NAD WARTĄ

Śnięte ryby i śpiący politycy. O co chodzi z tą Odrą?

2024-06-13T08:54:00.000-07:00

Dzisiaj nie ma już politycznego zapotrzebowania na zajmowanie się Odrą. Śnięte ryby płyną po niemieckiej stronie w najlepsze, ale w Polsce mało kogo to interesuje. Już w czasie katastrofy ekologicznej na rzece w 2022 roku, interes Niemiec i głos tamtejszego rządu, były dla polityków Koalicji Obywatelskiej ważniejsze, niż interesy Polski

Niemal dwa lata temu setki ton martwych ryb pojawiły się w Odrze. Zachowanie ówczesnej opozycji przypominało zabawę w rzecznym mule. Obrzucali nim rządzących i służby środowiskowe. Efektowna walka polityczna w sprawie Odry, stała się dla polityków ważniejsza, niż realna współpraca w tym obszarze.

- To jednak prawda. Axel Vogel, minister rolnictwa i środowiska landu Brandenburgia w bezpośredniej rozmowie ze mną potwierdził, że stężenie rtęci w Odrze było tak wysokie, że nie można było określić skali ogłosiła wtedy Elżbieta Polak, ówczesna marszałek województwa lubuskiego, a dzisiaj posłanka KO. Akcja była skoordynowana, a politycy tej partii jeszcze tego samego dnia zapowiedzieli, że złożą do rządu wniosek o ogłoszenie „stanu klęski żywiołowej”. Zimny prysznic przyszedł trzy dni później, bo strona niemiecka zdementowała humbuga na temat rtęci. To co dla jednych było ewidentną manipulacją, dla innych stało się politycznym paliwem.

Dementi na nic się zdało. Chwilę po rewelacjach Polak na temat „rtęci w Odrze”, co zdążyła powtórzyć we wszystkich możliwych mediach, które konsekwentnie zwalczały rząd, nad rzeką pojawił się Donald Tusk. Potem żerował w jej dorzeczu jeszcze kilka razy. Był m.in. w Szczecinie, Krośnie Odrzańskim oraz w okolicach Wrocławia. Zawsze w towarzystwie kandydatów KO do Sejmu i Senatu. – Zatruwają rzekę. Zatruwają życie publiczne – perorował w mieście, gdzie burmistrzem był jego obecny wojewoda, Marek Cebula. Wizytom towarzyszyły wyreżyserowane spotkania z wędkarzami i wybranymi „mieszkańcami” – jak się później okazało, byli to powiatowi działacze PO.

Nawet rok później, na kilkanaście tygodni przed wyborami parlamentarnymi w 2023 roku, gdy śnięte ryby na Odrze nie chciały się pojawić, politycy Koalicji Obywatelskiej nadal straszyli, że katastrofa z pewnością się powtórzy. Nad Odrę przyjechały połączone senackie komisje: samorządu terytorialnego i administracji publicznej oraz nadzwyczajnej komisji ds. klimatu. - Chcemy przekonać do wagi tego problemu wszystkich senatorów, niezależnie od tego, jaką opcję polityczną reprezentują – mówił na konferencji prasowej senator Krzysztof Kwiatkowski.

Kampania wchodziła w decydującą fazę, ale śnięte ryby nadal nie chciały się w nią zaangażować i nie wymierały. Odpowiedź na to pytanie znalazł jeden z uczestników senackiego posiedzenia, senator Wadim Tyszkiewicz (KO). - Dzisiaj ratuje sytuację wysoki stan rzeki, dlatego że duże opady spowodowały, że Odra ma dosyć duże stany i ryby nie wymierają – tłumaczył polityk. W tym samym czasie brandenburski dziennik „Maerkische Oderzeitung” opublikował artykuł pt. „Ciepłe ścieki z papierni nad Odrą — czynnik ryzyka umierania ryb?".

- Zasolenie, zanieczyszczenie, niska woda, wysokie temperatury. Wszystkie te czynniki sprzyjają zakwitowi toksycznych glonów i doprowadziły do śmierci ryb w Odrze rok temu – pisali niemieccy dziennikarze. Postawili przy tym tezę, że za zatrucie Odry odpowiadały nie tylko przedsiębiorstwa z Polski, ale w dużo większej skali te niemieckie. - PM2 Eisenhuettenstadt i Leipa w Schwedt, odprowadzają do Odry ścieki o temperaturze powyżej 30 stopni – napisali. To jednak na nic. Aż do końca kampanii wyborczej, choć bardziej nieśmiało, politycy opozycji atakowali rząd Zjednoczonej Prawicy.

O co chodziło z tą Odrą, skoro rządzących dzisiaj Polską, alarmujące sygnały z Niemiec interesują średnio? Powody są co najmniej trzy. Pierwszy jest polityczny. W 2022 roku opozycja była w defensywie i bez pomysłu na kampanię. Poobijana po mało odpowiedzialnej postawie wobec wydarzeń na granicy polsko-białoruskiej, szukała politycznego złota. To znalazło się w Odrze Powód drugi dotyczy Niemiec, które aktywnie wspierały opozycję w krytyce rządu, ale też widziały w katastrofie paliwo realizacji własnych interesów gospodarczych.

I tu przechodzimy do powodu trzeciego. Niemcy intensywnie zabiegali i zabiegają o to, aby zablokować inwestycje na Odrze. Chodzi o to, aby rzeka nie była żeglowna. Jednym z ostatnich pomysłów, niestety ochoczo podchwyconym przez polskie Ministerstwo Klimatu i Środowiska, jest powołanie na Odrze Parku Narodowego Dolina Dolnej Odry. To będzie oznaczać zablokowanie inwestycji.

Jako pierwsi rzucili ten pomysł aktywiści Greenpeace, ale ma on swoich zwolenników nawet w polskim Sejmie, gdzie powstał Zespół ds. Renaturyzacji Odry. W rzeczywistości, to próba zaciągnięcia hamulca polskim aspiracjom, aby drogą wodną E30, przebiegającą przez Odrę, połączyć Morze Bałtyckie w Świnoujściu z Dunajem w Bratysławie. Powód? Już dzisiaj niemieckie porty na Bałtyku odnotowują gorsze wyniki niż polskie. - Skończy się tym, że Odra zarośnie, a zadowoleni będą tylko Niemcy – mówi poseł Jerzy Materna, były wiceminister ds. gospodarki morskiej i żeglugi śródlądowej.

Teraz warto poczekać na głos rządzących, bo na Odrze nie dzieje się dobrze, a zapowiadane upały tylko tą sytuację pogorszą. Możliwe, że Odra już „nie żre”, teraz rządzący koncentrują się na obronie granicy. Tej niemieckiej nie bronią, dlatego oprócz śniętych ryb, Niemcy przerzucają przez Odrę uchodźców.

Sukces Rafalskiej i początek końca Polak

2024-06-11T13:09:00.000-07:00

Z trudem szukać w regionalnych mediach informacji o tym, że największą porażkę w wyborach do Parlamentu Europejskiego poniosła była marszałek województwa, a obecnie posłanka KO, Elżbieta Polak.

Jej gwiazda już zgasła, to oczywiste. Elżbieta Polak miała być lokomotywą, okazała się odważnikiem, który – szczególnie w północnej części województwa lubuskiego, mocno Koalicji Europejskiej zaszkodził. Jej wynik w wyborach do Sejmu w 2023 roku - 78 475 głosów, mocno rozochocił liderów partii, którzy uznali, że da radę i zdobędzie dla niej mandat w wyborach europejskich. Miała być nawozem pod polityczną uprawę, lecz nic dobrego z tego nie wyrosło.

Marne 42 931 głosów to i tak dużo, ale zbyt mało, aby marzyć o przeżyciu w środowisku, gdzie każdy pragnie jej marginalizacji. W sensie politycznym w województwie lubuskim, była marszałek przedstawia już tylko „wartość śmieciową”: nie pełni żadnych funkcji, nie jest traktowana poważnie, jest gumkowana z partii oraz działalności władz wojewódzkich. I jeszcze ten fatalny wynik wyborczy. Ceną, jaką przyjdzie zapłacić Polak za to, że bez ważnej funkcji publicznej nie przedstawia żadnej politycznej wartości, będzie jej jeszcze większa marginalizacja.

Całkiem inną pozycję, mimo braku europarlamentarnego mandatu, będzie miała była minister i europoseł, Elżbieta Rafalska z Prawa i Sprawiedliwości. Uzyskując 60 643 głosy, dużo więcej niż pięć lat temu, potwierdziła swoją pozycję – tak w regionie, jak też w partii. Jej kluczem do serc wyborców była wiarygodność. I chociaż niektórzy w PiS chcieliby widzieć ją w roli generała dawno minionej epoki, wciąż nie dorastają jej do pięt. Tym razem nie zawiedli gorzowianie, którzy potrafili oddzielić polityczne plewy od ziarna, realne zasługi Rafalskiej dla miasta i regionu, od opowieści tych, którzy tylko się do niej przyklejali.

Rafalskiej z polityki wygumkować się nie da – ona nie dzieliła, ale budowała; ma realne zasługi i to takie, że nie musiała, ale bardzo chciała. Polak jest już wygumkowana – bo bez urzędu nic nie znaczy i nic sobą nie reprezentuje; tracąc go - mentalnie wróciła do Małomic.

- Już w wieku 6 lat ciągnęło mnie do władzy – mówiła Polak w 2001 roku na konwencji Unii Wolności. - Wówczas chciałam zostać Władysławem Gomułką – dodała. Kończy niemal identycznie. To akurat jej się udało. Warto mieć marzenia!

I po wyborach, które zmieniają niewiele

2024-06-11T12:10:00.000-07:00

Koalicja Obywatelska „wygrała”, bo podjęła próbę przejęcia haseł i postulatów prawicy. Nieskuteczną, ale dla wielu w jakimś stopniu wiarygodną. Jeśli PiS kilka spraw poprawi, liberałowie znów znajdą się na marginesie.

Wikipedia

– Polska staje się w sposób zasłużony liderem Unii Europejskiej – powiedział Donald Tusk, tuż po ogłoszeniu wstępnych i mocno odbiegających od rzeczywistych, wyników wyborów do Parlamentu Europejskiego. – My dzisiaj pokazaliśmy, że jesteśmy światłem nadziei dla Europy – perorował premier. Rano okazało się, że powodów do radości jest mniej, albo nie ma ich wcale. Poza upokorzeniem koalicjantów.

Prawo i Sprawiedliwość razem z Konfederacją, wysyłają do Brukseli 26 europosłów, podczas gdy Koalicja Obywatelska z przystawkami z Trzeciej Drogi i Lewicy, zaledwie jednego więcej. KO zdobyła 37,06 proc. głosów, a PiS zaledwie 0,9 procent mniej. Niespełna 1 procent przewagi, przy tak niskiej frekwencji i to na Wschodzie Polski, to jest bardzo dobry wynik. Nie bez znaczenia jest fakt, że na trzecim miejscu uplasowała się Konfederacja, a nie Trzecia Droga.

Ujmując rzecz inaczej, sukces KO jest takim samym zwycięstwem tej formacji, jak to z 15 października ub.r. Fakt, tym razem ugrupowanie premiera Tuska uzyskało najlepszy wynik, ale odbyło się to kosztem koalicjantów. Estymacja przyszłego Sejmu, gdyby za podstawę wyliczeń przyjąć wyniki z niedzieli, oznaczałaby, że podobna koalicja jak ta z 13 grudnia, nigdy by już nie powstała. I pewnie nie powstanie, bo zarówno partia Władysława Kosiniaka-Kamysza oraz Szymona Hołowni, jak i Włodzimierza Czarzastego, przyszłych wyborów może nie dożyć.

Czy wynik PiS-u, ciut gorszy od KO, to efekt błędów? Tak próbują interpretować to partyjne frakcje. Używają argumentu, że w niektórych okręgach kandydaci z innych niż pierwsze oraz drugie miejsca, uzyskali lepsze wyniki i zdobyli mandaty. To raczej kwestia skuteczności kampanii, a nie błędów kierownictwa partii. Temu ostatniemu można zarzucić, co najwyżej, że pozwoliło na „wolną amerykankę” w niektórych okręgach. Lokalni politycy robili, co chcieli, nie zawsze zgodnie z interesem całej formacji.

Przykład pierwszy z brzegu, to sytuacja na Podlasiu. Konflikt z Krzysztofem Jurgielem nie mógł się skończyć inaczej, niż tylko demobilizacją elektoratu w tym konserwatywnym regionie. Podobnych, choć mniej głośnych, było więcej i to się odbiło na niskiej frekwencji w regionach będących bastionem PiS-u. Tam, gdzie liderzy partii i list wyborczych współdziałali, tam był sukces. Wynik mógłby być nieznacznie lepszy, ale najpewniej i tak nie przełożyłby się to na większą liczbę mandatów. W tym sensie, błędów nie było. Kilka tygodni temu nikt nie dawał PiS-owi więcej niż 19 mandatów, a mają więcej. 90 tysięcy głosów, których zabrakło, mogło to zmienić.

Tak więc, PiS nie poniósł porażki, ale ten fakt może spowodować, że nie będzie też żadnej refleksji. Ta jest niezbędna, a PiS ma z kogo czerpać inspiracje. Jeśli nie od krajowej Konfederacji, to chociażby od francuskiego Zjednoczenia Narodowego, albo Giorgi Meloni z Włoch. Przykład pierwszy z brzegu. Partia Bosaka, Mentzena i Brauna, odebrała 250 tysięcy głosów PiS-owi i 110 tysięcy Trzeciej Drodze. Kto, kilka tygodni temu, mógłby uwierzyć w to, że na Konfederację zagłosuje więcej kobiet, niż na polityczki Lewicy. A jednak, tak się stało.

Liderzy prawicy mają nad czym myśleć. Praktyka pokazuje, że im mniejszy PiS dostaje w dwóch ostatnich elekcjach łomot, tym trudniej tam o refleksję i wnioski na przyszłość. Może tym razem będzie inaczej, bo w przyszłości, stare sztuczki mogą już nie wystarczyć. Póki co, partia Jarosława Kaczyńskiego, mimo różnych wpadek, wciąż jest szyldem wiarygodnym i przyciągającym wyborców. To jednak nie powinno usypiać czujności.

Wójcicki czy Wilczewski?

2024-04-17T12:11:00.000-07:00

Pozornie, gorzowianie mają ciężki orzech do zgryzienia: Wójcicki czy Wilczewski? Pierwszy ma zasługi i dokonania, za drugim stoi potężny aparat partyjny Platformy Obywatelskiej. Ci ostatni są wyjątkowo silni, bo umocnieni dobrym wynikiem do Rady Miasta.

Tak zdecydowali wyborcy. Co jednak, gdyby zdecydowali również o tym, aby Platforma Obywatelska miała nie tylko większość rajcowskich głosów, ale także własnego prezydenta? Nie chcę straszyć, ale wyobraźmy sobie, jaki skok jakościowy musielibyśmy przeżyć. Dziesiątki partyjnych działaczy i jeszcze większa liczba interesariuszy, czają się już za rogiem. Jak ktoś nie wie, co partie polityczne robią z dobrem publicznym, niech przeanalizuje wykony PiS-u w Narodowym Centrum Badań i Rozwoju, a także „dokonania” PO w Lubuskim Urzędzie Marszałkowskim i podległych mu spółkach. Pod pretekstem wnoszenia nowych standardów, obserwowalibyśmy implementację starych patologii.

Nie piszę tego, aby stawać po stronie jednej partii i być przeciw drugiej. Raczej po to, aby uświadomić niezorientowanych, że jeśli jest wybór pomiędzy kandydatem partyjnym i bezpartyjnym na stanowisko prezydenta Gorzowa, to zawsze lepiej postawić na bezpartyjnego. Przez lata, gorzowianie doskonale to rozumieli: wybierali Tadeusza Jędrzejczaka, bo pogonił pazernych działaczy SLD, stawiali na Jacka Wójcickiego, ponieważ rozmawiał ze wszystkimi, którzy chcieli i mogli zrobić coś dobrego dla miasta. Obaj prezydenci byli skuteczni, ponieważ nie mieli na sobie partyjnego garbu.

Dzisiaj jest inaczej. Porównywanie obecnego prezydenta z jego konkurentem, Piotrem Wilczewskim, wydaje się co najmniej karkołomne. Jest kilka „drobiazgów”, które czynią ich kandydatami z całkiem innych galaktyk. Kiedy Wójcicki zostawał prezydentem, miał za sobą dwie udane kadencje w roli wójta gminy Deszczno. Nie musiał uczyć się zarządzania administracją, zamówień publicznych oraz lobbowania w interesie samorządu, któremu szefował. Z Wilczewskim, przy całym szacunku dla jego korporacyjnego sznytu, jest całkiem inaczej. Bystrzy obserwatorzy prac Rady Miasta wiedzą, że nawet tutaj nie odnotował żadnego, mniej lub bardziej spektakularnego, sukcesu.

