> నా మనసు నేను డైవర్ట్ చేసుకుందుకు ఓ కప్పుటీ తాగుదామని ఉత్తరాలు టేబుల్ మీదుంచి కిచెన్ లోకి వెల్ళాను. <br /> ఓ పక్క టీకి నీళ్ళు మరో పక్క పాలు పెట్టాక వెళ్ళి ఉత్తరాలు చూద్దామా అనిపించింది. కాని ఒకసారి బయటకు వెళ్ళానంటే మరిక ఉత్తరాల సంగతి తప్ప టీ సంగతి గుర్తుండదు.<br /> ఎన్ని సార్లలా మరచి పోయి ఎన్ని గిన్నెలు మాడి పెంకులయాయో.. <br /> అందుకే స్టౌ ఆర్పికాని బయటకు రాకూడదని ఒట్టు పెట్టుకున్నాను( ఉత్తుత్తదే) <br /> ఓ కప్పుటీ ఫ్లాస్క్ లో పోసి మరో కప్పు తీసుకుని బయటకు వచ్చాను. <br /> డైనింగ్ టేబుల్ ముందు కూచుని ఉత్తరాలు చేతిలోకి తీసుకున్నాను.<br /> ప్రకాశ్ రాసిన ఉత్తరం చదివితే ఎంతో సేపు మరో లోకంలో ఉన్నట్టు ట్రాన్స్ లో ఉండిపోతాను. అందుకే ముందుగా అపరంజి , వసుధ ఉత్తరాలు తీసాను. <br /> ఈ రెంటిలో ఏది ముందు చదవాలి? వసుధ _అపరంజి <br /> అపరంజి_ వసుధ <br /> ఉహు! ఎటూ తేలదే <br /> వేడి వేడీ టీ రెండు గుక్కలు తాగి , కళ్ళుమూసుకుని రెండుత్తరాలూ పదిసార్లు ఇటు దిటూ , అటుదిటూ మార్చి చివరకు ఒకటి ఎంచుకున్నాను.అది అపరంజి ఉత్తరం. <br /> చాలా బరువుగానేవుంది కవరు.<br /> బహుశా చాలా రోజులపాటు ఉత్తరం రాసివుంటుంది. <br /> కప్పులో మిగిలిన టీ చల్లారిపోవడంతో ఒక్కగుక్కలో తాగేసి కవర్లోంచి కాగితాలు బయటకు లాగాను.<br /> నిజమే చాలా పెద్ద ఉత్తరం! <br /> సెల్ ఫోన్లూ ఈ మెయిల్స్ వచ్చాక కట్టె , కొట్టె తెచ్చె వ్యవహారంలా మాట్లాడు కోవడమమే కాని మనసు విప్పి భావాలూ భారాలూ పంచుకోవడం ఎప్పటిమాట<br /> అనూ! <br /> నువ్వు పుట్టినప్పుడు నాకు పన్నెండేళ్ళు. ఆ రోజు నాకింకా గుర్తుంది. <br /> ఏమిటిలా మొదలు పెట్టానని అనుకుంటున్నావా? <br /> నీతో మాట్లాడాక నామన్సు నెమ్మదించడానికి బదులు మరింత బరువెక్కింది. ఎప్పుడు ఫోన్ చేసి మాట్లాడినా అలాగే అనిపిస్తుంది. ప్రైవసీ లేదనిపిస్తుంది. మాటలు గొంతుదాటి రాని ఫీలింగ్. <br /> ఎవరైనా వింటున్నారేమో అని ఓ రకమైన జంకు. ఏదో తెలియని తడబాటు. <br /> ఇక్కడికి వచ్చాక కూడా అమ్మ లేదన్న వెలితి అంతర్లీనంగా మనసును వెన్నాడు తూనేవుంది. ఎక్కడవున్నా అమ్మవుంటే ఒక ఆశీర్వాదం వెనకవున్న ధైర్యం. ఒకరన్నా మనను దీవించే వాళ్ళున్నారన్న విశ్వాసం. అయినా ఈ రోజువారీ కార్యక్రమంలో మనను మనం ఓదార్చుకుంటూ బుజ్జగించుకుంటాం. <br /> పిల్లలు హర్ష రాలేకపోయామని రిగ్రెట్స్ చెప్పారు. వాళ్ళు రొటీన్ నుండి బయటకు రాలేదు గనక మళ్ళీ వెనక్కు వెళ్ళే సమస్య లేదు. కాని మనం అలా కాదుగా. <br /> ఒకసారి మృత్యుముఖంలోకి అడుగుపెట్టి వెనక్కు వచ్చిన నాకు జీవితం విలువ బాగా తెలుసు. <br /> అందుకే నాకు నేను నచ్చ జెప్పుకుంటాను _ బ్రతికున్న ప్రతిక్షణం సద్వినియోగపరచుకోవాలి. సంతో్షించాలి , సంతోషాన్ని పంచాలి. ఇలా అనుకుందుకు ఏడాది పట్టింది.<br /> నాలో ఈ మర్పుకు కారణం హర్ష. రఫీ నాకు జీవితానికి ఆవలివైపును చూపిస్తే హర్ష ఈ వైపు ఆనందాలను పరిచయం చేసాడు. <br /> అమ్మాయిలు ఎంత అల్ప సంతోషులా అనిపిస్తోంది అనూ ...అప్పటి నా ప్రవర్తన తలుచుకుంటే .<br /> ఇరవైనాలుగ్గంటలూ రఫీకి నాధ్యాసే అన్న భావన నాకు కలిగించటం , నా కోసం అతని క్లోజ్ ఫ్రెండ్స్ తో కూడా గొడవలకు దిగి వారిని కొట్టడం నాకు హిరోఇజం లా అనిపించేది. అయినా అంత తొందరపడలేదు..ఐదారేళ్ళు అన్నికోణాల్లోనూ అతన్ని పరిశీలించి , పరీక్షించి, నిరీక్షించి సంతృప్తి పడ్డాకే ఇద్దరం రిజస్టర్ మ్యారేజ్ చేసుకున్నాం. <br /> చాలా రోజులు ఇటు అమ్మావాళ్ళకు ఎలా తెలీదో అటు వాళ్ళవాళ్ళకూ తెలీదనే అనుకున్నాను. <br /> మా ఇద్దరినీ యాక్సెప్ట్ చెయ్యడం వాళ్ళ సంస్కారం అనుకున్నాను. నా సెలెక్షన్ సరైనదేనని గర్వపడ్డాను. <br /> ఇంకా కొత్తజీవితానికి అలవాటు పడకముందే నన్ను ఉద్యోగం చూసుకోమని పోరు. అది రఫీ ఒక్కడినించే కాదు అతని తల్లి తండ్రి, మిగతా కుటుంబ సభ్యులందరినించీ........<br /> మరో వైపు నా పేరు మార్చుకోమన్న ఒత్తిడి.. <br /> ఆ రోజుల్లో <br /> మనదర్జా గురించే చాలా మందికి తెలుసు, పనివాళ్ళు , వంట మనిషి ...........మనను కాస్త ఉన్న వాళ్ళుగా లెఖ్ఖించి <br /> ఏవో పెట్టి పోతల మీద ఆశలు. <br /> కాని అసలు నిజం మనకు తెలుసు....నిజానికి రఫీకి చాలా స్పష్టంగా చెప్పాను___మనం మధ్య తరగతి వాళ్ళమని . అతను నమ్మకపోవడం నా తప్పు కాదుగా.. <br /> ఆ ఇంటికి వెళ్ళాక గాని నాకు నిజా నిజాలు తెలిసి రాలేదు. <br /> రఫీ తండ్రికి ఈ కుటుంబమే కాక మరి రెండున్నాయి. మరో ఇద్దరు భార్యలు. <br /> "అది మాకు చట్ట బద్ధమే నానమ్మే చేసిందా పెళ్ళిళ్ళు " ఇది రఫీ సమర్ధింపు. ఇక్కడా రఫీ తో పాటు ఇద్దరు చెల్లెళ్ళు మరో ముగ్గురు పెళ్ళైన అక్కలు .............<br /> మిగతా భార్యలకు ఎంతెంతమంది పిల్లలో ...........<br /> ఆయన ఇంటికి రాని రోజల్లా ఏడుపులు.......... శోకాలు .........వంటా వార్పులువుండవు, తిండీ తిప్పలు ఉండవు. <br /> తల్లి చుట్టూ మూగి పిల్లలంతా ఏడ్పులు.<br /> గోలగోలగావుండేది. <br /> నా పరిస్థితి నాకు అయోమయం అనిపించేది.. రఫీ అంతంత మాత్రం చదువుకి ఎక్కడా వుద్యోగమే దొరకడం లేదు. <br /> ఒకప్పుడు నువ్వు నిజంగానే అపరంజివి , దేవతవు ఇంతదానవు అంతదానవు అని పొగిడిన అతను రుసరుసలాడటం భరించలేకపోయాను. అంతలోనే చిన్నపిల్లవాడిలా <br /> " ఏం చెయ్యను అపరంజీ , టెన్షన్ తట్టుకోలేకపోతున్నాను ...క్షమించవూ ...క్షమించవూ అంటూ చెంపలు వేసుకుని బ్రతిమాలటం <br /> ఒక దశలో రపీ కి కొంచం మెంటల్ ఇంబాలెన్స్ వుందా అనికూడా అనిపించింది. కాస్త కాస్తగా బిగుస్తున్న సంకెళ్ళూ..<br /> ఒంటిగా బయటకు వెళ్ళలేను.<br /> అయితే రఫీ లేదా అతని చెల్లెళ్ళు వెంట రావలసిందే ! <br /> నువ్వూ మాలా బురఖా వేసుకోరాదూ అంటూ పెద్దవాళ్ళ బలవంతం. ఏడాది పాటు ఆఇంట్లో నోరు మెదపకుండా గడిపా<br /> నంటే దానికి వున్న ఒకే ఒక్క కారణం అమ్మా నాన్నముందు నా ఓటమిని అంగీకరించలేని అహం. <br /> ఆ పరిస్థితుల్లో ఢిల్లీ లో ఉద్యోగం రావడం నా అదృష్టం <br /> నా చదువు, నా యోగ్యత, నా వ్యక్తిత్వం నాకు గుర్తుకు వచ్చాయి. ఇన్నాళ్ళూ ఎందుకింత నరకాన్ని అనుభవించానా అనుకుంటూ ఇంటికి వచ్చేసరికి ___________అంత తొందరగా రాననుకున్నారులావుంది. <br /> రఫీ వాళ్ళ అమ్మ, నాన్న, అక్కలు ఏదో సీరియస్ గా చర్చిస్తున్నారు. మామూలే ననుకుని లోపలకు వెళ్ళబోయి నా పేరు వినిపించి ఆగిపోయాను <br /> " అపరంజి పెరిగిన తీరు చూసి చాలా ఆస్థి పాస్తులున్నాయి , ఈ పిల్లకొచ్చేవాటాకి మన కష్టాలు గట్టెక్కుతాయనుకున్నాను. కాని ఇలా చేతులూపుకుంటూ వస్తుందని కల్లోకూడా అనుకోలేదు. <br /> అయినా యూనివర్సిటీలో ఉద్యోగం వచ్చిందిగా జీతం బాగానేవుంటుంది. <br /> "ఎంతబాగున్నా మీరిద్దరూ కాపురం పెడితే మాకేమిటి లాభం? మేం ఎక్కడవాళ్ళం అక్కడే వుంటాంనీ పెళ్ళికి ఒప్పుకుని తప్పు చేసా. ఆ ఉద్యోగమేదో ఇక్కడే చూసుకోమను" <br /> "అల్లాకాదులే , నేనిక్కడేవుంటాను. వారానికో పక్శానికో ఓ సారి వెళ్ళి వస్తాను. మనకు జీతం ఇచ్చేందుకు తను కాదనదు. "<br /> తల తిరిగిపోయినా తమాయించుకున్నాను. <br /> "ఆ పని చెయ్యి , కావాలంటే ఇక్కడ మరో పెళ్ళి కూడా చేసుకోవచ్చు..." <br /> ముందు అక్కడినించి బయట పడాలి. <br /> అమ్మను చూసిరావాలంటూ నా సూట్కేస్ తో ఇంటికి వచ్చాను గుర్తుందా? .....<br /> పుట్టెడు దుఃఖం కళ్ళ్ల్లో దాచుకు ఆనందం నటించాను. <br /> అట్నించటే ఢిల్లీ వచ్చేసాను. <br /> ఇప్పుడది చెప్పుకుందుకు మామూలుగా అనిపిస్తోంది కాని అడుగడుగునా రౌరవాది నరకాలు చవిచూసాను. <br /> ఏ బాధయినా సహించగలమేమో గాని ఒకరిని నమ్మి మనసా వాచా సమర్పించుకున్నాక వాడు మోసం చెయ్యడం ఎంతధారుణం! <br /> ఉద్యోగంలో చేరాక నెలరోజులకు తెలిసింది .....నెల తప్పిందని.<br /> అనూ చెప్తుంటే ఇప్పుడూ కళ్ళల్లో నీళ్ళు సుళ్ళు తిరుగుతున్నాయి. <br /> మాతృత్వం భౄణహత్య ఈ వంకన అవసరం లేదనుకున్న వైవాహిక బాంధవ్యం కొనసాగింపు .ఫలితంగా ఒక నిరంతర నరకయానం ... అనంతమైన రాజీ ....... <br /> తెలిసి తెలిసి నిప్పుల్లో కి దూకటం ఈ ఆలోచనల మధ్య కుమిలి కుమిలి కుంగి కృశించి చివరకు తెగించి ధైర్యాన్ని పోగుచేసుకున్నాను. <br /> ఈ విషయం ఎవరికీ తెలియకముందే , నా గర్భ కుహరంలో మాంసపు ముద్ద బిడ్డగా మారకముందే ఆ విష వలయం నించి బయటపడ్డాను్. <br /> ఒక్కదాన్నే లేడీ డాక్టర్ దగ్గరకు వెళ్ళి జరిగిన కధ జరుగుతున్న కధ వల్లించాక ఆవిడ కాదనలేదు, ధర్మ పన్నాలు వల్లించలేదు<br /> తీసుకునే రిస్క్ గురించి ,జరగబోయే సంభవాలగురించి సంపూర్ణంగా వైద్య భాష లో వివరించారు. <br /> పరిస్థితులకు రెండు జీవితాలు బలికావడం కన్న నాఅదృష్టం ఎలాగున్నా స్వీకారమేననే నిర్ణయానికి రావడానికి నేను రెండు నిమిషాలకు మించి వెచ్చించలేదు. ఈ విషయం ఒక్క హర్షకు తప్ప మరెవరికీ తెలియదు. విడాకుల కోసం కూడా రఫీ ఎంత వేదించాడని .....<br /> చివరకు ఆ రొంపినుండి బయటపడేందుకు అయిదారేళ్ళయింది. ఓ పక్క రఫీకి దూరమవుతున్న సమయంలో నాకు అండగా నిలబడి ఓదార్చి ధైర్యాన్నిచ్చి నన్ను నన్నుగా నిలబెట్టిన వాడు హర్ష. పెళ్ళితో ఓరకమైన హోదా అండదండలు ముఖ్యంగా ఓ మంచి మితృడు లభిస్తాడనుకుంటే అవన్నీ నాకు హర్ష అందిచాడు, రఫీ కాదు.<br /> ఎప్పుడు ఎలా మేమిద్దరం కలసివుండటం ప్రారంభించామో నాకు గుర్తులేదు. అమ్మ ఈ విషయంలో ఎంత కలవరపడిందీ నీకు బాగా తెలుసు. సభ్యత సంస్కృతి నాశనం చేశానని ఎంతగానో దుమ్మెత్తిపోసింది. <br /> అనూ ఒక్క విషయం చెప్పు.. <br /> మతమేదయినా సాంప్రదాయబద్దంగా జరిగిన మావివాహం రఫీని, నన్ను కట్టిపడెయ్యలేకపోయింది. , అదీ ఒకసారి కాదు అటూ ఇటూ పద్ధతులంటూ రెండుమార్లు <br /> కాని ఏ సామాజిక ఒత్తిడీ కట్టడీ లేకపోయినా మూడు పదుల మాఅనుబంధం ఇప్పుడే కాదు ఏ జన్మకూ చెక్కు చెదరదనిపిస్తోంది. <br /> ఇప్పటీకీ రెందునిమిషాలు దగ్గరలేకపోతే అల్లల్లాడిపోతాడు హర్ష. <br /> నీకు చెప్పేందుకు సిగ్గుపడను, యాభై నడిమధ్యకు వచ్చేసినా హర్ష దరిదాపుల్లో లేకపోతే నామనసు నిండా శూన్యమే మరి. <br /> పాతికేళ్ళ క్రితం తన్వి పుట్టాక హఠాత్తుగా వచ్చిన కాంప్లికేషన్స్ , క్యాన్సరేమోనన్న అనుమానాలు , ఆ సమయంలోనూ పిల్లలగురించో నా గురించో బెంగ పడలేదు. నాకేదైనా అయితే హర్ష ఏమవుతాడో ననే దిగులు పడ్డాను. అదృష్ట వశాత్తూ ఆరునెలల్లోనే మామూలు మనిషి నయాను. ఇప్పటికీ ఉదయం లేస్తూనే న్ను కోరుకునేదేమిటో తెలుసా / సగటు భారత స్త్రీ మంగళ సూత్రాలు కళ్ళకద్దుకుని దీర్ఘసుమంగళిగా వుండాలనో కోరుకుంటుంది , కాని నేను మాత్రం హర్ష చివరిక్షణం దాకా నేను ఆరోగ్యంగావుండాలని ఆశిస్తున్నాను. ఇంతకూ ఇవన్నీ ఎందుకు చెప్తున్నాననుకుంటున్నావా? <br /> నిన్ను ఒంటరిగా వదిలేసి వచ్చాననే అపరాధభావన నన్ను కలచివేస్తోంది. మేమంతా మా జీవితాల్లో పెళ్ళిళ్ళు చేసుకుని పిల్లాపాపల్తో స్థిరపడిపోయి నిన్ను గాలికి వదిలేసాననే దిగులు నన్ను నన్ను సుడిగాలిలా నిలువునా కుదిప్[ఏస్తోడి. <br /> హఠాత్తుగా నాన్నగారుపోవడం , అమ్మ భారం నీ మీద మోపి తప్పించుకున్నామా అనిపిస్తోంది. <br /> పెళ్ళి మాటెత్తగానే నీ విముఖత ప్రదర్శన అలుసుగా తీసుకుని నిన్ను ఒంటరిని చేసామేమోనని కలతగావుంది. <br /> పరిహారంగా నీకోసం పెళ్ళి సంబందాలు చూస్తున్నాను. సిగ్గుపడకుండా నీ ఇష్టాయిష్టాలు ప్రయారిటీలు రాయి. ఇప్పటికే నా దృష్టిలో అయిదారుగురు ఉన్నారు. వారితో చర్చించేలోగా ముందుగా నీకు చెప్పటం న్యాయం అనిపించింది. <br /> తిరుగు టపాలో జవాబుకు ఎదురుచూస్తుంటాను <br /> ప్రేమతో <br /> అపరంజి<br /> అప్రయత్నంగానే నా పెదవుల మీదకు చిరునవ్వు చల్లగాలిలా పాకి వచ్చింది. <br /> అక్క అమ్మలా ఆలోచిస్తోది, ఇహ అమ్మలేని దిగులు నాకెందుకూ? <br /> అపరంజి ఎదురుగావుంటే గట్టిగా హృదయానికి హత్తుకుని ఓ ముద్దు ఇవ్వాలనిపించింది. టీ కప్పు పక్కన పెట్టి వసుధ ఉత్తరం విప్పాను. <br /> చక్కటి ముత్యాల్లాంటి వసుధ హాండ్ రైటింగ్ చూడగానే ఒక్కసారి తను కళ్ళల్లో మెదిలింది. <br /> వసుధ పెద్దక్క పినమామగారి కూతురు. నా కన్న ఆర్నెల్లు పెద్దో చిన్నో .. <br /> పెళ్ళిళ్ళు పేరంటాలు బంధువుల సంబరాల్ళో తరచు కలుసుకునే వాళ్ళం.. అది నామ మాత్ర పరిచయమే.. ఇద్దరం కలిసి సెంట్రల్ ఊనివర్సిటీలో జర్నలిజం చదువుకున్నప్పుడు మరింత దగ్గరయాం. <br /> <br /> అనూ, <br /> చూసావుగా ఎంత తీరికలేకుండా వున్నానో, అసలు నువ్వొచ్చినప్పుడు నా కార్యక్రమాలు వాయిదా వేసుకుని నీతో సరదాగా గడపాలని ఆశపడ్డాను. కాని సరిగ్గా నువ్వొచ్చిన సమయంలోనే యమ బిజీగా మారిపోయి అసలు నిన్ను పరామర్శించే సమయం కూడా లేకుండా పోయింది. <br /> అందుకే ఇలా మనసంతా విప్పి నీముందు పరుస్తున్నాను. <br /> మనం పీజీ చదివే రోజుల్లో నువ్వు చూసిన వ్సుధ వేరు, ఇప్పటి వసుధ వేరు. అప్పత్లో నాతో పరిచయం వున్న వాళ్ళందరికీ నేనో గర్విష్టిననీ నాకు ఎల్లలు లేని అహంకారమనీ మాత్రమే తెలుసు. <br /> నా జీవితంలో చీకటి కోణాలగురించి ఎవ్వరికీ తెలీదు. నీతోనూ అప్పుడో ఇప్పుడో అహంకారిగానే మాట్లాడి వుంటాను. <br /> అయినా అప్పటికీ ఇప్పటికీ నాకు కాస్త దగ్గరగా వచ్చిన నేస్తానివి నువ్వొక్కదానవే. <br /> నీతో మనసు విప్పి నా భారం పంచుకోవాలనే ఈ రాత ప్రయత్నం <br /> మాలతి వదినకు కూడా మాగురించి పెద్దగా తెలీదు. పిన మామగారి కూతుర్ననే తెలుసు. .. అంతకుమించివివరాలు బయటకు రాలేదు... రానివ్వలేదు.. <br /> అసలు సంగతి చెప్పనా.. <br /> మా నాన్నకింకా ముప్పై ఆరేళ్ళు నిండకముందే నలుగురు పిల్లల్ను ఆయనకు భారంగా వదిలి , కవలలకు జన్మనిచ్చి కన్నుమూసింది నా కన్నతల్లి. <br /> ఓ పక్క ఇంటినిండా పిల్లలు మరో పక్క ఇల్లాలి మహాభినిష్క్రమణ ... ఎంత ఉద్యోగంలో వున్నా ఆడదిక్కులేని ఇల్లు ...ఎవరైనా ఎంతవరకు సాయపడగలరు? అందుకే నెలతిరక్కుండా మాకు అమ్మను ప్రసాదించే వంకన మరో పెళ్ళి చేసుకున్నాడు నాన్న. <br /> అప్పటికి నాకు పధ్నాలుగేళ్ళు. అమ్మను చూసిన కళ్ళతో ఆవిడను చూసేందుకు, నాన్న పక్కన ఆమెను ఊహించుకుందుకే వెలపరంగావుండేది. <br /> అమ్మ అపరంజి బొమ్మ పసిమి ఛాయ, మోకాళ్ళు దాటిన జడ దివినుండి దిగి వచ్చిన అప్సరసలానేవుండేది. గొంతువిప్పితే సరిగమలు ఆమె నాలుక మీద నాట్యమాడేవి. <br /> కాని , ఆవిడ అదే అమ్మ కాని అమ్మ జానికమ్మ ఊబకాయం పాతికేళ్లకే నలభై దాటినట్టుండేది. చామనఛాయ ..బొంగురుగొంతు <br /> కాదంటే ఎవరెదురుగానైనా తియ్యగా మాట్లాడటం వెనకాల అపరకాళిలా మారటం ఆవిడఒక్కదానకే సాధ్యం. <br /> ఇంట అడుగు పెట్టిన తొలి రోజునే ఆవిడవిశ్వరూపం మాకు అర్ధమయింది. <br /> నాన్నగారినీ మా పిల్లలందరినీ సమావేశపరచి <br /> " ఈ పిల్లలను ఈ ఇంటిని నా స్వంతంగా భావిస్తాను. కాదంటే ఒకటే షరతు. వాళ్ళంతా నన్ను అమ్మా అనే పిలవాలి నేను సవతి తల్లిననే మాట ఎక్కడా పొక్కరాదు. అందుకే ట్రాన్స్ ఫర్ చేయించుకోండి దూరంగా వెళ్ళి పోదాం, <br /> పిల్లలెవరూ నే గీసిన గీత దాటరాదు. ఆరుగురు పిల్లలనూ చూస్తాను కాని నాకూ నా స్వంత సంతానం ఒకరుండాలి. "<br /> నాన్న ఇంట్లో వున్నంత సేపూ ప్రపంచంలో ఇంతప్రేమ మరొకరు ఇవ్వరేమో నన్నట్టు "అమ్మలూ బంగారూ , చిన్నారీ ’అనే పిలిచే ఆవిడ ఆయన ఆఫీస్ కెళుతూనే తన క్రౌర్యాన్నంతా మాపై గుమ్మరించేది. <br /> ఇంటి పనంతా చేసి చదువుకోవాలి. <br /> " ఆడపిల్లలు , రేప్పొద్దున అత్తారింటికి వెళ్ళాక రేప్పొద్దున పనీ పాటలు రాకుండాఎలా ? ఇలా ఎలా పెంచిందమ్మా తల్లి అని అంతా నన్ననరూ ? అందుకే పని నేర్పుతున్నా.. " నాన్నకు అడక్కుండానే సంజాయిషీ ఇచ్చేది. <br /> " ఇలాంటి అమ్మ దొరకడం మీఅదృష్టం , ఎన్ని జన్మలెత్తినా ఆవిడ ఋణం తీర్చుకోలేరు. " ఇది నాన్న ఉవాచ .