Kolejny „drobiazg”, to bezpartyjność i partyjność kandydatów. Atutem Wójcickiego jest elastyczność, która pozwalała mu współpracować w latach 2014-2015 z PO, a następnie z PiS-em. Miasto istotnie na tym skorzystało, a do budżetu popłynęły setki milionów na drogi, halę sportową, „Kwartał kultury”, zbrojenie terenów czy wreszcie na północną obwodnicę miasta. Nie ma żadnej pewności, że oddanie całej miejskiej władzy w objęcia PO, będzie dla Gorzowa dobre. Co najwyżej, można liczyć na to, że nad Wartą zaimplementowane zostaną patologie, które dobrze znamy z urzędu marszałkowskiego.

Pozytywów nie będzie! Sejmikowa koalicja wisiała przez ostatnie lata na włosku, ale żaden z radnych wojewódzkich KO z Północy, nie rozdzierał szat w kluczowych dla miasta sprawach. Efekt? Paraliż komunikacyjny, który wspierających Piotra Wilczewskiego samorządowców "na poważnie" zainteresował dopiero na trzy tygodnie przed sejmikowymi wyborami. Ba, finansowanie Filharmonii Gorzowskiej z budżetu województwa, mimo iż starano się o to jeszcze w czasach prezydenta Jędrzejczaka, możliwe było dopiero po tym, gdy z rządowych środków zabezpieczył je PiS-owski minister kultury. Pewna radna obiecywała to w 2019 roku. I tak dalej, i tak dalej.

Tu przechodzimy do kluczowego argumentu za tym, aby nie oddawać całej władzy w mieście tylko PO. – To oczywiste, że Piotr Wilczewski jest gwarantem współpracy z samorządem wojewódzkim i rządem – napisała na portalu X, była marszałek Elżbieta Polak, którą trudno posądzić choćby o minimalną sympatię do Gorzowa. Dość przypomnieć, że dwie godziny po napisaniu tej opinii, ale już we Wrocławiu, wypowiedziała się przeciwko takim kandydatom jak Wilczewski. – Trzeba być doświadczonym samorządowcem. Nie można eksperymentować. Nie można dawać władzy tym, którzy dopiero uczą się samorządu – powiedziała, popierając prezydenta Sutryka, który konkuruje z Izabelą Bodnar.

Z prezydentem Zielonej Góry rozmawiam bardzo często, bo uważam go za dobrego włodarza. Mam w Winnym Grodzie wielu wspaniałych przyjaciół. Tam też uczyłem się w liceum. Piszę to, wyprzedzając ewentualne oskarżenia. One mogą się pojawić, ponieważ uważam, że politycy PO z Zielonej Góry, świadomie i z premedytacją, ale też za cichym przyzwoleniem swoich kolegów i koleżanek z Gorzowa, od lat działają na szkodę miasta. Tu znaleźli „pożytecznych idiotów”, którzy w zamian za „koncesje” w formie etatów, wpływów lub obietnic promocji na listy wyborcze w przyszłości, milczą lub nawet maskują antygorzowską działalność. Wiem, a nawet jestem tego pewien, że prezydentura Piotra Wilczewskiego byłaby kolejną „koncesją”. Dobrą dla aktywnych ostatnio działaczy PO, bez żadnych korzyści dla „stolicy województwa”. Jeszcze...

Liczby są po stronie obecnego prezydenta i choć nie otrzyma oczekiwanych „100%”, to zapewne liczy na część elektoratu Romana Sondeja z PiS. Ten ma tytuł do dumy z siebie, bo jego wybrańcy, a przede wszystkim eksminister Elżbieta Rafalska oraz Sebastian Pieńkowski, przysłużyli się miastu jak żadni inni politycy. Dziś władzę w Polsce sprawuje m.in. PO, ale jeśli prezydentem zostanie Piotr Wilczewski, model współpracy Wójcicki - PiS via. Rafalska, na pewno się nie powtórzy. Dlaczego? Ponieważ nie będą musieli się starać! Mając władzę w sejmiku, większość w Radzie Miasta i swojego prezydenta, sprowadzą miasto na mielizny.

Prawo i Sprawiedliwość ma problem, bo nawet gdyby chciało formalnie poprzeć obcego sobie ideowo Jacka Wójcickiego, nie może tego zrobić. Obóz konkurenta natychmiast okrzyknąłby prezydenta mianem „pisiora”, co nijak się ma do rzeczywistości, ale miałoby swoją wymowę w niektórych środowiskach. Dziwne, zważywszy na fakt, że PO nie ma żadnych hamulców, aby do wsparcia Wilczewskiego zaangażować wszystko co jest możliwe: urzędującego wojewodę i marszałka województwa, partyjnych liderów, byłą marszałek, ministrów, a w piątek – może samego premiera Donalda Tuska.

Tyle tylko, że idąc w niedzielę do urn, ja wbrew złośnikom głosuję na Piaskach, warto pamiętać o jednym. Te wybory nie są o tym, czy ktoś kocha PiS czy PO, ale o mieście. Informacja z ostatniej chwili: Gorzów jest w ścisłej czołówce miast na prawie powiatu, gdzie podatki są najniższe w Polsce. Niby nic, ale przy setkach innych spraw, jednak dużo. Możliwe, bo wszyscy musieli ze sobą współpracować. Kiedy władza będzie w rękach tylko jednej partii, nic takiego już się nie powtórzy.

Aborcja. Biznes, który nie lubi życia!

2024-04-15T12:32:00.000-07:00

Chciałoby się wykrzyczeć: wreszcie! Wreszcie ktoś z samego serca lobby aborcyjnego, opisał prawdziwe intencje organizacji proaborcyjnych oraz ich sponsorów. Jeszcze nikt tak dosadnie i konkretnie nie powiedział, że w całej propagandzie aborcyjnej, chodzi przede wszystkim o duże pieniądze.

- Aborcja, jak wszystko w kapitalizmie, jest biznesem – powiedziała w przypływie szczerości, Natalia Broniarczyk z Aborcyjnego Dream Teamu. Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie fakt, że uczyniła to na antenie TV Republika i w programie na żywo. Chwilę wcześniej, wyciągnęła opakowanie tabletek aborcyjnych i jedną z nich publicznie zjadła, najpierw bezprawnie dokonując jej promocji.

Sytuacja miała miejsce w telewizyjnej debacie tuż po emisji filmu pt. „Wyrok na niewinnych”, który opisywał historię głośnego procesu sądowego w USA. Efektem rozprawy przed Sądem Najwyższym było zalegalizowanie aborcji. Główną postacią filmu jest dr Bernard Nathanson, w przeszłości zagorzały zwolennik legalizacji aborcji i aktywny uczestnik procesu, a po nawróceniu - człowiek, który obnażył mechanizmy ruchu proaborcyjnego w Ameryce. Oparty na faktach film pokazał, że lobby proaborcyjne było i jest finansowane przez duży biznes.

Prowadzona przez Katarzynę Gójską debata była bardzo merytoryczna, ale tylko do czasu, aż głosu nie zabierała aktywistka proaborcyjna. Gołym okiem było widać, że film całkowicie obnażył środowisko, a jedyne co mogła zrobić, to bezprawnie zareklamować tabletki aborcyjne oraz swoją organizację. Jeśli ktokolwiek miał wątpliwości, że zwolenniczki aborcji na życzenie nie reprezentują większości kobiet, a tym bardziej nie są ich rzeczniczkami, to po wypowiedziach i zachowaniu Broniarczyk, zostały one rozwiane.

Nie wiadomo, czy polskie aktywistki aborcyjne oglądały „Wyrok na niewinnych”, ale trudno odnieść wrażenie, że ich modus operandi, a także stojącego za nimi lobby biznesowego, jest kalką tego, co działo się ponad pół wieku temu w USA. Jest więc deprecjonowanie Kościoła oraz jego przedstawicieli. Są zmyślone sondaże i opłacone artykuły w poczytnych tytułach, a także próby stworzenia wrażenia, że: „Aborcja jest OK!”. Są wreszcie pseudoofiary, które media kreują na ikony aborcyjnej popkultury.

Wszystko w duchu tego, co z całą jasnością widział kiedyś Lenin. – Jeśli chcesz zniszczyć naród, zniszcz jego moralność, a spadnie on jak dojrzałe jabłko z drzewa – głosił. Wiedział też, jak tego dokonać. – Dajcie mi pierwsze lata w życiu dziecka i to dziecko będzie moje na zawsze – dodawał. Te same poglądy zdają się wyznawać środowiska lewackie, od Platformy Obywatelskiej zaczynając, a na partiach lewicowych i organizacjach proaborcyjnych kończąc. Konsekwentnie realizują ideę, którą dziewięćdziesiąt lat temu w powieści „Nowy wspaniały świat” opisał Aldous Huxley. Aborcja jest tylko jednym, ale kluczowym dla ludzkości, elementem.

Wszystko wpisuje się w bieżącą debatę o kształcie Europy, którą Papież Franciszek nazwał kiedyś „bezpłodną staruszką”. Jaki to jest kierunek, najlepiej pokazuje marcowa decyzja francuskiego Zgromadzenia Narodowego oraz Senatu, które „gwarancję wolności przerywania ciąży na życzenie” wpisały do konstytucji. Z satysfakcją ogłoszono, że to pierwszy taki zapis konstytucyjny na świecie, co jednak nie jest do końca prawdą. Prawo dostępu do aborcji na życzenie było zapisane w konstytucji komunistycznej Jugosławi, której przewodził Josip Broz Tito.

Teraz, prawo do powszechnego dostępu do aborcji, jako element praw człowieka, chce wszystkim kobietom zagwarantować Unia Europejska. Tym samym, słusznie nie można w UE bić dzieci, ale można je zabijać. Organizacje proaborcyjne, podobnie jak w latach 70-ych w USA, mają na to tą samą narrację: to ciało kobiety i tylko ona może o nim decydować. A dziecko? – To w pewnym sensie pasożyt – powiedziała w Kanale Zero jedna z aktywistek aborcyjnych. Inaczej mówiąc, zgodnie z prawem cywilnym w okresie prenatalnym ma prawo do dziedziczenia, ale już nie do życia. Taka to lewicowa logika.

Warto ten dzień zapamiętać. Pakt migracyjny przyjęty!

2024-04-11T09:57:00.000-07:00

Parlament Europejski zatwierdził w środowe popołudnie pakt migracyjny, który wprowadza mechanizm tzw. „dobrowolnej solidarności”.

Fot. TVP

Niby wiedzieliśmy, że tak właśnie się stanie, ale zdziwienie jest na miejscu. - Mnie nikt nie ogra w Unii Europejskiej – mówił w swoim expose Donald Tusk. Tyle tylko, że właśnie został ograny i to w sprawie, która będzie dla Polski brzemienna w skutkach na dekady. Pozostaje pytanie: czym zostanie to „przykryte” w czwartek? Odpowiedź: dyskusją na temat aborcji, jakimś spektakularnym przeszukaniem lub kolejną medialną rewelacją bez pokrycia w „Gazecie Wyborczej” lub TVN-ie.

Póki co, na użytek polityki krajowej, Tusk mocno stroszy pióra i zapowiada, że żadnych migrantów przyjmować nie będzie. - Polska nie zgodzi się na mechanizm relokacji, tak czy inaczej. Ten mechanizm nie będzie Polski dotyczył – mówił kilka godzin przed tym, zanim PE podjął decyzję. Nikt jednak nie ma wątpliwości, że to gra pozorów. Podobna, jak to miało miejsce w wielu innych sprawach, gdzie liderowi PO wydaje się, że coś może i nikt go w UE nie ogra.

Pikanterii dodaje fakt, że w sprawie paku migracyjnego, mieli na niego naciskać inni politycy europejscy m.in. prezydent Francji oraz przedstawiciele Komisji Europejskiej. Wiadomo, że argumenty mają poważne, bo chociaż deklaracja o odblokowaniu środków z Krajowego Planu Odbudowy została już dawno ogłoszona, żadne pieniądze do Polski nie popłynęły. Jest kwestią czasu, gdy Tusk ogłosi, że miał do wyboru: duże pieniądze dla Polski, albo „garstka” uchodźców.

Czy będzie wiarygodny? – Wzywam do przyjmowania większej liczby uchodźców! To niejedyny, ale ważny gest prawdziwej solidarności. Sprawiedliwy podział, czyli co najmniej sto tysięcy uchodźców rozdzielone wśród państw UE, to jest to co w rzeczywistości musimy dzisiaj zrobić – to treść jego wystąpienia z 2015 roku, jeszcze jako przewodniczącego Rady Europejskiej. Dwa lata później poszedł krok dalej. - Jeśli polski rząd będzie zdecydowany, właściwie jako jeden z dwóch, trzech w Europie, nie uczestniczyć w tym solidarnym podziale obowiązków w sprawie uchodźców, będzie się to wiązało nieuchronnie z pewnymi konsekwencjami. Takie są zasady w Europie – powiedział w 2017 r.

Co prawda, pakt migracyjny będzie jeszcze przedmiotem dyskusji na posiedzeniu Rady Unii, gdzie zasiadają przedstawiciele państw, ale nie należy wierzyć w narrację, że Donald Tusk się postawi. Nie będzie miał takiej możliwości, a wszystko co mówi jest teatrem. Kwestia paktu będzie głosowana większością kwalifikowaną, bez możliwości weta.

Jedyne na co może liczyć ze strony eurokratów i polityków z Niemiec oraz Francji, to poddanie go pod obrady dopiero po wyborach do PE, co dla jego protektorów może być przekonywujące. Ostatecznie, zgodzi się dosłownie na wszystko, a Polsce grozi dramat. Niby dopiero za dwa lata, ale nie oznacza to, że nie stanie się to wcześniej. Tusk musi przyjąć pakt migracyjny i szybko podkuli ogon, bo bez tego nie odniesie sukcesu w Polsce, ani nie dostanie biletu do ponownej kariery w Europie.

„Koń jaki jest – każdy widzi” – brzmiała definicja Benedykta Chmielowskiego, którą w XVIII wieku próbował wyjaśnić definicję konia, który w tamtych czasach był tak powszechny, jak dzisiaj są samochody. Nie każdy jednak usłyszy „jaki jest koń”, bo rządowo-TVN-owska propaganda na temat paktu migracyjnego będzie próbowała sprawę przemilczeć, zagłuszyć dyskusjami na inne tematy, albo przekonać, że ten koń jest całkiem inny, niż to powszechnie widać. Koń ciągnie Polskę w niewłaściwą stronę.

Dlaczego te niedzielne wybory były ważne?

2024-04-11T06:44:00.000-07:00

Jest aż nadto powodów, aby wynik niedzielnego głosowania traktować bardzo poważnie. To nie tylko, jak to określił Reuters „test Tuska”, ale również ilustracja tego, w jakim miejscu i kondycji znajduje się „koalicja 13 grudnia”, a w jakim Zjednoczona Prawica.

Niespełna pół roku po przegranych przez prawicę wyborach parlamentarnych. Rządzący otrzymali właśnie żółtą kartkę. To nie jest dla nich dobry punkt wyjścia na początek kampanii do Parlamentu Europejskiego. Dobry wynik PiS-u, który jeszcze kilka tygodni temu mainstreamowe media kładły w politycznej trumnie, pokazuje, że ta partia ogarnęła się po parlamentarnej porażce i znów posiada zdolności mobilizacyjne. Znów PO ma z kim przegrać.

Z drugiej strony, wynik partii Tuska pokazuje, że ta partia nie ma już gdzie szukać rezerwuaru głosów, aby być zdecydowanym liderem sondaży. Jeśli już, może to robić wyniszczając swoich koalicjantów, co nie przyczyni się do trwałości i skuteczności „koalicji 13 grudnia”. Na nic zdały się propagandowe pokazówki z rewizją domu Zbigniewa Ziobry, popisy Jońskiego i Szczerby w komisjach śledczych, humbugi z Pegeasusem oraz wniosek ws. prezesa NBP do Trybunału Stanu.

Ludzie wyczuli maliznę

Sama kampania samorządowa była nudna. Odbywała się w cieniu wymienionych wyżej wydarzeń. „Rozliczanie PiS-u”, jako główne hasło rządzących i lejtmotyw politycznego przekazu, okazały się kontrproduktywne. Czuć było przysłowiową „maliznę” i młodzieżową ściemę.

Warto jednak uświadomić sobie, że wynik tych wyborów nie wywoła na polskiej scenie politycznej tsunami. Ani nawet sztormu, orkanu, burzy i czego tam jeszcze. Zaobserwujemy, co najwyżej, trochę większy wiaterek, który jednak nie połamie gałęzi i nie zwali drzewa na którym siedzą rządzący.

Owszem, z powodu osłabienia się pozycji Trzeciej Drogi i jeszcze bardziej Lewicy, będziemy obserwować próbę marginalizowania ich w sejmikach, szczególnie radnych Polska2050, ale nic wielkiego się nie wydarzy. Tusk będzie próbował podzielić w regionach działaczy PSL i TD, a lewicowców całkiem wyeliminować z gry, ale na tym koniec.

Thriller rozpocznie się po "majówce"

Prawdziwy thriller rozpocznie się po długim majowym weekendzie. Wynik wyborów do sejmików oraz oddźwięk pozytywnej oceny PiS-u, co media głównego nurtu będą od poniedziałku pomniejszać i bagatelizować, będzie miał swoje reperkusje w w wyborach europejskich. Przyjęło się w Polsce, że są one traktowane jako mało istotne. W efekcie, frekwencja wyborcza bywała niższa niż w pozostałych. Teraz może się to wszystko zmienić.

Za sprawą oszustw brukselskich urzędników w sprawie KPO, kręcenia unijnych instytucji w kwestii kwot migracyjnych oraz sprawy polskiego rolnictwa, Polacy wiedzą, że stawka tych wyborów nie jest mniejsza, niż wszystkich innych. Zdają sobie sprawę, że utrata niepodległości w imię utopijnych idei jednego europejskiego państwa jest zagrożeniem realnym. Dociera do nich, że za chwilę ważne mogą być tylko wybory samorządowe i tylko europejskie. Krajowe będą bez znaczenia, ponieważ instytucje państwa zostaną podporządkowane instytucją europejskim. Czy, w takim razie, niedzielne wybory były tylko sondażem wyborczym? Niekoniecznie.

To były wybory o realną władzę

Wbrew utyskiwaniom samorządowców związanych z obozem rządzącym, samorządy mają w Polsce bardzo dużą władzę. Imponująca jest również skala tych wyborów. Wybierano 107 prezydentów, 824 burmistrzów oraz 1548 wójtów. Do tego 39 778 radnych miejskich i gminnych, 6 250 radnych powiatowych oraz 552 radnych sejmików. To tylko o połowę mniej, niż liczba policjantów, którzy dbają o nasze bezpieczeństwo.

Pytanie, czy samorządowcy zechcą bronić niepodległości Polski, gdy przyjedzie im wybierać: wartości oraz interes kraju, czy unijne pieniądze? Dlatego właśnie wybory samorządowe i unijne są w tym roku ważne, jak nigdy wcześniej. W niektórych województwach, na przykład w Zachodniopomorskim i Lubuskiem, politycy PO nawet się nie kryją, że dobra współpraca z Niemcami jest dla nich ważniejsza, niż z rządem w Warszawie. Teraz może się to zmienić, ale Polsce na dobre to nie wyjdzie.

Error. Rzecz o polityce

2024-02-18T23:12:00.000-08:00

Rozważając temat polskiej polityki i zachodzących w niej procesów, razem z moim rozmówcą, z wykształcenia informatykiem, zwróciłem uwagę na pewne analogie do działania komputera. W obu przypadkach kluczowym zjawiskiem jest proces.

Zarówno w funkcjonowaniu polityki, jak i w systemie komputerowym, procesy są niezmiernie liczne. Procesor nie obsługuje ich jednocześnie, ale przełącza się z procesu na proces, co pozwala na skoordynowanie działań i umożliwia użytkownikowi wykonywanie określonych zadań. W polityce, rolę procesora pełnią politycy, a użytkownikami są obywatele. To oni w wyborach przekazują władzę politykom, aby w określonych procesach, wykonywali powierzone im zadania.

Mój rozmówca, informatyk, zwrócił uwagę na fakt, że oprócz procesora, kluczowym elementem w komputerze jest system operacyjny. Dzięki niemu możemy realizować bieżącą kontrolę nad procesami. Jest dla komputera tym, czym dyrygent dla orkiestry: ustala tempo i harmonię między różnymi instrumentami. W komputerze, system operacyjny ustala reguły współpracy między różnymi komponentami. Bez niego, komputer nie byłby w stanie efektywnie wykonywać swoich zadań.

Nie jest tajemnicą, że system operacyjny jest tym lepszy, im bardziej przejrzysty i przyjazny dla użytkownika. Powinien być na tyle prosty w obsłudze, aby każdy kto z niego korzysta, bez trudu oraz intuicyjnie, mógł poznać reguły jego działania. I tu przechodzimy do sedna sprawy. W polskiej polityce uszkodzeniu uległ system operacyjny. Wyborcy wybrali tych, którzy mieli zarządzać procesami inaczej, ale ten „zakup” okazał się trefny i nie można go nawet zwrócić.

Użytkownicy dali się zwieść atrakcyjnym dodatkom, Trzeciej Drodze, które miały mieć kluczowe znaczenie dla procesora, ale one nie działają. Otrzymali stary procesor sprzed dziewięciu lat, a nowe i atrakcyjnie wyglądające dodatki w żaden sposób nie zwiększyły wydajności. Ludzie klikają w ikonki, ale pojawia się komunikat: „Nie znaleziono systemu operacyjnego”. Zdarza się, że zamiast uruchomienia pojawia się irytująca klepsydra, która uniemożliwia korzystanie z kursora.

Spodziewaliśmy się obniżenia politycznej temperatury oraz bardziej zjadliwej formy uprawiania polityki, a zamiast tego otrzymaliśmy jeszcze większą eskalację konfliktów i podziałów. Gdzie chcieliśmy zobaczyć zaprowadzanie praworządności i najwyższe standardy prawne, zobaczyliśmy bezprecedensowe bezprawie, działania na rympał i naruszenie Konstytucji. Klikamy w ikonę „rodzina”, a wyskakują nam manifesty ruchów LGBTQ. Szukamy informacji o wolności słowa, system wyrzuca nam zapowiedzi karania za wypowiedzi, których nie da się pogodzić z lewackimi ideologiami. Chcemy przeczytać o bezpieczeństwie, a na ekranie pojawiają się informacje o dobrodziejstwach płynących z paktu migracyjnego etc.

W polskiej polityce uszkodzeniu uległ system operacyjny. Owszem, komputer działa, a jakieś procesy się w nim odbywają, ale my gołym okiem widzimy, że coś jest nie tak. Nawet jeśli na moment coś się otworzy, a my zobaczymy więcej, jak informacje o aferze wiatrakowej lub nepotyzmie w Polska 2050, to po chwili znów wszystko się wiesza i jest jak było przed chwilą. Użytkownicy klikają, aby zobaczyć co dostali po październikowym zakupie, ale system operacyjny pokazuje im coś innego, niż było napisane w ulotce.

Świadomość wadliwości systemu operacyjnego zawsze jest dojmująca. Pociechą jest to, że istnieje możliwość jego wymiany na inny. Rzecz w tym, że zachodzące w Europie i Polsce procesy polityczne, zmierzają do zmiany także procesora. Tak, aby nigdy i żaden, system operacyjny, nie działał dowolnie i w oderwaniu od tego, jak został zaprogramowany procesor. Będziemy używali różnych systemów operacyjnych, ale zawsze będziemy otrzymywali to samo: w mediach, w wyborach, w edukacji, w polityce społecznej.

Hardcorowo w Fabryczna 19

2024-02-12T12:42:00.000-08:00

To rozmowa dla ludzi o mocnych nerwach: nie ma w niej żadnej struktury i tego wszystkiego, co w normalnych wywiadach być powinno. Poza dyskusją, tu nic nie było udawane, a całość, to prawdziwa uczta dla ludzi potrafiących zachować dystans.

Odczujecie smak ironii, usłyszycie dźwięk śmiechu, zobaczysz błyskotliwe spojrzenia. Ta rozmowa jest symfonią różnorodności, humoru i inteligencji. Ale uwaga! Nie wszyscy powinni to oglądać... Nazwisk nie wymienię...

Już PO Nowej Lewicy

2024-02-12T09:14:00.000-08:00

Nie słychać płaczu po tym, jak Lewica dostała od Donalda Tuska czarną polewkę. Teraz czeka ją walka o przeżycie, co może być trudne, ponieważ poza dużymi miastami, jej struktur właściwie nie ma.

Prężenie muskuł jednak było. - Jesteśmy koalicją rządzącą i w takiej formie powinniśmy startować w wyborach samorządowych i europejskich – mówił w styczniowym wywiadzie dla PAP, Robert Biedroń. - Rozmowy Nowej Lewicy z Platformą Obywatelską w sprawie wspólnego startu w wyborach samorządowych idą dobrze – to już Włodzimierz Czarzasty dla TVN24. Miało być pięknie, ale nastąpiło zderzenie ze ścianą.

Premier i lider Koalicji Obywatelskiej, oficjalnie poinformował kilka dni temu o rejestracji komitetu wyborczego. Tym samym przeciął medialne spekulacje, że w wyborach samorządowych, Nowa Lewica wystawi swoich kandydatów na wspólnych listach z PO. Ta decyzja była kompletnym zaskoczeniem dla Biedronia i Czarzastego. Nawet pomimo faktu, że według niektórych źródeł, żadnych rozmów nie było.

W efekcie, lewicowi kandydaci szukają szalup ratunkowych. W Bydgoszczy i Łodzi wystartują do rady miasta z list Koalicji Obywatelskiej, a w Gorzowie z komitetu, który tworzy były lider tej partii w regionie, Jacek Bachalski. Każdy lewicowy samorządowiec łasi się obecnie do regionalnego barona PO, licząc na to, że zostanie przygarnięty na listy miejskie, powiatowe lub do sejmiku województwa. Sygnały z Polski każą sądzić, że o ile do rad miejskich i powiatowych, niektórzy działacze NL mogą dostać zielone światło, to nie będzie to miało miejsca w przypadku sejmików.

Złowrogie pomruki wobec Donalda Tuska na nic się nie zdadzą. Lewica szoruje po sondażowym dnie, a jedyną szansą na jej przetrwanie poza Warszawą, są posady w urzędach wojewódzkich oraz szeregu inspekcji, gdzie nie będą chcieli pracować aktywiści PO lub Trzeciej Drogi. Dlaczego Tusk wykręcił lewicy taki numer? Bo mógł i bardzo chciał. Jeśli efekt będzie taki jak sobie założył, a więc mocne osłabienie NL, cena jaką zapłaci Biedroń i Czarzasty w czerwcowych wyborach do Parlamentu Europejskiego, będzie jeszcze większa.

Potem nastąpi efekt kuli śniegowej. Najpierw do PO zaczną się zapisywać niedoszli radni, a kiedy posłowie NL zorientują się, że w terenie są tylko oni, ich sekretarki w biurach oraz asystenci, przyjmą kurs na klub KO. Jedni w zamian za posady wiceministrów, inni „dla dobra Polski”, a jeszcze inni w zamian za etat dla kogoś z rodziny lub studiów. Na siedem tygodni przed wyborami nie ma alternatywy, aby uniknąć tego scenariusza. Szanse na to, sa bliskie zeru.

Przed lewicą kolejny czas flauty. Wszystko dlatego, że przez ostatnie lata rządów PiS, zamiast wylewać w codziennej pracy u podstaw pot, wylewała głównie żółć. To spowodowało, że poparcie straciła nawet w tych regionach, które od zawsze były dla niej rezerwuarem głosów. Dzisiaj nie ma do kogo się odwołać, bo hasła obyczajowe przejęła PO, a te socjalne od dawna są kojarzone z PiS-em. Stracili z oczu to co jest najważniejsze: zwykłych ludzi. W praktyce oznacza to, że lewica jaką znamy, nie jest dziś nikomu w Polsce potrzebna.

Dziennikarz ma wyrywać władzy chore zęby, a nie szczerzyć swoje do kamery

2024-02-08T13:03:00.000-08:00

Wielu spośród tych, którzy twierdzą, że są dzisiaj represjonowani przez władzę, nie ma nawet pojęcia o tym, jak bardzo można dostać od polityków w kość. Wyrzucenie z pracy w redakcji, to najłagodniejsza z form nękania dziennikarzy.

Przez ostatnie kilka lat dziennikarze nie znali zjawiska nękania i prześladowania, ale czas się przyzwyczaić. Politycy Prawa i Sprawiedliwości nie mieli sumienia i głowy do ciągania redaktorów po sądach, za to prominenci Platformy Obywatelskiej robili to lubością. Myli się ten, kto myśli, że prześladowani przez działaczy PO w opozycji, mogli liczyć na wsparcie kolegów i koleżanek sprzyjających PiS. Wręcz przeciwnie! Akurat w tym, wielu dziennikarzy, dzisiaj utyskujących na zwalniających ich funkcjonariuszy PO, grało z nimi do jednej bramki.

Nie było dziennikarskiej solidarności! Po żadnej ze stron, w żadnej redakcji i w żadnej dziennikarskiej organizacji. Politycy o tym wiedzieli, dlatego bez problemu środowisko rozprowadzili w taki sposób, aby nie tylko politycy byli podzieleni na dwa wrogie obozy, ale również, a może nawet przede wszystkim, dziennikarze. Nie chodziło o sympatię i zrozumienie, ale minimum empatii. Ten stan rozumie wielokrotnie pozywany Tomasz Sakiewicz z Telewizji Republika, albo bracia Karnowscy z „W Sieci” i wielu innych, ale nie ci, którzy stracili tylko posadę i strefę komfortu. To, że dziennikarz nie stanął przed sądem za swój materiał, wcale nie świadczy o tym, że był rzetelny i staranny. Równie dobrze, mógł być tchórzliwy, albo asekurancki.

Ja sam zapłaciłem kilkadziesiąt tysięcy złotych grzywien, nigdy za kłamstwo i nigdy za przesadę, po prostu miałem pecha, że pisałem o tym, czego nie chcieli poruszać inni. Zresztą, często broniąc słabszych. Pisałem również o sędziach i adwokatach ze złą przeszłością w PRL, którzy potem w moich sprawach wyrokowali. Ponieważ nie utrzymywałem się z pracy w mediach, było mnie stać, choć nie powiem, że nie bolało. Od kolegów dziennikarzy mogłem liczyć, w najlepszym wydaniu na uśmiech politowania i pukanie się w czoło, ale najczęściej, na śmiech i pogardę. Dzisiaj ich bronię i wiem, że jestem po właściwej stronie. Nie mam żalu.

Obok bierności dziennikarzy wobec krzywdy dziejącej się innym dziennikarzom, gołym okiem widoczna była obojętność na to, co działo się dookoła w sprawie mediów. Wielu kolegów dziennikarzy straciło z oczu to, że można się różnić i promować w mediach inne systemy wartości. Można nawet być wobec siebie wrogim. Nie ma nawet znaczenia poziom zaangażowania, ale wszystko to będzie bez sensu, jeśli jedni drugim będą wrogami. Jedni cieszyli się z krzywdy Sakiewicza, Karnowskiego lub Nisztora, inni klaskali, gdy sąd przyłożył komuś z TVN, „Gazety Wyborczej” lub Interii.

Teraz, dziennikarze bez właściwości i bez wartości, chętnie zaangażują się w proces „oczyszczania szeregów” z tych, którzy nie dostrzegali ich problemów. Będą kibicować wyrzucaniu z pracy dziennikarzy z właściwościami i wartościami. Jeśli chodzi o przeszłość, nie chodzi o nazwiska, ani nawet zaangażowanie, ale kronikarskie powinności, aby odnotować, że odważnym dziennikarzom dzieje się krzywda. Tego nie było, bo dobre samopoczucie sprawiało, że łatwiej było o refleksję: „Sam sobie winien, po co tą sprawę ruszał”, niż zrozumienie, że na tym właśnie polega dziennikarstwo w interesie społecznym: robić to, czego nie chcą pokazać inni.

Wszystko, co powyżej, ilustruje poważny problem, który rządzący będą chcieli „naprawić”. Dochodzące sygnały każą sądzić, że ów „naprawianie” mediów spowoduje ich zdyscyplinowanie. Jedni będą szukać miejsca poza branżą, inni zaangażują się w już istniejące media prawicowe, licząc na to, że tu nie spotka ich żadna przykrość, a pozostali będą próbowali się przystosować.

Wyjaśnijmy to sobie raz na zawsze. Jeśli ktoś chce być dziennikarzem, to niech liczy się z przykrościami. Dziennikarz ma wyrywać władzy zepsute zęby, najlepiej bez znieczulenia. Jeśli chce tylko zęby szczerzyć, to niech poszuka sobie pracy w marketingu lub show-biznesie. Obawiam się, że tych ostatnich jest po wszystkich stronach więcej, niż mniej.

Czy PiS potrafi się zmienić?

2024-02-03T11:15:00.000-08:00

Cena, jaką przyjedzie Polsce zapłacić za brak refleksji w szeregach Prawa i Sprawiedliwości, może być dużo większa, niż oddanie władzy siłom traktującym patriotyzm z przymrużeniem oka, a nawet wrogo. Istotą problemu jest brak samokrytycyzmu, samozadowolenie oraz paraliż w myśleniu o polityce inaczej, niż tylko w perspektywie własnego nosa.

Wcale nie chodzi o wyborczy wynik PiS-u, który nie był zły, a poza tym, jest logiczną konsekwencją zmęczenia materiału oraz niespodziewanie dużej frekwencji. Można się czepiać kampanijnych szczegółów, ale to byłoby wysoce niesprawiedliwe. Owszem, nie zagrało z formą, ale konkurencja faulowała i korzystała z zagranicznego dopingu. Można było udawać, że nic się nie dzieje, nadstawiać kolejne policzki, ale to byłoby bez sensu.