<br /> అయినా గడపదాటి ఒక్కమాటా బయటకు రాలేదు. అలాంటి పరిస్థితుల్లో అణచిపట్టుకున్నా నా అసహనం , కోపం ఎవరుమాట్లాడించినా ఉప్పొంగి బయటపడేది. <br /> ఇలా చదువు పూర్తయీ కాకముందే అమ్మ నాపెళ్ళి కుదిర్చింది. <br /> ఆవిడ దూరపు బంధువు. <br /> అబ్బాయికి ముప్పై దాటాయి. <br /> ఏదో ప్రైవేట్ కంపెనీలో చిన్న ఉద్యోగం. ఎమ్ ఏ చదివాడని చెప్పారు. నా ఇష్టాయిష్టాలు ఎవరూ అడగలేదు. అయినా అమ్మ నా మొహం చూసి గ్రహించింದಿలావుంది. నన్ను ఏకాంతంగా దొరకబుచ్చుకుని ఉతికిపారేసింది.<br /> " నీ అమ్మ కనిపారేసి దానిదార్న అది ఛస్తే నేను మీకు నౌకరులా దొరికానా? ఇంతకంటె మంచిసంబందాలు తేవడం మా వల్లకాదు ఇంకో పదేళ్ళకు పెళ్ళి చేసుకున్నా ఇదే స్థాయి... నువ్వేమైనా ఒక్కగానొక్క పిల్లవా? మీ అందరిపెళ్ళిళ్ళూ అవాలి... నాకూతురి దగ్గరకు వచ్చేసరికి చిప్పా చింకీ కూడా మిగలవు......." <br /> తలవంచుకు సర్దుకుపోవడం తప్ప మాకు మరోదారి మిగల్లేదు. గుడ్డిలో మెల్లగా అప్పటికే నాకు ఉద్యోగం వచ్చేసూచనలు కనిపించాయి. అందులో జర్నలిజం లోకి వెళ్ళే అమ్మాయిలు ఆ రోజుల్లో తక్కువేమో ...కాని అమ్మ చాలా తెలివిగా పెళ్ళి కొడుకుతో ముందే ఒప్పందం కుదుర్చుకుంది.. ఎప్పుడు ఉద్యోగం చేసినా నా జీతంలో ఆవిడకు ప్రతినెలా సగం ఇచ్చితీరాలి. <br /> పెళ్ళి జరిగిపోయింది.<br /> తరువాత తెలిసింది అతను చదివినది హైస్కూల్ చదువుకూడా కాదు.. మరో ఉద్యోగం వచ్చే అవకాశం లేదు. ఎప్పటీకీ ఆఇంటికి నా సంపాదనే ఆధారం. దానికి ఆశపడే పెళ్ళీకి అమ్మ షరతులకు ఒప్పుకున్నారు. <br /> ఈ మాట అమ్మను అడిగితే, " అవును. అయితే ఏంటటా? ఇప్పుడు ఒదిలేస్తావా? నీ చెల్లెళ్ళకే పెళ్ళిళ్ళు కావు నీ అమ్మ ఎలాగూ చచ్చింది నీ అయ్యను కూడా పోగొట్టుకుంటావు. నీ ఇష్టం " అంటూ బెదిరించింది. <br /> అనూ ఎలా బతికాను ఎలా నెట్టుకువచ్చాను అనేది నాకే తెలుసు . ఇవన్నీ తెలీనివాళ్ళు నన్ను పలురకాల అనుకుంటారు. ఏం చెప్పను? మొత్తానికి అందరీ పెళ్ళీళ్ళు అయినా అమ్మ చేసిన పాపం ఆవిడవెంటే వుంది. కూతురి పెళ్ళి కాకుండాణే ఆవిడరోజులు తీరిపోయాయి. ఇప్పుడింకా దాని పెళ్ళి కావాలి. అమ్మెలాగున్నా దానికి మేమెవ్వరం అన్యాయం చెయ్యం మాలో అదీ ఒకత్తి. <br /> తవ్వుకోవాలే గాని ఇంటింటికో కధ. బోర్ కొట్టానా... ఈ సారి ఎప్పుయ్డన్నా తీరిగ్గా కలుద్దాం.<br /> వుండనా మరి<br /> నీ వసు. <br /> రెండు ఉత్తరాలు చదివి మనసు వేడెక్కింది. <br /> ఇహ మిగిలినది ప్రకాశ్ ఉత్తరం. అది చేతిలోకి తీసుకుంటేనే ఓ రకమైన ఆత్మీయత , అనురాగం అనుకోకుండానే మనసు పులకరిస్తుంది. <br /> నాకు తెలుసు నాహద్దులు , సరిహద్దులు...అయినా ............<br /> ఉత్తరం విప్పకుండానే ఒకసారి మా పరిచయపు గతంలోకి వెళ్ళిపోయాను. <br /> **********<br /> ఇంకా స్కూల్ లో చదువుకునే వయసే. <br /> ఎంత వద్దనుకున్నా ఆకర్షణ అనేది వయసులో ఓ సహజ సిద్దమైన ప్రక్రియ అవుతుంది కాబోలు. <br /> ఇంట్లో అమ్మ నాన్న అక్కలు అంతా నాకన్నా పెద్దవారే ....ఎవరితో మనసు విప్పి మాట్లాడగలను? అప్పుడే ప్రకాశ్ తో పరిచయం. నాకంటే ఒకటి రెండేళ్ళు సీనియర్. అవసరమైన పుస్తకాలు తెచ్చివ్వడం అప్పుడో ఇప్పుడో నోట్స్ రాసివ్వడం చాలా మామ్మూలు పరిచయమే ............ <br /> అదే నెమ్మదిగా పెరిగి ... మనసువిప్పిమాట్లాడుకునే స్థాయికి చేరింది. <br /> ప్రకాశ్ కి మా గురించి అంతా తెలుసు పెద్దగా నోరువిప్పి చెప్పాలిసినది ఏదీ లేదు... <br /> అలాగే నాకూ ప్రకాశ్ గురించి తెలుసనే అనుకున్నాను. కాని బి. ఏ రెండో ఏడాది పూర్తయే సమయంలో కాని తెలిసిరాలేదు నాకతనిగురించి ఏమీ తెలియదని. <br /> అప్పటికే అతని డిగ్రీ పూర్తయి ఏదో ఉద్యోగంలో చేరాడు.. <br /> ఓ రోజు మధ్యాహ్నం కాలేజ్ నించి బయటకు వచ్చేసరికి గేట్ పక్కన నిలబడి ఉన్నాడు ప్రకాశ్. <br /> "అనూ.... నీతో కొంచం మాట్లాడాలి ... కాస్సేపు టైమ్ స్పేర్ చెయ్యగలవా...? " <br /> నేనదేమీ పెద్ద సీరియస్ గా తీసుకోలేదు... <br /> "రేపు ఇంగ్లీష్ నోట్స్ సబ్మిట్ చెయ్యాలి ... చాలా రోజులనించీ రాయనే లేదు..."<br /> " అది నేను రాసి పెడతాలే ..." అర్ధింపుగా అడిగాడు. <br /> " సరే! ఓ పదినిమిషాలు..."<br /> అసలు కాలేజీనే ఊరికి కాస్త వారగావుండేది. మరికాస్త ముందుకు వెడితే ఓ పక్క పచ్చని పరిసరాల మధ్య ఆంజనేయుడి గుడి అప్పుడప్పుడు అక్కడికి వెళ్ళి కూచుని మాట్లాడు కోడం మాకు అలవాటే ...<br /> ఎప్పటిలానే వెళ్ళి ఒకసారి దర్శనం చేసుకుని వారగా ఉన్న మెట్లమీద కూచున్నాం. <br /> " అనూ ... " అంటూ ఆగిఫోయాడు .<br /> "చెప్పు ప్రకాశ్!" <br /> " నీకు తెలుసుగా ... అమ్మ లేదని... నాన్న ... తమ్ముళ్ళు .... చెల్లెళ్ళు ...నాన్న పెళ్ళి చేసుకోమని బలవంత పెడుతున్నారు."<br /> "సహజమేగా.. ఇంట్లో ఇల్లాలు ఉన్న తీరు వేరు..."<br /> " ఇన్నాళ్ళూ పెద్దక్క తన సంసారంతో పాటు మా మంచి చెడులు కూడా చూసేది.. అక్కకూతుర్ని చేసుకోమని...."<br /> "కొత్త వార్త... మీ అక్క కూతురి గురించి ఎప్పుడూ చెప్పలేదు... "<br /> " వేళా కోళం కాదు అనూ ... నాకూ గిరిజకూ పదేళ్ళు తేడా ...తనింకా ఇంటర్ రెండో ఏడాది చదువుతోంది. <br /> అసలు సంగతి అది కాదు అనూ ... <br /> అక్కకు పన్నెండేళ్ళు, నాకు ఆరేళ్ళూ ఉన్నప్పుడే మా ఇంట్లో నాయనమ్మ బలవంతం వల్ల మా ఇద్దరిపెళ్ళిళ్ళూ చేశారు. అప్పుడు అమ్మకు సీరియస్ గావుండి ఇహ లాభం లేదనుకుని అమ్మవుండగానే పెళ్ళిళ్ళు జరిగితే అమ్మకు నిశ్చింత అని చేసారు. <br /> బావ చెల్లెలినే చేసారు. అప్పుడు ఆ పిల్లకు మూడేళ్ళు. అక్క పెరిగి పెద్దయాక కాపరానికి వెళ్ళింది అయిదారేళ్ళలో ...కాని బావ చెల్లి అదే నా భార్య అంతకు ముందే మశూచి వచ్చి మరణించింది. <br /> ఇప్పుడు అక్క కూతురిని చేసుకోమని ..." <br /> "............"<br /> "మాట్లాడవేం అనూ......." <br /> "ఏం మాట్లాడను..... సినిమా కధలావుంది... నిజమే చదువు పూర్తై ఉద్యోగంలో వున్నావు ఎవరైనా అదే అంటారు........" <br /> " నీ సలహా అడిగానా ?" <br /> " మరేం అడిగావు?" <br /> " నేను ఏం అడుగుతాననేది నీకు తెలీదా ......అక్ష్యరాలా చెబితేగాని తెలుసుకోలేవని నేననుకోను..." <br /> నిజమే అతని ఉద్దేశ్యం నాకు అర్ధమవుతూనేవుంది. కాని నా మనసే దేనికీ సిధ్ధంగా లేదు. <br /> కాస్సేపు నిశ్శబ్దంగా కూర్చున్నాక ఉన్నమాట ఫ్రాంక్ గా చెప్పాను.<br /> " నిజం చెప్పనా ప్రకాశ్, ఇంకా నేను పెళ్ళి గురించి ఆలోచించలేదు.. ఇప్పట్లో ఆలోచించే ప్రసక్తి కూడా లేదు.. నీ ఉద్దేశ్యం నాకర్ధమయింది కాని ప్రకాశ్ ఈ విషయం ఇక్కడే వదిలేసి మంచి మితృల్లాగేవుందాం. జరగని విషయాలు చర్చించుకుని మనం శతృవుల్లా మారవద్దు.జీవితంలో ఏదైనా పొందగలమేమో గాని మంచి స్నేహితులను పొందటం చాలా కష్టం" <br /> అక్కడితో సంభాషణ తుంచేసి లేచి నిల్చున్నాను. <br /> నిశ్శబ్దంగా ఇంటిదారి పట్టాం.<br /> దారిపొడుగునా ప్రకాశ్ ఒక్కమాటా మాట్లాడలేదు. <br /> చివరికి ఇంటి వరకూ వచ్చాక ఊరుకోలేక అడిగాను <br /> " బాధ పెట్టానా ప్రకాశ్ ?" <br /> "అబ్బే" ఓ నవ్వు నవ్వేసి వెళ్ళిపోయాడు.<br /> నెలరోజుల తరువాత గాని మళ్ళీ కనిపించలేదు. కనిపించినా మళ్ళీ పెళ్ళి మాట ఎత్తలేదు..ఎప్పటిలానే .....ఏమీ జరగనట్టుగానే ........మంచి మితృలుగానే ...........<br /> న్ ప్రతి సమస్యలు అతని ఓదార్పు .........ప్రతి సంశయానికీ అతని సలహా .........<br /> నిజంగా ఇంట్లో కూడా ఎవరికీ నేనెప్పుడూ అంత దగ్గరవలేదేమో ............ <br /> ఈ లోగా ఇంట్లోనూ కలలో కూడా వూహించని మార్పులు .......... <br /> అపరంజి పెళ్ళి .......................అడపా దడపా అక్కల విజిట్ .. <br /> అప్పుడో ఇప్పుడో అమ్మా నాన్నా బాధపడే వారు.......ముఖ్యంగా నా పెళ్ళి గురించి <br /> ఎన్ని సంబందాలు చూసారో .... <br /> అనాలోచితంగానే ప్రతివారినీ ప్రకాశ్ తో పోల్చుకునేది మనసు. అతనిలా కోపం తెచ్చుకోకుండా వుండగలరా .... చిన్న మాటకే ఎగిరిపడే మనస్తత్వాలు చూశాను. ప్రకాశ్ లా నా బరువు బాధ్యతలు పంచుకోగలరా? <br /> " నువ్వొక్కదానవే కాదుగా కూతురివి....మిగతా వారంతా లేరా?" పెళ్ళికి ముందే ఈ వరస అయితే పెళ్ళయాక ఎలాగ? <br /> అప్పటికే నా జర్నలిజం పూర్తై లోకల్ మ్యాగజైన్ లో సబ్ ఎడిటర్ గా పని చేస్తున్నాను...<br /> పది పన్నెండు వేలు జీతం వాటితో పాటు కధలు , అనువాదాలు ఆర్ధిక పరంగా లోటు లేదనే చెప్పాలి. <br /> ఉద్యోగం చేసే అమ్మాయే కావాలనే వాళ్ళు కొందరయితే ఉద్యోగం చెయ్యడానికి వీల్లేదని శాసించే వారు కొందరు.. <br /> ఏమిటీ ఆంక్షలు ..... అసలు పెళ్ళిళ్ళకు అర్ధం ఏమిటి ? <br /> రెండు కుటుంబాల సస్నేహ సంబందమా లేక హోదాల సమతూకమా? ఆంక్షలతో అనురాగం వెల్లివిరవడం సాధ్యమా? <br /> లేదా ... <br /> కేవలం శారీరిక సుఖాల కోసం ఒకరినొకరు మభ్య పెట్టుకుంటూ ప్రతి క్షణం కుటుంబం పేరిట ఒకరినొకరు మోస పుచ్చుకోవడమా? ఇవన్నీ నిర్లజ్జగా ప్రకాశ్ తో చర్చించేదానను. అతనొక పురుషుడనికాని అతని తో ఇవన్నీ మాట్లాడవచ్చా లేదా అనే సంశయం కాని నాకు కలిగేది కాదు. <br /> ఓ పక్క అమ్మ నాతో రోజూ పోరే .... నాన్న నిర్ణయాన్ని నాకే వదిలేశాడు. <br /> ఓ రోజు తీరిగ్గా ఆలోచించుకుంటే ప్రకాశ్ మించి నన్ను అర్ధం చేసుకునే వారు ఎవరు దొరుకుతారనిపించింది. ఎప్పుడో సంవత్సరాలక్రితం అతని ప్రతిపాదన గుర్తుకు వచ్చింది. అనుకున్నదే తడవుగా అతని ఆఫీస్ కి ఫోన్ చేసాను. అప్పట్లో ఇంత టెక్నాలజీ ఇన్ని ఫెసిలిటీస్ ఎప్పుడంటేఅప్పుడు ఎక్కడంటే అక్కడ మాట్లాడుకునే అవకాశాలూ లేవు. <br /> "ప్రకాశ్ ! సాయంత్రం గుడికి వెళ్దాం వస్తావా? నేను వెళ్ళిపోనా, నువ్వు ఇక్కడికి వస్తావా? " <br /> " అనూ , ఆఫీస్ లో చాలా బిజీ గా వున్నాను . నీకు మళ్ళీ ఫోన్ చేస్తాను" <br /> ఇవే మేం మాట్లాడుకున్న మాటలు. <br /> అయితే ప్రకాష్ ఫోన్ చెయ్యలేదు గాని ఆరింటి కల్లా ఆఫీస్ దగ్గరకు వచ్చాడు. తీరిగ్గా పని చూసుకుంటున్న నేను అతన్ని చూసాక హడావిడిగా సర్దుకుని బయల్దేరాను. <br /> ఈ మధ్య ప్రకాష్ బండి కొనడంతో మా ఇద్దరికీ నడిచే అలవాటు తప్పి పోయింది. ఎక్కడికి వెళ్ళాలన్నా అతని బండి మీదే. <br /> ఎప్పటిలా దైవ దర్శనం చేసుకుని గుడి ప్రాంగణంలో్ తోటలో సిమెంట్ బెంచీ మీద కూర్చున్నాం. <br /> మనసయితే అతన్ని అంగీకరించింది కాని ఆ మాట ఎలా చెప్పాలో అర్ధం కాలేదు. <br /> "ఏమైనా చెప్పాలా అనూ?" <br /> " ఏముంది మామూలే గా? అమ్మా నాన్నా ఒకటే పోరు... కాని ప్రకాశ్ నాదారి నేను చూసుకుంటే వాళ్ళు ఒక్కళ్ళయిపోరా ? సరిగ్గా ఎవరైనా చూడాల్సిన సమయంలో ఇలా నిస్సహాయంగా ఎలా ఒదిలెయ్యను?"<br /> "వాస్తవంగా అలోచించాలి అనూ ... నువ్వనుకున్నట్టే , అటు వైపు వాళ్ళూ ఈ పిల్లేమిటి పెళ్ళికిముందే మమ్మల్ని ఆంక్షల్లో పెడుతోంది అనుకోరూ .....పెళ్ళయాక అన్నీ అవే సర్దుకుంటాయి..."<br /> "నువ్వు సర్దుకుంటావా?" <br /> తలెత్తి నావంక చూసిన చూపులో అతని విస్మయమే చెబుతోంది నా మనసు అతనికి అర్ధమయిందని. ఈ వాఇపు ఆశ...ఆ వైపున ఆశ్చర్యం.<br /> ఇక్కడ ఆదుర్దా ...మరి అక్కడో........<br /> చటుక్కున లేచి మరోసారి ఆలయంలోకి వెళ్ళాడు. నేను మాత్రం అక్కడే కూర్చున్నాను.. <br /> ఎందుకో తొలిసారి ఆ మందిరానికి వచ్చిన సంఘటన గుర్తుకు వచ్చింది. <br /> మామూలుగా గూడికి వచ్చి దైవ దర్శనం చేసుకుంటుంటే పూజారి శఠగోపం తెచ్చి ఆశీర్వదించారు. <br /> "దీర్ఘ్ సుమంగళీభవ .."<br /> "పూజారిగారూ ..మేమిద్దరం స్నేహితులం మాత్రమే ......." <br /> ఇప్పుడు కాకున్నా భవిష్యత్తులో తప్పక ఫలిస్తుందమ్మా నా ఆశీర్వాదం "<br /> ఆ రోజున అతని అమాయకత్వానికి నవ్వుకున్నాను. <br /> కాని ఇప్పుడు మనసులో ఎంత ఆశ... అతని వాక్కు ఫలిస్తే ఎంత బాగుండును. <br /> నా ఆలోచనల్లో నేనుండగానే ప్రకాశ్ ముందుకు కదిలి గేట్ వైపు వెళ్తూ పిలిచాడు.<br /> "వెళ్దాం రా ..అనూ ." <br /> తెల్లబోయాను. ఏమిటితని ఉద్దెశ్యం..అడిగినదానికి జవాబు చెప్పకుండా ...<br /> ఉక్రోశ పడ్డాను.<br /> నీ ఉద్దేశ్యం ఏమిటి ప్రకాశ్?" <br /> " తినబోతూ రుచెందుకు .. పద...."<br /> ఎక్కడికి అని అడక్కుండా బండెక్కాను... <br /> పావుగంట తరువాత గల్లీలన్నీ తిరిగి ఓ చిన్న ఇంటిముందు ఆగింది వాహనం.<br /> బండి పార్క్ చేసి, "రా అనూ " అంటూ లోనికి నడిచాడు.<br /> " గిరిజా అనసూయ గారు వచ్చారు ..మంచినీళ్ళు పట్టుకురా!" <br /> నా మనసు బ్లాంక్ గా తయారయింది . ఎక్కడవున్నానో ఏం జరుగుతోందో తెలియడం లేదు. <br /> లోపలి నించి ఎవరో మామూలు చదువు సంధ్యల్లేని పల్లెటూరి పిల్ల దర్శనమిస్తుందనుకున్నా ...<br /> చక్కగా ఒద్దికగావున్న గిరిజ రెండు గాజుగ్లాసులతో టే లో నీళ్ళు పట్టుకు వచ్చింది. <br /> " గిరిజ .. ఈవిడే అనసూయ " <br /> అప్రయత్నంగానే పరిచయాలయాయి. <br /> " నిమ్మరసం తెస్తాను మామయ్యా" గిరిజ మళ్ళీ లోపలకు వెళ్ళింది. <br /> ఇంతలో ఇద్దరు అమ్మాయిలు పుస్తకాల బాగులతో గున గునా నడుస్తూ వచ్చారు్. దాదాపు తొమ్మిది పదేళ్ళుంటాయి<br /> "డాడీ తొందరగా వచ్చేసారా ? " అంటూ అతన్ని అల్లుకు పోయారు.. <br /> "ఎవరొచ్చారో చూశారా ... అనసూయ ఆంటీ " <br /> ఇద్దరూ చేతులు జోడించి మరీ నమస్కరించారు. <br /> "అనూ ... వీళ్ళిద్దరూ నా సుపుత్రికలు ...ట్విన్స్ ... అనుజ ...అనుష" <br /> ఇద్దరూ దగ్గరకు వచ్చి ఏదేదో మాట్లాడుతున్నారు. అన్య మనస్కంగానే వారితో మాట్లాడుతున్నా... <br /> ఇంతలో గిరిజ తెచ్చిన నిమ్మరసం తాగి మరిక వెళ్తానని లేచాను. <br /> ప్రకాశ్ మీద కోపంగా వుంది ఇలా సడన్ గా నన్ను తీసుకు వచ్చి ఇరకాటాన పెట్టడం. <br /> "రండి .. ఇల్లు చూద్దురు గాని ... లోపల అతని తండ్రి అనారోగ్యంతో మంచం పట్టి ...<br /> మరో గదిలో చదువుకుంటున్న చెల్లి .. <br /> " దింపిరా మామయ్యా " <br /> వద్దని వారించినా వినకుండా బండి తీసాడు. మధ్యలో పబ్లిక్ గార్డెన్ దగ్గరున్న గుడి పక్కన ఓ వారగా ఆపి<br /> " అనూ ..ఇంత నిశ్శబ్దంగావున్నావేం? ఒక్కమాటైనా మాట్లాడకుండా ...." <br /> " నువ్విచ్చిన షాక్ తట్టుకోవాలిగా ... "<br /> "అనూ , ఒక్క పదినిమిషాలు లోపలకు వెళ్దాం రా.." నా సమాధానం ఆశించకుండానే ముందుకు నడిచాడు. ఎంట్రెన్స్ లో నే ఓ పక్కగా సిమెంట్ బెంచీమీద కూచున్నాము.<br /> "అనూ , ఇది షాక్ కాదు , నీకు గుర్తుందా? నేను పెళ్ళి ప్రస్తావన తెచ్చినప్పుడు మాఇంటి పరిస్థితి కూడా చెప్పాను. అమ్మ లేకపోవడం, మందగిస్తున్న నాన్న ఆరోగ్యం, రెండు కుటుంబాల పరిశ్రమతో సతమవుతున్న అక్క, ఇంకా ఎదగవలసిన తమ్ముళ్ళు చెల్లాయిలు ...........ఇంత బరువైన బాధ్యతల్లో కూరుకు పోయినా ఏ ధైర్యంతో నేను ఆ ప్రస్తావన నీ దగ్గర తేగలిగానో ఇప్పటికీ అర్ధం కాదు. అసలు సంగతి ఈ విషయం మనం చర్చించినప్పుడు నువ్వుబి.