Dzisiaj łatwo krytykować dziennikarzy mediów publicznych, że było za ostro, zbyt tendencyjnie i z jednostronnym przekazem, ale rozejrzyjmy się dookoła – czy łagodny przekaz dałby cokolwiek więcej? Przecież TVN, ONET, Gazeta Wyborcza et consortes, takich dylematów nie mieli. Kłamali, napuszczali, szczuli i manipulowali. Taki mamy klimat i nie dotyczy to tylko Polski: mówienie spokojnie nie przebija się! W cenie jest krzyk i przekaz bardzo radykalny.

W szeregach PiS czuć irytację. Nie na to, że przegrali, ani nawet na to, że wyborcy nie docenili społecznych programów oraz gospodarczych sukcesów. To jest nic w porównaniu z tym, że PiS-owcy czują uzasadniony niedosyt: przegrali, bo byli oskarżani o to, czego nie zrobili, choć zrobić powinni. Rzecz jasna, chodzi przede wszystkim o reformę wymiaru sprawiedliwości, ale również uporządkowanie rynku mediów. W tej ostatniej sprawie, TVN jeńców nie brał, ale prezydent Andrzej Duda uległ. Niepotrzebnie. - Jeżeli mamy zwyciężyć, nie wolno się cofać. Kto się cofa, ten przegrywa i zawsze będzie przegrywał – mówił podczas „Protestu Wolnych Polaków” prof. Jan Majchrowski, były sędzia Sądu Najwyższego.

Te wybory to coś więcej niż szalupy ratunkowe

Co teraz? PiS przypomina dzisiaj Akcję Wyborczą Solidarność kilka miesięcy po wyborach w 2001 roku. Ma jednak dużo więcej przewag i atutów: wiarygodnego lidera oraz lojalnych parlamentarzystów, milionowe finansowanie z budżetu państwa oraz największy klub parlamentarny. Bezcennym kapitałem, przy wszystkich wątpliwościach, jest wiarygodność.

Na szczęście dla polskiej prawicy, Platforma Obywatelska idzie w kierunku Sojuszu Lewicy Demokratycznej tuż po objęciu władzy w 2001 roku. Wystarczyło kilka miesięcy od wyborów, by na światło dzienne wyszła „afera Rywina”, która ostatecznie pogrzebała to ugrupowanie. W momencie jej ujawnienia, nic na to nie wskazywało. Postkomuniści z jednej strony twierdzili, że nie jest tak źle, z drugiej czuli, że wszystko poszło nie tak jak miało być. Wtedy również chodziło o media.

Mediów już praktycznie nie ma, przynajmniej tych lokalnych, które ledwo zipią. Pozostają inne strategie oraz inne umiejętności. Tak wtedy, jak i dzisiaj, chodzi o umiejętność zbudowania synergii. Nie każdy były poseł nadaje się na radnego sejmiku, tak jak nie każdy urzędnik rangi wojewódzkiej, sprawdzi się w tym lub innym powiecie ziemskim. – Na tą chwilę potrzebują kogoś o innych kompetencjach – to dosyć powszechna reguła w rekrutacjach o charakterze korporacyjnym. Szuka się ludzi do określonych zadań, zamiast zadania naginać do ludzi, którzy najpewniej nie będą w stanie ich dowieźć.

Od 34 lat nie było wyborów samorządowych w których stawka byłaby tak wysoka. Za kilka dni wskazówki politycznego zegara zaczną się poruszać szybciej. Niektórzy w PiS traktują te wybory jako rodzaj szalupy ratunkowej, ale to dowodzi jedynie słabości, a potrzebna jest siła i przekonanie, że może się jednak udać. Minimalna szansa na to, że w niektórych sejmikach i powiatach uda się stworzyć koalicje z bezpartyjnymi samorządowcami i ruchami o podobnym profilu, jest dużo lepsza, niż złe nastawienie i przekonanie o tym, że to się udać nie może.

Czas na podmianę figur

Dzisiaj, ważniejsza niż siła partii jest wspólnota środowisk społecznych i zawodowych, tych związanych z Kościołem, NSZZ „Solidarność” oraz samorządami, ale łowienie musi iść znacznie szerzej – poza obręb bańki informacyjnej. Potrzebna jest koalicja nie przeciwko Tuskowi i jego klonom w regionach, tylko przeciwko pomysłom, które dla Polski mogą się skończyć źle. O ile wybory ogólnopolskie głównie polaryzują, co zresztą jest efektem zamierzonych działań partyjnych strategów, to wybory samorządowe są szansą na poszerzanie bazy.

Nie oznacza to, że będzie łatwo. Sprawowanie władzy, a zatem pełnienie funkcji w administracji rządowej, to czas mocno absorbujący, gdy nie ma zbyt wiele czasu na utrzymywanie kontaktu ze strukturami na głębokiej prowincji. Owszem, są dożynki, spotkania opłatkowe oraz eventy z okazji wizyty ważnego polityka. To jednak nie to samo. Jest wokół PiS-u wielu, którzy u progu kampanii samorządowej powiedzą: „Tyle razy do ciebie dzwoniłem i prosiłem o spotkanie, ale wciąż nie miałeś czasu. Dzisiaj nie mam go ja”.

Całkiem inną sprawą są listy wyborcze. Nie uda się ich wygrać tymi samymi figurami, które poniosły porażkę w wyborach parlamentarnych. Dla jasności – przegrana w wyborach, to nic dyskwalifikującego! Jest jednak pewne „ale”… Jeśli kandydat nie uzyskał 3-4 tysięcy głosów w skali okręgu parlamentarnego, który jest duży i gdzie znała go osobiście tylko część wyborców, nie zdobędzie odpowiedniej ilości głosów w okręgu do sejmiku, gdzie znajomość jego aktywności lub „aktywności” jest znacznie większa, a progiem uzyskania mandatu jest ta sama ilość głosów. Może lepiej postawić na kogoś nowego, kto zechce „gryźć trawę”?

Zasługi, tytuły, poprzednie funkcje i zaangażowanie, to sprawy ważne, ale wcale nie muszą być decydujące. Można się zżymać na to, że wyborcy tego nie doceniają, ale świat się zmienia i już się nie zatrzyma. Resztki reputacji tradycyjnych mediów wykorzystają politycy PO i Trzeciej Drogi, ale są też inne, bardziej bezpośrednie formy docierania do wyborców. Osobiście mówię o tych grupach per „klienci”, ale tylko dlatego, że wybory Anno Domini 2024, to całkiem inny target, niż 15 października 2023.

Niestety, nie wszyscy w PiS to zrozumieli. Teraz, kandydaci będą mieli o wiele bardziej ograniczone środki finansowe i operacyjne, ale to wcale nie powoduje, że są na straconej pozycji. Trzeba tylko działać inaczej niż dotychczas. Nie chodzi o sztuczną wymianę kadr, jak to kilkanaście lat temu miało miejsce na lewicy, doprowadzając ją do upadku. Raczej o to, aby dopasować kompetencje w danym czasie do możliwości. Kandydowanie do samorządu miejskiego lub powiatowego, to nie musi być coś poniżającego, jeśli na listach do sejmiku mogą się pojawić osoby z potencjałem na nowe czasy.

Polski sprzed 8 lat już nie ma

Wyborcze porażki są wpisane w sukces. Partie, które przegrywają wybory, potrafią wygrać kolejne, albo następne, ponieważ wyciągają wnioski. Teraz nie ma zbyt dużo czasu. Najpierw potrzeba odważnych decyzji personalnych. O jednolitym zrozumieniu powagi sytuacji nie ma mowy, bo każdy w PiS patrzy we własną stronę, a wszystkich łączy krytyka PO. To zdecydowanie za mało, by uwieść wyborców.

Bogiem, a prawdą – każdej partii, która przestaje rządzić, jest trudno. PiS ma z czym pójść do powiatów i gmin, ale Polska o której chciałby tam rozmawiać już nie istnieje. Ludziom, którzy w przeszłości ledwo wiązali koniec z końcem, żyje się dużo lepiej niż osiem lat temu, ale nie można oczekiwać od nich wdzięczności. Mają swoją dumę, a ona rodzi nowe oczekiwania.

Na te oczekiwania trzeba umieć odpowiedzieć nowym językiem. Innym, niż ma to miejsce na patriotycznych wiecach w obronie mediów publicznych oraz niesłusznie uwięzionych eksministrów Kamińskiego i Wąsika. Jest jeszcze jedna rzecz. Po ośmiu latach bycia częścią władzy, zawsze pojawia się syndrom „tłustych kotów”. Ów kotom, nie z własnej winy i jakichkolwiek przewin, trudno wiarygodnie wypaść w roli opozycji, a obserwującym ich, uwierzyć, że byłym posłom, wojewodom, dyrektorom i prezesom, chodzi o coś więcej niż tylko utrzymanie się na powierzchni.

Powyższe, trochę ze względu na krótkie terminy pomiędzy kolejnymi elekcjami, to największe zagrożenie i pułapka dla polityków PiS w wyborach samorządowych. Platforma Obywatelska też miała pod górkę, bo przez kilka lat po wyborach, właściwie trwa to do dzisiaj, uważana była za elitę, która wciąż ma władzę i wpływy. PiS-owi będzie łatwiej wiarygodnie wrócić do roli przedstawiciela zwykłych ludzi, ale tych ostatnich jest coraz mniej, a z resztą nie zawsze potrafią złapać wspólny język.

Nikt nie chce się posunąć

Problemem opozycyjnych partii na przedwyborczym zakręcie jest to, że każdy dba o to, aby kolega nie urósł za bardzo. Każdy czuje się ważny, bo przecież kimś ważnym w rzeczywistości był, i nie chce się posunąć nawet o milimetr, a co dopiero o szczebel samorządu. Przed wyborami nic się raczej nie zmieni, bo w oczekiwaniu na dobre miejsce na listach, każdy woli milczeć. Problem pojawi się w kampanii do Parlamentu Europejskiego, bo nie będzie komu pracować. Przegrani w samorządach będą szukać nowych wyzwań i rozwiązań, a wygrani poczują ulgę.

Dopiero wtedy PiS okrzepnie i złapie oddech po trzech wyborczych zakrętach, ale przed czwartym, który może doprowadzić ją do zawału, albo drugiego życia. Rzecz w tym, że dwa najbliższe zakręty wcale nie muszą być przedzawałowe, trzeba się tylko do nich odpowiednio przygotować. Jest na to jeszcze czas. Niewiele, ale wystarczająco, by nie oddać wszystkiego.

Marszałek Witek w Gorzowie.

2024-02-03T11:07:00.000-08:00

Tłumy na spotkaniu z Elżbietą Witek, byłą marszałek Sejmu RP, która w sobotę spotkała się z mieszkańcami Gorzowa. – Polska i Polacy, pozbawiani są krok po kroku suwerenności – mówiła marszałek.

Elżbieta Witek odwiedziła Lubuskie w ramach akcji „Bądźmy razem!”. W jej ramach czołowi politycy PiS objeżdżają miasta wojewódzkie i powiatowe, gdzie mówią o zagrożeniach, jakie niosą ze sobą rządy Platformy Obywatelskiej, Trzeciej Drogi i Lewicy. Gorzowianie nie zawiedli, a salę hotelu „Qubus” wypełniło blisko pięćset osób.

- Organizujemy takie spotkania, ponieważ od momentu, gdy „koalicja 13 grudnia” wyłączyła sygnał telewizji publicznej, potem zamilkło radio, a potem zlikwidowano Polską Agencję Prasową, Polacy o wielu rzeczach nie mogą dowiedzieć się z mediów. Właśnie dlatego uznaliśmy, że najlepszą formą komunikacji będą tego typu spotkania – rozpoczęła Witek.

Dwie alternatywne rzeczywistości

Była marszałek podkreśliła, że bezprawne działania obecnej ekipy rządzącej były do przewidzenia, ale politycy „koalicji 13 grudnia” robią wszystko szybciej i bardziej bezprawnie, niż można było to sobie wyobrazić. Pozwalają sobie na łamanie Konstytucji i zamach na instytucje, bo nie ma kto ich kontrolować. - Po co był ten skok na media? Po to, abyście znali całkiem inną rzeczywistość. To tak jakbyśmy żyli w dwóch odrębnych ojczyznach. Ta ojczyzna normalna, która jest prawdziwa i ta, która jest udawana, którą ekipa chce, aby widzieli obywatele – wyjaśniła.

Elżbieta Witek dostrzega w tym działaniu polityków „koalicji 13 grudnia” świadomy zamiar i strategię. Jej zdaniem, łamanie Konstytucji i zmienianie rzeczywistości prawnej uchwałami, zamiast ustawami, a także niszczenie instytucji państwa, to „próba rozmontowania państwa i próba zmiany ustroju RP bez zmiany Konstytucji”. Jako przykład podała kwestionowanie konstytucyjnych uprawnień Prezydenta RP oraz wybieranie sobie przez marszałka Szymona Hołownię sądów, sędziów i ich izb, do wydania wygodnego orzeczenia.

Zwróciła uwagę, że takie działanie rządzących będzie miało swoje przełożenie na życie codzienne Polaków. - Odbiera nam się podstawowe prawa: prawo do wolności słowa, prawa do informacji, prawa do dobrej edukacji dla naszych dzieci i wreszcie prawo do wolności. To wszystko jest nam codziennie odbierane – mówiła. - Kawałek i po kawałku odbiera się Polsce i Polakom suwerenność. Władza, „koalicja 13 grudnia”, zgodziła się na to, przed czym przestrzegaliśmy. Tracimy suwerenność, kawałek po kawałku – dodała.

Rozwój Polski może zostać zahamowany

W trakcie spotkania, polityczka mówiła również o relacjach z Unią Europejską. Według Witek, polski rząd podjął decyzje, które są dla Polski bardzo niekorzystne. - Za tą kurtyną tego, co dzieje się w naszym kraju, dzieje się coś znacznie poważniejszego, co już dotyka Polskę, a za chwilę dotknie nas jeszcze bardziej. To jest to, na co obecna ekipa już się zgodziła w UE. Ten atak na NBP, po co jest? Tu chodzi o wprowadzenie euro. Ta ekipa zgodziła się na przyjęcie setek tysięcy nielegalnych uchodźców, chociaż w Polsce przebywa wielu legalnych z Ukrainy, których przyjęliśmy i ugościliśmy – powiedziała.

Nie zabrakło wątków związanych z sytuacją gospodarczą Polski, która była i jeszcze jest dobra, ale nie wiadomo jak będzie w przyszłości. – Rozwój Polski może zostać zahamowany na dziesięciolecia – stwierdziła, nawiązując do decyzji o wstrzymaniu lub całkowitemu odrzuceniu budowy Centralnego Portu Komunikacyjnego oraz portu kontenerowego w Świnoujściu. - To co nam się udało przez dwie kadencje, to likwidacja bezrobocia. Ludzie szukali już pracy, bo albo nie chcieli pracować, albo szukali pracy lepszej lub lepiej płatnej. Do dziś wszyscy na świecie zastanawiają się, jak my to robiliśmy po pandemii i z wojną przy granicy – skonstatowała.

Marszałek Witek zwróciła uwagę, że rozwój Polski nie leży w interesie sąsiadów zza Odry. - Niemcy potrzebują rąk do pracy i pamiętają, że Polacy to są bardzo dobrzy pracownicy. Nie są zainteresowani rozwojem Polski i edukacją naszych dzieci. Po co im wiedza i wykształcenie, jak mogliby się nauczyć na zajęciach praktyczno-technicznych jak się zbiera szparagi, jak się przerywa truskawki, albo myje naczynia na zmywaku – wyjaśniła.

Wspierajcie Sondeja

W trakcie spotkania zadawano Witek pytania. Nie zabrakło tych dotyczących okresu, gdy władzę w kraju sprawował PiS. - Popełnialiśmy błędy i zdiagnozowaliśmy to. Teraz nie jest już czas na diagnozę, bo musimy iść do przodu. Czy możemy coś zrobić, aby to zło rozlewające się po kraju zatrzymać? Aby zatrzymać tą destrukcję naszego państwa? Nie, my musimy to zrobić – powiedziała Witek, apelując o zaangażowanie w kampanię wyborczą do samorządu.

Na sam koniec, razem z gospodarzem spotkania, byłą minister, a obecnie europoseł Elżbietą Rafalską, zaprezentowała kandydata PiS na prezydenta Gorzowa. – Wspierajcie go, pomagajcie mu w kampanii, ponieważ do społeczeństwa musi się przebić informacja, że naszą formację reprezentują osoby kompetentne, doświadczone oraz z wizją - komplementowała marszałek Witek. – Roman Sondej ma odpowiednią wiedzę i doświadczenie, aby zarządzać miastem – dodała europoseł Rafalska.