ఏ రెండో సంవత్సరంలో వున్నావు. నువ్వు ఉద్యోగంలో చేరే పదేళ్ళవుతోంది. ఎవరైనా జవాబుకోసం ఎదురు చూడాలంటే ఒకటి రెండేళ్ళు ఏమో కాని ఇలా ఒక జీవిత కాలం అని అప్పట్లో తెలీదు నాకు"<br /> అతని పెదవులపై నవ్వు నన్ను మరింత కుపితురాలిని చేసింది. <br /> చటుక్కున లేచి నిల్చుని "బై" అంటూ బయటకు వచ్చేసాను. వెనకాల ప్రకాశ్ పిలుస్తున్నా వినిపించుకోలేదు. <br /> ఇంటికి వెళ్ళినా తేరుకోలేక పోయాను. అనవసరంగావిసుక్కోవడం , చీటికీ మాటికీ చిరాకు పడటం నాస్వభావానికి విరుద్దంగాప్రవర్తించాను. <br /> ఒక దశలో అమ్మా నాన్నలను కూడా మనసులోనే నిందించాను. పిల్లల పెంపకాళు చూడలేని వాళ్లు ఆ వయసులో పిల్లలనెందుకు కనాలని తిట్టుకున్నాను. మూడు రోజుల పాటు ఆఫీస్ కి కూడా వెళ్ళలేదు. ఇంట్లోంచి బయటకే కదల్లేదు.. అమ్మ నాన్న ఎన్ని సార్లు అడీగినా పని బోర్ కొడుతోందనీ కాస్త రెస్ట్ కావాలనీ చెప్పి తప్పించుకున్నాను. <br /> నాలుగైదు రోజులపాటు ఇలా నేను నేనుగా కాక మరో మనిషిలా ప్రవర్తించాక , కాస్త కాస్త తేరుకున్నాక సోమవారం మళ్ళీ ఆఫీస్ కి బయలు దేరటం అమ్మకు కొంత ఊరటగా అనిపించిందని ఆవిడ మొహమే చెప్పింది. పశ్చాత్తాప పడ్డాను. ఈ వయసులో వాళ్ళ గురించి ఆలోచించాల్సినదిపోయి వాళ్ళను దూషించేపాటిదేనా నాసంస్కారం అని నొచ్చుకున్నాను. <br /> ఆఫీస్ లో నాటేబుల్ మీద నాకోసం ఎదురుచూస్తూంది ఆ కవర్. <br /> అది ప్రకాశ్ చేతిరాత. ఎంత సుపరిచితమైనది. చిన్నప్పటినుండీ నానోట్ బుక్స్ లో వున్నది అతని రాతేగా... కాని అతనితో జీవితం నా తలరాతలో లేదు... నా ఆలోచనకు ఉలిక్కిపడ్డాను.<br /> ఎవరూ చూడట్లేదని నిర్ధారించుకుని ఉత్తరం విప్పాను. <br /> ప్రియమైన అనూ, <br /> అలిగావా? పిచ్చిపిల్లా!<br /> ఇలా ఎందుకు పిలిచానా అని అనుకుంటున్నావా? ఎన్నాళ్ళుగానో నువ్వు నా ప్రియమైన అనూ వే. కాదంటే ఎదురుగా అని ధైర్యం చెయ్యలేకపోయాను. ఇహ ఇప్పుడు ఆధైర్యం నువ్వే ఇచ్చావు. <br /> చిన్నప్పుడు జ్ఞాపకం కూడా లేని రోజుల్లో ఎలా పరిచయమయామో గాని నాకు ఊహ తెలిసాక ఒక్కసారీ మనం మాటా మాటా అనుకున్నది కాని దెబ్బలాడుకున్నది గాని లేదు. అలాగని మన పరిచయాల గీతలు దాటి ఎప్పుడూ సన్నిహితులమైనదీ లేదు. <br /> చిన్నప్పటినుండీ నాది శ్రమ జీవనమే...... దిగువ మధ్యతరగతి కావడంతో అది తప్పదు. ఏదో నాలుగు అక్షరమ్ముక్కలు వంటపట్టాయి గనక చిన్నపాటి ఉద్యోగం సంపాదించుకోగలిగాను. అది నాఅదృష్టం కాదు ...నామీద ఆధారపడిన వాళ్ళది. <br /> ఇంట్లో పెళ్ళి మాట ఎత్తేసరికి నువ్వే గుర్తుకు వచ్చావు. అక్కతో నా మన్సు విప్పి చెప్పుకోలేను_ అడుగుతున్నది తన కూతురిని చేసుకోమని... ఎవరినైనా రాయభారం పంపేందుకు నాకు చెప్పుకోదగ్గ మిత్రులెవరూ లేరు. తమ్ముడు చెల్లాయిలు చిన్నవాళ్ళు . <br /> నాన్నకు ఇలాంటివి తెలియవు. అయినా మొండి ధైర్యం. నువ్వు ఒప్పుకుంటే ఇంట్లో ఎవరూ కాదనరనే నమ్మకం.<br /> కాని నాకు నీ దగ్గరే చుక్కెదురైంది. ఈ నాలుగైదు రోజులు నువ్వెంత తల్లడిల్లి పోయావో నేనూ అంతకుమించి పరితపించిపోయాను. జీవితం శూన్యమనుకున్నాను. నువ్వు కాకపోయాక ఎవరైతే నేమిలే అనుకున్నాను. కాని నిదానంగా ఆవేశం తగ్గాక ఆలోచిస్తే అర్ధమయింది. ఇది దేవదాసు సినిమా కాదు. <br /> "పారూ పారూ " అనుకుంటూ తప్పతాగి తుప్పల చుట్టూ తిరిగేందుకు. అంతేకాదు. నా జీవితం నాఒక్కడిదీ కాదు. ఏదో ఆశించినది లభ్యం కాలేదని దాన్ని అంతం చేసుకుందుకో లేదా.. బాధ్యతలు గాలికొదిలేసి వాగుల వెంటా వంకల వెంటా తిరిగేందుకో... నన్ను నేను ఓదార్చుకున్నాను. ఆశపడ్డవన్నీ మనకు లభించితీరాలని రూలేమీ లేదుగా... జీవితంలో ఎన్నో లేవు ..ముఖ్యంగా అమ్మే లేదు అయినా జీవితం ఆగిపోలేదుగా... అయినా నువ్వు పక్కన లేనంత మాత్రాన మన స్నేహం ఆగిపోదుగా ,... అలాంటప్పుడు నేను ఎందుకు పెద్దగా వర్రీ అయిపోయి నిన్ను క్షోభ పెట్టాలి...మన స్నేహం నడిచినంతవరకు ఇదివరలానే సజావుగా సాగిపోతుంది... ఈ నిర్ణయానికి వచ్చాక మనసు తేలికపడింది. <br /> నన్ను నేను అనునయించుకున్నాను. గిరిజకూ చెప్పాను. మన అమలిన స్నేహం గురించి. ఇది వరలో ఎలా ఉండేదో ఇకపైనా అలాగే ఉంటుందనీ పెళ్ళయాక అనుమానాలు, ఏడ్పులు గోల నాకు నచ్చవనీ. గిరిజ చదువుకున్నది తక్కువే అయినా నా అంచనాలకు మించి సంస్కారాన్ని పెంచుకుంది. అందుకే మామధ్య పొరపొచ్చాలు లేవు ఇకపైన రావు. <br /> ఇహ నా వ్యక్తి గత విషయాలు నువ్వెప్పుడూ అడిగిందీ లేదు , నేను చెప్పిందీ లేదు. గుర్తు తెచ్చుకో. అయినా మా ఇంట్లో ఏ శుభకార్యమైనా అతి సాధారణంగా ఇంటి మనుషులకే పరిమితం చేసుకున్నాము. లేని ఫోని ఆడంబరాలకు పోయి నెత్తిన గుడ్డవేసుకోదలచుకోలేదు. ఇప్పటికీ చూశావుగా అతి మామూలు జీవితాలు మావి. <br /> మొదటి నించీ నీ మాటల్లో సాన్నిహిత్యం , మెత్తదనం, ఒక రకమైన అడ్జస్ట్మెంట్ నాలో ఆశలు పెంచాయి. నీ కళ్ళల్లో నాపట్ల వ్యక్త మయే భావం తప్పుగా అంచనా వేసుకుని తొందర పడ్డానా అని అనుకున్నాను. <br /> కాని పిచ్చిపిల్లా! నీ మనసును నువ్వే తెలుసుకోలేకపోయావు. మరీ ఇంత అమాయకత్వమా? మరీ ఇంత ట్యూబ్ లైట్ అయితే ఇలాగేవుంటుంది మరి. నీ నిర్ణయం ఒక జీవితకాలం లేటు. ఇక్కడ ఒక మాట గుర్తు చెయ్యనా... నిన్ను పెళ్ళి మాట అడిగి పన్నెండేళ్ళయింది.. ... నావయసు నలభైల్లో పడింది... నువ్వూ దరిదాపుల్లోకి వచ్చావు.<br /> మొత్తానికి నేను దురదృష్టవంతుడిని.కాని అందులోనే నిన్ను పోగొట్టుకోని అదృష్టం నాది. జన్మ జన్మలకూ మనం స్నేహితులమే ... <br /> నీ భావోద్వేగాన్ని అర్ధం చేసుకోగలను... అది కాస్త ఉపశమించాక మాట్లాడుకుందాం. <br /> మరి సెలవా <br /> ఎప్పటికీ <br /> నీ అననా ? <br /> ఉత్తరం చదివాక చిత్రంగానే మనసు శాంతించింది. అయితే <br /> ఇది జరిగి కూడా ఐదారేళ్ళు దాటిపోయింది. ఈ మధ్య కాలంలో నాన్నగారి నిష్క్రమణ, అమ్మ అనారోగ్యంతో ఉద్యోగం వదిలేసి ఇంట్లోనే వుంటూ రాసుకోవడం, మధ్య మధ్యన ఎన్ని సంబందాలు వచ్చినా అవుననడానికి మనస్కరించకపోవడం ఏళ్ళకేళ్ళు దొర్లిపోయాయి. <br /> స్నేహం ఎప్పటిలాగేవున్నా , ప్రకాశ్ ఎక్కడో ఇల్లు కట్టుకోవడం, దూరాభారం కావడాన తరచు కలుసుకోలేకపోవడం, వీలుపడనప్పుడు ఏ ఏడాదికో మనసువిప్పి ఉత్తరం రాయడం అతనికి మామూలే. <br /> ఆలోచనలనించి బయటపడి అతని ఉత్తరం చేతిలోకి తీసుకున్నాను. విప్పకముందే మనసును ఆత్మీయంగా తడిమిన అనుభూతి. మనిషి పక్కనే వున్న భావన. <br /> ఉత్తరం విప్పుతూనే అనిపించింది , అక్షరాలు ఇదివరకులా పొందికగా లేవని. <br /> ఏదో హడావిడిలో రాసినట్టు ... <br /> ప్రియమైన అనూ, <br /> పలకరించి చాలా రోజులైంది కదూ ! విన్నాను..అమ్మ అంతిమ యాత్ర గురించి ...నీ ఒంటరి తనం గురించి... <br /> అసలు ఎన్ని సార్లో వచ్చి పలకరిద్దామనుకున్నాను, కాని మనసుకు ధైర్యం చాలటం లేదు. <br /> ఎలావున్నావు అనూ ... <br /> జీవితంలో ఎవరువున్నా లేకపోయినా తనవారంటూ ఒకరు లేకపోవడం ఎంత పెద్ద శిక్ష! <br /> నీతో డైరెక్ట్ గా చెప్పక పోయినా, ఎందరికో నీ గురించి చెప్పి పెళ్ళి చూపులకు వప్పించి పంపాను , అమ్మా , నాన్నగారు ఉన్నప్పుడు కూడా .. కాని నువ్వే తిరస్కరించావు.. <br /> నువ్వు అలా తిరస్కరిస్తూ పోయే కొద్దీ నాలో గిల్టీ ఫీలింగ్ పెరుగుతూ వచ్చింది. ఒక రకంగా నీ ఈ స్థితి కి నేనే కారణమేమో నన్న అపరాధ భావన.... <br /> నేను పెళ్ళి చేసుకుని పిల్లాపాపలతో సుఖంగా వుండి నిన్ను అశాంతి పాలు చేశానే అని వేదన.... <br /> ఇహ నా మొహం నీకు ఎలా చూపను అనూ .....<br /> ఎందుకో ఈ మధ్యన జీవితంలో అలసిపోయిన ఫీలింగ్ కలుగుతోంది... ఎవరితో పంచుకోను నా ఈ నైరాశ్యాన్ని. <br /> అక్క ఎప్పుడో దాటి పోయింది. నాన్నగారు ఆ దిగులుతోనే మంచం పట్టి మరికొన్నాళ్ళకే లోకాన్ని వదిలేశారు. <br /> తమ్ముళ్ళూ , చెల్లెళ్ళు వారినో దరికి చేర్చడంతో వాళ్ళ జీవితాల్లో వాళ్ళు ఇమిడి పోయారు.. తీరిక దొరికితే్ చుట్టం చూపుగా వచ్చివెళతారు. <br /> ఎంత వద్దనుకున్నా ఈ మాట నీకు చెప్పకుండా ఆగలేను అనూ! <br /> నాదురదృష్టమే నా పిల్లలకూ వచ్చింది..... <br /> ఏడాది క్రితం వారం రోజులపాటు జ్వరం నీరసంతో పాటు గిరిజ బాధ పడుతుంటే ఏదో మామూలు విషయమే నని అనుకున్నాను గాని అది నా దుష్ట జాతకమనీ నా గిరిజను బ్లడ్ కాన్సర్ రూపంలో హరిస్తుందనీ అసలు అనుకోలేదు. <br /> సరిగ్గా వారం అంతే .. ప్లేట్ లెట్ లు తగ్గిపోయి కాన్సర్ అని తీర్మానించేసరికే గిరిజకు కాలం చెల్లిపోయింది. <br /> అనుష్, అనుజ ఇంటర్ పూర్తి చేసి ప్రొఫెషనల్ కోర్స్ ఎంట్రెన్స్ లకు తయారవుతున్నారు. ఈ సమయం లో ఇది మా మీద పిడుగు పాటే...<br /> ఏమిటో ఆగలేక నీతో పంచుకుని నిన్నూ బాధ పెడుతున్నానా? ఏం చెయ్యను? నా బాధ ఎవరికి చెప్పుకోను... <br /> ఎన్నో రాయాలని చాలా రోజులు పెట్టుకున్నా నీ ఉత్తరం ... కాని ఏమీ రాయలేకపోతున్నా ......... అందుకే మిగతా ఖాళీ పేపర్లలో నా భావాలు నింపుకో .. ఉండనా మరి <br /> నీ .............<br /> నిశ్చేష్టురాలనై నిలుచుండి పోయాను. <br /> *********<br /> " హయ్ " <br /> తలెత్తింది అనసూయ. ఇంగ్లీష్ అండ్ ఫారిన్ లాంగ్వేజెస్ యూనివర్సిటీ లో ట్రాన్స్లేషన్స్ డిపార్ మెంట్ లో సెమినార్ ఒకటివుంటే వచ్చింది అనసూయ. ఉదయం రెజిస్ట్రేషన్ , టీ బిస్కట్స్ తో ప్రారంభించి , లంచ్ కి ముందు రెండు లెక్చర్లు , లంచ్ తరువాత మరో రెంటితో నాలుగున్నరకు ముగిసింది. అనయమనస్కంగా లైబ్రరీలోకి వెళ్ళి గంటకు పైగా పుస్తకాలు తిరగేసి బయటకు వచ్చిమ్డి. పలకరింపు విని తలెత్తింది. ఎదురెండ కళ్ళమీద పడుతుండటంతో చటుక్కున ఎడుటి మనిషి ఆనవాలు తెలియలేదు.<br /> "హాయ్" పలకరిస్తూ కుడీ చేయ్యి ఎండకడ్డం పెట్టుకుని మరీ చూసింది. <br /> పచ్చని పసిమి ఛాయ, కుదురుగా కనిపిస్తున్న మీసాలు చూపు ఆపైకి సారిస్తే నవ్వుతున్నట్టుండే కళ్ళు ........ఎక్కడో చూసినట్టుందికాని ఎవరనేది గుర్తుకు రావడం లేదు. <br /> "గుర్తు పట్టలేదు కదూ ..." చిరునవ్వుతో పెదవులు విప్పారి కుడి బుగ్గమీద సొట్ట... <br /> అవును .... అలా సొట్టపడేది అర్జున్ ఒక్కడికే ...కాని అర్జున్ ఇంతలా ఎలా మారిపోయాడు. గాలి వీస్తే ఎగిరిపోయేలా , రివటలా అనిపించేవాడు... ఇప్పుడు ఎత్తుకు తగ్గ పొడుగు కాస్తా చిరు బొజ్జ ... <br /> అవును గుర్తుకు వచ్చింది ఎన్నో మ్యాగజైన్ల మీద అతని ఫొటో చూసింది. మాడల్ గా. రేమండ్స్ సూట్ లకు, రేబాన్ కళ్ళద్దాలకు ఒకటేమిటి ఎన్నో ....కాని అతనే అర్జున్ అని అనుకోలేకపోయింది..<br /> " అర్జున్ కదూ ..." మొహమాటంగా అడిగింది.<br /> " అమ్మయ్య మొత్తనికి గుర్తు పట్టావు... ఎన్ణేళ్ళకు దాదాపు ఇరవై ఏళ్ళుకావస్తోంది కదూ ....." <br /> "అవును ..ఇరవై ఏళ్ళు ." సాలోచనగా అంది. <br /> " గుర్తుందా అనసూయా ...ఆ రోజుల్లో నిన్ను ఎలా ఏడిపించాను కదూ ... తల్చుకుంటే సిగ్గేస్తుంది , నవ్వొస్తుంది కూడా ....." <br /> "పద బయటకే కదా అని అడగక్కర్లేదనుకుంటా ... ఈ దారి బయటకే గనక ......... ఏంచేస్తున్నావు... "<br /> " ఏముంది తోచినప్పుడు రాసుకోడం..........అదో ఇదో అనువదించటం ... "<br /> " ఊ ఇక్కడే వున్నావా? పిల్లలా ." <br /> " ఊ ... అమ్మా నేను ఉండేవారం . అమ్మ నెల్లాళ్ళక్రితమే వెళ్ళిపోయింది ..."<br /> అయితే ఒక్కదానవేనా........."<br /> ఆ ప్రశ్న కొంత ఇబ్బందిగా అనిపించినా, ఓ పక్క స్పష్టంగా తెలుస్తున్నా మళ్ళి అడగాలా అని మనసులోనే చిరాకు పడి మాట మారుస్తూ, <br /> " నీ సంగతి చెప్పు " అడిగింది. <br /> ఆమె అయిష్టాన్ని గమనించినట్టుగా తలూపి... కారు డోర్ తెరుస్తూ <br /> " కమాన్ , డ్రైవ్ చేస్తూ మాట్లాడుకుందాం.." <br /> అనసూయ ఒక్కక్షణం ఆగి తటపటాయించి ,<br /> "లేదు అర్జున్ , పొద్దుననగా వచ్చాను............."<br /> ఆమెను మధ్యలోనే ఆపేస్తూ ....<br /> "అవును కదూ, అర్జంటుగా ఇంటికెళ్ళి అక్కడ జనాలకి సంజాయిషీ ఇచ్చుకోవాలి , పిల్లలకు వండి పెట్టాలి..........."<br /> సీరియస్ గా అంటూన్న అతన్ని చూసి నవ్వేస్తూ <br /> కారెక్కుతూ " అయితే పద " <br /> కారు స్టార్ట్ అయి గేట్ దాటాక .<br /> "నువ్వేం మారలేదు అర్జున్ " అంది.<br /> " ఎందుకు మారలేదు... ఇదిగో ఈ గుండ్రటి మొహం , ఇలా పైకి వెళ్ళుకొస్తున్న పొట్ట ,...."<br /> "అబ్బ, అదికాదు నేనన్నది" <br /> "మరింకేది?" <br /> "ఇదిగో ఇదే ఎదుటి వాళ్ళను ఉడికిస్తూ అల్లరిగా మాట్లాడటం..." <br /> " స్వభావం ఎలా మారుతుంది అనూ ... ఒకవేళ నువ్వు పెళ్ళి చేసుకుని , అమ్మవు అయివుంటే , మీ ఆయనకు భయపడైనా హుందాగా వుండేవాడిని కాని నువ్వేమో పాత అనసూయగానే ఉన్నప్పుడు నేనెందుకు కొత్తముసుగేసుకోవాలి?" <br /> " సరేలే నీ గురించి చెప్పు...." <br /> స్కూల్లో చదివే రోజుల్లొ అర్జున్ అంటే అమ్మాయిలకు ఒక విధమైన హీరో వర్షిప్ వుండేది. <br /> తెల్లగావుండే వాడు, అందంగా అనిపించేవాడు.. కాస్త డబ్బున్నా వాళ్ళ పిల్లడు కావడంతో అన్ని సౌకర్యాలతో వున్న అతనంటే చాలామందే ఇష్టపడే వారు. అనసూయ మాత్రం అతని పట్ల పెద్దగా ఆకర్షింపబడలేదు. <br /> " అయితే ఏంటి ? గొప్పా? రంగేమైనా సంపాదించుకున్నాడా , పుట్టుకతో వచ్చిందానికి అంత అహంకారమా?" అని తీసిపారేసింది. <br /> "ఇహ చదువు మాటకొస్తే ఆమాత్రం చదువు నేనూ చదువుతున్నాగా ? " అని ఈసడించేది. <br /> ఓ రోజు స్కూల్ అయ్యాక దారి కాసి మరీ ఆమెతో తగువు పెట్టుకున్నాడు. <br /> " ఏంటే , నీకేదో తలపొగరు బాగా ఎక్కిందటా , నాగురించి ఏదేదో వాగుతున్నావటా ..." అంటూ మీద మీదకు వచ్చాడు. <br /> "అప్పుడనటమేమిటి , ఇప్పుడే అంటా ...ఎంతపొగరులేకపోతే ఏంటే గీంటే అని మర్యాద లేకుండా పోట్లాడతావు? అదేకద నేనన్నది రంగేమైనా సంపాదించుకున్నదా గర్వపడటానికి, నీ పాటి చదువు నేనూ చదువుతున్నాలే ..." వెనక్కిపోలేదు అనసూయ ... <br /> " మానాన్న గెజిటెడ్ ఆఫీసర్ ..." <br /> " బోడి అదేం గొప్పా ..." అనసూయ మాట పూర్తి కాకముందే పెఢీ మని లాగి ఒక్కటి ఆ పిల్ల తేరుకునే లోగానే ముందుకు వెళ్ళిపోయాడు. <br /> నివ్వెరపడి నిల్చుండిపోయిన అనసూయ ఇంటికి వెళ్లలేదు.. గిరుక్కున వెనక్కుతిరిగి స్కూల్ కి వెళ్ళి అప్పుడే వెళ్ళడానికి సర్దుకుంటున్న ప్రిన్సిపల్ కి రిఫోర్ట్ చేసింది. <br /> "ఇపుడు అందరూ ఇంటికి వెళ్ళిపోయారు కదా, రేపు చూద్దాం " <br /> ఇంటికి వెళ్ళే హడావిడిలో జవాబిచ్చాడాయన. <br /> "నో, ఇంటికి వెడితే ఫోన్ చేసి పిలిపించండి . అంతే కాని ఈ అవమానంతో నేనిక్కడినుండి కదలను ... ఈ విషయం తేలే వరకు ఏంజరిగినా కదిలేది లేదు. " తెగించి చెప్పింది అనసూయ. <br /> ఇహ లాభం లేదని గ్రహించాక , మళ్ళీ కుర్చీలో కూలబడి అర్జంటుగా ఫోన్ లు చేసి నిందితుణ్ణి అతని తలిదండ్రులను సాక్షులుగా<br /> వెంటవున్న వారిని పిలిచి అన్ని విచారణలు జరిపి తప్పుఒప్పుకున్న అర్జున్ తో క్షమార్పణ రాయించి ఇచ్చేసరికి రాత్రి ఎనిమిది దాటింది. <br /> ఆవిషయం గుర్తుకు వచ్చి, <br /> "వామ్మో! నీతో జాగర్తగానే మాట్లాడాలి. ఏది మాట్లాడితే ఆ రోజులా రోడ్డుమీద పంచాయతీ పెట్టేస్తావేమోనని భయంగావుంది..." భయం నటిస్తూ ....<br /> "గుర్తుందా ఆరోజు నాతో ఏడుచెరువుల నీళ్ళు తాగించి క్షమార్పణలు రాయించుకున్న సంగతి ....." <br /> " చాల్లే వేళాకోళం "<br /> " తినబోతూ రుచెందుకు అనూ ... ఎలాగు ఇంటికి వస్తున్నావుగా చూద్దువుగాని...."<br /> "ఇంటికా?" <br /> "ఏం ఇంట్లో నిన్ను ఒక్కదాన్నీ బంధించి , ఏంచేస్తానో నని బెంగగావుందా..." <br /> "వేళాకోళం కాదు అర్జున్ , ఉదయం నించి అలసిపోయివున్నాను ...ఇప్పుడీ మొహంతో ...."<br /> "నువ్వేం పెళ్ళి చూపులకు వస్తున్నావా ? సినిమా షూటింగ్ కా .. ఓకె. ఫ్రెష్ అప్ అవుతానంటే ఎక్కడైనా రెస్టారెంట్ కి వెళ్దాం .." <br /> "నీ మొండితనం మాత్రం అలాగేవుంది... మీ ఆవిడ ఎలా వేగుతోందో కాని ..."<br /> "వేగుతోందని ఎవరు చెప్పారు? ఎవరూ చెప్పందే ......... "<br /> అయోమయంగా అతనివంక చూసింది.<br /> ఆమె ఎదురు చూసినట్టు అతనేం చెప్పలేదు. అరగంట ప్రయాణించాక బంగళా లాంటి ఇంటిముందు ఆగారు. <br /> బెరుకు బెరుగ్గా అతని వెంట లోనికి నడిచింది. <br /> ఇంట్లో ఎవరెవరు ఉంటున్నారో, ఎందుకిలా అర్ధంతరంగా ఇలా తీసుకు వచ్చాడు. మనసులోనే తిట్టుకుంది. <br /> పెద్ద విశాలమైన హాల్లోకి అడుగు పెడుతూనే <br /> "అమ్మా, అమ్మా ..." అంటూ గట్టిగా అరిచాడు. <br /> "అమ్మా , చూడు ఎవరొచ్చారో తొందరగా రా ..." చిన్న పిల్లాడి తంతులా వుంది అతని ప్రవర్తన. <br /> ’ అబ్బబ్బ! ఇద్దరు పిల్లలున్నా ఇంకా చిన్నతనం పోనేలేదు .. " హడావిడిగా బయటకు వచ్చిమ్ది అతని తల్లి .<br /> "చూడు ఎవరనేది గుర్తు పట్టగలవా?" <br /> " ఈ అమ్మాయి... ఈ అమ్మాయి ... అనసూయ కదూ .." <br /> " బాగానే గుర్తు పట్టావు... ఎప్పుడూ అనుకుంటావుగా , నీకో సర్ప్రైజ్ ఇద్దామని కనిపించగానే తీసుకు వచ్చాను ... పిల్లలు పైన ఉన్నారా... " <br /> అంటూ అతను ముందుకు కదిలాడు . " రామ్మా , రా ...నిన్ను చూసినది ఒక్కసారే కాని నీ ఆత్మాభిమానం నాకు ఎంతో నచ్చింది.. " చెయ్యిపట్టుకుని తీసుకు వెళ్ళి పక్కన కూర్చో బెట్టుకుంటూ <br /> "అమ్మా నాన్నా అంతా బాగున్నారా ?" క్షేమ సమాచారాలు అడిగిందావిడ. <br /> నెల్లాళ్ళ క్రితం తల్లి మరణం, అక్కల వివరాలు , తను చేసే పని కొత్తగా మళ్ళి ఉద్యోగ ప్రయత్నాలగురించి చెప్పింది. <br /> "అయ్యో , మాతల్లే , ఒక్కదానవూ ఇన్ని బాధలు పడ్డావా? ఏంచేస్తాం చెప్పు ... " పనిమనిషిలావుంది జ్యూస్ తెచ్చి ఇచ్చింది. <br /> ఇద్దరూ తెలిసిన వాళ్ళందరిగురించీ ముచ్చటించటంలో మునిగి పోయారు. ఈ లోగా అర్జున్ పైనించి పిల్లలతో కిందకు దిగాడు. <br /> పది పన్నెండేళ్ళ అబ్బాయి, ఆరేడేళ్ళ అమ్మాయి.. <br /> ముందు మొహ మాట పడ్డా భోజనం చెయ్యక తప్పలేదు. <br /> అప్పటికే రాత్రి పదవుతోంది. <br /> " ఇంతరాత్రి ఇంటికి ఏం వెళతావు గాని వుండిపోరాదూ ..." <br /> " లేదాంటీ , వెళ్ళాలి.. మళ్ళీ వస్తానుగా ..."<br /> " అర్జున్ , దింపేసిరా ... " అతను పిల్లలను అడిగాడు ’వస్తారా..’ అని.<br /> " వద్దులేరా ...మళ్ళి పొద్దునే లేచి స్కూళ్ళకు వెళ్ళాలిగా... " అని ఆవిడ వారించటంతో ఇద్దరే బయల్దేరారు.<br /> " ఊ ... చూసావుగా ... నాకుటుంబం ... అర్ధం చేసుకున్నావనుకుంటాను... "<br /> "ఇంతకూ మీ శ్రీమతి గారిని పరిచయం చెయ్యనే లేదు.."<br /> " శ్రీమతా? అమ్మ ఏమీ చెప్పలేదా ? మరంత సేపు ఇద్దరూ ఏం మాట్లాడుకున్నారు " <br /> " ఏముంది చిన్నప్పటి సంగతులు..." <br /> "........." <br /> కాస్సేపు నిశ్శబ్దంగా వున్నాక మొదలెట్టాడు. <br /> " అమ్మ ఇష్టానికి వ్యతిరేకంగా కౌసల్యను పెళ్ళిచేసుకున్నాను..." <br /> "కౌసల్య అంటే ........"<br /> సందేహించింది..<br /> "ఔను, సినిమానటి కౌసల్యనే... "<br /> " చాలా గొప్ప నటి ......"<br /> "ఔను. సినిమాల్లోనే కాదు.. నిజ జీవితంలో కూడా... " <br /> " అర్జున్ !" <br /> " ఆశ్చర్యమెందుకు అనూ ! మంచి ఫామ్ లో వున్నప్పుడు నన్ను వెంటతిప్పుకుని పెళ్ళికి సుముఖుడిని చేసుకుంది... ఎన్నో ప్రామిస్ లు చేసింది ... చేస్తున్న సినిమాలు పూర్తవగానే సినిమా ఫీల్డ్ వదిలేస్తానంది. అయితే ఆసినిమాలే ఐదారేళ్ళు నడిచాయి , ఈ లోగా ఇద్దరు పిల్లలు. పాప చిన్నప్పుడు సరిగ్గా న్నెలరోజులైనా నిండని పిల్లని వదిలి షూటింగ్ లకు వెళ్ళడం నాకు నచ్చలేదు... అదేమంటే నాకు అభిజాత్యమనీ మేల్ శావినిస్టిక్ ఈగో అనీ , నాతో కలిసి ఉండటం కంటె విడిపోవడం ఉత్తమమనీ వెళ్ళిపోయింది. నేనూ కోపం లో పట్టించుకోలేదు ...అప్పుడే నాన్న అనారోగ్యంతో హఠాత్తుగా పరమపదించారు.. <br /> కనీసం పలకరించటానికి కూడా రాలేదు. నేణే వెళ్ళి బతిమాలాను. బంధువుల్లో చులకన చెయ్యవద్దని వేడ్కొన్నాను . ఉహు ! లాభం లేకపోయింది. అంతే పదేళ్ళు కావస్తోంది...."<br /> " నిజంగానే నువ్వు ఆమె తో అనాగరికంగా ప్రవర్తించావేమో ......." <br /> "చిన్నప్పుడు గర్వంతో అలావున్నమాట వాస్తవమే కాని తరువాత మళ్ళీ ఎప్పుడూ ఎవరితోనూ అంత అనాగరికంగా ప్రవర్తించలేదు అనూ ......." <br /> ఏం చెప్పాలో తెలీక నిశ్శబ్దంగా వుండిపోయింది. <br /> ఈ లోగా ఇల్లు వచ్చేసింది.<br /> " లోపలకు వస్తావా ?" కారుదిగుతూ నామకహా అడిగింది. <br /> "వద్దులే ... చాలా రాత్రయిపోయింది బాగుండదు ... మళ్ళీ ఎప్పుడో వస్తాను " అతను కారు రివర్స్ చేసుకుంటుంటే అక్కడే నిల్చుంది . <br /> " ఇంతకూ నీ ఫోన్ నంబర్ చెప్పనే లేదు" <br /> చెప్పింది అనసూయ.<br /> "సెల్?" <br /> లేదన్నట్టుగా పెదవివిరిచింది. <br /> "ఓకె దెన్ బై" అతను కారు స్పీడ్ పెంచుకుని వెళ్ళిపోయాడు. <br /> తలుపు తీసి లోనికి వచ్చాక జరిగినవి తిరగదోడుకుంటే చిత్రంగా తోచింది అనసూయకు. ప్రపంచం ఇంత చిన్నదా , ఎక్కడోక్కడ, ఎప్పుడోప్పుడు మళ్ళీ మల్ళి కలుసుకుంటూనే వుంటామా అనిపించింది. <br /> ఉదయం నించీ తిరిగిన అలసట తెలుస్తూనేవుంది. <br /> స్నానం చేసేందుకు కూడా ఓపిక లేకపోయింది. <br /> నైటీ కూడా మార్చుకునే ఓపికలేక విప్పిన చీర తాడు మీదకు విసిరేసి, చమటతొ తడిసిముద్దయిన బ్లౌజ్ వాషీమ్గ్ కిట్లో వేసి అలాగే మంచామ్ మీదకు ఒరిగింది. <br /> ఏం చెయ్యాలని అనిపించక లైటార్పి కళ్ళుమూసుకుంది. <br /> ౮౮౮౮౮౮౮౮౮౮౮౮౮౮౮<br /> <br /> <br /> ఆటో సందు మలుపుతిరుగుతూనే ఇంటిముందు ఆగివున్న పడవలాంటి కారును గుర్తు పట్టేసింది అనసూయ. మధ్యాహ్నం మూడున్నరకు రేడియో రికార్డింగ్ వుందని వెళ్ళి వస్తూ వస్తూ కూరలూ నారలూ కావలసిన వస్తువులు రిలయన్స్ ఫ్రెష్ లో తీరిగ్గా ఎంచుకుని ఏడింటికి ఇల్లు చేరింది. <br /> అది అర్జున్ కారు. కాస్త చిరాకు పడుతూనే వీడొహడు నాకు పీడలా తగిలాడు , అనుకుంటూనే రిక్షా దిగేసరికి గేట్ తీసేవుంది. ఎదురుగా మెట్లమీద అతనొక్కడే కాదు అతని ఇద్దరు పిల్లలూ అరుణ్ , అవిష కూడా ఎదురు చూస్తున్నారు. <br /> "అయ్యో! ఎంత సేపయింది వచ్చి? వస్తున్నామని ఫోన్ చెయ్యక పోయావా? " గబగబా బాగ్స్ ఇంట్లోకి తేబోతుంటే అతనితో బాటు పిల్లలూ చెరోటీ అందుకున్నారు. <br /> "ఆంటీ , మేం తెస్తాం లే " <br /> " అయ్యో మీకెందుకు శ్రమ?" అనసూయ నొచ్చుకున్నా వినలేదు. <br /> " అమ్మ చుట్టాల ఇంట్లో పెళ్ళికి వెళ్ళింది. పిల్లలకు స్కూల్ పోతుంది పోమన్నారు. ఎలాగూ రేపు ఆదివారం కదా అని ఇక్కడికి తీసుకు వస్తే ఏదీ నువ్వుంటేగా ఇదిగో వస్తావు అదిగొ వస్తావని చూస్తే రెండు గంటలు గడిచిపోయాయి...." <br /> తాళం తీసాక ఆమె వెంటే లోనికి వస్తూ అన్నాడు. <br /> "ఫోన్ చెయ్యడానికి నువ్వు ఇంట్లో వుంటేగా ... చేసి చేసి ఎత్తకపోతే ఫోన్ పాడైందేమోననుకున్నా ..." <br /> " రేడియో స్టేషన్ లో రికార్డింగ్ వుంటే నూ ,, పనేం లేదుకదా అని...కూర్చోండి ..ఏదైనా తాగడానికి తెస్తాను ... " <br /> "అలసిపోయింది మేం కాదు నువ్వు ... ముందునువ్వుసేద దీరాలి ..." చనువుగా ఆమె చెయ్యి పట్టుకుని సోఫాలో కూర్చోపెట్టాడు. <br /> పిల్లలిద్దరినీ చదువుల గురించీ , వాళ్ళా హాబీలగురించీ అడిగి తెలుసుకుంది. అనసూయ రాస్తుందని తెలిసి . అరుణ్ థ్రిల్ అయిపోయాడు .<br /> " ఆంటీ రాయకముందు ఎలా ఫీలవుతారు ? రాసాక ఏమనిపిస్తుంది చెప్పరూ " అంటూ పక్కన చేరాడు. <br /> అవిష కూడా అన్న పక్కనే ఒదిగి కూచుని అనసూయను ఆసక్తిగా చూస్తోంది. <br /> చాలా సేపటి తరువాత కాని అనసూయకు పిల్లలకు తినడానికో తాగడానికో ఏం ఇవ్వలేదన్నవిషయం గుర్తుకు రాలేదు.<br /> <br /> హడావిడిగా లోపలకు వెళ్ళబోతున్న అనసూయను ఆపి <br /> "ఇప్పుడేం చేస్తావులే ... మనందరం కలిసి ఏదైనా రెస్టారెంట్ కి వెళ్దాం" అరున్ ప్రపోజ్ చేసాడు. <br /> " అబ్బే ఎంతసేపు ఒక్క అరగంట... టీ ఈ ఆణ్ చేస్తాను ...చూస్తూండండి.. అర్జున్ ఈ లోగా నీకో కప్ టీ .." <br /> " ఎందుకు శ్రమ అనూ ..." <br /> " నీకు నా వంట మీద నమ్మకం లేనట్టుంది. బాగానే వండుతాలే ... " అంటూ లోపలకు వెళ్ళింది అనసూయ . <br /> రైస్ కుక్కర్ ఆన్ చేసి, ఓ పక్కన దోసకాయ పప్పు , మరో స్టౌ మీద టీ నీళ్ళూ పడేసి అవి మరిగేలోగా బంగాళా దుంపలు పీల్ చేద్దామని పీలర్ వెతుకుతుంటే వంటింటీ గుమ్మం నీండుగా నిల్చుని ఉన్నాడు అర్జున్ . <br /> " ఇదిగో ఒక్క నిమిషం .. టీ రెడీ .." <br /> "టీ కోసంకాదు ...ఇలా ఒక్కదానవూ నానా హైరానా పడి వండాలనే వొద్దంట.. సరే ఆ బంగాళా దుంపలు ఇలాగివ్వు నువ్వు టీ చేసె లోగా నేను పీల్ చేసి కోస్తాను ..." <br /> "నువ్వా... ఏం నాకు రాదనుకున్నావా? అమ్మకు నేనొక్కడినే కావడంతో అమ్మ నాకు అన్ని పనులూ నేర్పింది.." <br /> "ఇలా ఫోటో తీసుకుని ద ఫేమస్ మాడల్ ఇలా అని చూపిస్తే బాగుంటుంది కదూ ..."<br /> " ఏం మాడల్స్ అన్నం తినరా ..." <br /> తనే అనసూయ చేతిలో పీలర్ , దుంపలు తీసుకుని వంటింటి గడపమీద కూర్చున్నాడు. <br /> స్టౌ ముందు నించుని టీ చేస్తున్నా అనసూయలో ఇది అని చెప్పలేని ఫీలింగ్. చాలా చిన్నప్పుడు తండ్రి ఇలా తల్లికి సాయపడటం ఆమెకు గుర్తొచ్చింది. <br /> టీ వడగట్టి ఇచ్చే లోగా అర్జున్ బంగాళా దుంపలు చక్కగా వేపుడుకు తగ్గట్టు చాపింగ్ బోర్డ్ చాకుతో కోసిపెట్టాడు. <br /> అతనక్కడే కూర్చుని టీ తాగుతుంటే ,<br /> " ముందు రూం లోకి వెళ్ళరాదూ , నేను అరగంటలో వంటముగించి వస్తాగా .." మొహమాటంగా అంది. <br /> "ఏం, నేనిక్కడుంటే నీకేం ఇబ్బంది... నీ పని నువ్వు కానీ నేనేం డిస్టర్బ్ చెయ్యనులే ..." <br /> "మొండీ " గట్టిగానే గొణుక్కుని వంట ముగించింది. <br /> ఇంట్లో మొదటి సారిగా నలుగురూ నవ్వుకుంటూ మాట్లాడు్కుంటూ భోజనాలు చెయ్యడం ఎంతో సరదాగా టైం తెలియకూండా గడిచిపోవడం అనసూయకు ఓ పక్క ఆనందంగా మరో పక్క ఆశ్చర్యంగావుంది. <br /> తరువాత కూడా టీవీలో ఏదో కార్టూన్ ఫిల్మ్ చూస్తూ పిల్లలు కదలకపోవడంతో <br /> అర్జున్ గుర్తు చేశాడు "అన్నట్టు చిన్నప్పుడు చెస్ బాగా ఆడే దానవు కదా .. అసలు నీతో పోటీ పడాలనే చెస్ నేర్చుకున్నాను పట్టుదలగా కాని ధైర్యం చెయ్యలేకపోయాను.. చెస్ బోర్డ్ వుంటే తేరాదూ ..."<br /> చాలా ఏళ్ళతరువాత చెస్ బోర్డ్ బయటకు వచ్చింది. పోటానుపోటీలుగా సాగిన గేం ముగిసేందుకు గంటన్నరపై మాటే పట్టింది . <br /> ఇద్దరూ టీవీ చూస్తున్న పిల్లలసంగతే మర్చిపోయారు..<br /> టీఈ దాఒ టీఈ ది పిల్లలిద్దరూ సోపాలోనె ఒరిగి నిద్రపోయారు..<br /> "అరెరె ..." <br /> " మరి వస్తాం అనూ ... లేచి కూతుర్ని భుజాన వేసుకోబోయాడు.. <br /> ఒక్క క్షణం మాత్రం తటపటాయించి , " నిద్రలో వున్నారు , ఎందుకు డిస్టర్బ్ చెయ్యడం ? . పొద్దున వెళ్దురు గాని .. పిల్లలను నాగదిలో పడుకోబెట్టు .. అంటూ తన బెడ్ రూం లోకి వెళ్ళి పడక సరిచేసింది. <br /> అర్జున్ కూడా కాస్త తటపటాయించి ఆమె సూచన కాదనలేకపోయాడు.. <br /> పిల్లలిద్దరినీ పడుకోబెట్టి వచ్చింది.<br /> బీరువా తెరిచి ఎప్పుడో ఏ అక్కో వదిలేసి వెళ్ళిన పైజమా ఒకటి అతనికి తెచ్చిచ్చింది. కాని అదలా సోఫా మీదే పడుంది. <br /> సింగిల్ సోపాలో వెనక్కు వాలి కళ్ళుమూసుకున, <br /> " చాలా ఏళ్ళతరువాత పిల్లలూ నేనూ ఎంతో సంతోషంగా గడిపిన సాయంత్రం ఇది అనూ , ఎలా కృతజ్ఞతలు చెప్పను?"<br /> "అర్జున్ , ఏమీ అనుకోనంటే ఒక మాట చెప్పనా , నీక్కొంచం పౌరుషం ఎక్కువ ఆవిడ అలా వున్నప్పుడు కొంచం పిల్లల కోసమైనా తగ్గివుండొచ్చుగా ..."<br /> "లేదు అనూ , చాలా సార్లు ప్రయత్నించాను ...ఉహు , కనీసం పిల్లల కోసమైనా రాజీ పడదామనే అనుకున్నాను ... ఆవిడో చిత్రమైన మనిషి . పిల్లలకన్నా కూడా తన కెరియర్ ముఖ్యమనుకుంటుంది..." <br /> " ప్రేమతో సాధించలేనిది ఏముంటుంది అర్జున్ , నువ్వు కొంచం కోపం తగ్గించుకుంటే కాస్త సౌమ్యంగా , ఆప్యాయంగా మాట్లాడితే కాదనగలవారెవరు? మార్చలేనప్పుడు నువ్వు కోపగించుకుని ఏం లాభం ? నిజమే తను కోపంగానే ఉండొచ్చు ...నువ్వెప్పుడైనా పిల్లలను ఆవిడ దగ్గరకు పంపావా ... పిల్లల పట్ల ప్రేమ లేని ఏ తల్లీ ఉండదు, పైకి ఎంత కఠినంగా కనిపించినా ........." <br /> " నీకు తెలీదు అనూ ....................." <br /> "పోనీ ఇప్పటికైనా మించి పోయింది ఏం లేదు , నీ ప్రయత్నం నువ్వు చెయ్యొచ్చు....... "<br /> " సరే నీ నోటి మాటవల్లనైనా అలాజరిగితే సంతోషించేది నేనే............." <br /> కాస్సేపాగి్, <br /> "అనూ ... చిన్నప్పటినుండీ ఒకరకమైన ఈగో తో నీతో పోటీ పడ్డా నువ్వంటే తెలియని ఇష్టం కూడా ఒకటుండేది. మళ్ళీ నువ్వు కనిపించాక అది వెయ్యింతలుగా పెరిగింది. పోనీ నన్ను పెళ్ళి చేసుకుంటావా చెప్పు తనకు విడాకులిచ్చేస్తాను........" <br /> ఏం చెప్పాలో అర్ధం కాలేదు అనసూయకు.. <br /> "లేదు అర్జున్, ఇలాంటి పిచ్చి ఆలోచనలు చెయ్యకు పిల్లలకు తల్లి అవసరం ఎంతైనా వుంది , మరోసారి ప్రయత్నించు ,’ ఇహ అతని వైపు చూడలేక <br /> " సరే అదిగో ఆ రూమ్ లో పడుకో ..ఇప్పటికే చాలా పొద్దు పోయింది గుడ్ నైట్ " అంటూ తన బెడ్ రూమ్ లోకి వెళ్ళి తలుపేసుకుంది. <br /> *********<br /> <br /> మరో ఆర్నెల్ల తరువాత హఠాత్తుగా మిట్ట మధ్యాహ్నం వచ్చాడు అర్జున్ .<br /> ఈ ఆర్నెల్లలో పిల్లలు అప్పుడప్పుడు వచ్చి ఒకటిరెండు రోజులు వుండిపోవడం అనసూయకు బాగా దగ్గరవడం జరిగింది. <br /> " అనూ , ఇహ ఓపిక పట్టడం నా వల్ల కాదు ... నా సహనం అంతరించిపోయింది. ఎంతగా రాజీ పడదామని చూస్తుంటే తన మొండి తనం అంతగా ఎక్కువవుతోంది. నేనిలా ఏకాకిగా బతకలేను ..నీ నీడలో నన్ను వుండి పోనివ్వు అనూ " కూల్ డ్రింక్ సిప్ చేస్తున్నవాడు గ్లాస్ పక్కన పెట్టి అనసూయ పక్కన కూర్చుని ఆమె చేతిని తనచేతుల్లోకి తీసుకున్నాడు. <br /> "అర్జున్ , ఏం మాట్లాడుతున్నావు? <br /> " నిజమే అనూ , ఎందుకు , ఎందుకు నేనే ఈ ఆవేదనకు బలి కావాలి? అమ్మకూ ఆరోగ్యం అంతంత మాత్రంగానే వుంటోంది. ఒకరోజు లేస్తే రెండు రోజులు -పడకేస్తోంది. పిల్లలూ బిక్కు బిక్కుమంటూ ............<br /> పిల్లలక్కూడా నువ్వంటే ఇష్టమే ... అమ్మకు ముందునించీ నీ పట్ల అభిమానమే ........ఈ పెళ్ళి వల్ల అందరం సుఖంగా వుండగలం<br /> ఏదో నీ మీద జాలి వల్లో పెళ్ళి కాలేదనో అడగటం లేదు... నువ్వంటే ఎన్నేళ్ళనుంచో వున్న ఇష్టం వల్లే అడుగుతున్నాను ..ప్లీజ్ అనూ ..........."<br /> " అర్జున్, ఒక్కమాట సూటిగా చెప్పనివ్వు ............ఈ ఉండిపోవడాలూ ఇలాంటి అక్రమ సంబంధాలు నాకు అవసరం లేదు... .. ఆగు నన్నడ్డు పెట్టకు ... ఎవరు అభ్యంతరపెట్టినా లేకున్నా ఎవరికి తెలిసినా తెలియకున్నా అక్రమమనేది అక్రమమే ........... ముందు నీ విడాకులు వచ్చివుంటే ..........."<br /> " నువ్వు ఒప్పుకుంటే వెంటనే విడాకులు ఏర్పాటు చేసుకుంటాను......"