Bezpośrednio po spotkaniu, E. Witek, E. Rafalska oraz poseł Władysław Dajczak, złożyli kwiaty pod pomnikiem Marszałka Józefa Piłsudskiego.

Co z tymi sędziami?

2024-01-19T12:55:00.000-08:00

Twierdzili, że bronią praworządności, ale teraz widać, że to był tylko teatr. Sędziowie nie walczą o lepszy wymiar sprawiedliwości, ale o kawałek sceny, odrobinę splendoru oraz wpływ na to, co robią dwie pozostałe władze: ustawodawcza i wykonawcza.

Fot.: Obywatele 66-400 Gorzów

Zwykły obywatel ma prawo i powinien mieć wątpliwości, bo politycznie aktywny sędzia nigdy nie będzie bezstronny. W dyskusji o wymiarze sprawiedliwości warto zapomnieć na chwilę o polityce i wejść w skórę zwykłego człowieka. Takiego, który ma spór z sąsiadem lub kontrahentem, ale dziwnym trafem widzi ich na jednej manifestacji z sędzią, który rozpatruje jego sprawę.

Gorzowscy sędziowie byli na przestrzeni ostatnich lat szczególnie wzmożeni politycznie. Nie było manifestacji, na której nie zabieraliby głosu. Swoją obecnością na nich uwiarygadniali hasła i wypowiedzi, które miały charakter antyrządowy, a w formie odbiegały od normalności. Oklaskiwali wypowiadających się na nich polityków. Genezy takiego zachowani należy szukać w pierwszych miesiącach rządu Zjednoczonej Prawicy i w tekstach publikowanych przez Olimpię Barańską - Małuszek, dzisiaj szefową gorzowskiego oddziału Stowarzyszenia Sędziów „Iustitia”.

Zaczęła od artykułów w „Gazecie Wyborczej”, wprost krytykując ówczesnego ministra sprawiedliwości, Zbigniewa Ziobro, a już w 2021 roku posunęła się nawet do sformułowania apelu o dymisję prezes Sądu Rejonowego Anny Kuśnierz-Milczarek oraz jej zastępczyni Doroty Bobrowicz, gdzie na co dzień orzeka. - Jeśli te osoby mają resztki godności, uczciwości i chcą postąpić w zgodzie z etyką sędziowską, to powinny zrezygnować ze stanowisk – wypaliła w wywiadzie dla antyrządowego, ale też antypolskiego, portalu oko.press.pl.

Szybko dołączyli do niej kolejni sędziowie, a na manifestacjach zaczęli się pojawiać m.in. sędzia Sadu Okręgowego, Kamil Jarocki oraz wiceprezes Sądu Rejonowego w Sulęcinie, Bartłomiej Starosta. We współpracy z lewackim Komitetem Obrony Demokracji zaczęli organizować publiczne spotkania, które niczym nie odbiegały od partyjnych eventów.

Gdyby zwykły obywatel i patriota wszedł na profil społecznościowy któregoś z nadaktywnych sędziów, mając w perspektywie jakiś proces w sądzie, miałby prawo do poważnych obaw i niepokoju. - Prorządowa TV (TVP, TVP info) atakowała prezydenta Pawła Adamowicza 1773 razy na swoich antenach – napisała ostatnio sędzia Małuszek-Barańska. Ani słowem o tym, że prym w atakowaniu śp. Adamowicza wiodły media promujące sędziowskie miernoty, szukające patronatu w przyszłej władzy.

Potrafi więcej. Kilka godzin wcześniejszy popełniła wpis dotyczył nielegalnego odwołania z funkcji Prokuratora Krajowego Dariusza Barskiego i również nie przebierała w słowach, choć posługując się cytatami. – Awans polityczny – cytowała. Godzinę wcześniej zrobiła jednak coś, co dla sędziego w normalnym państwie powinno być końcem kariery. W poście punktującym byłego ministra sprawiedliwości, skrytykowała tych, którzy cenią sobie umiar. - Wszystkich „symetrystów” zachęcam najpierw do researchu i sprawdzenia faktów – napisała.

W tym tygodniu, wraz z innymi sędziami z „Iustitia”, przekroczyła kolejną granicę. Wysłała do ministra sprawiedliwości pismo z apelem o dymisję prezesów i wiceprezesów gorzowskich sądów. - Pełnienie przez nich funkcji nie da się pogodzić z dobrem wymiaru sprawiedliwości – napisało kilku gorzowskich sędziów. - Domagamy się usunięcia ze stanowisk "przefaksowanych" prezesów Jarosława Dudzicza, Anny Kuśnierz-Milczarek i ich zastępców – dodali. Monteskiusz, przewrócił się w grobie z boku na bok.

Nie inaczej sędzia Bartłomiej Starosta z Sulęcina, który od lat bezskutecznie stara się przebić na pierwszą linię zainteresowania mediów, raz to wypowiedziami, innym razem eventami w Krajowej Radzie Sadownictwa, ale za każdym razem ma to formę daleką od tego, czego oczekuje się od sędziów. Pozostaje aktywność w mediach społecznościowych. Jest więc promocja wywiadu premiera Donalda Tuska, lanserskie fotografie ze znanymi prawnikami, krytyka władz Sądu Okręgowego w Gorzowie oraz liczna dokumentacja jego korespondencji. Wszystko okraszane zdjęciami tomów akt z narracją, że jest przepracowany i nie ma czasu.

- Aktywizm sędziowski w Gorzowie ma swoje podstawy w sile postkomuny w tym środowisku – uważa Marek Surmacz, były wiceminister spraw wewnętrznych i administracji, radny sejmiku. W pierwszych rządach PiS w latach 2005-2007 próbował sytuację w gorzowskiej Temidzie uzdrawiać, informując o niej ówczesnego ministra sprawiedliwości, ale efekt tego był taki, że o mały włos sam nie padł ofiarą prowokacji w wykonaniu b. prezesa SR w Gorzowie Jarosława A, który próbując uniknąć odpowiedzialności karnej, trzykrotnie targał się na swoje życie. Dzisiaj, słuch o nim zaginął, podobno jest niepełnosprawny.

- Polityczne zaangażowanie sędziów, tak demonstracyjne, to ordynarne łamanie Konstytucji RP, choć oni właśnie odmawiają ustawodawcy praw do stanowienia prawa uchwalanymi ustawami, też ich dotyczącymi. Pamiętam twarze protestujących pod sądami: twarze intelektualnej pustki, ale za to ogromnej w lokalnym układzie interesowności – mówi Surmacz.

O opinię na temat aktywności sędziów, zapytaliśmy Łukasza Plebiaka, byłego wiceministra sprawiedliwości, mocno zaangażowanego w uzdrawianie polskiego wymiaru sprawiedliwości. - Doszło do niedopuszczalnej sytuacji, że mamy grupę sędziów, którzy są jasno identyfikowani z określonym obozem politycznym. Dla każdego sędziego to powinien być koniec kariery sędziowskiej – mówi w rozmowie.

Jego zdaniem, „fraternizowanie się aktywistów sędziowskich z aktywistami KOD-u i innych organizacji”, to nie jest dobra sytuacja. - Jeśli obywatel miał pecha, że sądzi się z obywatelem, który ramię w ramię protestował z sędzią z rokoszu, to może mieć uzasadnione przekonanie, ze ten sędzia może mieć problem z zachowaniem niezawisłości sędziowskiej i obiektywizmu – dodał.

Były wiceminister zwraca uwagę, że teoretycznie obywatel może składać wnioski o wyłączenia sędziego, ale nie zawsze ma wiedzę o swoich prawach. Zapytaliśmy go, skąd taka aktywność sędziów, skoro władza w Polsce się zmieniła? - Sędziowie skupieni wokół tych wszystkich stowarzyszeń przyzwyczaili się pełnić role polityczne, bo ich występy w telewizjach i teksty, były tekstami za które kilka lat wcześniej sędzia mieliby postępowania dyscyplinarne. W trakcie rządów Zjednoczonej Prawicy jakoś tak nie potrafiliśmy sobie z tym wszystkim poradzić. Jak to powiedział sędzia Radzik: nastąpiła alienacja sądów dyscyplinarnych w egzekwowania prawa – skonstatował.

- Te aktywności polityczne sędziów nie są do pogodzenia z pełnieniem służby sędziowskiej i oceniam je bardzo krytycznie – uważa poseł Marek Ast, przewodniczący sejmowej Komisji Ustawodawczej i były członek KRS. - Jeśli ktoś artykułuje sympatie polityczne w mediach, to wykracza poza kanon wymogów, które są stawiane sędziom. To jest wymóg konstytucyjny i sędzia powinien tego przestrzegać. Dlatego rzecznicy powinni tu wyciągać konsekwencje – dodał.

O zdanie zapytaliśmy jednego z doświadczonych sędziów w stanie spoczynku. – To co widzę, czytam i słucham jest nieprawdopodobne. To było kiedyś nie do pomyślenia, żeby sędziowie prześcigali się w mediach, kto lepiej wypadnie. Przecież oni stali się celebrytami, lokalnie i w telewizji. Jak ma się w tym czuć zwykły obywatel, który na wokandzie widzi nazwisko znanego z mediów sędziego? To nie jest dobre – mówi gorzowski sędzia, kiedyś postać uznana w środowisku gorzowskich cywilistów.

- Mamy w Polsce sądokrację i właściwie w jednym kierunku: nadzwyczajnej kasty i działaczy organizacji typu "Iustitia", którzy zastraszają większość innych mądrych sędziów, którzy chcą normalnie, rzetelnie i uczciwie pracować – puentuje Marek Ast.

Donald Tusk ma zawsze rację!

2024-01-13T02:24:00.000-08:00

To co robi Donald Tusk ze swoimi zwolennikami weszło już w fazę szaleństwa. Tak po ludzku, należy im współczuć i czekać na moment w którym zrozumieją, że są brutalnie oszukiwani. „Napoleon ma zawsze rację, musimy więcej pracować” – to z „Folwarku zwierzęcego” Georga Orwella.

Lider Platformy Obywatelskiej opublikował w mediach społecznościowych apel w którym wezwał swoich wyznawców do stawienia się na publicznej manifestacji w Gdańsku. Miałaby się ona odbyć 13 stycznia tj. w piątą rocznicę morderstwa Pawła Adamowicza. – Nie pozwólmy, by nienawiść i kłamstwo znów zatryumfowały - napisał.

Ciarki przechodzą na myśl, że do tragicznego wydarzenia doszło w konsekwencji szczucia na byłego prezydenta Gdańska przez polityków PO oraz sprzyjające im media. Wszelkie hamulce im puściły, gdy okazało się, że śp. Paweł Adamowicz mógłby stanąć na drodze po prezydenturę Gdańska, na którą chrapkę miał Jarosław Wałęsa. To wtedy, długo zanim szaleniec zaatakował prezydenta Adamowicza, wykreowano historię o jego nieuczciwości.

Tusk nie wzywał na manifestację przeciw nienawiści, bo ona jest jego wysokooktanowym paliwem, dzięki któremu zdobył władzę. On korzystał z okazji, by wbić szpilę tym wszystkim, którzy planowali spotkać się w czwartek na Proteście Wolnych Mediów pod Sejmem. Wiedział już, że nie będzie to garstka osób, ale dziesiątki tysięcy i zdawał sobie sprawę, że zebrani w Warszawie mają powody do irytacji, która już wkrótce łatwo może się przekształcić w niewerbalną złość.

Niewykluczone, że mając odpowiednie przygotowanie i znając naturę swojego zaplecza, planował takie wydarzenia sprowokować, co na szczęście się nie udało. Bez nich, sobotni event będzie trochę bezcelowy, bo nikt chyba nie wierzy, że Platformie Obywatelskiej w jakikolwiek sposób zależało na śp.. Adamowiczu. To dlatego ruszył z kopyta i od razu zaczął stawiać sprawę na głowie: profilaktycznie i na zapas kreując narrację, że ktokolwiek oprócz niego, chciałby siać nienawiść i kłamstwo. Oni zdolni są do wszystkiego! Skoro udało się podpalić budkę pod Ambasadą Rosji, by sprowokować narodowców, zrobią wszystko inne.

A kto sprowokował mordercę prezydenta Pawła Adamowicza? Winnych łatwo znaleźć w sieci i dziwi fakt, że Tusk próbuje ich szukać w szeregach konkurencyjnej partii politycznej. Spójrzmy! „Paweł Adamowicz zaniżył podatek dochodowy o 130 procent” – to z dziennika „Fakt”. „Nowe zarzuty dla Pawła Adamowicza” – to już niezwykle poczytny na Wybrzeżu „Dziennik Bałtycki”, który wcześniej krzyczał ze swoich łam, także w kontekście dzieci rodziny Adamowiczów: „Majątek Adamowiczów: setki tysięcy złotych dla kilkunastoletnich dzieci”. Niemiecki ONET też nie próżnował: „Paweł Adamowicz z nowymi zarzutami”. Nie zawiodła „Gazeta Wyborcza”, która w sposób niewybredny oskarżała, insynuowała i osądzała: „Ile mieszkań ma Adamowicz?”.

Generalnie, szczuli wszyscy ci, którzy dziś wylewają krokodyle łzy za prezydentem Adamowiczem. Rodzina nie zaprotestuje, nawet nie wspomni, że kampanię hejtu przeciw niemu wykreowali politycy PO i zbliżone do niej media, bo każdy dostał, co trzeba. Żona jest w Parlamencie Europejskim, a brat ma miejsce w Sejmie. W sobotni wieczór na Targu Węglowym w Gdańsku, nikt o tym nie wspomni, bo to miejsce wielkiego dramatu, ale też wielkiej hipokryzji. Donalda Tuska, ma się rozumieć.

www.tematypolityczne.pl

Bitwa o Polskę!

2024-01-12T14:37:00.000-08:00

Wszystko, co ma obecnie miejsce w polskiej polityce, nie jest dziełem przypadku, ani nawet błędów taktycznych ze strony „rządu 13 grudnia”. Nawet po latach, powinniśmy to czytać w kategoriach poważnego zagrożenia dla suwerenności Polski. To nie jest zwykły konflikt miedzy partiami, ani nawet spór o wizje kraju. To jest bitwa o Polskę, jaką ją znamy, a która ma zostać przekształcona w coś co też już znamy, ale będzie inaczej, co nie znaczy, że lepiej.

Fot.: Janusz Życzkowski

Wydarzenia ostatnich dni i godzin są dla niej bardzo niebezpieczne. Nigdy wcześniej wolna Polska nie oglądała takich obrazów. Przejęcie Telewizji Polskiej odbyło się w stylu dotychczas zarezerwowanym dla republik w Afryce, albo Ameryce Łacińskiej, ale nie w samym środku Europy. Bezprawne wtargniecie policjantów do Pałacu Prezydenckiego, aby pod pretekstem wykonywania wadliwego wyroku sądowego, uprowadzić z niego gości prezydenta Andrzeja Dudy, wymyka się wyobraźni. Analogii można szukać tylko w głębokiej komunie, choć i tam starano się dbać o pozory legalności.

Takiej potrzeby nie widzą politycy partii rządzących, którzy jawnie lub w sposób zawoalowany realizują w Polsce interesy sił zewnętrznych. Mając ciche wsparcie instytucji Unii Europejskiej, które pilnie studiują polskie wydarzenia, aby tutejsze „know-how” zaimplementować w procesie federalizacji UE w innych opornych krajach, postanowili zrobić wszystko na rympał.

Nie bez znaczenia jest tu udzielona im osłona opiniotwórczych środowisk medialnych. Już po uprowadzeniu z Pałacu Prezydenckiego eksministrów Macieja Wąsika i Mariusza Kamińskiego, portal „Politico” opisał sytuację jako walkę sprzyjającego „nacjonalistom” prezydenta Andrzeja Dudy, z proeuropejskim Donaldem Tuskiem. Czuć ducha rozgrzeszenia, a nawet motywowania do dalszych kroków.

Nie inaczej media niemieckie, które od zawsze przychodziły w sukurs tym, którzy mieli jakąkolwiek szansę, aby zaszkodzić obozowi patriotycznemu w Polsce, który od lat reprezentowany jest przez środowiska skupione wokół Prawa i Sprawiedliwości, ale też wokół prezydenta Andrzeja Dudy.

Nie dziwi więc, że gazety i portale zza Odry obszernie informują o uprowadzeniu polityków z siedziby Prezydenta RP. Sformułowania typu „podzielony kraj”, to jedno z najdelikatniejszych, ale myliłby się ten, kto doszukiwałby się w nich troski. „To konfrontacja między nowym centrolewicowym rządem a odsuniętymi od władzy nacjonalistami w Polsce, która osiągnęła właśnie nowy punkt kulminacyjny”– czytamy w środowym wydaniu „Frankfurter Allgemiene Zeitung”.