<br /> ఒకరకమైన జుగుప్స లాంటిది కదలాడింది అనసూయ మొహం మీద. <br /> అంటే విడకులు తీసుకున్నాక ప్రయత్నించొచ్చుగా.... <br /> రెంటికి చెడ్డరేవడీ కాకుండా .......ఉలిక్కి పడింది. <br /> ముందు ఇతన్ని ఇక్కడినుండి ఎలా పంపించివెయ్యాలి............. <br /> " అర్జున్ , ఏం అనుకోనంటే తెలుగు యూనివర్సిటీ లో మీటింగ్ ఒకటి వుంది నాలుగింటికి నన్ను దింపి వెళ్తావా............ ఇదిగో పదినిమిషాల్లో రెడీ అయి వస్తాను ..."<br /> " వెళ్ళి తీరాలా ? " <br /> "అవును , ఏదో ఆధునిక కవిత్వం గురించి మాట్లాడాలి .....కాస్త ముందు వెళ్ళి లైబ్రరీ లో రెఫరెన్స్ బుక్స్ చూస్దుకుందామని........"<br /> హాయిగా ఇంట్లో కూర్చుని విశ్రాంతి తీసుకునే సమయంలో ఇలా బయటకు వెళ్ళడం ఆమెకూ విసుగ్గానేవుంది. అలాగని ఇలాంటి మూడ్ లో వచ్చాడంటే కదలడు మరి........................<br /> ఆరోజు తరువాత మరో ఆర్నెల్ల వరకూ కనిపించనేలేదు. <br /> ఒక రకంగా కాస్త ఇష్టమనిపించినా మళ్ళీ తీరిగ్గా ఆలోచించుకుంటే అతన్ని జీవితాంతం భరించటం కష్టమనిపించింది. ఆరోజు సాయంత్రం బుక్ ఎక్జిబిషన్ లో కొత్త నవలలు తిరగేస్తుంటే వినిపించిదతని స్వరం. <br /> "హలో అనూ ..ఎలాగున్నారు ? "<br /> ." ఫైన్. ఒక్కరే వచ్చారా ?" <br /> "ఉహు .. అంత అదృష్టం కూడానా.... పిల్లలూ ..." <br /> "పిల్లలు వచ్చారా ? ఎక్కడా ?.."<br /> " సారీ అనూ! పిల్లలు కాని నేను కాని నీతో మాట్లాడరాదు .... ఎన్ని సార్లు అనుకున్నానో కనీసం జరిగినది నీకు చెప్పటం నాధర్మమని..." <br /> "............." నిర్లిప్తంగా చూసింది అనసూయ.<br /> " నీ దగ్గరనుండి వెడూతూనే చెన్నై వెళ్ళాను ... సరాసరి తన దగ్గరకే వెళ్ళాను .............నా ఆవేశంలో నీ గురించి నువ్వు నన్ను పెళ్ళి చేసుకుందుకు సిద్ధంగా వున్నావని, విడాకుల కోసమ్ వచ్చానని ... మరింక తనకోసం ఎదురు చూసే ఓపిక నాకు లేదని చెప్పాక .... చాలా సంగతులు డ్రమాటిక్ గా జరిగాయి ... అందులో ప్రముఖమైనవి -నీతో ఎలాంటి కాంటాక్ట్ ఉండకూడదన్నది ఒకటి. నేను కాని పిల్లలు కాని నీ ఊసెత్తరాదు... తన స్థానం వ్దులుకుందుకు ఆమె సిద్ధంగా లేదు... నాతో ఉంటూనే మంచి చిత్రాలనిపిస్తే నటించడానికి ఒప్పుకోవాలి.. .. అదిగో ఆవైపున ఉన్నారు... లోపలకు రాగానే నిన్ను గమనించి అవకాశం దొరగ్గానే ఇలా వచ్చాను ... సారీ అనూ ... మళ్ళీ ఎప్పుడో ఇలాగే కలుద్దాం. " అంఎకు మాట్లాడే అవకాశం కూడా ఇవ్వకుండా చెప్పదలుచుకున్నది చెప్పేసి సుడిగాలిలా మాయమైపోయాడు.<br /> అనసూయకు నవ్వొచ్చింది. <br /> ఇది వరలో భార్యలను అనుమానించేవారు ఇది కొత్త డెవెలప్ మెంట్... <br /> మరింక పుస్తకాలు చూసే ఆసక్తి లేక తీరిగ్గా బయటకు నడిచింది. <br /> ***********************<br /> <br /> పుస్తకాలన్నీ టేబుల్ మీద పరుచుకుని , మంచం నడి మధ్యన ఉత్తరాల మధ్య కూర్చునివుంది అనసూయ . అపరంజి అయిదారు ఫోటోలు వారి వివరాలు పంపింది .<br /> పినతల్లి తనకు ఆరోగ్య బాగుండలేదనీ ఓ నెల రోజుల పాటు సాయంగా వస్తావా అని రాసిన ఉత్తరం, <br /> పెద్దక్క చిన్న మరిదికి ఈ మధ్యే భార్య మరణించిందనీ అతన్ని నీ గురించి అడగనా అంటూ అక్క ప్రశ్న. <br /> ఆ రెండు గదుల చిన్న ఇంట్లో ఏమూల చూసినా పుస్తకాలే .<br /> ఓ వైపంతా పాక్ చేసి పెట్టిన సామాను .<br /> అనసూయకు నెల క్రితం జరిగి విషయం గుర్తుకు వచ్చింది. <br /> ఇల్లు చాల పాత బడిపోయిందనీ , దానికి రిపేర్లు చేయించడం దండగనీ అనుకున్న సమయంలో బిల్డర్ ఒకడు ముందుకు వచ్చాడు ... <br /> ఆరువందల గజాలకు మించిన స్థలం కావడం వల్ల అపార్ట్మెంట్లు కట్టేందుకు అనువుగా వుంటుందనీ ముందు నలభై అరవైతో మొదలు పెట్టి సగం సగం వాటాలనే సరికి మెత్తబడింది అనసూయ.<br /> ఎందుకయినా మంచిదని అక్కలందరికీ తెలియబరచింది.<br /> ఒక్క అపరంజి తప్ప మిగతా అందరూ కూడబలుక్కున్నట్టు ఒకటే మాట. <br /> "అది అమ్మ ఇల్లు అన్నంతకాలం మాకు వచ్చి వెళ్ళే అధికారం వుంటుంది, ఎప్పుడైతే అప్పార్ట్ మెంట్స్ అనుకుంటామో మా అందరికీ కావాలి." అనసూయ నవ్వుకుంది. ఉదారంగా నీకు ఒకటి ఎక్కువ ఇస్థామని అన్నా ఒప్పుకోలేదు ఇరవై నాలుగు ఫ్లాట్స్ ... తలో రెండు <br /> మీవి మీరు ఏమైనా చేసుకోండి అని చెప్పేసింది. <br /> అందుకే వాటి కన్ స్ట్రక్షన్ అయ్యేవరకు అతనిచ్చే అద్దె డబ్బు ఆరుభాగాలు చేసి తను అఫర్డ్ చెయ్యగలిగిన అద్దెలో ఇల్లు చూసుకుంది. <br /> ఎంత సరిపెట్టుకున్నా మనసు విరక్తిగా మారిపోయింది. <br /> ఎవరు సహోదరులు? ఎవరికెవరు? <br /> దారి ఎంచుకోలేక చాలా సమయం నాలుగురోడ్ల కూడలిలో నిలుచుండి పోయానా అని అనుకుంది. <br /> హఠాత్తుగా ప్రకాశ్ గుర్తుకు వచ్చాడు. ఎన్ని సార్లు అతన్ని కలిసి ఓదార్చాలని అనుకున్నా ధైర్యం చాలటం లేదు. <br /> మనసులో మెదులుతున్న ఏదో భావం రూపందాల్చి ముందుకు రావడం లేదు. <br /> ప్రకాశ్ ఎంత మృదువుగా అడిగిన విషయాన్ని తనెలా తిరస్కరించిందీ , మళ్ళి తనంతటా తానుగా బయట పడటం ...<br /> " ఇప్పుడు గిరిజ లేక పోవడం వల్ల అవకాశం తీసుకుందామనుకుంటోందా ?" తనను తనే ప్రశ్నించుకుంది. <br /> ఆలోచనల్లో మునిగితేలే సమయంలో తలుపు తట్టిన శబ్దానికి తుళ్ళి పడింది. <br /> లేచి జుట్టు సవరించుకుని తలుపు తీసింది.<br /> ఎదురుగా అచ్చు ఒకే పోలికల్తో .... వాళ్ళిద్దరూ ........... <br /> పోల్చుకునే లోగానే , <br /> " ఆంటీ నేను అనుష, తను అనుజ ..." <br /> " ఓ మీరా ...రండి రండి ..."<br /> పలకరింపులు ఓదర్పులు పూర్తయాక , అనసూయ టీ చేసేందుకు వంటింట్లోకి వెళ్తుంటే ఆమె వెనకే నడిచి గుమ్మం దగ్గర నించుని మొదలెట్టింది అనుష.<br /> " ఆంటీ , మీ గురించి నాన్న గారి గురించీ మాకు అన్నీ తెలుసు ... కాని ఇప్పుడిలా అడగటం భావ్యమో కాదో మాకు తెలీదు.. <br /> మే ఇద్దరం ఐఐటీ కి ప్రిపేర్ అవుతున్నాము. తప్పకుండా సీట్ తెచ్చుకోగలం .. కాదంటే మేం చదువులకు వెళ్ళిపోతే నాన్న సంగతేమిటి ? <br /> మా స్వార్ధం కోసం మిమ్ములను అడగటంలేదు. పాతిక సంవత్సరాలు పైబడ్డాఅమలినంగా మిగిలిపోయిన మీస్నేహమే మాకు ప్రోత్సాహాన్నిచ్చింది. <br /> ఇప్పటికైనా మీరిద్దరూ కలిసి జీవితాన్ని పంచుకోవచ్చుగా .....<br /> మీకు నచ్చిన విధంగానే ...... పెళ్ళి అని మేమనటం లేదు. మీకు నచ్చిన విధంగా ....<br /> మాఇద్దరి వల్లా మీకు ఎలాంటి ఇబ్బందీ రాదు. <br /> నాన్న చిన్నప్పటినుండీ చాలా కష్టాలు పడ్డారు. ఇప్పుడైనా ఆయన ప్రశాంతంగా వుండాలని మా కోరిక ... అదీ నచ్చిన వారితో ........" <br /> నిశ్చేష్ఠురాలై నిలుచుండి పోయింది అనసూయ. <br /> "ఆంటీ మీరు కాదనరని , అనకూడదని మా కోరిక ... నాన్న తరఫున మా హామీ ... మీ కెప్పుడూ ఎలాంటి ఇబ్బందీ కలగదు.." <br /> చేతుల్లోని టీ కెటిల్ వంటగది ప్లాట్ ఫాం మీద జార విడిచి ఒక్కంగలో వచ్చి అనుష ను దగ్గరకు తీసుకుని, అదే ఊపులో అనుజనూ దగ్గర చేర్చుకుంది అనసూయ.. <br /> <br /> **************<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/229914962778828980-1715747657776475375?l=ramachandramouli.blogspot.com' alt='' /></div>swateehttp://www.blogger.com/profile/03288746050550996673noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-229914962778828980.post-35655732966963134922009-10-17T10:45:00.000-07:002009-10-17T10:45:04.083-07:002009-10-17T10:45:04.083-07:00ఊ హ <br /> ఎక్కడో ఈ చక్కెర గుళిక <br /> ఆమూలాగ్రం ఆస్వాదించినట్టే వుంది. <br /> ఎప్పుడో ఏ శాంతి కపోతాలో ముక్కున కరుచుకు <br /> నా ఎద వాకిట విసిరేసిన <br /> పసికూన పలకరింత అమౄత ఝరిలోనా ?<br /> <br /> ఉంగా ఉంగాలు తప్ప <br /> ఊపిరికి రూపం తెలియని <br /> అమయకత పచ్చని ఆరుబయటా <br /> అమ్మ పెదవుల తీయదనం రంగరించుకుంటూ <br /> తీగలు తీగలుగా సాగి వచ్చిన <br /> గమకాల పులకరింతల్లోనా? <br /> <br /> నాకు తెలుసు నతనడాకల్ల <br /> కనురెప్పలు విప్పుతున్న <br /> అస్తిత్వం చెక్కళ్ళపాఇ కదిలే స్పర్శ <br /> ఊహల వినువీధుల్లోనా? <br /> నీంఘీ నేలకు బాటా పరిచే <br /> వాన జలపాతాల నీటి గలగలల్లో<br /> తడిసిముద్దై ఒల్ళ్ళారబెట్టుకునే <br /> ఆకు తుళ్ళింతల తుంపర్లలోనా? <br /> ఎక్కడో ఈ రసధుని <br /> యుగాలా పొరలమధ్య <br /> అనాది శకలాల్లో <br /> చిక్కుకుపోయిన శిలాజంలా <br /> నిక్షిప్తమై <br /> ఉండుండి పలకరిస్తూనేవుంటుంది.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/229914962778828980-3565573296696313492?l=ramachandramouli.blogspot.com' alt='' /></div>swateehttp://www.blogger.com/profile/03288746050550996673noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-229914962778828980.post-5039478353524034802009-10-17T10:43:00.001-07:002009-10-17T10:43:13.098-07:002009-10-17T10:43:13.098-07:00అవును తలవంచుకు పోవటం తప్పేమీ కాదు.<br /> నిజం నీవెనక నీడనుకున్నాక <br /> అది పాము పడగై నాణెంగా దొర్లి ఆవైపు <br /> అబద్ధం తొడుగు తొడుక్కున్నా <br /> గొప్ప వింతేమీ కాదు -విచిత్రం అంతకన్నా లేదు<br /> <br /> పెదవులు విచ్చిన విష కుసుమాల్లా <br /> తమలోలో పలికి లాగి లాగి<br /> ఊపిరాడని వ్యూహంలో <br /> అదౄశ్య వలయాల్ను చుట్టూ పరచి <br /> జీవకళల్ను సమూలంగా పీల్చేసుకోవడం <br /> తప్పేమీ కాదు లోక సహజతకు లోటేమీలేదు <br /> <br /> అహం చిరు పాప అంతరాంతరాళాల్లో <br /> ప్రాణం పోసుకుంటుంటే ఆచిరు ఉనికికి <br /> రంగులకలలద్ది రేపటికి<br /> ఊయలల్ను పేనుకోకున్నా తప్పేం లేదు <br /> ఆదిలోనే చిదిమేస్తే అది భ్రూణ హత్యేమీకాదు. <br /> <br /> అవును తలవంచుకు పోవటం తప్పేమీ కాదు<br /> కలల మిణుగురులు కాలం చీకట్లో సద్దు మణిగినా <br /> సద్దుమణిగిన ఏకాంతం గుండెలో <br /> ఎన్ని అపశౄతులు సందడించినా <br /> తలవంచుకు పోవడం తప్పేమీ కాదు.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/229914962778828980-503947835352403480?l=ramachandramouli.blogspot.com' alt='' /></div>swateehttp://www.blogger.com/profile/03288746050550996673noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-229914962778828980.post-30639707498667396302009-10-17T10:41:00.001-07:002009-10-17T10:41:33.145-07:002009-10-17T10:41:33.145-07:00నేనూ నా మౌనం ప్రియసఖీ<br /> చూపుల్తో ఊసులాడుకుంటూ <br /> రాత్రి చీరకొంగూంచుల్ను <br /> కొనవేలి చివర్న ముడులువేస్తూ <br /> విప్పుతూ <br /> ఒక క్షణం <br /> మరంతలోనే <br /> కాలం మగ్గంమీద నిన్నా రేపులను <br /> పడుగుపేకలుగాపరచుకుంటూ పోతున్న <br /> వర్తమానం కలనేత సరిగంచు మీద <br /> రేపటి సీతాకోక చిలుకల్ను తళుకుముక్కల్లా <br /> అతికించాలని అహరహం <br /> కలవరపడే మా పలవరింతల్ను <br /> విదిలించుకు <br /> క్షిపణుల్లా దూసుకుపోతే <br /> రెప్పవాల్చని విలక్షణాలమై నేనూ తనూ...<br /> రెండు సుదూర తీరాలను <br /> ఒక స్నేహ సమ్మిళిత <br /> సముద్రంతో ముడి వెయ్యాలని <br /> తపనలో కాగి కాగి <br /> లోలోన రగిలి రగిలి <br /> భళ్ళున ప్రజ్వరిల్లే అగ్ని పర్వతాలమై<br /> వెక్కిళ్ళు పెడుతున్న సమయాన <br /> పెనుతుఫాను వరదతాకిడిగా మారి <br /> నాఉనికిని కూకటి వేళ్ళతో పెకలించుకు <br /> నీటి పల్లకీ నెక్కి <br /> అదౄశ్య అస్పౄశ్య తీరాలకు <br /> సాగిపోతున్న ఈ క్షణాన <br /> నావెన్నంటే నా వెంటే <br /> నా ప్రియ సఖీ మౌనం <br /> ఒకరి కొకరుగా...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/229914962778828980-3063970749866739630?l=ramachandramouli.blogspot.com' alt='' /></div>swateehttp://www.blogger.com/profile/03288746050550996673noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-229914962778828980.post-24151578496874095802009-10-17T10:40:00.001-07:002009-10-17T10:40:28.719-07:002009-10-17T10:40:28.719-07:00ఒక్కసారి ఒక్కమారు <br /> కనురెప్ప పాటు కాలంలో <br /> ఎన్ని కళలు ఎన్ని హొయలు <br /> చిన్నిపాప చిరునవ్వున <br /> <br /> అల్లసాని అల్లికలో <br /> అలరారే సొగసు తెరలు <br /> మొల్ల కలం వెదజల్లిన <br /> కావ్యకాంతి సౌరభాలు <br /> <br /> ఈ వంకా ఆవంకా <br /> ఎన్ని వేల నెలవంకలు <br /> చిన్ని పాప పెదవులపై <br /> ఊయలూగు పరిమళాలు <br /> <br /> నింగినేల ఏకమయే <br /> సింధూరపు జ్వాల తళుకు <br /> నిలువెల్లాతడబడుతూ <br /> నీలి మబ్బు నటన సొగసు <br /> <br /> ఒక్కసారి ఒక్కమారు <br /> ఎన్ని వేల వసంతాలు <br /> చిన్ని పాప చెక్కిలి పై<br /> అలరారే సోయగాలు<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/229914962778828980-2415157849687409580?l=ramachandramouli.blogspot.com' alt='' /></div>swateehttp://www.blogger.com/profile/03288746050550996673noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-229914962778828980.post-81643610722438491262009-10-17T10:39:00.001-07:002009-10-17T10:39:25.849-07:002009-10-17T10:39:25.849-07:00ఓ ఖాళీ జీవితం <br /> తెల్ల కాగితమై ఎదురుగా చేతుల్లోవుంది.<br /> కాలం కుంచెకు మనసునద్ది <br /> కళాఖండాలు సౄష్టిస్తారో <br /> ఉట్టుట్టి పడవల్ను చేసి <br /> ఎడారి ఏటి వాలుకు ఒదిలేస్తారో <br /> అదంతా మీఇష్టం.<br /> నాకు మాత్రం <br /> అలల కలలపూదోట <br /> అక్షరాల విరిబాలల్ను <br /> ఊయల్లూగిస్తూ<br /> నిశ్శబ్ద గమకాల్ను <br /> గుండెను నొక్కి మరీ <br /> పలికిస్తుంది. <br /> కొండా కోనా దూరానికి <br /> గీసిన పెన్సిల్ చిత్రాలా<br /> శబ్దరాహిత్యాన్ని కొలుస్తున్నా<br /> ఒక్కసారి ..ఒక్కసారంటే ఒక్కసారి <br /> దరిదాపుల్ను <br /> కంటిచూపు స్పర్శతో తడిమిచూడు<br /> సుతారంగా రెక్కలల్లార్చే <br /> గాలి చూపుల గిలిగింతలూ <br /> వివరణకందని పులకింతల్ను <br /> నిలువెల్లా రాగాలుగా మార్చుకోలేదూ? <br /> <br /> నిలువెల్లా కదలిపోయిన మనసు <br /> జలజలా రాల్చే పున్నాగల్ను <br /> అదిగో అనుభవాలపొరలమధ్య పదిలంగా <br /> పరిరక్షించుకున్నానుగా ..<br /> ఇప్పుడూ అవి గాలి వాటుకు<br /> సుగంధాల్ను మోసుకువస్తూనేఉన్నాయి <br /> ఆశల తివాచీ పరచుకు <br /> ఆకాశం మలుపుల్లో <br /> మరువపు చెలమల్ను<br /> వేలికొసల పలకరింపుల్లో <br /> పంచుకున్నది <br /> మనసా శరీరమా? <br /> ఏ క్షణానికాక్షణం <br /> అనుభూతుల అమౄతాన్ని <br /> తనివితీరా తాగితాగి <br /> అమరమైపోయిన నిన్న <br /> నేడు నా వర్తమానం <br /> రేపది నా అపార సౌఖ్యానంద సంపద<br /> <br /> జీవితాన్ని పొందికగా పెదవుల వెనక మలచుకున్నాక <br /> ప్రతిమాటా <br /> ఓతియ్యని మాధుర్యమే. <br /> పునరపి జననం పునరపి మరణం <br /> అందుకే గిర్రున తిరిగోచ్చే ఉగాదినై <br /> నేను మళ్ళీ మళ్ళీ <br /> కావ్య ఖండాల్ను <br /> పరిచయం చేస్తూనే పోతాను.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/229914962778828980-8164361072243849126?l=ramachandramouli.blogspot.com' alt='' /></div>swateehttp://www.blogger.com/profile/03288746050550996673noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-229914962778828980.post-27468939058032822862009-10-07T09:17:00.001-07:002009-10-07T09:17:41.502-07:002009-10-07T09:17:41.502-07:00నీకు తెలుసా ...........<br /> కృత్రిమత సీతాకోక చిలుకల్ను కత్తిరించుకుని <br /> కాగితపు నవ్వుల్ను పెదవులమీద అతికించుకు <br /> చూపుల గాలాలను తప్పించుకుంటూ <br /> మనసు దరిని ఒరుసుకుంటూ సాగే <br /> మౌన ప్రవాహాల ఉపరితలంపై ఊగిసలాడే <br /> ఉషోదయం తొలి పలకరింపులు <br /> ఇవేనా? ఇవేనా నా చుట్టూ తెరిచి పరచుకున్న పుస్తకాల పుటలు <br /> నిన్నటి చీకటి కీనీడలో <br /> విరగబూసిన ముళ్ళగోరింట పూల గుసగుసలేకాని <br /> ముళ్ళపొదల్లో నిలువెల్లా గాయపడి <br /> రక్తాక్షరాలు స్రవించే <br /> అంతరంగపుటలజడుల జాడైనా తెలుసా నీకు? <br /> కంటి రెప్పల చిమ్నీల మీద <br /> ఒంటిగా ఎదురుచూస్తూ <br /> రాత్రి గుడ్లగూబల ఆహ్వాన హస్తాల్లో <br /> కుండపోతగా కురిసే వెక్కిళ్ళ జడివానలో <br /> సొమ్మసిల్లిన క్షణాలు తెలుసా?<br /> దూరంనించి గూగుల్ భూగోళాన్ననీ <br /> లోలోనకు పాకితే తప్ప <br /> లోయల గుప్పిళ్ళు వీడవనీ <br /> పర్వతాల పందిళ్ళూ రూపూ దిద్దుకోవనీ <br /> ముదురాకుపచ్చ ముద్దమందారపు కొమ్మల్లా <br /> పెళుసనిపించే సౌకుమార్యం నీకేం తెలుసు? <br /> పగిలిన స్వప్న శకలాల్ను ఏర్చి కూర్చి <br /> పునర్నిర్మించుకున్న ఈ జీవన సౌధంలో <br /> ఏపక్క తడిమినా ఆనాటి రాగాలేననీ <br /> నీకు తెలుసా?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/229914962778828980-2746893905803282286?l=ramachandramouli.blogspot.com' alt='' /></div>swateehttp://www.blogger.com/profile/03288746050550996673noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-229914962778828980.post-21353176850177613542009-06-20T06:23:00.001-07:002009-06-20T06:23:04.585-07:002009-06-20T06:23:04.585-07:00కళ్ళు మొహంలోంచి మొలిచి <br /> ముందుకే చూస్తుంటాయి<br /> శూన్యావరణాల కొలతల్లో<br /> చిక్కులుపడిన చూపు <br /> వెర్రి నవ్వొకటి అలవోకగా విసిరేస్తుంది<br /> <br /> అయినా <br /> నా వెనకాల వెకిలి వేషాల అలికిడి <br /> సవర్ణ దౄశ్య మాలికగా <br /> మనో వీధిలో బీటు కోడుతూనేవుంటుంది<br /> <br /> గుండెకు విసిరికొట్టిన మాటలు<br /> రెక్కలు విరిగిన పసిపాప పక్షులై <br /> ఠపఠపా నేలకు రాలుతూనేవుంటాయి<br /> కాళ్ళకిందా నడినెత్తినా <br /> వేడి కుంపట్ల అడకత్తెరలో <br /> ముక్కలు ముక్కలై వికీర్ణమైన<br /> పాలిపోయిన రక్తపు చుక్కలు <br /> సంకీర్ణమౌతూ సమైక్యిస్తూ <br /> ద్రవీకరించి ప్రవహిస్తూ <br /> మాటల మూలాల్లోకి మౌనంగా జారిపోతాయి<br /> నాముందూ వెనకా <br /> నలుదిక్కులా <br /> నడిచే ప్రతి వెలుగుముక్కా <br /> చీకటిచుక్కా <br /> అన్నీ నా కలం నింపే అక్షర సముద్రాలే <br /> <br /> స్వాతీ శ్రీపాద<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/229914962778828980-2135317685017761354?l=ramachandramouli.blogspot.com' alt='' /></div>swateehttp://www.blogger.com/profile/03288746050550996673noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-229914962778828980.post-32032175113637140472009-06-20T06:21:00.001-07:002009-06-20T06:21:02.061-07:002009-06-20T06:21:02.061-07:00నిశ్శబ్దం <br /> <br /> నడుస్తూ నడుస్తూన్న <br /> అరిపాదం సౌకుమర్యం లోకి <br /> కసుక్కున ఇనపమేకు గుచ్చుకున్నట్టు <br /> ఉలితాకిడికి గారాలు పోతూ విలపించే <br /> రాతిగుండె బీటవారిన వంపులో మొన లా <br /> తడుముకుంటూచిరిగిన జీవితాల్ని అతుకులేసుకుంటున్న <br /> పాతతరం వేల్లో దిగిపోయిన సూది మొనలా <br /> నిశ్శబ్దం ఇలా చురుక్కుమంటూ మెత్తని కత్తిలా <br /> ఉనికిని గాయ పరుస్తున్నవేళ <br /> <br /> కళ్ళ ముళ్ళకంచెలు <br /> రహస్యంగా ఎన్ని కాపలాలు కాస్తున్నా <br /> రాత్రి మాధుర్యాలు తాగితాగి <br /> తూలిపోతున్న ఊహలు <br /> నింగీ నేలా పరుచుకున్న పరీమళాలై <br /> అలరింపు గానలై<br /> పరిసరాల్ను పరవశం ముగ్గులోకి లాగుతూ <br /> చిక్కులు పడ్డ రహదార్ల ముళ్ళు విడదీస్తూ <br /> ప్రతిక్షణం అల్లుకు పోతున్న పద్మవ్యూహాల్ను <br /> చూపుల ఆయుధాల్తో సవరించుకుంటూ <br /> అవిశ్రాంతంగా అలుగులెత్తీ పొరలే <br /> జీవనదులు<br /> ఒక్కసారి అదౄశ్య శక్తులు <br /> మంత్రించినట్టునిశ్శబ్దం <br /> ఏముందిక ఎదురులేని నిశ్శబ్దం తప్ప.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/229914962778828980-3203217511363714047?l=ramachandramouli.blogspot.com' alt='' /></div>swateehttp://www.blogger.com/profile/03288746050550996673noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-229914962778828980.post-31514628164751578242009-06-20T06:19:00.001-07:002009-06-20T06:19:33.763-07:002009-06-20T06:19:33.763-07:00ఉలిక్కి పడి నిద్రలేచింది అల. <br /> పెళ్ళి మాట ఎత్తినప్పటినుండీ ఇదే వరస.<br /> పీడకలలా గతం ప్రతిరాత్రీ పీడించడమే !<br /> ఎప్పుడో చిన్నప్పుడు జరిగిన ఘాతకం మళ్ళీ మళ్ళీ గుర్తొస్తూ...<br /> ఎలా? ఎలా మర్చిపోవాలి ! <br /> *************<br /> బెరుకు బెరుగ్గా చీకటి మసకలో ఆకారాలను ఊహించుకోవడం ఆరంభించింది.<br /> ఆ పక్కన చిన్నత్త, ఈ పక్కన చిన్న చెల్లెలు అందరి మధ్యలో ఉన్నా .......<br /> ఎందరిలో ఉన్నా చీకటి భూతం వుందిగా , క్రౌర్యంగా బరువైన పొగ మేఘంలా ఆక్రమించుకుందుకు... <br /> ఒక బెడ్ రూం , ఒక హాలు ఓ చిన్న వంటగది మరో చిన్న రూం ...ఇవీ ప్రభుత్వం అందించిన వసతి సౌకర్యాలు. <br /> అలకు తన మిత్రురాళ్ళ ఇళ్ళకు వెళ్ళినప్పుడు ఎంతో ఈర్ష్యగా అనిపించేది. పెద్ద పెద్ద ఇళ్ళు , ఇంటిచుట్టూరా తోట , ఒక సర్వెంట్, ఒక వంట మనిషి ఇంకా అనఫీషియల్ గా ఎందరో...<br /> గాజు బొమ్మల్లా అతి నాజూగ్గా తన స్నేహితులు..<br /> అవును ! వాళ్ళు ఆఫీసర్ల పిల్లలు మరి. <br /> తన తండ్రి కేవలం ఎయిర్ మాన్. <br /> తండ్రి మాట మనసుకు చేదుగా తగిలింది. <br /> తండ్రులంటే ఎంత ప్రేమగావుంటారు? <br /> కూతురికి మనసునొచ్చుకున్నా తండ్రి కంట రక్తం చిమ్ముతుంది.<br /> డెలికేట్ డాల్ మాదిరి నడిస్తేనే కూతురెక్కడ కందిపోతుందోనని స్కూల్ కి బండి మీద తెచ్చి వదులుతారు. <br /> తెల్లగా మిల మిల లాడుతూ దంతపు బొమ్మల్లా...<br /> ఒక్కసారి తనవైపు తను చీకట్లోనే చూసుకుంది <br /> చీకటికీ కళ్ళుంటే తనను హేయంగా చూసేదేమో?<br /> నల్లగా అట్టలట్టలుగా ఒళ్ళు..<br /> స్కూల్లో సైన్స్ చదువుకుంటోంది.. అంతో ఇంతో లోకజ్ఞానమూ వుంది.<br /> డ్రై స్కిన్ కావడం వల్ల ఒంట్లో తేమ తగ్గి బీటలు వారినట్టున్న చర్మంలో ఫంగస్ క్రిములు చేరి తెల్లమచ్చలు... <br /> శోభి అనీ షుభకరమనీ అందరూ అనుకోవడం -వారి అవిద్యకు అమాయకత్వానికీ నవ్వాలో ఏడవాలో తెలిసేది కాదు. దానికి తోడు శీతాకాలం చలికి పెంకుగట్టే చర్మం రంగు... <br /> పగిలిన నల్లకుండ ముక్కలు గుర్తొచ్చేవి.. <br /> అయినా ఈ చీకటి భూతానికి తనంటేనె ఎందుకంత ప్రేమ..... <br /> చిమ్మ చీకట్లో కన్నుపొడుచుకున్నా ఏమీ కనబాడని అంధకారంలో ...<br /> అబ్బ తలుచుకుంటేనే రక్తం గడ్డకట్టిపోతుంది...<br /> ఇందాకిందాకే జరిగినట్టు అనిపిస్తుంది...<br /> మంచి గాఢ నిద్ర... ఆ నిద్రలోనే ఒళ్ళంతా అదిమి పట్టి ..ఏదో వెదుకులాట... నిద్రలోనూ ఇంకా ఇప్పుడిప్పుడే పొడసూపుతున్న ఎదను ఎవరో అదిమి పట్టిన బాధ.. విదుల్చుకుందామన్నా ఉహు... <br /> మరో పక్క నిద్రలో పైకి పోయిన గౌన్ కింద అండర్ వేర్ కిందకు లాగుతూ .. <br /> అప్రయత్నంగానే వారించబోయినట్టుగుర్తు...<br /> కాని ముందుకోచ్చిన చెయ్యిని అలాగే వెనక్కు విరిచి.. మోచెయ్యి దగ్గర విరిగిపోతున్నంత బాధ ..<br /> అంతలోనే ... చిన్న గీతముందు పెద్ద గీత మొలిచినట్టు .. ఎక్కడఓ చెప్పుకోలేని చోట భగ్గుమన్న కోత...<br /> "అత్తా..." <br /> పిలిచాననుకుంది కాని.. పెదవి కదలకముందే... పళ్ళకు గట్టిగా అదిమి పట్టిన రాక్షస హస్తాలు...<br /> ఇదేనేమో చచ్చి పోవడం.. ఇదేనేమో నరకం అనుకున్నా ఎంత పెనుగు లాడి నా .... ఓడి పోయి నిస్సత్తువగా లొంగిపోయాక ...<br /> ఏజరిగిందో .. ఎప్పటికి స్పౄహ వచ్చిందో తెలీదు... <br /> పీడ కలా... పీడకలేనా ? <br /> అయితే కిందంతా జిగురు జిగురుగా ... లేచి బాత్ రూం కి వెళ్ళలన్నా భయంగా వుంది. <br /> గట్టిగా ఏడవడానికీ ధైర్యం చాలలేదు... <br /> చీకట్లోకి కళ్ళు గుచ్చి గుచ్చి చుస్తూ జీభూతాన్ని వెతకాలని ప్రయత్నించింది. <br /> ఉహు! భూతం కాదు ఇంకా కాళ్ళల్లో ఒణుకు ... ఎక్కడో ఆగని జ్వాలలా మంట తెలుస్తూనే ఉన్నాయి..<br /> బాధ ఓర్చుకోలేక అటూ ఇటు కొట్టు మిట్టాడింది. <br /> అత్త మేలుకునే ఉన్నట్టుంది. <br /> లాలనగా మీద చెయ్యేసి దగ్గరకులాక్కుంది..<br /> "చిన్నత్తా"<br /> గొంతువణికింది..<br /> ఏదో చెప్పబోయింది.<br /> "భూతం వచ్చిందా?"<br /> "అవునత్తా భూతం నన్ను..."<br /> "గట్టిగా మాట్లాడకు... ఆభూతం ఇదివరకే మా అందరినీ ... చిత్రహింసలు పెట్టింది ..ఈరోజు నీ వంతు..."<br /> " అవునా..."<br /> "ఊ" <br /> "ఎక్కడా ఈ విషయం చెప్పకు ...భూతం చంపేస్తుంది.." <br /> "అత్తా నిజంగా భూతమేనా...." ఏదో అనుమానం<br /> "ఉష్! మాట్లాడకు..."<br /> తెల్లారాక కూడా రక్తం చూసుకుని బాధ తలచుకుని దయ్యమనే నమ్మింది. <br /> అది మొదలు అప్పుడో ఇప్పుడో భూతం అలా దాడి చేస్తూనేవుంది. <br /> ఇవ్వాళ స్కూల్లో టీచర్ ఆడపిల్లలతో విపులంగా మాట్లాడే వరకూ అలానే నమ్మింది.<br /> కాని ఇంట్లో వున్న మగ వాడు తండ్రి ఒక్కడే ! అదే నిజమయితే ...<br /> కాపాడవలసిన తండ్రే కాలకింకరుడైతే.........<br /> నిద్ర పట్టడం లేదు ఏం చెయ్యాలి... అమ్మ ఒక చిన్న దీపమయినా వుంచదు... <br /> కటిక చీకటిలో..... <br /> ఏదో అడుగుల శబ్దం <br /> మళ్ళీ భూతం వస్తోదా?<br /> ఇవ్వాళ దీని అంతేమిటో తేల్చి పారెయ్యాలి ఏదైతే అది అవుగాక..<br /> ఎంతో స్థర్యమం కూడా గట్టుకుంది అల. <br /> ఎదుర్కొందుకు సిద్ధ పడింది. కాని ఈరోజు భూతం తనవైపు రావడం లేదు <br /> ఎడం వాఇపు తడిమింది.. అత్త మామూలుగానే నిద్రపోతోంది..<br /> కుడివైపు చెల్లెలు సీమ .. అరె చేతికి తగలట్లేదే .. ఒకసారి దొర్లి చెయ్యి చాపింది <br /> అల ఊహ నిజమే ఉక్కిరి బిక్కిరౌతూ తన్నుకుంటోంది సీమ... దానిపై పెను భూతం <br /> మరింక ఆగదలచుకోలేదు అల. <br /> ఒక్కంగలో దూకి దొరికిన భుజాన్ని కండలూదివచ్చేలా కొరికింది.<br /> "రాక్షసి ముండా..." తండ్రి భీకరమైన అరుపు..<br /> నోటికి ఉప్పగా తగిలిన రక్తం కన్న వెగటుగా తోచింది అతని గొంతు..<br /> " రావే .. రా వచ్చి లైట్ వెయ్యి నీ దరిద్రపు కూతురి నిర్వాకం చూసుకో .. ఎక్కడ చచ్చావు రోగిష్టి మొఖమా?" <br /> బిత్తరపోయిన అల కొయ్య బారిపోయిన సీమ నిర్లిప్తంగా వాళ్ళ చిన్నత్త చూస్తూండగానే లైట్ వెలిగింది...<br /> అతని భుజం మీదినించి ధారలుగా కారుతూ రక్తం <br /> ఎక్కడ తూలిపోతానో అన్నట్టు ద్వారం పట్టుకు నించున్న తల్లి మొహం పాలిపోయింది.. <br /> అల వంక ఒకసారి కౄరంగా చూసి లోపలి గదిలోకి వెళ్ళి పోYఅడు భీకరం గా కనిపిస్తున్న అల తండ్రి.<br /> "ఎంత పని చేసావే రాక్షసీ .." ఏడుస్తూ లోపలకు వెళ్ళింది తల్లి.<br /> చిన్నత్త వంక చూసింది అల. అపరాధిలా తలవంచుకుంది ఆమె.<br /> "అత్తా... ఈ భూతం నాన్న అని నీకు తెలుసా? "<br /> "................"<br /> "చెప్పు అత్తా..........."<br /> " నాకే కాదు అలా ... పెద్దత్తకూ.. వైశాలి అత్తకూ ... పెద్దమ్మడుకూ బంగారుకూ చిన్నారికీ ..అందరికీ తెలుసు..."<br /> నెమ్మదిగా వచ్చింది జవాబు<br /> "అత్తా..."<br /> "అవును మా అక్కజెల్లెళ్ళం మీ అక్కజెల్లేళ్ళు అందరూ బాధితులే..."<br /> " మరి మరి ఎందుకు ఊరుకున్నారత్తా ..."<br /> "ఊరుకోక ఏం చెయ్యాలి ... మీరు పుట్టినప్పుడు మీ అమ్మకి వీలుకానప్పుడు ఈ అరాచకం సాగుతూనేవుంది. ఐదుగురూ ఆడపిల్లలు చాలదు కొడుకు కావాలి ... ఏడాదికి రెండుసార్లు ఆడపిల్ల అనగానే అమ్మకు అబార్షన్ చేయిస్తాడు <br /> అమ్మ వంట్లో ఏం మిగిలింది ప్రాణం తప్ప... అమ్మకు తెలుసివన్నీ ..పెద్దత్త గట్టిగా ఎదురు తిరిగి నప్పుడే అమ్మ దాని కాళ్ళు పట్టుకుని బ్రతిమాలింది... ఏం జరిగినా లోపలగుట్టుగావుంటుంది.. కాదంటే బయట తిరుగుళ్ళకు మరిగితే మనకు <br /> కూడూ గుడ్డా కూడా వుండావంటూ... <br /> ఏళ్ళుగా సాగుతున్న కధ ఇది..."<br /> " అత్తా ..ఈ రోజు చివరకు సీమను..." వెక్కెక్కి ఏడ్చేసింది అల.. <br /> " ఇలాంటి తండ్రులు కూడా వుంటారా అత్తా ..."<br /> రాత్రి ఎలా గడిచిందో తెలియనేలేదు. <br /> అన్యమనస్కంగానే స్కూల్ కి వెళ్ళింది అల. <br /> క్లాస్ లో ఒక్క ముక్క చెవికి ఎక్కడం లేదు. లేచి వెళ్ళి స్టాఫ్ రూం లోకి తొంగి చూసింది<br /> సైన్స్ టీచర్ ఒక్కరే ఉన్నారు<br /> తడబడుతూ వెళ్ళి నిల్చుంది<br /> " ఏంకావలి అలా..?" <br /> 'చల్లటి ఆ స్వరం వినగానే ఎక్కెక్కి ఏడ్చేసింది... <br /> విషయం చాలా గుట్టుగా ప్రిన్స్ పాల్ కు అక్కడ్నించి ఏఓసీ కి చేరింది.<br /> పదిసార్లు ప్రశ్నించినా అల మళ్ళిమళ్ళి అదే చెప్పేసరికి అతనికి నమ్మకం కుదిరింది. <br /> ముందుగా అల తల్లి అన్ని కట్టుకధలంటూ కొట్టి పారెయ్యాలని చుసినా <br /> "నువ్వు తల్లివి ఈ పిల్లలను కాపడ గలిగిదానవు నువ్వొక్కతెవే అనగానే బోరు మంటూ జెరిగినదంతా నిజమేననీ , ఇప్పుడూ అతని జీతం రాకపోతే ఇంట్లో జరిగిన అత్యాచారాలు బయట జరుగుతాయనీ వాపోయింది.<br /> "అమ్మా.. మా జీవితాలు ఎలాగూ నాశనమయాయి కనీసం సీమ నైనా కాపాడు " అల వేడుకుంది.<br /> ************<br /> "తరువాత ..." కౌన్సిలింగ్ ఇచ్చే సుజాత స్వరం మౄదువుగా పలికింది. <br /> నాన్నను మెంటల్ హాస్పిటల్ కి పంపి, ఆయన జీతం ఇంటికే పంపే షరతు మీద అమ్మను ఒప్పించి నాన్నను తీసుకువెళ్ళారు..కాని మూడో రోజే నాన్న ఆసుపత్రి లోగిలిలో చెట్టుకు ఉరేసుకున్నాడు... <br /> మా అందరిజీవితాలకూ లోటు లేకుండా ఏఓసీ గారు ఏర్పాటు చేసినా .. నాన్న చావుకు నేనే కారణమేమో నని ఏమూలో... పిరికి భావన...<br /> మలినమైపోయానన్న వేదన ..పెళ్ళెలా చేసుకోను ..అతన్ని వంచించడమే కదా అన్న అపరాధ భావం... "<br /> ".........."<br /> " అందరిలా జీవితంలో స్థిరపడాలని ఉన్నా......."<br /> " అల గారూ చెప్పడం చాలా సులభం అని అంటారు గానీ ఒక్క మాట....చిన్నప్పటి నుండీ నేర్చుకున్న పతివ్రతా పాఠాలను ప్రతినిమిషం వల్లించుకుంటూ ..జీవితాన్ని ఆచట్రం లో బిగించుకుంటు వస్తున్నాం కనక అలాగనిపిస్తుంది,<br /> మీరు చెప్పక పోయినా గ్రహించగలను మీ అమ్మగారే మిమ్మల్ను నిందించివుంటారు...మాటిమాటికీ సతాయించివుంటారు మీ వళ్ళే ఆయన ఉరివేసుకున్నాడాని ... కాని ఒక మానసిక రోగిని ఎందరి జీవితాలతోనో ఆడుకున్న రోగ పీడితుణ్ణి ఎన్నాళ్ళలాగ భరించగలరూ? మీ చెల్లాయి ... ఆపైన ఇరుగు పొరుగుల పిల్లలు .... దానికి ఎక్కడోక్కడ భరత వాక్యం పలకాలిగా? <br /> అలాగని ఈ రోజు నేను చెప్పగానే మీరు మారి పోతారనీ నేను హామీ ఇవ్వను ...