Tego typu reakcje wskazują na to, że wśród lewicowo-liberalnych elit Europy jest przyzwolenie na każde działanie rządu Donalda Tuska, którego efektem będzie neutralizacja tych środowisk niepodległościowych w Polsce, które będą się sprzeciwiać federalizacji UE, a także oddawaniu pod jurysdykcję unijnych instytucji, kolejnych obszarów kompetencyjnych. I choć Polska nie była jeszcze nigdy na takim poziomie anarchizacji życia publicznego, do jakiego doprowadziły ją niespełna miesięczne rządy Tuska, to działania jego hunwejbinów, nikomu w Europie przeszkadzać nie będą.

Dlatego właśnie trzeba uważać, aby nie dać się sprowokować. Wtargnięcie do Pałacu Prezydenckiego było ruchem bandyckim, ale to odpowiedź prezydenta Andrzeja Dudy pokazała, kto ma klasę i poczucie odpowiedzialności za losy kraju. Stwierdzenie, że ekipa Tuska z Szymonem Hołownią i jego szemraną ekipą, przy niemocy i uwikłaniu lidera ludowców, Władysława Kosiniaka-Kamysza, dąży do stworzenia w Polsce demokracji fasadowej i podporządkowanej siłom zewnętrznym, nie jest żadną przesadą.

Trzeba mieć świadomość, że Rubikon został właśnie przekroczony. Rządzący mają świadomość, że już nie mogą się zatrzymać, a to oznacza dalsze bezprawne kroki w stosunku do innych instytucji. Na pierwszy ogień pójdzie Narodowy Bank Polski, ale pola „walki o praworządność” dotrą też do Trybunału Konstytucyjnego oraz wszystkich tych kadencyjnych instytucji, które mogłyby sypać piasek w mechanizm ustawiony na pozbawienie polski suwerenności: prawnej, finansowej, kulturowej, a nawet historycznej. To wszystko już znamy, tyle tylko, że teraz będzie inaczej, ale wcale nie „na miękko”.

Tekst opublikowany 11.01.24 w: "Gazecie Lubuskiej", "Dzienniku Bałtyckim", "Gazecie Wrocławskiej" i "Głosie Szczecińskim" oraz na portalu tematypolityczne.pl

Dlatego poptrzebni są niezależni od władzy dziennikarze

2024-01-07T11:17:00.000-08:00

Karty, które trzymają w rękach politycy krytykujący lubuskich dziennikarzy mediów publicznych są zupełnie zgrane. Ten wywiad mówi wszystko o tym, czym ryzykują dociekliwi dziennikarze i jak bardzo politycy lubią kręcić.

W dyskusji o niezależności mediów padają wielkie słowa, ale też sporo niesłusznych oskarżeń pod adresem ludzi mediów, którzy wykonywali swoją pracę. Tu w Lubuskiem, pewne rzeczy brzmią inaczej, ponieważ od 13 lat władzę sprawują politycy Platformy Obywatelskiej, którzy przez wiele lat nie podlegali żadnej kontroli.

Kiedy nadszedł dzień, gdy kontrola zaczęła być realna i obiektywna - stracili komfort. Dziś, nie dziwi ich jazgot i chęć zemsty. Warto odsłuchać i obejrzeć w całości, zanim zniknie na zawsze...

Witajcie w Europie!

2024-01-03T15:01:00.000-08:00

Nie ma co liczyć na opamiętanie ze strony "rządu 13 grudnia". Wzięli do swoich mord więcej, niż mogą przeżuć intelektem. Obecnym teatrem działań są media, ale przyjdzie czas na inne obszary. Ich język i działania wyprzedają myśli, ale też nie robią zbyt wiele, aby myśli było dużo.

Fot. GL
Jeszcze w kampanii wyborczej, zdaje się, że w Wielkopolsce, obecny premier zapowiadał wprowadzenie w Polsce niemieckich, przepraszam, zachodnich porządków. Nie minęło kilka tygodni, a wprowadził białoruskie. To co mamy dziś w Polsce wypełnia wszelkie znamiona kryzysu. Nie kryzysu jednej czy drugiej partii, a nawet tej lub innej instytucji. Mamy najprawdziwszy, taki podręcznikowy kryzys państwa.

Taki, który może się skończyć tym wszystkim, co zapoczątkował rok 1792. Wielu wydaje się to w XXI wieku abstrakcją, ale nikt nie twierdzi, że wszystko odbędzie się tak samo. Czasy się zmieniły, zdobycze terytorialne cieszą tylko Ruskich. Dzisiaj można stracić suwerenność państwową, inwestycyjną, gospodarczą, czy wreszcie medialną. Pewne jest więc to, że gmach Rzeczypospolitej mocno popękał, ponieważ został nadgryziony przez niezwykle pracowite, ale też bezmyślne, korniki.

Nie dziwi powód dla którego ten kryzys został wywołany - takie rozchwianie sytuacji w Polsce, aby pełna integracja z Unią Europejską, rzekomo bardziej cywilizowaną, była jedyną rozsądną alternatywą. Zdumiewa sposób i środki po jakie sięgnięto - bezprawne zawładnięcie mediami publicznymi.

Politycy zaangażowani w ten proces wierzą, że uda im się narzucić społeczeństwu jedną i jedynie słuszną narrację. Chcą przekonać tych, którzy z obrzydzeniem spoglądają na manipulacje TVN-u, że świat, a w pierwszym rzędzie Polska, nie są takie jak w rzeczywistości, ale takie jak się je pokaże w mediach. Mają przekonanie, zresztą poprzednicy też popełniali ten grzech, że Polacy ocenią stan spraw i sytuację Polski zgodnie z tezami programów informacyjnych.

Poprzednicy nie byli święci, owszem, a medialny przekaz daleko odbiegał od obiektywizmu, ale trudno im odmówić dobrych intencji. Mieli przeciw sobie osiemdziesiąt procent wszystkich mediów w Polsce, co niejako wymuszało konieczność konfrontowania się z ich, często antypolską narracją. Nie obyło się bez przesady, ale nikt nie miał wątpliwości, że media publiczne służyły sprawom Polski. Wiadomo było, że wymagają zmian, ale nie takich i nie w taki sposób, jak uczynili to czynownicy z PO.

Efekty „naprawiania” mediów publicznych już są. Słyszymy tam rzeczy, które muszą dziwić, ale wypowiadane są niemal szeptem. Nie ma „szczucia”, jest tylko „prawda”. Ta trzecia, Tischnerowska. Polacy są w nich określani homofobami, księża odsądzani od czci i wiary, a polityka prorodzinna zastąpiona została promocją aborcji. Do tego fascynacja związkami partnerskimi.

Witajcie w Europie! Po to był ten zamach na media, abyśmy mogli zostać Europejczykami.

Co łączy kapitana Schettino z prezesem Bednarkiem?

2024-01-01T07:49:00.000-08:00

Francesco Schettino, to kapitan włoskiego wycieczkowca Costa Concordia. Zasłynął tym, że tuż po uderzeniu przez statek w podmorskie skały, zamiast czynnie uczestniczyć w akcji ratowniczej, postanowił go opuścić jako jeden z pierwszych.

Choć nie to było jego największą przewiną, ta właśnie sytuacja sprawiła, że w powszechnej opinii określany jest mianem antybohatera. Nie mnie jednego razi postawa prezesa publicznego Radia Zachód, Piotra Bednarka. Choć nie ciążą na nim żadne zarzuty o charakterze prawnym, jak to miało miejsce w przypadku kapitana Schetino, głosy z wewnątrz spółki pozwalają doszukiwać się analogii. Tak Schetino, jak też Bednarek, nie zdali egzaminu w decydującym momencie.

Potwierdza się reguła, że wielkość osoby, jego kwalifikacje i umiejętności, a także predyspozycje do zajmowania określonych stanowisk, weryfikowane są w chwilach próby. Można przez całe życie ślizgać się i wykonywać gesty, które sprawiają, że jest się lubianym. Można też robić odwrotnie, wiecznie stając okoniem, prowokując dyskusje i kontrowersje, które sympatii nie przysparzają. Trzeba jednak wiedzieć, kiedy jest ten jeden jedyny w życiu moment, gdy trzeba zachować się przyzwoicie. Po prostu, aż tyle lub tylko tyle.

Rządowy zamach na media, to znaczy, przejęcie ich z pominięciem prawa i procedur, dla wszystkich pracowników był sytuacją nową oraz nienormalną. Tak dla tych, którzy postanowili koniunkturalnie podlizać się przyszłej władzy, jak radiowcy z prorządowego związku zawodowego, jak i dla tych, którzy uznają prawo właściciela do zarządzania jego własnością, ale zgodnie z obowiązującym prawem.

Wszyscy oni, w te dni niepewności: przez jednych słusznie określane mianem zamachu na media, a przez drugich jako szansę na zrobienie kariery, potrzebowali na pokładzie kapitana. Nawet takiego, którego przyszła sytuacja zawodowa jest naturalnie beznadziejna. Taka jest rola liderów. – Liderzy jedzą ostatni - pisał Simon Sinek, autor książek o zarządzaniu i rozwoju osobistym. Jako ostatni, schodzą też z pokładu, nawet jeśli wiadomo, że i tak zmiecie ich z niego fala polityki.

Zdaje się, że prezes Piotr Bednarek nie zdał tego egzaminu w dniach kryzysu mediów publicznych. Bynajmniej, nie chodzi o aktywność polityczną. Po prostu rozpłynął się. Założył „czapkę niewidkę”, licząc na to, że nowa władza potraktuje go łagodniej. Nie chodzi o to, aby rozdzierał szaty, ale wypełniał obowiązki menadżera w medium, które utrzymują podatnicy. To był kryzys, a on mógł zostać zweryfikowany jako osoba potrafiąca nim zarządzać. Byłby gościem!

Czegoś zabrakło. Może korporacyjnych kwalifikacji, może cech charakteru innych niż koniunkturalizm, może przyzwoitości, albo zwykłej odwagi. Jest też opcja, że zabrakło wszystkiego jednocześnie. Może uznał, że „stan prawny”, czyli bezprawie, jest czymś naturalnym i lepiej popłynąć z prądem. To właśnie była jego chwila próby. Nie wiem jakim był prezesem i nie mnie to oceniać. Wiem, że te ostatnie dni mogły go mocno zbudować jako menadżera. Tak się jednak nie stało i jest to ocena wszystkich stron politycznego sporu.

Media publiczne. O co tu chodzi?

2023-12-30T10:40:00.000-08:00

Gołym okiem widać, że brutalne przejęcie mediów publicznych, a następnie postawienie ich w stan likwidacji, to dla nich koło ratunkowe... z betonu. Nie chodzi o żadne naprawianie i odpolitycznianie, ale ich zatopienie.

Wszystko dlatego, że spór o media publiczne jest kluczowy dla istnienia Polski. Brzmi patetycznie, jakby to miało być świadomym przejaskrawieniem, ale myśleć tak może tylko ten, kto nie zna historii. Warto to wiedzieć, nawet jeśli kogoś irytują zarobki menadżerów Telewizji Polskiej, albo wkurzali się na jednostronność przekazu w czasach rządów PiS. Poprzednicy nie byli lepsi, ale w jednej sprawie, byli absolutnie gorsi: media publiczne w czasach PO prezentowały punkt widzenia, który daleki był od dbania o interesy Polski.

Dlatego teraz postąpią inaczej, niż w latach 2007-2015. Nie będą chcieli ich zawłaszczać, ale je wyciszyć. Uczynić takimi, aby ich siła i wartość była bez znaczenia, a liczył się tylko przekaz mediów prywatnych. Modus operandi będzie więc inny, niż poprzedników przez trzy ostatnie dekady. Ogólnopolska telewizja i radio nie są rządzącym do niczego potrzebne. Mają „swój” TVN i zawsze pracujący na rzecz rządzących Polsat. Mogą liczyć na RMF, ZET-kę, ONET, WP, TOKFM, „Gazetę Wyborczą” i wiele innych. Im potrzebne jest wyciszenie mediów publicznych, bo likwidacja jest raczej niemożliwa.

Owszem, sposób przejęcia kontroli nad mediami publicznymi temu przeczy. Jest potwierdzeniem, że jednak bardzo im na nich zależy. Powiedzmy wprost: to wypadek przy pracy. Konieczny element „mokrej roboty”, aby później, już w nowym programie pn. „19:30”, fajnodziennikarze z niskim głosem i bez emocji na twarzy, mogli wmawiać Polakom, że są homofobami, a do szczęścia potrzeba im legalnej aborcji i zamknięcia kościołów. Związki partnerskie też będą super. O migrantach można przecież mówić ściszonym głosem: nie o zagrożeniach, ale tej „świeżości”, którą wniosą do naszej kultury. Tak samo z edukacją, po co uczyć historii Polski, skoro historia Europy, szczególnie po wygumkowaniu z niej pozytywnej roli Kościoła i negatywnej komunizmu oraz Niemiec, jest o wiele bardziej „atrakcyjna”.

O to tu chodzi! Młodzi telewizji nie oglądają, nawet TVN-u, dlatego zostaną sformatowani przez główne portale internetowe. TVP i PR ma służyć do uspokojenia emocji seniorów. Czy ktoś jeszcze pamięta, czym była prasa gadzinowa? Podpowiadam. To były polskojęzyczne tytuły prasowe, które wydawano w czasach okupacji niemieckiej i sowieckiej, w miejsce zlikwidowanych tytułów wydawanych przez Polaków. Prasa gadzinowa miała ściśle określony cel. Chodziło to kształtowanie sposobu myślenia u ludności w Generalnym Gubernatorstwie oraz w zachodnich obwodach Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich.

Szokująco długa jest liczba spraw, które rozstrzygną się w Unii Europejskiej. Nie za rok, albo pięć lat, ale w ciągu najbliższego półrocza. Będzie jak z łysieniem: to nie dzieje się od razu, ale jest procesem bardzo powolnym. Trudno powiedzieć, kiedy łysiejący jest już łysy, a kiedy jeszcze nie. Podobnie będzie z Polską suwerennością i niepodległością. W sumie będzie bardzo fajnie, media prywatne i finansowane zza granicy będą te zmiany wychwalały, a media publiczne będą swoją nieliczną widownię uspokajały. Po kilku tygodniach i miesiącach, będzie tylko entuzjazm albo neutralny spokój.

Rosną w siłę media propolskie, ot choćby TV Republika, która zanotowała spektakularny sukces. Jest jeszcze Polska Press, media katolickie i kilka innych. Na to też szykują bat na cito: ustawę o mowie nienawiści. Pojęcie bardzo pojemne, a jak ktoś będzie miał jakieś „ale”, to znajdzie się na niego paragraf. Proszę zapamiętać, bo to ostatnie zdanie już niedługo nabierze mocy sądowych wyroków. Z doświadczenia wiem, że te ostatnie są lepsze, niż danie się złamać, aby służyć złej sprawie...

Lubuski ALFABET polityczny Ad'23

2023-12-30T07:09:00.000-08:00

Zgrzyty w sejmikowej koalicji, kampania wyborcza, zmiana marszałka województwa i wreszcie zmiany w administracji rządowej - mało który rok obfitował w wydarzenia, takie jak w 2023 roku. Większości z nich nie ma w tegorocznym alfabecie, ale są te najważniejsze, najciekawsze i najśmieszniejsze.

Arena Gorzów

Miejsce szczególnej adoracji przez polityków tuż przed jego otwarciem. Każdy chciał się ogrzać blaskiem tej inwestycji, szczególnie ci, którzy niewiele zrobili, aby mogła powstać. Obiecane przez władze województwa 6 mln w trzech transzach, nie płynęły wartkim nurtem: trzeba było je wyrywać podstępem lub medialnymi naciskami. Kiedy się udało, politycy Platformy Obywatelskiej wystawili piersi po ordery. Dla przypomnienia. Ten obiekt nigdy by nie powstał, gdyby nie determinacja prezydenta Jacka Wójcickiego, a także zaangażowanie byłej już minister, Elżbiety Rafalskiej z PiS, która przez wiele lat skutecznie zabiegała o rządowe dofinansowanie do tej inwestycji. Finalnie, koszt inwestycji zamknął się kwotą 116 mln zł.

Bezpartyjni Samorządowcy

Byli. Wchodząc do gry z szulerem, od początku powinni wiedzieć, że zostaną oszukani. Taka jest cena za wejście polityków tej formacji do sejmikowej koalicji z PO, PSL i Lewicą. Nie mieli w niej bogactwa możliwości, poza drobnymi geszeftami i marszałkowskimi spółeczkami, ale musieli godzić się na przymykanie oczu oraz żyrowanie szeregu afer i nieprawidłowości. Koniec końców, z kilkuosobowego klubu, który powinien mieć nawet członka zarządu województwa, ostał się tylko Sławomir Kowal. Stąd już żabi skok do tego, aby Bezpartyjni Samorządowcy jako formacja, wymarli w Lubuskiem jak dinozaury. Tyle tylko, że w przeciwieństwie do tych ostatnich, nie z powodu zmian klimatycznych, uderzenia asteroidy, albo erupcji wulkanu, ale wyjątkowej naiwności. Trawestując marszałek Senatu, Małgorzatę Kidawę-Błońską, gdyby natura chciała, aby BS nie wyginęli, to by nie wyginęli.