<br /> కాని నానమ్మకం <br /> ఆర్నెల్లకో ఏడాదికో కొంచం కొంచం గా మీలో మార్పు తధ్యం.. దౄష్టి మార్చుకుని చూపు సవరించుకోవాలి , అంతే !"<br /> చూపు సవరించుకుందుకు సంసిద్ధమవుతూ తలూపింది అల.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/229914962778828980-3151462816475157824?l=ramachandramouli.blogspot.com' alt='' /></div>swateehttp://www.blogger.com/profile/03288746050550996673noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-229914962778828980.post-52902470839377413662009-06-20T06:16:00.000-07:002009-06-20T06:16:20.766-07:002009-06-20T06:16:20.766-07:00చుక్కలడిగానా <br /> <br /> <br /> వెన్నెల రెక్కలడిగానా<br /> చల్లగాలి వేణువూదే <br /> తీయతీయని గానమడిగానా <br /> చుక్కలడిగానా <br /> చూపువంకన సిరులుపొంగే<br /> చిరువలపుతలపుల జాడలడిగానా <br /> పెదవి మలుపున సేదదీరే <br /> మౌన రాగపు మనసునడిగానా ? <br /> <br /> వెలుగునీడల దోబూచులాడె <br /> చిలిపి సరదా మేలిపరదా <br /> తడబాటు మేఘపు<br /> తొలకరింపుల తొణికిసలనడిగానా <br /> <br /> నడిరేయి వడిలో <br /> వలపుముంగిట వెలుగు తారక <br /> కంటిధారై మింటజారే <br /> వెలుగువాకల వైన మడిగానా? <br /> <br /> చుక్కలారా అక్కలారా <br /> చక్కదనమౌమొక్కలారా <br /> వెన్నెల దిక్కులారా<br /> వెలుగుల చినుకులారా<br /> <br /> ఒక్కమాటను మీ రెక్కమాటున <br /> రాచకన్నియ రాయంచ పాపతొ<br /> పదిలముగ పదినాళ్ళు నిలిచే <br /> పాట పల్లవి పొదగలేరా? <br /> <br /> చుక్కలడిగానా <br /> వెన్నెల రెక్కలడిగానా<br /> చల్లగాలి వేణువూదే <br /> తీయటియని గానమడిగానా<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/229914962778828980-5290247083937741366?l=ramachandramouli.blogspot.com' alt='' /></div>swateehttp://www.blogger.com/profile/03288746050550996673noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-229914962778828980.post-49362137523366456062008-12-17T07:38:00.000-08:002008-12-17T07:39:33.644-08:002008-12-17T07:39:33.644-08:00నిశ్శబ్దంగా నీ సంతకం<br /> చరిత్ర అలల పల్లకీనెక్కి <br /> లోకసంచారం చేస్తూనేవుంటుంది.<br /> నీతి పద్యాల పాదాలు అరువడిగి <br /> యుగాల పుటలనిండా <br /> శిలా శాసనాల చిత్ర పటాల్ను <br /> ఆవిష్కరిస్తూనే పోతుంది.<br /> అవాస్తవికత అద్దాల్లో <br /> అందని ప్రతిబింబమై <br /> వగలు పోతూనేవుంటుంది. <br /> <br /> స్వప్న ద్వీపాల్లో సంచరించే<br /> కలల కౌగిలి కొలువులా <br /> వుండీ లేనట్టు <br /> శూన్యం చెట్ల మధ్యన <br /> ఈదురు గాలిలా ఊయల్లూగుతూ <br /> చీకటి చాటున గొంతుచించుకునే <br /> కీచురాయి శౄతిలా <br /> గానలహరి పంచుతూనేవుంటుంది. <br /> <br /> ఎన్నాళ్ళీ దాగుడు మూతల దండాకోర్?<br /> ఎన్నాళ్ళీ వంచన పరదాల వెనక <br /> వామన గుంటలాట? <br /> నేనూ నా ఉనికే ప్రపంచ మనుకున్నప్పుడు <br /> రెక్కలు పుట్టిన అహం పెదవుల మీద <br /> వంచన నయగారాలు కువకువలాడే వేళ <br /> మౌనంగా నన్ను నిలదీసే నాప్రశ్నకు జవాబుగా <br /> ఎక్కడని గాలించను? <br /> అలిగి కూర్చున్న ఆశల చిన్నారిని<br /> ఏ బొమ్మతో బులిపించి <br /> నీ ఉనికిని ఏమార్చను? <br /> బ్రతుకంతా పరచుకున్న నడి సంద్రపు హోరు <br /> ఏ కట్టుగొయ్యలకు బంధీని చెయ్యను?<br /> వేడి తగలని కార్చిచ్చులా <br /> మందులేవీలేని మహమ్మారి రోగంలా <br /> రూపమెరుగని మారణాయుధంలా <br /> క్షణ క్షణం గుండెల్లో శిధిలాల్ను పేర్చే <br /> కసాయితనం కళ్ళనీడల్లో <br /> చూపుకోల్పోయిన మేం <br /> ఎక్కడని పరిశీలించం?<br /> గాలానికి వేళ్ళాడే <br /> కొనవూపిరి నిట్టుర్పుల <br /> జీవచ్చవాల కళేబరాల్లో <br /> సొమ్మసిలిన <br /> మానవ మేధస్సు <br /> మలుపుల్లో నీరెండగా మలిగి పోయే <br /> మానవతా ఎక్కడ నీచిరునామా? <br /> <br /> **********************<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/229914962778828980-4936213752336645606?l=ramachandramouli.blogspot.com' alt='' /></div>swateehttp://www.blogger.com/profile/03288746050550996673noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-229914962778828980.post-36172935442054087392008-12-01T21:33:00.000-08:002008-12-01T21:33:26.715-08:002008-12-01T21:33:26.715-08:00<a href="http://koodali.org/">కూడలి—తెలుగు బ్లాగుల సమాహారం</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/229914962778828980-3617293544205408739?l=ramachandramouli.blogspot.com' alt='' /></div>swateehttp://www.blogger.com/profile/03288746050550996673noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-229914962778828980.post-81761279834280073862008-11-28T08:40:00.000-08:002008-11-28T08:41:59.874-08:002008-11-28T08:41:59.874-08:00ఆశాపూర్ణా దేవి<br /> ట్రాన్స్లేషన్ --స్వాతీ శ్రీపాద<br /> <br /> అనుకోకుండా నా మిత్రుడొకడు మా ఇంటికి వచ్చాడు. లోపలకు అడుగు పెడుతూనే జేబులో చెయ్యి దూర్చి రెండు సినిమా టికెట్లు బయటకులాగాడు. <br /> "వెంటనే తయారవ్వండి" అవి నా చేతికిస్తూ <br /> "శనివారం రాత్రి షో కని ముందుగానె టికెట్లు కొన్నాను. ఎన్నాళ్ళుగానో ఈ సినిమా ప్రకటనలిస్తూనే వచ్చారు. వీటిని పారెయ్యలేక మీకిచ్చిపోదామని ఇంతదూరం వచ్చాను" <br /> నామిత్రుడు ఇలాంటి విలాసాలకు దుబారా చెయ్యడం మామూలే. <br /> "నువ్వే వెళ్ళొచ్చుగా?నిన్ను ఆపిందేమిటి?" సందేహంగా అడిగాను. ఓ పేలవమయిన నవ్వు అతని మొహం మీద కదలాడింది. <br /> "రాత!ఇంకోరోజు రావడానికి సమయమే దొరకనట్టు సమాచారం-అమ్మమ్మ ఇప్పుడో ఇహనో అంటోందట.ఈరాత్రి గడవటం అనుమానమేనని సమాచారం" చెప్పాడతను.<br /> " మీ అమ్మమ్మా?"అయోమయం అనుమానాలతో ఆశ్చర్యం వ్యక్తపరచాను.<br /> " ఆరోజున మమ్ముల్ను పిలిచింది అమ్మమ్మగారి శ్రాద్దానికేగా? కాదూ!"<br /> " అది మా అమ్మమ్మ శ్రాద్దం ఇప్పుడిది మావిడ అమ్మమ్మ సంగతి. ఇదే మాఅమ్మమ్మ అయివుంటే నా కార్యక్రమంలో మార్పే ఊండేదీ కాదు" అని మొహం గంభీరంగా పెట్టి <br /> " ఇహ నేను వెళ్ళాలి .దేవుడు చిన్నచూపుచూసి వాళ్ళింటికి వెళ్ళే లోగా చచ్చిపోయిందో, ఇహ్ నా భార్య నన్ను ప్రశాంతంగా బ్రతకనివ్వదు. ఆవిడ మంచి జరీ చీర కట్టుకునివుంది.ఇప్పుడది ఓ మూలకు విసిరి కాటన్ చీర కడుతోంది. ఈ లోగా నేనిటు పరుగెత్తుకువచ్చాను. కనీసం మీఇద్దరూ సినిమా చూసి నా అత్మకు తౄప్తి నివ్వండి."<br /> <br /> కనురెప్పపాటులో గేటుముందునుండి అతని ద్విచక్రవాహనం అదౄశ్యమైంది. నిజానికి అతను ఆనందంగానే జీవిస్తున్నాడు.పెట్రోల్ మీద ఎంత కంట్రోల్ ఉన్నా కలకత్తా ఈ మూలనుండి ఆ మూలకు తిరుగుతూనే ఉన్నాడు కార్ మీద ఏఆర్ పీతో . <br /> ఉచితంగా టికెట్లు దొరకడం నాకు ఆనందాన్నిచ్చిన మాటకాదనలేను. <br /> నాభార్యకు సినిమాపిచ్చి. దానికి తోడు ఈ సినిమాలో మహామహులైన నటీనటులు ఉన్నారని పొగుడుకోతం ఇదివరకేవిన్నాను. ఈ సినిమాకి వెళ్దామనగానే ఆవిడ ఎగిరి గంతేస్తుందని నాకు బాగా తెలుసు. <br /> ఇద్దరం కలసి సినిమా చూడటం ఈ శనివారం సరదాగా గడపటమే. <br /> నా సెలవలన్నీ ఎలా గదచి పోయాయో నాకు తెలీనేలేదు. ఖాళీ సమయం అంతా బియ్యం, గోధుమలు, పంచదార ,బొగ్గులు లాంటి అపురూప వస్తువులు వేట లోనే సరిపోయింది.<br /> కానీ గాక. <br /> ఇలాంటి కుటుంబ సమస్యలు వెయ్యిన్నొకటి చెప్పగలను. వాటికో అంతముండదు. నిజానికి అవి విషాద సముద్రాన్నీ కల్లోలపరుస్తాయి.<br /> అదీగాక విషాదగీతాల్ను వినే తీరిక ఎవరికుంది గనక?<br /> ప్రతివాళ్ళు ఎవరివంతు ఖర్మ వాళ్ళు అనుభవిస్తూనేవున్నారు.నా భార్య అంటూనేవుంటుంది-"ఎవరిక్కావలసింది వాళ్ళు పొందుతూనేవున్నారు నువ్వు తప్ప అని. <br /> <br /> అయితే మావిడకీమాట చెప్పేందుకు నేనే మాత్రం వెనక్కి పోను- నిజం చెప్పాలంటే ఇలాంటి రకరకాల మోతాదులకు నేనెప్పుడో అలవాటు పడిపోయాను. <br /> ఇప్పుడీ క్షణం ఈ రాత్రి ఇద్దరం కలసి సినిమాకు పోవడం గురించి మావిడ ఏమంటుందో ఊహించుకోడం మొదలెట్టాను.<br /> ఆనందం పొంగి పొర్లుతుండగా స్టోర్ రూం దగ్గరకు వెళ్ళి తొంగిచూసాను.ఆ గది తలుపుకి ఓ పెద్ద తాళం కప్ప. <br /> హడావిడిగా మాగది లోకి వెళ్తే- ఎదురుగా ఆవిడ చీర సింగారిస్తోంది. <br /> నేను నవ్వుకున్నాను.మామాటలన్నీ చాటుగా వినేసి ఉంటుంది.<br /> <br /> శాంతిపురి చీర మడతలు విప్పుతోందావిడ. ఎక్కువ వ్యవధి లేకపోవడంతో పెద్ద భారం తగ్గినట్టు నిట్టూర్చాను.ఎవరో భుజం తట్టి అనుసరిస్తున్నట్టుగా నా మొహంమీద ఓ పెద్ద దరహాసం. <br /> " సరే, తయారవడం చాలా మంచి పని. ఈ రాత్రి డబ్బుఖర్చు లేకుండా సరదాగా గడుపుదాం. శెశెర్ దావి మొదటాట సినిమా చూసొద్దాం."<br /> " ఏం మాట్లాడుతున్నారు? డబ్బుల్లేకుండా ఈరోజున సరదాగా ఎలా గడపగలం?" కీచుమందామె స్వరం. <br /> "నిర్మల్ రావడం రెండు సినిమా టికెత్లు ఇవ్వడం నువ్వు చూడలేదా?" కాస్త అడిగాను.<br /> "మరింకేం పనీ పాటా లేనట్టు ఇరవై నాలుగ్గంటలూమీ మాటలు వింటుంటాననుకున్నారా? మీ మిత్రుడి ఎక్కడయినా రెండు సంచుల బొగ్గులు దొరికాయామీ పట్ల ఇంత ధాతౄత్వాన్ని ప్రదర్శించాడు?" భళ్ళుమందామె.<br /> "కావొచ్చు. మరి నీజరీ అంచుచీర సింగారింపుకు కారణమేమిటో "<br /> " హరిబాబు ఇంట్లో పూజ ఆంటీ స్వయంగా వచ్చి మరీ పిలిచారు"<br /> "మరీ టికెట్ల మాటో?" కాస్త విషణ్ణంగా అడిగాను. <br /> " టికెట్ల గురించి నేనేం చెప్పను?" నిర్లక్షంగా జవాబిచ్చింది.<br /> " బయటకు విసిరెయ్యనా?" సినిమాకు రప్పించాలని ఒప్పించే ప్రయత్నంగా అన్నాను.<br /> "మరిగదారేదీ? సత్యనారాయణ పూజ వదిలి సినిమాచూసి నేను పాపకూపంలో మునిగి పోవాలనా మీ ఉద్దేశ్యం? మీ మిత్రుడికి టికెట్లివ్వడానికి మరో సమయమే దొరకలేదా? " అందామె.<br /> చీర కట్టడం, రెండు మూడు సార్లు తలదువ్వుకోడం,మొహానికి క్రీం రాయడం అయాక నుదుటన బొట్టుబిళ్ళ అతికించుకుని విప్పిన చీర కొంగునుండి తాళాల గుత్తి తీసుకుంటూ, <br /> " ఎందుకంత విచారంగా కూర్చున్నారు?" కట్టిన చీర కోంగుకు తాళాలగుత్తి ముడి వేస్తూ,<br /> "సినిమాకు మీరు వెళ్ళొచ్చుగా?మీరొక్కరూ వెళ్ళొద్దని ఎవరూ అనలేదుగా?" అంది ఓదారుస్తున్నట్టు.సినిమాకు ఒంటరిగా వెళ్ళమని ఆమె సూచించటం ఇదే మొదటి సారి.ఒకవేళ పూజకు వాళ్ళ ఆంటీ ఆమెనొక్కదాన్నే పిలిచివుండకపోతే నేనొక్కడినే సినిమాకి వెళ్ళడం మీద ఎంత రాద్దంతం జరిపేదో? <br /> " నేనెలాగూ ఇంట్లో వుండను, ఒక్కళ్ళు బిక్కు బిక్కు మంటూ ఉండేకంటె సినిమా చూసి రావడం టైం పాస్ చేసెందుకు ఉత్తమం కద" <br /> ఈ క్షణం లో నా భావాలకు రూపమిస్తే ఈ సామరస్యత చెడగొట్టు కోవడమే. <br /> స్వరాన్ని మార్ధవంగా మారుస్తూ, " నువ్వు పక్కన లేకుండా సినిమా చూడటం నాకే మాత్రం ఆనందాన్నివ్వదు" అన్నాను.<br /> " పిచ్చిగా మాట్లాడకండి. ఇష్టమయితే సినిమాకు వెళ్ళండి, లేదూ ఇంట్లోనేవుండంది.వంటమనిషిని మాత్రం వేచి వుండమనకండి"<br /> " ఏం? నువ్వు తినవా?" అడిగాను.<br /> " ఆంటీ వాళ్ళింట్లోనే నా భోజనం, డిన్నర్ తినకండా ఆంటీ నన్ను రానివ్వకపోవచ్చు. ఈరోజు వాళ్ళకొత్తల్లుడు వస్తున్నాడు. అంటే లిల్లీ భర్త. వాళ్ళ సంబరాల్లో పాలుపంచుకోమని ఆంటీ చెప్పింది."<br /> దానర్ధం సత్యనారాయణ వ్రతం ఆవిడ ముఖ్య ఉద్దేశ్యం కాదు. ఆమె ఆంటీకి బాగా తెలుసు ఈవిడ తెలివైనది , చతురురాలు హాస్యంగా మాట్లాడుతుంది చక్కగా పాడుతుంది అని. <br /> "ఇంకో ఆడమనిషి మొగుడితో సరదాగా గడిపే అవసరమేమిటి?" ఆవిడ ఉద్దేశ్యం మార్చే ప్రయత్నంగా అన్నాను.<br /> నిజం చెప్పాలంటే ఈవిడ స్వంత డబ్బా కొట్టుకోవలనే ఈవిడ కోరిక నాకేమాత్రం రుచించదు.<br /> " నీ మొగుడితోనే సరదాగా..." <br /> ఆవిడో కోర చూపు విసిరి నిర్లక్షంగా బయటకు కదలడంతో మధ్యలోనే ఆపేసాను.<br /> సినిమాకి వెళ్ళాలనే నా కోరికా చివికి పోయింది. మొదట టికెట్లు వంటమనిషికి ఇచ్చి ఇంట్లో ఒంటరిగా వుండిపోదామనుకున్నాను.అంతలోనే మరో ఆలోచన నా నిర్ణయాన్ని మార్చుకున్నాను. కారణం నాలో మగతనం ఎదురుతిరిగింది. నా భార్యకు నా ఓటమి ఎందుకు తెలియనివ్వాలి? నా సమస్యలు కష్టాలు లెఖ్ఖచెయ్యకుండా ఆమె వేరే వాళ్ళతో సరదాగా గడుపుతుందా ? ఆవిడ మాటలకు నేనెందుకు టాళం వెయ్యాలి? మేం , భర్తలం మా పెళ్ళాల కోరికలకు మా అభిరుచులు చక్కని ప్రవర్తన గాయపడినా మన్నిస్తము.<br /> ఇప్పుడు మాత్రం ఆవిడ పక్కన లేకున్నా నా స్నేహితులతో ఆనందించగలనని చూపాలి. నా మోటర్ సైకిల్ తీసుకుని నా ఆలోచనలను ఆచరణకు అనువదించే కార్యక్రమంలో నా మిత్రుడు అబాని ఇంటికి బయల్దేరాను. అతని భార్య చాలా అందంగా ఉంటుంది.అందుకే ఆవిడంటే నా భార్యకు ఓరకమైన అసూయ. నాభార్య ఈర్ష్య ను రగిలించే ఉద్దెశ్యంతో ఇంకోటికెత్ కొనడానికి ఎంత ఖర్చు పెట్టాల్సి వచ్చినావెనుకాడ కుండా అబాని ని అతని భార్యను సినిమాకు తీసుకు వెళ్ళాలనే నిర్ణయానికి వచ్చాను వాళ్ళిద్దరినీ సినిమాకు ఆహ్వానించటమే కాదు వాళ్ళని టాక్సీ లో తీసుకువెళ్ళి రాచ మర్యాదలూ చేస్తాను. ఐస్ క్రీం, ఆలూ చిప్స్ మొదలయిన వాటితో సినిమా ఆనందాన్ని అనుభవించేలా చేస్తాను.<br /> ఇవన్నీ ఆబాని భార్య ఎంత ఆనందంగా తిని అనుభవించిందో నా భార్యకు సవివరంగా వర్ణించి చెబుతాను.<br /> <br /> నా ఉద్దేశ్యాన్ని భగవంతుడు మరోలా భావించాడు.<br /> " ఈ రాత్రికి సినిమా చూసే రాత మాకు లేదు. నేనూ రెండు టికెట్లు తెద్దామని ప్రయత్నించా , తేలేక పోయాను. ఫ్మొట్ట మొదటి రాత్రి ఆటకే వెళ్ళాలని నా భార్య పట్టు బట్టింది. ఆవిడకు మొదటి ఆటే కవాలి. దురదౄష్టం ఏమిటంటే నా కొడుకు మెట్ల మీంచి పడిపోయి నుదుటికి గాయం చేసుకున్నాడు.ఆయొడిన్ , కాటన్ తెచ్చేందుకు వెళ్తున్నా .. నాక్కాస్త ముందే చెప్పుంటే..."<br /> చివరి మాటలు ఏ విధంగా చెప్పాడంటే ముందేగనక అతనికి చెప్పుంటే అతని కొడుకు నుదుటికి గాయం చెసుకునేందుకు తడబడే వాడన్నట్టుగా....<br /> ఆబాని ని మనసులోనే శపిస్తూ నిఖిలేశ్ ఈంటి వేపు బయల్దేరాను. <br /> అతని భార్య పెద్ద అందగత్తె కాక పోయినా చదువుకున్నదనే పేరుందామెకి. ఆవిడ చదువు మావిడకు కంటీ మంటగా ఉన్నా ఆవిడ తో మాట్లాడటం నాకు ఆనందంగా ఉంటుందనే చెప్పాలి.<br /> నా ప్రతిపాదన విన్నాక నిఖిలేశ్ అభిమానంతో కరిగి పోయాడు.<br /> " నా భార్యకు ఫిట్స్ రాకపోయివుంటే సినిమాకు సంతోషంగా వచ్చే వాళ్ళం" అన్నాడు.<br /> 'ఏమైందావిడకు?" నిరాశ పడుతూ అడిగాను.<br /> " మా అమ్మ తో పోట్లాట.దాని వల్లే ఆవిడ కు ఫిట్స్.ఈ మధ్య మా అమ్మకు బొత్తిగా వివేకం లేకుండా పోతోంది" <br /> " నీ చావు నువ్వు చావు" మనసులోనే అనుకున్నాను. <br /> కోపంతో మరిగిపోతూ శశాంక ఇంటికి బయల్దేరాను. శశాంక భార్యకు చదువు అందం లాంటి లక్షణాలేమీ లేవు.అలగని పెద్ద ఆకర్శణీయంగానూ ఉండదు. అదౄష్టం నన్ను నిజంగా విడిచి పెట్టేసింది.నీళ్ళల్లో దూకే చేప<br /> పాటి కూడా మిగల్లేదు.<br /> " మీతో సినిమాకు రావడం మాకు గొప్ప సంతోషమే , కాదంటే నువ్వింత దుష్ట సమయాన వస్తావని అనుకోలేదు" అన్నాడు శశాంక. <br /> "ఏం జరిగింది?" నా ఆదౄష్టాన్ని నిందించుకుంటూ అడిగాను.<br /> <br /> శిబ్ పూర్ నుండి మా పెద్దన్నయ్య అత్తమామలు వచ్చారు. వాళ్ళకళ్ళ ముందే నాభార్యను తీసుకుని బయటకు రావడం బాగుండదు కద!" చెప్పాడు.<br /> " నీ భార్యను నువ్వు తీసుకుని వెళ్ళేందుకు ఏం అడ్డం పడుతోంది? " అతని తో వాదించాను<br /> 'మరొకరి భార్యను బయటకు తీసుకెళ్తే సమస్యలు రావచ్చు కాని , మీ పెద్ద వదిన ఇంట్లో లేరా వాళ్ళని చూసుకుందుకు?" <br /> " ఆవిడ ఇంట్ళోనే వుంది కాని వాళ్ళతో మాటల్లో మునిగి పోయారావిడ దాంతో వాళ్ళా మాంచి చెడు చూడాల్సిన బాధ్యత నా భార్య మీద పడింది. అందరు బెంగాలీ కుటుంబాల్లొ ఇది సర్వ సాధారణమే. అదీ గాక నా భార్య గురించి మాకుటుంబం లో ఎవరు వేలెత్తి చూపినా నేను సహించలేను" <br /> నీరసించి పోయి నేను మళ్ళీ నా మోటర్ బైక్ ఎక్కి కమలాక్షు ది ఇంటి వైపు పోబోతుంటే నా వెనక నుండి శశాంక <br /> " మా గZడియారం సరిగ్గా పని చెయ్యట్లేదు.బహుశా తిమె లేదల్లేలా వుంది" <br /> అతని హెచ్చరిక నే చెవిన పెట్టలేదు. యుద్దం గురించిఉపన్యాసాలు యుద్ధ దౄశ్యాలు అయిపోయినా చింతలేదు. కమలాక్ష మంచి అనుచరుడు. అతనో న్యాయ వాది, ఇంకా ప్రాక్టీస్ లో పుంజుకోలేదు. పెళ్ళికూడా కాలేదు. నాతో సినిమాకి వచ్చేందుకు అతనికెలాంటీ అడ్డంకులు కలిగించే వాళ్ళు లేరు. ఒఓ కుర్తా పైజామా తగిలించుకు రావడమే. అసలు సమస్యల్లా ఇంట్లో ఉంటాడా లేదా అన్నదే!<br /> ఇంట్లోనే ఉన్నాడు. నా ఆర్తనాదం విని బయటకు వచ్చాడు. , అతని పని వాణ్ణి పిలిచి నా బైక్ సరిగ్గా తీసి పెట్టమని ,నన్ను తనే లేవ దీసాడు.<br /> " ఏం జరిగింది? మోటర్ బాఇక్ ఇంత పిచ్చిగా నడుపుతూ రావలసిన అగత్యం ఏం వచ్చిపడింది?ఈ ముసలి వయసు లో<br /> కాలు విరగ్గొట్టుకున్నావు. గాయాలయాయా?' <br /> " అవును. విరగ్గొట్టుకున్నాను" విసురుగా అన్నాను.<br /> "నిన్ను పట్టుకుందామని వచ్చాను. నీ ఇంటి ముందున్న ఆ స్పీడ్ బ్రేకర్ లాంటి దిబ్బ ఎక్కబోయి పడ్డాను. .మరీ అంతెత్తున కట్టుకోడం నేరమే"<br /> " నిజమే అలా కట్టూకోడం నిజంగా నేరమే! రేపే దాన్ని విరగ్గొట్టిస్తానుకాని నాలాంటి బీదవాడిని వెదుక్కొంటూ రావలసిన అవసరం నీకేమొచ్చింది? నీ పెళ్ళాం పుట్టింటికెళ్ళిందా? లేదా ఆమెతో తగువు పడ్డావా?" <br /> " నా విషాదగాధ విని నువ్వేంచేస్తావులే? ఓ రిక్షా పిలిస్తే బాగుండు కద?" <br /> <br /> నా భార్య చాల ఆలస్యంగా వచ్చిందా రాత్రి. నేను కప్పుకుని పడుకుని ఉండటంతో " ఒంట్లో బాగాలేదా ?" స్వరంలో ఆత్రుత వ్యక్త పరుస్తూ అడిగింది. <br /> నేనామె ప్రశ్నకు జవాబివ్వకుండా "ఇంత ఆలస్యమయిందేం"అని అడిగాను <br /> ఆమె నవ్వింది-ఓ ఇబ్బంది కరమైన నవ్వు.<br /> జరగవలసిందాన్ని తప్పించుకోవడం మనిషి తరమా ?<br /> నేను హరిబాబు ఇంటికి వెళ్ళే సరికి వాళ్ళ కొత్తల్లుడు మా అందరినీ సినిమాకి తీసుకువెల్ళే ప్లాన్ లో ఉన్నాడు. టికెట్లుకూడా తెప్పించాడు. సినిమాకు వెళ్ళేందుకు గేట్ వద్ద కార్ ఎదురు చూస్తోంది.ముందు నేను రాననే అన్నను కాని మా ఆంటీ అస్సలు వినలేదు."<br /> ఆవిడ దర్జాగా హాల్ లో కూర్చుని బంధుజన పరివారంతో సినిమా చూసే సమయంలో నేను ఇంటింటికీ పిచ్చి కుక్కలా, జేబులో రెందు మొదటి తరగతి టికెట్స్ జేబులో పెట్టుకుని మరీ స్నేహితులవెంట వారి పెళ్ళాలను వెంటేసుకుని నాతో సినిమాకు రమ్మని బలవంతపెడుతూ తిరిగాను.<br /> నా భార్యనుంచి చూపులు తిప్పుకు "సత్యనారాయణ వ్రతం మాటేమిటి?" అని అడిగాను<br /> "సత్యనారాయన గురించి హాస్యమాడటం ఎందుకు?" <br /> "ఆంటీ పూజారి సినిమా చూసేందుకు రాలేదు.తిరిగొచ్చాక పూజ కానిచ్చి ప్రసాదం పుచ్చుకున్నాం. తరుచాత అద్భుతమైన విందు ఆటపాటలూ..కొత్త జంట కబుర్లు వినేందుకు సాతు థాకుర్పో పైనించి కిటికీ వరకూ ఓ తాడు కట్టాడు.అంకుల్ అతను తాడు మీద వేళ్ళాడ్డం పసిగట్టాడు. ఇదంతా ఎంత వినోదకరంగా వుండిందనీ?" <br /> ఆమె హౄదయం తౄప్తి పడేలా వినోదాల వల్లరిని అభివర్ణించింది నా భార్య. ఆమె సుఖ సంతోషాల నిలయంగా కనిపించింది. సత్యానారాయాణ దీవెనలకు కౄతజ్ఞతలు ఆమే వినోదాల వ్యాహ్యాళి చేసి వచ్చింది. <br /> "మరి నా మాటో? నరకంలో ఓ పురుగు. నాకు భక్తీ లేదు. మోక్షమూ లేదు. <br /> దాని కోసం ఆశ పడటమూ లేదు. ఆమె మీద్ ప్రతీకార వాంఛ లోలో పల పెంచుకున్నందుకు సిగ్గు పడ్డాను.<br /> చీర మార్చుకుని పాన్ డబ్బాతో వచ్చి మంచం పట్టి మీద కూర్చుంది. <br /> " మీరు సినిమా కెళ్ళారా? " సౌమ్యంగా అడిగింది. <br /> "వెళ్ళాను " చెప్పి మరో వైపు తిరిగాను. <br /> " వెళ్ళారా? మంచి పని చేసారు! అప్పట్నించీ పడుకునే ఉన్నారనుకున్నాను. మీరు మరీ బద్దకస్తులు కదా, సినిమా బాగుందా? మంచి సినిమా కదూ!?" చెప్తోందామె.<br /> "అవును" అంటూ దుప్పటీని పసుపు రాసుకున్న నా కాలి మీదకు లాక్కున్నాను.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/229914962778828980-8176127983428007386?l=ramachandramouli.blogspot.com' alt='' /></div>swateehttp://www.blogger.com/profile/03288746050550996673noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-229914962778828980.post-14024854608991224512008-11-28T08:11:00.000-08:002008-11-28T08:12:11.196-08:002008-11-28T08:12:11.196-08:00బుడి బుడి నడకల బాల్యం బూరుగుదూదిలా <br />ఆకలి తాపాల్లో వేడిగాలి ఊపిరి <br />నడివీధుల చూపులకుముడివేసిన<br />వినోదం ఉలిపిరి దారంమీద <br />వయ్యారం అడుగుల సొబగుల్ను <br />ఆకసం వీధివెంట మళ్ళిస్తూ <br />బక్కచిక్కిన వెన్నెల తునకలా <br />మునివేళ్ళసంగీతాల్ను మీటుతూ <br />చూపుల అభ్యర్ధనల్తో <br />గుండె గుండెనూ తట్టి పిలుస్తూ <br />దిగంతాల పరదాల మీద తోలు బొమ్మై <br />నవ్వులు రువ్వే దొమ్మరిపిల్ల <br /><br />మనసు దోసిళ్ళనిండా తేనె వాకల్ను నింపుకు <br />వీధి వీధంతా మధురిమల్ను నింపుతూ <br />అపాయం అంచుల మీద వెలుగుల వరూధినిగా <br />బాల్యం లోగిళ్ళలో వినోదాల వేలం పాట<br /><br />అమ్మ కొంగు చాటున <br />మురిపాలు గరపాల్సిన ముద్దు పాప <br />ముచ్చటగా తాడెక్కి మునివేళ్ళ చివర్న <br />అలవోక వయ్యారాల చంద్రవంకై <br /><br />వరద గోదావరి పల్లవించిన ఆమె వదనం<br />అనీమియా పీల్చేసిన అధర యుగళం<br />గాలి ఊయల్లో గంతులేసే గుండెగుసగుసలు<br />పుస్తకాల వనాల్లోనో బాల్యం పూపొదరిళ్ళలోనో <br />తొక్కుడుబిళ్ళాదుకునేవయసు <br />రంగుమాసిన గోడల్నెక్కి <br />పొగమంచు మసక వీధుల్లో <br />నదీనదాల్ను చూపులుగా మార్చి <br />ఆశల నక్షత్రాల్ను చెక్కిళ్ళ పై జాలువార్చి<br />చీకట్నించి, చీకట్లోంచి , చీకట్లోకి <br />సుధీర్ఘ ప్రస్తానంగా <br />వినోదాల పూలవల్లరిగా తోచే మౄత్యు మార్గం మీద <br />వెన్నెల పువ్వులా ధవళా హాసాల్ను రువ్వే <br />నవ్వుల ఊరేగింపుగా <br />దొమ్మరి పిల్ల.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/229914962778828980-1402485460899122451?l=ramachandramouli.blogspot.com' alt='' /></div>swateehttp://www.blogger.com/profile/03288746050550996673noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-229914962778828980.post-17166032641009988302008-11-28T08:09:00.001-08:002008-11-28T08:09:58.741-08:002008-11-28T08:09:58.741-08:00మాటలగుండా ప్రవహిస్తూ<br /> నిశ్శబ్ద భావాల్ను సవరిస్తూ <br /> వినువీధి కంటి కొసల్లో<br /> మెరుపు తీగల హొయలుప్రసరిస్తూ<br /> అంతరంగపు యవనికపై <br /> అలల్లా కదిలే చిత్రవిచిత్రాలు <br /> <br /> ఏ మూలనుండో ఓపులకింత <br /> రెక్కలు కట్టుకువాలి <br /> అదౄశ్య సందేశాల్ను చూపుల అంచులమీద<br /> మోసుకు వస్తూనేవుంటుంది<br /> <br /> అనుభూతి తొలకరి స్వప్నపు తునక <br /> జీవనసంధ్యాకాశం నిండా <br /> చుక్కలరంగవల్లికల్ను <br /> తీర్చిదిద్దుతూనేవుంటుంది<br /> అడుగడుగునా మమతల సువాసనల్ను <br /> గుభాళిస్తూనేవుంటుంది. <br /> <br /> సుషుప్తిలొ మైమరచిన చైతన్యాన్ని<br /> కొనగోట చెక్కిళ్ళుమీటి <br /> అలవోక సౌఖ్యమో అలౌకికమో <br /> అనువదించుకోలేని పారవశ్యపు వాకిలి ముందు <br /> మౌనరాగాల్ను పలవరింతలుగా <br /> చెక్కుతూ పొయేవేళ <br /> <br /> ఒద్దికగా జీవితం పుటల మధ్య <br /> సస్నేహ వీచికల సౌరభాల్ను<br /> పరిరక్షించుకుంటూనే వుంటాను<br /> కాలం ఓడిపోతూ వెనక్కు తిరిగి <br /> పరుగెడుతూనేవుంటుంది.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/229914962778828980-1716603264100998830?l=ramachandramouli.blogspot.com' alt='' /></div>swateehttp://www.blogger.com/profile/03288746050550996673noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-229914962778828980.post-68726650779283957752008-11-28T08:03:00.000-08:002008-11-28T08:05:01.007-08:002008-11-28T08:05:01.007-08:00మాటా మంతీ సవ్యంగానే సాగిపోతాయి<br />ఎక్కడా మన్ననకు ఏ లోపమూ రాదు<br />మీరు గారంటూ గౌరవం పలకరిస్తుంది<br />వచ్చిన చిక్కల్లా <br />నిరంతరం వలవిసిరి పొంచి చూస్తూ <br />రెక్కలింకా మొలిచీమొలవని <br />నా ఊహ పసిగుడ్డు పావురాయిని <br />వ్యామోహం వలలో ఇరికించాలన్న <br />అనవరతపు తపనే<br />అక్కడా ఇక్కడా కాకుండా <br />చూపుల అణువణువునా చిందులేస్తూ <br />ఇబ్బంది పెడుతూంటూంది<br />నాగరికత మాస్క్ తగిలించుకున్నా <br />జీవనదీ ప్రవాహపు కోర్కెలు <br />కొనవేళ్ళ చివరల్న చివురిస్తూ <br />కాస్తంత భయం భయంగా <br />నత్త నడకై సాగే స్పర్శ గొంగళి పురుగై <br />మనసంతా పాకి పాకి <br />మరింత ఇబ్బంది కలిగిస్తుంది. <br />ఉపేక్షించే కొద్దీ మౌనం సహనంగా కాక <br />అర్ధాంగీకారమనుకొంటూ <br />మాటల రహ దారుల్ను వదిలి<br />పరిధుల నతిక్రమిస్తూ <br />వెన్నెల పలకరింపుల్ను వక్రీకరిస్తూ<br />కనుసన్నల వాకిళ్ళ బయట <br />కాపలా కాసే మౌన విన్నపాల రాయభారాలు<br />అశ్లీల చిత్రాలై జుగుప్స కళ్ళు విప్పుతుంది<br />కుంచించుకు పోయిన మనసు <br />సంకోచిస్తూనేవుంటుంది<br />సంకోచిస్తూనేవుంటుంది.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/229914962778828980-6872665077928395775?l=ramachandramouli.blogspot.com' alt='' /></div>swateehttp://www.blogger.com/profile/03288746050550996673noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-229914962778828980.post-71550449764553845572008-11-28T08:01:00.000-08:002008-11-28T08:02:06.256-08:002008-11-28T08:02:06.256-08:00నేలంతా పరచుకున్న <br />అలల కొంగు దారంతా<br />జిలుగు రవ్వలు పొదుగుతూ <br />ఉదయపు సూరీడు<br />మగ్గం పనికెక్కక ముందే <br />జీవితాన్నిభుజాన వేసుకు <br />ఒంటిరెక్క నావెక్కే వాస్తవం <br />ఉషోదయం గమకాల <br />ఆటుపోట్ల మధ్య <br />క్షణాల్నూ గంటల్ను కలనేసి <br />పడుగుపేకల అల్లికలో <br />కాలాన్ని రూపాయలుగా మార్చుకునే <br />వ్యాపారానికి తెరదింపుతూ <br />సముద్రం పోయిందండి <br />గోడల వెనక్కి <br />స్వార్ధం జాడల నీడల్లోకి <br />వేనవేల్ జీవితాల్ను <br />అనిశ్చయతకు వేళ్ళాడదీసి సముద్రం పోయిందండి.<br /><br />వెలుగంతా దోచేసుకు కనుకొలుకుల మూలల్న <br />చావు దీపం వెలిగించుతూ <br />గాజు కళ్ళ పొడి నెగళ్ళ వెనక్కు <br />సముద్రం పోయిందండి.<br /> ఉదయం వెలుగు జల్లులు పన్నీటి చినుకులై రాలుతూనే <br />ముంగిట్లో రంగుల హరివిల్లుల్ను బంధించి <br />పని రధాన్నెక్కి ఊరేగే<br /> సీతాకోక చిలుకల రెక్కల్ను విరిచి<br />కాళ్ళుండి కుంటిదైపోయిన భవిష్యత్తు రేపట్లోకి <br />చ్హివికిన చీకటి కుప్పలా విసిరి <br />సముద్రం పోయిందండి.<br /><br />సముద్రం కదలికల మీద వ్రాసుకున్న<br />తరతరాల జీవితాల్లోకి పెరుగుదల <br />పలకా బలపం స్థాయిని వీడకముందే <br />మాయల మరాఠీ కథల వైచిత్రిలా <br />శూన్య వలయాల్ను విసురుతూ <br />హఠాత్తుగా సముద్రం అదౄశ్యమై పోయింది. <br /><br />ఊయల్లో ఊగేపిల్ల<br />మరో ఇంటి వెలుగయే తీరు<br />ఇంకా చంకొదలని చిన్నది <br />పిల్లలకోడిగా మారే రహదారి <br />జానెడు గుడ్డ ముక్కతో అపురూప ప్రపంచాల్ను <br />మనసు గుప్పిట దాచుకునే మహత్తర <br />పధకం ఇంకా రూపైనా దిద్దుకోలేదు <br />అన్నింటికీ అసలు పునాది <br />మా అరచేతి స్వర్గం సముద్రం పోయింది.<br /> మాఉనికేమాయమై పోయింది. మా రేపు శూన్యమై పోయింది<br />మాజాతి వట్టి పోయింది. <br />{గంగవరం మత్స్యకారుల ఆవేదన}<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/229914962778828980-7155044976455384557?l=ramachandramouli.blogspot.com' alt='' /></div>swateehttp://www.blogger.com/profile/03288746050550996673noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-229914962778828980.post-5468972674248325232008-11-28T07:50:00.000-08:002008-11-28T07:59:28.930-08:002008-11-28T07:59:28.930-08:00మౌనం పేగు తెంచుకు పుడుతూనే మాట <br /> మౌనం పేగు తెంచుకు<br /> పుడుతూనే మాట <br /> శతావధానం చేస్తూ <br /> పరుగిడుతూనేవుంటుంది<br /> ఉల్కాపాతపు వెలుగుల వేగాన్ని <br /> అరువడిగి <br /> అనవరతం సరిగమల్ను పాడేసరిత్తై <br /> గలగలల్ను ఒలకబోస్తూనేవుంటుంది<br /> <br /> పెదవుల గడప దాటుతూనే వెర్రితలలు వేసె ఆధునికత <br /> నిలువెల్లాఅలదుకుంటూ మోకాళ్ళపైకీ బొడ్డుకిందకూ <br /> దిగజారి నడుం కొలతల్ను సవరించే <br /> జీన్స్ క్యాప్రి పిల్లై <br /> రోడ్డున పడి దొర్లుతుంది<br /> మరో వంక <br /> పాలూ తేనెల మధురిమలో ముంచి <br /> వెన్నెలవాకలో ఆరబెట్టిన<br /> పటిక బెల్లం ముక్కలాంటి<br /> మధురిమల<br /> <br /> రుచుల సవ్వడుల్ను<br /> నాలుక కొనగోట మీటుతూ <br /> పలుకు వంపుల్లో పరిమళాలు గుప్పిస్తూ<br /> వయ్యారాలు సవరించుకునే <br /> మాట సిగ్గుల మొలకై <br /> తడబాటు అడుగుల్తో <br /> తత్తర పడుతుంది<br /> <br /> మాటకు యుద్ధాలూ వచ్చు<br /> కత్తులూ కటార్లే కాదు కనిపించని <br /> భావావేశాల్ను లేజరుకిరణాలుగా <br /> రోగగ్రస్త వ్యవస్త <br /> మొదలంటా చితిపేరుస్తూ <br /> చరిత్ర రెక్కల్ను కత్తిరించి <br /> కొత్త మలుపులకు అట్టలేసుకుంటూ <br /> మాట నిర్లజ్జగా బజారున పడి<br /> ఏ తలపట్లకైనా సిద్ధ మవుతుంది<br /> కిరీటం లేని మహారాణిలా<br /> మాతా సామ్రాజ్యాల నేలుతుంది.<br /> రాజముద్ర అంగుళీకంతో <br /> అలికే అక్షరాల అయోమయపు <br /> అధికారమూ అవుతుంది. <br /> మాట రూపంలేని నీటి మూట<br /> ఆకారం లేని నోటిపాట<br /> మనుషుల చేతుల్లో<br /> రూపాలు మార్చుకునే మైనపుముద్ద <br /> అయితే నాకు మాత్రం<br /> మాట మంత్రాక్షరం <br /> అపురూప రతనాల వారసత్వపు కోట<br /> మాట నా ఉనికి, నా ఊహ <br /> నాఅస్తిత్వం <br /> అందుకేమాట నాకు ఆది గురువు <br /> అమృతపు నెలవు.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/229914962778828980-546897267424832523?l=ramachandramouli.blogspot.com' alt='' /></div>swateehttp://www.blogger.com/profile/03288746050550996673noreply@blogger.com0