Cebula Marek

Można to już napisać oficjalnie: ze wszystkich złych opcji, ta jest najlepsza. Nikt poważny nie skrytykuje go za brak kompetencji, ani nawet doświadczenia politycznego. Fałszywe jest jednak przekonanie, Marek Cebula będzie wojewodą samodzielnym. Dotarł do miejsca, które mocno go zweryfikuje. Szybko okaże się, czy w lubuskiej polityce jest koniem pociągowym, czy jedynie wystawowym. Szybko oplotą go nici spisków oraz interesy partyjnych koterii. Nie obędzie się też bez konfrontacji z partyjnym aktywem. Po 13 grudnia, każdy z kilkudziesięciu działaczy PO patrzy w lustro i widzi tam dyrektora wydziału, inspekcji lub jakiegoś urzędu. Konfliktów będzie co niemiara. Uwerturą do tego był sam proces wyłaniania wojewody. Kiedy wiadomo było, że szans na ten fotel nie ma poseł Sibińska, pchała na Jagiellończyka każdego, kto karnie odbierałby od niej polecenia.

Dajczak Władysław

Nowicjusz, ale tylko w parlamencie. Wyborczy wynik, 27 393 głosów z drugiego miejsca, robi wrażenie. Jako jedyny wojewoda lubuski rządził aż 8 lat, a teraz został wybrany posłem na Sejm. Tam rozwija skrzydła. Ma już za sobą pierwsze wystąpienia z trybuny sejmowej. Łatwo dostrzec, że choć na sejmowej sali siedzi w dziewiątym rzędzie, politycznie chce być przynajmniej w trzecim. Nie jest bez szans, a razem z liderem lubuskiego PiS, Markiem Astem, mogą całkiem sporo. Nawet w opozycji.

Didżeje i technicy

To oni do spółki z technikami ocenzurowali i wyłączyli sygnał Radia Zachód w proteście przeciw rzekomej cenzurze oraz politycznym naciskom. Mieli być im poddawani przez ostatnie osiem lat. Śmieszne, nie zasługuje na miejsce w podsumowaniu roku, ale zrobiliśmy wyjątek. Ich konto obciąża to, że wcześniej nic takiego nie zgłaszali. Ba, wielu z nich awansowało i było fajnie. Czyli co, rację miał Kazik Staszewski, że: „Wszyscy artyści to prostytutki”? Może nie wszyscy, ale ci z radia, stąpają po kruchym lodzie. Jeśli nowe władze mediów publicznych czytały Georga Orwella, mogą w przyszłości wyciągnąć całkiem inne wnioski od oczekiwanych przez didżejów tj. radiowych związkowców. „Raz się skur…sz, ku…wą zostaniesz” – napisał pisarz. Tłumacząc na nasze: za cztery lata mogą wywinąć taki sam numer, ale w odwrotną stronę.

Emerytka

Była marszałek województwa, Elżbieta Polak. Tak określiła się w oświadczeniu majątkowym. Tyle zostało z jej 13 letnich rządów. Strach pomyśleć, co by się stało, gdyby w Lubuskiem i w roli marszałka, chciała spędzić także czas na emeryturze. Póki co, jej odejście z Lubuskiego, to radość dla wielu i smutek dla nielicznych. Czarnym snem zielonogórzan jest to, że mogłaby zamarzyć o prezydenturze miasta. Nie byłaby bez szans, podobno miasto coś tam jej zawdzięcza. OK, Pablo Escobar również budował szpitale, drogi i domy. „Potrzebuję szacunku” – mówił rzeczony. Ona o swój, walczy na salach sądowych, ale nie za swoje.

Frakcje polityczne

Tych jest w województwie mnóstwo i w każdej partii. Są kosztowne, bo trzeba je karmić i utrzymywać. Polityka, to gra zespołowa. Stanowisk nie zdobywa się w pojedynkę, lecz w grupie. Nie każdy jest w tym zespole krystalicznie czysty, dlatego dołącza do tej lub innej frakcji. Są więc w PO frakcje Sługockiego, Polak i Jabłońskiego, podobnie jak w PiS, nie brakuje fanów Asta, Dajczaka i Rafalskiej. Wszędzie są generałowie, stratedzy, intelektualiści z wielkimi głowami, a także ludzie o mentalności kaprali, a nawet szeregowców. Jedni drugim rzucają kłody pod nogi, a jak dzieje się coś złego, mówią wprost: nie nasz cyrk, nie nasze małpy. Ogarnięcie tego, to nie jest łatwy chleb. Poseł Ast daje radę, przewodniczący Sługocki, ma problem.

Gorzów Wielkopolski

Na pierwszy rzut oka, akcja kilku gorzowskich aktywistów, aby z nazwy stolicy województwa wyrzucić Wielkopolskę, ma sens. Wielu z nich jest przekonanych, że po takim cięciu nazwy, wszystko zmieni się jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki. Wiele tez zwolenników zmiany można z łatwością podważyć, wykazując ich kruchość, ale kluczowym argumentem jest to, że ta zmiana nic nie zmieni. Inicjatywa zacnych ludzi ma swój rewers. Są tacy, którzy nie bez racji zauważają, że ten pomysł przypływa kolejny raz i za każdym razem z falą zbliżających się wyborów. Ta wyrzuci na brzeg jeszcze sporo ekscentrycznych pomysłów, ale dyskusja o nazwie miasta jest zbyt ważna, aby redukować ją jedynie do roli politycznego sztandaru w wyborach samorządowych. Pewne jest, że jeśli zmiany nie będzie, tramwaje będą jeździć dalej, kury będą znosić jajka, a krowy dawać mleko. Jeśli zmiana będzie, te parametry również nie ulegną zmianie.

Inwestycje

Tu w duchu „symetryzmu” oraz pochwał dla obu głównych sił politycznych w Polsce i regionie. Trochę według zasady: Panu Bogu świeczkę i diabłu ogarek, ale bez wskazywania, kto jest kim. Obszar inwestycji w Lubuskiem, to przedsięwzięcia rządowe w okresie rządów prawicy, a także te samorządowe, które w Lubuskiem realizowane były głównie przez polityków PO i ze środków unijnych. We wszystkich rozdaniach Polskiego Ładu na inwestycje strategiczne, województwo lubuskie otrzymało 3,129 mld zł, a ze wszystkich rządowych programów w okresie rządów PiS, było to blisko 5 mld. Z kolei inwestycje samorządowe, a dokładniej mówiąc ze środków unijnych w regionie, to 4 mld złotych w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Lubuskie 2020. Jaka jest różnica? Środki znajdujące się w gestii Urzędu Marszałkowskiego, dzielone były trochę po uważaniu, w skomplikowanej procedurze oraz z dużym udziałem własnym samorządów. Dotacje z PiS-owskiego rządu, przyznawane były dosłownie wszystkim gminom i powiatom, z minimalnym wkładem własnym, a procedura ograniczała się do 1 kartki A4. Po zmianie władzy w Polsce, żaden lubuski włodarz nie powie tego głośno, ale takich środków jakie popłynęły do ich samorządów, nie widzieli jeszcze nigdy.

Jabłoński Marcin

Wrócił jak Napoleon z Elby: szybko zajął Paryż, zneutralizował generałów, a potem wypędził króla. Niestety, oryginał musiał się później zmierzyć się z Waterloo. Jabłoński zdobył Urząd Marszałkowski, osłabił hunwejbinów poprzedniczki, a ona sama wygnała się do Sejmu. Jego Waterloo będzie miało miejsce w kwietniu. Teraz czyści polityczne przedpole. Nie ma mowy o subtelności. Marszałek Jabłoński jest jak Stevensonowski doktor Jekyll i myster Hyde: w obiektywie kamer, na oficjalnych spotkaniach i przed mikrofonem bardzo prawy, ułożony i grzeczny, ale za kurtyną i w mrokach polityki, potrafi być brutalny oraz bezwzględny. To zawodowiec. Szczególnie cenią to sobie niemieckie służby. Nie pytają nawet o dyplom MBA.

Koleje Dolnośląskie

Starych psów nie nauczy się nowych sztuczek. Doskonale widać to po numerze, który Lubuszanom odwalił marszałek, a wcześniej wicemarszałek, Marcin Jabłoński. Traktując ludzi z góry, często po jaśniepańsku, pozbawił Lubuszan bezpośrednich połączeń regionalnych z Zielonej Góry do Wrocławia. Wszystko z powodu unikania rozmów, choćby telefonicznych, ze swoim odpowiednikiem z Dolnego Śląska, wicemarszałkiem Tymoteuszem Myrdą. Ta małostkowość skończyła się tym, że tuż przed publikacją nowego rozkładu jazdy, to Koleje Dolnośląskie miały wszystkie karty w ręku, a województwo lubuskie robiło dobrą minę do złej gry. Próbując wykaraskać się z blamażu, marszałek Jabłoński przystał na warunki Kolei Dolnośląskich i rozmowy zaczął, ale na tyle późno, że połączenie nie znalazło się w nowym rozkładzie jazdy.

Kardiochirurgia

Historia z gorzowską kardiochirurgią nie jest wyjątkiem, jest potwierdzeniem reguły, a dokładnie tego, że16-letnie rządy PO w województwie lubuskim, można zrozumieć tylko poprzez analogię do „9 kręgów piekła” Dantego. Im dalej, tym gorzej! Ewidentnie, w sprawie kardiochirurgii grali na faul, nie szanując żadnej świętości. Oddział ze wszech miar ważny dla ludzkiego życia, postanowili w Gorzowie uruchomić dwa razy, tuż przed rozpoczęciem kampanii wyborczej, a także w samym jej środku. Rzecz w tym, że zrobili to bez kontraktu z NFZ-em, a potem gardłowali, że ktoś im nie chce zapłacić. - To dostęp do kardiologii, a nie kardiochirurgii jest w Gorzowie problemem. Kardiochirurgia jest wykorzystana jako narzędzie do prowadzenia brudnej kampanii politycznej – słusznie prawiła Helena Hatka, była wojewoda i dyrektor NFZ, a obecnie radna wojewódzka PiS.

Kubicki Janusz

Prezydent Zielonej Góry, to bezpośredni sąsiad kolejnych marszałków województwa: ich siedziby rozdziela tylko ulica. Nie znaczy to, że relacje pomiędzy nimi są sielskie. Lokatorzy Urzędu Marszałkowskiego żarliwie życzą mu na co dzień wszystkiego co najgorsze, a im bliżej wyborów samorządowych, tych życzeń będzie więcej. Radni PO wymyślają cuda na kiju, aby tylko uprzykrzyć mu życie, bo w ich mniemaniu, to troska o miasto, ale nikt tej narracji nie kupuje. Kubicki nie miał w tym roku dobrej passy: zaczęło się od pożaru w Przylepie, a kończy awarią wiaduktu. Na szczęście, oba przypadki nie mają związku z jego pracą, dlatego nie przykryją sukcesów. Tych było w 2023 roku całkiem sporo, ale jeden wywołał szczególne emocje: do użytku została oddana 13-kilometrowa Obwodnica Południowa Miasta. To nie koniec dobrych wiadomości, dzięki dobrej współpracy z rządzącymi, prezydent Kubicki wyszarpał jeszcze 178 milionów na Zachodnią Obwodnicę Miasta. Jak wszystko pójdzie dobrze, zielonogórzanie pojadą nią już w 2026 roku.

Lubuskie Centrum Onkologii

Można na polityków PiS psioczyć i złorzeczyć im, ale byłoby to niesprawiedliwe. Ocean rządowych pieniędzy, który w latach 2015-2023 dopłynęły do województwa lubuskiego, był ogromny. Dosłownie w ostatnim dniu przed wyborami, na tyle późno, że politycy nie mogli się już tym zbytnio pochwalić, do Zielonej Góry dotarła informacja o 242 milionach, które Ministerstwo Zdrowia przekazało na budowę Lubuskiego Centrum Onkologii w Zielonej Górze. To kolejny dowód na to, że PiS nie dzielił regionów według kryterium politycznego, ale według realnych potrzeb. Lubuskie nie było traktowane po macoszemu, nawet pomimo faktu, że LCO jest przedsięwzięciem wymyślonym i zaplanowanym przez byłą marszałek województwa, Elżbietę Polak z PO.

Mandat

W przypadku radnego Jerzego Wierchowicza, i w przeciwieństwie do mandatu drogowego, rzecz przez niego umiłowana szczególnie. Nawet pomimo faktu, że został on przez wojewodę wygaszony, a radny Koalicji Obywatelskiej, za złamanie przepisów antykorupcyjnych, powinien go już dawno stracić. Rzecz w tym, że jest też prawnikiem, a jego żona była sędzią sądu administracyjnego. Od decyzji wojewody odwołał się, a następnie, przy użyciu różnych forteli, sprawę postanowił przeciągać aż do wiosennych wyborów. Obecnie, po podróży z Gorzowa do Warszawy, następnie z Warszawy do Poznania, znów znalazła się w Warszawie. Nie wiadomo, jak łamanie antykorupcyjnych przepisów oceni sąd, wiadomo za to, jak powinni to ocenić wyborcy.

Nasza Lubuska

Oksymoron. Ta gazetka, na którą lubuscy podatnicy płacą ponad 1 mln złotych rocznie, nie jest ani ich, ani ich rzetelnie nie informuje. Jeśli ktoś twierdzi, że jest „nasza”, to z pewnością jest członkiem rządzącej partii, a wskazując na jej „lubuskość”, dookreśla struktury regionalne tego ugrupowania. Każde kolejne jej wydanie, szerokim łukiem omija ustawowy zakaz uprawiania propagandy za pieniądze samorządów. Swego czasu krytykował to sam Adam Bodnar, jeszcze jako Rzecznik Praw Obywatelskich, ale pytany o tępą propagandę przez lubuskich dziennikarzy, wił się jak wąż, aby nie powiedzieć nic. Wiadomo, kto chce, ten szuka sposobu, kto nie chce, szuka powodu. On ma: jest ministrem. Oczekiwanie, że w roku wyborczym, ta gazetka będzie po prostu biuletynem informacyjnym Urzędu Marszałkowskiego, jest tak nierozsądne, jak łowienie krewetek w Odrze. No i to by chyba było na tyle, jeśli idzie o „wolne media” w wykonaniu polityków partii rządzącej. Maski opadły w przedświątecznym tygodniu.

Odra

To jedna z najgorętszych rzek w Polsce, a może nawet na świecie. Nie o temperaturę wody tu chodzi, lecz o temperaturę sporu. Wyznacza granicę nie tylko pomiędzy Polską i Niemcami, ale również pomiędzy tym co jest w interesie Lubuskiego, a co jemu szkodzi. Miedzy zdrowym rozsądkiem, a głupotą. Ze stref rządowych płyną kiepskie sygnały. Jednym z nich jest postulat tzw. renaturyzacji Odry i utworzenia na jej polskim odcinku Parku Narodowego. Pomysł rzucił swego czasu Greenpeace, a potem podchwyciła go eksmarszałek Elżbieta Polak. – Park Narodowy Dolina Odry, popieram! – ogłosiła. W ślad za tym, gdy została już posłanką, doprowadziła do powstania w Sejmie Parlamentarnego Zespołu ds. Renaturyzacji Odry. To na rękę Niemcom, bo skończy się zaciągnięciem hamulca inwestycyjnego na rzece. Lubuskie bezpowrotnie straci szansę na wykorzystanie jej potencjału gospodarczego. – Nas nie stać, aby na tej rzece nic nie robić – uważa poseł Jerzy Materna. Politycy PO wiedzą swoje. Wniosek? Niemcy stracili w Sejmie Koło Mniejszości Niemieckiej, ale zyskali za to większość w całym parlamencie. Rzecz jasna, nie można kwestionować ich doświadczeń w poszukiwaniu rtęci w Odrze, ale zasadnym jest poddanie w wątpliwość, komu służyć będzie wstrzymanie inwestycji na rzece.

Polregio

Zmora lubuskich pasażerów. Po pierwsze, opóźnienia. Po drugie, przestarzały tabor. Po trzecie, ponad 1 tysiąc odwołanych połączeń w roku - to święta trójca powodów dla których mieszkańcy nie lubią tego przewoźnika. Trzeba przy tym pamiętać, że za organizację przewozów regionalnych w Lubuskiem odpowiada zarząd województwa, ale kompletnie sobie z tym nie radzi. Wszystko co robią, bardziej kojarzy się z kręceniem, niż odkręcaniem. Lepiej wychodzi im organizowanie połączeń lotniczych, dlatego w 2024 zamierzają na nie wydać aż 12 milionów. Na szczęście, tych ostatnich nie realizuje spółka Polregio, ale PLL LOT. Ciśnie się na usta to, co o zaangażowaniu władz województwa w organizację połączeń, powiedział prezydent Kubicki. – Mają koleje w dup…e. Oni przecież latają samolotami. Nie będą jak pospólstwo – skonstatował. A propos Polregio. Zakupili trzy zdezolowane szynobusy z Zachodniopomorskiego.

Różański Mirosław

Generał w stanie spoczynku, ale za to świeżo upieczony senator. Wbrew oczekiwaniom, nie został ministrem obrony narodowej, ale nie stracił też zapału do krytyki dotychczasowych dokonań w dziedzinie obronności. Na tle dwóch pozostałych senatorów z Lubuskiego: Komarnickiego i Tyszkiewicza, to ważna i wpływowa figura. Coś więcej? Mylą się ci, którzy sądzą, że wpływowy wojskowy nie ma doświadczenia politycznego. Choć kreuje się na demokratę, to ciągnie się za nim mroczna historia współpracy z komunistyczną dyktaturą. Chcąc dostać się do wojska w roku stanu wojennego, pisał w podaniu, że jest aktywistą i przewodniczącym koła Związku Socjalistycznej Młodzieży Polskiej. Wyborcom to nie przeszkadzało. Słusznie więc pytał onegdaj Dostojewski: „ Po jaką cholerę mamy odróżniać dobro od zła, skoro kosztuje to nas tak wiele?”.

Umowa Paradyska

Trzej lubuscy prezydenci zbierają się od wielkiego dzwonu, ale jeśli do spotkania dochodzi w pocysterskim Paradyżu, musiało to być coś ważnego. I było! Inicjatywa samorządowców pt. „Nowa Umowa Paradyska” spotkała się z krytyką polityków, zanim jeszcze wystartowała. Partie polityczne, szczególnie PO i Lewica, dostrzegli w niej konkurencję oraz zagrożenie dla własnych interesów. Politycy zagrali brzydko, prześcigali się, kto bardziej obrazi Kubickiego, przestraszy Wójcickiego, albo poniży Milewskiego. Nawet przez myśl im nie przeszło, że chodziło o coś ważniejszego niż bieżąca polityka: o przyszłość województwa. A przecież, prezydenci mają tytuł i papiery do tego, aby przewodzić reszcie samorządowców. Mają też prawo do wspierania kandydatów do sejmiku województwa. Nie są bez szans na to, aby w przyszłym sejmiku być poważną siłą polityczną. Na razie to fantazja, ale okienko pogodowe może się otworzyć już po kwietniowych wyborach. Politycy partyjni stracili dawny powab. Nastał czas, aby województwo oddać Lubuszanom.

Województwo

Wbrew opiniom polityków, województwo lubuskie nie jest dane raz na zawsze. Dowody na to płyną szerokim strumieniem. Instytut Sobieskiego opublikował raport "Korekta układu województw – ku równowadze rozwoju". Przedstawił w nim cztery warianty zmian obecnych granic województw. W dwóch pierwszych lubuskie zyskuje dodatkowe terytorium, w dwóch pozostałych zostaje wchłonięte przez dwa sąsiednie regiony. Politycy partii rządzącej wielką chochlą leją nam wodę i propagandę, że takich planów nie ma, ale podobnie było w 1997 roku. Jeśli nie chcemy być zrobieni w bambuko, lepiej być czujnym. Brawo dla samorządowców.

WORD

Ta sprawa wciąż nie jest zakończona, choć wielu uważa , że tak. Z procesowej ostrożności, ale też z optymizmu graniczącego z pewnością, więcej napisać nie możemy. Jedno możemy: chcieli sprawę schować pod dywan, ale się nie udało. My mamy satysfakcję, że mieliśmy w tym spory udział.

Związki zawodowe

Dały radę, szczególnie te z „Solidarności” i pod przewodnictwem Bogusława Motowidełko. Wszystkich razi, że w 2023 roku zostały mocno poturbowane. Najpierw dwie urzędniczki, które odważyły się powiedzieć, że w Urzędzie Marszałkowskim dzieje się źle, a następnie szef komisji zakładowej związku. Wszyscy oni padli ofiarą „wrażliwości” frau Polak, która pozwała ich do polskiego sądu. W niemieckich by przegrała, ale w polskich lubią Niemców. Tyle w temacie.

Tekst opublikowany 30.12.2023 na łamach "Gazety Lubuskiej".

Ślub z psychopatą

2023-12-27T14:07:00.000-08:00

Wielu Polaków czuje się dzisiaj jak młoda żona dwa miesiące po ślubie z psychopatą. Przed ślubem coś tam o nim słyszała, ale to były tylko plotki z przeszłości. Zresztą dość odległej, bo sprzed ośmiu lat. Nic nie wskazywało, że ma złe intencje, będzie używał przemocy i notorycznie kłamał.

Przecież tyle mówił o miłości, jeszcze więcej o tym, że nie znosi kłótni i awantur, a jego celem jest stworzenie zgodnego związku. Nie było powodów by mu nie wierzyć. Na ramieniu wytatuował sobie serduszko z jej imieniem. Takie niestandardowe, biało-czerwone. Często używał sformułowań typu: przyrzekam, uroczyście ślubuję, obiecuję. Polubiła go cała rodzina. Tak bardzo, że nawet kiedy uderzył ją na rodzinnej imprezie, wszyscy tłumaczyli to sobie tym, że pewnie go sprowokowała. Nie było wyjścia, postanowiła, że wszystko zniesie. Może się zmieni.

Widzicie podobieństwa? „Uśmiechnięta Polska” spod znaku Platformy Obywatelskiej, Trzeciej Drogi i Nowej Lewicy, pokazała prawdziwe oblicze. Kto liczył, że oblubieniec, którego przecież wszyscy dobrze znali, zmienił się i jest już całkiem innym człowiekiem, teraz musi leczyć kaca.

Zza pudru polityki miłości „koalicji 13 grudnia”, wyziera dziś wszystko to, co nie tylko w polityce, ale tak po prostu w ludziach, najgorsze. Agresja, chamstwo, buta i kłamstwa, jakich polska polityka nie widziała od dekad. Czy ich wyborcy to wiedzą i czują? Owszem, ale głupio byłoby się do tego przyznać dwa miesiące po wyborach. - Pewnie PiS ich prowokuje – myślą sobie. Może się zmienią.

Już się sporo zmieniło. Budżet państwa, który przygotował rząd premiera Morawieckiego, miał być dziurawy, ale okazał się na tyle dobry, że rząd premiera Tuska zwiększył deficyt o kolejne 20 miliardów. Zewsząd słyszeliśmy, że 2 miliardy dla mediów publicznych to skandal. A co powiecie na 3 miliardy, które w ustawie okołobudżetowej chciał im przekazać nowy rząd?

Osiem lat wyznawcy PO gardłowali pod sądami: „Konstytucja”, „Wolne sądy” i „Praworządność”. Zmian w TVP, Polskim Radiu i PAP, nie dokonali jednak na drodze ustawy, nawet takiej uchwalanej nocą, ale przy pomocy uchwały i „silnych panów”. Swoje dołożyły sądy. Kwestionując prawo Prezydenta RP do ułaskawienia na każdym etapie sprawy, i wsadzając do więzienia ludzi, którzy ścigali przestępców w „aferze gruntowej”. Ci ostatni są na wolności, choć poszukuje ich Interpol. I jeszcze zgoda rządu na przyjmowanie imigrantów. Oni się nie zmienią, oni chcą zmienić nas.

To jest przestępstwo!

2023-12-22T23:38:00.000-08:00

- To jest w przestępstwo – tak o czwartkowych wydarzeniach w Radiu Zachód, powiedziała Bożena Ronowicz, radna i przewodnicząca rady programowej tej rozgłośni. Rozmawiał z nią red. Łukasz Brodzik.

Radio Zielona Góra

W ten właśnie sposób odniosła się do bezprawnego przerwania audycji oraz sygnału radiowego na antenach Radia Zachód i Radia Zielona Góra przez prorządowych związkowców. Przypomnijmy, tuż przed czwartkowym wydaniem programu „Poranny gość Radia Zachód”, jeden z nich przerwał audycję, uniemożliwiając jej dalsze rozpoczęcie, a następnie wyemitował oświadczenie swojej organizacji. Wszystko to wyglądało tak, jakby na fali wydarzeń w Warszawie, radiowi związkowcy chcieli w ten sposób przypodobać się przyszłym władzom spółki. Podobnego aktu sabotażu dokonali na antenie Radia Zielona Góra.

- To jest w zasadzie przestępstwo, ponieważ nie tylko przerwana została audycja, ale naruszona została też ramówka programowa – powiedziała Bożena Ronowicz. Zwróciła uwagę na aspekt bezpieczeństwa, w którym media odgrywają kluczową rolę. - Przypomnę, że do radia nie każdy ma wstęp. Goście są wprowadzani przez dziennikarzy. Szczególność radia wynika z tego, że może być też przedmiotem różnych ataków terrorystycznych. Taki zanik sygnału może również wskazywać na niebezpieczeństwo, które zagraża dziennikarzom wewnątrz – stwierdziła.

Jej zdaniem, radiowy związek zawodowy bezprawnie wykorzystał antenę radiową do swoich prywatnych celów. Związkowcy stwierdzili, że przez lata pracy byli „pod presją cenzury i represji minionej władzy”. Rzecz w tym, że w tym okresie wielu z nich nawet awansowało. Przewodnicząca podkreśliła, że dwa lub trzy razy zgłaszane jej były jakieś wewnętrzne problemy, ale nigdy o takim charakterze, jak wyartykułowali to w swoim oświadczeniu.

- Owszem, zgłaszali się do mnie dziennikarze z różnymi problemami, dwie, może trzy dziennikarki, nie wszystkie problemy były rozwiązane, ale nie było nigdy nie było mowy o cenzurze, czy o jakimś nadawaniu propagandy – stwierdziła Ronowicz.

Odwołała się do własnych doświadczeń z okresu, gdy pełniła funkcję prezydenta Zielonej Góry w latach 2002-2006.

- Mocno odczułam jak ówczesne Radio Zachód i Radio Zielona Góra było wtedy propagandowe. Jak negatywną narrację stosowano wobec mnie. W innych mediach publicznych, takich jak telewizja, bo one były obsadzone przez postPRL-owskich szefów, także w ówczesnej „Gazecie Lubuskiej” – powiedziała.

B. Ronowicz nie ma wątpliwości, że związkowcy przesadzili. - Takie oświadczenia o cenzurze i propagandzie, trzeba było składać kilkanaście lat temu. Zagalopowali się niektórzy państwo i tworzycie nieprawdę na antenie publicznego i dobrze funkcjonującego radia – skonstatowała.

Zwróciła też uwagę na kwestie organizacyjno-techniczne, a także warunki pracy, jakie posiadają wszyscy pracownicy stacji. - Te wszystkie zmiany, które nastąpiły w ostatnim czasie pod względem infrastruktury, jakości nadawania, a także warunków pracy jakie macie zapewnione, to takich warunków nie mieliście dawno. Te oceny są niesprawiedliwe i robienie z siebie ofiary reżimów, to nie jest ten czas - dodała.

Związkowcy nie tracą jednak rezonu. Tuż po rozmowie red. Brodzika z radną Bożeną Ronowicz, również na antenie, pozwolili sobie na mało poważne, niewybredne, ale przede wszystkim rasistowskie żarty. Świadomość swojej sytuacji, że zrobili kilka kroków za daleko, raczej już posiadają, choć odpowiedzialność za słowa o bezpieczeństwie była w tym przypadku bezobjawowa. - Naruszenie emisji radiowej jest zapewne przestępstwem, ale wiem, że mamy podniesiony poziom alertu RCB – powiedział na antenie jeden z nich.

Do redakcji GL wpłynął mejl czytelnika. Poinformował nas o tym, że zawiadomił zielonogórską prokuraturę o możliwości popełnienia przestępstwa, tak przez radiowych związkowców, jak też przez radnych Sebastiana Ciemnoczołowskiego i Janusza Rewersa, którzy również w czwartek, bezprawnie wkroczyli do redakcji, próbując sprowokować bójkę i awanturę. – Niech dokonują zmian, ale zgodnie z prawem – napisał.

Tekst opublikowany na łamach "Gazety Lubuskiej" dn. 23.12.23

Wojewoda Cebula na pohybel Sibińskiej

2023-12-22T13:28:00.000-08:00

Mamy nowego wojewodę. Został nim Marek Cebula z Krosna Odrzańskiego. Miejmy nadzieję, że tym razem, to miasto nie zapisze się nad Wartą obciachem, jak to było za sprawą wiceprezydenta Radosława Sujaka.

Sam wojewoda Marek Cebula, to człowiek zacny i uczciwy. Gdyby nie należał do Platformy Obywatelskiej, bez problemu odnalazłby się nawet w środowisku prawicy. Samorządowiec z krwi i kości. Fajny gość. Konserwatysta, katolik i dobry człowiek. Rzecz w tym, że możliwości zmieniają ludzi, a gdy włącza się chęć utrzymania na stanowisku, to niektórzy gotowi są na zwrot o 180 stopni. Oby nie on.

Teraz o genezie. Powiedzmy wprost – nie było łatwo. Przez cały czas na tą posadę liczyła „ciotka”, czyli poseł Krystyna Sibińska. Jak się okazało, że nie było na to zgody, zaczęła szukać w Gorzowie kogoś mniej zdolnego od samej siebie. To też nie było łatwe. Doszło do dzikich awantur, bo skoro takich osób nie było, to poseł Sibińska zaczęła wymyślać kandydatów łatwych do sterowania.

Ona wie, że „trzeba ciąć kłosy, które rosną wysoko”, a więc nie dopuszczać do ważnych posad tych, którzy mogliby pokazać nową jakość. Dla polityków z Południa była to idealna sytuacja do tego, aby postawić na swojego. Sibińska wykręciła wszystkich i to jest policzek dla gorzowskich działaczy PO. Ona nie przeżywa gorszego okresu, ona jest najgorszą parlamentarzystką w historii miasta.

Nowemu wojewodzie trzeba życzyć wszystkiego najlepszego!

Radio Zachód. To nie był taki sobie protest...

2023-12-21T13:19:00.000-08:00

Wybryk radiowych związkowców z Radia Zachód łatwo wycenić i trzeba mieć nadzieję, że ich przyszły pracodawca nie będzie działał na szkodę spółki, ale wyciągnie od nich stosowne konsekwencje. Zresztą, powinien to zrobić także ten obecny.

Nie chodzi o politykę, bo radiowi związkowcy mają prawo mieć poglądy, a nawet artykułować je publicznie. Nie mają prawo działać na szkodę firmy w której pracują. Szczególnie w branży tak wrażliwej, jak środki masowego przekazu. Tu każda minuta w radio i telewizji ma swoją cenę, podobnie jak każdy centymetr gazety i portalu internetowego. Jest też cena wizerunkowa, a także ta, która wynika z faktu, że część audycji nie odbyła się, bo nierzetelni pracownicy postanowili zaprotestować.

Mają prawo do protestów, nawet do odmówienia wykonywania pracy i strajków, ale wszystko to określa ustawa o związkach zawodowych. Nie ma tam zapisów o tym, że kilka sfrustrowanych osób z zaplecza radia, wyczuło skąd wieje wiatr i postanowiło okraść swojego pracodawcę. Tak, bezprawne wykorzystanie cennego czasu antenowego do swoich partykularnych celów, jest złodziejstwem. Wyobraźmy sobie taką oto sytuację. Pracownik działu marketingu, korzystając z zaufania, którym obdarzył go pracodawca, wystawia na jego marcetplace produkty swojej żony.

Uczciwe? No, raczej nie. Podobnie jak kradzież czasu publicznego radia, aby wygłosić swoje własne poglądy, a tak naprawdę, pomachać flagą do tych, którzy za chwilę będą tam szefami. Nie ma wątpliwości, że pracownicy Radia Zachód, którzy bez zgody właściciela, wykorzystali jego zasoby do osobistych celów, jako pierwsi powinni stracić w przyszłości pracę. Nie za poglądy i ocenę szefów nominowanych przez PiS, ale za działanie na jego szkodę i wbrew ustawie o związkach zawodowych. Nie stracą, bo po to właśnie założyli związek zawodowy.

Nie trzeba dużej wiedzy z zakresu prawa pracy, aby wiedzieć, że „związkowcy” zasłużyli na pisemną naganę z wpisem do akt już od obecnego pracodawcy. Kolejny powinien ich zwolnić, bo nie dają gwarancji, że nie postąpią podobnie w przyszłości. To tak pod rozwagę tych, którzy nastąpią po obecnych władzach rozgłośni z Zielonej Góry.

- Akurat zaprotestowali ci, którzy przez osiem lat byli największymi koniunkturalistami. Przecież oni nie wysyłali żadnych sygnałów, że coś im się nie podoba. Wręcz przeciwnie, podlizywali się i twierdzili, że jest lepiej niż myśleli przed 2015 rokiem - mówi rozmówca z Radia Zachód. On sam zapowiada, że w poniedziałek powiadomi prokuraturę w sprawie zajścia z czwartku i ma dowody na to, że intencje kilku działaczy związkowych były inne, niż te opisane w odczytanym oświadczeniu.